ENSNARED BY THE BILLIONAIRE’S SEDUCTION

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

© AmorevolousEncres2025

Posted: September 20, 2025 Start:–/–/– Finished:–/–/– (Will update soon)

°°°°°°°°°°

⚠️ Warning!!!

It po ay

MPREG

story kaya kung kayo po ay maselan sa ganitong klaseng akda ay wag niyo na pong subukang  basahin. Naglalaman po ito ng pag-aabuso, sexual intercourse between male to male at may mga strong language rin po ito na hindi pwede sa mga bata o di angkop sa mga batang mambabasa.

Tandaan po ang akdang ito ay KATHANG ISIP LAMANG at hindi tumutukoy sa anumang totoong nangyayari sa buhay ng tao.

PROLOGUE

Prologue

“Tito, ako na lang po dito. Ubos na rin naman po ang mga isda. Ako na po ang magliligpit at maglilinis ng stall,” sabi ko kay Tito dahil kita kong nilalabanan na niya ang antok.

Pilit niyang siniglahan inaantok na mata.

“Paano naman ikaw, Gio? Anong sasakyan mo pauwi kung mauna ako?”

Pinatay ko ang ilaw at binuhos ang tubig sa tiles para maglinis. Doon namin nilalatag ang mga isdang paninda namin. Pero ngayon maagang naubos ang aming isda. Nagbuhos na rin ako doon ng Surf powder para mawala ang malansang amoy at hindi langawin.

Nilingon ko si Tito Marvin. “Susunod na lang po ako sa inyo, tito. Pagkatapos ko pong maglinis at magligpit ay uuwi rin po ako.” Kindat ko pa rito.

Tumayo si Tito Marvin at sinuot ang kanyang sling bag kung saan ang kita namin ngayong araw. Lumang-luma na ang bag na iyon kaso hindi pa rin mapalitan ni Tito. Kaya niya namang bumili pero tingin ko may sentimental value sa kanya ang bag na iyon.

“O, s’ya sige. Mauna na ako sa’yo, ha. Ako na lang din ang magluluto sa bahay para maghapunan na tayo pagkarating mo.” Ani Tito Marvin, he fished in his pocket for his bike key.

“Sige po. Ingat po sa pagmamaneho.”

“Ikaw rin. Siguraduhin mong hindi kaskasero ang masasakyan mong motor pauwi ha.” Bilin nito sa akin.

Nang mawala sa paningin ko si Tito Marvin. Kinuskos ko ang tiles ng mabuti at muling binanlawan. Sunod kong tinapon ang mga basura namin. Nang matapos, umupo ako sa silya at hinubad ang apron ko.

Kinuha ko ang aking bag na dala at kinuha ang suklay, face powder, at liptint. Sinuklay ko ang aking itim na may sublte blonde streaks na buhok. Ang oily kong face ay nilapatan ko ng powder at sunod naglagay ng lipgloss.

I’m a freelance make-up artist. Nagmi-make-up ako kung kani-kanino kaya gusto ko rin presentable ang aking awrahan. Light makeup suits my face well since I already have pale, glossy skin, long curly eyelashes, a long pointed nose, and naturally freckled cheeks. My chocolate brown eyes shine under the light.

I have these kinds of genes since I’m Filipino-American. All thanks to my mother na nagpasakop sa isang amerikano at isinilang nakapagandang dilig na si Gervacio-Gio! Pero sayang lang kasi hindi ko naman nakilala ang parents ko. Iniwan lang kasi ako ni Mama kay Tito Marvin, ang gay friend niya tapos hindi na ako binalikan. Ni hindi nahiya! Binubuka kasi ang hita pero hindi naman mapanindigan kapag nagbunga na.

Tingin ko kaya rin ako nabakla kasi si Tito lang kasa-kasama ko buong buhay ko. Kidding aside. Pero kasi bata palang ako, alam ko nang kakaiba ang kembot ko. Kakaiba ako sa lalaking classmates ko. Just imagine, grade 2 palang ako humaharot na ako sa mga lalaki kong classmates! Isa lang ang alam ko noon, ayaw ko sa may tahong. Ayoko sa pechay! Gusto ko talong na may kasamang itlog! Parang tortang talong lang, perfect combo! Rawr!

“Gio, uuwi ka na?” si Ate Bebang, isa sa mga tindera din ng isda dito sa palengke. Mataba at kulot ang buhok.

“Oo, ate! Wala nang maganda rito kasi uuwi na ako!” Biro kong tugon sa kanya.

“Ang bilis naman kasing maubos ng isda ninyo ni Marvin! Swerte ka nga siguro kagaya ng sinasabi ng tito mo.”

Tinawanan ko si Ate Bebang. Sinilid ko sa bag ang aking mga paraphernalia sa mukha!

Paraphernalia?

“Awarahan n’yo kasi ang mga mamimili. Konting akit lang bibigay naman sila!” Sulsol ko rito.

Marketing strategy kumbaga!

Pinatay ko ang lahat ng switch at lumapit kay Ate Bebang.

“Ikaw talagang bata ka. Kapag kami ang gumawa ng akit-akit na sinasabi mo, Gio. Mai-issue kaagad kami. Magiging tampukan na naman tayo ng tsismis.” si Ate Bebang.

Ay trulaley naman talaga. Dito sa palengke, araw-araw yata may bagong tsismis. May iba pa kahit na magkatabi lang ng stall nag-aaway dahil d’yan. Mabuti ako, kinakaibigan ko ang mga tindera ng isda. No- lahat yata ng mga tindera dito ay kaibigan ko. Binobola ko kasi! Chariz!

“Di lang sila magaganda tulad natin, ate!” May aliw kong wika.

“Hay naku, Gio. Ikaw maganda ka. Bakit ba ayaw mong sumali sa mga pageant-pageant? Mas maganda ka pa sa mga inaayusan mo eh.”

“Ate Bebang, kontento na po ako sa pagmi-make up. Hindi ko na keri ang pageant!”

“Hay! Nagtitiis ka rito sa pagtitinda ng mga isda, Mio. May natapos ka naman. Bakit hindi ka magtrabaho at gamitin ang pinag-aralan mo? Si Tito Marvin ay malakas pa naman.” saad ni Ate Bebeng, sinasabuyan niya ng tubig ang mga isdang paninda.

Totoo ang sinabi ni Ate Bebeng. May natapos akong kurso- Bachelor of Science in Hospitality Management. Matagal na akong grumaduate kaso hindi ko nagamit ito.

Ewan ko. Pakiramdam ko tinapos ko lang iyong kurso para kay Tito Marvin. Twenty-eight na ako ngayon pero nagtitinda ako ng isda at freelance makeup artist. Malaki naman kasi ang kinikita ko. Kaya siguro hindi na rin ako naghanap pa ng ibang pagkakakitaan. Ang pangarap ko na lang ngayon ay makapagpatayo ng maliit na beauty studio. Iyan ang pinag-iipunan ko. Mani-manifest ko nga na sana marami ang ikasal at may debut para tiba-tiba ako sa kita!

“Gervacio!”

Kinikilabutan ako nang may tumawag sa buo kong pangalan! Jusko naman! Masyadong makaluma ang pangalan ko at lalaking-lalaki. Taliwas sa aking pagkatao!

Nilingon ko ang tumawag sa akin at ganon na lang ang panlalaki ng mga mata ko nang makita ko si Mani-short for Manuel!

“Manuel?!”

Mabilis akong tumayo at tumakbo tungo sa bakla kong kaibigan! Kaya rin ako baklang-bakla dahil sa babaitang ito!

“Oh my gosh!” Maarte nitong sigaw at sinalubong ako ng yakap! Patalon-talon kaming nagyakapan dalawa. Akala mo naman hindi nagbi-video call at nag-usap ng napakatagal na panahon.

“Mani! Oh my god! Kailan ka umuwi?” Galak tanong ko sa kanya, tinulak ko ito ng bahagya upang makita ang ganda niya. Kuminis na ang bakla at marunong nang maglagay ng make-up! Umayos na ang mukha niya!

“Kanina lang. Akala ko nga nasa bahay ka ni Tito Marvin kaya pumunta ako roon. Sabi ni Tito nandito ka raw kaya pinuntahan na kita!” sabi niya, hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at sinuri ang katawan ko.

Kumunot ang noo ko nang makita kong nagusot ang mukha niya habang tumatagal ang mata sa aking katawan.

I playfully flicked his forehead when I noticed his face twisting more and more the longer he stared at me! Ang babaita ito.

“Aray ko!” Daing niya, napahilamas sa noo. “Bakit ka ba namimitik ng noo!?”

Inikutan ko siya sa mata ko. “Malamang! Kung makatingin ka kasi sa katawan ko parang dyina-judge mo na.”

“Grabe ka naman, Gio! Tiningnan ko lang kung wala ka bang hasang!”

Sinampal ko ang balikat niya. “Gaga!”

Para makapag-usap kami ng maayos ni Mani. Dinala niya ako sa malapit na burger junction. Inaya niya ako sa isang kapehan pero hapon na kasi. Baka hindi ako makatulog mamaya. ’Tsaka nininerbyos na kaya ako.

“Kumusta ka na pala? Ang tagal na no’ng huli nating kita,” tanong ni Mani habang naghihintay kami sa order namin.

Nagkakausap kami ni Mani pero sa cellphone lang. Huling pagkikita namin ay iyong graduation pa namin sa college tapos ngayon twenty-eight na kaming pareho. It’s been six years na rin pala.

“Ito nagtitinda pa rin ng isda at rumaraket sa pagmi-makeup,” sagot ko. Tinampal ko ang kamay niya. “Ikaw ang kumusta na? Kumusta ang buhay mo sa Manila? ’Di ba sa malaking hotel ka nagtatrabaho roon?”

Mani rolled his eyes. “Iyon nga ang sinasabi ko sa’yong hotel na naghahanap ng mga staff pero hindi ka naman nag-apply! Pwede mo na sana akong backer no’n!”

I sighed. “Gusto ko rito, Mani. Ayaw kong iwan si Tito Marvin eh. Matanda na iyon.”

Nang maluto ang aming burger, kumain kaagad ako. Bigla akong magutom sa amoy eh.

“Teka nga pala,” kuha ko sa atensyon niya. Nilinod ko ang laman ng bibig. “Bakit ka pala biglang umuwi dito sa Sta. Teresa?”

“Ahh,” tumango siya at nilunok ang pagkain sa loob ng bibig. “Pinapaasikaso ni Mama ang lupa namin at bahay. Balak nilang bumalik dito kaya ipapayos ko ang bahay namin.”

“Ahh, ikaw rin?”

Ngumuso ito bago umiling. “Hindi, Gio. Magpapaiwan siguro ako doon sa Manila. Nando’n ang buhay ko eh.”

“Sabagay.”

“Ay, oo nga pala. Nabanggit mo na nagmi-make-up ka pa rin ngayon.”

Inindayog ko ang ulo ko.

“Tamang-tama! May kaibigan kasi akong naghahanap ng assistant makeup-”

Eskandalo akong bumuga ng hininga kaya napatigil na siya. Mataman ko siyang tiningnan.

“Ayaw ko nga doon magtrabaho sa malayo,” saad ko.

“Gaga ito! Isang gabi lang naman. Malaki kasi itong client na ’to. Tapos nadisgrasya iyong dapat na assistant niya kaya naghahanap siya ng pamalit. Isang gabi lang ito at malaki ang bayad.” Saysay ni Manuel.

Ilang sandali ang natahimik doon. Bigla akong naakit sa malaking bayad na sinabi ni Manuel. May ipon naman akong pera, pero alam ko naman na malaki pa ang kulang no’n para sa dream kong maliit na make-up studio.

“Mabilis ba ang bayad?” tanong ko.

“Oo naman. After ng gig may bayad kaagad.”

“Kailan ba?”

“Sa Linggo na,” sagot niya.

Ang lapit na pala Wednesday na ngayon eh.

“Ilan kaya ang kikitain ko?”

“Probably, nasa twenty-five to thirty thousand.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Twenty-five thousand? At assistant lang ako?”

“Oo, kasi nga malaki itong gig na ’to ng kaibigan ko at tingin ko exclusive din.”

Tuluyan akong naakit sa sinabi ni Manuel na gig. Hindi ko na inintindi ang sunod niyang mga sinabi. Isang gig lang tapos twenty thousand o mahigit pa ang kikitain ko.

Nagpaalam kaagad ako kay Tito Marvin sa gig ko sa Manila. Mabilis niya naman akong pinayagan at sinabi pang magbakasyon na lang daw muna ako sa lugar. As if naman kakayanin ko. Idagdag pa ang expenses. Iuuwi ko kaagad ang pera ko rito sa Sta. Teresa!

Sumabay na rin ako kay Mani pagbalik niya ng Manila. Dahil wala pa akong kaalam-alam sa lugar at walang matitirahan, pinatuloy ako ni Mani sa kanyang apartment. Pinakilala niya ako sa kanyang kaibigan kinabukasan na siyang magiging kasama ko.

Nang dumating ang linggo ng gabi kasama ko na si Aida, siya iyong professional make-up artist na kaibigan ni Mani.

“Malayo ba ang bahay ng customer natin ngayon, Ms. Aida?” Usisa ko rito habang nasa gitna kami ng daan.

She gave me a brief glance. “Hindi tayo pupunta sa bahay niya. May condo na itong tinutuluyan at doon natin siya aayusan.”

Napatango ako.

“Bride or debutant po ba ito?” sunod kong tanong.

Wala kasi siyang binanggit sa akin. Nagpakilala lang ako sa kanya tapos may konting tanong siya sa akin at viola! Sinabi na niyang susunduin niya ako.

“Hindi. May gathering lang siyang pupuntahan with her fiancé.”

“Oh, so isa lang po ang aayusan natin ngayon?”

Tumawa siya at saglit akong nilingon.

“Yes, Gervacio. Isa lang.”

Tumigil kami sa isang napakatayog na gusali. Maraming mga katabing gusali pero itong tinigilan namin ang pinakamatayog! Akala ko wala nang hihigit pa roon sa pinagtatrabahuan ni Manuel kaso iba ito. Parang umaabot na sa ulap ang tuktok ng building!

May pinakita lang na card si Ms. Aida doon sa guard at pinapasok kaagad kami. May concierge na lumapit sa akin at tinulungan ako sa mga bitbit kong gamit. Pumasok kami sa elevator at tumigil sa ika-50 floor!

Gosh! Ang hirap naman nitong hindi mo kilala ang ka-trabaho mo. Pagpipigil ako sa aking bunganga. Tingin ko nga mapapanis ang laway ko! Ang hirap naman kasi dahil hindi ko kilala si Ms. Aida. Baka kapag nag-joke ako sipain ako nito pababa.

Magdoorbell si Ms. Aida. Ilang saglit lang ay bumukas na ang pinto at bumungad sa amin ang isang babae na roba lang. Matangkad, maputi, maganda ang maamong at mahaba ang buhok!

“Aida!”

“Good evening, Ma’am!”

Magbeso sila. Tinuro naman ako ni Ms. Aida pagkatapos.

“Ma’am Graciella this is Gervacio, my assistant for tonight.”

“Hi, Gervacio. Nice to meet you!” Nilahad nito ang kamay.

Nahihiya kong tinanggap ang kamay nito. Jusko! Ang lambot! Parang kamay ng sanggol!

“Come in!”

Nang makapasok kami sa loob. Nalula ako sa ganda. Kumintab lahat ng nakikita ko at parang may tubig pang umaagos sa dingding!

“Wow!” bulaslas ko bago ko pa man matakpan ang bibig ko.

Lumingon si Ms. Aida sa akin at tumaas ang kilay.

“Uh, sorry po.”

Bahagya siyang tumango, bumuntong-hininga. “I-prep mo na ang mga gamit d’yan,” aniya, tinuro ang malaking living area.

Walang imik akong tumango. Pagkatapos kong i-ayos ang mga gamit namin ni Ms. Aida ay kaagad naming sinimulan ang pag-aayos kay Ma’am Graciella. Natutulala ako sa ganda niya kaya ilang beses akong nasuway ni Ms. Aida

Ngunit sa kalagitnaan ng pag-aayos namin kay Ma’am Graciella, bigla namang tumunog ang t’yan ko.

Shit!

Napatigil si Ms. Aida sa paglalagay ng eyeshadow kay Ma’am Graciella. Natatawang nagmulat ng mata si Ma’am Graciella.

Gagi! Kahit ang tawa ni Ma’am Graciella tunog mayaman! Ang expensive pakinggan!

Pinulot niya ang cellphone na nasa kandungan niya.

“I’ll get us some foods, okay?” anito.

Shit! Ang bait! Ang swerte naman ng fiancè nito. May anghel siyang mapapangasawa!

“M-ma’am, nakakahiya naman po.”

She gave a little wave of her hand. “No, Gervacio. It’s my fault na hindi ako naghanda ng foods.”

At ilang minuto nga lang, dumating na ang room service namin!

“Kumain ka muna,” ani Ms. Aida sa ’kin.

“Pero kayo po. Nakakahiya naman kung ako lang ang kakain,” ani ko.

“Go on, Aida. Kumain muna kayo. Tatawagan ko lang din ang fiancé ko.” si Ma’am Graciella at tumayo.

Kumain kami ni Ms. Aida kaso sa gitna ng pagnguya ko, bigla akong nakaramdam ng pagkahilo! Pinilig ko ang ulo ko at pilit na nilalabanan ang pagkahilo.

Sinubukan kong abutin si Ms. Aida na kumakain kaso nawalan ako ng lakas. Hindi ko na maiangat ang kamay ko. Kahit na anong buka ko sa aking bibig, walang boses na lumalabas. Unti-unti nang nawawala ang ulirat ko. At ilang sandali nga lang ay tuluyan na akong kinain ng dilim.

---

Nagising ako dahil sa lamig. Parang pinukpok ng martilyo ang ulo ko sa sakit. Malabo ang paningin ko kaya kinusot ko ang aking mata. Nang unti-unti nang luminaw ang aking paningin, doon gumapang ang kaba at takot ko. Nakahiga ako sa tiles. Mabilis akong bumangon mula sa pagkakahiga ko sa tiles.

Anong nangyari?

Nilibot ko ang aking mata sa paligid. Nasa condo pa ako ni Ma’am Graciella.

Pero nasaan siya? Nasaan si Ms. Aida?

Muntik pa akong masubsob sa sahig nang tumayo ako at bumigay ang tuhod ko. Uminit ang aking mga mata sa luhang nagbabadya.

Magulo ang kwarto, may mga nabasag na gamit, ang mga gamit namin ni Ms. Aida ay nagkalat sa buong living area. Iyong ring light namin bumaliktad na.

Halos masuka ako nang may makita akong dugo sa sofa.

Anong nangyari dito?

“M-miss Aida?” Nanginginig ang boses ko.

Kusang lumandas ang luha ko.

“Ma’am Graciella!” Iyak kong kong sigaw but it came out hoarse.

Humagulhol ako nang walang sumagot sa akin.

No! Hindi ako ang gumawa nito.

Sinapo ko ang aking ulo dahil nalilito ako sa mga nangyayari! I tried to ransack my mind and make sense of what was happening. My head ached, but I still couldn’t figure it out!

“K-kailangan kong l-lumabas!” Utal-utal kong wika. Pinunasan ko ang luha ko at tumalikod upang lumabas.

“Graciella!” A calm yet icy baritone voice echoed throughout the area.

Napatalon ako. My heart throbbed painfully. The voice was low and steady, yet it carried an unfamiliar force that made my knees weak!

No! Bakit ngayon pa?

I need to hide!

I was about to run away and look for a hiding place when a man in a tailored black suit arrived, four others trailing closely behind him. All of them wore expressionless faces.

My chest tightened as my heartbeat went wild!

“Who are you?” His voice remained unchanged-low, steady, but colder. He didn’t shout. He didn’t raise his tone. Yet, why did it feel so much more terrifying?

My feet staggered backward.

“S-sir,” I whispered, tears streaming down my cheeks like there was no tomorrow. “Sir, h-hindi ko po alam.”

Iniling ko ang ulo ko, patuloy na bumabaha ang luha.

He commanded the four men behind him without saying a word, and they immediately began to roam around.

Ilang minuto lang ay bumalik ang mga lalaki at umiling sa lalaking hindi umalis sa harap ko. Nakatitig lang siya sa akin pero hindi ako makagalaw. The weight of his stare was unbearable-I felt as if I were carrying the whole world on my shoulders!

“Did you check every corner?”

“Yes, boss. But we couldn’t find Ms. Graciella or her makeup artist. There’s no sign of anyone else aside from that guy. The whole condo was a mess, and there was a bloodstain on the sofa.” Pahayag pa ng isang lalaki.

Mas dumilim ang titig no’ng lalaki sa akin na boss nila.

“Get him,” anito bago tumalikod.

“A-anong…” nalusaw ang sasabihin ko nang hinuli ako ng dalawang lalaki. Hinaklit nila ang magkabilang braso ko. “Saan… s-aan ninyo ako d-dadalhin? Ano ba? Bibtiwan n-ninyo ako!”

Sumunod kami roon sa boss nila.

“Just shut your mouth if you want live!” Suway ng isang lalaki na nakahawak sa akin.

“Wala akong k-kasalanan! Nagising na lang ako na w-wala na sila Ms. Aida at Ma’am Graciella! Promise w-wala akong alam!” Pagpupumiglas ko.

Dumaing ang dalawang lalaki dahil sa pagwawala ko.

“Kahit na anong g-gawin ninyo, wala kayong makukuha s-sa akin! Wala nga akong alam! Maawa k-kayo! Inosente ako! Pakawalan ninyo-”

Nalamun ko ang aking nais sabihin nang biglang humarap sa amin iyong boss nila. Malamig ang titig niya sa akin at kuyom ang mga panga!

Walang anu-ano’y may binunot ito mula sa likod niya. Baril. At tinuon niya ito sa gitna ng noo ko. Kumasa ang baril at pumikit na lang ako. Dumiin ang labi ng baril sa noo ko.

Nanginig ang buong katawan ko. Kung hindi lang ako hawak ng dalawang lalaki, bumigay na ako ngayon sa sahig.

“Shut your goddamn mouth, hmm?”

I opened my eyes. Naduling ako dahil sa baril na nasa sa noo ko. Mariin kong kinagat ang ibabang labi ko hanggang sa malasahan ko ang sarili dugo.

His eyes dropped to my bleeding lip. His jaw hardened.

“Say something again and my bullet will pierce your brain in an instant.” His voice was raspy and calm, yet I could feel danger in every word that left his mouth.

I hiccuped.

---

This story is already at

chapter 2

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 1

Chapter 1

Gervacio’s POV

Litong-lito ako. Naiihi ako. Natatae. At may busal pa ang bibig ko.

How unfortunate!

Dios ko! Hindi naman ako humihingi ng sobra-sobra. Gusto ko lang naman na kasama ko si Tito Marvin, mahabang buhay sa aming dalawa, at makapagpatayo ako ng make-up studio malapit sa palengke. At gusto ko rin pala araw-araw maubos ang isda namin. Good health and safety.

Iyan ang laging dasal ko araw-araw at gabi-gabi. Hindi ko alam kung saan ako nagkulang at sumobra para ilagay ako ng dios sa ganitong kalagayan na kinasasadlakan ko! Hindi naman ganon ka-laking pera iyon. Dapat iyong mga corrupt ang parusahan ninyo ng ganito, Lord!

As much as I want to cry pero wala na akong iluluha pa. Gusto ko man sumigaw kaso may busal ang bibig ko. Papaano na ngayon si Tito Marvin? Si Manuel? Ang mga kaibigan ko sa palengke? Ang mga suki ko?

Ngayong kumalma ako mula sa mga nangyari kanina. Takot naman ang pumalit. Takot dahil tingin ko mga kriminal itong mga kasama ko. Sino bang normal na tao ang tutukan ka ng baril ng basta-basta? Iyong mga lalaking kasama niya hindi man lang nag-react! It feels like normal lang sa kanila iyon. Kaso ako… muntik nang maihi sa jeans ko. Ramdam ko ring hindi nangbibiro ang lalaki kanina nang pagbantaan n’ya ang buhay ko.

Tito Marvin! Naiiyak na naman ako. Anong gagawin ko ngayon? Makakalaya pa kaya akong buhay nito? O baka… ibalita na ako bukas na nagpalutang-lutang na ang katawan sa ilog o di kaya’y nilagay sa sako at tinapon.

Dios ko! ’Wag naman sana! Ang dami ko pa pong pangarap ko! Wala pa akong naging boyfriend na matino, lord. Virgin pa ako. Gusto ko pa pong makatikim ng gawa mo, lord.

Yumugyog nang malakas ang balikat ko habang humikhikbi ng walang luha! I feel so hopeless right now. Nandito ako sa loob ng kotse kasama ang mga kumidnap sa ’kin. Ilang minuto na kaming bumabyahe pero until now, hindi pa kami nakakarating sa aming destinasyon! Kung saan lupalop man nila ako dalhin, hindi ko rin alam.

Nagsisisi ako. Nagpaakit ako sa perang sinabi ni Mani kaya ako nandito. Kung sana lang nakontento na ako Sta. Teresa, hindi ako madadawit sa eskandalong ito.

Santa Teresa, please tulungan n’yo naman po ako! Mabuting debuntante po ninyo ako. Malakas ako kumanta sa t’wing kapistahan mo. Iligtas n’yo po ako!

Hindi ko na alam kung saan lupalop na kami ng mundo, kanina pa nagmamaneho iyong isang lalaki at dahil madilim sa labas hindi ko alam kung nasaan na kami. Baka deretso na ako sa libingan ko?

Nakagat ko ang tela ng panyo sa bibig ko. Kahit anong aliw ko sa sarili ko, para pa ring minamartilyo ang dibdib ko ngayon! Pilit kong ini-entertain ang sarili ko. Kaso ang katotohanang nandito ako sa kotse kasama ang limang lalaki na parang mga tauhan ng taga-sundo ang humihila sa isip ko sa kasalukuyan kong sitwasyon.

Besides, no matter how hard I tried to rummage through my mind about what really happened in Ma’am Graciella’s condo, nothing came to light to ease my thoughts.

Matapos ng isang siglo. Chariz. After how many hours in the car, the car finally stop. Hindi ko masyadong naaninag ang labas. Napapagitnaan kasi ako ng dalawang lalaki. Jusko. Kung sa ibang sitwasyon lang ito, matutuwa pa ako. Pero dahil sa kinasasadlakan ko ngayon, hindi ko magawang matuwa.

Hinila ako pababa no’ng lalaking kulay blonde ang buhok na may buzz-cut ang gupit ! Walang ka-gentle gentle ang lalaki at wala yatang paki kung masubsob ako sa sementadong driveway.

My eyes widened as they wandered ahead, taking in the sight of the massive two-storey house! S-saang lumapalop kami ng Pilipinas ngayon?Bakit ang tahimik at ang lamig?

Nalula pa ako sa laki ng bahay nang may humuli na naman sa kabilang braso ko. Ang lalaking naka-half bun ang itim na buhok na shoulder length ang haba, ang humablot sa isang braso ko.

Sila rin iyong humaklit sa braso ko kanina sa condo ni Ma’am Graciella. Nawala ang pagkamangha ko sa laki ng bahay nang pagtuunan ko ang dalawang lalaki na may hawak sa ’kin.

Ang liit-liit ko pero hawak ako ng malalaking lalaki, akala mo naman talaga makakatakbo ako ngayon sa panginginig ng mga tuhod ko. Binaba no’ng lalaki na buzz-cut ang gupit ang panyong naka-busal sa bibig ko.

Bumwelo akong humigop ng hangin nang mawala iyon sa bibig ko. Baka kaksi huling higop ko na ito ng hangin.

“S-sir… mga sir, inosente po ako. Wala po talaga akong alam sa nangyari sa condo ni Ma’am Graciella.” Pakiusap sa dalawa.

Bumukas ang malaking pinto kaya tumingin ako roon. Naunang pumasok na iyong lalaking tumutok sa akin ng baril. Nakasunod sa kanya ang dalawa pang lalaki bago kaming tatlo sa likod.

“We’re still figuring things out, man. So shut your mouth before the boss loses his patience with you,” saad ng lalaki na naka-half bun ang buhok.

Napalunok ako.

“I-check ninyo ang CCTV! I’m sure may CCTV naman sa condo ni Ma’am Graciella. Pangako, wala akong ginawa. Inayusan lang namin si Ma’am t-tapos…” Naputol ako kasi wala na rin akong masabi. Wala na akong impormasyon na alam. Nawalan din ako ng malay!

“That’s what Andrei is doing right now— he’s retrieving the CCTV footage of the place.” Saysay naman ng lalaking buzz-cut ang gupit.

“A-Andrei?” Utal kong wika at tuluyan na kaming nakapasok sa loob bg bahay.

“Yeah. That guy with the disheveled hair, the one on his phone, that’s Andrei, our tech specialist,” sagot no’ng lalaking naka-half bun.

Tiningnan ko ang lalaking magulo ang buhok na naka-upo sa isang sofa at nasa tabi niya ang isa pang kasama nila kanina. May kinakalikot ito sa kanyang cellphone. Iyong nanutok naman ng baril sa akin ay umupo sa isang single seater na sofa. Ang magkabilang kamay ay nasa arm rest at naka-krus ang mahahabang binti.

Nalula ako sa loob ng bahay. Sobrang laki niya. Napatingin ako sa paligid. Black, gray, white, glass wall and paintings, iyan ang napansin ko sa bahay. Other than that, the whole living area was so bare and dull.

“T-teka, anong gagawin ninyo sa akin?” Humarantado muli ang dibdib ko.

Left. Right.

Ang daming lalaki sa bahay na naka-suit at puting inner shirt. Para silang mga statue sa kani-kanilang pwesto at ’di man lang ako tinapunan ng tingin. Wala man lang naawa sa ’kin? Lahat sila nakataas noo lang at mga walang emosyon ang mukha.

“Hindi rin namin alam,” sagot no’ng naka-half bun sa ’kin. Medyo nagulat ako nang magtagalog siya. Mukha kasi silang hindi Pinoy! Sa tindig, katawan, at mukha nila, hindi na talaga Pilipino ang hitsura.

“Maybe you’ll be interrogated before killing—”

“Bring him here, Vadim, Yegor, “ ang malamig na wika no’ng boss nila.

There’s really something about this man, their boss. He doesn’t raise his voice, yet his tone remains firm and commanding.

I glanced around, and everyone’s faces were cold and distant. Sobrang stiff nilang tingnan sa kani-kanilang pwesto. It seemed like this was normal for them—just another ordinary thing.

Unknowingly, a lone tear slipped down my cheek. Anong lugar  ito? Sino ang mga ito?

Tito Marvin! Mani!

May sumipa sa likod ng tuhod ko dahilan para mapaluhod ako sa sahig—sa harapan mismo no’ng boss nila.

Lumubog ang paningin ko dahil sa luha. Naitungkod ko ang aking kamay sa sahig.

“Step aside, Yegor and Vadim.”

Nilingon ko ang dalawang lalaki na humawak sa akin. Ewan ko kung sino sa kanila ang Vadim at Yegor. They’re not my concern here. My safety. My dear life. Iyan ang inaalala ko.

I glanced up, and his icy blue eyes pierced through me mercilessly.

“S-sir, wala po talaga akong alam. Wala kayong makukuha sa akin!” Pakiusap ko sa lalaking boss nila.

Tumingin ako sa ibang mga kasama niya pero wala silang paki. Iyong Andrei nagtaas ng cellphone niya at narinig ko ang pagkuha niya ng larawan sa akin.

“A-anong ginagawa mo?” tanong ko roon sa Andrei.

He simply shrugged his shoulders, briefly glancing at his boss before turning his attention back to his phone.

Nakita ko sa aking peripheral vision na gumalaw ang boss nila kaya alerto akong bumaling dito. Baka tutukan na naman ako nito ng baril.

“Who are you?” His calm, commanding voice sent a shiver down my spine.

He rested his elbows on his knees, leaning closer toward me.

My breath hitched in my throat.

“S-sir,”

“Don’t just ‘sir’ me!” Mariin ang bawat bitiw niya ng salita.

“Pavel, I mean boss,” si Andrei at naglakad ito palapit sa boss nila na Pavel yata ang pangalan. Binigay niya ang cellphone sa boss niya.

“He’s Gervacio Pamintuan—a Filipino-American freelance makeup artist and fish vendor. He graduated with a degree in Hospitality Management and was born and raised in Santa Teresa.” Pahayag ni Andrei habang nasa cellphone naman ang atensyon ng boss nila.

What the…

“P-papano…” 

“He’s the assistant makeup artist of Aida, Miss Graciella’s makeup artist, Pavel. I don’t think he knows anything.” Sabat naman no’ng lalaking katabi kanina ni Andrei.

“T-tama ka, sir. Wala po talaga akong alam.” Tango-tango kong saad doon sa lalaking sumabat. His medium brown hair was slightly long on top, with neatly shaved sides.

Napapalis ako sa aking luha. I sit on my heels. Medyo nagkaroon ako ng pag-asa roon.

“Shut up, Grigori!” Pavel spoke calmly, but his voice carried authority and a hint of danger.

Muling bumalik ang mata sa lalaking si Pavel. Pavel nga ang pangalan niya kasi ito ang tawag ng mga tauhan niya sa kanya. Boss, Pavel.

“If wala naman siyang nalalaman. We can now dispose him.”

Nahigit ko ang aking hininga dahil sa muling sinabi no’ng Grigori!

“’Wag po!” Bumuhos ang luha ko. “Mga sir, maawa po kayo! Please po!” Paghehisterya ko.

“Goddammit! Will you shut up?” Pavel said, his jaw ticking in restraint.

I squeezed my eyes shut and wiped my tears with trembling hands.

“Boss, ano na ang gagawin natin? We already took him here, and he’s useless!” Sabat naman ng nasa likod at alam ko na kung kaninong boses iyon. Boses iyon ng naka-half bun na lalaki!

Habang nasa ’kin ang mata ni Pavel. Binalik niya kay Andrei ang cellphone. Sumandal siya sa head rest no’ng sofa at walang ka-emo-emosyon akong tinitigan. As if nag-iisip siya kung ano ang gagawin sa ’kin o kung ano ang magiging silbi ko rito.

“We will not dispose of him. Even if he’s useless… he has to stay here.”

“Pavel!”

“Boss!”

Sabay-sabay na daing no’ng apat na lalaki.

“I won’t let him go until I find my fiancé. For now, he’s the only lead we have. Graciella disappeared with her makeup artist, leaving this little man behind. Isn’t that unusual?” Matamang saad no’ng Pavel.

Should I be happy about what he said?

“Because if I were to abduct someone, I wouldn’t leave even a tiny piece of evidence or trash at the scene. I’d either kill them and dispose of the body without a trace!” he continued.

“Do you think so? Baka maging sabagal iyan sa operasyon natin, Pavel. Patitirahin mo pa rito sa bahay mo,” wika no’ng Grigori.

Litse siya! Binibigyan niya ng ideya itong Pavel na patayin ako! What’s wrong with him?

“He won’t be a problem, Grigori. We will find my fiancé, but we don’t know whether those who took him will come back for him. Or… “ Pagbibitin ni Pavel at tinabingi ang ulo. “Maybe he’s a rat from another Bratva who wants to dominate the Philippines?”

R-Rat? Bratva? Ano iyon?

“Let’s keep him for a month or two before disposing  him.”

Wala man lang umapila roon sa desisyon no’ng Pavel. Iyong apat na lalaki ay nagtanguan lang!He’s really the boss? Boss ng ano?

“Yegor, choose any room upstairs for him. Come back immediately, we need to discuss some important matters and my fiancé’s disappearance.”

“Okay,”

Iyong Yegor ang humila sa akin patayo. Ang lalaking buzz-cut ang gupit ng buhok!

“T-teka lang! Alam ninyong inosente ako! Wala akong alam, pero bakit ayaw ninyo akong pakawalan?” I asked concernedly.

Yegor’s grip on my arm tightened.

“You’re not listening well,” Pavel said, his brows furrowing as irritation flickered in his ice-blue eyes. “Yegor, take him upstairs. I don’t see myself explaining things to this insignificant rat.”

Kaagad na sinunod ng Yegor ang utos ni Pavel. Hinila niya ako tungo sa mahabang hagdanan ng bahay!

“Ano ba!?” Pagwawala ko sa hawak nito.

“If you still want to live, just cooperate silently, Mr. Gervacio Pamin—”

“Hindi tayo close!” Asik ko kay Yegor.

I heard him chuckled.

Nang makarating sa taas ay kaagad ding nakahanap ng kwarto si Yegor. Dinala niya ako sa loob. Kahit na ang garbo ng lahat ng nakikita ko, hindi ako natutuwa. Ni katiting na tuwa ay wala akong maramdaman!

“You rest here—”

“Paano ako makakapagpahinga kung hindi ko alam ang nangyayari?!” Sabad ko kay Yegor.

Umupo ako sa kama at napahilamos sa mukha ko. Wala akong pakialam sa hitsura ko ngayon. Iyak na lang ako nang iyak!

Tiningnan ko si Yegor. Nadismaya lang ako nang tingnan niya ako na para bang pagod siya. Akala niya ba nagdadrama lang ako rito ngayon?

Mga gwapo sana sila kaso mga walang awa. Jusko! Hindi ko pinangarap na ma-kidnap ng mga gwapong nilalang!

“Paano kapag natulog ako tapos papatayin n’yo pala ako?”

Yegor only sighed at my distress.

“If the boss wanted to kill you, he would’ve done it already. Wala siyang ibang hawak ngayon aside from you. Just pray that we find his fiancé as soon as possible, because that’s the only time you’ll be free from his hands…”

“Alive?” tanong ko.

Baka makalaya ako pero patay na. Naniniguro ako.

“That will depend to the boss.”

“Tigilan mo nga kaka-boss mo. Iyang si Pavel ang tinatawag ninyong boss, ’di ba?”

He smirked. “Yeah.”

“S-sino ba kayo? Bakit may baril iyong boss ninyo? At ang daming mga bodyguard sa baba.”

Yegor licked his lips. “It’s better if you know nothing, Gervacio. As they say, ignorance is bliss.”

---

This story is already at

chapter 4

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 2

Chapter 2

Gervacio’s POV

Ignorance is bliss! Deputa siya! Mas lalo akong hindi mapalagay ngayon dito dahil hindi ko sila kilala! Ang mas malala pa, may dala silang baril! Lisensyado kaya iyon?

I need to think of a plan, a plan to escape from this God-knows-where place!! Ngayon na nga lang lumuwas ng Manila, na-kidnap pa! Jusko!

Tumayo ako at nilibot ko ang mata sa buong silid. Sobrang laki pala nitong kwarto. Sobrang laki na kayang lamunin ang buong bahay namin ni Tito Marvin sa Sta. Teresa! Kaso sobrang dull at bare ng kwarto pati na iyong baba kanina. Walang kahit na anong naka-display. Parang hindi siya bahay para sa ’kin! So lifeless!

Lifeless? Chariz lang!

However, I’m not here to judge this place! Kahit pagka-amaze ay hindi ko dapat iniisip dahil nakidnap nga ako! Kidnap! No’ng bata ako takot na takot ako sa mga kidnap-kidnap na ’yan. Lalo na ’yang puti at itim na van! Jusko kahit nga makakita lang ako noon ng puting van o ’di kaya’y itim kumakaripas na ako ng takbo!

At ngayon… hindi naman puting van o itim na van ang kumuha sa akin. Apat na lalaking makikisig at gwapo ang dumakip sa katawang tao ko. Ngunit… hindi ako nakaramdam ni katiting na tuwa sa lahat ng ito! Dahil tingin ko, oras na lang ang bibilangin ko bago ako patayin no’ng mga lalaki sa baba!

That’s why I need an escape plan! Hindi ako magre-rest tulad ng sabi nila! Pinapak ko ang kuko ng kamay ko. Panay ang martsa ko sa loob ng kwarto na binigay ni Yegor sa ’kin. Panay ang ikot pero wala akong makitang butas na pwedeng labasan!

Pinuntahan ko ang nag-iisang bintana ng silid. Winalis ko ang makapal na kurtina at sinubukan ko itong buksan, kaso lang naka-lock pati ang bintana! Nadismaya rin ako nang makita ko ang bakal na tarangkahan sa harap ng bintana.

Nasapo ko ang ulo. Of course! I’m their captive, which is why they’re strict and cautious about giving me any space. Obviously, hindi sila papakampante. Hinayaan nila ako dito sa silid ng mag-isa na walang lubid at hindi nakakadena dahil alam nilang hinding-hindi ako makakatakas rito!

I went to the bathroom, hoping to find another way out of the house without them noticing, but I was disappointed to see there was no way out of the room except through the door!

Tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin ng banyo. Namumula ang pisngi ko, bumakat iyong tela kanina na nakabusal sa bibig ko at namumugto ang mga mata. May tuyong luha rin ang pisngi ko.

“Tito,” iyak ko naman at humawak nang mahigpit sa sink.

Matanda na iyong tito ko. Papaano kung malaman niya na nakidnap ako? Baka atakehin iyon!

Cellphone. Oo nga! Bakit hindi ko naisip tawagan si Mani (Manuel)? I’m sure hindi na rin mapalagay ang baklang iyon kapag hindi ako nakauwi sa apartment niya!

Kinapa ko ang bulsa ko, nagbabakasali na naman sa cellphone po upang ma-contact ko si Mani. Ngunit wala… wala ang cellphone ko sa ’kin!

Humagulhol ako ng iyak sa banyo. I just can’t die like this! I never expected my life to end this way! Ang twenty-eight years ko sa mundong ito ay ganito lang ba magtatapos?

No! Hindi pwede! Kailangan kong makalabas. Kailangan kong makatakas rito! Kung kinakailangang kumapit pa ako sa patalim makatakas lang dito… gagawin ko!

Iyong boss nila… iyong Pavel?

Just watch and see, you bastard! Makakatakas ako rito. Buhay o patay! Kailangang kong makauwi!

Naghilamos ako at inayos ko ang sarili ko. Ngayon medyo lumakas na ang loob ko pero malakas din ang kabog ng dibdib ko. Kahit ang kamay ko na sumusuklay sa buhok ko, nanginginig ng husto!

Isa-isa kong pinulot ang hairclips na kinuha ko kanina at inayos ko ang buhok ko. Hindi ko kasi tinali itong buhok ko ngayon at nakaclips lang sila kanina. My black hair, with subtle streaks of blonde, is quite long, so I usually use clips to keep it in place or tie it into a low bun.

“You can do this, Gervacio! You only have yourself right now,” I cheered, looking at myself in the mirror with determination and courage.

May nakita akong gunting na medyo mahaba at matulos sa banyo kaya kinuha ko iyon. From what I understood earlier, Pavel said he still needs me until they find his fiancée, Ms. Graciella. But if I wait until they trace her, I can’t guarantee my safety or even my life here. What if they never find her? What if it takes too long? I can’t wait forever!

No! I can’t wait for another morning with them! With their kind of aura and behavior, I doubt they even know the meaning of mercy!

Surprisingly, when I twisted the doorknob, it wasn’t locked at all. Malakas ang loob kong lumabas sa kwarto. Humugot ako ng isang malalim na hininga at nagmartsa sa hallway ng second floor.

This house was just too massive! It was my first time being in a place like this. Despite its lifeless atmosphere, it was shockingly sleek and tidy, every corner, wall, and pane of glass gleamed spotless!

Pati ang barandilya nitong makurbang hagnanan ay gawa sa glass. Hindi nila ako napansin na pababa kaya may naabutan akong pinag-uusapan nila.

“The CCTV was shut off - and not by accident. The only footage I managed to recover was from a day before Ms. Graciella checked into that room.” Andrei explained.

“You’re telling me you didn’t check the place before she got there?” Grigori’s eyes narrowed at Pavel.

“Graciella checked in on her own. She didn’t stay at my hotel, it was her ex-friend’s place. She’d rather crash somewhere else than there.” His tone was clipped, voice heavy with frustration.

Of course, the guy’s fiancée’s missing, no wonder he’s on edge.

“So what we’re looking at here is either Graciella got snatched… or she’s playing a big part in this mess herself.” Vadim said.

“And that makeup artist of hers? She’s in on it?” Yegor said.

Mahigpit ang hawak ko sa gunting. Wala akong paki kung anong laban nitong gunting ko sa mga baril nila. Pero mamamatay akong lumalaban kaysa tutunganga ako roon sa kwarto at maghihintay ng kamatayan ko!

Sinadya kong mag-paa para hindi makalikha ng kung anong ingay ngunit kaka-apak ko lang sa huling baitang nang mahagip ako ng mata ni Pavel!

Padarag itong tumayo kaya tumingin sa kanya ang mga kasama bago lumipad sa ’kin.

“What are you doing here?” Kalmado at madiin ang bawat bitiw niya ng salita. At sa ’di ko malaman na dahilan, gumapang ang kakaibang kilabot sa katawan ko.

It was just his voice, but it was enough to paralyze me and push my mind into the abyss.

Pavel waltzed toward me as if each step carried a heavy sense of authority. His aura dominated and overshadowed everyone around him.

“Huwag… huwag kang lalapit!” sigaw ko sa kanya sabay taas ko sa gunting na dala.

Pavel was only a few steps away from me, and I could see the sharp lines of his jawbone protruding. His ice-blue eyes didn’t waver as he watched my trembling hands clutching the scissors like my life depended on them!

“Gervacio,” tawag ni Yegor sa ’kin.

I shot a quick glance at Yegor and saw him shaking his head. Pero humigpit lang ang pagkakahawak ko sa gunting!

“Pakawalan ninyo ako! Inosente nga ako! Wala akong alam sa mga nangyayari! Mga deputa!” sigaw ko at isa isa silang tiningnan. “Alam ninyong wala na akong silbi rito pero bakit hindi ninyo ako pinapakawalan?” Umalingawngaw ang boses ko.

Nakita ko namang napasuklay na lang si Vadim sa kanyang shoulder length na buhok. Nanlilisik ang mata ko kay Pavel. Nakatingin lang sa ’kin na para bang gumagawa lang ako ng boring na drama rito. Gusto ko tuloy’ng kalmutin iyon!

“Gervacio Pamintuan, drop the scissors if you want to live for the next few seconds-”

“Manahimik ka!” Matapang kong putol sa kanya. Narinig ko naman ang singhapan ng mga tao sa paligid!

And for the first time since earlier, nakita ko ang gulat sa mata ni Pavel pero nakabawi rin naman kaagad. Ha! Akala ko walang emosyon ang taong ito.

“You’re testing my patience, you little rat!”

Nataranta ako nang makita kong susugod na si Pavel sa ’kin. Ngunit bigla na lang yumanig ang bahay!

Nanlaki ang mata ako. Biglang may lalaking naka-uniporme na pumasok at bakas sa mukha niya ang pagkabahala.

“Boss - we’re under attack. Word is they blew the gates, one by one,” the lookout hissed.

“Christ!” Grigori barked.

“Prepare to move. Andrei - sound the alarm, rouse the whole house, arm the rigs. Leave no one alive past those gates.

Muling yumanig kaya napaupo ako at sumigaw! Nag-angat ako ng tingin at nakita ko ang mga bala sa labas na parang ulan! Panay ang pag-uga at nakita kong may isa-isa ng armas ang mga lalaking nakatayo kanina. Mahahaba at malalaking armas!

Nanginginig ang tuhod kong tumayo. It was my moment to strike their boss, but before I could carry out my plan the second-floor glass shattered and a rain of bullets came spitting down.

“Ahh!” sigaw ko.

“Get down!” It was Pavel.

My head snapped toward Pavel, and my eyes widened in shock as I saw him leap toward me. I froze, unable to move a muscle. All I could do was watch as Pavel wrapped one arm tightly around me, his other hand cradling the back of my head just before we hit the floor. We landed hard, his body pressed firmly on top of mine. Parang ulan na nahulog ang mga basag na salamin pero hindi ako natamaan no’n dahil ang katawan ni Pavel ang sumangga sa lahat!

Before I could even gather my thoughts, Pavel snatched the scissor from my hand and threw it aside.

“How the hell did these assholes get in here?” Pavel growled, his jaw clenching tight.

“Pavel!”

Naibaling ko ang ulo kay Yegor. He rushed toward us, a weapon in his hand, and helped Pavel to his feet. I couldn’t even move, my body was frozen in place.

Katapusan na ba ng mundo? Nakakabingi na ang mga palitan ng bala sa paligid at kung saan-saan na tumatama ang mga bala. Tingin ko kapag tatayo, bala na ang sasalubong sa ’kin!

Tito Marvin! Mani! Ang mga kaibigan ko sa palengke. Ang mga suki!

“You need to get the hell outta here. There’s a lot of them, more than we thought. We don’t even know how they tracked us down. Andrei checked the perimeter, they’re everywhere. Kami na ang bahala rito.” Saysay ni Yegor.

“I cannot leave you here, Yegor!”

Yegor shook his head sternly.

“The car underground is ready. The secret path is clear, just like Andrei said. We’ll follow you…”

“Alive, Yegor. You’ll follow me - alive.” Malamig na putol ni Pavel kay Yegor.

Tumango si Yegor.

Umiiyak na lang ako rito sa sahig. Unti-unti ko nang tinatanggap ang kamatayan ko pero biglang umangat ang katawan ko sa sahig!

Walang kahirap-hirap akong binuhat ni Pavel na parang isang sakong bigas sa balikat niya. Hindi pa kami masyadong nakakalayo ni Pavel nang may bumulusok na isang grenade sa pwesto namin kanina. Nakita ko ang mabilis na pagtalon ni Yegor bago pa siya maputukan no’n. Sumuray si Pavel dahil sa pagyanig dulot no’ng grenade!

“Face recognition. Acknowledged!” May parang boses ng babae na robot ang nagsalita.

Ni hindi ako umalma sa pagbuhat ni Pavel sa ’kin hanggang sa sumakay kami roon sa isang elevator na bumulusok pababa!

Nalaglag ang panga ko nang lumabas kami ni Pavel sa elevator. Bumalandra sa ’kin ang napakaraming sasakyan at mga armas na parang natatabunan ang dingding!

Deputa! Kanino ang mga ’to?

“Aray ko!” Reklamo ko nang ihagis ako ni Pavel sa likod ng kotse. Pinosasan niya ang kamay ko at pati na ang binti ko. And I don’t where he get a handcuffs.

“Saan mo ako d-dadalhin!?” Pagwawala ko rito sa likod pero walang imik si Pavel na pumasok sa kotse.

He revved the engine hard before tearing down the way, drifting like he was on a racetrack! Nakita ko kung papaano isa-isang bumukas ang ilaw sa daan na tinatahak ng kotse!

Ilang minuto rin kami sa lugar na iyon hanggang sa lumabas ang kotse sa kagubatan at lubak-lubak ang daan!

“Aray!” Reklamo ko nang mahulog ako mula sa upuan. Kaso tiningnan lang ako Pavel at muling pinaharurot ang kotse! Gumulong-gulong ako rito sa likod sa bawat brake, liko, at harurot ng kotse.

Naiyak ako. Nakalabas nga ako roon sa bahay pero hawak din naman ako ng abductor ko. Buhay nga akong nakalabas mula sa gyera kaso hawak naman ako ng kung sinong anak ng kadiliman!

“A-aray ko! Pavel, dahan-dahan n-naman!” Daing ko nang haklitin ni Pavel ang braso ko. Tinanggal niya ang posas ko sa binti at kamay bago kinaladkad papasok sa bahay.

Bahay na naman! Bahay na naman na walang laman pero this time mas dark ang bahay. Concrete wall at may puti at itim na accent! Dalawang palapag ang bahay pero tingin ko mas maliit ito kumpara sa naunang bahay na pinagdalhan nila sa ’kin.

Walang awa akong kinaladkad ni Pavel tungo sa second floor ng bahay. Dinala niya ako sa isang silid. Napatalon ako nang malakas niyang sinara ang pinto.

Pavel wrapped his arms around my waist and tossed me onto the bed as if I weighed nothing.

May mga galos ako. Sugat sa paa at ang palapulsuhan ko ay namumula dahil sa handcuffs kanina.

“A-anong gagawin mo sa ’kin? P-pagsasamantahan mo akong, demonyo ka?”

Despite my situation, I still had the guts to yell at him. Even though my whole body was trembling, I was brave enough to shout at my abductor.

Mamamatay lang din naman! Lubos-lubosin ko na ito!

Walang emosyon ang kanyang mukha.

“I don’t fuck a little rat like you!”

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya. Malaki lamg suya kumpara sa ’kin! Pasalamat siya dahil wala siyang condition na tulad nang sa ’kin because I’m a bearer! People like me don’t grow that much!

“And you’re not my type.” Dugtong niya pa.

“Ha! Hindi rin kita type, demonyo ka!”

Gumalaw ang panga niya.

“Strip!”

Nasinok ako. “A-ano? Akala ko ba hindi mo ako type? Why do you want me to strip?!”

“Just strip!” Dumiin ang boses niya, bumunot ito ng baril mula sa likod. Tinuon niya ang baril sa akin.

“Just do what I say. Strip!” aniya at kinukumpas pa ang baril sa ’kin.

Namutla ako ng husto. Luma ang suot kong underwear!

---

This story is already at

chapter 8

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 3

Chapter 3

Gervacio’s POV

I know that I’m kind of flirt growing up. Mahilig ako lumandi, nagpo-post ng thirst trap sa stories ko sa Facebook, at mahilig akong magsuot ng maiikli at hapit sa katawan ko na outfit. Natigil lang iyon nang magcollege ako. Medyo naging demure ang atake ko no’ng college kaya ganon. Pero malandi pa rin.

Malandi ako pero hindi ko sinusuko ang aking perlas ng silanganan. Sa katunayan nga ay hanggang landi lang ako pero hindi ko binubuka itong hita ko kung kani-kanino lang. Hindi ito bulaklak na bubuka at sisira.

Kaya nga ayoko pang matigi kasi gusto ko pang makatikim ng gawa ni Lord. Gusto ko pang maranasan magmahal, masaktan, mag-relapse, mag-move on, tapos babangon ulit mula sa pagkakalugmok! Iyong tipong may revenge-revenge at galit-galitan sa lalaking nanakit sa ’kin pero bibigay naman ako! Chariz lang!

What I mean is that . . . marami pa talaga akong gustong ma-experience sa mundong ito. Ni hindi pa nga ako nakapag-travel ng malalayo. Itong Manila pa lang tapos minalas pa at kinidnap tapos ginyera at halos mamatay na. Napakamalas! Tingin ko tuloy pang Sta. Teresa lang itong ganda ko.

In the twenty-eight years of my precious life here on Earth, ni isang beses hindi ko pinangarap ang nararanasan ko ngayon. Gusto ko lang naman ng simpleng buhay tapos magmamahal ako at till death do us part na. Hindi itong litseng nangyayari ngayon! Para akong nasa setting ng Ang Probinsyano with high budget! Kaya nga ayoko ko talaga sa mga action scene e. Pero dyahi! Shit itong kinasasadlakan ko ngayon. Kaharap ko pa ang isang kampon yata ng demonyo!

Deputa itong lalaking ’to! Bakit gusto niyang maghubad ako rito sa ibabaw ng kama at nasa harapan ko siya? Don’t tell me atat na atat siyang makita ang katawan ko? Jusmeyo siya! Kagagaling lang namin sa gyera na akala ko ito ang papatay sa amin . . . at least sa ’kin lang pala since may mga baril sila at marunong gumamit no’n. 

Ano lang ang hawak ko kanina? Gunting? Jusko! Kaya ba akong iligtas no’ng gunting na iyon sa mga bala na hindi ko alam kung saan galing?

Gaga ba siya? Ano’ng akala niya sa ’kin gano’n na lang ka-tanga para maghubad dito? Dito sa harap niya? Kahit gwapo siya, ayoko! Baka chop-chop-in niya ako at isilid sa refrigerator! No way!

Idagdag pa na luma ang suot kong underwear! No way ulit!

Pilitin niya ulit ako! Chariz lang!

“What the hell are you looking at, rat? Strip!” Muling utos niya sa ’kin at kinukumpas pa ang baril.

Rat? What if siya ang ratratin ko dyan?

Jusko! Jusko! Jusko! Pinagpi-pray ko talaga na sana toy gun na lang iyong hawak niyang baril kaso hindi e. Kumasa kasi siya kanina at tingin ko fully loaded pa.

Gaga ka, Gio! Dadanak talaga ang dugo mo ritong bakla ka!

Madrama kong niyakap ang aking katawan at siniksik ang aking katawan sa headboard ng kama.

“’Wag po, sir! Bata pa po ako!” Pagdadrama ko.

I’m just buying time to think of something that might help me get out of the situation! Magmukha man akong tanga rito at katawa-tawa sa harap ni Pavel. Wala akong paki!

Nakita ko ang paglaki ng butas ng ilong ni Pavel.

“You . . . rat! You’re testing my patience!” Kahit na galit na galit na siya hindi sumisigaw si Pavel. Malamig pa rin ang boses niya at mababa!

Sige! Rat ka lang nang rat d’yan! Tatakasan talaga kitang demonyo ka!

Gagi! Bakit ba lagi na lang akong nakukulong sa isang kwarto? Nilibot ko ang tingin ko sa buong silid. Isang pinto lang ang nakikita ko, at kung hindi ako nagkakamali ay banyo pa iyon! Saan ako lulusot ngayon? Kung talagang daga lang ako tulad ng sinasabi niya ay makakatakas ako rito!

Hanggang kailan ba manganganib ang buhay ko sa kamay ng demonyong ito? Kahit saan dumapo ang mata ko, wala akong matatakasan. Walang exit point.

Napaigik ako nang magtama ang mga mata namin ni Pavel. His ice-blue eyes struck to me and my mind shut up in an instant. I don’t really know who’s this man but his mere stare was enough to silence me.

I studied him thoroughly. Okay lang naman siguro ito since mamamatay na rin naman ako rito sa kanyang mga kamay.

My eyes scrutinized his physique! Wow! Amazing! Chariz lang! Pavel was tall, and if I’m right, he stood 6’4 tall, broad-shouldered, with a stoic, angular face. His eyes showed little to no emotion, as though showing emotion was a costly endeavor for him. His hair was pitch-dark and short. A faint scar slashed across his jawline. It seemed deep, leaving an indelible mark on his otherwise immaculate face. He was an immaculately and brutally gorgeous man with a heart of ice—a merciless bastard!

“Bakit ba kasi gusto mong maghubad ako! Hindi pa nga ako nakaka-recover mula doon sa gyera! Tapos ako na naman ngayon ang titirahin mo?” Malakas kong wika sa kanya.

His shot am eyebrow. The corner of his lips twitched.

“Have you been listening to me or not? I already told you! I won’t fuck a little rat like you!”

I almost shivered because of his cold and demanding voice!

“Aba malay ko! Baka palusot mo lang ’yan!”

Kita ko ang saglit niyang pagpikit at paghigpit ng kanyang hawak doon sa baril. Napalunok naman ako ng malalim dahil baka mawala na sa sarili ang demonyong ito at mabaril ako ng wala sa oras!

“If I want to fuck you, I already did that back in my house! But for Pete’s sake, with that body of yours that looks like a twig! Touching you wouldn’t cross my mind let alone fuck you!”

Pansin ko na habang tumatagal ay mas lalong nandidilim na ang tingin niya sa ’kin! Tch! Akala niya rin siguro gustong-gusto ko siya! Same lang kami na hate ang isa’t isa.

Nasaktan naman ang ego ko roon sa sinabi niya. Hindi ba siya marunong mag-appreciate ng katawan ng ibang tao? Itong katawan ko ang tinatawag na lean and petite (kulang lang talaga siguro ako sa nutrisyon o baka dahil lang talaga ito sa taglay kong kondisyon).

“Okay, you’re not taking off your clothes? Then I’ll rip it off for you!” Sunod niyang saad at may binunot lang siya sa likod niya gamit iyong isa niyang kamay. Nang itaas niya ang kamay, may hawak na siyang patalim!

Tinakasan ako ng dugo sa mukha nang makita kong kutsilyo? Dagger? Ewan ko basta kuminang ang dulo no’n nang matamaan ng sinag ng ilaw!

Lunok lang ang nagawa ko nang umakyat siya sa kama bitbit ang baril at kutsilyo.

“Tama na!” sigaw ko sabay taas sa kamay ko para pigilan siya sa kanyang gagawin. “M-maghuhubad na. Maghuhubad na ako.”

Ngayon naman ay umiling siya. “No, let me rip this shit of a clothes on you—”

Mabilis pa sa speed of light kong hinubad ang suot na damit, takot na maunahan ako sa kanyang pinaplano!

“Huwag kang judger ka sa brief ko na luma h-ha!” Utal kong sambit dahil sa kaba. Kahit sa sitwasyon ko ngayon ay nakuha ko pa ring magbiro sa kanya.

Sunod kong hinubad ang aking jeans at underwear. Siniksik ko ang katawan ko sa headboard ng kama at kinuha ang isang unan upang takpan ang aking pribadong parte.

Lumaki akong hindi tulad ng iba na konserbatibo pero kailanman hindi pa ako naghuhubad sa harap ng ibang tao . . . lalo na sa harap ng lalaki! Malandi ako pero responsabling malandi. Ani pa nga ni Tito Marvin, ‘LR— Landi Responsibly’’!

Hinagilap ni Pavel ang mga damit na hinubad ko bago siya bumaba sa kama. Tinapon niya rin sa gawi ko ang makapal na kumot.

Nagdikit naman ang kilay ko nang makita ko siyang binubusisi niya ang mga hinubad kong damit.

Umusok ang tainga ko nang makita kong tinaas niya ang underwear ko gamit iyong kutsilyo. Tinapon niya ang jeans at underwear matapos iyong suriin. Hanggang sa ang tshirt ko na.

Bigla siyang ngumisi nang may makita siya roon sa damit ko. Pinulot iyon na nasa butones ng aking tshirt. It was a tiny chips.

Tinaas niya iyon. “So . . . they used you to track the exact location of my house, huh!”

Nanliit ang mga mata ko.

“No one has ever track my place before until now. That’s why I wonder how they’re able to infiltrate my house,” he stated, but I don’t understand even a small thing!

Bumali ang ulo niya sa akin. “You’re really a rat!”

“Hindi nga sabi ako daga!” Supla ko sa kanya.

Nailing niya ang ulo. “It was only right to bring you here. My instincts didn’t really fail me!”

Tinapon niya iyong chips sa sahig at tinapakan. Napino iyon.

“A-ano ang bagay na ’yan?” Putol-putol kong tanong kay Pavel. Yakap ko ang hubo’t hubad kong sarili sa kumot.

Umigting ang kanyang panga. “It’s a tracking device, Mr. Gervacio Pamintuan.”

Ngumiwi ako nang marinig ko ang pagtawag niya sa ’kin sa buo kong pangalan.

Teka lang . . . papaanong nagkaroon ng tracking device sa suot ko? Saan naman iyan galing?

“If you want to live, Mr. Pamintuan—”

“Gio! Gio ang palayaw ko. Pamintuan ka naman nang Pamintuan d’yan.” Masungit kong putol sa kanya.

Kumuyom ang kanyang panga. Mukhang gulat pa rin sa aking tapang. Parang hindi siya sanay na sinasagot-sagot at pinuputol sa kanyang pagsasalita. Alam ko naman na bilang na lang ang araw o oras ko rito kaya nilulubos ko na. Papatayin lang din naman nila ako anytime they want!

“Gio?” usal niya, malalim at mababa ang boses.

“O-oo! Gio short for my name Gerva—”

“Okay, Mr. Gio, if you want live. Don’t do anything stupid like what you pulled earlier. I fucking know every little thing you do.”

Matapang kong sinalubong ang mga magyeyelo niyang mata. Tusukin ko pa ’yan!

“T-talagang makakalaya ako ng buhay?”

“Kapag nahanap ko ang fiancée ko. I can guarantee your life, Mr. Gio.”

“Pangako iyan?”

“I don’t do promises. But you can have my words.” Masungit n’ya namang untag.

“F-fine! Pero . . . malaya ba akong m-makakagala rito?”

“Around my property, yes!”

“Deal na ’yan?”

Nilahad ko ang aking kamay sa kanya.

Walang emosyon niyang tiningnan ang kamay kong nakataas para sa kanya. Umiling lang siya at naglakad tungo sa pintong nakasara.

“Saglit lang!” sigaw ko naman.

I saw how his broad shoulders heaved.

“What is it?” Bakas sa boses niya na nawawalan na siya ng pasensya sa bunganga ko.

“A-ang damit ko? Wala akong damit!”

Tinuro niya gamit ang baril iyong saradong closet.

“You can get any clothes from there.” Bumaling siya sa ’kin. “Also, please, shut the fuck your mouth. You’re  so noisy and my head is spinning just hearing your voice!” With that he stormed outside the room.

Balot ng kumot ang katawan kong bumaba sa kama. Pinulot ko ang damit kong tinapon ni Pavel. Pinag-aralan ko ang buong kwarto pero tulad sa naunang kwarto na inakupa ko, wala akong makitang exit point. Ang banyo naman makinis at walang mga bagay na magagamit ko.

Naligo na lang ako dahil ang dungis-dungis ko na. Suot ang tanging bathrobe pumunta ako sa closet at naghanap ng masusuot.

Nalukot ang aking mukha nang makita ko ang mga kulay ng damit na naroroon. Black, gray, white. Jusko! Napakawalang buhay naman! Kumuha na lang ako ng puting t-shirt at itim na boxer short na nakalagay pa sa isang box.

Masyadong malaki ang mga tshirts. Wala ni isa roon ang sakto sa katawan ko. No choice ako! Umaabot hanggang sa mid-thigh ko ang haba no’n. Okay nang hindi mag-underwear! Chariz!

Siguro dahil na rin sa pagod ko sa mga oras na ’yon. Pagkasampa ko sa kama ay kaagad akong tinangay ng antok. Hindi ko na naisip na nasa bahay ako ng kidnappers ko.

Nagising ako dahil sa kalam ng aking sikmura. Nagwawala na ang aking mga pet sa loob ng t’yan!

“Oh, sinong nagkumot sa ’kin?” usal ko naman nang makita kong balot na balot ang katawan ko.

Napatango ako. “Ah, baka ako lang.” Hindi kasi ako sanay sa air-conditioned na kwarto.

Bumaba ako ng kama. Inayos ko pa iyon bago ako lumapit sa pinto. Dahan-dahan kong pinihit iyon at nagulat ako nang hindi iyon naka-lock.

Naglakad ako sa mahabang pasilyo hanggang sa makurbang hagdanan ng bahay. Dumungaw ako at doon ko nakita na nando’n na ang mga kaibigan o kasamahan ni Pavel na kumidnap sa akin— sina Yegor, Vadim, Grigori, at Andrei!

May discussion na nagaganap pero hindi ko iyon marinig. Hanggang sa tuluyan na akong makababa.

“E-eherm!” Kuha ko sa atensyon nila.

Nahigit ko naman ang hininga nang sabay-sabay na bumaling sa ’kin ang mga kasamahan ni Pavel.

Pinagsiklop ko ang kamay sa likod at pinagdikit ang binti. Hindi tuloy ako makatingij ng deretso sa kanila. Bigla akong tinamaan ng hiya dahil sa kanilang mga mapanuring titig. Si Yegor bakas sa mukha niya ang gulat, ganon din si Vadim. Si Andrei awang ang labi at si Grigori naman ay nagsasalubong ang kilay sa ’kin.

Hindi pa sila nakakapagbihis. May dugo pa sa kanilang suot, sa kanilang mukha at kamay. Pero ewan ko ba, dahil kahit na gano’n . . . they look sinfully handsome.

Sinilip ko si Pavel. Naka-de kuatro lang ito at nakabihis na. Suot niya ang isang puting polo shirt, itim na slacks, at makintab na sapatos.

Umawang ang labi ko nang makita ko ang tattoos niya sa braso. At ngayong naka-puti siya, mas naaninag ko ang tattoo sa kanyang leeg. Umangat ang tingin ni Pavel sa ’kin at nagtama ang mga mata namin. Napatalon tuloy ako.

“N-nagugutom ako! Kahapon pa ako . . . hindi kumakain.” Pangsusungit ko.

---

This story is already at

chapter 11

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 4

Chapter 4

Gervacio’s POV

I wasn’t blessed with a complete family, but I grew up with my heart full of love. Kailanman hindi nagkulang sa akin si Tito Marvin. Siguro nagkulang lang iyon sa pagbigay ng tips sa akin kung paano mang-harvat ng lalaki! Chariz!

But really, no’ng bata palang ako malaking tanong din sa ’kin kung bakit wala akong mama at papa. Malaking tanong sa ’kin kung bakit hindi kami magkamukha ni Tito Marvin.

Bakit ako maputi? Bakit ganito katangos ang ilong ko? Bakit ganito ang kulay ng buhok?

Saka ko lang naintindihan lahat nang maghighschool na ako. Saka ko lang lubos naintindihan na iniwan ako ng mama ko kay Tito Marvin. Parang pinaglumaang damit lang na basta-basta na lang iniwan sa kanyang kaibigan.

Before, there was a part of me looking for a mother, a father, parents. Iyong problema ko sa school. Iyong bullying na dinanas ko sa school. Marami akong gustong isumbong sa magulang ko na hindi ko nagawa at magagawa kasi wala naman sila sa buhay ko.

Nonetheless, I’m still grateful that I have my Tito Marvin in my life. Siya ang nagturo sa akin kung papaano lumaban at hindi magpaapi! Pero tingin ko, napa-sobra ako sa part na iyan kasi minsan napapatawag na rin si Tito Marvin sa school kasi nakikipagsabunutan na ako sa mga girls.

Lagi kasi akong natutukso noon na bakla. Aminado na naman ako roon kasi maharot na ako sa boys kahit grade 2 pa nga ako. Kaso lang ang ayaw ko ay iyong sinasaktan na ako. Ang madaling nagagawa ng mga babae kung classmates noon ay hilain ang buhok ko kaya ayon hinihila ko rin buhok nila.

“Nagpalaki ka kasi ng bakla! Ni hindi mo anak iyan, kaya siguro iniwan iyan ng nanay niya kasi walang modo!” sigaw ng isang ginang kay Tito Marvin nang magkaharap-harap sila sa guidance office.

Masama kong tiningnan ang anak niya na siyang unang sumabunot sa buhok. Aaminin kong ilang strand din ng buhok niya ang na-harvest ko kanina.

“Aba, Ma’am! Mawalang galang na rin po pero ang anak n’yo po ang unang nanakit sa anak ko! At saka paki mo ba kung hindi ko  biological na anak itong si Gio? Anak pa rin ang tingin ko sa kanya! Ikaw nga mismo na nanay niyang anak mo hindi mo man lang naturuan ng disiplina!”

“Ha! Naku, lalaking malandi at puta—”

“Misis, tama na po!” Awat ng guidance counselor.

Tsk! Lumaki akong malandi pero nakapagtapos ako sa pag-aaral ko. Nakapagtapos ako at nanatiling virgin despite sa kalandian ko. At iyong nambully sa ’kin. Ayon, pagkatapos ng senior high school ay nabuntis!

I’ve never been so fortunate in my life like the others, but I’m still here on this planet! Patuloy pa rin ako sa paghinga sa mundong ito! Kahit nga na-kidnap na ako at  maipit sa g-in-yera, buhay pa rin ako!

Lumipat na kami rito sa ibang bahay ni Pavel at buhay pa rin ako! Mas buhay pa nga akong tingnan kaysa rito sa bahay ni Pavel na napaka-bare! Animo’y kakabili niya palang sa bahay at nilipatan kaagad.

Ngumuso ako habang naghihintay sa aking breakfast. Akala ko puro lang mga lalaki ang nandito sa bahay kaso may mga babae pala! Iyon ngang naghahanda sa breakfast ko ay babae. Kaso lang napaka-stiff niya at parang walang emosyon. Parang robot lang!

“Ate, matagal ka na pong nagtatrabaho rito?” Feeling close kong tanong sa kanya. Tingin ko talaga dito mapapanis ang laway ko. Ni walang gustong kumausap sa akin na para bang may nakakahawa akong sakit.

“Oo.”

Ngumisi ako kasi sumagot siya. Dinuyan ko ang paa ko since high chair itong kinauupuan ko.

“Mga ilang taon na po?”

“Tatlo.”

“Wow! Malaki po ba nagpasuweldo si Pavel?”

Hindi ko alam kung may nasabi ba akong masama o ano pero umikot si Ate sa akin na parang robot. Tumuon sa ’kin ang kanyang mga matang walang buhay.

Napalunok naman ako. Naka-maid’s uniform si Ate na kulay itim at may parang apron na puti tapos ang buhok ay nakapusok sa likod. Ni isang hibla, walang tumakas mula sa pagkakapusod nito.

“Ano’ng tawag mo kay Mr. Mikhailov?” tanong ni Ate, ang boses nito ay kagaya lang din sa ekspresyon niyang walang kabuhay-buhay.

Halos kilabutan ako sa tono ng boses nito.

“Ma… Mikhailov? Sino po ’yan?” Dahan-dahan kong balik sa kanya ng tanong. Napatingin ako sa kamay niya na may hawak na kutsilyo. Pinagpawisan ako ng malamig dahil tingin ko anytime ibabato na niya sa ’kin iyon!

“Ang taong nagdala sa’yo rito.” Bland niyang saad.

“Ahh,” natango ko ang ulo. “Si Pavel po? Bakit po? Pavel Mikhailov po ang buo niyang name? May lahi ba siya? Ang gara—”

“Manahimik ka. Huwag mong tawagin si Mr. Mikhailov sa kanyang pangalan dahil hindi ka naman malapit sa kanya. Only the people close to him have the right to call him that. If you want to survive another day, stop calling him that.” With that, she turned her back on me.

Nag-iwan ng kakaibang lamig sa aking katawan ang kanyang sinabi. Na para bang may binuhos siyang tubig na malamig sa ulo ko at hindi ako makagalaw dahil sa lamig. Kahit tugod ko ay yumanig!

What?

Deputa naman! Lahat ba ng tao rito mamamatay tao? Bakit ba ang dali nilang bitiwan ang ganoong linya? Sino ba ang mga taong ito? Mga kriminal ba… talaga sila?

Of course, Gio! Sa mga nasaksihan mo malamang sa malamang mga kriminal ang mga kasama mo sa bahay na ’to! Baka isang maling galaw ko lang rito basag na ang bungo ko!

“So, papaano ko ito kakainin ngayon?” Tahimik kong usal habang nakatingin sa hinain na pagkain ni Ate kanina. Hindi ko man lang nakuha ang name niya.

Papaano kung may lason ito? Titiisin ko lang ba ang gutom ko ngayon? Hindi pa naman ako matsu-tsugi kapag hindi ako kumain ngayon. Magtubig na lang ako!

Tatayo na sana ako upang kumuha ng ibang tubig nang dumating si Yegor at Vadim! Hindi ako natuloy sa aking balak at bumalik sa pagkakaupo sa silya.

The two of them are fresh and their shower gel attacked my nostrils. My mouth fell open as my eyes wandered to them. Yegor is sporting combat boots, jeans, and a shirt that framed his toned muscles. A leather jacket hung on his shoulder. Now that he’s just in his shirt, I got to see his arm full of tattoos, a full sleeve!

Naghila sila ng upuan at umupo sa tapat ko. Walang umupo sa may kabisera ng dining table. Nakuyom ko ang aking palad sa ilalim ng mesa at lumipad naman ang mata ko kay Vadim nang ilapag niya sa mesa ang cellphone. He’s clad in black slacks, a crisp army green shirt, and designer shoes! His shoulder-length hair was tied in a half-bun, an expensive watch on his wrist.

Hindi ko magawang tumingin ng deretso sa mga mata ni Vadim dahil para akong nalulula sa mga titig niya.

“How’s your first night here?” Yegor broke the silence.

Umasim naman ang mukha ko rito. Sa kanilang lima mula kay Pavel, Grigori, Andrei, Yegor, at Vadim. Mas bet ko itong si Yegor since nakikipag-usap siya ng maayos sa ’kin. Si Vadim parang saks lang tapos ang sobrang nakakatakot sa kanila kung tumingin ay si Grigori. Iyong Andrei naman ay tahimik lang. Si Pavel etsapwera lang dahil mukha at katawan lang no’n ang kaya kong sikmurain. Walang modo. Ang pangit ng ugali. Tinatawag pa akong daga. Pwe!

Kahit hayop hindi siya kayang sikmurain! Pwe ulit!

“Makatanong ka naman d’yan, ano’ng akala mo? Nagbabakasyon ako rito? Hoi, Yegor, dinukot ninyo ako! Labag sa kalooban ko ang lahat ng nangyayari ngayon!”

“Aren’t you thankful that you’re still alive?” singit naman ni Vadim.

Itong si Vadim pwede ko itong sabunutan since mahaba ang buhok. Si Yegor ’di ko ito masasabunutan kasi kalbo siya. Jusko! Sarap naman ng mga lalaking ito! Este, ang sarap pag-uuntugin ng ulo!

“Ano’ng thankful? Magiging thankful ako kapag pinalayas n’yo na ako!” Mariin at frustrated kong saad, kumulo naman ang t’yan ko bigla.

Masyado yatang na-strain ang t’yan ko!

Napahawak ako sa sinapupunan ko. Chariz! Buntis lang, Gio? Mahunos dili ka, bading ka! Ngayon mo pa naiisip ang bunti-buntis na ’yan na nasa kamay ka ng mga kriminal!

“You should eat,” Yegor said, motioning to the plate in front of me.

I rolled my eyes. “Ayoko! Baka may lason ’yan.”

Tumaas ang kilay niya sa ’kin. “What?”

“We don’t do such shit here, Gervacio—”

“Gio! Pwede ba, tama na ang kaka-Pamintuan o Gervacio ninyo. Gio! Gio ang itawag ninyo! Hindi rin naman tayo close, ’no!”

“Whatever. Kumain ka na. Besides, if we wanted to kill you, our boss would’ve done that yesterday. By now you’d already be in a casket.”

Ha! Deputa talaga! Minsan hindi rin maganda ang pagiging talkative ni Yegor. Hindi niya ba alam ang kilabot sa mga pinagsasabi niya sa harap ng pagkain ko?

Really? In front of my breakfast?

“Don’t worry, Gio. If you die from poisoning, Rietz’s life will follow.” Dagdag pa ni Vadim.

Oh, I think Rietz ang pangalan ni Ate na nagluto nitong breakfast.

Dahil gutom na gutom na naman talaga ako, nilakasan ko na lang ang loob ko at sumubo sa niluto ni Ate kanina. Halos maluha ako habang sumusubo kasi wala ngang lason!

Muntik ko nang makalimutan na may kasama pala ako sa mesa at nang mag-ingat ako ng tingin. Parehong tamad na nakamasid sa akin si Yegor at Vadim.

Napatuwid ako sa pagkakaupo. Nagpunas ako sa bibig gamit ang likod ng kamay.

“Sorry, gutom kasi ako… hindi ko kayo naayang kumain.”

Yegor smirked. Vadim shook his head like I’m hopeless.

“Our boss—”

Para! Este stop pala dapat!

Itinaas ko ang kanang kamay ko kay Vadim nang magsalita na naman sana siya.

“Teka nga, boss kayo nang boss kay Pavel. Sino ba ang demonyo na ’yon?”

“Fuck!”

“Damn!”

Pareho silang napamura.

Tumaas ang kilay ko. “Ano’ng problema ninyo?”

Yegor placed his leather jacket on the back of his chair before planting his elbow on the table. He leaned forward.

“Gio, you just can’t call Pavel such word!”

“Ang demonyo? Demonyo naman talaga siya! Sino ba siya? Saka kayo, sino ba talaga kayo? Bakit ang taas na lang ng tingin at respeto ninyo sa lalaking iyon? Walang modo naman iyon!”

Vadim clicked his tongue. Naitungkod niya ang braso sa mesa at matalim akong tiningnan.

“Gio, he’s really our boss. Pavel is not just someone you know. He’s  dangerous—”

“Halata naman!” Walang hiya kong putol kay Vadim.

“You know what, Gio. For someone na nakidnap, you’re quite bold!” si Vadim.

“Yeah, and I really wonder kung papaano natiis ni Pavel ang bibig mo!” si Yegor, pinasadahan ang kalbong ulo gamit ang kamay niya.

Kumibot ang labi ko. Hindi ko rin alam. Siguro dahil nawawalan na rin ako ng pag-asa na makalaya mula sa kanila kaya ganito na lang ang lakas ng loob ko. Kahit pa kasi anong gawin ko, nasa kamay pa rin nila ang buhay ko. Mas mabuti nang hindi ako magpakita ng kahinaan sa kanila.

“M-mga kriminal… ba talaga kayo?” tanong ko, ramdam ko ang malakas na paghampas ng puso ko sa loob ng dibdib ko.

Halos sabay na nawalan ng emosyon ang mga mukha nilang dalawa.

“What do you think, Gio?” There’s something behind Vadim’s voice. Tila sinusubukan niya ako.

“S-syempre, oo! Sa lahat ng mga nasaksihan ko, ano pa nga ba? Pero…”

“What?” Yegor taunted me.

I gulped. “Ewan ko… hindi ko alam na may mga ganito pala talaga. Ganito ba talaga kayaman ang mga kriminal?”

“Gio, we’re not just criminals.”

My eyes skimmed over Vadim. “H-huh?”

“Vadim, Yegor.” A sharp, icy voice sliced through the air, cold, commanding.

I almost fell off my chair at the sound of that familiar tone.Ang boses ng demonyo! Talaga nga naman. Kapag talaga mga demonyo.

“Pavel,” si Yegor.

Si Vadim ay napatingin lang sa bagong dating.

“You may now go, nauna na si Grigori at Andrei sa labas,” Pavel’s words came out colder than ever.

Kahit sa mga kaibigan walang emosyon. Tsk! Mabuti at natitiis ng mga kaibigan niya! Well, kaibigan nga ba o ka-trabaho lang?

Yegor picked up his jacket before tapping Vadim’s shoulder. They threw one last glance at me before leaving me with their boss.

Inakupa ni Pavel ang upuan sa may kabisera. His white long sleeves were rolled up to his elbows, and the three buttons of his shirt were intentionally undone, allowing me to see a bit of his tattooed skin beneath.

Pavel cleared his throat before placing his arms on the table, his veins corded. Usually, maingay talaga ako pero ewan ko natatamimi talaga ako rito sa demonyong ito.

Siguro kahit ang mala-angel na tulad ko ay na-iintimidate din sa mga tulad ni Pavel na demonyo.

“What did you say to my men?” he asked, his voice low and cold.

Kalmado lang ang boses niya kaso parang bumabaliktad na ang mga bulate ko. Iba ang epekto ng kanyang pagiging kalmado sa ’kin.

“W-wala!”

His eyebrows puckered.

Hayst! Kainis!

“Nagtatanong lang kung kriminal ba kayo!” Suko rin kaagad.

“And?”

“Ano pa ba? Edi, mga kriminal nga kayo!”

Gumalaw ang kanyang panga. “We are and we do more than that.”

“P-Pavel… este… Mr. Mikhailov.”

The corner of his lips twitched as amusement flickered across his face, though it never reached his eyes.

“Pavel would do, Mr. Gio.”

“Hindi raw pwede.”

“Who told you?”

“Iyong babaeng maid!” Si Rietz?

His tongue traced over his lips, making them look impossibly sexy. The red only deepened, glistening under the light.

Glistening? Talaga, Gio? Ngayon ka pa magnanasa? Sa kriminal talaga?

“I’m the one who runs this place. Your loyalty begins and ends with me—only me!”

May kung ano sa kanyang boses na para bang hinuhimod nito ang kung anong parte sa loob ng aking katawan. Matapang kong sinalubong ang kanyang mga mata na tila nasa gitna ako ng Antarctic.

“H-hindi ba ako mamamatay?” My voice trembled!

“I won’t let you die. Not on my watch. Not when you’re mine to protect.”

Who dapat siya since tao ako. Wina-what niya lang ako ha!

Papaano ba ako maniniwala sa kanya kung sila nga mismo ay mga kriminal. I only have myself right now. But if believing him means prolonging my life, then so be it!

“Panghahawakan ko ’yan.”

“You have no choice.”

He was right. “Pero, iyong sinabi mo kanina… a-ano ang ibig mong sabihin nang sabihin mong you do more than—”

“We do what most criminals do, Gio—and far more than you realize. Illegal enterprises, money laundering, extortion, arms trafficking, and more.”

Nangatal ang mga labi ko.

“That’s why you behave yourself here, mmm?” He sounded effortless, but I felt a shiver crawl down my spine.

“A-ano ba… ang tawag sa inyo?”

A humourless laugh escaped his lips. “This is our business.”

“Business?”

“Mmm, the usual, just Russian mobster business.”

Napakurap-kurap ako. My heart thundered and I felt my throat narrowing, making me hard to breath.

“Nagjo-joke ka lang.”

“I’m not that kind of person, Gio. Do you think I’m like Yegor just because he acts goofy around you? Do you think he’s a better man than I am? Gio, Yegor is no better than me. That brat is hungry for blood.”

“W-why are you saying this to me? Hindi ka ba mapaparusahan sa ginagawa mong ito?”

A dangerous laugh tore from his throat.

“I’m the boss, Gio. This whole organization moves when I say so.”

“O-organization?”

“The Silver Crown Alliance. A Bratva syndicate. And I own it!”

---

This story is already at

chapter 16

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 5

Chapter 5

Gervacio’s POV

Deputa itong si Pavel! Nagjo-joke ba ito? Ano itong Alliance-Alliance ek-ek na pinagsasabi niya? Ano pa nga iyon? Brat? Ah, basta! In short mamamatay tao pa rin. Gumagawa pa rin ng illegal! Ganon si Pavel! At mukhang ganon na rin yata ang lahat ng tao rito sa pamamahay niya.

His business is his business. My business here is to escape… makatakas na buhay at hindi nakasilid sa kabaong at hindi nakalutang sa kung saan!

Hindi ko pinapansin si Pavel na nasa kabisera. Hindi ko siya inayang mag-agahan o kahit uminom ng tubig. Ma-dehydrate sana! Kaso ang healty ng katawan eh. After niyang sabihin iyong Alliance-Alliance ek-ek niya, hindi ko na siya tiningnan. Tingin ko kasi kapag tumingin pa ako sa mukha niya maiihi na ako rito sa kinauupuan ko.

“For a fucking little rat, you have the stomach of a pig!” Pavel suddenly broke the silence around us.

Halos makita ko ang mga puno na mahinang sumasayaw kasabay ng hangin at ang araw na sumisilip sa likod ng mayayabong na dahon ng mga puno. Ang lamig ng kanyang boses ay parang malamig na tubig na siyang sagot sa mainit na panahon! Chariz lang!

Pumihit ang ulo ko sa kanya. Binato ko ito ng matalim na titig dahil nakamasid lang talaga siya sa ’kin. Wala bang katulong na naawa sa demonyitong ito? Wala man lang nag-abot kahit pandesal? Lamon pa naman ako nang lamon dito!

Pinilit kong nilulunok ang pagkain sa loob ng bibig. Ang dami kasi kaya hindi ko talaga sila malunok ng ganon-ganon lang.

“Look at those cheeks of yours. You really look like a rat with your cheeks so full!”

Mukha mang nakakatuwa ang kanyang sinasabi sa akin kaso walang ka-emo-emosiyon ang kanyang boses. Tatawa ba ako sa kanya? Dapat may cue siya kung magpapatawa siya. Hindi kasi benta sa akin.

But wait, ganito ba ka-talkative itong demonyong ’to?

Aba malay natin, Gio! Abductor mo itong kasama mo sa hapag!

Masakit man sa lalamunan ay pilit kong nilunok ang pagkain sa loob ng bibig. Inabot ko ang tubig at uminom bago nagsalita.

“Sabihin mo lang kung naiingit ka sa pagkain ko! Magpaluto ka roon kay Ate Rietz. Inggit ka lang eh!”

Actually, gutom na gutom kasi ako. Konti lang kasi iyong nakain ko sa condo ni Ms. Gracialla, sunod ay na-kidnap ako at dinala sa bahay ng kidnapper, at nagkaroon pa ng engkwentro dahil sa akin!

Bored niyang pinukol ng tingin ang pagkain ko.

“I don’t eat breakfast.” His voice dripped with coldness.

“Oh?”

“I just had my tea.”

“SML?”

“What? Small?”

Prrfft!

“SML, share mo lang!”

“What the hell?!” singhal niya sabay sampal sa kawawang mesa gamit ang kamay!

Tumalon ang tira-tira kong pagkain dahil sa ginawa ng demonyo!

“J-joke lang iyon! Tumawa ka rin kasi d’yan! Para kasing anytime pasasabugin mo ang bungo ko!” Depensa ko naman.

Kumabog ng malakas ang dibdib ko nang kumuyom ang kanyang panga.

“Yeah, I should’ve really done that in the first place, right?”

“J-joke nga l-lang! Pavel, joke lang. Biro!” Mariin kong untag.

Sira ka, Gio! Baka inisip mong kausap mo ang Tito Marvin mo!?

Lumaki akong kasama ang aking Tito Marvin na maingay at madaldal. At itong bunganga ko ay nakuha ko iyon sa kanya. Itong bibig kong walang preno minsan at walang sinasanto kahit kriminal ay dapat ko rin sigurong busalan.

But then again, kung magpapa-api lang ako rito. Iisipin nilang mahina ako. Ayaw ko no’n! Ilang beses na ngang nalagay sa panganib itong buhay ko dahil sa kanila.

Ewan ko na lang talaga! Up until now, wala akong maisip na plano para makatakas dito sa pangit na bahay ni Pavel.

“I know the person who’s very dear to you, Gio. So don’t you ever think or do anything that will make me—”

“Anong ibig mong sabihin!?” Putol ko sa kanya, kumurap-kurap ang mga mata ko.

“Marvin. Does that name ring a bell?” he said, lips quirked up, taunting me.

My lips quivered.

“P-paano mo…” kusang nawala ang boses ko sa dahil sa lakas ng kabog ng dibdib ko.

“Don’t underestimate me, Gio. Don’t you dare go against me, because I’m holding you by the neck with my hand. And with one twist, you might regret living in this lifetime.” Malamig niyang untag at parang hari na sinandal ang katawan sa silya.

Ang malamig niyang boses ay parang nanuot sa aking kalamnan dahilan para manginig ang katawan ko sa lamig.

Napatingin ako sa kamay ko na nakahawak na pala sa tinidor. Siguro dahil sa adrenaline rush, ang gaan ng katawan ko, walang kahirap-hirap akong tumayo at sinugod si Pavel. Sasaksakin ko na sana siya gamit ang tinidor nang may marinig akong mga kasa ng baril.

Sa isang iglap, nakatuon na sa ulo ko ang apat na baril. Kung hindi lang sa kamay ni Pavel na kanyang tinaas baka dumanak na ang dugo ko sa sahig.

The tip of the fork in my hand hovered just inches from Pavel’s eyes, yet he didn’t flinch, not even a breath of movement. Ni hindi kumurap. Nanatiling walang emosyon ang mata niya.

Napakurap-kurap ako at napatingin sa kamay ko. Natauhan ako at nanginginig ang kamay na binitiwan ang tinidor.

A-Anong nangyari? Anong ginawa ko?

Bumigay ang katawan ko sa sahig at doon lang tumayo si Gio. Tiningla ko siya at nanlalabo ang mga mata ko. Nangatal pati ang mga labi ko.

“’Wag… ’wag ang tito Marvin ko, Pavel. Please!”

“You better behave. Because the moment you pull something I don’t like, one phone call from me… and your Tito Marvin’s head becomes tomorrow’s headline.”

Nilingon niya ang mga tauhan niya na nakatuon pa rin ang mga armas sa akin.

“Lower your guns. This rat is mine to handle.”

With that, he left me alone, crying a river. Hindi ako umiyak kasi nakakaawa ako rito o nanganganib. Iniisip ko lang ang tito Marvin sa Sta. Teresa.

Bumalik ako sa kwarto at doon ngumuwa. Napaupo ako sa sahig at umiyak. Hindi ko alam kung nasaan na si Pavel pero hindi ko na siya nakita. At mas mabuti na iyon. Ayaw kong makakita ng mukha ng demonyo.

Think, Gio! Think!

Hindi ako pwedeng magpadalos-dalos lalo na ngayong kilala nila ang Tito Marvin ko. Walang kaalam-alam si Tito rito. Labas siya. Hindi siya dapat madamay rito.

Wala pang kasiguraduhan kung kailan ako makakalabas rito. Pero habang nandirito pa ako… kailangan kong makisama. Kailangan kong magtiis. Makikipagplastic-an ako kung kinakailangan!

Minulat ko ang mga mata ko at dumeretso ito sa blankong kisame maliban sa ilaw na naroon. I don’t feel like moving. Everything that happened feels like it happened yesterday, yet it’s been a week.

Isang linggo na akong nakakulong dito sa bahay ni Pavel at isang linggo na rin akong halos mabaliw rito. Hindi ko talaga alam kung papaano ako tumagal sa bahay na ’to ng isang linggo na hindi nababaliw.

Sa isang linggo ko rito nalibot ko na rin ang buong bahay at bantay-sarado ang buong facility ng mga men-in-black. Nanaisin ko mang tumakas kaso hindi pa siguro ako nakakatapak sa labas ng gate bangkay na ako!

At sa isang linggo ko rito, ang huli kong pagtatagpo kay Pavel and his ponies (mga kaibigan niya: sina Grigori, Andrei, Yegor, at Vadim), ay iyong sa kusina— nang muntik ko na siyang saksakin ng tinidor.

Jusmeyo marimar! Bakit ko nga ba iyon nagawa? Bigla lang kasing nagblanko ang utak ko nang banggitin niya ang tito Marvin ko ’tapos walang ibang pumasok sa isip ko kung hindi ang sugurin si Pavel.

“Magandang araw, mga taong walang magandang dinulot na maganda sa buhay ko! Hi! Hello, kuya! Good morning naman d’yan!” Isa isa kong bati sa mga tauhan ni Pavel na parang mga robot. Kaka-baba ko lang galing sa taas.

Kahit magtalon-talon o tumambling man ako rito sa harapan nila, wala silang reaksyon. Kinawayan ko pa sila at kinindatan kaso cold shoulder lang ang sinukli nila.

“Tsk! Maayos talaga ang pagkaka-lihi ni Pavel sa inyo, ha! Mabuti ’yan!” Tinapik ko ang isang balikat ni kuyang men-in-black bago tumuloy sa kusina.

“Good moaning—”

“Manahimik ka at kumain ka na, Gio!” Putol ni Ate Rietz sa ’kin.

Nasabi ko na bang kaibigan ko na si Ate Rietz? Well, sa isang linggo ko rito sa bahay ni Pavel at sa lahat ng babaeng nagtatrabaho rito. Itong si Ate Rietz lang ang masasabi kong naging kaibigan ko. Iyong iba kahit gusto kong tumulong sa paglilinis sa kanila, iniismiran ako. Ang papangit ng ugali!

Siguro dahil sa kadaldalan ko wala nang choice si Ate Rietz kung hindi ang kausapin ako. Si Ate Rietz ay thirty-five years old na, single at hindi ready to mingle. Namatayan siya ng baby at simula no’n nawalan na siya ng interes sa mga male species.

“Ate, pwede kaya tayong mag-swimming sa pool?”

“Pool dito sa loob o sa labas?”

Oo nga pala. May swimming pool na nasa loob ng bahay ’tapos may pool din sa labas.

“Sa labas, ate. Kaurat na po dito sa loob. Nagsasawa na ako sa mga mukha ng tauhan ni Pavel.”

Kita kong napapangiwi si Ate Rietz. Hindi pa rin talaga siya nasasanay na Pavel ang tawag ko sa kanilang boss!

“Kahit sa labas, Gio, may mga tauhan. Kung may binabalak ka, magtigil ka. Just behave like what Mr. Mikhailov said.”

“Maliligo lang talaga ako, Ate.” Depensa ko.

Umirap siya sabay sabi, “Bahala ka.”

“Hindi n’yo po ako sasamahan?”

“Babantayan lang.”

“Hindi naman ako tatakas.”

“Tatakas ka o hindi nasa paligid lang kami, Gio.”

Bumuntong-hininga na lang ako. Inaya ko si Ate Rietz kumain kaso umiling lang siya. Matapos kong kumain, naglakad-lakad muna ako sa paligid ng bahay. Sekretong inaalam din ang blind spot ng mga CCTV at posibleng maraanan ko.

May matayog na gate ang buong vicinity ng bahay, sa bawat corner may CCTV, tapos sa second floor ng bahay may mga tauhan pa ni Pavel na nagro-roving bitbit ang mahahabang armas.

Nakarating ako sa may entrance kakalibot pero syempre hindi ako lumabas. Napansin ko ang nakaukit sa bakal na tarangkahan. Nakaukit ang malaking ulo ng lobo roon. It was like an emblem carved into the steel plate. The visage of a lone wolf, its silver-etched fur swirling like a smoke within the confines of a dark circular crest. I think it wasn’t the first time I saw this kind of symbol.

Nagkibit balikat lang ako.

Nais ko sanang magtanong sa lalaking naka-poste doon kaso masama na ang tingin niya sa ’kin.

Nyenye! Tsk! Pangit ng kalbong ’to. Mabuti pa si Yegor. Igop!

So far, tingin ko humiyang ako sa pamamahay na ’to kahit labag sa loob ko. Pansin ko kasing mas gumanda ang kutis ko. Suot ko ang itim na boxer at oversized gray t-shirt saka nag-martsa tungo sa pool sa labas.

Nilapag ko ang towel na dala sa malapit na sun lounger. Nag-stretch pa ako at f-in-lex ko ang leeg.

“Tsk!” Nilagay ko ang kamay sa baywang ko. “I-enjoy ko na lang ito habang wala pa ang demonyo. Wala pa namang happiness iyon sa buhay kaya magsasaya muna ako ngayon habang wala siya!” saad ko bago tumawa na parang nasasapian!

Pansin ko ang mga pagtataka sa mukha ng mga lalaking nasa paligid. Natigil tuloy ako sa kakatawa.

“Mga kuya, gusto ninyong maligo? Hali po kayo! Maligo po tayo!” Kinamay ko pa ang mga ito.

Tumaas naman ang kilay ko nang bigla silang naubo at umayos sa kanilang posisyon.

Ano’ng problema ng mga ’to?

Sinamaan ko muna ng tingin ang mga lalaking nakatayo sa paligid bago nag-dive sa pool.

Ahh! Ang sarap sa pakiramdam. Ngayon lang ako nakaligo sa pool na ’to. Kung sana lang hindi ako abductee rito mas masaya siguro ako. Wala siguro akong iisipin.

Tumihaya ako sa tubig at pinikit ang mga mata. Dinama ko ang malamig na tubig at ang sinag ng araw. Malalim na ang pag-iisip ko nang biglang nagulo ang tubig. Ang sunod ko na lang na naramdaman ay ang pagyakap ng isang braso sa aking katawan.

“Ahh! Ate Rietz–” hiyaw ko sabay bukas sa aking mga mata ngunit kaagad ding naputol nang makita ko kung sino ang sumugod sa akin.

Ang demonyo, si Pavel!

“P-Pavel,” untag at napahilamos.

He remained dressed in his black long‑sleeves, the open buttons revealing the edges of his tattooed chest. Water clung to him, making him look even more brooding, more feral, as his ice‑blue eyes pinned me with a cold, murderous glare.

“What are you doing!?”

Tumingin ako sa paligid. Ang kaninang mga tauhan niya na nakarap sa pool ay nakatalikod na.

“Ano ba sa tingin? Nangingisda rito?” Bara ko sa kanya pagbalik ng tingin ko sa kanyang… po– pangit na mukha.

“You–!” Gumalaw ang kanyang panga at mas nandilim ang mga titig sa akin. “You and that goddamn mouth of yours!”

“T-teka nga,” alma ko sabay tulak sa kanyang katawan upang lumayo rito. Kaso humigpit ang pagkakayakap ng braso n’ya sa katawan ko.

He wrapped his arms around me even tighter, drawing me closer until our breaths mingled. Inangkla ko ang kamay ko sa kanyang balikat.

Gagi! Ang tigas ng katawan!

“Why? What’s wrong huh?”

Nagusot ang mukha ko.

“Ano ba, Pavel!? Naliligo ako!”

“And I am as well!” ’Tapos balot na balot siya! Parang deretso siyang lumangoy dito. Ni hindi nakapaghubad!

“Napakalaki ng pool! Lumayo ka sa aking demonyo ka. Naaasiwa ako sa pagmumukha mo! Porket nawala ka ng isang linggo rito, babalik na parang hindi mo ako abductee?”

Narinig ko ang paghasa ng kanyang ngipin.

“You don’t want me to join you here?”

“May sinabi ba akong—”

“Dammit! You invited my men to swim with you, but now that I’m here you’re shooing me away? Do you want me to behead those assholes?” 

Nalaglag ang panga ko kay Pavel. Parang sinulid ang nagkabuhol-buhol ang utak ko dahil sa kanyang mga sinasabi.

“Pavel, h-hindi kita maintindihan!”

“You’re even wearing this so‑fucking‑thin fabric while my men are around you! What? Are you seducing them? Tempting them so they’ll let you get free from here?”

Jusko! Anong klaseng hangin ang nahithit nitong demonyo na ’to at ganito siya magsalita? Ang hahaba pa ng mga sinasabi niya! Si Pavel Mikhailov pa ba ’to? Ito ba talaga ang abductor ko? Kasi parang… parang hindi ito ang Pavel na nakilala ko!

“Bahala ka nga sa buhay mo! Maligo ka kung gusto mo pero bitiwan mo ako!” Singhal ko sa pagmumukha niya.

Sige, tanggapin mo ang laway ko! Tingnan lang natin.

My chest brushed against his when he drew me toward him, the sudden closeness catching me off-guard.

“You are really testing me, you rat!” he said through clenched teeth. “Why are you dressed like this?”

Shit! Si Pavel nga ito. Tinawag akong rat eh!

Malalim ang naging buntonghininga ko.

“Ano bang gusto mo? Naliligo ako, malamang nagsusuot ako ng ganito. Wala pa nga ito. Gusto ko nga sanang mag-boxers na lang. Umaangal ka pa, eh, wala namang ibang damit na masusuot doon sa closet!”

“Fuck! And you actually thought of swimming here naked, huh?”

Baliw! Pavel, baliw! Sa lahat ng sinabi ko iyon lang ang narinig niya! Ano ’to? May selective hearing ang peg niya?

“Bitiw nga! Naliligo ang tao, eh.”

“Go! Push me if you want the remaining bullets of my silver‑plated Makarov pistol to pierce those assholes’ heads!”

---

This story is already at

chapter 19

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 6

Chapter 6

Gervacio’s POV

Kinilabutan ako to the bones! It has been two days since that day at hindi ko pa rin talaga makalimutan ang mga pinagsasabi ng Pavel na iyon.

Sino ba kasi ang hindi mati-threat sa sinabi niyang babaon ang bala ng kanyang baril sa ulo ng mga tauhan niya? Baliw talaga! ’Tapos ito pa, hindi ko maintindihan kung bakit gano’n ang kanyang reaksyon. Akala mo talaga close kami. Akala niya siguro nakakalimot na ako na sa pagkidnap nila sa ’kin! Kung nakalapit sa ’kin, akala mo close kami!

Hindi porket isang linggo siyang nawala rito ay kalilimutan ko na lang na nakakulong ako sa bahay na ’to! Kahit na anong ransack ko sa utak ko kung ano ang dahilan kung bakit may pambabanta siya sa mga tauhan niya, wala talagang pumapasok sa isip ko.

Ito pa, naisip niya talagang isi-seduce ko iyong mga tauhan niya? Really? Desperado akong makalabas dito pero hindi ko naisip na mang-seduce.

But… wait…

Napatayo ako bigla mula sa pagkakaupo. Nagbi-breakfast kasi ako.

Pwede… pwede nga ’no? Why don’t I try to seduce—no! Instead of seducing his men… why not siya ang seduce ko?

Pero may fiancé na iyong demonyo. May sabit na iyon at base lang sa mga nakikita ko sa kanya, in love na in love siya roon.

Ano’ng laban ng isang tulad ko na bakla kay Ma’am Graciella? Ang ganda no’n at soft-spoken pa.

Whereas, ako… tatanga-tanga, mukhang pera, maingay, at slow pa minsan. Hindi gagana ang alindog ko roon kay Pavel.

Matamlay akong bumalik sa pagkakaupo at uminom na lang sa gatas na hinanda ni Ate Rietz. Tumingin ako sa labas, may mga tauhan doon ni Pavel na naka-poste.

“Good morning, sir Yegor!”

Nalingon ko naman ang entrada ng kusina. Palapit si Yegor dito sa mesa at nakangisi siya sa ’kin.

“Morning, Rietz!” Tugon niya kay Ate Rietz, tinaas ang kamay.

Ano’ng nginingisi ng isang ’to? Don’t tell me pati si Yegor may saltik din? Katulad din siya roon sa boss nila?

Hindi sa upuan umupo si Yegor kundi sa mesa talaga! Ang isang paa niya nasa sahig at ang isa lang ang naka-suspended sa hangin.

Kinindatan ako ni Yegor.

Muntik naman akong mabulunan sa ginawa niya. Itong kalbo na ’to. Mas sumama ang tingin ko rito.

“Hey, what’s wrong, Gervacio—”

“Gio!” Masungit kong putol sa kanya.

Natawa siya ng slight. “Yeah, Gio. What’s with the long face, mmm?”

Inabot niya iyong isang slice ng apple na hindi ko maubos.

Talaga? Tinatanong niya iyan? Tinatanong niya kung bakit ganito ang hitsura ko? Mas questionable na kapag sumaya ako rito!

“Nasaan ang demonyo ninyong boss?” Matapang kong tanong kay Yegor.

Tinapon niya sa ere ang maliit na piraso ng apple at sinalo gamit ang bibig. Naiiling siyang pinukol ang mga mata sa ’kin.

“You are really something, Gio!” aniya at tinuro-turo pa ako. Napako na naman ang mata ko sa kanyang full-sleeve tattoo. Most of the men around the house also carry tattoos on their bodies.

Gano’n na talaga rito. Kasi kahit si Ate Rietz may tattoo rin siya sa kanyang braso at leeg. Ako lang yata ang tao sa bahay na ’to ang walang tattoo.

“Hinahanap na niya si Ma’am Graciella? Ano na’ng balita? Hanggang kailan ako rito, Yegor!?” tanong ko sa kanya.

Bumuntong-hininga siya. Umikot siya sa mesa at inusog niya ang upuan palapit sa ’kin bago umupo. Tinungkod niya ang siko sa mesa, pinatong ang pisngi sa palad.

I felt unsettled under the way he fixed his gaze on me, as if he were dissecting my very being. Kung nasa ibang sitwasyon lang siguro kami ni Yegor nilandi ko na rin ito. Kaso lang ayaw kong mang-harvat ng kriminal!

“Ano?!” Inis kong saad nang tumagal ang titig nito sa ’kin. Napapunas tuloy ako sa bibig ko.

“To answer you, the Boss is talking to Grigori and Andrei right now. Regarding Ms. Graciella, we still don’t have any leads about her sudden disappearance. And about your last question, only the Boss can answer you.”

Bumagsak lalo ang balikat ko. Nasaan ba kasi si Ms. Graciella? Si Aida? Nasaan sila? Shit!

“Wala bang mga magulang si Ma’am Graciella? Bakit hindi ito pinaghahanap ng mga magulang niya?”

“Hindi pa pinapaalam ni Boss sa mga magulang ni Ms. Graciella na nawawala ito.”

Umawang ang labi ko.

“A-ano?”

“If Ms. Graciella’s old man catches wind of this, the entire organization is screwed. We’re looking at another full-blown war between the families.”

“H-huh?”

Yegor let out a tired sigh. “Look, Gio, I know na wala kang kaalam-alam tungkol sa amin…”

“Alam ko ang alliance-alliance ek-ek ninyo.” Ismid ko kay Yegor.

“You… you know?” Napaayos siya sa pagkakaupo.

Tumaas ang kilay ko. “Oo! Sinabi ng demonyo ninyong boss sa ’kin. Hindi ko totally alam kung ano itong organization ninyo o iyang bratva-bratva na ’yan. I just want my freedom and my old life back, Yegor!” Matigas kong saad kay Yegor. Diniinan ko ang boses ko para lang makuha niya ang punto ko.

Sa one week na nandito ako. I’m sure napatunayan ko na naman siguro na inosente ako. Na wala akong kaalam-alam sa bagay na ’to lalo na sa pagkawala ni Ma’am Graciella.

But why do they have to keep me captive until now? Mga deputa sila! Miss na miss ko na ang tito Marvin ko. Si Mani. Si Ate Bebang. Ang mga suki ko at ang mga plastic at chismosang  tindera sa palengke! Gosh! Miss ko na ang buhay ko sa Sta. Teresa!

“Gio, kung alam mo na ang tungkol sa ’min… I’m afraid you won’t be able to get out of here that easily.”

Nangulubot ang noo ko sa pagtataka kay Yegor.

“Ano?”

Gumalaw ang panga niya. “Gio, we ain’t the dime-a-dozen thugs you see on TV or roaming the streets. We’re a whole different league.”

“Alam ko! Mamamatay tao kayo, mga illegal ang ginagawa ninyo!”

He squeezed his eyes shut.

“Pavel really told you that?”

“Malamang!”

Nasapo niya ang kalbong ulo gamit ang dalawang palad. “I don’t know what Pavel is thinking, Gio, or what he’s planning for you. But right now, all I can say is… you cannot have your life back as it was before.”

“Ano? Ano’ng pinagsasabi mo, Yegor!” Kinuwelyuhan ko si Yegor. Nilapit ko ang mukha ko sa kanya.

I saw his jaw clench!

Nakita ko ang mga tauhan ni Pavel sa paligid na bubunot na sana ng baril nila ngunit umiling si Yegor.

“Gio, Pavel is slowly—”

“What the fucking fuck is this!?” Ang malamig at malakas na singhal ni Pavel. For the first time, he raised his voice, and it roared like a thunderstorm.

Bewilderment etched every line of Yegor’s face as he turned sharply toward Pavel.

Natulak ko si Yegor. Mabilis naman niyang inayos ang tshirt at tumayo. Namutla rin si Yegor!

“Napuwing lang… hinipan ni Gervacio, Pavel.” Wika ni Yegor, nanginig ang boses.

“I see that you’re already done eating your breakfast, rat. Come with me!” Pavel’s command came to me cold and sharp.

Hindi ako gumalaw.

“Go, Gio. Go before that madman shoots me!” Mariing utos ni Yegor sa ’kin.

Lito kong binalingan si Yegor pero tumalikod siya sa ’kin at lumapit kay Ate Rietz na siyang nagpupunas lang ng baso. Animo’y wala lang nangyayari dito o baka nagkukunwari!

Lumunok ako bago lumapit sa demonyo.

“A-ano ba ang kailangan mo?!” Asik ko rito kahit nanginginig na ako sa takot sa kanya.

Ang dami kong tanong kay Yegor! Masyado malabo para sa slow kong utak ang mga sinasabi niya! Madaldal si Yegor kaya ang daming nasasabi sa ’kin. I think… makakakuha ako ng impormasyon sa kanya. Impormasyon tungkol sa kanila, sa bahay na ’to, kung papaano makalaya— lahat-lahat!

Sumunod lang ako kay Pavel. Nakasilid ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang pants. Even from the back, he looks  really intimidating and dangerous man. With his jet-black dress shirt clung to his frame, the fabric of his shirt stretched across his broad shoulders. The sleeves were rolled neatly to his forearms, revealing sculpted muscles that looked as if they’d been carved by the Almighty one. His dress pants, equally black and perfectly tailored, flowed straight down his long legs. Animo’y madudulas ang langaw kapag dumapo sa kanyang polished leather shoes!

“You had a problem with your wardrobe last time, right?” Bigla nitong wika kaya nailayo ko ang mata sa kanyang katawan.

“H-huh? Wala naman!”

“Tsk! From what I remember, you wanted to swim in the pool naked because of your wardrobe issue?”

“Ano? Hindi naman gano’n ang ibig kong sabihin!” Nangungunot ang noo ko sa lito.

Deputa! Wala naman akong maalala na sinabi ko sa kanya na may problema ako sa mga damit ko.

Habang naglalakad kami tungo sa sala ay natatanaw ko sa labas ang iilang mga kotse na nakahilera.

May bisita ba siya?

“I called a wardrobe consultant last night, and they have already arrived!” Malamig na anunsyo ni Pavel.

Nalaglag naman ang panga ko nang makarating kami sa sala. Bumungad sa ’kin ang mga nakahilerang mga damit. Naka-arrange na ang mga iyon!

Ngumiti ang isang babae sa ’kin.

“A-ano ito?” Tanging usal ko sa tabi ni Pavel.

Sa isang tabi ay nando’n naman si Grigori, Vadim, Andrei, at si Yegor na nakasunod lang pala sa amin. Nakamasid lang sila sa show namin dito ng demonyo nilang boss!

“Ikaw’ng demonyo ka, wala akong sinasabi na ganito! At saka, bakit kumuha ka ng consultant? Tingin mo ba magtatagal ako rito?” Tiningala ko ang kapre, ang tangkad kasi. Gigantism? Chariz!

Pinitik niya ang takas kong buhok sa noo.

“That’s for me to decide, rat!”

“Sir, you can try them on.” Agaw naman ng pansin ng consultant sa ’kin.

Giniya niya pa ang kamay sa mga nakahilerang damit. Racks and racks of curated outfits stood in front of me.

“These selections of clothes are free for you to try on, sir,” Anyaya pa ng wardrobe consultant.

Pinagkrus ko ang braso ko. This is not what I want! I was amazed by all this, but I can’t be swayed. What I want is my freedom— away from these criminals!

“Ayoko!” wika ko at tumalikod!

“Then I’ll just buy them all and put these goddamn clothes in your wardrobe!”

Muli kong nilingon si Pavel. Bumalik ako at matapang siyang hinarap!

“Ano ba kasi ang gusto mo? Okay na naman ako sa mga damit ko sa taas!”

Umigting ang panga niya. Nanlisik ang mga matang wala yatang emosyon!

“I just want you to try them on and pick the ones that suit your taste! Is that hard?”

“Is that hard din ba? Mahirap din bang intindihin ang, a.yo.ko!”

“Bring those clothes upstairs—”

Napapikit ako! “Sige na! Susubukan ko na. Pero sa isang kondisyon.”

“No, rat! You will follow what I want!”

“Pavel!” Pinadyak ko ang paa ko. “Susunod ako… susunod ako sa lahat ng gusto mo. Pero… gusto kong makita ang Tito Marvin. Gusto kong makita na buhay siya at maayos siya! Hindi ako maniniwala sa mga salita mo lang!”

Pavel grinned, but the cheer never reached his eyes; they stayed impassive, flat, and unreadable.

I shifted my gaze to his allies, hoping for a help, but their faces were blank as well. Only in Yegor’s eyes did I catch the faintest glimmer of amusement.

Ano bang nakakatawa sa sitwasyon ko ngayon? Kung sila pinaglalaruan lang itong buhay ako, pwes ako hindi!

Jusko! Kung saan sila natutuwa, doon naman ako miserable!

Unexpectedly, I found myself sitting beside Pavel in his car, with his entourage in front and behind us. Those cars were filled with his men. Hindi namin kasama ang kanyang mga kaibigan dahil may iba siyang inutos sa mga ito.

Nakatingin lang ako sa labas habang siya ay may binabasa sa kanyang Ipad na hawak.

Sinubukan ko ang mga damit kanina in exchange for this. Nasa limang pares lang na damit ang napili ko ngunit ang lahat ng damit na sinukat ko ay binili ni Pavel! Kaya naman halos hindi na magkasya ang mga damit doon sa wardrobe ko.

Ewan ko na lang talaga sa mga nangyayari ngayon sa buhay ko! Walang nakakatuwa!

“Gio?! Gio!”

“Tito!” Sinalubong ko ng yakap si Tito Marvin. Mabuti na lang nang dumating kami sa bahay namin ay madilim na, nakauwi na si Tito galing sa palengke.

“Kumusta ka na? Pinag-alala mo ako ng husto! Hindi ka tumawag o nagtext man lang sa ’kin!” Nangingiyak na saad ni Tito.

Humigpit lang ang pagkakayakap ko kay Tito Marvin.

“Sorry po, tito. Sorry!”

“Okay lang…” unti-unting nawala ang boses ni Tito nang tumuloy ang kanyang mga tingin sa likod ko.

Nang lumingon ako doon ko nakita si Pavel na nakapasok na sa bahay namin at taas ang kilay na nilibot ang mata sa loob ng bahay.

Pavel’s hand rested on his back as his eyes swept the room. Our house was modest, enough for Tito Marvin and me, a place that had watched me grow, my home.

But with him here, the space seemed to shrink. His presence filled every corner, radiating power and authority.

What if tumakas ako ngayon kay Pavel? What if sabihin ko kay Tito na abductor ko ang lalaking kasama ko? But then again, pumasok sa isip ko ang sinabi niya last week. May mga tao siya sa paligid na nakamasid kay Tito. And one wrong move, pwedeng ikakapahamak namin iyon ni Tito.

“Sino iyan?” Bulong tanong ni Tito sa ’kin.

“T-tito… siya po ang amo ko.” I lied, just like Pavel wanted me to.

Bago kami tumungo rito mariin niyang binilin sa akin na wala akong sasabihin na kahit ano kay Tito. Mahigpit niyang bilin na hindi dapat malaman ni Tito ang sitwasyon ko ngayon.

“Ang dami n’yong kasama sa labas.” Kinakabahang wika ni Tito.

Hinawakan ko ang palad ni Tito. “Tito, siya po ang a-amo ko. Nakapasok po ako ng trabaho sa kanya… s-security lang iyong nasa labas.”

“Huh? Talaga? Ano namang klaseng trabaho?” Binalingan ni Tito si Pavel. “Sir, maupo muna kayo. Pasensya na po kayo sa bahay namin. Hindi naman kasi sinabi ni Gio na uuwi siya ngayon… at may kasama siya!”

Tiningnan lang ni Pavel ang sofa namin na may manipis na cushion.

“I’m fine, Marvin!”

Nanlaki ang mata ni Tito.

“A-ah, nakwento na kasi kita sa kanya, Tito.”

Kinurot ni Tito ang tagiliran ko. “Ikaw. Halos dalawang linggo kang nawala rito tapos ngayon magdadala ka ng amo mo rito! Anong trabaho mo sa kanya? Anong klaseng trabaho ang pinasok mo?”

Napatingin ako kay Pavel.

Hilaw akong ngumiti kay Tito. “Make-up artist, tito!”

“Ano?”

“Bading po siya… at kinuha niya akong makeup artist kasi hindi siya marunong!” Palusot ko.

I turned to Pavel, and my face went pale as paper at the sight of his reaction.

“What the hell, Gervacio!?” he snarled, his jaw ticking, eyes dilated, nostrils flaring. His jaw set like a steel trap, ready to attack me anytime.

Deserved! Tumaas ang presyon ng dugo mo? Sige lang! Ngumisi ako dahil nagtagumpay ako sa pang-aasar ko kay Pavel Mikhailov, ang leader ng kulto nila Yegor!

Napapahagikhik na ako sa reaksyon ni Pavel. Dumaing siya kaya lihim akong nag-make face sa kanya. Ngunit hindi ko inaasahan na mula doon sa may pintuan ay dinalawang hakbang niya lang ang distansya namin bago kinabig ang leeg ko at siniil ako ng halik!

Kumurap-kurap lang ang mata ko, tingin ko nakalimutan kong huminga habang nasa labi ko ang labi ni Pavel. His lips pressed against mine, firm yet unexpectedly soft. The movement was forceful, harsh even, but somehow smoother as our mouths collided.

Then I felt his teeth graze my lips, sharp and startling.

“Ha!” Hiningal ako nang pakawalan niya ang labi ko.

Ngunit nanatili ang kanyang kamay sa puno ng leeg ko. He brushed his fingers against the skin of my neck, and I felt a surge of electricity travel through my veins at the speed of light.

“I’m fucking straight, rat,” he murmured, dropping a seductive stare on my slightly parted lips. “But does kissing you make me gay?”

I think I just swallowed my tongue along with my saliva! I found it hard to speak, no voice came out of my throat.

“Was what I did a gay thing?” he teased.

---

This story is already at

chapter 21

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 7

Chapter 7

Gervacio’s POV

At a young age, I already knew I batted for the other team. While other boys were busy playing with robots or toy guns, I found myself dreaming of having a full set of cooking toys, a dollhouse, dolls, and even the thing my tito always wore on his face, makeup. Maybe that’s why I grew up loving makeup just as much.

I had expressive, chocolate-brown, hawk-like eyes framed by thick, curved lashes that looked almost like extensions. My skin was pale and glossy, dotted with freckles across my cheeks. Tito Marvin only ever trimmed my hair, letting my black strands, lightly streaked with blonde, grow long. Because of that, people often mistook me for a girl.

But my life wasn’t easy. Kids my age made fun of me because of my hair, my freckles, and simply because I didn’t fit into the mold they thought a boy should be. Akala nila kinukulayan ko ang buhok ko. Akala nila naglalagay ako ng makeup o sinadya ko ang freckled sa pisngi ko.

Minsan nga akong napuna ng teacher namin noon dahil sa buhok ko na may blonde. Akala nila pinakulayan ko.

And aside from that, I was bullied for being gay. Iniiyakan ko pa nga noon ang pagiging bakla at pilit na maging lalaki. Kaso wala rin. Akala ko noon sakit ang pagiging bakla na may lunas kaso mas naging bakla lang ako.

Imbes na iyakan ko ang mga nambubully sa ’kin, binubungangaan ko na lang sila. Natuto akong lumaban at tumayo para sa sarili ko. Iyong mga nambully sa ’kin hinaharot ko na lang para matigil sila kakatukso sa ’kin. Hanggang salita lang naman kasi sila noon. Mabuti na lang din.

Humarot man ako ng maaga ngunit pini-preserve ko ang aking pinakainiingatan na kayamanan.

Pini-preserve?

I mean, iniingatan ko ang sarili ko dahil alam kong may kakaiba akong kondisyon! Minsan na kasi akong nagkasakit no’ng bata pa ako at doon nalaman ni Tito Marvin na may kondisyon ako. Lalaki man ako pero may kakayahan akong mag-conceive ng baby!

Mula noon palagi na akong pinapaalalahanan ni Tito na ’wag akong basta-basta na lang bumuka at magpatusok ng tarub o talong ng mga lalaki! Sabi niya, ayos lang kung humarot ako pero dapat may control pa rin ako sa sarili ko. Kung magpabembang man gagamit daw ng kapote.

Kaso takot akong sumubok no’n. I saw a lot of teenagers and even adults out there who are pregnant but not really ready for the role. Nakakatakot siya.

For me, ayos lang naman talaga ang mag-explore sa ganyang bagay lalo na kung nasa tamang edad na naman. Kaso dapat may self-control at pinag-iisipan, at handa na sa kung anuman ang maging kahahantungan.

Kaso lang ako, naging abala ako sa pagtitinda at pagiging mosang sa palengke. Besides, pwede namang magsarili at may dildo na 5 inch naman ako. Tumitirik pa rin ang mata ko sa 5 inch realistic dildo-silicone ko kahit papaano. Five inches lang since nakakatakot naman siguro kapag mahahaba na.

Alam ko mang may ganon din si Tito Marvin kasi nakita ko ito noon na naiwan niya sa banyo. Ngunit nanatiling lihim pa rin talaga iyong akin. Alam ni Tito na maharot ako pero hindi sa harapan niya. Pero ang demonyong si Pavel… bigla-bigla na lang akong hinalkan sa harapan ni Tito Marvin!

I can’t even look at my Tito Marvin’s face directly matapos akong halikan ni Pavel. Tinulak ko na palabas si Pavel kaya naiwan ako rito kasama si Tito na nangangarag kung papaano ko iyon ipapaliwanag sa kanya!

“Ano iyon, Gervacio!?” Mariing wika ni Tito at kinurot ako sa tagiliran ko.

Napaungot na lang ako kay Tito. “A-ano kasi… sabi k-ko sa’yo, Tito… b-bakla iyon. Kaya hinalikan niya ako kasi bakla rin siya!”

Hinilot ni Tito ang kanyang batok na para bang tumaas ang presyon ng kanyang dugo.

“Ikaw… hay! Alam kong malaki ka na, Gio, at may sarili ka ng desisyon sa buhay. Pero sana… sana alam mo kung ano itong pinapasok mong, bata ka!”

Ngumuso ako kay Tito saka siya niyakap sa leeg hanggang sa magviolet siya. Charot! Lumambing ako kay Tito at niyakap siya.

“’Wag kang mag-alala sa ’kin, Tito. Wala ka bang tiwala sa ’kin? Ikaw yata ang nagpalaki sa ’kin!”

“Inuuto mo ako, Gio. Pero seryoso ako, hindi maganda ang pakiramdam ko d’yan sa amo mo. Sana humanap ka na lang ng ibang trabaho!”

Kahit naman ako hindi rin talaga maganda ang pakiramdam d’yan kay Pavel. Pareho lang kami ni Tito.

“A-ako na ang bahala sa sarili ko, tito! At saka po… magpapaalam ako na baka hindi ako makakadalaw ng madalas sa inyo. Maliban kasi sa… malayo ang tirahan ng a-amo ko. Busy rin siya. Maraming… ganap sa buhay!”

“Mmm, basta tumawag ka sa ’kin ha. At ingatan mo ang sarili mo!”

Shit! Ang cellphone ko! Wala akong cellphone ngayon!

“Ah, pahingi na lang ng number mo, Tito… ano kasi… nagpalit ako ng s-sim!”

Pinaningkitan ako ni Tito sa kanyang mata ngunit nginitian ko lang siya. Sinulat na rin niya ang number sa isang papel at sinilid ko ito sa bulsa ko.

Nagmamadali ang demonyo sa labas kaya hindi na kami nakapaghapunan sa bahay! Bumyahe na kami pabalik sa pangit na lungga ni Pavel.

Iritado kong nilingon sa Pavel sa kanyang pwesto. Naka-krus ang binti niya sa isa’t isa at nakatingin lang sa unahan. Stiff na stiff siya na aakalain ko talagang robot lang siya! His jaw tightened as he clenched and unclenched it.

Nasa balikat niya lang ang coat. Madilim na naman sa labas pero dahil sa tulong ng mga poste ng ilaw sa labas na nadadaanan namin, nakikita ko ang pagkuyom niya sa kanyang mga panga.

His black dress shirt hugged his physique perfectly, the fabric pulled tight across his chest and shoulders as though it had been tailored to follow every line of his body. Rawr! Umiigting ang muscles! Chariz! The top buttons were undone, revealing the sharp angle of his collarbones and the sheer, stark tattoo inked beneath them.

One sleeve was pushed slightly up his forearm, exposing the glint of his silver watch as it caught the light from the streetlamp we passed under. His long, veined fingers rested lazily over his thigh.

Dahil bumaba ang mga mata ko sa mga mahahaba niyang daliri nasulyapan ko ang kanyang dark trousers na bumabakat!

I averted my eyes from it because I felt something inside me start to awaken. Lumapid naman ang mga kamay ko sa t’yan nang tumunog ito.

“A-ahaha, excuse me!” Hilaw kong tawa.

Wala naman silang imik pero kinuha ni Pavel ang cellphone sa bulsa niya at mukhang may tinext na kung sino. Ilang sandali lang ay tumunog naman ang cellphone ng tauhan niya na nasa passenger seat. Sumulyap lang ito kay Pavel mula sa rearview mirror at tumango.

“Oh,” usal ko nang tumigil ang kotse.

“Baba,” walang buhay na saad ni Pavel.

Napatingin ako sa labas. Hindi naman ito ang bahay niya. Tumigil kami sa tapat ng isang restaurant!

“Ano’ng gagawin natin?”

“Dinner.”

“O-oh,”

“Your stomach is already complaining, so get out.”

Napakurap-kurap na lang ako at sumunod kay Pavel. Umawang ang labi ko nang makapasok sa magarbong restaurant. Isang staff at chef ang sumalubong sa amin.

Napayakap naman ako sa sarili ko nang manuot sa buto ko ang lamig!

“Good evening, Mr. Mikhailov!” sabay na bati ng dalawang lalaking sumalubong sa ’min ngunit walang naging response si Pavel.

“G-good evening po sa inyo! Mabuti po at open pa kayo! Hehe!” Ako na lang ang bumati sa mga ito dahil deadma si Pavel.

Wala talagang respeto! Basic human decency! Well, ano pa ba ang aasahan ko sa kanya? Kidnapper nga ito eh!

“What do you want to eat?” Baling ni Pavel sa akin.

“Ako?” Turo ko sa sarili.

“Who else?” His brows drew together in frustration.

Luh? Siya pa itong iritado? Ano naman ako na ninakawan niya ng halik? Gago ba siya? If anyone should be annoyed or hold a grudge, it should be me!

“Basta meat at may kanin!” Padabog kong sagot sa kanya.

“Be specific!”

“Wala nga akong alam sa mga luto nila rito! First time ko sa lugar na ’to!” Iritado kong saad.

“Anything you like. He can cook whatever you want!”

Dahil sa pagkayamot ko kay Pavel. Kung ano-anong dish na lang tuloy ang nilitanya ko! Inis ko rin siyang tinalikuran at naghanap ng mauupuan! Nanginginig na kaya ang tao sa lamig!

Wala nang tao sa restaurant. Siguro pasara na sila nang pumasok kami o ano!

“Watch your mouth, Gervacio. Push me any further, and I swear, you’re gonna regret it, you little rat.”

“Hmp!” Asik ko rito at kiniskis ang palad sa braso dahil nilalamig ako!

“Wear that!” saad niya at binato sa ’kin ang coat niya. Sumapol naman iyon sa mukha ko!

“Ano ba? Pwede mo namang ibigay sa ’kin ’to ng maayos. Kung labag naman sa kalooban mo ay pwede mo naman akong hayaan na mamatay sa lamig dito!”

“For a goddamn small man, you’re way too loud, and it’s irritating me!”

Eh, siya? Sa laki niyang lalaki ang hina at ang lamig ng boses niya! Kontrolado niya lagi ang boses kahit nanggagalaiti na siya sa inis sa ’kin!

“Irritating? Ano naman ako? Alam mo ba ang nararamdaman ko? Galit, inis, at pagkairata! ’Di pa kasama d’yan ang naramdaman ko nang nakawan mo ako ng halik!”

Pavel’s dark and gloomy face suddenly lightened, a faint smile curving his lips.

“What? Don’t tell me that was your fucking first kiss?” May panunuya sa tono ng kanyang pananalita.

Napangiwi ako sa kanya. Umirap lang ako at hindi siya sinagot.

“Are you mad that I’m your first kiss, or are you mad because it didn’t satisfy you? Do you want a take two?”

“Heh! Kung ikaw naman ’wag na! Ayoko ko sa labi ng demonyo!”

“This devil just kissed you.” Then I saw him licking his lips, making them look glossy. “You just had a devil’s kiss.”

Tinakpan ko na lang ang tainga ko!

Adobong baboy, crispy fried pork chop, pork sisig, pork kalderata, pork bbq, at kung ano-ano pa ang dumating sa table namin! Laglag ang panga ko sa dami ng pagkain!

“Eat— you requested these dishes, rat. So eat now!”

In the end sa akin pa rin bumalik ang karma. Halos hindi ako makatayo dahil sobrang busog ko. Iba kasi ang kinain ni Pavel. Halos ’di nga niya tapunan ng tingin ang mga pagkain na ni-request ko! Bloated na bloated tuloy ang t’yan ko.

Kaya naman hanggang sa sumunod na araw ay dala-dala ko pa rin ang inis ko sa kanya! Sumakit kasi ang t’yan ko dahil sa iba’t ibang putahe na kinain ko!

“Thank you, Jesus!” Sambit ko nang makarating ako sa kitchen na hindi ko nakikita si Pavel.

“Gio, breakfast?” si Ate Rietz.

Sa dalawang linggo ko rito sa pangit na bahay ni Pavel. Si Ate Rietz lang talaga ang close ko. Hindi ako pinapansin ng ibang mga girls dito eh. Ma-attitude din sila.

“Ako na lang maghain, Ate! Para naman may silbi ako sa kulungang ’to!”

Mas bagay ang kulungan kaysa sa bahay dahil walang kabuhay-buhay itong tahanan ni Pavel. Mayaman nga pero wala namang desinyo ang bahay! Ampangit!

“Okay, sige. Gawan na lang kita ng gatas? O gusto mo ng sterilized milk? Pero maayos na ba ang t’yan mo?”

Mabuti pa itong si Ate Rietz dahil concern sa well-being ko.

“Oo, Ate. Thankfully po maayos na naman!”

“Maayos dahil wala si Mr. Mikhailov ngayon dito?” Tukso niya.

Correct! Tumpak! May tama ka, Ate Rietz! Baka nga nawala ang sama ng t’yan ko dahil wala ang demonyo!

“Hehe! Baka nga, Ate!” Palatak ko rito.

Napapailing na lang siya. Si Ate Rietz lang talaga ang nasasabihan ko sa mga hinanakit ko kay Pavel. Kaya ngayon nasasakyan na niya ako sa trip ko. Dati parang papatayin niya ako, pero ngayon nagjo-joke na siya!

However, hindi ko rin alam kung ano ba itong nangyayari sa ’kin. Masaya ako na walang Pavel sa bahay kaso hinahanap ko siya! Ang gulo!

Nagpapasalamat ako na wala siya rito pero may parte sa akin na hinahanap din ang presensya niya!

Nilapag ni Ate Rietz ang isang baso ng gatas. “Lalabas muna ako, Gio. May ipapabili ka ba? Pupunta kasi akong mall para sa groceries.”

“Wala, ate,” sabi ko at sumubo.

“Sigurado ka?”

I swallowed the food in my mouth before answering her. “Ate, pwede kaya ako magpabili ng make-up sa’yo at saka iyong cellphone ko nawala na sa ’kin. Pwede kayang magpabili ako no’n?”

She sighed. “I’ll inform Mr. Mikhailov about this. Siya ang magdi-decide n’yan.”

I thought  so. “Okay, ate!”

Magiliw akong kumain at tiningnan ang mga lalaking naka-station sa paligid. Hindi kaya sila nagugutom?

Paki ko naman? Ako nga prisoner dito eh! Kailan ba kasi magpapakita si Ms. Graciella? Siya na lang ang pag-asa ko upang makaalis ako rito ng buo at buhay!

Pagkatapos kong kumain ay naghugas na rin ako ng pinagkainan ko. Binitbit ko muna ang tirang gatas patungo sa taas. ’Di ko kasi ito naubos.

Habang naglalakad ako sa hallway ng second floor napansin ko naman na may nakasunod sa ’kin.

Iniisip kong tauhan lang iyon ni Pavel na nagro-roving sa pasilyo kaso lang kapag binibilisan ko ang lakad ko, bumibilis din siya.

Nanginig ang kamay ko at natapon pa nga ang gatas. Tatakbo na sana ako patungo sa silid ko nang may humuli sa baywang ko at inangat ako sa ere!

“Ano ba— hmpp!”

Nalunok ko ang nais kong isigaw nang takpan nito ang bibig ko! Natapon ang gatas nang mabitiwan ko ang baso at nabasag iyon.

Inikot ako ng lalaki at pinid niya sa dingding! I groaned in pain as my body slammed against the wall. He pressed his weight against me and laughed wickedly!

Nagwala ang puso ko nang makita ko ang lalaking may malaking piklat sa ulo. Malaki ang ngisi niya sa ’kin.

“Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ka pa hinayaan ni Boss na mabuhay at gumagala-gala rito. Dinagdagan mo pa ang trabaho namin!” aniya sabay dila sa kanya labi at malalagkit ang tingin sa ’kin.

Malaking tao siya kaya hindi ako makapanlaban! Hindi rin ako makasigaw dahil nakatakip ang isang kamay niya sa bibig ko!

I felt so gross and terrified, but what shook me to my core was when he caressed my thigh up to my waist and slipped his hand inside my shirt!

I screamed inwardly, tears clouding my vision.

Tito Marvin! I cried and screamed in my mind. I didn’t know what was happening to my body! It felt as though I had lost all control over it! Lumukob ang kakaibang takot at diri sa ’kin.

“Anong ginawa mo kay Boss? Inakit mo gamit itong katawan mo? Nagpakaputa ka—”

Pinikit ko ang mga mata ko. Kasabay ng pag-agos ng luha ko ay ang pagtuhod ko sa kanya ng buong lakas na naiwan sa katawan ko.

Namilit siya sa pagtuhod ko sa kanyang pagkalalaki at kinuha ko ang chance na iyon upang tumakbo ngunit nadapa naman ako. Dala nang pangangatog ng sistema ko.

“Tulong! Tulungan n’yo po ako!” Iyak ko pero walang umakyat na tauhan ni Pavel!

“Tulong!” Umiiyak kong sigaw at nang tatayo na ako, impit ako napasigaw dahil sa sakit ng ankle ’tapos may humuli pa sa paa ko!

“Walang tutulong sa’yo! Hindi sila tutulong dahil pati sila galit sa’yo at naiinis sa’yo!” The man behind me barked like a madman and laughed demonically.

Pinagsisipa ko siya ngunit nahuli niya ang dalawa kong paa!

“Pavel!” Buong puso kong sigaw sa pangalan nito. I don’t know! Pangalan ni Tito Marvin ang nasa isip ko ngunit pangalan ni Pavel ang naisigaw ko!

“Pavel!” I shouted and crawled on the floor. I couldn’t stand because I thought I had sprained my ankle when I stumbled earlier!

“Help me! Please! Pavel, tulong!” I knew it was useless because the man wasn’t around, but his name was the only thing that came out of my mouth!

I sat on my butt and grabbed my slippers. Binato ko ito sa lalaking humarass sa ’kin pero inilagan niya lang ito!

Tumayo siya ng maayos at pinakawalan ang pagkakahawak niya roon sa crotch niya! Nakabawi na mula sa pagtuhod ko sa kanya.

“’W-wag… ’wag kang lalapit!” Paghihisterya ko, namamaos na ang boses.

“Iniisip mo bang matutulungan ka ni Boss? Wala siya ngayon dito. Wala kang kakampi ngayon kasi wala siya at wala si Rietz!” Ngisi nito at humakbang palapit sa akin.

“D-demonyo… demonyo ka! Lumayo ka! ’Wag k-kang lumapit! Saklolo! Tulungan n’yo po ako!” Hingi ko ng saklolo.

I tried to get up, I really did, but my ankle hurt so much. I didn’t realize it had twisted that badly.

I heard noises downstairs, but I couldn’t take my eyes off the insane man approaching me.

“P-Pavel,” I murmured, like a chant that could make the man in front of me disappear.

And I didn’t know if my chant was working, but the moment I saw the color drain from his face, I wondered.

“You fucking bastard!” A voice bellowed behind me like a strong thunderclap that made the ground shake.

That was all I heard before a gunshot followed, sending a tremor through my body. My mind screamed as I watched the man’s forehead get pierced by a bullet, leaving a hole in the center of his brow as blood spilled out.

Bumulagta ang katawan nito sa sahig.

Napatakip ako sa bibig ko gamit ang nanginginig kong kamay!

“Hah! Ahhh!” I screamed in dread and shock when I regained my senses! I squeezed my eyes shut.

“Gervacio!”

I jolted when someone grabbed my shoulders to steady me.

Nang buksan ko ang mga mata ko. Bumungad sa ’kin si Pavel.

Umiiling ako sa kanya at nanginginig sa takot!

“I… I-I d-didn’t d-do anything…” I struggled to form a sentence as my body trembled in fear!

Umigting ang mga panga niya at walang sabi akong binuhat.

“I know. I know!” Maybe I was still lost in everything that had happened, but Pavel’s voice sounded so gentle as he carried me to my room like a child who weighed nothing in his arms.

---

This story is already at

chapter 24

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 8

Chapter 8

Gervacio’s POV

“Hey, Gio! Gio, can you hear me?” Ang mahihinang tapik ni Pavel sa pisngi ko ang naghila sa aking katinuan mula sa pagkakatulala.

Tiningnan ko ang aking kamay. Nanginginig pa rin ako at… nilibot ko ang tingin ko sa kinaroroonan namin ni Pavel. We were in the bathroom— in my room’s bathroom. I was sitting on the sink while Pavel stood in front of me.

I don’t know if I was just too emotional at that moment or too overwhelmed by what had happened earlier, but I couldn’t explain or distinguish the emotions lingering on Pavel’s face.

This man had always been difficult to read. Kailan ko ba naintindihan o nabasa ang demonyong ’to? Kahit magtitigan kami all-day and all-night, wala akong makukuha sa lalaking ito.

But right now, as he studied me like I was a specimen under a microscope, he seemed unguarded. Unlike on normal days, when he looked so grim and dark.

Kailan? Kailan kami nakarating dito sa banyo? Ni hindi ko man lang alam na pumasok kami sa silid ko! Ito pa yata ang pangalawang beses na nakapasok siya sa silid ko simula nang dalhin niya ako rito.

Nanginig lalo ang katawan ko nang ilapit niya ang katawan sa ’kin. Nakabuka ang hita ko at nasa pagitan siya sa mga hita ko. And before I could process what I did, I had already shouted at Pavel.

“’Wag!” Pikit matang sigaw ko sabay krus ng aking braso sa isa’t isa.

My heart thudded like crazy.

“Dammit!”

“W-wala akong ginawa… ’wag… ’wag!” Paghihisterya ko.

Kahit na anong gawin ko upang kontrolin ang pangangatal ng mga labi ko at ng katawan ko. Nanginginig pa rin ako.

Muling nag-init ang sulok ng mga mata ko nang pumasok sa isip ko nangyari kanina. Iyong tauhan ni Pavel na muntik na akong gawan ng masama. But what struck me the most was seeing how the bullet pierced through his head.

“Gio,” Pavel’s low and commanding voice struck my haywire thoughts.

Isa isa kong binukas ang mga mata ko. Malakas ang tahip ng puso ko halos ang tibok na nga lang nito ang naririnig ko ngayon.

Nakayuko si Pavel sa ’kin at nakatungkod ang nagkabilang kamay niya sa side ko. Itinaas niya ang kamay kaya naman pumikit ulit ako sa inaakalang sasampalin niya ako o ano.

Ngunit laking gulat ko nang humaplos sa pisngi ko ang likod ng palad nito. My eyes fluttered open. I saw Pavel gently wiping the tears from my cheeks, but his jaw was clenched so hard.

“P-Pavel…”

“What other things did that asshole do to you?” Pavel asked through his clenched jaw.

Tumulo ang luha ko.

“M-manyak… manyak ’yong tauhan mo!” Naggitgit na rin ang mga bagang ko sa galit. “I… I-I asked for help! I shouted… pero walang tumulong sa ’kin. Wala si Ate Rietz… w-wala k-ka kaya walang tumulong sa ’kin! Alam kong narinig ng iba mong tauhan sa baba ang boses ko p-pero walang lumapit sa ’kin. Walang tumulong! Galit… galit silang lahat sa ’kin kasi dagdag ako sa trabaho nila! Nagdala ka ng basura dito… iyon ang kinagalit at kinainis nila sa ’kin!” Humahagulhol ako.

Kasalanan ng demonyong ’to ang lahat! Kasalanan niya ’to!

Gusto akong gawan ng masama ng mga taong iyon dahil nagbabantay sila sa isang tulad ko. Kasi pwede nga naman akong patayin ni Pavel pero dinagdag pa sa trabaho nila!

Naibaba ni Pavel ang kamay niya. Nagulat naman ako nang may masagi ang kamay niya roon sa sink.

Muling nagwala ang dibdib ko nang makita kong nasa tabi ko pala ang kanyang baril! Bumilis ang paghinga ko at pumasok ulit sa isip ko kung paano namatay iyong lalaki kanina. At kung paano umagos ang mga dugo nito mula sa ulo niya!

“Shit!” Pavel cursed as he took the gun. With only one hand, he unloaded the bullets and threw them into the trash bin in the corner.

“Hey, Gio.” Kuha ni Pavel sa atensyon ko dahil natulalala ulit ako.

“U-uh…” ano? Magagalit ba siya? Pagsasabihan ako? Alam kong walang puso ang demonyo na ’to—

“You should… at least… take a bath.”

Kumurap-kurap ang mga mata ko rito.

“H-ha?”

“Take a bath. I hate the fact that that asshole touched you.” He hissed.

A-ano ang pinagsasabi niya? Kaya ba dito niya ako dinala sa banyo?

“P-pero…” tiningnan ko ang paa ko. Masakit siya. Kaya ko bang maligo? Maligo na mag-isa?

“Does it still hurt? You can’t stand on your own?” Nagsalubong ang kilay niya.

Nakahinga ako ng maluwag nang mapansin na bumalik na iyong Pavel na malamig at walang emosyon.

I chewed my lips. “M-masakit… hindi na lang ako maliligo—”

“No! You take a bath. I’ll call Rietz to assess…”

At hindi ko alam kung ano ang pumasok sa kukote kong walanghiya nang abutin ko ang polo niya.

“What?” he hissed in impatience.

“Ayoko.” Bulong ko naman.

“That man touched you!” he growled like a wild beast. Umuusli ang mga ugat niya sa leeg, halos manlisik ang mata sa ’kin.

Bakit inaalala niya iyon? Bakit pinapaalala niya ang ginawa ng hayop na ’yon sa ’kin?

“Then, ako ang magpapaligo sa’yo!”

“H-ha?”

Sinikop niya muli ang baywang ko na para bang ang gaan kong tao bago kami tumungo sa malaking bathtub ng banyo.

Mula nang tumira ako rito hindi ako nagka-interes gumamit no’n. Binaba niya ang sa bathtub at pinuno niya iyon ng tubig hanggang sa may dibdib ko.

May binuhos siya sa tubig at konting halo niya lang doon sa tubig ay bumula na iyon. Napapikit at nilanghap ang something floral at fresh na amoy no’n. 

“Take off your clothes.”

Napamulat naman ako.

Naalala ko tuloy ang unang gabi na dumating kami dito sa bahay. Akala ko kung ano na ang gagawin niya nang utusan niya akong maghubad. Iyong pala may hinanap lang siya.

Jusmeyo! Naalala ko tuloy ang luma kong underwear. Mabuti ngayon bago na ang mga damit ko.

Hinubad ko ang tshirt ko. Isusunod ko na sana ang shorts at underwear ko kaso nahirapan ako dahil masakit igalaw ang paa ko!

“A-ahh,” ungol ko sa sakit. “Uh,” sambit ko nang lumuhod si Pavel sa gilid ng bathtub.

Tinaas niya ang sleeves ng polo at nilublob ang kamay sa mabulang tubig ng bathtub.

“Let me,” maikling saad niya at bago pa man maproseso ng utak ko ang ginawa niya. Nagpanghanap na ang kanyang kamay sa ilalim ng bola.

“P-Pavel,” usal ko nang maramdaman ko ang kanyang malaking palad sa waist band ng shorts at underwear ko.

Malamig ang tubig pero ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko dahil sa ginawa niya! Because why does he need to look at me seductively while leisurely tugging my shorts and underwear down?

I-is he seducing me?

Gaga ka, Gio! Ano’ng pinagsasabi mong seducing? Kaakit-akit ka, bading? Naulol ka na rin talaga!

“Ahh!” The moan escaped my mouth erotically nang tuluyan nang maibaba ni Pavel ang shorts at underwear ko!

Itinabi niya iyon.

Gusto ko na lang magpalamon sa tubig dahil sa hiyang naramdaman. Tinakpan ko ang mukha ko.

Nakakahiya ka, Gio! Kung nandito lang ang Tito Marvin mo malamang sinikmuraan ka na no’n! Talaga, Gio? Para ka namang teenager, bading ka!

“Your face is so red.” Puna pa ni Pavel na hindi nakatulong!

Pabagsak kong binaba ang kamay, nakalimutan na nandito ako sa bathtub. Dahil sa marahas na pagbaba ko sa kamay tumalsik ang tubig at may napunta kay Pavel. Kung minamalas pa… s-sumapol siya sa mukha ng lalaki.

Nakita ko ang pag-igtingan ng mga panga ni Pavel habang mariing nakapikit ang mga mata!

Nagkukumahog ako sa pag-usog at saka kinuha ang bula sa mukha niya. Nanginginig ang kamay ko dahil baka lunurin ako ng demonyo dito sa bathtub!

Baka dito niya ako tuluyan!

Gaga ka kasi, Gio!

“A-ano… kasalanan mo ito!” Reklamo ko habang pinupunsan ang kanyang mukha gamit ang kamay ko.

Suminghap ako nang hulihin ni Pavel ang palapulsuhan ko. Bumilog ang mga mata ko sa kanya.

I tried to pull my wrist away from his grip, but he only smirked, my strength nothing compared to his.

“P-Pavel, hindi k-ko iyon sinasadya, okay!? Kasalanan  mo rin n-naman!”

“Really?” Panunuya niya. Nandon pa rin ang malaking ngisi sa labi!

Nanindig ang mga balahibo ko sa batok dahil hindi ako sanay na ngumingisi ito.

“O-oo! Ano naman sa’yo kung n-namula ang p-pisngi ko? I’m h-half-breed, okay?!”

Ngumisi lang siya. “Half-breed?” He almost laugh! “What are you? An animal? A dog?”

“G-gago ka ba? Ibig kong sabihin half-filipino, half-american ako kaya ganito! Mabilis mamula ang balat!” Singhal ko sa kanya kaso lang wa epek iyon sa lalaki!

Mukhang tuwang-tuwa pa siya sa sitwasyon ko ngayon!

“Of course, you’re not a dog, Gio. Because you’re a little rat—my… little rat!” Pavel licked his lips.

I swallowed. Muling binisita ng isip ko ang kanyang paghalik sa ’kin no’ng nakaraan! Wala na, eh. Naisantabi ko na ang halik ng demonyo pero ngayon parang bangungot na humahabol sa ’kin!

Nag-apoy ang nga mata nito habang nakatitig sa labi ko.

“If I kiss you… you’ll forget what that asshole did to you, right, Gio?” Pavel murmured, his eyes pinned to my trembling lips. “Answer me, rat. I will kiss you if it means you forget that terrible thing.”

Sumakit ang dibdib ko sa lakas ng alpas ng puso ko. Tingin ko aatakehin ako ngayon. Naliliyo na ako kahit wala pang ginagawa si Pavel!

Gio, demonyo ’yan! Magpapahalik ka sa demonyo? Magiging demonyo ka rin, bading ka! Sige ka!

“Mmm!” I nodded while I’m still in dazed!

Shit! D-did I just nod? Pumayag ako?

Ahhh! My internal scream!

Pavel’s emotionless ice-blue orbs fell on my face. He knelt on the tiled floor, leaning his body toward me before capturing my lips hard.

Pavel groaned as our lips met, like the north and south poles of a magnet. Despite being opposite, they attracted.

My eyelids felt heavy, and my body began to betray my mind. My arms moved on their own accord, snaking around Pavel’s nape and responding to his rough, seeking mouth-to-mouth kiss.

Nagulo ang tubig ng bathtub nang umakyat din si Pavel habang ’di pinuputol ang halik namin. Sa gitna ng walang pakundangan niyang paghalik sa ’kin, naramdaman ko ang maingat na paggapang ng kanyang tuhod hanggang sa sementro ang isang tuhod niya sa kaselanan!

My eyes rolled back at the sudden sensation that bound my body! Ang isang kamay ni Pavel ang nakasuporta sa likod ng ulo ko habang ang isa ay nasa baywang ko. Hinihimod at hinahaplos ang maseselan kong balat.

“Mmm!” Ungol ko nang sumugod ang dila ni Pavel sa loob ng bibig ko.

I felt a force building in my belly, sending thrills shooting through my body. I’m wet. Basa ako dahil nandito kami sa tubig kaso iba ang nararamdaman kong pagkabasa sa lagusan ko! I felt myself secreting my own fluids!

“Mmp!” Daing kong muli nang maramdaman ko ang pagsuso ni Pavel sa dila ko.

I’m so powerless under him.

I can’t help but cry in pleasure as I feel my member harden. His fingers stroke my hips, my belly, and my sides, sending rushing tingles throughout my body.

“Uhmm!” I grunted between our kisses as his tongue lapped at my lips before sucking me. Then he rolled his tongue inside my mouth, licking and brushing it from side to side.

With my eyes closed, I saw stars.

My head threw back, but like a hungry beast, sinundan ni Pavel ang labi ko at sinandal ang katawan ko sa bathtub. Natapon ang kanyang katawan sa ’kin at umagos ang tubig ng bathtub sa sahig!

Pinakawalan ni Pavel ang bibig ko. Lutang pa ako mula sa halikan namin kaso mas lalo akong nalasing nang makita ko siyang naghuhubad sa harap ko.

My mouth watered as I watched him undo the buttons of his polo one by one in a hasty manner! May pinindot niya sa tabi ng bathtub at nakita ko na lang ang tubig na unti-unting bumababa.

Umawang ang mga labi ko nang makita ko ang tattoo niya. Minsan nakasilip itong tattoo niya sa mga suot na damit pero first time ko itong makita ngayon na buo. Nagkalat ang tattoo niya sa dibdib at sa gilid niya.

On his chest was a large anchor submerged in ocean waves. It didn’t merely sit upon his pectoral—it seemed to hold him against a tide of phantom waves crashing upward toward his collarbone. Just above the heavy iron crossbar, a compass rose emerged.

Lumipat ang mata ko sa kabilang balikat niya kung saan nando’n ang isang tattoo ng isang ahas. It was a serpent that seemed to weave along his collarbone, diving beneath the surface and re-emerging inches away. Further down his ribs, on his side, was a tattoo of a wolf’s face bisected by a long, feathered arrow. One half showed the wild, furred face of a wolf, while the other dissolved into the geometry of a mechanical compass.

Hindi pa ako nakakarecover sa halik niya nang sugurin niya muli ako but this time ang balikat ko ang hinalkan niya.

Napatingala ako at pinikit ang mata.

“P-Pavel,” impit kong ungol sa pangalan niya sa ere.

“Don’t hold back your moans, rat. Let me hear you moan my name. I want your moans.”

Lumipat ang bibig niya sa kabilang balikat ko pero matapos kagatin ang tainga ko, bumaba ang labi niya. Hanggang sa lumitaw ang dibdib ko dahil bumaba na rin ang tubig at bola!

Sinampay ni Pavel ang dalawang braso ko sa balikat niya bago siya kumapit sa bathtub.

“Pavel, nghh! Ahhh! M-masakit!” Naliliyo kong ungol nang kagatin niya ang utong ko!

“Fuck! This tiny bud can be stimulated too, am I right?” Amused niyang wika while nasa bibig niya ang isang utong ko. Mangha siya sa naging reaksyon ko.

Kinagat ko ang labi ko saka tumango sa kanya. Pinagpapawisan ako kahit nakahubad naman ako! 

Without breaking eye contact, Pavel flattened his tongue and ran it over and over again against my nipple. Na para bang ang dinidilaan niya ay isang natutunaw na ice cream.

Kinuyom niya ang isang dibdib ko at minasahe iyon na parang nagmamasa siya.

“Ughh! P-Pavel!” My breath labored.

Pavel flicked my nipple with the tip of his tongue. Bumaon ang kuko ko kanyang likod nang pitikin niya ang kabilang dibdib ko at the same time kinagat niya ang isa!

“Ahhh!” Malakas kong ungol!

---

This story is already at

chapter 26

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 9

Chapter 9

Gervacio’s POV

Problemado kong sinapo ang aking ulo nang pumasok sa isip ko ang mga nangyari sa amin ni Pavel. Kinuyom ko ang buhok ko at frustrated itong hinila. Naiinis ako kasi kahit na ayaw ko nang isipin ang nangyari kanina, para siyang invasive disease na pilit sumasalakay sa aking isip.

Jusmeyo, Gio! Paano mo haharapin ngayon ang demonyo na ’yon? Nagpahalik ka! Nagpahimas at nagpasususo. Ano ka? Ina na nagpapa-breastfeed sa kanyang junakis?

Shuta ka talaga, Gio! Hindi maganda kung gagawin mong excuse iyong panghaharas ng tauhan niya para magpahalik at magpahimas ka! ’Tapos pinasuso mo pa! Aakalain ng demonyo na iyon na easy to get ka at marupok! Galit-galitan ka lang sa kanya pero walang bearing galit since madaling bumigay!

Dyahi! Twenty-eight ka na sa lagay na ’to, Gio! Nalagpasan nga natin ang adolescence stage at puberty stage na hindi sinusuko ang pearl of the orient, hindi naman tayo nakaligtas sa tukso at karupukan.

Tinampal ko ang aking pisngi at tiningnan ang mukha sa salamin. Nasa harap ako ng vanity mirror at kitang-kita ko ang pisngi na parang batak na batak sa blush on!

Deputa! Kahit make-up siguro hindi kayang tabunan ang pamumula ng pisngi ko!

Parang akong nao-overheat ngayon. Nakaharap ako sa salamin pero tila nakikita ko ang sarili ko at si Pavel doon sa salamin habang sumususo si Pavel sa akin.

Ang init ng haplos niya sa dibdib ko, nandirito pa rin sa dibdib ko. Ang pagdukot ng ngipin niya sa utong ko, nag-iiwan pa rin ng kirot sa korona ng utong ko. Ang mababasa niyang pagdila sa dibdib ko ay parang nag-iecho pa rin dito tainga ko!

Arghh! Nabibingi na ako! Nababaliw na ako rito sa bahay ng demonyo!

“Gio?”

“Ahh, deputa!” sigaw ko sa pagkagitla nang marinig ko ang boses ni Ate Rietz sa labas!

Kinapa ko ang aking dibdib dahil sa gulat. Akala ko kaso lumipad na siya. Nagiging nerbyoso na ako. Hindi magtatagal aatakehin na ako nito!

Umubo muna ako.

“A-ate?”

“Dinner na. Halika na. Sasamahan kita sa baba.”

“Tayo lang po, ate?” tanong ko.

“Oo, tayo lang.”

Nakahinga ako ng maluwag sa naging tugon ni Ate Rietz sa ’kin.

For the last time, I glanced at my reflection in the mirror. There was still a faint flush of pink on my cheeks. And for some reason, I couldn’t fathom the emotions hovering in my eyes.

Jusmeyo marimar! Sarili kong emosyon hindi ko na maintindihan! My eyes were giving off something— something gentle and at the same time something fiery that might burn my own self.

I averted my gaze from the mirror because the more I stared into my own eyes, the more I was drawn into something I might regret in the long run.

“Ayos ka lang ba?” tanong ni Ate Rietz sa akin nang makalabas ako ng kwarto ko.

Ate Rietz eyed my fuchsia pink terno silk pajamas. Her eyes narrowed as though she were blinded by the color of my PJs.

Tumaas muli ang mga mapanuring titig ni Ate Rietz sa aking mukha.

“Ayos lang ako, a-ate!” Siniglahan ko ang boses ko.

Huminga ng malalim si Ate Rietz. Tiningnan ko si Ate Rietz, palaging itim na 3/4 sleeve shirt ang suot ni Ate tapos itim na slacks at black shoes. Ang kanyang buhok naman ay malinis na naka-bun sa likod. Kaya lagi kong nakikita ang kanyang tattoo sa leeg at ang sumisilip na tattoo sa kanyang braso.

Bumuntong-hininga si Ate Rietz at inabot ang batok bago ito hinagod. Nakita ko ang pagkuyom nito sa kanyang panga.

“Narinig ko ang nangyari kanina. I’m sorry wala ako rito. I could’ve killed those shitheads.”

Malambing kong niyakap ang arms ni Ate Rietz. Pero nagulat ako nang mahawakan ko ang braso ni Ate Rietz! Ang tigas nito!

“Ayos lang ako, Ate,” saad ko. Nilapit ko naman ang bibig sa tainga niya. “Dumating kasi ang demonyo ninyong boss!”

Nagtaas lang siya ng kilay sa akin.

“Narinig ko nga. At siya nga ang nagsabi sa ’kin sa nangyari.”

Oh? Pinagkakalat iyon ni Pavel? Chismoso rin ba siya? Nyeta, ’di halata sa demonyong iyon ang pagiging marites!

Hindi ko na binitiwan si Ate Rietz habang naglalakad kami pababa. Palihim kong nililibot ang mata sa paligid ng bahay kaso napansin kong… wala na ang mga naka-poste na mga tauhan sa loob ng bahay!

Nagulat naman ako nang makarating sa dining area at nakita ko si Pavel na nasa kabisera ng mesa!

Kunot-noo kong binalingan si Ate Rietz.

“Ate, akala ko tayo lang!” Mariin kong bulong sa kanya!

Nanggigil ako! Gusto kong kalmutin si Ate Rietz!

“Huh? Ano’ng ibig mong sabihin? Akala ko ang tinutukoy mo ay tayo lang ba sa taas kanina.”

Lumipad ang palad ko sa noo. “Ate!” Gigil kong untag.

“Hindi mo naman kasi kinlaro ang tanong mo. Sige na, umupo ka na para makapaghapunan na kayo. Kanina ka pa hinihintay ni Mr. Mikhailov.”

Tumabi si Ate Rietz bago yumuko kay Pavel saka umalis ng dining area, iniwan akong mag-isa kasama si Pavel.

Pakiramdam ko tuloy may kung anong tensyon na lumukob sa buong dining area.

“Come on, Gio. Have a seat. I’m really hungry!” Pavel’s voice was low and controlled.

I dragged my feet toward the vacant seat on his right. Iyon lang din kasi ang may nakahandang plato at mga kobyertos.

I sat and took a discreet glance at Pavel. I quickly pulled my gaze away when it landed on his red, bright lips. Those lips were so adept at making my body tremble and sending surging heat throughout me.

I unconsciously swallowed.

“I meant to eat food, rat. Not my lips.”

Napangiwi naman ako sa maging pahayag ng demonyo sa akin. Deputa talaga ang lalaking ’to! Nakahalik lang sa labi naging hambog na! Ang kapal-kapal ng apog!

“Heh! Ang kapal naman ng mukha mo! A-ayaw ko pa rin sa labi ng d-demonyo, ’no!?” Nagkautal-utal pa ako.

Hebi naman sa ayaw, bading ka! Sinabi mo ’yan last time pero ano’ng nangyari? Nagpahalik ka. Nagpahimas. At nagpasuso pa!

Ignorante tayo sa mga ganon, Gio, pero ang tanda mo na para umaktong teenager!

Pavel licked his lips, stifling a smug smile.

“Let’s eat.”

Nag-make face lang ako at naghain ng pagkain. Ang awkward kumain kasama ang lalaking kumain sa’yo! Rawr! Chariz lang!

I mean, sa loob ng dalawang linggo ko rito sa bahay, ito yata ang unang beses na nagkasabay kami sa dinner. Except no’ng kumain kami sa labas.

Habang ngumunguya ay napansin ko talaga na wala na ang mga bantay dito sa loob ng bahay. Sa labas may nakikita akong mga bantay pero dito sa loob ng bahay ay wala na.

“Wala na sila.”

Naibaling ko ang aking atensyon sa demonyo. Jusko! Pati sa pagnguya nakapa-sopistikado. Ni hindi ko nakikita ang ngipin niya kapag ngumunguya!

“If you’re looking for the men guarding my house, I already punis—sent them to other assignments,” Pavel said before clearing his throat.

Inabot niya ang isang kopita na may lamang red wine at uminom doon.

“I heard from Rietz that you want a cellphone and makeup?” Nagtagpo ang kilay niya.

Umayos ako sa pagkakaupo at tumango sa kanya. Sinigurado kong wala ng laman ang bibig ko bago magsalita kasi ang dugyot ng datingan ko kumpara sa lalaking ito.

“N-nabo-bore ako rito sa bahay mong pangit! Kailangan ko ng cellphone para may pagkaabalahan ako at make-up set din.”

Para na rin ma-contact ko si Tito Marvin pati na rin si Mani (Manuel). Ayokong mag-alala sila ’kin.

“If you’re bored, I’ll give you some work!”

Ramdam ko ang pagsigla ng dugo ko sa maging anunsyo ng demonyo! Muntik pa akong tumalon at pumalakpak sa tuwa!

“Talaga? Magtatrabaho ako? Saan naman? Maganda nga ’yan para magamit ko ang mga pinamili mong damit sa ’kin—”

Pavel’s eyes narrowed as he pinned me a glare.

“Who told you na lalabas ka?”

Parang narinig ko ang pagguho ng aking kasiyahan. Tila nagka-aberya ang utak ko at saglit na natigalgal.

“H-ha?”

“Hindi ka pa rin lalabas ng bahay ko. I will give you some work, and that is to beautify my house. I often see disgust in your eyes when you look at it. The displeasure in your eyes is so palpable that I couldn’t help but notice!”

“Ano?!” Malakas kong untag kaya napapikit si Pavel at umigting ang panga! “Ano’ng beautify-beautify ka d’yan! Hindi ako interior designer, ’no! FYMI! For your more information, BSHM ang natapos ko!”

Trulaley naman talaga na shungit ang bahay niya kasi sobrang bare. Pero over naman itong demonyo na ’to para ako ang gawin niyang designer sa bahay niya!

“I trust that little creativity you have. Name whatever you want— list all the things you need to make my house pleasing in your eyes. I’ll have them delivered here once you’ve decided what to put inside.”

Nalaglag yata ang panga ko sa sahig.

“S-s-seryoso ka talaga? Ako? Ako, si Gervacio Pamintuan, ang gusto mong magdesinyo sa bahay mong shungit?!”

Pavel shot me a glare. “I don’t want to repeat myself over and over again, rat. Yes! You’re going to beautify my house however you want.”

Shit! Inaamin kong gusto kong magtrabaho pero hindi ganito. May konting creativity naman ako pero hindi ko kaya ang interior design na ’yan! Also, Pavel’s house is so huge!

“Hindi ako marunong.”

“You know how to criticize my house, pero hindi ang pagandahin ito? That’s your task, Rat.”

“Pero, ang cellphone ko at make-up?”

“Kailangan mo ba talaga ang mga ’yan?”

“Oo naman!”

“I will think about it.”

Naipadyak ko ang paa sa sahig!

Kainis! Kinuha ko na lang muli ang kutsara saka ko iyon pinuno ng kanin at sinubo! Nag-aalburot na ako sa inis sa kanya!

Tumayo si Pavel. Mabilis kong nilunok ang laman ng bibig.

“T-teka, aalis ka?”

Deputa kang, bakla ka! Ano’ng klaseng tanong ’yan, Gio? May karapatan yarn? Gaga!

“I’ll be in my room. I have a Zoom meeting. Why?” Suddenly, his voice softened, yet there was still a hint of coldness in his tone.

Mas nawindang ako nang sagutin ako ni Pavel! Akala ko babarahin niya ako o bibigyan ng malamig na titig. Kaso… sinagot niya! Sinagot niya ako!

“A-ah… wala… wala naman! Hihihi!”

Sumama ang tingin ni Pavel sa ’kin at bumuga ng isang malalim na hininga. Mukhang malapit na ring mapigtas ang pasensya niya sa akin.

“Call me or Rietz when you need something.” He sighed before patting my head.

Sumabog ang utak ko! Nagkabuhol-buhol ang utak ko at hindi nakapagsalita sa ginawa ni Pavel. Tanging tingin lang ang nagawa ko sa kanyang papalayong katawan.

S-saglit lang! Ano’ng nangyari? Si Pavel ba ’yon? Si Pavel Mikhailov? Ang demonyong kumidnap sa ’kin?

Sa huli ako ang hindi nakatulog. Kinikilabutan ako sa ginawa ni Pavel at mga inakto ni Pavel ngayon!

What if hindi iyon si Pavel? What if con man lang iyon o doppelganger ng demonyo?

O baka bumait dahil pinasuso ko? Chariz! May dagta ba ang dibdib mo, Gio? Gaga ka talaga!

Panay ang baling ko sa kama. Kaliwa, kanan. Kaliwa, kanan. ’Tapos titihaya na naman at magpapakawala ng isang malalim na hininga. Kahit na anong gawin kong titig sa ceiling ng silid ko, walang ideya na pumapasok sa isip ko. Clueless ako sa mga inaakto ngayon ni Pavel!

Dahil hindi makatulog ang bading. Lumabas na lang ako sa kwarto. Tahimik na pero may ilaw pa ang buong bahay. Bumaba ako at upang uminom na lang ng tubig. Nauhaw ako kakaisip eh.

Kumuha ako ng isang baso ng tubig at lumabas sa may pool area pagkatapos uminom.

May mga tauhan ni Pavel na nakabantay doon sa pool kaso nang makita na lumabas ako, bahagya silang yumuko sa ’kin at umalis!

Nahahalina ako sa kulay asul na tubig ng pool kaya naisipan kong ilublob ang paa ko roon. Ngunit hindi ako nakontento. Hinubad ko ang pang-itaas ng pajamas ko at lumusob sa tubig!

Dinamdam ko ang malamig na tubig at nagpalutang-lutang. Niri-relax ng malamig na tubig ang katawan ko at kinakalma ang utak.

Ngunit ang matiwasay ko na pagpapalutang sa tubig ay naputol nang may bumagsak sa pool! Bago ko pa makita kong sino o ano ang bumagsak sa tubig, may kamay na na yumakap sa baywang ko.

“Gervacio!” Sumabog ang boses ni Pavel sa buong  lugar!

Nanlalaki ang mga mata ko sa kanya. Ganon din siya pero kalaunan ay napalitan ng inis!

“Demonyo ka! Ano ba ang ginagawa mo? Kita mong naliligo ang tao!” Banas kong wika.

“Fuck! Naliligo ka?”

Ay si gaga!

“Malamang! Nag-isip isip ako habang nagpapalutang tapos bigla mo na lang akong ginulo!” Singhal ko sa kanya.

Sa ilalim ng tubig ay humigpit ang pagkakayakap niya sa baywang ko.

Malakas na sumipa ang dibdib ko sa kaba!

“You really love giving me a headache, you little rat!”

“Ano?!” Inis kong angil sa kanya.

“Damn, rat! I’m right in front of you. No need to fucking shout!”  I heard his molars grind.

“Paki mo ba?! Akala ko may meeting ka? Bakit ginugulo mo ang pagsu-swimming ko?”

Binitiwan niya ako at banas na sinuklay ang buhok patalikod gamit ang dalawang kamay. Ngayon ko lang napansin na nakasuot pa siya ng damit. Mukhang deretso na naman siyang tumalon sa pool!

Ano’ng hobby ’yan, Pavel Mikhailov?!

Inis niyang sinampal ang tubig.

Oh?

“N-nagmumuni rin kaya ako rito! Iniisip ko ang trabaho na inatas mo sa ’kin ’tapos bigla-bigla kang susulpot. Ngayon parang ikaw pa ang g-galit!”

Shit na bibig ’yan, Gio! Manahimik ka na! Kapag ikaw natamaan ng kamao n’yan, deretso ka na talaga sa kabaong!

“Bahala ka na nga d’yan!” saad ko.

Nang lalayo na ako sa demonyo ay bigla niya namang kinabig ang braso ko at pwersahang hinarap sa kanya. Hinuli ng libre niyang kamay ang panga ko.

My pulse accelerated as a lump blocked my throat.

“Goddamn mouth!” Pavel uttered angrily before crashing his lips onto mine!

---

This story is already at

chapter 28

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 10

Chapter 10

Gervacio’s POV

Bobo ako.

Pwede bang magmake-up na lang ako sa mga tauhan ni Pavel? Kasi bobo na nga ako sa mga design-design na ’yan, ako pa talaga ang naisipan niyang gawing interior design sa bahay niyang shugit!

Kung gusto niya naman pala ng magde-design dito sa bahay niya, bakit hindi siya kumuha ng mga propesyonal na interior designer? Meron nga siyang personal shoppers at kayang dalhin ang mall dito sa bahay. Bakit hindi siya makakuha ng interior designers?

Ahhh! Impit akong tumili ito sa ibabaw ng kama habang binabasa ang mga materyales na aking ipapabili sa demonyo.

Well, I’m sure naman na hindi rin siya ang bibili rito. May tauhan na naman siyang uutusan! Ipupusta ko pa ang virginity ko! Tang ina!

But wait! May sweldo ba ako rito? Commission? Deputa! Hindi libre ang talento ko! Kahit pang-Kinder ito may talent fee dapat!

“Tsk!” Napailing ako. Mas mapapadali sana itong ginagawa ko kung may cellphone lang ako! Kailan ba kasi ako bibigyan ng cellphone ni Pavel? Hindi naman ako humingi ng latest na phone ah. Kahit ano basta pwedeng tumawag, magtext, at mag-internet.

Mayaman siya kaya inaasahan ko na isang pitik lang ng daliri niya ay maibibigay niya ang gusto ko. Kaso kinailangan ko pa sigurong gumapang sa putikan!

Syempre, sino ba ang bading na ’to sa bahay ng demonyo? Isa lamang akong daga na nabihag ng isang agilang demonyo!

Tutal may layout color na naman ang bahay ang iniisip ko na lang ay ang mga ilalagay, mga lighting keneme, furniture, decors, at iba pang ka-ek-ekan sa bahay!

Nyeta! Kailangan ko talagang klaruhin sa demonyo na dapat may kapalit itong trabaho na ’to! Dream ko pa noon na magkaroon ng bahay tapos ako ang pipili ng mga desinyo. Ngayon ang hirap pala nito.

Syempre, as a poor and underprivileged citizen of this country na alipin ng mga kurakot na politiko! Pinangarap kong magkaroon kami ni Tito Marvin ng maayos na bahay, negosyo, at matiwasay na buhay!

Oo mahal ko ang mga tsismosa kong suki sa palengke at ang mga kasama ko sa pagtitinda ng isda. Kaso ayoko naman na forever akong mangamoy ng lansa ng isda. No offense sa mga tindera at tindero ng isda. Saludo sa mga kagaya namin ni Tito. Kasi mahirap din kaya, gigising ng umaga para pumunta sa palengke, hindi pa siguro kung mauubos ang isda mo. O maganda ba ang mga isda na dadaong. Ang akin lang gusto kong umangat ang buhay namin ni Tito mula sa laylayan. Tumatanda na si Tito, kaya nga mas pinili kong makasama siya sa palengke kaysa may trabaho sa mga kompanya o hotel.

Kaya kayod kalabaw talaga ako. Raket dito, raket doon. Makeup dito, makeup doon. Kung pwede nga lang ako na ang magmakeup sa mga patay ginawa ko na noon.

Hay! Ang hirap maging mahirap sa bayang ito. Nakakainis na ang mga taong naluluklok sa mga posisyon na inaasahan ng mga mamamayan na mamamalakad sa bansa ay pansariling kapakanan ang inuuna.

When they’re too self-centered, they should not run for public office. For me, politicians should think of their people first before anything else. You’re a public figure, eh.

Why can other countries do it, and why can’t we?

They say money is the root of evil. No– greedy people are the root of evil.

“Gervacio?”

“Deputa!” Malutong ang naging mura nang may magsalita mula sa pinto.

Hindi ko namalayan na nando’n ang demonyo. Dahil sa malalim kong pag-iisip ay hindi ko ito namalayan! Litseng kahirapan kasi ng bansang ito eh! Napapatulala ka na lang talaga!

Umurong naman ang inis ko nang makita ang lintek na demonyo! Umiwas ako ng tingin sa kanya dahil… deputa talaga! Nakita ko lang ang mukha ng kadiliman naalala ko na naman ang paghalik niya sa ’kin sa pool noong nakaraang gabi!

Namimihasa na siya sa paghalik-halik sa ’kin. Akala niya siguro easy to get na beki ako. Hirap na nga akong makatulog dahil doon ito pa ang bubungad sa akin sa umaga.

Wala na. Sira na ang araw ko! Nyeta!

“Ano?” Hindi maguhit ang mukha sa pagkakagusot nito nang umupo siya sa kama ko.

He was sporting a black polo shirt, a silver wristwatch, crisp black trousers, and black derby shoes. Definitely the face of darkness! Pavel crossed his long, powerful leg as he faced me.

Dyahi mas pihikan pang gumalaw sa ’kin. Though in a manly way, it feels like his every action is calculated and sophisticated for a purpose.

His emotionally detached eyes locked onto mine. I felt a sliver of cold crawl through every fine fiber of my veins as he held my gaze successfully.

“I will be gone for two or more days…”

“Para hanapin si Graciella?!” Atat kong putol sa kanya.

Walang ng Ms. Graciella-Ms. Graciella. Graciella na lang sa akin ang fiancé ng demonyo na ’to kasi kung hindi dahil sa pagiging damsel in distress niya wala ako rito ngayon. Hindi magugulo ang buhay ko. At walang demonyo. Kurapsyon at kahirapan lang sana namin sa buhay ang iisipin ko. Deputa!

I saw his jaw tighten, his eyes growing more grim.

What the hell happened? Where’s the Pavel I was with yesterday? I feel like I’m facing a different person right now — the same person who abducted me and imprisoned me in this house.

“Yeah. So you will behave here. Rietz won’t go away while I’m not around to guard you and report everything you do inside my house.”

Bumagsak ang mga balikat ko.

“S-sige. I-ingg…”

Malutong na sampal ang ginawad ko sa aking pisngi. Doon ko lang nakita ang gulat sa mga mata ni Pavel pero kaagad iyong nawala. Kinunot niya lang ang noo.

At bakit ko naman sasabihan ng mag-iingat ang demonyo na ’to? I should have been praying for his death because I’m his prisoner. Yes, I feel that he became lenient with me inside the house.

But that doesn’t mean I’m not his prisoner. We talked. We kissed. We argued. But he’s my abductor, and I’m his prisoner.

Buhay lang ako ngayon because wala pa silang lead kay Graciella. And only God knows what will happen to me if they can’t find Graciella or whatever happened to her. Because one thing is for sure, they’re keeping me fucking alive for a damn reason.

Shit! Why does it seem like everything is on me right now?

I cannot be swayed by just a kiss and mere flirtation. I should have kept in mind that this man is the very man who didn’t think twice about killing.

Kinulang man ako sa romance ng tang inang buhay na ’to pero dapat hindi ako magpadala sa mga galawan ng lalaking ito. Because what if it was just for show? His scheme?

Shit! Mabuti matalino ako?

Patanong kasi hindi ako sure.

Tumayo si Pavel. Mabilis kong binigay ang papel kung saan nakalista ang lahat ng kakailanganin ko sa pagpapaganda kuno ko rito sa bahay niya.

“I-ito pala ang ipapabili–”

“Just hand it to Rietz. She knows what to do.” Malamig nitong wika at naiwan ang kamay ko sa ere.

Tiningnan ko lang siyang lumabas sa pinto ng kwarto at naiwan ako sa nakakabinging katahimikan ng kwarto.

Hindi ko namalayan na nagusot ko na pala ang papel na hawak.

Nagtagal muna ako sa kwarto. Hindi kaagad ako lumabas kasi… feel ko lang mag-inarte minsan sa buhay ko!

Muli kong sinulat sa ibang papel ang mga materyales. Kailangan ko pala siyang ibigay kay Ate Rietz!

Alas once na nang lumabas ako ng silid! Nyeta ha! Hindi keri ng t’yan ko ang fasting! Naghihinalo na ang t’yan ko, gusto na ng kanin!

“Ate! Ate, pahinging pagkain!” Nguwa ko pagkarating ko ng kitchen. Mabuti nandito si Ate Rietz.

May pinindot siya sa kanyang tainga. Mukhang may device na nakalagay roon. May pa tango-tango pa siya, mukhang may kausap ito! Humarap si Ate Rietz sa ’kin na may ngiti sa labi.

“Mabuti naman at bumaba ka na. Hindi kita napuntahan sa taas.” ani Ate saka umikot siya sa kitchen. 

Pinaghain ako ni Ate. Ni-request ko pa na doblehin ang dami kasi babawiin ko ang breakfast ko.

“Ate, ito pala ang kailangan ko.” Nakaupo si Ate Rietz sa katabing silya kaya tinulak ko lang sa kanya ang papel.

“Oh, ito pala ang sinabi ni Mr. Mikhailov. You’re really designing this house huh.” Ngisi ni Ate Rietz habang binabasa ng kanyang mata ang mga nilista ko roon.

“Ako ang magde-design, ate, pero baka mas pumangit lang ito lalo!” Nagikhik ko.

She shook her head and heaved a sigh. “I really thought this house would be abandoned by Mr. Mikhailov. But I guess he’s considering staying here or living in this house again after a long time.”

My mouth was full of food, so I couldn’t retort immediately to Ate Rietz. I watched as a forlorn smile itched at her lips, her eyes roaming around the bare kitchen.

“Ano po ang ibig ninyong sabihin, Ate?” tanong ko kay Ate nang malunok ko ang pagkain sa bibig.

“This is one of the Mr. Mikhailov’s old property na hindi niya pinapagalaw. His family’s property, to be specific. And it is well-maintained, though he didn’t put much effort into designing it. But I guess he changed his mind.”

Old na ito sa lagay na ’to? Everything I see around me is sleek and looks brand-new! Nung nakita siguro ni Pavel ang bahay namin ni Tito Marvin sa Sta. Teresa inakala niyang bahay iyon ng aso!

Nalaglag ang panga ko nang sumapit ang hapon at nakita ko ang mga bagong mukha ng mga lalaki sa bahay! They all looked like they were in their late twenties or so.

Kagagaling ko lang sa gym ng bahay! May gym room din kasi rito at ayaw ko namag mabaliw ako kakatunganga kaya naisapan kong doon magpatay ng oras.

Hindi ko naman aakalain na ito ang bubungad sa akin pagkalabas ko ng gym. Mga fresh, good looking young men! They were all dressed in black short-sleeve polos tucked into black pants, with boots. May mga earpiece din silang suot sa tainga.

There are around seven new men in the house! Ang sarap! Este, ang sarap pala nang wala rito si Pavel. May mga bagong mukha akong nakikita!

Hindi na ako mabo-bore nito! Just kidding!

Iba ang aura ng mga lalaking ito kaysa mga previous na lalaking nakabantay sa loob ng bahay. I felt a little at ease while studying them. However, I couldn’t let my guard down!

Napatingin naman ako sa mga babaeng kasambahay na parang mga robot na naka-linya rin sa bandang likod ni Ate Rietz.

“Gio, halika!” Kinamay ako ni Ate Rietz palapit sa kanila. Mukhang si Ate ang magbi-briefing sa mga bagong dating na lalaki.

Naglakad ako sa gitna ng mga kasambahay na nakalinya.

“Bakit, ate?”

Hinawakan ni Ate Rietz ang likod ko.

“They are the new… guards inside the house. Sila ang kapalit sa mga lalaking… tinanggal ni Mr. Mikhailov.” Pahayag ni Ate. Seryoso namang tiningnan ni Ate ang mga lalaki. Nilagay ni Ate Rietz ang kamay sa likod. “Behave if you don’t want to end your life like what happened to those assholes who dared to meddle with Mr. Mikhailov’s business. Kung ano ang sinabi niya sa inyo na gagawin, do it without asking. The boss knows what he’s doing. He has been the head of the organization since his late Pakhan died. Everything he does… has a reason. Don’t doubt the boss.”

Napagitla naman ako nang yumuko silang lahat sa direksyon ko ng sabay!

“H-hehe! Nice to meet you all.” Kinakabahan kong wika.

Male species, Gio. Iba man ang mga mukha ng mga lalaking ito. Kasamahan pa rin ito ng demonyo mong abductor! Matuto ka na sa nangyari sa’yo last time.

Nasanay ako roon sa mga naunang mga tauhan ni Pavel dito sa bahay na ang sasama ng tingin sa ’kin. However itong mga bagong dating ay binabati ako at kinakamusta. Mga small talks lang pero na-appreciate ko ng sobra!

Hindi na si Ate Rietz nakakachika ko sa loob ng bahay. Kaya naman nang dumating sa sumunod na araw ang mga nilista kong materyales tinulungan ako ng lalaki!

Dahil madaldal sila sa akin nalaman ko ang mga names nila si Ezrah, Callan, Judas, Andreas, Jono, Maze, at Jimmy. Nauna ko pang nalaman ang mga names nila kumpara sa mga babaeng taga-linis ni Pavel sa bahay. Talkative sila eh. Siguro dahil bata, hindi tulad nung boss nila na gurang na.

Wala naman akong paki sa mga babae rito as long as hindi nila ako inuunahan. So far naman hanggang tingin lang sila. Wala pa akong ginagawa pero parang may malalim na silang galit. What more kung may gawin ako?

“Dito lang ba sa living area ang mga ’to, sir Gio!”

Sus! Ito namang si Ezrah! Sir? Ako, sini-Sir? Chariz lang!

“Dito na lang titingnan ko pa sila.” sabi ko kay Ezrah. “Saka sabi naman sa inyo na ’wag kayong mag-Sir sa ’kin. Bilanggo ako sa bahay na ’to, hindi ako kung sino sa buhay ng demonyo ninyong amo, okie?” Nagthumb’s up ako sa kanila kaso napalunok lang sila ng malalim.

Uh? May nasabi ba akong mali?

“What the hell!?”

“What’s the meaning of this?!”

Mabilis na tumabi sina Ezrah nang marinig ang dalawang boses ng lalaki! Para silang mga langgam na nagsitakbuhan nang masira ang kanilang pugad. Lumipad ang mata ko sa pinto at doon ko nakita si Yegor at Vadim!

Shit! Tumakbo ako palapit sa kanila!

“Hello! It’s been a while, Vadim, Yegor!”

Tumaas ang kilay ni Vadim at Yegor sa ’kin.

“Ano palang ginawa ninyo dito? Wala ang amo ninyo!” sunod kong wika.

Lito nilang tiningnan ang mga boxes na pumuno sa buong sala. May paparating pa nga raw na mga truck!

“We know!” Magkasabay pa silang dalawa.

“Oh, akala ko kasama kayo. Para kasing hindi kayo mapaghiwalay eh.” Biro ko.

Umiling si Yegor. Si Vadim naman ay tinabingi ang ulo sa mga malalaking karton.

“Ah, nagtataka ba kayo kung ano ang mga ’yan? Papagandahin ko ang bahay ni Pavel! Utos niya ’yan since gusto ko ng trabaho.” Bigla akong may naalala. “Oo nga pala. Ibalita ninyo sa amo ninyo na dapat may commission ako rito kasi hindi libre ang talento ko.”

“Gio, we’re here to look after you!” ani Yegor.

Kinunutan ko sila sa noo. “Huh? May mga bago siyang tauhan na dumating…”

“It’s the boss’s order.”

Really? Ano ba naman ’yang si Pavel? Isa lang ako pero sangkatutak na tauhan ang pinadala niya rito sa bahay.

Ngumiti ako ng malapad kina Yegor nang may maisip. “Edi, kung gano’n tulungan ninyo ako rito! Hatian ko kayo sa commission ko!”

Nagkatinginan si Vadim at Yegor bago bumuntonghininga!

Actually namiss ko itong dalawa. Sana palagi silang dumalaw dito sa bahay. Sana wala lagi si Pavel. Sa dalawa kasing ito… tingin ko makakasipsip ako. Makakasipsip ng informations. Si Ate Rietz mukhang marami din naman alam kaso iba pa rin kapag mga kanang kamay ni Pavel Mikhailov!

---

This story is already at

chapter 30

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 11

Chapter 11

Gervacio’s POV

I say, tamang desisyon talaga na wala si Pavel sa kanyang mansyon! Coz, gurl! Ang productive ko kapag wala ang demonyo sa bahay… sa bahay niya! Ang productive ko kasama sina Yegor at Vadim! Sa loob ng dalawang araw na magkasama kami. Para na kaming magtropa since fetus palang! Chariz!

Pero totoo talagang naging close kami. Si Vadim medyo sinusungitan niya ako noong una kaso unti-unti rin siyang lumambot. Siguro isa iyon sa aking charm. Ang palambutin ang kanyang nagyeyelong damdamin for me! Chariz ulit!

Malandi talaga, Gio!

Iyong mga bagong tauhan naman ni Pavel sa bahay, ang grupo nila ni Ezrah ay friends ko na rin! Two days lang wala si Pavel n’yan pero naging kaibigan ko na ang mga tauhan niya!

Tsk! Humanda ka Pavel Mikhailov dahil sa pag-uwi mo, nabrainwash ko na ang mga tauhan mo! Ako na ang boss nila kapag umuwi ka rito sa mansyon mo! Chariz!

Sa loob din ng dalawang araw na wala si Pavel sa mansyon, unti-unti na ring naging cozy ang shungit niyang mansyon. Ang dating bare and dull niyang bahay ay napapalamutian na ng mga puting bulaklak, gold na mga ornaments, vases, white long curtains, and paintings. Gusto ko ngang lagyan ng mga bulaklak ang handrails patungo sa second floor pero baka magalit na ang demonyo pag-uwi niya.

Kung dati parang tahanan ni Satanas at ni Kadiliman ang bahay ni Pavel. Ngayon ay parang nasa langit na ang ganda! Panira lang talaga ang mga itim na accent ng bahay.

Kapag umuwi rito si Pavel aakalin talaga no’ng demonyo na ’yon na tumapak siya sa langit sa ganda na ng bahay niya! And of course, this house wouldn’t be this magnificent and great without my little talent in design!

“Yey!” Pumalakpak ako ng malakas sa ere nang matapos kami sa pag-aayos ng bahay. Wala na rin ang mga plastic, karton, mga styrofoam, at ang mga ginamit naming mga tools, naligpit na ng mga hindi ko friends na mga gurlz dito sa bahay ang mga kalat!

Ewan ko ba sa mga babaeng iyon. Ang sungit nila sa ’kin. Ini-isnob nila ang tulad ko!

Syempre, kahit ako ang nag-isip sa desinyo ng bahay hindi naman ito matatapos kaagad without the help of Yegor, Vadim, and my seven giants— sila Ezrah, Callan, Judas, Jono, Jimmy, Andreas, at Maze. Kung si Snow White may seven dwarfs, ako naman may seven giants.

Magtuos pa tayo Snow White. Chariz! Ilalampaso lang ni Snow White ang mukha ko. Sa kalandian lang ako mananalo, but Landi Responsibly!

“Ang galing mo, sir… I mean, Gio. Mas lumiwanag ang bahay ni bossing bigla!” Bulaslas ni Judas at umakbay kay Callan. Siniko naman siya ng lalaki.

“Syempre, ako pa ba?” Hambog ko namang saad.

“Paano ba ’yan tapos ka na rito, Gio. Balik na kami sa aming mga pwesto at trabaho.” Saad ni Jimmy.

“That’s good! Before Pavel caught all of you loitering around the house!” Vadim seconded.

“Teka, teka!” Awat ko kaagad kay Vadim. Sinamaan ko ng tingin si Vadim pero tinaasan niya naman ako sa kilay niya. Iyan na naman siya! “Maligo muna tayo sa pool! Pool party?”

“Gio!” Alma ni Vadim sa ideya ko. Ito talagang lalaki na ’to ang sarap hilain ng kanyang naka-halfbun na buhok! Ang KJ niya!

“Yegor,” I pouted at Yegor.  I gave him my cutest puppy eyes.

“Vadim, ngayon lang naman?” ani Yegor.

Mabilis akong tumalon sa tabi ni Yegor. Inangkla ko ang braso sa kanya. Ginulo ni Yegor ang buhok ko. Ey, si Yegor naiinggit yata sa buhok ko, kalbo kasi siya! Hahaha!

“Yegor, we’re here to guard Gervacio, not to support him in his whims.” Matigas na wika ni Vadim.

Napansin ko naman na unti-unting lumayo ang Seven Giants ko.

“Vadim, it won’t hurt if maliligo tayo. Besides, mababantayan naman natin si Gio while we’re on the pool. With the heavy security and the number of men roving around, this little man can’t escape this house!”

Gumalaw ang panga ni Vadim. Para silang nagsasabong ni Yegor sa pamamagitan ng mga titigan nila pero kalaunan ay napahilamos na lang si Vadim sa palad niya.

Humingang malalim si Vadim. “Fine! But only this time. Ayaw kong malagot tayo kay Mr. Mikhailov.” Suko ni Vadim.

Kinuha ni Yegor ang braso kong nakakulampit sa kanya at nilapitan ang kaibigang si Vadim. Ngumingisi si Yegor pero si Vadim masama ang tingin sa kanya.

“Chill, man. I won’t forget our job, okay? Relax.” Inakbayan ni Yegor si Vadim.

Humingang malalim lang si Vadim bago bagot na tinanggal ang braso ni Yegor na naka-akbay sa kanya.

Sina Judas, Callan, at Jimmy ang nag-aayos ng mesa sa labas. Si Ezrah, Jono, Andreas, at Maze naman ang tumulong kay Ate Rietz sa paglabas ng mga lulutuin nila.

“Mabuti may maraming stocks.” Tawa ko nang lapitan sila Ate Rietz. Tumulong ako sa kanila sa paghahanda ng mga iihawin mamaya.

“Nakapag-grocery ako, remember?” ani Ate.

I nodded. Hindi ko makakalimutan ang araw na ’yon!

“Ay, saka pala, Ate Rietz, wala bang… balita tungkol sa cellphone na hinihingi ko sa demonyo ninyong boss?”

“Wala. Kausapin mo na lang ulit si Mr. Mikhailov ’pag naka-uwi na.” Sagot ni Ate habang nagtutuhog ng jumbo hotdogs sa stick.

Saan ba kasi pumunta ang demonyo na ’yon at wala siyang paramdam? Sina Grigori at Andrei ay wala rin akong balita sa mga ’yon.

Napakislot ako nang saglit na pumarada sa isip ko ang mukha ni Grigori. Hindi talaga friendly na tao si Grigori. Palaging nakadikit ang kilay, ang sama lagi ng tingin sa ’kin na para bang may ginagawa akong masama, at palaging madilim ang aura niya. Kagaya lang nila ni Yegor kaso sila kasi marunong maki-socialize unlike Grigori and Pavel.

Si Andrei naman wala akong ibang masasabi sa batang lalaking na iyon dahil nasa cellphone niya lang naman lagi ang mukha. May pagka-mysterious and nonchalant din. Kung ’di ako nagkakamali siya iyong tech analyst o specialist something nila!

Bumilog ang bibig ko nang makita ko si Yegor at Vadim na kapwa topless! Ang yu-yummy pero mas yummy si Pa– wala. Wala! Wala akong naisip na iba!

“Maligo ka na roon!” sabi ni Ate Rietz sa ’kin.

Pero infairness lang din talaga dito sa pool ni Pavel dahil sobrang laki niya. Kahit na may mga kasama akong higante hindi siya nagiging crowded tingnan.

Hindi na ako naghubad sa tshirt ko at deretso na akong tumalon sa pool! Tingin ko makakaligo ako ngayon ng matiwasay since wala ang may-ari ng bahay!

Umahon ako at hinarap sina Yegor at Vadim na tahimik na nag-uusap. Parehong nakababa ang kanilang paa sa tubig at tanging itim na trunk shorts lang ang saplot!

Sinabuyan ko ng tubig ang dalawa dahilan para tumingin sila ng masama sa ’kin!

“Gervacio!” Sumabog ang malakas na boses ni Vadim.     “Gio!” sigaw din naman ni Yegor pero may ngisi sa mga labi niya.

Binelatan ko ang dalawa at muling sinabuyan ng tubig!

“Maligo na kayo! Sino ba kasi pinagchi-chismisan n’yo d’yan?”

Kapwa nangunot ang noo nila.

“Chismis?”

“What?”

“Wala!” Tawa ko at muli silang sinabuyan ng tubig!

“Gio!” May pagbabantang untag ni Yegor sa ’kin!

Jusko ang kalbo parang sasabog na! A wicked grin curved on Yegor’s lips, his eyes sending mischievous signals at me. After a while, he suddenly dove into the water and swam toward me.

My sharp shriek broke out as I ran away from Yegor’s shadow beneath the water! Para akong bata na tumatakbo sa tubig. Mabuti na lang talaga at abot ng paa ko ang sahig ng pool. Ang kaso lang mataas ang tubig at mahirap tumakbo.

“Ahhh! Ate!” Natatawa kong tili nang maabutan ako ni Yegor at hilahin nito ang damit ko.

“Got you!” ani Yegor nang makaahon siya.

I felt my throat dry when I saw how close we were to each other, with one of his arms on my waist, locking me close to him.

“Yegor!” Tawa ko.

“Ang ginaw tang ina!” Mura niya.

“Eh, bakit naligo ka?”

Nagbaba ng tingin si Yegor sa ’kin. Pinasadahan niya pa sa kamay ang kalbong ulo.

“Really, Gio? You’re asking that after mo kaming basain ni Vadim?” Nilingon niya si Vadim kaya napatingin na rin ako sa pwesto ni Vadim.

Pero nakababa na rin si Vadim at lumangoy tungo sa amin.

I suddenly felt the pool shrink because of their presence near me. I pushed my body away from Yegor, and thankfully, he let me go in an instant.

“Sus! Eh, bakit kayo naka-topless kung ayaw ninyong maligo? Saka sino ba ang pinag-uusapan ninyo kanina?” tanong ko sa dalawa.

Vadim used both his hands to sweep his wet, lengthy hair back. Now that I had a chance to study all of them, I realized they were really good-looking men. The five of them— Pavel, Grigori, Andrei, Yegor, and Vadim, each had unique features that made them stand out, even when standing side by side.

Pavel, the demon, always looked cold, distant, and ruthless. Grigori seemed bored, uninterested, and cold. Then there was Andrei, always on his phone and perpetually mysterious. Yegor had the lightest aura among them and a humility that set him apart. And Vadim seemed strict, but he was just as kind as Yegor.

Other than the things I observed just by looking at them and spending a short time with them, I didn’t know anything about them.

Oh, I almost forgot— they were part of some organization, a syndicate called The Silver Crown Alliance, and their boss was Pavel Mikhailov!

I hated that I had become close to these kinds of people, knowing that they were involved in bad things. Sindikato. Kung ano-anong sindikato siguro ang ginagawa nila pero bakit iba ang nakikita ko ngayon?

Naku Gio, ha! Nagiging soft ka na sa mga kriminal na ’to!

Tiningnan ko si Yegor at Vadim. Kung siguro nagkakilala kami sa ibang pagkakataon, baka crush ko na sila.

“We’re just talking about Pavel, okay?”

Pumanting naman sa tainga ko nang marinig ko ang pangalan ng demonyo kong abductor!

“B-bakit? Ano’ng meron kay Pavel?” Interesado kong tanong. Ang daldal talaga nitong Yegor na ’to.

“Just things about you and him.”

Lumipat ang mata ko kay Vadim nang siya ang sumagot sa akin. “H-huh?”

“We were just wondering why the boss allowed you to make such huge changes inside his house. And we really never knew that he would be staying this long in this remote house.” Talak ni Yegor.

Right! Sobrang layo ng lugar na ’to. No’ng lumabas kami, as much as I wanted to memorize the way out of this place, it was so far from the main road. Ang daming gubat at pasikot-sikot bago ka pa makalabas!

“M-may iba pa bang bahay si Pavel na… hindi malayo sa syudad?”

Ngumisi si Vadim sa ’kin. “Gio, our boss even owns hotels, villas, and mansions scattered across the country. That’s why we wondered why he chose this place!”

“Maganda ba ang mga bahay na ’yon? O baka naman kagaya lang no’ng binomba na shungit din?”

“Shungit?!” Both of them asked, confused.

“Panget!” ani ko.

Tumango si Yegor. “He owns a lot of properties that are a hundred percent better than this place!”

“You’re right, man. I was really surprised when Grigori said we were going to this place after the base was bombed! The mansion he gave Ms. Graciella is nearby, right? Then why this place, out of all his properties?”

I saw Vadim smack Yegor’s head. “Are you even thinking? Why would he bring Gio there, you idiot? It’s his gift to his fiancée, and you expect him to bring Gio there?”

“Ah, right! Kinidnap niya lang pala si Gio doon sa hotel.”

Hindi ko namalayan na dumidiin na pala ang pagkakagat ko sa aking labi habang nakikinig sa kanilang dalawa.

Of course, as someone who’s the head of a syndicate, especially an organization like theirs, Pavel has a lot of properties, money to burn, and everything else.

Of course, bakit n’ya nga naman ako dadalhin sa mga magaganda niyang bahay o properties? I’m his abductee, so Vadim was right. Why would he bring someone like me to a nice place? Why would he bring me to his fiancée’s property?

I don’t know, but thinking about it made my heart tighten. I suddenly felt a prick of heat around my eyes.

Mabilis akong naghilamos ng tubig. Para bang nahimasmasan ako roon sa mga sinasabi ng dalawa. Wala naman silang sinasabing masama. They were just voicing their thoughts and opinions, but somehow it hit me to the core.

Iyong panggagambala ni Pavel sa ’kin. Iyong halik niya sa ’kin… it really means nothing. Or maybe he was just teasing me or testing me. Alam niyang bakla ako… kaya siguro gano’n… minamaliit niya at tingin niya bibigay kaagad. ’Tapos ako naman… madaling napasunod… marupok at walang isang salita.

Bobo ka, Gio! Ang bobo mo!

God! How pathetic I am!

“Gio, where are you going?” Rinig kong tanong ni Yegor nang walang sabi ko silang tinalikuran.

Tumikhim ako.

“Aahon lang saglit. N-nagutom na ang mga bulate ko eh! Hehe!” Tugon ko lang at tuluyan nang umahon.

Hindi ako kumuha ng towel kahit malamig na. Papalubog na rin kasi ang araw, malamig na ang hangin.

Dumeretso ako kina Ezrah na nag-iihaw.

“Here,” alok ni Ezrah sa ’kin no’ng hotdog.

Ewan ko pero bigla na lang akong nawalan ng lakas sa katawan. Matamlay kong tinanggap ang hotdog mula kay Ezrah.

“May luto na rin na isaw rito, Gio. Baka gusto mo?” saad ni Andreas, inabot ang isang stick ng isaw sa ’kin.

“May ginawang sauce si Jimmy nando’n sa mesa.” Ani Jono.

Tiningnan ko ang mga kamay na akupado ng hotdog at isaw.

“Salamat sa inyo!” Matamlay kong wika.

Tumungo ako sa mesa dahil nando’n daw ang sauce.

Ano ba itong nangyayari sa katawan ko? Bakit bigla akong napagod? Bakit biglang nawalan na ako ng gana ngayon?

Gaga ka, Gio! Ang daming magagandang lalaki oh. Vitamins sa mata! Grumab ka na kahit isa! Chariz!

“Gio?” si Ate Rietz.

“Oh, ate nand’yan ka pala.” Pilit kong nginitian si Ate.

Pinanliitan ako ni Ate Rietz sa mga mata niya at lumapit sa ’kin. Umupo ako sa isang silya.

Nagulat ako nang kapain ni Ate Rietz ang noo ko!

“Oh, ang init mo, Gio! May lagnat ka? Bakit ka nagtampisaw!” Histerya ni Ate.

Ngumisi lang ako. Dahil sa sinabi ni Ate doon ko lang naramdaman ang init ng katawan ko lalo na ng mga mata ko.

“W-wala ito, ate!”

“No, you have a fever!” Giit ni Ate.

“What? May lagnat siya?” Eksena bigla ni Vadim. Dumalo na rin sa ’kin.

“Why didn’t you tell us?” Niyakap ni Yegor ang isang towel sa ’kin.

Ewan ko pero dahil siguro sa init ng pakiramdam ko ay nanlabo ang mga mata ko. Pilit akong pumaskil ng ngiti ngunit namigat na ang mga mata ko hanggang sa tuluyan na akong tinangay ng kadiliman!

---

This story is already at

chapter 32

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 12

Chapter 12

Gervacio’s POV

Maybe it was the nonstop work over the past two days that broke me down, and the fever was my body’s way of protesting. Ngayon pa magpo-protesta na tapos na? Chariz! Siguro dahil sa sobrang pagkapressured ko na pagandahin ang shungit na bahay ni Pavel kaya ako nilagnat bigla.

I can’t clearly remember the last time I had a fever. But whenever I’m not feeling well, hindi talaga ako iniiwan ni Tito Marvin sa bahay ng mag-isa. Kahit pa sabihin ko sa kanya na kaya ko naman ang sarili ko.

Inaalagaan ako ni Tito, from time to time tinatanong niya ang nararamdaman ko at chini-check ang temperature. Hindi ko rin makalimutan na kapag may sakit ako tingin ko super special ko kasi kahit anong gusto kong kainin binibili ni Tito Marvin.

Kaya nga rin pinangako ko talaga sa sarili ko na hindi ko iiwan si Tito. Hindi ito utang na loob, talagang mahal ko lang ang taong tumayong magulang ko. He had been a good parent to me even though we weren’t related by blood. It taught me that love and care aren’t defined by bloodlines.

Mahal ko si Tito Marvin bulang isang magulang ko. Magulang na siyang nagpalaki sa ’kin, nagturo sa ’kin mga bagay-bagay, at ang humubog sa kung sino man ako ngayon.

I owe everything to him, from raising me, feeding me, and clothing me. Tito Marvin had a choice back then: to abandon me, give me to someone else, or leave me somewhere. However, he chose to give me love and a family to call my own.

I was shivering so hard that despite the thick blanket covering my body, I was still shaking. I felt so hot inside, but my body kept quivering. Ulo ko na nga lang ang litaw dahil balot na balot na ako sa kumot.

But wait, sino ang nagdala sa ’kin dito sa silid ko? Because, if I’m not mistaken, I lost consciousness earlier in the pool area while we were having a small celebration.

Nasaan si Yegor? Si Vadim? Ang mga seven giants ng bahay?

My eyes still felt so hot as I peeled them open. My vision was still groggy, but I couldn’t be wrong about the ceiling of my room. Ilang gabi na rin ang pinagsaluhan namin ng kwartong ’to kaya hindi ako magkakamali.

I was lost in my thoughts as I stared at the ceiling, yet I was pulled back to my senses when my bed shook.

I turned to my side and was taken aback when I saw the figure of a man climbing onto my bed. The thumping of my heart suddenly went feral, each beat making me dizzy, as if I were being thrown around.

Shit ka, Gio! Ano’ng nangyayari sa’yo? Dahil ba ito sa lagnat kay extra ang ka-ek-ekan ng katawan mo ngayon?

“P-Pavel,” I croaked, my voice coming out hoarse and painfully dry.

Kung tingin ko kanina sobra na ang pagwawala ng puso ko. Mas lalo lang itong nagwala nang makita ko si Pavel na humiga sa tabi ko at niyakap ang katawan ko na parang suman na nakabalot ng kumot.

“P-Pavel,” I tried to wiggle out of his tight embrace, but he only snugged his arms around my body even more.

I could hardly breathe because his arms were wrapped around me like steel. My strength was miserably nothing compared to his.

“Stop wiggling. You’re damn shivering, rat.”

Ang demonyo nga ito. Ito lang kasi ang tumawag sa ’kin na daga!

I had no idea what time it was, but darkness pressed against the closed windows and curtains. The warm glow of the yellow lamps on either side of my bed was the only thing keeping the room from disappearing into darkness.

Kaya nga siguro hindi ko napansin ang demonyo na ito kanina. Isa pa hindi ko rin talaga naramdaman ang presensya nito. O baka gano’n na lang kalalim ang iniisip ko nang hindi ko man siya naramdaman o narinig ang kanyang mga yabag.

“Rietz told me that you haven’t eaten your dinner. You should eat so you can take your meds. I will call the doctor—”

“’Wag na!” Madali ko siyang naputol.

“O-okay lang ako.”

“You’re fucking hot, Gervacio!”

Hot and sexy! Chariz! Malandi kahit nilalagnat na! Paawat ka naman, Gervacio!

Sinubukan ko ulit siyang itulak kaso hindi naman ako nakawala sa kanyang mahigpit na yakap. Medyo restrained din ang aking kilos dahil nasa loob ng kumot ang mga kamay ko.

“I-itutulog ko lang ito.”

“You even passed out earlier because you were burning up!”

“Kaya nga magpapahinga ako. Umalis ka kaya ulit para makapagpahinga ulit ako?”

I must have been hallucinating, because I could have sworn I heard something, a sound like teeth grinding.

“I’ll leave, but you have to eat and take your meds.”

Mariin kong pinikit ang aking mga mata. Ewan ko lang ha pero ngayon wala akong lakas makipag-argumento sa taong ito.

“Bitiw na. Kakain na ako.”

Unti-unting lumuwag ang pagkakayakap ni Pavel sa ’kin. Bumaba siya sa kama at tinungo ang switch para buksan ang ilaw.

Nanginginig ang katawan ko at kahit gusto ko mang bilisan ang kilos ko. Hindi ko magawa dahil sa nanghihina kong katawan.

Binaba ko ang paa ko sa sahig at nang tatayo na sana ako. Hindi ko inaasahan na bibigay ang katawan ko. I thought I would fall to the floor, but an arm caught me before I could fall. Sumubsob ang mukha ko sa katawan ni Pavel.

For a while, I thought the world had stopped spinning nang magkatinginan kami. May sumisigaw  sa likod ng utak ko na itulak ang demonto pero naparalisa na ako.

I tried to pull my body away from Pavel.

Inalalayan niya akong tumayo. Tiningnan ko siya. Naka itim na roba na pantulog siya at itim na pajamas.

May dalawang silya ang bilog na mesa dito sa loob ng silid. Inakupa ko ang isa at sa isa naman ay si Pavel.

Umismid ako sa kanya. Does he have to do this? Babantayan niya ako habang kumakain?

“U-umalis ka na.” Nagka-crack ang boses ko dahil sa tuyo ng lalamunan ko.

Instead he said, “Eat.”

Sinmaan ko siya ng tingin. Malamig na titig lang ang napala ko. Nanginginig ang kamay kong inabot ang kutsara.

I heard him puff out a ragged breath. He pushed himself up and walked toward my bed. Pavel came back carrying my thick blanket.

“P-Pavel,” I chirped when he wrapped the blanket around my body. Sumayad sa sahig ang kumot at ang mga kamay ko ay nasa ilalim din. “Papaano ako kakain nito ngayon?”

Ginalaw-gilaw ko ang katawan ko pero hinawakan ni Pavel ang balikat ko para mapirmi ako.

“You’re going to fall if you keep moving. Just sit!”

Para akong aso na tanging tingin lang ang nagawa sa mando ng aking amo. Nilapit niya ang silya sa akin at kinuha ang plato ko at kutsara.

Nagsalubong lalo ang kilay niya. “What do you want to go first, your rice or the—”

“T-teka lang! Ano ba itong ginagawa mo?”

“Feeding you?” Taas kilay niyang saad. Mukhang labag pa sa loob!

“Kaya k-ko—”

“You are shaking so badly. Let me feed you.”

Deputa naman ng demonyo na ’to! Imi-misinterpret na naman ito ng puso ko. Hindi ako nakakatanggap ng ganito klaseng treatment sa ibang tao kaya bibigyan na naman ’to ng ibang kahulugan ng gaga kong sarili!

Ikaw’ng bading ka, kaya ka nasasaktan dahil sa karupukan ng damdamin mo at dahil sobrang bilis mong ma-attach! Papakitaan lang ng konting gentleness at pag-aalaga. Bibigay kaagad! Gaga talaga!

“Si Ate Rietz na lang ang utusan mo,” saad ko habang ngumunguya. “Oh, di kaya’y si Y-Yegor o V-Vadim!”

His jaw muscles tensed and shifted, as if his holding back himself from saying something.

Sumama ang tingin ni Pavel sa ’kin. “Why not me? Nandito naman ako! Why do you prefer those son of a bitch than I am?” He snapped, his eyes turning dark.

Ganito ba ang kidnapping sa modern world? Akala ko may torture na mangyayari at iba pang karahasan? Bakit ganito ang abductor ko?

Havey ka, bading! Gusto mo nang karahasan?

“Baka lang naman may gagawin ka!” I hurled back when I could no longer hold my frustration at him.

“Fuck! If I didn’t want to be here, I wouldn’t be here in the first place, taking care of your sick little body!” Humasa ang bagang nito.

I feel my blood racing towards my head.

“Hindi ko kailangan taking care- taking care na sinasabi mo, demonyo ka!”

He laughed sarcastically. “Do you? Because what— do you prefer those bas-fucking-tards?”

“Kaibigan mo sila Yegor at Vadim! ’Wag mo silang tawagin na ganyan!” Pagtatanggol ko sa dalawa.

At tingin ko mali ang sinabi ko dahil mas lalo lang nandilim ang mga mata ni Pavel sa ’kin.

“I will call them whatever I want!”

God! This argument is pointless! I don’t know why we’re even having this kind of discussion!

“Busog na ako.”

Kaagad niyang binaba ang kutsura. Huminga siya ng malalim at umigting ang panga. Bahala ka d’yan, demonyo ka. Mapigtas man ’yang ugat mo sa leeg, wala akong paki. Ikakasaya ko pa ’yan!

Kita ko ang pagkuyom at buka niya sa mga kamao. Parang gusto nang manapak!

Kumuha siya ng tablet at nagsalin ng tubig sa baso. Ako naman na nakalimutan na nasa loob pala ng kumot ang mga kamay ko ay muntik na naman masubsob nang subukan ko iyong abutin!

Hail to Pavel’s fast reflexes because he was able to ensnare me with his strong arms. As if I were being electrocuted, I hastily pulled my body away from him.

I shot him a glare. The man only returned it with a cold, distant stare.

Right after I drank my meds, Pavel carried me toward my bed. I thought he was going to leave after that, but he stayed. He just called someone to take the dishes out, and then I saw Callan bringing his laptop.

Pavel silently maneuvered his laptop. All I could hear were the soft clicks of his fingers on the keyboard and the hum of the air conditioner inside my room.

He didn’t disturb me throughout the time he was in my room, yet my mind kept drifting back to him. I tried to think of something else, but my thoughts kept wandering to him.

His actions toward me. His vague words. The mixed emotions and signals he showed me. Everything he did left me conflicted.

Bading ka, Gio! Don’t tell me kagaya ng nararamdaman mo kina Yegor at Vadim ay nagiging malambot ka na rin kay Pavel?

Ano ba ang mabuting ginawa ng lalaking ’yan sa’yo? Ang bossy niya. Ang sungit. Ang panget ng ugali. Walang maganda sa demonyong iyan, Gio! ’Wag kang papadala sa konting kiliti ng damdamin mo!

The next time I opened my eyes, my soul nearly left my body, I was inches away from Pavel’s face. My eyes bulged as a sudden, electrifying sensation shot through me, scrambling my senses.

I gasped when I realized my arms were wrapped around him. Somehow, I had even rested my face comfortably against his shoulder.

Appalled by how close we were, I instinctively shrank away from Pavel.

Tiningnan ko ang demonyo na napayapang natutulog sa kama ko. Wala siyang kumot dahil nakatapis sa katawan ko ang kumot. Kung ano ang suot niya bago ako matulog ay iyon lang din ang suot niya ngayon.

He slept there peacefully, his body stretched out on his back, the calmness of his rest almost palpable.

Deputa! Kahit sa pagtulog ng demonyo na ’to ay napaka-pormal tingnan. Aakalin ko talagang patay siya kung hindi lang umaalon ang kanyang malapad na dibdib!

And speaking of dibdib! Litaw na litaw iyong malapad niyang dibdib dahil nakabukas ang roba niyang suot! Dahil din doon nakita ko ang kanyang dibdib na tadtad ng tattoo. It’s funny na hindi ako nandidiri sa mga tattoos niya. I even find attractive as if it perfectly decors his muscled chest!

Wala sa sarili akong napalunok nang makita ang kanyang hulmadong katawan. Ang sarap hap— ang sarap hampasin!

Gaga ka, tama na!

Bumaba ako sa kama. At sa gulat ko ay maayos na ang katawan ko. Though medyo may init pa sa katawan pero maayos na ang katawan ko. Hindi na ako nilalamig.

Inayos ko ang kumot sa kama. Tutungo na sana ako sa banyo nang may makita akong dalawang paper bags sa mesa. Katabi no’n ay ang laptop ni Pavel.

Simple kong sinilip si Pavel. Tulog!

Maingat akong lumapit doon at tiningnan ko ang laman ng mga paper bag. Gano’n na lang ang kinalukso ng damdamin ko nang makita ko ang laman no’n. Ang isa laman no’n ay cellphone. Ang isang paper bag naman ay mga makeup!

Shit! Akin ba ’to? Binili ba ito na Pavel para sa ’kin?

Rurupok na naman ang litseng puso na ’yan. Nairita na, Gio! Paawat ka naman, bading!

“Oh, you’ve seen them already, huh?”

Patalon akong humarap kay Pavel nang magsalita ito.

Parang niyanig ang buong katawan ko nang lumukso ang damdamin ko.

Ayan na nga ba ang sinasabi ko!

Umalis siya sa kama at naglakad palapit sa akin. Tinali niya ang lace no’ng roba niya.

“Do you like them?”

My teeth buried on my lips. Kimi akong tumango sa kanya.

A hiccup escaped me as he rested the back of his palm against my forehead. Mabilis lang din at kaagad niyang kinuha ang kamay sa noo ko.

“That’s good. I’ll go ahead. Sorry I dozed off on your bed.” Pavel picked up his laptop. I only followed him with my eyes as he made his way out of my room. Before he pulled the door open, he halted. “Good morning, Gio.”

Nagbihis ako at nagpunas sa katawan bago bumaba. Suot ko ang isang gray na cotton short shorts at oversized tshirt na may malaking Mickey Mouse na print!

Dumating ako sa dining area na hindi napansin ang mga seven giants at sina Yegor at Vadim. Nasaan na ang mga lalaking iyon?

Nare-assign sila?

“Ate Rietz!” Puno sa energy kong tawag kay Ate Rietz, kinaway ko sa kanya ang kamay ko kung saan ang bago kong phone. Para makita niya na may phone na ulit ako!

Nilingon ako ni Ate. “Okay ka na? How’s your fever?”

“Wala na, ate!”

Inabot ni Ate Rietz ang ulo ko at saka ginulo ang buhok ko.

“Maupo ka na. Maghahain na ako ng breakfast ninyo ni Mr. Mikhailov.”

“Huh? Sabay kami, ate?!”

Naipikit ni Ate Rietz ang mga mata dahil sa lakas ng boses ko.

“Mmm! Pinaakyat ko kanina sa taas sa Callan para sa breakfast ni Mr. Mikhailov pero wala siya sa silid niya. And it turned out na doon pala siya natulog sa silid mo.”

“A-alam mo, Ate?!”

Ngumisi siya. “Kumatok din sa silid mo si Callan para makakain ka na rin. Though, si Mr. Mikhailov ang nagbukas.”

Shit! Parang mawawalan na naman ako ng malay ah!

“Actually, it’s the first time na ang tagal magising si Mr. Mikhailov. I’m glad na mukhang nakapagpahinga siya.”

Uh?

“A-Ate.”

“Sige na. Maupo ka na. Baka pababa na si Mr. Mikhailov.” Tinapik ni Ate Rietz ang balikat ko.

Ni hindi niya napansin ang bago kong phone!

---

This story is already at

chapter 34

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 13

Chapter 13

Gervacio’s POV

My legs rubbed against each other under the table as I felt Pavel’s eyes burning into me. I steeled my spine so that he couldn’t see right through me or tell what he was doing to my body! He was just blatantly observing me as if I had something on my face!

Wala. Wala namang may kung ano sa mukha ko! Beauty lang? Chariz! Hindi na ito pagbubuhat ng sariling bangko, Gio! Bahay na itong binubuhat mo, bading ka!

Tumigil ka na sa kalandian mo, self! Masasaktan ka talagang, bading ka!

I think I really need a good smack on the head to wake up from this trivial emotion!

Binigyan lang sa gusto ay bibigay kaagad. Marupok talaga! Alam mo namang buhay ka lang at dinala ka lang sa pamamahay nito dahil sa missing in action nitong fiancée!

Graciella kasi eh! Feeling Disney Princess siya!

“You put something on your face?”

“Huh?” My head snapped toward Pavel, who finally broke the silence that had been hovering around us for a while.

Ever since dumating siya kanina ay halos hindi na ako makagalaw rito sa aking kinauupuan kasi nakatitig siya sa ’kin!

Naninibago ba ’to sa ganda ko? Feeling mo naman, Gervacio!

Tigas ng pangalan pero ang lambot ng nagmamay-ari! Hindi makatauhan ito, right? Hindi binibigyan ng justice ang kabaklaan ko!

Tinuro ni Pavel ang mukha. “Are you wearing makeup? I can’t see your freckles.”

Huh? Napansin niya? Yes, I have freckled cheeks, which were my insecurity back then. Akala ko kasi dumi siya sa mukha. Iyong mga classmates ko ang kinis-kinis ng mukha nila. Walang mga spots pero ang akin parang may kung anong mga sunspots.

Ang bading na hindi alam ang freckled noon, sinubukan pang lagyan ng kung ano-ano. In the end, nalaman ko kay Tito Marvin na natural daw iyon sa mukha ko dahil sa genes ko. Natuwa rin ako kasi may mga nakikita akong celebrity na sadyang nilalagyan ng freckles ang mukha nila.

“Light makeup l-lang. Namiss kong maglagay.”

“I like those little spots on your cheeks. They’re cute.” Anito na kinawala naman ng munting kalandian ko.

Isang tango ang ginawa niya bago binalik ang mata sa kanyang pagkain. But before he could hide his face from my observant eyes, I saw a ghost of a smile forming on his lips.

Baliw si Pavel! Bakit siya ganito?

Gio, tama na! Ikaw lang ang nagdadala ng sarili mong kapahamakan, bading.

Pero kasalanan ito ni Pavel! Bakit ganyan ang mga sinasabi niya sa ’kin? Nilalandi niya ba ako?

At kung nilalandi ka, Gio, haharvatin mo na rin? Gaga ka, bading. May fiancée ’yan. Baka erbog na erbog lang ang demonyo na ’yan kasi ilang weeks ng wala ang fiancée!

“I will be gone for a while; I have an important matter to attend to. I will be home this afternoon,” Pavel said after our breakfast, as he wiped his lips with the table napkin.

“Oh… okay?” Patanong kong wika kasi… bakit nagpapaalam siya?

Noong umalis siya ng ilang araw hindi nga siya nagpaalam, pero ngayon na babalik lang sa hapon nagpapaalam siya?

Ano bang nahithit nito?

Tumayo si Pavel kaya tumayo na rin ako. Tapos na rin kasi akong kumain.

Kukumustahin ko ba siya sa commission ko sa pagpapaganda ko rito sa bahay niya? Bakit wala akong narinig na komento mula sa kanya o reaction man lang sa ginanda ng bahay niya?

Iyong makeup at phone ba ang bayad ko? Shit naman! Sinabi ko pa naman sa kina Yegor at Vadim na hahatian ko sila sa magiging commission ko!

“Ah, Pavel.” Tawag ko sa lalaki nang paalis na siya.

“Yes? Do you need something?” Baling nito sa ’kin.

Ewan ko ba rito kay Pavel, hindi ba siya marunong magpakita ng emosyon? O baka wala talaga siyang emosyon?

Hindi ko kasi alam kung galit ba siya, naiirita, o ano. Dahil blanko na naman ang kanyang mukha. Dinaig niya pa ang babaeng may tuyo at may regla dahil sa bilis mag-iba ng emosyon.

“W-wala naman. Ano lang… nasaan pala sila Ezrah? Si Yegor at Vadim?”

From a mask of cold indifference, his expression shifted into something primal, feral. His lips thinned into a hard, white line as his brow deeply furrowed.

The sheer weight of his grimace sent a shiver down my spine, leaving my palms slick and a cold sweat blooming across my forehead.

“W-wala—”

“Why the hell are you looking for those bastards?” He said, irritated.

Luh? Maka-bastards naman siya! Siya nga demonyo!

“N-nagtataka lang naman…” nalusaw ang nais kong sabihin nang may pumasok na mga lalaki sa kusina mula sa back door.

“B-boss!”

“Good morning, boss!”

“Good morning,  Gio!”

Isa-isang pumasok ang mga Seven Giants ko at sina Yegor at Vadim din. Kapwa sila pawis na pawis at hinihingal. Namumula rin ang kanilang mga mukha! Ang moreno naman sa kanila ay parang nasunog na ang mukha.

Tinalikuran ko ang demonyo!

“Ano’ng nangyari sa inyo?” May pag-aalala kong tanong sa kanila. Nakalimutan ko nang nasa likod ko si Pavel.

“G-Gio.” Nautal si Callan.

“Ah, nag-exercise lang kami, Gio.” Si Jimmy naman at kumamot sa batok niya.

“Namiss na rin kasi naming mag-exercise.” Saad ni Jono na naghahabol pa rin sa kanyang hininga.

“P-parang kulang pa ang exercise natin!” Nanginginig ang boses ni Andreas.

Si Ezrah, Judas, at Maze ay napadaing na lang sa naging turan ni Andreas. Masama ang naging tingin nila kay Andreas kayo napangiwi na lang si Andreas sa kanila.

Binalingan ko naman sina Yegor at Vadim na kapwa umaalpas ang dibdib dahil sa hingal. Mukhang nag-exercise din sila?

“I think the 50 laps and 500 push ups weren’t enough!” Pahayag ni Pavel. Naramdaman ko naman ang pagdiin ng katawan nito sa likod ko.

Namutla ang nga mukha ng Seven Giants ko. Si Vadim at Yegor naman ay napapikit na lang! At kahit ako na hindi kasali sa sinabihan ni Pavel ay namutla nang maramdaman ko ang kakaibang bukol na tumusok sa pwet ko!

“Move your asses! Get the hell outta here and start another hundred laps and a thousand push-ups, you assholes!”

Hindi ko alam na sa labas nitong bahay ay may malawak na lupain pa si Pavel. May malaking oval doon na pwedeng magfootball, may ilang faucet stations din akong nakita at mga benches na gawa sa kahoy! Ang lugar ay napapalibutan din ng mga matatayog na puno kaya iyong mga benches ay hindi naiitan sa ilalim.

Ilang linggo na ako sa bahay at ngayon ko lang ito nadiskubre! Kung hindi ko sinundan sila ay hindi ko malalaman na may ganitong lugar pala dito. May gym sa loob tapos may ganito pa.

“Ito, oh, tubig! Tubig kayo! Tumigil nga muna kayo, wala naman ang demonyo ninyong boss eh!” Saad ko at isa-isa silang binigyan ng baso ng tubig!

Naawa ako sa kanila kasi iyon ang daw ang punishment nila. Punishment dahil naligo kami sa pool! Kasali dapat ako rito sa kanila kaso lang nilagnat ang bading!

Magpapasalamat ba ako na nilagnat ako? Na-guilty ako kasi ako ang nag-aya sa kanila ’tapos sila lang itong naparusahan ni Pavel!

Demonyo talaga! Litse siya! Fuck you ka sa ’kin, Pavel!

“Kapag titigil kami, balik na naman kami from the very beginning,” sagot ni Ezrah habang nagpu-push up. Tumatagaktak na ang pawis nila at pulang-pula ang mga mukha.

“Ano? Wala naman siya rito! Ang baliw na ’yon!” Ismid ko.

I heard a few muffled laughs from them.

“Wala siya pero maraming mata sa paligid, Gio!”

“Mata?” Lito kong untag kay Andreas, nagusot ang mukhang biniyayaan ng ganda.

“CCTVs.” Sagot ni Maze sa ’kin.

“Don’t worry, Gio. This is nothing! Nabusog naman kami sa kain kagabi. Ulitin natin iyon. Mag-celebrate ulit tayo!” Ngisi pa ni Judas sa ’kin. Nagpu-push up siya gamit ang isang kamay! At ang isa naman ay ginamit niya para makainom sa tubig na nilagay ko sa tapat nila.

“Shut up, Andreas! Baka bumalik si Boss at dagdagan na naman ang punishment natin!” Suway ni Callan.

Demonyo talaga iyang si Pavel! Kung kanina hindi ako mapakali kasi pinapabilis niya ang tibok ng puso ko, ngayon naman ang dugo ko ang pinapakulo niya!

Baliw siya! Papaano n’ya ito nagagawa sa mga kaibigan niya? Walang puso! Demonyo talaga! Shit siya!

“Y-Yegor, Vadim,” ani ko naman nang lapitan ko ang dalawa na parehong topless at nagpu-push up dito sa gitna ng malaking oval!

“Gio, it’s so— five hundred fifty-one— hot in here. Just get— five hundred fifty-two— inside.” Supi ni Yegor sa ’kin habang walang tigil siyang nagpu-push up!

Patuloy sila sa pagbibilang kaya nagsalita ako.

Umupo ako sa damuhan. “Sorry sa inyong lahat. Sorry dahil sa ’kin naparusahan pa kayo ng demonyo ninyong boss! Marami naman kayo, eh! Dapat ginulpi niyo na lang siya!” Sumuntok-suntok pa ako sa ere na para bang mukha ni Pavel ang sinusuntok ko!

May admiration at hate siguro talaga akong nararamdaman kay Pavel!

“Pumasok ka na lang sa loob, Gio. May lagnat ka, right?” si Vadim.

“Maayos na ang katawan ko!”

“Pumasok ka na, Gio, bago pa tumawag si Boss at dagdagan itong punishment namin. Don’t worry about us, okay? This is the lightest punishment we’ve ever had.” Yegor winked at me.

​“Stop that, you asshole! If the boss sees you, you’re dead meat!” Vadim grimaced.

​“Psh!”

​“Believe me, Yegor. You’re digging your own fucking grave.”

Yegor jeered. ​“I can’t die yet, Vadim. I still haven’t seen his downfall!”

“That’s why you behave, you motherfucker! Mauuna pa ang libing mo kaysa d’yan sa sinasabi mo eh!” Asik ni Vadim kay Yegor.

Pumasok na lang ako sa loob ng bahay. Umakyat ako sa silid ko upang i-text si Tito Marvin. Mabuti at na-keep ko pa ang number nito.

Ako: Tito, kumusta ka na po? Busy po kayo?

Tito: Gervacio? juskong bata ka! bkit ngayn ka lng nagparamdam ha? Akala ko kng ano na ang nangyari sayu!

Tito: jusko ka, gio. namiss kita! okay lang ako rito. medyo busy sa palengke. tsaka pala, hinahanap ka na ng mga suki mo rito!

Tito: hndi ka ba lumipat ng ibang amo? doon ka pa rn sa amo mo na nanghahalik na lng sayu bigla?

Tumawag ako kay Tito. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Tinanggal ko ang makeup na nilagay sa mukha upang makita ang freckled cheeks ko.

“Gio!!!” Nailayo ko sa tainga ang cellphone dahil sa lakas ng boses ni Tito. Naririnig ko sa background nito ang ingay sa palengke. Mga tindera na nagtatawag ng kustomer, mga nag-aalok ng paninda nila, ang maiingay na tunog ng sasakyan, at mga busina.

Namiss ko tuloy ang Sta. Teresa.

“Tito!”

“Kumusta ka na d’yan? Maayos ka lang ba? Ang amo mo? Gio, kahit gwapong tao iyon ’wag ka sanang papalinlang sa mukha, ha!”

“Oo naman, tito! Kung alam mo lang, tito, na hindi ko iyon type!”

Ulol! Talaga, Gio? Bakit iba ang kinikilos mo sa mga sinasabi mo? Gaga rin talaga!

“Basta ang lagi ko lang bilin sa’yo…”

“Landi Responsibly!” Dugtong ko kay Tito.

“Tama ’yan! At saka, salamat sa mga pera na pinapadala mo, ha, Gio. Hindi ka na dapat pa nagpapadala eh. Ipunin mo na lang ang pera mo. At saka, may kinikita kaya ako rito!”

Kumunot naman ang noo ko sa pahayag ni Tito Marvin. Pera? Ako nagpapadala ng pera sa kanya? Kailan? At saka… bilanggo ako ni Pavel dito. Simula nang mapadpad ako rito… hindi pa ako nakahawak ng pera.

Kahit nga iyong commission ko dapat sa pag-assist kay Ms. Aida ay hindi ko nakuha. Dyahi kasi dahil nawala sila ni Graciella!

Bumaba ako dala ang mga makeup na bigay ni Pavel sa ’kin. Plano kong ayusan si Ate Rietz ngayon!

Though bumagabag talaga sa ’kin ang sinabi ni Tito na nagpapadala ako ng pera sa kanya. As much as I want to ask Ate Rietz about it, I know she’s not the person I should be asking.

“Ate kahit light makeup lang naman!” Pamimilit ko sa kanya kasi ayaw ni Ate!

“Gio, stop it. Kahit na anong gawin mo, hindi mo ako mapipilit d’yan!”

“Ehhh! Ate naman eh!” Ungol ko.

“Ang mga ibang kasambahay na lang.” Suhestiyon ni Ate.

Bumagsak ang balikat ko. “Alam mo naman na hindi kami close ng mga ’yan, Ate!”

“Magtatawag ako.”

Tumawag ng dalawang kasambahay si Ate Rietz na siyang aayusan ko. May dalawang babae na dumating kasama si Ate Rietz at mukhang napilitan lang sila.

“I’ll prepare our lunch. Kaya sila ang ayusan mo, Gio.”

Iniwan kami ni Ate Rietz. Nagkatinginan lang kami ng ilang minuto. Hanggang sa ako na ang unang nagsalita dahil mapapanis ang laway ko sa mga babaeng ito!

“A-actually, okay lang po kung bumalik na kayo sa trabaho ninyo. Hehehe! Si Rietz kasi eh.” Wika ko.

Tumayo ako at bibitbitin na sana ang makeup kit ko nang magsalita ang isa sa kanila.

“Ako na ang u-una mong ayusan, sir Gervacio!”

Amputa! Sir Gervacio!

Malapad ang naging ngiti ko sa babaeng kulot ang buhok— siya ang nagsalita. Bumalik ako sa silya.

“Ano ka ba!? Ano’ng sir Gervacio ka d’yan! Hindi mo ba alam na kinidnap lang ako ni Pavel? Prisoner niya ako! Kaya Gio na lang! Ikaw ang una kong aayusan ha?”

Kimi na tumango ang babae. Mukhang nagulat sa bunganga ko.

I truly miss holding a makeup brush in my hand. I miss the art of applying makeup on a client and, more than anything, I miss my career as a freelance makeup artist. The art and process of transforming a face, ahh, namiss ko ito ng sobra. Kaya nga kanina ay hindi ko mapigilan na subukan ang mga bagong bili ni Pavel na makeup!

Every bit of makeup he bought is from a top-tier brand. I’m not sure who picked these out, but I absolutely love them! I’m obsessed with everything! And it’s a full collection with an incredible range of shades

Habang pinapantay ko ang kilay ng babae nagsalita siya.

“Gio… s-sorry pala.”

Napatigil ako sa ginagawa ko.

“Bakit ka nagso-sorry sa ’kin, miss?”

“Mesh ang pangalan ko,” maliit ang naging ngiti niya. “Actually, matagal na kitang gustong lapitan, Gio, kaso natatakot kasi ako. Baka kasi singhalan mo ako— kami o baka tarayan!”

Huh? Eh, sila ang ma-attitude kaysa sa ’kin!

“T-teka nga! For what I remember lang, teh. Kayo ang unang nagtatataray sa ’kin.”

Ngumuso si Mesh. “Kasi akala namin… kagaya ka ni Ms. Graciella!”

“Ano?”

“Si Ms. Graciella ang fiancée ni Mr. Mikhailov, Gio.” Sumabat ang isang babae sa amin.

“And you are?”

“Regin,” sagot niya.

“Teka, ano ba ang ibig ninyong sabihin na baka kagaya ako ni Graciella?!”

Malalim ang naging lunok nila dahil sa pagbagsak ko sa pangalan ni Graciella! Dapat lang kasi siya ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon!

“Si Ms. Graciella k-kasi… kagaya mo rin. Mukhang maamo, mabait, at maganda.” si Regin.

“Kaso lang mabait lang siya, mayumi, at mahinhin kapag nasa paligid o kasama si Mr. Mikhailov! Kapag wala si Mr. Mikhailov, doon lumalabas ang sungay niya! Isa siyang bruhilda na kinukubli lang ang sungay sa maaamo niyang ngiti!” Dugtong ni Mesh.

Para akong nasabugan ng bomba sa mga sinabi nila! Kasi kahit ako, gano’n ang unang impression ko kay Graciella! Mabait, mala-anghel!

Deputa! Nalinlang din pala ako sa mga ngiting iyon ni Graciella?!

“Sana hindi mo ito sabihin kay Mr. Mikhailov, Gio.” Para silang natatae. Mukhang na-realize nilang sinisiraan nila ang fiancée ng amo.

“’Wag kayong mag-alala. Hindi naman ako close sa demonyo ninyong boss—”

“Dios ko!”

“Hoy, Gio, ang bibig mo!”

Oh, kitams? Gulat na gulat sila sa bunganga kong walang preno!

“Ibang-iba ka nga kay Ms. Graciella, Gio! Ikaw ang tunay na parang anghel at mabait. ’Wag lang magsalita kasi kung ano-ano na ang lumalabas sa bibig mo eh!”

Wow! Ano’ng klaseng compliment ’yan?

“Kaya mas boto kami na ikaw na lang ang maging fiancée ni Mr. Mikhailov kaysa kay Ms. Graciella!”

“Mga gaga kayo, teh! Kinidnap nga lang ako! Kapag hindi nakita si Graciella,” I ran a thumb across my neck. “ako ang madi-deads.”

Super duper ultra mega ang saya ko ngayong araw kasi finally friends ko na ang mga babaeng kasambahay ng bahay! Silang lahat inayusan ko at manghang-mangha naman sila sa talento ko!

Sheesh! Maliit na bagay!

Si Ate Rietz kaibigan ko siya na parang magulang ko. Pero sila Mesh kaibigan ko na kasama ko sa mga kalokohan! Kumbaga si Ate Rietz iyong good influence type of friends at sila Mesh naman ang bad influence type of friends!

Kami nina Mesh sabay naming nilalait si Graciella! Nilalait namin pero kinakabahan talaga ako kasi siya lang ang pag-asa ko na makalaya na buhay mula sa kamay ni Pavel!

“Ay kabayong malaki ang tite!” Bulaslas sabay hawak sa aking dibdib nang biglang sumulpot sa dining area si Pavel!

“Pavel?”

“Oh, my little rat is here!” His voice was thick and unsteady. God, I couldn’t see his face clearly because some of the lights had been turned off!

Wait!? Lasing ba ’to? Kaya ba hindi ito nakauwi ng maaga kasi naglasing?

At ano naman ang paki mo kung maglalasing siya, Gio? Sino ka ba? Manahimik ka na lang, bading! Baka patahimikin ka na n’yan habang buhay!

“Umiinom lang ako dito ha. Sige na. Matutulog na ako!” Mabilis kong nilagok ang tubig. Nilagay ko sa mesa ang baso at nagpunas ng bibig.

Narinig ko ang pagdaing ni Pavel.

Mabilis ang lakad ko at akmang lalampasan ko na ang demonyo nang higitin nito ang baywang ko!

Napatili ako!

“Gio!?” A voice shouted from the living room, and I recognized it immediately. It was Ezrah!

“Stay the fuck away from the kitchen! No one goes in, and no one gets close!” Pavel hollered.

The color drained from my face the moment I heard his shout. Bibihira lang siya sumigaw! Kaya naman kusang nanginginig ang mga tuhod ko!

​He sent the chair skidding to the side, then hoisted my body up to place me onto the dining table.

​“I’m… actually hungry,” he murmured. With his face so close, the potent aroma of liquor and mint clouded my senses.

I pushed against his chest, but he didn’t budge. Instead, he braced his hands on the table, trapping me against the wood with his iron-stiff arms.

As he leaned in, his shadow swallowed me. He looked like a wolf that had finally cornered a stray, dangerous and hungry.

Pavel parted my legs and settled between them. My eyes dropped to his fly, where the heavy outline of his arousal made me tremble.

He ground himself against me in a slow, provocative rhythm, his heat searing through my night wear.

“P-Pavel, i-ipaghahain kita. You’re h-hungry, right?” I stammered.

There was a drowsiness in his ice-blue gaze, yet swirling with raw emotions I dared not to name!

Hunger, lust, and desire.

“Yeah, I’m hungry, Gio.” He muttered roughly.

“Maghahain n-nga ako—”

“But on the contrary, I want you,” he said, licking his lips lewdly in front of me. This is insane! This kind of gesture from him should be fucking illegal!

“Pavel!” Uminit ang buo kong mukha! Bubbles of sensations scattered within my belly!

“I want you, rat. I want you with your legs spread, hole wet, and writhing beneath me!”

---

This story is already at

chapter 36

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 14

Chapter 14

Gervacio’s POV

Deputang demonyo na ’to! Muntik pa akong magkaroon ng mini heart attack doon sa kusina dahil sa kanyang sinabi.

Hanggang ngayon malakas pa rin ang tahip ng puso ko at hindi kumakalma ang sistema ko dahil sa kanya. Demonyo na ’to ang galing niyang guluhin ang damdamin at isip ko!

Shit ka, Pavel!

I know that I crave romance in my life. I crave attention and true affection from somebody else aside from my Tito Marvin. But I don’t want it to be Pavel.

I don’t want him because he already has a fiancée. I don’t want him because he kidnapped me and brought me to this God-knows-where place on earth.

However, I can’t deny the gentle fizz that begins to bloom within me. Naku naman, Gio!! I used to hate him. I used to despise him, stabbing him over and over inside my mind, yet why do I feel this way about him now?

The more I ignore it, the more the situation gives me a reason to be reminded of my feelings for this devil! Kahit pa pilit kong sinasaksak sa isip ko na ang taong nagpapabilis ng tibok ng puso ko at nagpapataas ng presyon ng dugo ko ay siyang tao ring nagdala sa ’kin dito sa kawalan. Ang baliw na damdamin ko, pinipili pa rin siya.

Pavel had many chances to kill me and abandon me. No’ng nagka-engkwentro sila sa kanyang bahay. Pwede niya akong iwan doon. Pwede niya akong hayaan na matamaan roon sa mga umuulang bala. But instead, he still saved me.

No’ng may nang harrass sa akin dito sa bahay… pangalan niya ang tinawag ko. Oo galit ako sa kanya pero ang pangalan niya ang lumabas sa bibig ko. I was spiraling in panic, my body refusing to calm down, but he was there, formidable and gentle, easing me back to myself. Kahit sobrang demonyo niya sa isip ko, hindi niya ako masaktan. Hindi niya ako ginagawan ng bagay na labag sa kalooban ko. And I hate him for that, because my heart will always think of it as something else!

Whether he did those things thinking that I’m the only one he has before finding his fiancée or not, my little, innocent, and naive heart slowly fell for him.

Aaminin ko ba ito sa demonyo? No. Never! Because I know that in his life, I will always be his abductee. And I’m not that ambitious to dream of someone like him who is in love and tied to someone else!

Ang mahalaga sa akin ngayon hindi niya ako hinahatid sa huling hangtungan ko. Ang importante sa akin ngayon ay malaya akong nakakagalaw dito sa bahay niya.

Sinilip ko si Pavel na siyang bumagsak sa kanyang kama. Umuwi kaninang hapon si Yegor at Vadim. Hindi ko naman napansin sina Andrei at Grigori na napagawi sa bahay o nakasunod dito kay Pavel. Kaya ngayon ay si Ezrah at Callan ang umakay sa lintek na demonyo patungo sa kanyang silid.

Hawak ko ang dibdib ko, ramdam ko ang malakas nitong pagkabog sa ilalim ng palad ko.  After what he said to me earlier at the dining table, he collapsed against me. I think he drank so much, that’s why he got drunk.

“O-okay lang ba siya? Tumawag kaya kayo ng doktor? May d-doktor siya, ’di ba?” saad ko kina Ezrah at Callan na inaayos ang malaking katawan ng demonyo nilang boss doon sa kama nito.

“The boss just passed out because he got drunk, Gio. Don’t worry too much about him,” Callan said before getting off the bed.

Sunod ding bumaba si Ezrah sa kama matapos nitong kumutan si Pavel.

“S-sanay na ba kayo na nalalasing itong hayop na ’to?” Tinuro ko si Pavel sa kama.

Ezrah cast a brief glance at Pavel before shaking his head, while Callan let out a heavy sigh.

“This is actually the second time,” Ezrah answered.

“Matagal bago ’yan nalalasing si Boss, Gio. Ngayon mukhang naparami talaga ang inom niya kaya bagsak siya.” Ani naman ni Callan.

Tumango ako sa kanilang dalawa.

“G-ganon ba.”

“We’ll head out first, okay?” Ezrah tapped my shoulder, and Callan just gave me a small smile before they left the room.

Hindi ko rin kung ano ginagawa ng sarili ko at tinitingnan ko pa si Pavel na natutulog doon sa kama niya. Malaki ang kanyang itim na kama. At ngayon ko lang din napagtuonan ng pansin ang kanyang malaking silid.

Malaki nga ang silid niya kaso walang kabuhay-buhay tingnan. May sofa na kulay itim, may malaking TV sa harap ng kama at sa baba ng kama ay may fur carpet na kulay puti. The room’s concrete walls were softened by touches of black and white, creating a minimalist, modern vibe.

Sa tinagal-tagal ko rito sa bahay. Ni walang mga pictures o picture frames. Wala pa akong nakita na family picture nila. Siguro nga… itong property na ’to ay lunggaan lang dapat o baka hideout nila.

Iyan na naman ang bitterness na umuusbong sa loob ko. Nyeta ka, Gervacio!

Iniling ko ang aking ulo bago huminga ng malalim. Tinungo ko ang switch ng ilaw upang patayin ito nang makalabas na rin. Hahayaan ko na lang iyong dalawang lampshade sa magkabilang bahagi ng kama na bukas. Pagkatapos kong patayin ang ilaw, lalabas na sana ako nang marinig ko ang pagkaluskos ng kama at ungol ni Pavel.

I turned sharply toward Pavel’s bed, my brow knitting in worry as he writhed, trapped in a bad dream. My heart hammered so loud I thought he might hear it, and I moved closer to him without thinking.

“P-Pavel.” Tawag ko sa kanya nang makita ko siyang mariin ang pagkakapikit niya sa mga mata at napabaling-baling sa kanyang ulo. Umuungol din siya na parang nahihirapan na siya sa kung anuman ang kanyang napapanaginipan!

“N-no… m-mommy, no! P-please, Mom!”

Sweat poured down his forehead in heavy beads, and the veins along his neck stood out, taut and twisted like straining chains.

“M-mom! No!” Patuloy niyang pagdedeliryo!

Nang makabawi na ako ay saka pa ako umakyat sa kanyang kama.

“Pavel, Pavel, gising!” Hinawakan ko ang kanyang balikat at niyugyog ko ang kanyang katawan.

“Arghh! M-mom, stop i-it!” ungol na para bang nasasakal siya o ano.

Imbes na magising siya, tingin ko mas lalo lang lumala ang kanyang masamang napapanaginipan. And I don’t even know what possessed me, but I straddled his waist, shaking him as hard as I could, trying to pull him out of whatever nightmare had him trapped!

“Pavel! Demonyo ka, gumising ka!”

“Stop!” he shouted like a wild, untamed wolf!

Hiningal ako at nanghina ang mga kamay ko sa kanyang balikat. Napayuko ako at kinalma ang sarili nang makitang nagmulat siya. Hinihingal at nanlalaki ang mga mata.

“G-Gio?”

Huminga ako ng malalim at saka aalis na sana sa ibabaw niya nang pumulupot sa baywang ko ang kanyang kamay.

“Stay,” he uttered in his shaky, throaty voice.

“Hindi ka na ba lasing? Okay ka na?”

His Adam’s apple bobbed. “My head is pounding.”

I nodded.

“Aalis na ako! Bitiwan mo ako!” Pilit kong kinuha ang kanyang mga kamay na nasa baywang ko kaso dumiin ang kanyang pagkakahawak sa ’kin.

“Pavel!” Galit kong saad sa kanya.

“Stay.”

“Ayaw ko nga!” Tumaas ang boses ko!

“Just stay… for a while… just until I fall asleep again.” He swallowed.

Gumalaw ako rito sa ibabaw niya na kina pikit niya naman ng mariin sa kanyang mga mata. Wala sa sarili akong napalunok kahit na nanunuyo na ang lalamunan ko nang may masagi ang pwet ko na munting burol.

Nang magmulat siya, malalalim na ang kanyang paghinga.

“Okay, okay, kaya bitiwan mo na ako.” Mahina kong saad.

Nai-krus ko ang mga braso at deretso ang tingin ko sa harap. Nakasandal ako sa headboard ng kama niya at ang demonyo naman ay nasa tabi ko, nakahiga.

Shit ang demonyo na ’to! Ang daming alam! Sarap lagyan ng unan ang mukha hanggang sa hindi na makahinga!

Magagawa mo ba ’yan, bading? Baka ikaw ang unang matigok bago mo pa maisasakatuparan ang nais mo!

Sa paghihintay ko na makatulog siya. Ang mga mata ko naman ang namimigat, inaantok na rin ako sa paghihintay na makatulog siya!

Tuluyan akong nawalan ng kamalayan sa paligid nang bumigay na ang mga mata ko. Ngunit sa gitna ng malalim kong pagkatuloy ay may naramdaman akong mainit na hininga na umiihip sa aking leeg.

Tuluyan akong nagising nang may maramdaman akong kamay na nasa loob ng pantulog kong silk pajamas! Malaki, may pagkagaspang, at mainit na kamay!

“P-Pavel?”

“Gio,” I heard his struggling groan, and I felt his flattened tongue along my neck. He licked his fiery, wet tongue across my skin.

My stomach twisted at the sensation of his tongue on my neck and his hand on my butt cheek, pinching and massaging my flesh like slime.

“P-Pavel, anong g-ginagawa mo!?” Mariin kong wika sa kanya.

“I… I just want to do what I told you earlier in the kitchen.”

“H-huh… ngghh!” I stammered, my words fractured as I felt his fingers making their way down to my hole.

Ang kanyang dila ay lumipat sa aking earlobe mula sa leeg ko. His kisses were wet and lewd. My eyes rolled back as I felt something fill my belly.

“Ahh!” I groaned lustfully as I felt both his hands on my butt, parting my cheeks open.

I chewed back my lips as a restrained moan escaped when I felt his fingers on my hole.

“Dammit! You’re wet, Gio,” he whispered in my ear before biting the shell of it.

“Mmm, ohh!” I moaned as the pad of his finger tapped my wet, twitching hole.

“P-Pavel… ’w-wag… please!”

Automatically, he pulled his fingers away from my hole, and his lips moved away from my ear.

Doon ko siya na tingnan ng maayos. Napakurap-kurap ako nang makita ko ang pagkabalisa sa kanyang mga mata.

“Gio, are you alright?”

“No… I mean… o-okay lang ako.”

Pumikit siya at nang magmulat siya muling bumalik ang mga malalamig na titig niya sa ’kin. Parang nawalan ng buhay ang kanyang mga mata at nanlamig.

The emotionally detached wolf I knew came back. It looked like he was stripped of even a single emotion in those ice-blue eyes, nothing left but ruthlessness and brutality.

Bumagsak ang mga mata ko sa kanyang baba. May naaninag akong piklat doon na halos magkasing kulay na sa kanyang balat ngunit nilayo niya ang mukha sa ’kin.

Walang imik niya akong kinumutan at umupo siya sa kama.

“Pavel,” tawag ko sa kanya kaso lang tumalikod lang siya at tumayo.

He staggered slightly but found his balance, planting a hand on the wall as he straightened his back. Hindi na niya ako binalingan pa at tumungo na siya sa banyo ng kanyang kwarto.

Napatihaya ako sa kanyang kama at tumingin sa madilim na ceiling.

What the hell are you doing, Gio? What the hell is wrong with you?

When you’re supposed to think of an escape in this God-knows-where place, your mind is clouded with him.

When you’re supposed to think of yourself, you’re distracted by him.

When you’re supposed to hate the man who abducted you, you find yourself falling… and falling for him instead.

Hindi naman nagkulang si Tito Marvin sa pagmamahal sa ’kin. Pero bakit naghahanap pa ako ng iba? At bakit kay Pavel pa?

Ano ’to, bading? Stock​holm ​syndrome? Ikaw yata ang baliw eh! You fucking developed feelings for your abductor! You piece of shit!

Marupok ka, Gio! Ito ang reyalidad ng buhay mo! Wala ka sa drama na kapag ’tapos na ang scene, okay lang. Tatawa ka na.

Think carefully, Gervacio!

Kinaumagahan para akong zombie na bumaba. Walang maayos na tulog, haggard kasi wala pang ligo, at lutang! Later na lang ako maliligo!

“Gio!”

“Gio, good morning!”

“Gio, ano’ng nangyari sa’yo?”

Iyong mga bago kong friends— ang mga babaeng kasambahay ni Pavel sa bahay, ay bumati sa ’kin kaso tanging tipid na ngiti lang ang sinusukli ko.

Matamlay akong nakarating sa kusina. Nang makita ako ni Ate Rietz ay nangunot ang noo niya sa ’kin.

“Gio, nilagnat ka ba ulit?” Napasuri siya sa ’kin na walang sa oras.

“Okay lang ako, ate. Gutom lang ’to! Kain na tayo, ate?”

“Umupo ka na roon sa dining, maghahain na ako.” Nginuso niya ang table.

Umiling ako.

“Ayoko, ate.” Umupo ako sa high chair sa harap ng island counter. “Dito po ako kakain.”

That day, I ignored Pavel. I was grateful that he went out for business matters. Iyon ang narinig kong sabi niya kay Ate Rietz.

Business matter? Baka kung anong illegal na ang ginawa nila. O baka… hinahanap ulit si Graciella!

Biglang dumaan ang pait sa lalamunan ko nang maisip iyon!

“Ang duduga n’yo naman!” Angil ko nang ayain kong uminom ang seven giants ko at sina Mesh!

Buong linggo inaliw ko ang sarili ko sa pag-aayos kila Mesh. Halos isali ko na nga sila Ezrah eh. Syempre bumibingwit din ako ng mga informations about sa kanilang organisasyon kaso maiingat ang mga tauhan ni Pavel! Ang swerte ng demonyo!

And speaking of the demon, isang linggo ko na rin siyang iniiwasan. Inaasar pa talaga ako kasi buong linggo rin siyang walang lakad. Lumalabas lang siya saglit tapos umuuwi rin sa bahay!

At ngayon ay naisipan kong uminom after ng dinner. Inaya ko sila Judas na panay ang martsa dito sa kusina, sila Mesh, Regin at ang iba kong friends! Kaso tinatanggihan nila ako. Nasakop ko na ang buong tauhan sa bahay ni Pavel, pero may bagay talaga na hinding-hindi ko matatawid sa relasyon ko sa kanila.

They’re too cautious when they talk about their organizations and their work. Kung paninira lang kay Graciella, si Regin at Mesh ang kakampi ko. Pero kapag tungkol na sa trabaho nila. Tumatamik na sila.

Medyo tinatamaan na ako ng alak kasi nagwi-wave na ang paningin ko eh! Hindi naman ako lasenggo kaso napasarap ako ngayon ng inom!

“Umalis na kayo.” Taboy ni Ate Rietz  sa mga seven giants ko. “Gio, it’s already late. Tama na!” Akmang aagawin ni Ate Rietz ang bote ng rum ko ngunit niyakap niya ako!

“Wag!” Mabilis kong alma.

“Lasing ka na!”

“No! Hindi pa!” Tanggi ko kay Ate! Nag-iinit na ang mga pisngi ko.

Napasampal siya sa noo! “Baka dumating si Mr. Mikhailov at maabutan ka rito na nagkakalat! You’ll be damned if he sees you—”

“Bahala shiya! Galit ako sha kanya!” I slurred.

Tinungga ko ang rum ng walang baso!

“Gio!” Awat ni Ate.

Umiyak ako bigla nang matapon ang alak sa suot kong tshirt na may print na Mickey Mouse! Inagaw kasi ni Ate Rietz ang bote! Marami akong ganito eh, pantulog ko lang sana ito kaso mas naging komportable ako sa ganto. Tinambak ko lang iyong mga designers na pinakyaw rin ni Pavel.

“G-Gio,” nautal si Ate Rietz.

“What the hell is happening here?!” a cold, baritone voice thundered!

Napalayo si Ate Rietz sa ’kin. Patuloy akong umiiyak dahil nabasa ang Mickey Mouse shirt ko!

“You may go to your room now, Rietz.”

“Okay, Mr. Mikhailov.” Tumalima rin si Ate Rietz.

“Gio,”

“Nabasa siya!” Iyak ko. Ewan ko pero ang sagana bigla ng luha ko ngayon.

“Sino? Sinong nabasa?”

“Si Mickey Mouse!” Lumabi ako.

Tumayo siya sa tabi ko. Nanunusok ang kanyang mga matatalim na titig sa ’kin. Kahit tinamaan ako ng alak, nararamdaman ko ang talim ng titig niya! Naramdaman kong gumapang ang kamay ni Pavel sa siko ko.

“Damn! You drank all by yourself?”

“Mickey Mouse!” Ngumuwa ako. Inangat ko ang tingin kay Pavel. “Nabasa siya!”

“Dammit, Gio.”

Sinandal ko ang ulo ko sa kanya. Ngumuso ako nang binaba niya ang katawan para pantayan ang mukha ko.

“You’re drunk, rat!”

“Si Mickey Mouse.” I pouted.

“For a damn twenty-eight-year-old man, you’re so fucking adorable, rat. Do you know that?”

“Si Mickey Mouse?”

Napailing si Pavel. Mickey Mouse na lang ang lahat ng lumalabas sa bibig ko.

“Do you like this damn Mickey Mouse?” I saw how the crease on his forehead deepened.

“Daga rin kasi siya, ’di ba? Daga ako, daga rin siya. Pareho kaming daga at kawawa.” Iyak ko.

He laughed, and it made my heart flutter.

“You’re really wasted. Come on, let’s go to your room.”

Binuhat niya ako mula sa kinauupuan ko at dinala sa taas. Niyakap ko ang braso ko sa kanyang leeg ng mahigpit at tinago ko ang mukha ko sa leeg niya.

Inamoy ko ang leeg niya. Ang bango!

“Gio, stop doing that!” Suway niya sa ’kin.

“A-ang bango…” Pagsasawalang bahala ko sa kanya at dinampi ang labi sa leeg niya.

“Gio— fuck!”

“I’m plotting my revenge against you! I-ikaw pwedeng gumanito sha ’kin. P-pero kapag ako… ayaw mo!”

“Okay! Keep doing that, and let’s see who’s going to regret it afterward!”

“Gumaganti nga ako!” Mariin kong kinagat ang leeg niya!

“Dammit!”

---

This story is already at

chapter 37

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 15

Chapter 15

Gervacio’s POV

Nakaupo ako sa kama ko at problemadong sapo ang noo habang paulit-ulit na nagri-reply sa utak ang mga ginawa ko kagabi. Hindi ako sanay na malasing ng gano’n ka-lala kaya hindi ko aakalain na gano’n pala ako magkalat kapag lasing.

Now you know, Gervacio! Gaga ka talagang, bading ka!

Wala akong saplot na pang-itaas pero salamat sa panginoon na may underwear pa ako ngayon.

Umaga na dahil naaninag ko na sa likod ng kurtina ang sinag ng araw kaso ang lintek na demonyo na nakikisalo sa akin dito sa kama ay tulog pa! Nilingon ko siya.

Nakadapa pa si Pavel sa kama ’tapos nakataas ang dalawang kamay at wala ring pag-itaas. His spectacular muscles came into view, far too stunning a sight for the early morning. The way they bulged and deepened was undeniably intoxicating. Pavel also had a tattoo etched across his back: the head of a wolf, its fur swirling around it as if caught in motion. Kagaya lang iyon sa mga nakaukit sa tarangkahan ng bahay. Sa magkabilang balikat din niya ay may roman numerals doon na tattoo.

Bumuntonghininga ako at hindi ko na lang masyadong pinagtuonan ng pansin ang kanyang mga tatu.

Maayos naman pala ang demonyo na ’to kapag tulog. Parang ang payapa ngayon ng tulog niya at mukhang hindi tulad no’ng nasaksihan ko na binabangungot siya. Ngayon kalmado siya at hindi nagtatagpo ang mga kilay.

Kagat-labi kong sinabunutan ang sarili dahil alam ko kung bakit dito nakatulog ang isang ito! Bakit ko naman hindi malalaman eh, ako ang nagpupumilit sa kanya na rito siya matulog?

Pero kung nasa tamang pag-iisip siya, sana umalis siya rito nang makatulog ako. Bakit hindi siya umalis? Baka nais din akong makatabi!? Chariz lang!

Halos tusukin ko na ang mga mata ko nang makita ko ang likod na Pavel na parang may mga kalmot ng pusa. Namumula ang mga iyon. Maputi siya kaya naaaninag pa rin iyon kahit may tatu siya. Lalo na ngang halata iyong mga kalmot na wala sa tatu niya!

Sinapo ko ang mukha at saka hinayaan ang sarili na muling tangayin ng alaala sa mga nangyari kagabi.

“Fuck! You fucking stay still, Gervacio!” Pavel’s voice bounced off the four walls of the room as he hollered when I clamped my arms around his neck clumsily. I almost fell to the ground, but he was quick to grab my waist and butt.

I giggled amusedly when I saw the veins on his forehead jut out.

“Don’t  leave me! Sleep with me!” Parang bata kong sabi sa kanya.

“Dammit! Remind me to throw all this alcohol away!” sambit niya at napapabuga ng marahas na hininga.

Maybe it was due to the alcohol in my system, that’s why I had the guts to annoy him. Or maybe I was just complacent, knowing he couldn’t do anything against me because he still hadn’t found his fiancée and still needed me.

Iyan lang naman talaga ang alas ko kaya hindi niya ako naliligpit dito.

When Pavel was about to lower me onto the bed, I stubbornly wrapped my arms around his neck and locked my legs around his waist.

Ewan ko kung ano’ng tama mayro’n ako sa mga oras na ’yon nang matawa ako nang makita ko ang pagsulputan ng ugat ni Pavel sa leeg! Ang bakat ng pingin ko sa kanyang leeg ay nando’n pa rin, para iyong tattoo sa kanyang leeg.

Nanlilisik ang mga mata nitong tiningnan ako ngunit nginitian ko lang siya ng matamis. Napapabuga siya ng marahas na hininga mula sa ilong at bibig niya!

Shit! Ang bango naman ng hininga niya! Pabuga pa ulit!

“You sleep, you damn rat!”

Akala niya talaga spy ako rito sa bahay niya? Rat pa rin riya nang rat sa ’kin. Siya itong dahilan kung bakit nagkaroon na ako ng care kay Mickey Mouse eh!

Umasim ang mukha ko sa kanya. Umamba na naman siyang ibababa ako ngunit mariin akong umiling sa kanya at humigpit ang pagkakakulampit sa kanyang katawan!

He puffed out a heavy breath through his nose, his eyes glowing dark as they bore into me. Some unfathomable thing swirled in my belly as I watched him lose his cool. I found it entertaining.

Laging cold itong si Pavel at hindi nagpapakita ng emosyon. Blanko ang ekspresyon niya lagi at hindi nagpapakita ng kahit na anong kahinaan. Hindi nga rin siya nagtataas ng boses. Kaso ngayon mukhang nawawala na siya sa kanyang sarili dahil sa kakulitan ko!

“D-daddy!”

Hell be damned! That word just came out of my mouth without me realizing it. My eyes widened when it dawned on me.

“What. The. Fuck. Did. You. Say?” Putol-putol at mariing wika ni Pavel. Nag-iigtingan ang kanyang mga bagang at nandilim sa kamunduhang pagnanasa ang kanyang mga mata.

“Will you remember this when you wake up tomorrow, mmm?” Pavel grits out through clenched teeth.

A meowing sound slipped out of my mouth as he squeezed my butt with both hands, my back arching.

Nanlalaki na ang butas ng ilong niya at mukhang punong-puno na siya sa mga kalokohang ginagawa ko.

“Ahh!” Tili ko nang sabay niyang binagsak ang katawan namin sa kama. Lumuwag ang braso ko sa kanyang leeg. Walang habas niyang hinubad sa ’kin ang tshirt ko!

“You’re drunk, you little slay. But will you remember everything?”

“Hindi ko alam!”

Binasa niya ang labi gamit ang dila.

“Don’t you dare avoid me after acting all brave and naughty just now, Gervacio.” Pavel grits out, his voice low and rough.

Napasinghap ako nang maramdaman ko ang pagduldol niya sa aming kaselanan ng sabay. Kahit sa gitna ng tela na aming suot, nararamdaman ko ang tigas at laki niya.

It was my first time being this intimate with a man, and the excitement coursing through me felt almost absurd, especially given the fact that he had kidnapped me.

I liked him, even though he was nothing but an asshole— emotionally detached, sharp-edged, and impossible to read. And yet, watching him now, so tense and on edge from the mere brush of our shared sensitivity, stirred something darkly satisfying inside me.

After several slow rubs of our bodies against each other, Pavel finally knelt on the bed, tugged his shirt over his head, and tossed it carelessly onto the floor.

Kinapos ako sa hangin nang makita ang kanyang katawan.

“Ahh!” Ungol ko nang dumapo ang labi ni Pavel sa leeg ko.

Narinig ko ang paghasa ng kanyang ngipin at dumaing doon. Kusang namigat ang mga mata ko nang bumaon ang kanyang ngipin sa balat ko. My nails dug into the inked skin of his back.

As he nipped at my neck, his body continued to move, pressing and rubbing against mine. My pulse thundered in my ears, quickening with every second.

Ragged grunts tore from Pavel’s throat as his pace grew rougher, harsher, driven by a tension he no longer bothered to restrain.

Nakakahiya man pero nilabasan ako sa underwear ko no’n kahit hindi niya ako hinawakan doon. With just the rubbing of our bodies together, I was able to reach my peak.

Sa tanda kong ito, nagsasarili naman ako, may pinapasok pa nga sa pwerta ko eh. Pero ewan ko, sa simpleng paglaplap lang ni Pavel sa leeg ko at kiskis ng aming katawan, nilabasan ako. Mas nalilibugan ako sa gano’n!

O baka siguro uhaw lang ako sa himas ng isang lalaki kaya gano’n? Virgin pa kasi kaya ang ang bilis labasan!

I don’t know, but I think what the devil did last night was far more… intimate, arousing, and erotic.

“Argh!” Ungol ko sabay gulo sa aking buhok!

Nagulat si Regin sa ginawa ko. Kasama ko silang dalawa si Mesh ngayon habang nagdidilig sa mga halaman dito sa labas ng bahay.

Habang tumatagal nagmumukha na talagang tahanan itong bahay. Nagkakaroon na ng buhay at kulay.

“Gio, love bites ba ’yang nasa leeg mo?” Chismosang tanong ni Mesh sa akin.

Bagot kong tiningnan si Mesh. “Love bites? Bites lang ’yan!”

“Huh?” sabay nilang singhap.

“Kinagat lang ng kung sinong demonyo!”

“Huh?!” Mas lalong naging exagg ang kanilang singhap.

“’Wag n’yo ngang pansinin itong, tsikinini ko.” Suway ko sa kanilang dalawa. I shifted my weight to my other foot and crossed my arms as I looked at them. “Kayo bang dalawa matagal na kayong naninilbihan kay Pavel, ’di ba?”

Naipikit na lang nila ang mga mata. Hindi pa kasi sila sanay kung gaano ako ka-walang galang sa kanilang boss.

“Ikaw, Gio, ang tapang mo talaga!” Bilib na bilib na saad ni Mesh. “Pero doon sa tanong, oo matagal-tagal na rin kami kay Mr. Mikhailov!”

Umangat ang kilay ko. Parang dyina-judge ang sagot ni Mesh sa ’kin.

“Meron na bang… Graciella pagkapasok ninyo bilang katulong kay Pavel?”

Eherm! Gio, mukhang iba ang dating ng tono mo, bading. Hoi, humarot ka sa taong may fiancée na! Pumirmi ka, Gervacio!

“Wala pa! Hindi pa naman nag-iisang taon na magkasama si Mr. Mikhailov at Ms. Graciella eh!” Ismid ni Regin.

Tumango si Mesh. “Tama! Nagulat na lang talaga kami nang biglang may babae na si Mr. Mikhailov at anak pa ng—”

Naputol si Mesh nang sikohin ito ni Regin. Napa-tsk na lang ako sa ginawa ni Regin! Ang babaeng ito talaga!

Sino? Anak ng ano si Graciella?

Pwede ko kayang tawagan si Mani para magtanong tungkol kay Graciella? Siya kasi itong nagrecommend sa ’kin kay Ms. Aida na siyang may connect kay Graciella. I’m sure kilala ito ni Ms. Aida at baka kilala rin ni Mani.

O baka pwedeng humingi na lang ako ng saklolo kay Mani? Kaso lang wala akong number sa baklang iyon! May social media account naman siya, pero paano kung malaman ni Pavel ang gagawin ko?

Sa puntong ito ng buhay ko, ewan ko kung ano ba talaga ang nanganganib ang puso ko o ang utak ko!

“Since matagal na naman kayo na naninilbihan kay Pavel. Kilala n’yo rin sina Yegor?”

“Ah, sila Sir Yegor. Oo naman! Mga kaibigan sila ni Mr. Mikhailov!”

“Ano ba talaga ni Pavel sila Yegor maliban sa… kaibigan niya ang mga ito? Mukha namang mayayaman ang mga ’yon, pero nagpapauto kay Pavel!”

Pinatay ni Mesh ang tubig ng hose at saka humarap ng maayos sa ’kin at gano’n din ang ginawa ni Regin.

“Don’t  worry, alam ko na naman iyang alliance-alliance ek-ek nila.”

Ngumisi si Regin. “Alam mo pero hindi mo talaga alam kung gaano kalaking organisasyon sila, Gio.” Biglang sumeryoso ang boses ni Regin. “Si Mr. Mikhailov, siya ang tinatawag nilang Pakhan sa kanilang grupo. Just a little bit background for you, hindi palang tayo sinisilang sa mundong ito, Gio, nand’yan na ang alliance nila, and their group originated in Russia. Ang Silver Crown Alliance ay isa sa pinakamalaking organisasyon sa mundo na ginagalawan nila ni Mr. Mikhailov. Napag-asawa lang ng mga Filipino ang mga unang namumuno kaya dumating dito sa Pilipinas.”

Dumugtong si Mesh kay Regin. “Si Mr. Mikhailov…” tumingin muna siya sa paligid. “… siya ang um-aasume sa posisyon na naiwan ng kanyang ama. Right after he killed his own father!”

I staggered as though I had been shot in the chest. My knees turned to jelly, and I nearly collapsed to the ground. Nanuyo ang lalamunan ko. It was true, I had taken the group Pavel mentioned far too lightly. I never knew he had roots like this.

Alam kong sindikato pero hindi ganito kalala! At ano iyong sinabi ni Mesh? Pinatay ni Pavel ang sarili niyang ama?

Ano’ng… anong klaseng demonyo siya?

Dios ko!

“Nang si Mr. Mikhailov na ang namumo sa Silver Crown. Sila ni Sir Grigori, Yegor, Vadim, at Andrei ang naging pinakapinagkakatiwalaang mga tauhan ni Mr. Mikhailov.” Saysay muli ni Regin pero lumutang na ang utak ko.

“Si Sir Andrei ang magaling pagdating yata sa mga teknilohiya. Si sir Grigori naman ang parang treasurer nila, kumbaga ang money handler ng organisasyon. Si Sir Yegor naman ang kadalasan pinapadala ni Mr. Mikhailov kapag may mga operasyon ang grupo. At si Sir Vadim naman ang parang taga-ayos ng mga bagay-bagay lalo na kapag may mga casualties at pagdating sa mga pulis. Mula rin sa kilalang mga pamilya sila sir Yegor kaya tama iyong tingin mo na mayaman sila, Gio.” Pahayag ni Mesh.

I didn’t know how to absorb all that information. What I had already learned about Pavel was enough to make my mind feel like it was crashing. Idagdag pa ang mga nalaman ko sa mga kaibigan niya.

Malayo ang tanaw ko habang nandito ako sa pasukan ng bahay. Natatanaw ko ang natayog na gate at may nakabantay na mga tauhan. Puno na nga sa CCTV itong bahay, meron pang mga bantay. 

Mas naging balisa ako rito ngayon sa bahay dahil sa mga nalaman ko kina Mesh at Regin. Akala ko kapag may nakuha na akong impormasyon mula sa grupo nila ay makakatulong ito sa ’kin. Mas lalo lang yatang nabahag ang buntot.

Kumunot ang noo ko nang lumabas si Jimmy bitbit ang karton. Hindi ko siya pinansin pero nasundan ito ni Judas, Jono, Andreas, Maze, Callan, at ni Ezrah. Ayaw ko sana silang pansinin kaso lang lumabas din si Ate Rietz at may karton na dala.

“Ate, ano ang mga ito? Ano iyong mga dala nila ni Ezrah palabas ng gate?” Harang ko kay Ate Rietz sa pagbaba mula sa mababang hagdanan pababa sa driveway.

“Mga wine at alak sa bahay at sa storage na pinapatapon ni Mr. Mikhailov!”

“Huh? Itatapon po? ’Wag, ate! Sayang naman sila kapag itatapon lang!” saad ko.

“Hindi, Gio. Ito ang utos ni Mr. Mikhailov!”

“Dahil… dahil ba ito nalasing ako, ate?”

“I’m afraid you’re right, Gio.” Napapabuntonghininga nalang si Ate.

“Naku, hindi ito pwede!” Pagmamatigas ko. Nilingon ko ang mga seven giants, tatawagin ko na sana sila pabalik ngunit may sumingit sa akin.

“What are you doing, Rietz? Throw all that alcohol away!”

Humarap si Ate Rietz kay Pavel na siyang kalalabas lang galing sa loob ng bahay. Yumuko si Ate Rietz dito bago siya tumuloy palabas.

Huminga ako nang malalim nang maramdaman ko ang pagsikdo nang malakas ng puso ko.

“What now, Gio?”

“Sayang naman ang mga iyon! Bakit pinapatapon mo?”

Tinotoo niya talaga ang sinabi niya! Pinapatapon niya ang mga alak sa labas ng bahay!

“Tsk! Why, Gervacio? Do you plan on drinking again and getting wasted?”

Humakbang siya papalapit sa akin kaya umatras ako. Ayokong hawakan o lumapit siya sa ’kin!

When I remembered what Regin and Mesh had told me, I couldn’t help but tremble.

Umaabante siya kaya umaatras ako. Kaso lang hindi ko nakita ang likod ko na nasa labi na pala ako ng foyer. Nahulog ang isang paa ko sa unang baitang ng hadgan at akala ko matutumba na ako nang mabilis na naabot ni Pavel ang kamay ko.

He pulled me effortlessly and held me still. His nose flared in irritation.

“What the hell are you doing? Why do you keep retreating? What if you fall?!”

“Bitiwan mo ako!” Pagpupumiglas ko mula sa kanyang pagkakahawak.

“Gio!”

“Bitiwan mo ako! ’Wag mo akong hawakan! Lumayo ka!” Paghihisterya ko.

This man… I already have a hunch that he’s ruthless, heartless, and cold. Alam ko na hindi siya mabuting tao. Alam kong kriminal siya, ngunit hindi ko aakalin na ganito siya kawalang puso at awa! Because how could he kill his own father?

Ako nga hindi ko nakilala ang mga magulang ko. Hindi ko man alam kung ano ang nararamdaman ko para sa mga magulang ko kasi iniwan nila ako. Pero hindi ko magagawa ang ginawa niya. Oo baka may galit ako sa mga magulang ko pero hindi ako katulad ni Pavel. Hindi ako katulad niya na kayang pumatay ng sarili niyang ama!

“Gio,” mariin niyang saad.

I didn’t expect my tears to burst out.

“What the fuck is wrong? Is this about last night?” His brows furrowed.

“Hindi!” I snapped.

I felt his hand crash against the bones in my arms! Napakislot ako sa sakit.

Lumawag man ang pagkakahawak niya sa akin pero hindi niya ako mabitiwan. Pinukpok ko ang dibdib niya.

“’Di ba, w-wala pa kayong lead kung nasaan si Graciella?” Biglang nawalan ng buhay ang mga mata niya. “P-papatayin mo rin ako, ’di ba? Bakit pinapatagal mo pa? Bakit pinapatagal n’yo pa, Pavel? Alam ninyong wala akong koneksyon kay Graciella o sa kung sino mang taong kalaban ninyo! Wala akong silbi kaya, bakit hindi ninyo ako pinatay?”

Kahit sa nanlalabo kong mata nakita ko ang paglunok niya ng malalim.

“I… I won’t kill you. Heed this well, Gio— I will not pull the trigger on you!”

With my body trembling, he pulled me into his arms. His hold tightened around me, warming me and slowly easing the violent shakes from my body.

“Pavel… bitiw—”

“I don’t know why you suddenly started acting like this, Gio. But understand this, I won’t ever pull the trigger on you. Not you. Tsk! I would even pull the trigger on anyone who tries to harm you, Solnishko,” he hissed.

---

This story is already at

chapter 39

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 16

Chapter 16

Gervacio’s POV

Gaano ba talaga kamakapangyarihan si Pavel Mikhailov ng Silver Crown Alliance? Kung gano’n siya katakutan ng mga tauhan niya, gano’n din kalaki ang respeto nila sa demonyo. Hindi ko maintindihan na ang taong tulad ni Pavel… magpahanggang ngayon ay hindi pa rin nahahanap ang kanyang fiancée!

Does he really use his power to find her? Bakit hanggang ngayon, magdadalawang buwan na ako rito sa bahay niya ngunit wala pa rin! April nang makidnap ako at dinala rito sa malayong sulok ng Pilipinas. Tapos ngayon, Hunyo na— June na at hindi pa rin nagpapakita ni hibla ng buhok o animo man ni Graciella!

Grabe! Hayok lang naman ako sa pera noon. Hindi ko aakalain na sa pagiging mukhang pera ko rito ako dadalhin ng kapalaran ko!

Ayaw siguro ni Lord na mahirapan pa akong magtrabaho kaya pinakidnap niya na lang ako sa mayaman at walang awang tao. May bunos pa ’yang kasama, kasi mga k-kriminal ang dumukot sa ’kin!

Gustuhin ko mang kontakin si Manuel (Mani), hindi ko magawa dahil parang may humaharang sa aking connectivity whenever I try to search for my friend online. And when I search for the Silver Crown Alliance on the internet, it says ‘no results found’.

The power of this kind of organization started to really scare me. They are truly, truly big— and how is it possible that they aren’t known online, especially with the advent of technology and almost all information being available on the internet? Or maybe that’s why I can’t find any information about their organization, because someone is hijacking my phone? My internet?

A lot of things have happened over the past weeks, and thank God I’m still alive and breathing in this world, even though I’m in the hands of these notorious men. Yes, the people around here have shown kindness to me, but I can’t shake the fact that they are still Pavel’s men.

Just as I was beginning to grow wary of everything around me, Pavel suddenly announced that we were heading to his farm somewhere. And although I tried not to think about myself or my safety, I couldn’t help feeling a flicker of excitement as well.

Sa tagal ko ba namang nakamukmok lang sa shungit na bahay ni Pavel ay talagang excited akong makakita ng ibang mga tao at ibang kapaligiran! I don’t know how many days we’ll be staying at the farm Pavel mentioned, so I just packed enough clothes for three days.

“Malaki ang lugar na iyon, Yegor?” Akmang ia-angkla ko na ang braso ko sa braso ni Yegor nang ilayo niya ito sa ’kin. Para bang alam niya na gagawin ko iyon kaya nilayo niya sa ’kin ang kanyang braso.

Ang lalaking ’to! Ano’ng akala niya sa ’kin? May virus na nakakahawa sa pamamagitan ng paghawak? Loka-loka din talaga ang lalaking ’to!

Isang itim na SUV ang sinakyan namin tapos naka-convoy lang ang seven giants sa amin. Kasama ko ngayon si Pavel, si Grigori na siyang nagmamaneho, si Vadim at Yegor na pinapagitnaan ako rito sa likod. Tapos sa pinakalikod naman ay si Ate Rietz at Andrei. Kapwa tulog ang dalawa sa likod namin.

Sa katunayan nga ay kami lang ni Yegor ang nagbubulungan. At hindi pa rin kami bati ni Pavel until now. Yeah, sometimes we had meals together, but he didn’t talk to me, nor did I talk to him.

What I learned from Mesh and Regin fueled something within me that pushed me to snap at Pavel. Hindi ko nakumpirma ang mga sinabi nina Regin at Mesh, pero nag-lashout ako kay Pavel.

I think that’s because of my fear. Siguro ayaw ko lang na magtagal pa lalo sa kamay niya tapos… papatayin niya rin naman ako. Dala lang siguro iyon ng bugso ng damdamin ko kaya naging gano’n ang reaksyon ko.

“All I can say is that his farmhouse is way bigger than the property he uses as his fortress.” Sagot ni Yegor at mahigpit na pinagkrus ang kanyang braso sa isa’t isa.

Binalingan ko si Vadim, nakapikit na rin siya at krus ang braso sa harap ng dibdib. Kay Yegor na lang ako sumiksik at sinandal ko ang ulo sa balikat niya. I closed my eyes, feeling like this was going to be a long ride.

The moment I closed them, I heard a violent grunt from someone. I just shrugged it off and closed my eyes again. Kung sino man iyong may ubo, wala akong pakialam.

“Gio, Gio,” Yegor’s familiar baritone voice pulled me from the edge of dozing off.

Hindi ko pinansin ang paggising ni Yegor sa ’kin. Patuloy ko lang pinikit ang mga mata ko.

“Dammit, Gio! Gusto ko pang mabuhay ng matagal!” Yegor huffed.

Nangunot ang noo ko sa kanyang binubulong.

Huh? Ano’ng ibig niyang sabihin?

Naalimpungatan ako na humihilik ako, ngunit kaagad ding nakagitla nang maramdam ko ang matutulis na titig sa akin mula sa kung sino. I weakly peeled my eyes open, scanning the car, and froze when my gaze landed on Pavel. Kami na lang ang naiwan sa loob ng kotse.

Napatuwid ako sa aking pwesto at muling tumingin sa paligid. Tumigil na ang kotse, mukhang nakarating na kami.

“N-nasaan…”

“Get down. We’re here!” Malamig nitong wika.

Walang imik akong tumango at hahanapin ko na sana ang aking bag nang muli siyang magsalita.

“Your things are with Yegor. Nasa labas na sila.”

Nang makababa ay tumambad sa akin ang malaking bahay na gawa sa kahoy! Hindi ko alam kung nasaan kami pero parang nasa kabilang side kami ng syudad. Sobrang tahimik ng lugar, nagtatayugan ang mga punong kahoy sa paligid ng bahay, at natatabunan ng mabababang damo ang lupa. May ilang tuyong dahon din doon mula sa mga puno sa paligid.

Kahit ang mga huni ng ibon sa lugar ay naririnig ko, ang huni ng pagsayaw ng mga punong kahoy dulot ng hangin, at sobrang presko ng hangin!

“Ang ganda naman dito!” Wala sa sarili kong sambit.

“I’m glad you like it here, rat.” A shadow loomed over me from behind.

Umikot ako kay Pavel. His one hand carry a hand carry bag. His black polo shirt clung perfectly to his body, while his neatly pressed trousers outlined his long legs. The gentle rays of the sun filtered through the thick canopy of leaves, washing over him and making him seem to glow despite the dark, brooding aura he carried.

I bit my lip, unable to look away.

“Whatever has made you feel uncomfortable and uneasy these past few days, I hope you can relax here.”

“P-Pavel.”

“Get inside first and rest. We’ll stroll around in the afternoon if you want.”

Is it because of the calm and quiet surroundings that I feel Pavel is more gentle and unguarded right now? His stares may be cold and devoid of emotion, but his raspy voice is soft to my ears.

Tumango lang ako at pumasok. Ang malaking bahay sa gitna ng kagubatan ay may dalawang palapag. Sa taas ay nandon ang mga rooms. Hinatid ako ni Yegor sa kwarto ko at nagpahinga.

“Gising ka na pala, Gio. How’s your sleep?” Tanong ni Ate Rietz nang matagpuan ko sila ni Yegor, Vidam, at Andrei sa kusina. It seems like they’re already preparing our dinner.

“Okay lang, ate! Tulungan ko na po kayo d’yan!”

“No, malapit na rin kaming matapos dito, Gio. Bakit hindi ka na lang sumunod kina sir Grigori at nina Ezrah sa may lawa?”

“Sa may lawa, ate?”

Ate Rietz smiled slightly. “Hmm, doon tayo magdi-dinner ngayon sabi ni Mr. Mikhailov. Nalinis na siguro nina Ezrah ang pagsi-stay-an natin doon.”

“Pero, hindi ko naman alam ang daan… patungo roon, ate.”

“Samahan ko na lang si Gio papunta roon.” Saad bigla ni Andrei. “Dadalhin ko na rin itong ibang gamit doon.”

Parehong tumango si Vadim, Yegor at Ate Rietz.

Nasa likod lang ang kamay ko, mahina ko itong pinipisil habang naglalakad kami ni Andrei tungo roon sa may lawa.

“T-tulungan na lang kaya kita d’yan.” Basag ko sa katahimikan namin ni Andrei.

Nailayo kaagad ni Andrei ang bitbit na mga malalaking Tupperware. Dalawang Tupperware iyon na nakapatong at yakap ng kanyang kamay. I can tell that it us heavy the way his veins trace a roadmap across his skin.

“I can handle this. Just watch your step, there might be deadly and poisonous snakes around.”

“Ano?!” Impit kong tili at napatalon sa tabi ni Andrei. Napakapit ako sa kanyang damit sa takot.

“Just kidding.” A suppressed laugh slipped from his lips.

Masama ang naging tingin ko kay Andrei at lumayo sa kanya.

“Nakakainis ka!” Ungot ko rito, humalukipkip  ako habang nagtatagpo ang kilay sa inis sa kanya.

“You’re so edgy, Gio. I can feel it, you know.” Saysay niya.

“A-anong sinasabi mo d’yan?”

“See? The way you speak mirrors how you feel.”

Ngumuso ako. “Sino ba ang hindi magiging anxious kung kasama ko ang mga taong dumugot sa ’kin?”

Napailing siya. “You’ve been with our boss in his house for almost two months already, Gio. Hindi mo pa rin ba talaga nararamdaman na ayaw ka talaga niyang patayin?”

“Aba… m-malay ko! Based on what I heard, he even k-killed his own father!” Napatakip ako sa sariling bibig nang maisatinig ko iyon ng wala sa oras.

I sharply turned to Andrei, but all I saw was his jaws working silently.

“A-Andrei, I… I didn’t mean t-to—”

“Do you really think Pavel would just kill his father without a reason, Gio? Do you think he’s simply a selfish bastard and a heartless monster who would kill his father without a deep reason?”

The heavy drumbeat of my heart thudded in my ears. Suddenly, the air around the forest turned icy, making me shiver.

“Andrei.”

“Our boss is not that unreasonable, Gio. Yes, he’s known as a monster in the underground society, but within him is a heart that refuses to be calm, hidden beneath coldness. Do you think he wants all of this? That demon— monster you’re referring to? All the obligations and responsibilities fell on his shoulders, even if he didn’t want them!”

“P-pero…” nag-ipon ako ng lakas ng loob. “Pero mamamatay tao pa rin!”

“Pinatay ka ba niya!” Napatalon ako sa lakas ng boses ni Andrei. “We all… we all fucking knew you’re innocent. We wanted to let you go, kasi wala ka na namang silbi kung tutuusin, but he wants you! Fuck this!”

“A-anong… anong sinabi mo?”

“Forget it!” aniya saka mabilis na naglakad palayo.

Dahil sa pagkatigalgal ko, hindi kaagad ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Nang matauhan ako, wala na si Andrei! ’Di ko na alam kung saan siya dumaan!

Naglakad na lang akong mag-isa at napapalinga sa paligid. Bigla kumabog ang dibdib ko sa kaba nang maalala ang sinabi ni Andrei na may mga ahas sa paligid!

“Andrei,  Andrei— ahhh!” Hiyaw ko nang mapatid ko ang isang malaking ugat ng puno at nadapa ako sa mga tuyong dahon.

“Shit!” Malakas kong mura!

Nang tatayo na ako may kamay na nag-abot sa ’kin. Sinundan ko ang may-ari ng kamay na ’yon at nakita ko si… Pavel.

A surge of emotions washed over me. I know the fact that despite what Andrei had told me, it doesn’t change the truth that Pavel is not a good man at all. He kills people and does illegal things.

But why? Why do I feel sorry for lashing out at him? Ganito ba ako kabait na naawa pa ako sa taong dumugot at kumulong sa ’kin?

Why am I the one who feels sorry when, in fact, my feelings were valid?

Lumandas ang luha sa pisngi ko. Imbes na bumangon ako. Dumapa ako sa mga dahon at tinago ang mukha ko.

“Gio,” tawag ulit niya sa ’kin kaso humagulgol na ako.

“Shit! Ano’ng ginawa ni Andrei sa’yo? He hurt you? Tell me?” tanong niya at pilit akong tinayo.

I clumsily wiped my tears with my wrists and pulled myself closer to him. His eyes wandered over me, both clueless and angry.

Namamasa ang mga mata kong tiningnan si Pavel.

“I hate you! I hate you so much, Pavel Mikhailov!” Sinuntok ko ang dibdib niya. Hindi niya ako pinigilan doon. “I hate you for making me feel this way! Anong ginawa mo sa ’kin, demonyo ka! I’m supposed to loathe you, curse you to death, but why am I feeling this way?”

“Gio.”

Matalim ko siyang tiningnan pero nanigas lang ang mga bagang niya sa ’kin.

“You… you killed your father… right?”

Gumalaw ang kanyang panga. Nanlamig lalo ang tingin niya sa ’kin. “I… I did.”

“Demonyo… demonyo ka!”

“I am. I am, Gio.” He muttered coldly.

Bumuhos ang luha ko. “I hate you for that, Pavel. I hate everything you did to me, and I hate the feelings you’ve inflicted on me because… why do I want to hear your reasons?! Why do I want to know you more?”

Gumalaw ang kanyang panga.

“Pavel, hindi ko na nakikilala ang sarili ko dahil sa’yo! Gustong-gusto kong tumakas. Gusto kong lumayo sa’yo… sa inyong lahat! Nais kong magalit… pero bakit habang tumatagal nawawala na ako sa sarili ko! Naguguluhan na ako! Ayoko na!” I cried out. “Just when I have a reason to loathe you, some things get uncovered.”

Pain crossed his eyes for a moment. Walang sabi niya akong niyakap.

“I… I-I’m… I-I’m… s-sorry… for tormenting your feelings, Solnishko.” Nahihirapan niyang usal, tila isa siyang bata na nagsisimula palang matutong magsalita.

I felt my eyelids closing.

“Solnishko, soon I will make things right and tell you… Gio? Gervacio!?”

Before Pavel could finish his sentence, my body already gave in to his arms.

---

This story is already at

chapter 43

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 17

Chapter 17

Gervacio’s POV

Dahil sa nanunulis na titig sa akin, naidilat ko ang mga mata ko. Pagod kong iminulat ang aking mga mata; humihilab pa ang tiyan ko sa gutom. Parang kailan lang din nung huli akong nawalan ng malay ’tapos nilagnat. Buti na lang ngayon ay hindi na mainit ang pakiramdam ko. Gutom lang!

Napatalon naman ako sa kinahihigaan ko nang matagpuan si Yegor na nakaupo sa silya sa tabi ng kama. I pushed my elbows against the bed and rose away from it. Nakita kong aamba na si Yegor sa pagtulong sa akin, kaso inilingan ko siya.

“Are you okay? Do you need something?” tanong ni Yegor bago bumalik sa kanyang kinauupuan na kahoy na silya.

“Okay lang ako. Nasaan ang iba?”

Mataman akong tinitigan ni Yegor bago sinagot. “Nasa labas sila since plano ni Pavel na mag-camping doon sa tabi ng lawa. May inihanda rin yatang kahoy sina Ezrah for the bonfire later.”

“Talaga?” Ngumiwi ako nang maramdaman ang panunuyo ng lalamunan.

“Yeah, pero mukhang hindi matutuloy dahil sa nangyari sa iyo.”

“Huh?”

“Gio, you lost consciousness earlier in the woods. Pavel had to carry you here,” Yegor stated, shaking his head.

Isinandal ko ang katawan ko sa headboard ng kama. Naibaba ko ang aking paningin sa kamay kong nasa hita.

Ano ba naman ito?! Nakalabas na nga ako roon sa bahay ni Pavel pero ngayon nahimatay naman! Ano bang klaseng kamalasan itong tinatahak ko ngayon?

“Rietz told us earlier na hindi ka raw masyadong kumakain lately. And just by looking at your sunken eyes, I can say that you’re not having enough sleep,” patuloy pa niya dahil sa katahimikan ko.

So, he noticed it too. Hindi nga siya madalas sa bahay ni Pavel kamakailan, kaso napansin niya iyon. Paano pa kaya iyong mga kasama ko mismo sa bahay?

Sa dami ng iniisip nitong mga nakaraang araw, hindi na ako nakakatulog nang maayos sa gabi. Lately, I often wake up in the middle of the night and find it hard to sleep again right after.

My mind was in constant war-thinking about my safety in Pavel’s house, thinking about life before everything happened, and thinking about Pavel’s words and actions. Those things keep me up at night, and I think I’ve caught insomnia in the process. Also, there’s this feeling that has started to bloom within me, making me feel on edge. I don’t know how I managed to like someone like Pavel Mikhailov.

“Ayos na naman ako. Mag-bonfire tayo. Hindi ko pa nararanasan ’yan!” Siniglahan ko ang boses ko dahil ayaw kong magmukhang sakitin ngayon. Kakain lang ako at magiging maayos din ako. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog, pero ngayon ay gumaan na ang pakiramdam ko.

“You tell that to Pavel,” Yegor sneered.

Inilibot ko ang paningin sa silid. Gawa sa kahoy ang silid pero air-conditioned; kita ang pulido at kintab nito.

“L-lumabas na tayo?” anyaya ko kay Yegor.

He only let out a sharp sigh and rose from his seat.

Inayos ko ang damit ko bago sumunod kay Yegor palabas. Hindi ko mapigilang humanga nang makita ang buong bahay. Ibang-iba ito sa bahay na tinuluyan namin kanina. Gawa rin ito sa kahoy pero iba ang disenyo-may halong contemporary at classic design. Big logs and polished wood. The golden glow of amber light showered the whole space.

Palabas kami ni Yegor nang makita namin si Pavel na malalaki ang hakbang. He slowed down when he saw us, then continued his pace.

“Why did you go out? You should stay in your room.” Kita ko ang paglalaban ng pag-aalala at lamig sa mga titig ni Pavel sa akin. Gumalaw ang panga niya bago binalingan si Yegor.

“Gusto kong… lumabas,” una ko na sa kanya bago niya pa mapagsabihan si Yegor.

“I’ll excuse myself. Tutulong ako sa kanila,” paalam ni Yegor.

Pavel only followed Yegor with his gaze. Nang tuluyan na itong makalayo, ako naman ang pinagtuunan niya ng pansin.

“Ako ang nag-ayang lumabas. Narinig ko kay Yegor na… magbo-bonfire kayo. Gusto ko iyong ma-experience,” saad ko habang hindi makatitig sa kanya.

I feel like if I look into his eyes, I will fall to my knees. Ngayong alam ko na ang nararamdaman ko para sa kanya, pakiramdam ko ay nagiging hyperconscious na ako sa bawat kilos niya.

“Okay. We’ll do that,” said Pavel in his low and cold voice.

Para akong na-energize nang makita kong nag-set up sila ng malalaking tent at nagluluto. May nakita rin akong malaking salansan ng kahoy; hula ko ay doon kami magbo-bonfire.

Talagang nandito kami sa tabi ng lawa. The pristine water of the lake was calm, and I saw some birds flying over the orange sky.

I rubbed my palms across my shoulders when the cold breeze pricked my skin. Hindi ako pinatulong ng mga lalaki, maging ni Ate Rietz na nandito na pala, kaya tumambay muna ako sa tabi ng lawa. May malaking puno na nakatumba roon kaya doon ako umupo.

“Do you need something?”

I jerked when Pavel whispered behind me. Hindi ko man lang naramdaman na nakalapit na siya sa akin.

“O… okay lang ako,” saad ko kahit nilalamig. Kumurap-kurap lang ako nang makita ko siyang hinubad ang itim na sweater at ibinigay sa akin.

Clueless ko itong tinanggap mula sa kanya.

“Wear that. You’re shivering.”

“Uh…”

“My men will bring out the table in a minute. Make sure to eat a lot. I’ll be watching you.”

Umalis din si Pavel at nakita kong nagmamando na siya sa mga seven giants ko. Sina Ezrah ay natatarantang sumusunod sa kanya.

Tumalikod ako sa kanila at humarap sa lawa. It was already too late to stop myself when I found myself sniffing Pavel’s sweater. His scent mesmerizes me.

Isinuot ko ito at nilanghap ang amoy. Ang bango! I feel like his smell clings to me perfectly.

Maingay na kumain ang mga lalaki-ibig kong sabihin ay sina Ezrah. Si Ate Rietz naman ay inaanyayahan akong kumain. Gutom na gutom ako, pero dahil nasa tabi ko si Pavel, parang nagiging hollow ang tiyan ko at hindi ko makontrol ang sarili ko.

Nasa labas kami, sa tabi pa ng lawa, kaya naman malamig. Pero mabisang panlaban ang makapal na sweater na suot ko.

“Eat,” Pavel said in his low and authoritative tone.

Laglag ang panga kong tumingin sa kanya. Ang dami ng pagkain na ibinigay niya sa akin.

“Ang dami naman!” I murmured under my breath. It seemed like he had extraordinary hearing because he heard it.

“You eat. You need to regain your strength since you haven’t been eating right for the past few days. Don’t make me feed you, rat.”

May narinig akong sipol pero hindi ko alam kung kanino galing. Marahas iyong binalingan ni Pavel pero natulala lang ako sa kanya. He’s unbelievable. Gabundok na pagkain ang inihain niya!

Sa huli, kumain pa rin ako. Ayaw kong maging pabebe sa harap ng demonyong ’to! Grabe na ang pangungurakot niya sa sistema ko.

“Gusto mo bang dito matulog sa labas, Gio?” tanong sa akin ni Andreas. Nagtanguan ang ibang seven giants.

“Kayo ang dito sa labas matutulog. Gio will sleep inside the-”

“Gusto ko rito!” sadyang singit ko kay Pavel. Hindi naman ako inaantok dahil kakagising ko lang, pero plano kong dito matulog sa labas. Ginanahan kasi ako sa sinabi ni Andreas. Dumaing si Pavel pero binalewala ko siya.

“Malalaki ang tent pero malalaki rin kayong lalaki. Makikipagsiksikan ako sa inyo-”

“Did I allow you to go with that plan of yours, Gervacio?”

Nagkanya-kanyang tayo ang mga tauhan niya at iniwan akong mag-isa kasama ang boss nila.

“Kung inaalala mo na tatakas ako, pwes, para sabihin ko sa iyo, wala akong plano. Isa pa, hindi ako marunong mag-drive. Hindi ko pa alam kung saang lupalop ito ng Pilipinas! Idagdag mo pa na ang dami mong tauhan,” litanya ko kay Pavel, kaso nakatitig lang siya sa mukha ko.

“It’s not good for you to sleep out here. You just passed out earlier.”

“I was just… o-overwhelmed.”

Yeah, baka nga may fatigue ako kaya nawalan ng malay, pero hindi lang dahil doon. Dahil din iyon sa kanya.

“Overwhelmed. Because of what?” He challenged.

I looked behind him like I was searching for an answer there. Every time my eyes drifted to his, I got lost, leaving me speechless.

“Do you still remember the things you said earlier?”

Nagtagpo ang mga mata namin. Lumunok ako at nangapa ng isasagot. Kumabog nang malakas ang dibdib ko; nararamdaman ko na ang tibok nito hanggang sa lalamunan.

I was about to say something when Grigori, Vadim, Andrei, and Yegor came back holding wine. Nakahinga ako nang maluwag doon.

May tumawag din kay Pavel kaya naman lumayo muna siya para sagutin iyon. Umupo si Andrei sa tabi ko.

“I’m sorry,” aniya sabay abot sa akin ng isang baso. “Zero alcohol ’yan. You won’t get drunk.”

Kinuha ko ang baso sa kanya at tinitigan lamang ito.

“Wala ka namang dapat ihingi ng sorry,” saad ko. Tanging mga daliri ko lang ang kita ngayon dahil mahaba ang sleeves ng sweater.

“I feel responsible for what happened to you earlier. I said… something that I shouldn’t have and left you alone.”

“Wala iyon… Andrei.” Tumingin ako kay Andrei at naningkit ang mga mata ko sa kanya. Parang ang bata pa ng isang ’to. “Teka lang, ilang taon ka na? Don’t tell me mas bata ka sa akin?”

Ngumisi siya at tinungga ang laman ng baso. “You didn’t know?”

“Uh, magtatanong ba ako kung alam ko?”

“Tsk! Sassy!” he muttered. “Anyway, Yegor is the youngest among us.”

“Huh?” sambit ko.

Napatango si Andrei. “Uh-huh! I’m thirty years old. Si Pavel at Grigori, sila ang matatanda sa amin.”

“Talaga? Ilang taon na sila?”

“Both of them are thirty-two!”

Bumilog ang mga mata ko.

“Si Yegor, ilang taon na? Hindi ko alam na siya ang pinakabata sa inyo!” gulat kong sambit kay Andrei. Hinarap ko na ito nang maayos na para bang close friends na kami. Kaya siguro malapit ang loob ko kay Yegor kasi isang taon lang ang tanda niya sa ’kin.

Maliit siyang tumawa. “He’s twenty-nine and Vadim is thirty-one.”

Hindi ko iyon inaasahan. Akala ko si Andrei ang pinakabata sa kanila. It turned out na si Yegor pala at matanda pa si Vadim ng isang taon kay Andrei! God!

Biglang umulan sa gabing iyon kaya hindi natuloy ang bonfire. Wala na ring natulog sa tent at ang lahat ay sa bahay tumuloy.

Nag-iinuman si Pavel kasama ang mga tauhan niya. Ako naman ay kasama si Ate Rietz na nagmumuni-muni rito sa harap ng bintana, tinitingnan ang ulan sa labas.

“Hindi ka pa ba magpapahinga?” tanong ni Ate Rietz.

Nilingon ko siya at nakita ko ang multo ng ngisi sa kanyang mga labi.

“Anong nginingisi mo, Ate? At hindi pa ako inaantok!”

Ano ba naman itong mga tauhan ni Pavel? Gusto nilang matulog na naman ako, eh kakagising ko nga lang!

“Hmm! You seem comfortable wearing the boss’s clothes.”

Naibaba ko ang tingin sa suot na malaking sweater. “Malamig, Ate!”

She cocked her head. “Gio, sa totoo lang… noong una kitang makita, ayaw ko talaga sa iyo. Kagaya nina Regin at Mesh, ayaw kong mapalapit sa iyo. Because I thought you would only bring downfall to my boss. That you would only use him for your own good.”

“Ate, prisoner niya ako.” Mataman kong wika.

“But did he treat you like one? Aside from restraining you from going out, the boss has been so lenient and considerate with you, Gio. Can’t you see it? Hindi niya ito ginagawa sa ibang naging… bihag niya.”

Of course, I see it! I see it, but I choose to ignore it because I know… all of this is just temporary. Pavel will throw me out once he finds his fiancée-Graciella. With what I feel towards Pavel right now, I just keep myself from hoping for something else.

“Gio, whatever happens in the future, I hope you will choose yourself. I’m saying this as someone who cares for you. Please, be careful with Pavel. He’s my boss. Even though I don’t know him inside out, I know him as Pavel Mikhailov, the pakhan of the Silver Crown Alliance.”

Ate Rietz’s words kept ringing in my head that night. Because of it, I wasn’t able to sleep soundly again. It seemed as though Ate Rietz was giving me a warning behind her words.

I was awake way too early, so I thought wala pang gising sa oras na iyon. Nakita ko sa transparent na bintana na maambon pa sa labas at wala pang araw. Kaso nang makarating ako sa kusina, may tao na roon. Si Grigori. He was already brewing coffee that eventually invaded my sense of smell as I zoomed into the kitchen.

“G-good morning!” una kong bati sa kanya.

I feel more nervous around him than with Pavel. Hindi ko alam pero sobrang bigat ng aura ni Grigori para sa akin. I can’t joke around him because it feels like he would break my neck.

Pigil-hininga ako nang iangat niya ang tingin sa akin.

“You’re up,” maikling wika niya.

Hindi, Grigori! Doppelganger ko lang itong nakikita mo!

Nais ko mang biruin ito kaso hanggang sa dulo lang iyon ng dila ko. Hindi ko kayang biruin ang taong kakagising lang. Baka lumipad ako sa lawa kapag sinipa nito.

“Ah, oo.” Nagkamot ako sa batok.

“Want some coffee? Or do you prefer milk or tea?” kunot-noong saad nito.

“Ah, hindi na. Okay na ako kung may natirang bread pa kagabi.”

“May bagels pa riyan.”

Tinanguan ko si Grigori. Hindi naman pala tahimik ang tao na ’to, kaso ang stiff niya lang at blanko ang mukha kaya nakakatakot!

Umupo ako at kumain ng bagels. Sinusulyapan ko siya habang inaasikaso niya ang kape niya, hanggang sa nahuli niya akong tumitingin.

“What?”

“Wala!” kaagad kong untag.

“Your eyes are anxious and you cannot look at me directly. You’re scared?”

Kinagat ko ang labi ko. “Sino bang hindi? Eh, mga kriminal kayo!” bulong ko.

“Yes, we are.”

Napatalon naman ako nang magsalita siya.

“Huh?”

“Yes, we kill people, Gervacio. We do a lot of illegal things. But we can’t… touch you. We can’t do anything to you. And just so you know, Andrei almost got beaten by Pavel yesterday!”

“Ano?!”

Kalmado siyang sumipsip sa kanyang tasa na parang wala lang ang sinabi niya.

“Andrei left you in the woods alone. The boss got mad.”

My eyes flickered in bewilderment. “Dahil ba akala ni Pavel tatakas ako kapag iniwan ako ni Andrei nang mag-isa?”

“Beats me. That’s far from his concern.”

“Grigori…”

Gumalaw ang kanyang panga at tumingin sa kanyang kape na umuusok.

“Honestly, I don’t like what’s happening with Pavel right now, Gio. I’m afraid of how this shit ends. But no matter how much I try to knock sense into that beast, he won’t listen to me.”

Nag-isang linya na ang kilay ko sa pagtataka sa mga sinasabi ni Grigori.

“He was deprived of these kinds of emotions since we were young. All of this is new to him as well. He doesn’t know how to express himself. That’s why he messed up, but…” Grigori lifted his head and looked at me sharply. His jaw tightened. “Gio, can you give a little bit of patience to Pavel?”

---

This story is already at

chapter 47

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 18

Chapter 18

Gervacio’s POV

“That man will surely beat me to death if he learns that I told you about this. However, growing up together, I know what he’d been through. I may not know the depths of it; however, I witnessed his struggles and tribulations. Hindi ko ito sinasabi sa’yo, Gio, for you to pity the Pakhan’s situation. All I want is for you to show a little patience with him. Because he doesn’t know how to show what he really feels,” Grigori stated with a stoic face.

Yet, in spite of the absence of emotion in his eyes, I felt the sincerity in his voice. The tone of his voice carried so much emotion that his eyes and expressions couldn’t. The gravity of those words he proclaimed held so much that it made my chest constrict.

Shit! Umalis si Grigori sa kusina na naiwan akong hindi makakagat sa bagel ko. Nalilito nila ako. Sinasadya ba nila ito?

And what’s with Pavel? Ano ba ang ibig sabihin ni Grigori sa mga sinaysay niya sa ’kin? He speaks too big for me to decipher and decode. He left me with nothing but questions in my head.

Nawalan ako ng gana kumain kaya naman muli akong bumalik sa silid ko. Muli akong humiga at ipinikit ang mga mata. Nais ko na lamang isipin na panaginip na lang ang lahat.

Nang magising ako at bumaba, abala na ang lahat para sa agahan. They didn’t notice me, which is why I decided to go out.

A smile curved my lips when the bright sun finally showed up after the cold and gloomy weather yesterday. The sunlight skimmed through the thick leaves of the trees around the house. It seemed like the bright sun rays reminded me of a new day and new beginnings-that even after you tear up, there’s always a reason for you to continue living. You will appreciate the light even more after you’ve been in a dark place in your life.

Huminga ako nang malalim at nilanghap ang preskong hangin. The subtle sound of the lake from a distance filled my ears, along with the soft humming of the birds in the forest.

I walked through the wet, dry leaves on the pathway down to the lake. The sapphire water of the lake was vast in expanse, with small ripples on the surface. I forgot to mention that there’s a short, narrow wooden pier made of planks that weathered through time leads from the dock toward the center of the lake.

I looked around, and when I found that no one was watching me, naglakad ako sa maliit na tulay. Hinubad ko ang sweater ni Pavel at tinupi ko iyon bago bumaba sa hagdan patungo sa tubig.

My body trembled when the cold water pricked my skin. But it didn’t stop me from going further into the water. Lumangoy ako nang konti at dinama ang pagyakap ng malamig na tubig sa aking katawan.

Saglit kong kinalimutan ang mga iniisip ko at tuluyang nagpatangay sa kalikasan. Naglutang-lutang ako sa tubig at ipinikit ang aking mga mata. Sumisid ulit ako sa ilalim at sa sunod na pag-angat ko, bumungad na sa ’kin ang topless na si Pavel.

Wala akong fetish sa mga lalaking may tattoo sa katawan. Actually, hindi ako naa-attract sa mga gano’n, tingin ko dumi lang siya sa katawan. Ngunit kay Pavel, hindi ko alam kung bakit pero tingin ko… ang ganda, nakakaakit, at bagay na bagay sa kanya ang mga tattoo sa katawan.

The serpent tattoo on his left collarbone, which seemed like it waved through his bone, looked enticing. Then, on his chest was a large anchor submerged through ocean waves.

I ran a hand across my wet face as my eyes went up and found Pavel’s eyes glued to me intensely. Nakatayo siya doon sa huling tabla ng kahoy sa hagdanan pababa rito sa tubig.

Nagkarambula ang sistema ko nang makita kong bumaba si Pavel sa lawa! Ang dating malaking lawa ay biglang lumiit nang bumaba siya! Gusto kong lumayo kaso hindi ako makagalaw. Nais kong ikampay ang kamay ko upang makalangoy palayo kay Pavel ngunit natuod na ako sa pwesto na para bang natinik ang paa ko sa ilalim ng tubig.

Sumisid lang nang ilang saglit si Pavel at umahon na siya sa harapan ko. Biglang sumikdo ang puso ko at hindi ako makatingin kay Pavel nang deretso.

“You’re here first thing in the morning. You made quite a mess in the cottage.”

Siguro dahil na rin sa mga sinabi nina Ate Rietz, ni Andrei, at idagdag pa iyong sinabi ni Grigori kanina, kaya mas naging sensitibo ako ngayon sa harapan ni Pavel.

Nahigit ko ang aking hininga nang maramdaman ko ang pagpulupot ng kanyang isang braso sa maliit kong katawan na parang galamay ng pugita! Sumilip sa ilalim ng basang shirt ko ang kamay niya.

“Hindi k-ko alam ang sinasabi mo,” usal ko habang ang mga mata ay nanatili sa kanyang malapad na dibdib.

Para akong natatanga! Hindi ako makatingin sa mga mata niya, pero ngayong nakatingin sa dibdib niya, nais ko namang haplusin ang dibdib na may tato!

“We’re about to eat our breakfast, but you’re nowhere to be found. And then I found you here, quietly relaxing and floating on the water.”

“Busy sila kanina sa kusina. L-lumabas lang ako para magpahangin kaso lang… na-engganyo akong lumangoy. Hindi ko alam na-”

“No need to explain, rat. I brought you here so you can relax,” pagputol niya sa ’kin.

“Do you t-think we’re too close?” sabi ko at nag-angat ng tingin kay Pavel. But it was a wrong move when I caught him glaring at my lips.

“Pavel…” I mumbled more softly than expected when he tugged me closer to his body.

Napakagat-labi naman ako nang bumangga ang katawan ko sa kanya. My eyes widened in surprise as I felt something huge stroke my belly.

“Don’t bite your lips!” Umigting ang kanyang panga. Tumutulo ang butil ng tubig mula sa kanyang basang buhok.

Narinig ko naman ang pagsuway niya sa akin kaso mas bumaon ang ngipin ko sa aking ibabang labi.

He growled. “You’re such a temptress, Gervacio! You now know how to drive me to the edge, don’t you?”

“I… I don’t know what you’re… talking about,” putol-putol kong saad dahil nagkabuhol-buhol na ang takbo nitong isip ko habang nag-uusap kami nang ganito- yakap niya ako at nakahawak naman ang dalawang kamay ko sa kanyang mala-bakal sa tigas na braso!

“Damn, Solnishko!”

I felt heat wave through my face when I heard that word again! I don’t know what it means, but whenever he utters it, it leaves me silent.

“Ano’ng ibig sabihin n’yan?” I asked quietly.

“What do you mean?” he fired back gently.

Shit! Shit ka, Pavel! Hindi dapat ako makaramdam nito pero para akong bulateng nabudburan ng asin dahil sa biglang pag-amo ng boses niya!

“I-iyang S-Sol… ah basta!” ungot ko.

Tingin ko nag-overheat na ako dahil sa pag-init pa lalo ng mga pisngi ko nang maramdaman ko ang paghagod ng kanyang palad sa balat ko!

The corner of his lips tugged upward. And it was the moment when I thought that, for the first time in the two months of staying in his house, it was the very first time I saw him grinning-smiling at me together with his ice-blue eyes that almost resembled the color of the sky!

Hindi nagkamayaw ang puso ko sa loob ng dibdib ko. Umaabot na ang tibok nito sa lalamunan ko kung kaya’t para akong nasusuka na ewan!

“You… you smiled!” saad ko na may ngiti sa labi. Parang tinangay ng kanyang ngisi ang pangamba ko.

Nangunot naman ang kanyang noo sa ’kin at muling sumeryoso!

“Did I?” Manigas ang mukha..

“Oo! Marunong ka naman pala! Akala ko robot ka, eh!”

“A robot won’t kiss you like this, rat!” garalgal niya bago sapuhin ang gilid ng pisngi ko at saka ibinaba ang mukha upang hagkan ako.

Humigpit ang pagkakapit ko sa kanyang braso at hinayaan siyang halikan ako. He sipped on my lower lip; my mouth welcomed him openly like I’ve been wanting him as much as he yearns to kiss me too. I can only whine as our lips crash together. Everything around us vanishes, and I only picture myself with Pavel in the middle of the lake.

He slanted his head to the side and kissed my mouth deeper and rougher. The water rumbled when he pulled me and I wrapped my legs around his torso. I sucked his upper lip and my hands found another place to hold on to; they found Pavel’s hair. I fisted them with my fingers as I responded to his ferocious kiss.

Pavel’s tongue stroked my mouth before he delivered a deep suck of my tongue, making me gasp for air. Tila ayaw niyang magpatalo sa halikan namin. Kung anong intensidad ng halik ko sa kanya, ibinabalik niya ito nang doble. His kisses make me forget the world around us, and I can only feel his fingers stroking my flesh, his tongue visiting every corner of my mouth, and our bodies burning under so much bliss.

As his hand wandered over my body, it left a fervent trace that made me quiver.

“These are mine to kiss, Rat. Mine!” He hissed through his teeth after devouring my lips. He only let go of my mouth when I already couldn’t feel my lips anymore.

“P-Pavel,” my ragged and warm breath fanned him.

He gently caressed my cheeks; I felt like ice under the heat as he gaped at me.

“I’m the only man who is allowed to ravage these lips, okay, Solnishko?”

I nodded, still dazed and confused! My heart thudded inside my chest like thunder, and I know he could hear and feel it too, as our bodies left no space for air! I’m afraid that he can feel how he affects me; however, I can’t bring myself to pull away from his arms.

I’m afraid of where these feelings of mine will bring me. I’m afraid of what will be the consequences of this sinful desire I have for him. I’m not ready. I really am not, but my heart already gave in. It’s been a long time and I just kept on denying it. But right now, I can’t contradict it anymore.

He’s a dangerous man, for the love of God! I’ve never wished to have a man like this for myself. I am just a simple man who wants someone who will love me dearly and won’t hurt me. But God! You gave me this man. The man that I never knew existed or was possible.

Hindi ko na alam kung babala pa ba ito o pangaral Mo ito sa akin. Because I can’t turn back anymore. I already fell beyond what I imagined!

“Solnishko,” Pavel’s tender voice slipped through my deep thoughts.

Pinunasan niya ang pisngi ko.

“You’re crying. Did I hurt you? Can you open your mouth?”

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya at kinapa ang mukha ko. Nanlaki ang mata ko nang mapagtanto kong umiiyak nga ako.

Umiling ako sa kanya.

“Let’s eat first.”

“Mag-usap… pa tayo.” My teeth were on my lips. His hand stroked my back. “We will. For now, let’s get out of here and eat your breakfast.”

Dahil manipis lang ang t-shirt ko at kumapit na ito sa basa kong katawan, muling pinasuot ni Pavel sa akin ang sweater niya na nilapag ko kanina. Pinulot niya rin ang hinubad na pants at t-shirt bago ako inakay tungo sa cottage.

“Mag-camping tayo mamaya kapag walang ulan,” saad ko nang maraanan namin ang tent at salansan ng kahoy. Sayang kasi ang effort ng mga seven giants ko.

“We’ll do that. Anything else you want to do?” malamyos niyang wika, na parang bata ako na kanyang kinakausap mula sa pagtatantrums.

Mabilis akong napatingin sa kanya at tumigil sa paglalakad. Pati siya ay napatigil na rin.

Lumalim ang pagkakakunot ng kanyang noo dahil sa biglang pagtigil ko.

“Is… there something wrong, Gervacio?”

Lumunok ako at umiling sa kanya.

“Wala naman. Naninibago-”

Naputol ako nang may marinig kami ni Pavel na mga kaluskos sa mga tuyong dahon! Mabilis niya akong itinago sa kanyang likod pero sumilip ako kung ano iyon!

At doon ko nakita sina Ezrah at ang mga kanang kamay niya na bumagsak sa lupa! Mukhang nakatago sila sa puno ng kahoy-nakadapa na sila ngayon at nagpatong-patong.

“Tang… ina!” kinakapusan sa hiningang sambit ni Judas na siyang nasa pinakailalim.

Lumuwa ang mata ko nang makita kong pati si Grigori ay kasama nila, pero nakatayo na ito at nagpupunas sa sarili!

“What the fucking fuck are you all doing!?” singhal ni Pavel sa kanila at tingin ko pati ibon sa mga kahoy na payapang nagpapahinga ay nabulabog sa lakas ng boses niya!

A mix of curses escaped from his men as they clumsily got up from the ground. May takot at gulat sa mga mukha ng mga ’to habang ’di matanggal ang titig kay Pavel.

Muling nagwala si Pavel. “Do you want me to kill all of you!? Are you eavesdropping-”

Pinisil ko ang matigas niyang tiyan! Kurot lang sana kaso nahirapan ako! Wala akong fats na nadudukot eh!

“What?” Biglang humina ang boses niya na parang kulog kanina.

“Nagugutom na ako.”

His jaw ticked before he led the way back to the cottage. And I saw how his men let out a deep and relieved sigh na para bang naligtas sila mula sa bingit ng kamatayan.

---

This story is already at

chapter 49

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 19

Chapter 19

Gervacio’s POV

Minsan nang sumagi sa isip ko na akitin si Pavel, paibigin sa akin, at gamitin ang nararamdaman nito para sa akin para makalaya ako. I won’t deny that fact. With the desperation to get out and get away from Pavel, that thought once visited my mind. However, I didn’t try to entertain or consider it.

Sino ba naman ako? Ano ba ako? Isang baklang mukhang pera lang ako! Chariz lang! Pero totoo, mukha akong pera dahil gusto kong makabawi kay Tito Marvin, gusto kong magkaroon ng sariling beauty studio. Wala rin naman sigurong tao ngayon ang hindi gusto ng pera.

Nevertheless, what’s happening right now is beyond what I imagined or expected. I don’t know if it’s goosebumps, but whenever Pavel softens his voice when talking to me, leaning down to listen to my little rambling, something twists inside my gut!

Marami kami sa hapag kainan dahil pinasabay ni Pavel ang mga seven giants pati na sina Grigori, kaya crowded ang mesa. Mas lalo akong naging aligaga dahil sa simpleng dikit ng balat namin ni Pavel, para na akong nakukuryente. ’Tapos idagdag pa ang mga malolokong ngisi nina Judas sa amin. Si Yegor din ay napapanguso kapag nagtatagpo ang mga mata namin! Sarap dukutin ng mata at ang sasarap lagyan ng tape ng mga bibig nila! Tuwang-tuwa yata sila sa pagiging tensyonado ko rito!

Mga deputa! Sana pala hinayaan ko na lang si Pavel kanina na bugbugin sila kung gagantuhin nila ako. Tahimik lang sila pero shuta! Ang mga titig nila nanunusok sa amin ni Pavel. Gusto ko tuloy hambalusin ang mga ngisi nilang nanunukso sa akin.

Aminado akong nanlalandi rin naman ako noon kaso iba pala kapag matanda ka na! Nakakahiya na sa ganitong edad… kinikilig ako na parang nakakapanibago. O baka ganito lang ang nararamdaman ko because I once loathed and cursed this devil to death. And now, he’s being touchy and all gentle towards me. ’Tapos ako hindi makaangal kasi gusto ko naman!

The slight brush of our skin against each other makes me jerk. I’m being jumpy around Pavel over his small actions. Ever since we got out of the lake and after I changed my clothes, hindi na humiwalay sa akin si Pavel. Na para bang kapag lumayo siya o maghihiwalay kami saglit ay mawawala na ako.

At hindi ako sanay na ganito siya sa akin! Hindi nakakatulong sa nararamdaman ko! Para na akong sasabog dito! Dahan-dahanin niya naman ako! Shit na demonyo ’to!

Ngayon pa ba ako mauulol sa isang lalaki? Dyahi! Sa daming mga igop na lalaking nakilala ko at naharot ko noon, ito ang unang pagkakataon na ganito ako.

“Do you want anything?” Pavel whispered in my ear, and note that we’re in front of his friends. His friends’ eyes were like a pendulum, moving back and forth at us.

“’Wag kang… bulong nang bulong, naririnig naman kita!” Matigas kong supi kay Pavel.

Sinamaan ko siya ng tingin kaso nagliwanag lang ang mukha niya.

“You’re not eating that much. I thought you didn’t like the food they prepared.”

“Hindi naman.” Hindi niya ba naramdaman na sobrang edgy ko because of him? Siya ang dahilan kung bakit hindi ako makakain nang mabuti.

Mistula akong nakalutang ngayon at hindi ko na alam kung kumakain pa ako o humihinga pa rito! I’m all lightheaded and rattled.

Nagpasalamat ako nang matapos ang aming breakfast. Nagboluntaryo na akong tumulong kay Ate Rietz sa paglinis ng mesa at paghugas ng pinagkainan namin. Tumalima rin naman sina Pavel, Grigori, Vadim, Andrei, at Yegor, tapos ang mga seven giants ay may pinuntahan sa isang bahay. I think kumuha sila ng stocks doon at mga damit nila.

Ewan ko kung magpapasalamat ba ako na tahimik si Ate Rietz o wala lang siyang pakialam sa mga nangyayari. Hindi niya ako tinanong o tinukso tungkol sa pagiging clingy bigla ng kanilang boss sa ’kin.

“Kunin mo na lang ang ibang plato sa dining area.”

“Let me wash the dishes.”

“Ikaw na lang ang magpunas sa mga binanlawan ko.”

Ilan sa mga sinabi ni Ate Rietz sa ’kin habang magkasama kami sa kusina. Kinamusta niya rin ang tulog ko at wala nang iba.

Siguro… wala lang talagang paki si Ate Rietz.

Pagkatapos kong magpunas sa mga binanlawan ni Ate Rietz, lumabas ako ng bahay upang tumawag kay Tito Marvin. Kahit na mabundok at nasa gitna ng kawalan itong lugar, may two bars naman na signal kaya pwede kong tawagan si Tito.

Nakadalawang ring ako bago sagutin ni Tito ang tawag ko. Naglakad-lakad ako sa ilalim ng matatayog na niyog at dinala ang cellphone sa tainga.

“Hello, tito?” ani ko.

Tiningnan ko ang mga tuyong dahon sa nilalakaran na tumutunog sa bawat apak ko. Sa sobrang dami ng tuyong dahon sa parte na ’to, wala akong nakikitang mga damo.

Nagtatayogang puno ng mahogany at munting sanga lang ang nakikita ko sa paligid. Well, as they say, the mahogany tree is a selfish or greedy tree. They don’t allow other plants to grow in their area, they tend to create monoculture in which give little support for the native biodiversity. Because of that, it isn’t advisable to plant these kinds of trees.

“O, Gervacio! Napatawag ka. Kumusta ka riyan?”

Kaagad na sumungad ang ngiti sa mga labi ko nang marinig ko ang boses ni Tito. Kailan ko kaya madadalaw si Tito? Pwede ko kayang sabihin kay Pavel na umuwi ako? Kahit saglit lang?

“Mabuti naman, Tito. Kayo po? Kumusta po ang kita natin d’yan?”

Hay, ang mga loka-loka kong kaibigan sa palengke. Miss ko na sila.

“Hay, naku! Ngayon ay hindi ako pumunta sa palengke, Gio.”

“Ho? Bakit tito? Ano pong nangyari sa inyo?” May pag-aalala kong saad at tumigil sa paglalakad.

Sinapo ko ang buhok sa aking isang kamay nang biglang ginulo ng hangin.

“Malakas ang ulan ngayon dito sa Sta. Teresa. Mukhang may bagyo.”

“Tito, wala ka pong kasama d’yan sa bahay.”

“Naku, huwag mo akong alalahanin dito, bata ka! Kapag lumala ito ay tutuloy lang ako sa amiga ko.”

“Tito naman. ’Wag n’yo na pong hintayin na mas sumama pa ang panahon.”

“Alam ko, Gio. Ikaw d’yan. Kumusta ka d’yan sa amo mo? Hindi ka pa rin ba umaalis d’yan?”

Muli akong naglakad. Dahil sa panaka-nakang ihip ng hangin, bigla akong nakaramdam ng panlalamig. Naka-t-shirt lang kasi ako (pinahiram ni Pavel sa ’kin since wala akong dalang gamit dito sa cottage) at maong short shorts na mukhang hiniram niya yata kay Ate Rietz. Maluwag sa akin at wala naman akong belt kaya naman nirolyo ko lang ang waist nito. Because of that, the shorts seemed to look shorter than they should, showing off my slender, smooth, and white legs.

“Tito… hindi naman po gano’n kadali na umalis sa trabaho na ’to,” I answered, but it had a double meaning. Because it was true that it wasn’t easy to get away from Pavel. I can’t get away from his grip! And now… now that I know my feelings for Pavel… I think I can no longer escape from him. My heart and my mind can no longer escape from him.

I’m so sorry, Tito Marvin. Malandi ang anak mo. Humarvat na ng lalaki rito, tito! Sa taong may sabit at saltik pa! Shit naman!

“Kung sabagay nga naman. Kahit na mukhang… delikado ang amo mo na ’yan, mabait naman sa ’yo. Mag-iingat ka lang, Gio. At kung gusto mo nang umuwi rito sa Sta. Teresa, dito sa atin, umuwi ka, ha.”

“Mmm, salamat, Tito. I love you po!”

“Mahal din kita, anak, Gio.”

In the midst of the cold air biting my skin, my heart warmed at Tito Marvin’s response.

Nang naputol ang tawag namin ni Tito, nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa may nakita akong isang pavilion na gawa sa kahoy na nasa gitna ng lawa. May wooden pier din ito tungo roon na gawa sa tabla.

I was tempted to walk down the planks when I saw a swing swaying in the middle of the pavilion. Sa walang pagdadalawang-isip ay tinungo ko ang pavilion.

Luma na ang pavilion at walang linis dahil sa mga tuyong dahon sa sahig at alikabok. Sinubukan kong sumakay sa duyan at kinaya naman no’n ang bigat ko kaya umupo ako roon at tinanaw ang mapayapang lawa at ang himpapawid na may panaka-nakang ibon na nagliliparan.

Kahit doon sa probinsya namin ay hindi ako nakakita ng ganitong lugar. Ang payapa, tahimik, at ang sarap ng hangin. Napapaligiran ng mga bundok na natatabunan ng punong kahoy. Para kang tumakas sa magulong mundo sa lugar na ’to.

The serene place was like a drug that tranquilized my roaring heart. I never knew until now that I’m capable of feeling like this towards other people. It’s so strong and overwhelming. Hindi lang kasi siya simpleng crush o pagtingin. Nakakabaliw isipin na nahulog ako sa taong tulad ni Pavel.

I don’t know if this feeling is just a phase in my life. I don’t know where this feeling of mine will take me or what awaits me. But right now, I’m slowly embracing it.

Kung panandalian man lang ito o hindi, I hope I’m ready and courageous enough to accept where this thing will end.

Hindi rin naman ito ang unang beses na masasaktan ako sa lalaki, eh. Na-inlove na rin ako noon at nasaktan pero nakabangon naman. Hindi ko ito ikakamatay kung susugal na naman ako… this time sa taong tulad ni Pavel.

“Diyos ko!” sambit ko sa gulat nang may biglang naglagay ng scarf sa balikat ko mula sa likod. Akala ko humiwalay ang kaluluwa ko sa akin.

“Pavel!” Hawak ko ang dibdib na magwawala.

He studied the swing and the ropes holding it before he plopped down beside me.

“You should change this behavior of yours, rat.”

Nangunot ang noo ko sa kanya. “Anong behavior?”

Sinalubong niya ang mga titig ko. Umandar na naman ang puso ko.

“You leave without saying anything. You really want me to go crazy finding you, huh!”

Nagpanghanap ako ng maisasagot sa kanya kaso para akong nalulunod sa mga titig niya sa akin. Kahit na manipis na polo lang ang suot niya at shorts na hanggang sa ibabaw ng tuhod ang haba, he always looks spectacular and sinfully handsome.

His ice-blue eyes marveled through me, sending chills down my belly!

“Bakit ba umupo ka rito? A-ang sikip!”

“You said that you want us to talk, right? Then, let’s talk,” he announced.

Pavel suddenly wound his arms around my waist and effortlessly hoisted me up, placing me sideways on his lap.

“Pavel!” gulantang kong sambit.

“Let’s talk,” Pavel pondered, locking his arms around me so that I couldn’t get away from him.

“Hindi… naman kailangan na mag-usap tayo nang ganito, Pavel! What if maputol itong duyan? Mukhang l-luma pa naman!” Nagkukumahog kong saad saka kunwaring tinitingnan ang kinakapitan ng lubid ng duyan.

I gasped when I felt a warm and calloused, yet soft, hand against the side of my face. Pavel guided my head back to him.

“Relax, Gervacio. I’m not going to hurt you.”

“…” Napipi ako, tila nakalimutan ko kung paano magsalita o sumagot sa kanya.

Nababaliw na talaga itong damdamin ko kapag ganito kami kalapit. Hindi siya nakakabuti sa pag-iisip ko!

“What are you doing here alone? Did you talk to your uncle?” he asked gently, dropping his eyes briefly to my hand.

And now that he mentioned Tito Marvin, I suddenly remembered what Tito had told me before, that someone was sending him money and he thought that it was me.

Tumango ako at pinagsiklop ang binti sa isa’t isa. Hindi pa rin ako mapalagay rito sa kandungan niya.

“Mmm, nakausap ko siya kanina,” sagot ko. Ngumuso ako. “Minsan… ko ring nakausap si Tito at nabanggit niya na… nagpapadala raw ako ng pera sa kanya. From what I remember, wala naman akong suweldo sa bahay mo. Kahit nga iyong pagdesinyo ko sa bahay mo, wala akong nakuhang commission doon. Kaya wala akong naisip na ibang nagpapadala ng pera kay Tito kundi… ikaw lang.”

I saw how the veins on his temple protruded. His arms around my body tensed.

“You’re telling me that not because you want to ask me, but because you just want to confirm if I was the one sending the money, right, Solnishko?”

I bit the inside of my mouth and nodded.

“You don’t want to worry your Tito about your welfare, so I thought of sending him money so he would think you’re doing well in my care.”

“Bakit hindi mo sinabi sa ’kin?”

Gumalaw ang kanyang panga. “I’m not used to such things, Gio. I do what I want. I only talk to my people when it comes to business. And your uncle wasn’t that. So for me… you didn’t have to know.”

“Pavel, ayaw ko ng ganyan. Hindi naman sa ayaw ko na nagpapadala ka ng pera kay Tito. Ang ibig ko lang sabihin… iyong pinapangunahan ako at hindi ako kinakausap, lalo na kapag may taong involved na malapit sa akin.”

His forehead crumpled in confusion. “Is that… how it’s supposed to be?”

Lito ang kanyang mukha na parang bata na walang kamuwang-muwang sa kanyang ginawa.

“Oo. Kaya kapag may balak kang magpadala ulit kay Tito… sabihin mo sa ’kin. Kahit piso ang ibigay mo, sabihin mo sa ’kin.”

“Okay,” saad niya. Nagulat ako nang hindi niya ako kinontra.

Napabuga na lang ako nang marahas na hininga. Nang tiningnan ko ang mga mata niya, nandoon na ito sa mga labi ko. Kumurap-kurap ang mga mata ko.

Pakiramdam ko may sariling pag-iisip ang utak ko nang kusa itong yumuko para mahagkan ang labi ni Pavel. Ngunit bago pa man maglapat ang aming mga labi, biglang napigtas ang lubid ng duyan!

“Fuck!” Pavel’s curse echoed through the whole place. He covered my head using his big hand and his other arm embraced my body as we fell to the floor!

---

This story is already at

chapter 51

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 20

Chapter 20

Gervacio’s POV

Halos magdugtong na ang kilay ko habang sinusundan ng mga mata ko ang bawat kilos ng demonyo! Ang deputa ay parang batang sinusumpong! Earlier, we were still fine. Sa pagkakaalala ko ay maayos pa naman kami noong nandoon kami sa pavilion ng lawa.

Ngunit ngayon, halos bigwasan na niya ang sinumang bumangga sa kanya. Kulang na lang maglabas siya ng baril dahil sa galit!

Ano bang kinagagalit ng demonyo na ’to? Dinaig niya pa ang babaeng nagbubuntis na may mood swings!

Maayos na ang panahon ngayon kaya nandito kami sa labas. Sana lang hindi umulan para matuloy na ang aming bonfire mamaya, para na rin maihaw ko itong demonyo na ’to sa apoy dahil naiinis na ako sa inaarte niya! Ulol siya!

I puffed a heavy breath through my mouth and narrowed my eyes at Pavel, who was busy helping his men grill the meat. Naglalaway na nga ako rito sa takam ngunit ayaw kong lumapit sa kanila.

Ewan ko kung matatawa ba ako o hindi kina Ezrah, Vadim, at Andrei na siyang katulong niya roon sa pag-iihaw! Bakas sa mga mukha nila ang pagkabahala sa kanilang boss dahil kahit nagbababa-barbecue ito roon, nakakunot ang noo nito at seryosong-seryoso. Animo’y konting pagkakamali lang ng mga kasama niya roon ay iyon na ang isusunod niyang itatapat sa nagbabagang apoy!

“Ay gagi!” untag ko naman nang may bumunggo sa balikat ko.

Naningkit ang mga mata kong binalingan ang bumangga sa akin. Sumama ang mukha ko nang makita kong nakangisi nang malaki sa akin si Yegor. Parang aliw na aliw ang isang ’to!

Ano’ng katuwa-tuwa sa mga nangyayari ngayon? Hindi ba niya nararamdaman ang tensyon dahil sa boss nilang nandidilim na ang mga mata?

Bumungisngis sa akin si Yegor. Isa pang ulol! Pero kung ikukumpara ko kina Pavel, Grigori, Vadim, at Andrei, itong si Yegor ang may pinakamagaan na aura sa kanila. Or maybe because siya itong kaedaran ko kaya ganito ang feeling ko.

Tingin ko mas makatarungan pa siguro kung dito ako nahulog kay Yegor since siya itong nakakausap ko, madaldal kasi. Kaso lang, sa isang demonyo pa talaga nahulog. Sa walang ginawa kundi ang pabilisin ang tibok ng puso ko sa takot, sindak, at pangamba.

“Ano bang kailangan mo!?” iritado kong bwelta kay Yegor, kung kaya’t napakunot ang noo niya sa pagtataka.

“Chill, Gio. Chill ka lang, okay? Para ka namang si boss eh.”

“Ano?” Mas tumaas ang boses ko sa pagtataka sa kanyang tinuran.

“See? Ganyan din si boss kanina. Both of you were gone for a while earlier, and when you came back, ganito na kayo! What really happened, huh?” Yegor asked, naughtiness flashing across his eyes as he stared at me animatedly.

I almost ran a palm over my face. I sighed.

“Wala! Nag-usap… nag-usap lang naman kami!”

Nagbaba si Yegor ng kanyang ulo upang mapantayan ang tangkad ko. Nilapit niya ang mukha sa akin pero mabilis kong inatras ang ulo ko.

Ngumiting aso ang lalaki sa akin. “Really? Talk lang? No naughty and sexy… business happened?”

Wala! Matapos mapigtas no’ng lubid ng duyan ay nagkanya-kanya na rin kaming tayo ni Pavel na parang walang nangyari! Dyahi! Nagpapasalamat pa ako roon kasi ako iyong nag-initiate ng halik. Mabuti hindi pinahintulutan ng Dios!

Kinagat ko ang labi sa inis kay Yegor bago ko hinawakan ang kanyang dalawang tainga at saka piningot! Buhok niya sana ang hihilahin ko kaso kalbo kasi siya!

“Damn! Shit! Ahh, Gio stop it! You little devil!” namimilipit sa sakit na daing ni Yegor!

Tumulong na nga ako rito sa paghahanda sa mesa na aming gagamitin mamaya para sa dinner namin kaso iniinis talaga ako nitong Yegor na ’to! Nananahimik ako rito kaso gusto niya talaga akong buwisitin!

Saka ko lang binitiwan ang tainga ni Yegor nang maramdaman kong nanginit na ito sa daliri ko. Sapo niya ang tainga matapos ko siyang pingutin.

“Ano? Manunukso ka pa sa akin?” Hamon ko sa kanya.

Umiling si Yegor habang hawak-hawak ang namumulang tainga. Walang laban sa akin ’yang mga tattoo nila!

Ngumisi ako.

But honestly, I know how dangerous they are. All of the men around me right now, and even Ate Rietz, I know how dangerous they are when they get serious. Batid ko namang ganito lang nila ako ituring dahil sa boss nila.

Nakita ko kung paano pumatay sina Yegor. I witnessed how they pulled their triggers without mercy and remorse. They can easily take someone else’s life like it weighs nothing.

And having them so playful and free right now, they look like children at a playground. Wala silang bitbit na baril ngayon, not that I checked on them one by one. O baka may nakatago lang sa ilalim ng shirt nila o nakagapos diyan sa baywang nila.

Habang nilalatag ko ang mga kobyertos at plato sa table, lumapit naman sa akin si Ate Rietz, pasimple niyang inilalagay ang mga baso.

“Seems like everything is going well between you and Mr. Mikhailov, Gio.”

Tiningnan ko si Ate Rietz; itong si Ate Rietz ay may tinatago rin palang pagka-musang! Pero understandable, kahit ako naman, makikitsismis kung makikita ko na ang demonyo kong boss ay kinakalantari ang kanyang bihag!

“Hindi n-naman, Ate.” Kinabahan ako bigla, kaya nautal.

“Just take care of yourself, Gio. And whatever happens, always choose yourself over anything else, okay? I genuinely care for you, Gio, that’s why I’m telling you this.” Seryosong saad ni Ate.

“Ate Rietz.”

“Bilisan na natin dahil nakaluto na yata sila.” Mabilis niyang pag-iba sa topic na para bang ayaw niya itong pahabain pa.

Ngumuso ako at sinundan ko ng titig si Ate Rietz. Lumapit siya kina Pavel na siyang nag-iihaw. Sina Judas, Jimmy, at Jono naman ay inaasikaso na ang ibang pagkain sa mesa. Nagluto rin kasi sila doon sa cottage ng ibang makakain namin.

Sabay ulit kaming kumain, nakapalibot kami sa mesa at may kanya-kanyang foldable chairs. Katabi ko na naman ang demonyo at sa kaliwa ko si Yegor.

Hindi ako makarelate sa kanilang pinag-uusapan dahil tungkol iyon sa ibang bansa: ang mga babae sa bansang ito, ang babaeng nakilala nila sa ganoong bansa, at kung ano-ano pa. So far, walang nagbubukas ng topic tungkol sa kanilang alliance-alliance keneme. Mukhang maganda ang briefing ng demonyo sa kanila.

Wala akong pakialam kung sila ay gumagamit ng tinidor at kutsara dahil ako ay nagkakamay habang kumakain. Ewan ko, mas feel ko ang kain ko kapag nagkakamay ako. Siguro dahil ganito ako kumain sa amin.

May nginunguya pa akong pagkain nang matapos kong balatan ang isang hipon. Wala sa sarili akong tumagilid paharap kay Pavel.

“Sa’yo muna ’to…” unti-unting humina ang boses ko nang makita ko si Pavel na nakatitig sa akin.

Bumaba ang mata ni Pavel sa hipon na hawak ko. Nasa tapat na ng bibig niya ang kamay ko.

Ang mata ko naman ay dumapo sa kanyang kutsara na may lamang pagkain. Mukhang susubo na yata siya ngunit napatigil lang dahil sa akin.

“Ah, wala pala,” sambit ko at hilaw siyang nginitian.

Akmang lilingon ako kay Yegor upang sa kanya na lang ibigay ang hipon nang may kamay na humuli sa palapulsuhan ko.

“It’s mine,” anas ni Pavel sa malalim na boses.

Para akong robot na humarap sa kanya. I swallowed the food inside my mouth and gaped at Pavel, who was grinding his teeth.

His eyes locked into mine, and I was paralyzed because of his intense gaze. I felt like I was being hypnotized as I found myself looking into his eyes. Parang nalulunod ako.

Without breaking our eye contact, Pavel slowly brought my hand to his mouth and ate the shrimp. I quivered as I felt my fingers brush against his lips.

Huminga ako nang malalim dahil parang sasabog na ang dibdib ko sa lakas ng sipa ng puso ko. Shit ka talagang demonyo ka! Ang galing mo talagang pahatawin itong puso ko!

Jusmeyo marimar! Ramdam ko ang pagkalat ng init sa buong mukha ko nang maalala kong nasa paligid lang ang mga tauhan niya at ang mga seven giants ko!

Nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ko ang pagsipsip ni Pavel sa mga daliri ko! Babawiin ko sana ang kamay ko mula sa kanya ngunit hinigpitan niya ang pagkakahawak sa palapulsuhan ko.

He licked my fingers that were coated with sauce until they were clean!

Tila may dumaang anghel. Namayani ang katahimikan sa buong gubat! Or that’s what I thought, since I was now lightheaded because of Pavel’s vulgar move! I think everyone forgot how to breathe because of what he blatantly did. He left everyone speechless and unable to move.

Kung hindi lang sa basong nahulog mula sa kamay ni Yegor, hindi yata mapuputol ang awkwardness sa ere.

Before I tore my eyes away from Pavel, I saw him stifle a smile and pick up his spoon and fork as if nothing had happened. Makapal lang siguro ang mukha niya para hindi mapansin ang mga matatalim na titig ng kanyang tauhan. O baka wala lang siyang pakialam sa kanila.

Sa wakas ay natuloy na rin ang aming bonfire! I took photos and videos, though I didn’t know if I could post them. Well, pang-memories na lang!

Habang tinutupok ng apoy ang kahoy, nagkakatuwaan naman ang mga seven giants ko na siyang nagpapaingay sa buong kagubatan!

“Ano ang sabi ng isda nang malapit na siyang mamatay?!” anang ni Judas.

“Ano?” saad ni Vadim.

Ngumunguso lang ako habang tinatapat sa apoy ang mallows ko.

“I’m daing (dying)!” si Judas!

“Pfft! Ito, ito!” si Jimmy naman. “Ano ang tawag sa kalbo na mahilig sa pasta?”

“Yegor!” nagpipigil sa tawang tugon naman ni Andrei!

“Damn you, Andrei!” anas ni Yegor at itinaas ang dalawang gitnang daliri para kay Andrei!

Humagalpak ng tawa si Andrei! “Why? Totoo naman, ’di ba? Kasi Kalbo-nara! Ikaw lang naman ang kalbo rito!”

“Tang ina ninyo!” bwelta na lang ni Yegor!

“Ito, ano’ng tawag sa puso na sumusugod?”

“Heart attack?” patanong at walang emosyong sagot ni Grigori.

Kinamot na lang ni Jono ang ulo dahil nasagot siya ni Grigori. Nagkibit sa kanyang balikat si Grigori.

“Sige ito! Anong tawag sa manggang niyakap?” sumabay na si Ezrah!

“Manggang HinUG!” ngising tugon naman ni Callan!

“Fuck you, Callan!” asik ni Ezrah dito!

Natatawa na lang ako sa mga korni jokes nila hanggang sa naengganyo na rin akong sumali sa kanilang pagbabatuhan ng jokes!

Naputol lang ang pagbibiruan nang dumating sina Ate Rietz at Maze dala ang mga alak! Para akong nabuhayan ng dugo! Ang tagal ko nang hindi nakainom dahil b-in-an ako ni Pavel! Wala nang alak sa bahay! Desisyon ang demonyo sa buhay ko!

“You’re not drinking,” paalala niya sa akin na parang alam ang tumatakbo sa utak ko.

“Ano?” Naningkit ang mata ko sa kanya.

“You become another person when you’re drunk, so don’t drink!”

“Isa lang naman!” Hirit ko.

“No!”

“Isa!”

“No means no!”

“Bahala ka! Iinom ako!”

“Iinom ka or I will throw all those bottles into the lake?”

Deputa, ang KJ!

“Isang bote lang o ako ang tatalon sa lawa?”

Nakita ko ang pag-igting ng kanyang mga panga sa naging turan ko! Napapikit siya sa mga mata at humingang malalim.

“Fine!” Pagsuko niya rin!

Dapat lang! Sino ba kasi siya para pigilan ako?

Akala ko makakalimutan ni Pavel ang sinabi kong isang bote lang ang iinomin ko, pero nang kukuha na sana ako ng isa pang bote ng alak ay kaagad niya akong pinigilan.

Inis akong tumayo. Sino ba ang mapiperwisyo ko kung iinom ako? Ako lang naman ah. O baka si Ate Rietz since kami ang magkatabi mamaya sa tent!

“Hmp! Matutulog na ako, Ate Rietz. Mauuna ako!” Nilakasan ko ang boses upang marinig nila. Akala ko kasi may pipigil, kaso wala!

Hmp! Kay Pavel pa rin talaga ang katapatan nila!

“Goodnight, Gio!”

“Night, Gio!”

“Sweet dreams, Gio!”

Inirapan ko lang sila. Nag-mouthwash at nag-toothbrush bago humiga sa loob ng tent namin ni Ate Rietz.

Maganda ang aming higaan ni Ate Rietz since may manipis siyang foam at akupado no’n ang buong tent! May unan pa nga kami rito at chargeable fan at ilaw. Dahil doon, mabilis akong nakatulog. Pagod rin kasi ako kaya kaagad dinalaw ng antok.

Kaso lang, nagising ako sa kiliti na naramdaman sa dibdib ko! May humahaplos sa dibdib ko na malaki at magaspang na kamay.

“E-ehehehe! Ate Rietz!” bungisngis ko at dinama ang kiliti nito sa akin. “A-ate! Hehehe!”

“Ate Rietz?” Mabilis kong naimulat ang mga mata nang marinig ko ang pamilyar na malalim at magaspang na boses!

Kaagad akong umikot at laking gulat ko nang makita kong si Pavel ang katabi ko at nakayakap sa akin- nasa ilalim ng tshirt ko ang kamay niya. Pinaglalaruan ang dibdib ko!

“P-Pav- ahh!” ungol ko nang pitikin niya ang nipple ko! “Pavel!” supi ko sa kanya kaso lang mabilis siyang pumatong sa akin.

I tried to wrestle away from him, but he put his weight on me and pinned my arms above my head using one hand.

He ran his other hand on the sides of my face. With the faint light coming from the moon and the light from the lamp, I saw how his eyes burned with lust and desire kagaya no’ng apoy sa bonfire namin kanina.

My eyes rolled back when I felt his knee rub against my sex! I swallowed a moan when he purposely brushed his knee on my member once more.

Namumungay ang kanyang mga mata bago niya ibinagsak ang mukha sa puno ng leeg ko.

“I want you, Solnishko!” he hushed against my neck, making me tremble beneath him!

---

This story is already at

chapter 53

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 21

⚠️ R18

Chapter 21

Gervacio’s POV

“Gio, kailangan nating mag-usap, ha?” marahang wika sa akin ni Tito Marvin. Pinunasan niya ang basang kamay sa likod ng kanyang damit.

Malapad ang ngiti ko kay Tito Marvin at inindayog ko sa ere ang paa ko. Mataas kasi itong mesa dito sa kusina kung kaya’t hindi abot ng paa ko ang sahig.

My face still felt hot after my confession to Tito Marvin. I already had my first-ever crush! He is my classmate and on the honor roll! Matalino siya, malinis, at hindi makulit unlike my other boy classmates na dugyot, sipunin at may muta pa kapag pumapasok sa school!

“Opo, Tito, tungkol po ba ito sa crush ko?” kinilig kong untag. First time kong magkacrush at ganito pala siya. Gusto mo siyang nakikita, bumibilis ang tibok ng heart mo kapag nakikita siya. Masaya ka kahit sa short conversations ninyo.

For some reason, I can’t keep this phase of my life a secret from Tito Marvin, who raised me like his own. Mas nakikimkim ko pa iyong mga pambubully ng mga classmates ko sa akin kaysa sa ganitong bagay.

“Hindi lang ito tungkol d’yan, Gio,” ani Tito Marvin.

“Okay po!”

Ngumiti si Tito at hinaplos niya ang pisngi ko.

“Ang ganda mo talagang bata ka. Kuhang-kuha mo ang dugo ng tatay mong Kano!”

Kumunot ang noo ko kay Tito Marvin. Kahit na gusto ko siyang tanungin sa puntong iyon tungkol sa papa ko, mas pinili kong itikom ang bibig ko.

“Alam ko naman na simpleng paghanga lang iyang nararamdaman mo ngayon. Pero sasabihin ko pa rin ito sa ’yo para may alam ka at malaman mo kung paano protektahan ang sarili mo laban sa mga mapansamantalang tao.”

Tumango lang ako kay Tito kahit na lumalalim na ang aming pinag-uusapan. I looked up to Tito so much that I couldn’t help but listen to his teachings. I knew that he only wanted the best for me and was saying this for my own good.

“Gio, you shouldn’t let anyone… kahit na sino na humawak sa ’yo na hindi ka komportable, lalo na sa private parts mo, naiintindihan mo ba?”

“Po?” Parang may malaking punctuation mark na tumubo sa ulo ko.

Tinuro ni Tito Marvin ang sinasabi niyang private parts ng katawan ko. “Nakuha mo?”

Ahh! Magana akong tumango kay Tito Marvin.

“Hindi lang iyan, Gio. ’Wag kang matakot na magreklamo kapag may humawak sa ’yo inappropriately or when you’re uncomfortable, nakuha mo?”

“Okay po, tito!”

Ginulo ni Tito ang buhok ko. “Gio, hindi ako perpekto at sa totoo lang natatakot ako habang lumalaki ka na. Kaya kapag may nagawa ako o masabi ako sa ’yong nakakasakit sa damdamin mo, sana mapatawad mo ako.”

Pilit akong bumaba sa mesa at niyakap ko si Tito Marvin. I was bullied at school because I was raised by a gay man, but they didn’t know that my Tito Marvin gave me everything he had. He loves me, he takes care of me, and he protects me like I’m his own flesh and blood.

Probably, being a parent isn’t measured by blood, because there are people like my Tito Marvin who are more capable of being parents than others out there.

“Humarahot ka na ngayon, ha!” anang ni Tito.

High school na ako nang pagsabihan ako ni Tito tungkol sa mga posibleng mangyari sa akin kapag naging mapusok ako. Elementary ako nang malaman ko na kakaiba ako sa ibang lalaki, aside from being gay. I know that I have a condition that is known to some as being a bearer. A bearer like me is capable of conceiving a baby in our womb.

“You’re still young, Gio. I know you’re curious about things, but there are things you shouldn’t engage in right now. I hope you understand what I’m trying to make you realize.”

Malambing kong niyakap si Tito mula sa likod. Nagluluto siya ngayon habang pinapaaralan niya ako.

“Alam ko, tito!”

“Mmm, hindi naman kita pinagbabawalang mag-boyfriend, basta ’wag muna ang ibang bagay, Gio. Humarot ka kung gusto mo pero ’wag kang-”

“Magpapa-dogstyle, Tito?”

Galit na bumaling si Tito sa akin.

“Gervacio!” Namula ang mukha ni Tito sa galit.

Natawa ako. “T-tito, narinig ko lang po iyan sa mga boys kong classmates! Promise po!”

“Ikaw talagang bata ka! Makukurot ko talaga iyang singit mo, Gio!” gigil na saad ni Tito sa akin.

Nanginginig ako nang maramdaman ko ang labi ni Pavel sa leeg ko. Makukurot ba ako ni Tito Marvin kapag nalaman niya na bumibigay na ako sa demonyo na ’to?

Sorry, Tito Marvin. Wala po akong balak na umatras ngayon kung pati ang katawan ko ay sinasang-ayunan ang bawat haplos at pisil ni Pavel sa ’kin.

We haven’t even kissed, but I’m already grazing my heels against the thin mattress beneath me. Pavel kneeled between my parted legs before he took off my shirt and jacket, tossing them to the side. His eyes feasted on my bareness.

His orbs, mirroring the deep blue color of the ocean, scrutinized me viciously. There was so much anticipation in his eyes.

I was like a scared rat beneath a dominant predator. Sweat formed on my forehead at his touch, as he rubbed his knees against my sex and pressed his lips to the base of my neck. My mind was already clouded with desire. I wanted Pavel as much as he wanted me. There was no denying such a notion, as I was already flushing and feeling hot.

Nasa labas kami at nandito lang sa tent. Wala na akong damit pang-itaas pero hindi ko nararamdaman ang lamig ng panahon. Parang nagsara ang utak ko at ang tanging iniisip ko lang sa mga puntong iyon ay si Pavel.

Pavel planted his hands on each side of my head as he hovered above me. Wetting his lips, he tilted his head to claim my slightly parting and gasping mouth. I tasted the mint and alcohol in his mouth.

I whimpered against his lips as we finally kissed. Alam kong nakainom ako pero hindi ako lasing ngayon, kusang bumigay ang katawan ko sa kapusukan ni Pavel.

While he continued kissing my lips, his other hand started to roam south, grazing my hypersensitive skin with his sandpaper palm.

I lost my breath as he sucked my tongue eagerly, like a hungry child wanting milk. Ginapos ko ang kamay ko sa leeg niya, my fingers winding through the fabric of his shirt, hindi pa pala siya nakapaghubad. Iba na ang suot niya ngayon kumpara kanina.

Napapasabunot din ako sa kanyang buhok sa gigil.

We weren’t alone in this place because I knew his people were around, but it felt like at that moment we forgot everything. What mattered was our bodies craving each other’s touch and heat.

His hand found my chest again and played with it as he flattened my body against the mattress, our tongues boldly fighting each other. It seemed he wasn’t satisfied with only one hand roaming around my body, kaya ginamit niya ang kabila upang romansahin ako.

Ang isang kamay ay nasa dibdib ko naglalaro habang ang isa naman ay dinadama ang bawat sulok at kurba ng katawan ko.

Unconsciously, my hips began to rock against his hard dick, rubbing our sex together eagerly. My body may be innocent when it comes to physical romance, but it knows what it wants. Well, hindi na naman inosente itong utak at mga mata ko. Pero iba pa rin pala kapag personal mo nang nararanasan at hindi lang napapanood. Iba ang sabik, init, at kiliti.

“Solnishko,” Pavel purred before breaking the kiss.

“Pavel,” I hummed.

“I will take you tonight, Gio,” he ground out, our foreheads touching. “I won’t let the sun come out without having my cock in your hole, Solnishko. You hear me?”

Should I be insulted by his words? No! Because his vulgar and unfiltered words made my stomach twist and my belly wave with heat. Honestly, his words carried something that made me shudder too.

At the back of my mind, I was comforting myself that maybe I had really lost my mind because of the things that had happened to me lately. Sa bawat segundong lumilipas na nakatitig sa akin si Pavel, parang nakakalimutan ko na kung bakit ako nandito in the first place. Parang lahat ng dinaramdam ko at hinaing ay nalusaw na sa ere dulot ng init na nararamdaman.

There was still a dime of logic and rationality left in my head, a faint voice knocking on my senses to stop this madness. However, I chose to ignore it and be enslaved by the unearthly desire I felt.

Pavel tugged his shirt from the back and pulled it off over his head. When I saw his smooth, inked skin, it felt like I was being sent to a fire, all inhibitions flew away.

“Solnishko, there’s no turning back anymore,” he managed, his voice hoarse.

Tumango lang ako na para bang nakalimutan ko nang magsalita habang nawawala na ako sa sarili habang tinitingnan siyang walang damit.

My breath hitched as Pavel trailed his fingers from my chest, down to my ribcage, and further down to my belly until he halted at the waistband of my shorts and underwear.

“Let’s take these off,” he said, referring to my shorts and underwear where he hooked his fingers. “You won’t be needing these in the next few minutes, rat.” The sheets under me rustled as he took off my shorts and underwear altogether in one swift motion.

Pinagpyestahan ng kanyang mata ang namamasa kong pribado. I’m already wet with precum and my hole is already leaking.

“Y-you should strip too!” I uttered with labored breath.

Ngumisi lang siya sa akin at nakaluhod na tinanggal ang butones ng pants at ibinaba ang zipper. Umatras lang siya nang kaunti para mahubad iyon nang tuluyan saka muling bumalik sa kanyang pwesto-sa gitna ng nakabuka kong hita.

Nanuyo ang lalamunan ko nang makita ko ang kanyang kargada. Ngayon lang ako nakaramdam ng takot nang makita ko ang kaibigan niya sa baba! Kanina G na G pa ako!

Heat crawled up my neck when the image of his member finally registered in my mind.

His balls were proudly full under his curved cock! It was curving and looking harder than a steel rod!

“You’re… too… too big,” I muttered without thinking. I didn’t mean to say it out loud!

He grinned.My stomach made a flipback. “And you’re going to take all of it later on,” Pavel said.

Walang ano-ano’y sinugod niya muli ako ng halik sa labi. Naging mabilis ang kanyang paghalik at bumaba ang mga ito. Mula sa earlobe ko, bumaba ito sa collarbone ko hanggang sa dibdib ko, at sumuso siya roon na parang sanggol na unang nakatikim ng gatas!

“Nghhh, P-Pavel, slowly!” I hummed.

I was nervous and excited at the same time. I was looking forward to everything he would do to my body! Kahit pag-eksperimentuhan niya ako ay parang papayag ako.

My butt jerked when I felt his thumb rubbing on the small slit of my manhood. Nangangapa ako kung saan ako kakapit sa panibagong emosyon na rumagasa sa akin. Sa una ay dahan-dahan ang kanyang pagkiskis roon hanggang sa naging mabilis na iyon!

Pavel slid his palm over my member and wrapped his hand around me, stroking me in a painfully slow manner!

My eyes fluttered. My vision blurred.

“Was I the first to touch you like this, Gio?”

I nodded desperately, even before he finished speaking, pikit-matang tumatango na ako! Hindi ko napigilan na salubungin ang bawat taas-baba ng kanyang kamay sa akin.

I saw stars as my first cum was released! Kaso kahit na nanginginig pa ako, bumaba na ang kamay ni Pavel sa butas ko!

Kinuyom ng palad ko ang bedsheets at kumurba ang katawan!

“Ohhh, Pavel!” impit kong daing!

“Ahh, mmph!”

Pavel dragged his tongue from my bellybutton up to my chest in a slow manner. Muli niya akong hinagkan habang nilalabas-masok niya sa akin ang kanyang dalawang daliri!

His tongue filled my mouth even deeper, which turned me on even more!

“Ahh, haa!”

My head tipped back when I felt three fingers fucking my hole. Nawawala na naman ang ulirat ko at namamaos na ang boses kakaungol! I even tasted my own blood from his rough kiss!

Napuno ang tent sa kaluskos ng katawan namin sa bedsheets, sa mababasang pag-angkin ng mga daliri ni Pavel sa akin, at sa mga daing at ungol naming dalawa na parang mga hayop!

“Pavel, Pavel, ohh, a-ahh, ahh!” I whined breathlessly as he thrust his fingers ruthlessly into my hole!

Cold air slapped my entrance as he pulled his fingers out! I felt myself leaking down the valley of my butt cheeks even more.

“You’re so fucking open right now, Solnishko. I hope you get the chance to see this pink, wet, and twitching hole of yours,” Pavel lamented.

“As much as I want to eat you, my cock is already raging, Solnishko. He wants to fuck you already!”

“Yes!” I heaved, nodding. “Yes, take me. Yes, fuck me, Pavel. Make me feel good again, please!”

Kitang-kita ko ang masaganang pawis sa kanyang katawan, lalo na sa kanyang noo!

He pushed my thighs further apart than they should be. Para na siguro akong palaka ngayon dito sa ilalim niya na nasagasaan ng sasakyan!

Pavel held his shaft like a gun pointed at my entrance. He stroked it a couple of times before aiming it at my hole.

My teeth sank into my bottom lip as he wedged an inch inside me slowly. Huminga siya nang malalim na parang nahihirapan na siya.

“You’re still so tight even after I stretched you, Gio.” He complained.

“J-just continue!” I grunted!

“Oh, Solnishko, I don’t have a plan to stop now. Hell will be damned and war may occur right now, but I will fucckkk… shit- I will fuck you!”

He shoved his full length inside me. Napatingala siya nang tuluyan niya akong maangkin! I felt like I had been torn into two with his member inside me. Malaki, mahaba, at mataba!

“Fuck! I thought you were going to break my dick with your extreme tightness, rat!” he hissed as he finally got his whole cock inside.

My hole sucked him up as he started to dominate me like a starving caveman. Pavel lifted my knees up to my shoulders, flattening me under him, and he started to rut violently! It was like he lost his mind when he tasted heaven in me.

Napuno sa kaluskos ng katawan namin ang tent. Tingin ko sumasabay na rin saa galaw namin ang kawawang tinutuluyan.

“Ahhh,” I screamed, trembling with so much pleasure as he jackhammered my entrance.

The sound of my struggling voice and the wiggle of my hips seemed to drive him even further into an abyss of lechery. One hand wrapped around my throat while the other pinned my hips to the mattress as he banged me mercilessly.

The squelching sounds filled my ears. Pavel’s balls slammed me down to my hole.

“Fuck! Your hole is fucking paradise, Solnishko. This is pure bliss. I just want to bury my cock inside you forever!” he declared. His body started to tensed and his member inside me grew even bigger!

Bumagsak ang kanyang katawan sa akin. Niyakap niya ako at hinalikan ang noo ko nang mariin bago umungol na parang hayop na nasasaktan.

Pavel pulled his manhood halfway from my hole before he sank his dick deeper and unloaded his hot milk inside me. He trembled against me as he filled me with his seed. My hole clenched and tightened around him as he continued firing his seeds.

---

This story is already at

chapter 54

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 22

Chapter 22

Gervacio’s POV

It was so unfortunate that we weren’t able to spend more days at the farmhouse and explore the place because… I got sick! I didn’t expect that having sex with Pavel would make me sick. No, akala ko talaga OA keneme lang ang nilalagnat after ng sex pero… ito na nga, nangyari na sa akin. Shit!

Instead of thinking and recollecting my thoughts after what happened between Pavel and me, heto ako, nilalagnat ang maharot! Imbes na isipin ko kung ano kami ni Pavel at iyong mga malalabong sinasabi niya, wala. Wala akong magawa kasi nilalamig ako, masakit ang katawan na parang binugbog, at parang nag-aapoy ang pwerta ko!

I really wanted to confront Pavel. I really wanted us to talk about what we really have or what we really are. However, I’m afraid to hear his answers. Napapangunahan ako ng takot kaya mas pinipili ko na lang na i-bottle up sa sarili ko ang lahat!

May Graciella siya. Sabi niya straight siya.

Edi, ano iyong nangyari sa amin? Lasing lang ba siya noon? But it was so impossible, I can’t picture a man like Pavel Mikhailov getting drunk. Kung ipagpalagay ko na lasing siya, malabo namang hindi niya alam na hindi kepay ang inararo niya!

Nasa silid lang ako, patagilid na nakahiga dahil masakit ang pwerta ko. Wala akong lakas bumangon o gumalaw, kaya dinadalhan lang ako ni Ate Rietz ng meals ko.

Nakakahiya na parang alam nila na may nangyari sa amin ni Pavel. Kasi nang malaman ni Pavel na inaapoy ako ng lagnat, kaagad niyang inabisuhan sina Yegor na uuwi na kami. He didn’t bring me to a hospital, he just summoned his doctor to check on me- si Dr. Graham.

Tulog, higa, at kain lang ang ginawa ko sa buong araw. Pakiramdam ko wala na akong mukhang maihaharap sa mga tauhan ni Pavel. Baka sa mga susunod na araw, sina Mesh at Regin na lang ang kausapin ko.

Naalimpungatan ako nang may maramdaman akong humahaplos sa buhok ko. Nagtataka ako pero hindi ko pa rin iminulat ang mata ko at patuloy na dinama ang kamay na nasa buhok ko. The hand felt light on my head. The gentleness of the hand on my head made me want to go back to sleep. A smile started to curve my lips, and I pressed my head even more into the hand, as if pleading for more pressure.

However, that moment was short-lived when realization struck me! Wala ako sa bahay namin ni Tito Marvin, so it was impossible that it was my Tito Marvin’s hand.

Dumagundong sa kaba ang dibdib ko saka ako nagmulat. Handa na sana akong sumigaw nang makita ko kung sino ang humahaplos sa ulo ko. It was… Pavel!

Pavel was leaning on the headboard of my bed, on his lap was his laptop. He was manipulating his laptop with only one hand while his other hand was busy caressing my hair. His long legs were stretched out on my bed. Suot niya ang isang puting plain t-shirt na humahakab sa kanyang katawan at itim na pants.

My eyes studied his side profile, his well-shaped eyebrows were knitting. My eyes continued trailing to the south, he has dark thick lashes, a long pointed nose, medium red lips, an angled jaw, and the veins on his neck were like a warrior’s, protruding proudly.

I was about to speak to him nang biglang tumunog ang cellphone niya. Kinuha niya ang nagwawalang cellphone at saka sinagot ang tawag nito. Ayaw ko mang makinig sa usapan ng iba ngunit siya itong nandito sa kama ko.

“What is it?” he answered, his voice was devoid of emotion.

Ako ang napakislot sa sagot niya sa tumawag sa kanya. Ni walang greetings o ano, walang paligoy-ligoy!

“I’m here in my house working. I’m not slacking or loitering around, you bastard!” he said, annoyed.

My lips twisted at his harsh words. Naaawa ako kung sino man ang kausap ng demonyo. Talagang kahit sa tawag ay demonyo pa rin.

“Screw you!” His eyebrows furrowed in irritation. “I know what the fuck I’m doing, you dipshit! There’s no need for you to say such a thing!”

Kung sino man ang kausap ni Pavel, mukhang magaling itong painitin ang ulo niya.

“Exactly! You know me too well. You know I won’t let that happen… never!” matigas nitong wika.

Nagtagis ang bagang ni Pavel at nakita ko ang pagkuyom niya sa kamay. Akala ko masisira ang cellphone sa kanyang palad dahil sa higpit ng pagkakakuyom niya.

His eyes darkened as he just listened to whoever he was talking with over the phone. Pavel’s gloomy face imitated the setting sun outside the house as the night was about to take over the day.

Umigting ang kanyang mga panga at ibinaba ang cellphone. Naipikit nito ang mga mata at huminga nang malalim.

“Pavel,” I grumbled, my throat felt so dry.

He turned to me. His knitting eyebrows slowly relaxed, and his gloomy face eventually brightened. His hand caressed my hair languidly.

“Are you alright, rat?”

Solnishko, Rat, Gervacio, Gio. Kung ano-ano na lang talaga ang tawag ng demonyo na ito sa akin. Tsk! Wala naman akong paki, kahit alin naman diyan, ako pa rin ang tinutukoy niya.

“Mmm!”

“Bakit ka pala n-nandito? Akala ko lumabas ka dahil sa…” mga sindikatong ginagawa ninyo… “negosyo ninyo?”

“Everything went well. It was finished earlier… than I expected.”

Pero may itinatrabaho pa siya ngayon kagaya ng narinig ko kanina? O baka marami siyang inaasikaso kaya may nauwing trabaho?

“It’s almost dinner time. Can you stand on your own?”

“Kaya ko na naman siguro,” sagot ko sa kanya.

Nanghihina pa rin ako pero hindi na tulad ng kanina. Bumangon ako at sinubukan sana niya akong alalayan kaso inilingan ko siya.

“Where are you going?” tanong nito nang makitang ibinaba ko ang paa mula sa kama.

“Banyo lang.”

Akmang tatayo na ako nang kumirot ang baywang ko. Napa-aray ako at lumipad ang kamay sa baywang. Walang pag-aatubiling tumayo si Pavel at umalalay sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at niyakap niya ang braso sa baywang ko.

“Pavel,” pagpigil ko sa kanya.

“I’ll carry you to the bathroom!”

“’Wag na! Okay na kung alalayan mo ako. There’s no need to carry me.”

Mataman niya akong tiningnan, mukhang nagdududa pa siya sa naging turan ko sa kanya. Ilang saglit ay huminga siya nang malalim.

“Fine.”

Inalalayan niya ako patungo sa banyo. Pumasok din siya sa banyo hanggang sa tapat ng toilet bowl. He opened the lid of the toilet and stood behind me, watching me.

Tinaasan ko siya ng kilay pero nakakunot-noo pa rin siya. “Umalis ka na,” taboy ko sa kanya nang makitang nakatayo lang siya sa tabi.

“No, baka bumagsak ka,” he said and didn’t falter even a bit.

“Ha? Pavel naman, eh! Iihi ako!” Kung kaya ko lang ipadyak ang paa ko, baka ginawa ko na sa iritasyon sa kanya.

“And so? Go on, I’ll be staying here until you’re-”

“Ano? Iihi nga ako, ’di ba? Paano ako makakaihi kung… k-kung manonood ka?”

He bit down on a smile that tried to cross his lips. “Solnishko, what’s there to hide? I’ve seen, licked, and tasted every inch of your body. There’s no need to be shy.”

Shameless devil!

“H-hindi naman ito tungkol diyan! Ang bastos mong demonyo ka!”

He sighed. “Fine, I’ll turn around.”

I ran a palm across my face. Sumuko na rin ako dahil wala talaga siyang balak umalis ng banyo.

Sa sumunod na araw, akala ko babalik na sa dati si Pavel-sa usual na malamig at walang emosyong demonyo. Kaso hindi, he chose to be around me every chance he got! Sa pagkain, sa simpleng pagtambay ko sa sala, at kahit sa paglakad-lakad ko sa property niya, sinasamahan niya ako!

“Wow!” mangha ko namang wika habang nakatanaw sa aking Seven Giants at sa ibang tauhan ni Pavel na nag-eexercise sa oval.

Maaga akong nagising at narinig ko ang ingay nila rito. Kaya naman nagpasama ako kina Mesh at Regin.

“Andreas, Callan, Jimmy, Jono, Maze, Judas, Ezrah!” Isa-isa kong tinawag ang aking Seven Giants with matching kaway-kaway sa kamay.

Sina Mesh at Regin naman sa tabi ko ay tumili nang kawayan din kami ng mga boys.

“Gusto niyo bang ilakad ko kayo sa kanila?” alok ko sa dalawa at kinindatan sila.

Kinilig na tinampal ni Regin ang balikat ko! “Ano ka ba, Gio!”

“Nakakahiya naman!”

Jusko! Ang mga babaitang ito! “Edi, hindi na lang!”

Sumama ang mukha nila sa akin kaya natawa ako! Ewan ko lang pero lately, para na akong nababaliw. Minsan ang sarap tumawa, minsan ang sarap umiyak, at minsan ang sarap manglapa ng tao!

Shit! Don’t tell me na nahawa na ako kay Pavel? Magiging demonyo na rin ako? Kriminal? Chariz lang!

Ngumisi ako nang malapad kaso lang kaagad iyong napawi nang sa muling pagbaling ko kina Mesh at Regin ay hindi na ang mga ’to ang nakita ko. I stretched my neck to see Regin and Mesh on the far side, they were biting their lips hard and shaking their heads vigorously at me.

Bahaw ang naging ngiti ko nang makita kong nakamasid si Pavel sa akin. Ni hindi ko siya naramdamang dumating sa tabi ko! Kinagat ko ang labi upang itago ang ngiti nang ang nandididlim na mata ni Pavel ang sumalubong sa akin.

“P-Pavel, nandito ka pala! G-good morning!” Nautal ako dahil sa galit niyang mukha.

“It’s still six in the morning, Gervacio.” Mataman niyang wika, gumalaw ang mga panga.

“Oh?” Taka kong sambit.

“And what are you doing here?” taas-kilay niyang tanong sa akin.

Umakto akong nag-eexercise sa harap niya habang hilaw na nakangiti.

“Nag-eexercise! Na-engganyo kasi akong m-mag-exercise dahil kina Ezrah, oh!” Itinuro ko pa ang mga tauhan niyang topless at naliligo sa pawis.

His ice-blue eyes, devoid of any emotion, scrutinized my body. “Really? Exercise in your cotton shorts and Mickey Mouse shirt? They’re your sleepwear, Solnishko! I wasn’t born yesterday-”

Sinamaan ko siya ng tingin!

“Maaga kasi akong nagising! T-tapos narinig ko ang sigaw nila ni Judas dito kaya sumugod kami nina Mesh at Regin. N-nag-eexercise pala sila!”

“And what did I just hear right now? You’re cheering for those assholes?” Nagngitngit na ang kanyang bagang!

“H-huh? Ano ka ba?! Nanood lang, eh! Saka… n-nagpapaaraw ako. Kaya hindi maiwasang manood sa kanila!”

Naku, Gio! Hindi ka talaga magaling gumawa ng palusot, maharot ka!

“Fine!” Untag ni Pavel.

My eyes flickered when I saw him stripping in front of me. He swiftly tugged his shirt from his back and took it off over his head, revealing his inked body. He tossed it to the side and jogged toward his men who were exercising.

Nagpu-push up ang mga tauhan niya at kaagad siyang sumali roon. Ni walang warm-up, warm-up. Deretso siyang dumapa at sumali!

Nakita ko ang pagkatigalgal ng mga tauhan niya ngunit tinaliman niya ng titig ang mga ito kaya nagkukumahog sila sa pagbalik sa pag-ehersisyo!

“Anong nangyari kay Mr. Mikhailov, Gio?” bulong ni Regin, lumapit sila ni Mesh sa akin nang tumalima si Pavel.

“Inutusan mong mag-ehersisyo?” sunod na tanong ni Mesh.

“Hindi, ah! Ewan ko diyan sa demonyo ninyong boss! Ang hirap hulaan ng tumatakbo sa kukote niya!” ismid ko.

Ewan ko rin pero minsan naiinis ako sa pagmumukha ni Pavel. Ngunit may time naman na gusto ko lang din siyang titigan! Nasisiraan na siguro ako ng bait!

Humikab ako! Parang kakagising ko lang kanina tapos ngayon tinatawag na naman ako ng kama, inaantok na naman ako.

“Argh! Ho!” sigaw ng mga lalaking hinihingal na.

“Maze,” kaway ko kay Maze. “Tubig?” Alok ko kaso sina Mesh at Regin naman ang palalapitin ko sa mga ito since gusto ko silang ilakad sa mga lalaki!

“Pwede?” hingal na untag ni Maze.

“Oo naman!” sigaw ko pabalik, tuwang-tuwa. “Kayo, Judas? Callan, Ezrah, Jimmy, Jono, Andreas? Gusto n’yo rin?”

“Sige! Salamat, Gio-”

“Goddammit!”

Naputol ang mga seven giants nang biglang sumingit ang mala-kulog na boses ni Pavel! Kahit sina Regin at Mesh sa tabi ko ay biglang nangatal sa takot dahil sa sigaw ng demonyo!

“Ask me too!” sigaw muli ni Pavel.

Ang ganda-ganda ng araw ngayon pero parang may namumuong LPA sa mga mata ni Pavel sa sobrang dilim nito! Hiningal siya at nakapamaywang.

Siniko ko sina Regin at Mesh. “T-tanungin ninyo!”

“Huh? Bakit ako?” Umiiling na wika ni Mesh.

“Eh, bakit naman ako? Ayoko nga!” Matigas ding tanggi ni Regin.

“Nah, gusto ko pang mabuhay!”

Nagtutulakan ang dalawang babae! Jusmeyo Marimar! Ang mga babaitang ito!

“I-ito na ang tubig ninyo!” kinakabahan kong untag. Itinulak ko ang mga babae. “Ibigay niyo na sa kanila!” tukoy ko sa seven giants.

“Eh, Gio-”

“Ask me too!” Pavel roared again like a mother dragon going ballistic!

“Tanungin mo!” natatarantang siko ni Regin sa akin!

“Sige na, Gio! Naku, baka may bumulagta na ngayon dito kapag nagalit pa lalo ’yang si Mr. Mikhailov!” nababahalang saad ni Mesh.

Gago talaga ang demonyo na ito! Eh, ilang minuto pa lang naman siyang nag-eehersisyo, ah! Anong pinuputak niya diyan? Baliw talaga!

“Pavel!” My heart thudded in my chest. I closed my eyes when I felt the warmth spread across my face like a wildfire!

May narinig akong mga sipol! Shit! Nakakahiya ito!

“Come here, Solnishko!” Pavel beckoned me.

Sa bawat hakbang ko palapit kay Pavel ay mas lumalakas ang tibok ng puso ko. Humigpit ang pagkakahawak ko sa bote ng tubig. Para na akong lumulutang ngayon sa ere, hindi ko na maramdaman ang sarili ko except for my rumbling heart.

I saw him smirking, probably having fun with my nervousness! But then, my stomach did a twist nang makita ko ang umurong-sulong niyang ngisi.

“I-ito.” Inabot ko kay Pavel ang bote ng tubig kaso ang palapulsuhan ko ang kinabig niya. Sunod na yumakap ang isang braso niya sa katawan ko na parang sawa. At saka walang ano-ano’y inangkin ang labi ko!

“Shit!”

“Fuck!”

“Damn!”

“Galawang Mr. Mikhailov!”

“Shit! Live porn!”

“Puta, manahimik ka, Judas, kung gusto mo pang mabuhay!”

Despite hearing those exclamations from his men, Pavel continued kissing my lips as if he cared about nothing but our lips meeting, our tongues wrestling inside our mouths, and having our own world!

---

This story is already at

chapter 56

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 23

Chapter 23

Gervacio’s POV

Mahigpit ang pagkakahawak ko sa tinidor at kutsara. Gusto kong tusukin ng tinidor si Pavel ngayon habang kumakain kami! Walang hiya siya! Dahil sa kanya, inuulan na ako ng tukso ng mga tauhan niya. Sina Regin at Mesh naman, kada tingin ko sa kanila ay nandoon ang mapanlokong ngisi sa kani-kanilang mga labi!

What if pagtiris-tirisin ko na lang sila? Since the day that Pavel kissed me in front of his men, I’ve never had a peaceful day in this house! Salamat na lang talaga at gumanda ang bahay na ’to dahil sa akin kahit paano.

“Gio? Are you alright? You’re not touching your food.”

Touching, touching! Baka bumaon itong tinidor d’yan sa mukha mo!

I guess it’s one of those days na nag-iinit ang ulo ko kay Pavel. Hindi ko alam kung nasisiraan na ba talaga ako ng bait o ano. Kaso lately, napapansin ko na talaga ang pag-iiba ng mood. Ang shifting ng mood ko, parang hindi na natural. ’Tapos nahihilo rin ako bigla, sana hindi ako anemic.

Hindi naman ako nag-ooverreact. Talagang iyon na ang kusang lumalabas sa akin. Mabuti at mahahaba ang pasensya ng mga tauhan ni Pavel kaya nginingitian lang nila ako kahit nasisinghalan ko na sila.

Oh well, baka sanay sila since ang boss nila ay may kaniya ring kahibangan.

“Nabuburyo lang ako rito sa bahay! Naiinis ako sa mga pagmumukha ng mga tauhan mo!” pairap-irap kong sumbong kay Pavel.

“Gusto mo bang maligo sa pool?” tanong niya sa akin.

“Ako lang?” Ngumiti ako.

Tamad niya akong binalingan. “With me,” mataman niyang anas.

“Ayaw ko.”

“Why? Do you prefer swimming with those bastards?” Humasa ang ngipin nito. Kumunot na naman ang noo niya na parang may kalaban sa kaniyang isip.

Nainis ako sa kanya. “Huh? Baliw ka ba? Bastard-bastard ka riyan!”

Padaskol akong sumubo pagkatapos ko siyang tarayan.

“Let’s take a short dip in the pool to lighten your face. I noticed that you’ve been moody these past days.”

Tinaasan ko siya ng kilay.

“You think I won’t notice, rat? I know every little change in your mood.”

Mangha ko siyang tiningnan. “Ikaw ba talaga si Pavel Mikhailov? O baka doppelganger ka lang-”

Napasinghap naman ako nang abutin niya ang kamay ko saka niya ito dinala sa kanyang mukha.

“P-Pavel,” usal ko, malalim na napalunok. Bigla niyang sinubo ang index finger ko. My heart hammered against my chest erratically.

“My doppelganger won’t do this, Gio. I’m… the only one who will and can do this, got it?”

Bastos! Ang dugyot mo, Pavel! Hindi bagay sa tulad mong lider ng sindikato!

My lips almost bled as I bit them hard. I felt like I was about to melt right in front of him if he didn’t put my hand down.

The thudding in my chest didn’t subside even after we finished our lunch. I have noticed that Pavel’s impact on my system gets worse each day I spend with him. The little contact of our eyes is able to make my heart gallop. His tender and deep voice when talking to me is enough to send chills down my spine.

I can’t shake it off anymore. I don’t know how I managed to like someone as devilish as Pavel, but I still did. Despite how we met and our first encounter, he was able to seize my heart like no one ever did before.

It seems like I fell into a spiral. No matter how much I hide, run, and deny things, I always go back to the truth that I have already fallen for him. Everything seems like I am in a dark and deep pit, and the only thing that can save me from being trapped in such a situation is him-the truth that he’s the light I need.

My shoulders jerked when I felt a pair of lips kiss my neck from behind. Parang may tumambling sa loob ng tiyan ko nang maramdaman ko ang matigas na katawan ni Pavel sa likod ko at ang kanyang labi sa aking leeg.

The night was about to take over the sun, the sky was painted with pink hues and a gentle breeze whacked against our sensitive and warm skin.

I didn’t know that watching the sun go down the horizon with Pavel hugging me from behind, naked, would bring comfort and peace.

He brushed my skin under the water, electricity struck through my veins. Topless siya habang ako naman ay may suot na Mickey Mouse shirt-manipis siya, kaya ngayon ay kumakapit ito sa katawan ko.

Umikot ako. Ang braso ko ay niyakap ko sa leeg ni Pavel samantalang ang kamay niya ay nakayakap sa baywang ko.

Hindi ko alam kung anong espiritu ang sumapi sa aking katawan nang itaas ko ang aking kamay at hinaplos ang mukha ni Pavel. Maputi siya, makinis, at walang pores. Ngunit may piklat ang mukha niya-isang piklat sa bandang labi pababa sa kanyang chin.

His jaws hardened as I caressed his scar with gentleness.

“It’s ugly, Solnishko,” he muttered, almost like a whisper.

“Ano’ng nangyari dito, Pavel? It must have hurt so much.”

“I didn’t know, Gio.”

Lumipat ang mga mata ko sa kanyang mga mata. Para talaga akong nalulunod sa kanyang mga titig. Nangunot ang kanyang noo.

“Huh?”

“The pain… I didn’t remember it anymore. But the one who did this… I don’t think I can forget him.”

“Who? Sinong gumawa nito? K-kalaban mo ba?”

He chuckled huskily, but his voice was cold and lacked emotion. “How I wish they were the ones who caused this.”

“Pavel.”

Hinaplos ko ang kanyang panga. Sa oras na iyon, parang wala na akong paki sa paligid naming dalawa. Nasa kanya lang ang atensyon ko, sa bawat shift ng kanyang ekspresyon at pagkunot ng noo lang ang napapansin ko.

“It was… my father, Gio.”

“Ano?!”

Napailing siya. Dahil magkadikit ang aming katawan, naramdaman ko ang panginginig ni Pavel. Hindi ko alam kung bakit pero nanginginig siya na parang batang natatakot.

“Pavel, nandito ako,” hinaplos ko ang kanyang mukha.

Kinabig niya ako at niyakap. Binaon niya ang mukha sa leeg ko saka nagsimulang magkwento nang dahan-dahan, na para bang hirap siyang magsalita. Para siyang bata na nagsisimula pa lang magsalita.

“My father was a hell of a drunkard. Every time he got drunk, he would bring havoc to the entire house. I got used to my father maltreating me, assaulting me, punching and hitting me until I was limping.” I felt his heavy breathing against my skin. Humigpit ang pagkakayakap niya sa katawan ko, as if he was pleading for shelter for his fears. “Until one night, he went wild in my training area, drunk. He was throwing knives at me as though he was possessed. I was only thankful that I was trained at a young age because I was able to dodge those deadly knives. Until my father axed me, I was able to dodge several attacks, but I wasn’t able to dodge when he aimed for my head. But thankfully, it was only my lips and my chin he hit.”

I wasn’t there during those heart-wrenching moments in his life. I wasn’t there when his father was assaulting him, but as he told me a glimpse of his life back then, I felt his pain. My heart and lungs constricted, making me unable to breathe.

“I’m sorry to hear about that. I’m sorry!”

Hindi umiyak si Pavel, pero ako ang umiyak sa kwento niya. How could a father do that to his own son? Why would a father do that to his son?

His good-for-nothing father made him like this. He created a monster in Pavel’s persona. This devil wasn’t born to be one, but he was created and forced to be one!

“Silly rat. Why are you sorry? Hindi ikaw ang gumawa no’n.” He chuckled. “My father wasn’t even sorry, so why would you be sorry?”

Kumalas ako sa yakap naming dalawa. Hindi ko inaasahan na maglalabas siya ng saloobin niya sa akin. Pero ang katiting na pagbabago ng ugali ni Pavel ay sobrang laking bagay na sa akin.

Maybe… maybe he wasn’t really the devil I thought he was.

I cradled his jaw with my palms with care before tilting my head towards him and kissing his nose, claiming his lips right after. Pavel huffed a relieved sigh as he kissed me back. Little moans ripped from my throat as he deepened our kiss and hugged my body tighter.

The sounds of our kisses mingled with the breeze of the wind around us, and he drifted his tongue inside my mouth, making me grunt.

There was an urgency in his kisses, and I’m not complaining. I wanted him to kiss me more, too. I want him to be possessive with me. I want to feel him again.

The next day, I woke up without Pavel by my side. He slept again in my room last night, and the four walls of our room know how much we kissed and touched each other last night, like we were some animals in heat. After the kisses and intimacy we shared, we cuddled until we both forgot everything around us.

Ang kanyang bango na lang ang naiwan sa silid ko. Maganda ang naging bungad ng araw ko. Bumangon ako pero nagtaka ako nang may makita akong bulaklak sa paanan ng kama at isang suit.

Pinasadahan ko lang ng ilang suklay ang buhok ko gamit ang daliri at saka kinuha ang bulaklak. Napangiti ako nang may makita akong note roon.

“Will you be my date for tonight’s gala, Solnishko?” basa ko sa sulat.

Gala?

Sumungat ang ngiti sa labi ko at inamoy ko ang bulaklak. It was my first time receiving a bouquet of flowers. Take note, totoong bulaklak siya, hindi plastic.

Sorry, Tito Marvin, kinumpara ko ang plastic na bulaklak na bigay mo sa akin noong graduation ko.

Binaba ko ang bulaklak sa kama at kinuha ang suit bag. Binuksan ko iyon at napatanga ako sa suit na nasa loob. Itim na suit siya na may silver brooch at may tonal floral appliqués na naka-lapel sa ilang bahagi ng suit. At may puting dress shirt din at itim na trousers!

“Hey!”

Natigil ako sa kaka-inspect sa suit nang may magsalita sa may pintuan.

A smile grew wider on my lips when I saw Pavel leaning against the door frame. He’s in his black dress shirt and black pants, while his footwear is my bunny-furred white slippers inside the house.

“Pavel!”

Bumaba ako ng kama. Tumayo siya at sinalubong ako. Babatiin ko na sana siya nang salubungin niya ako ng halik sa labi. It was a minute-long kiss, but deep and wet. Sunod-sunod na lunok ang ginawa ko. My head tipped back as he slid his tongue inside my mouth.

I was gasping for air as he pulled away. Yumakap ang kanyang braso sa katawan ko.

“Good morning. Nabasa mo ang letter?”

I nodded.

“Saan ang gala? Talaga bang ako ang isasama mo? Hindi ka n-natatakot na tatakasan kita?” I said cheekily.

Pinunasan niya ang gilid ng labi ko gamit ang daliri niya. Basa kasi iyon mula sa aming mapupusok na halikan.

“No. I’m not afraid at all, Gio, because I know… you’ll never run away from me,” he said, his voice laced with certainty.

Well, he was right. Now that my feelings for him are so intense and deep, I don’t think I can leave this man. Kahit siguro tanggalin niya na ang mga tauhan niya, hindi na ako aalis. Kahit siguro ikulong niya pa ako… hindi ako aalis.

In the past weeks, I enjoyed myself doing makeup with Mesh, Regin, and the other househelps. Pero ngayon, sarili ko na ang inaayusan ko. A nostalgic feeling fell over me. Ilang buwan din kayang hindi ko inayusan ang sarili ko.

I took one last twirl in front of the full-body mirror, still fascinated by my outfit and my look for tonight’s party. The black suit makes my white skin stand out even more. My chocolate brown eyes can’t hide the excitement.

Biglang bumukas ang pinto kaya naman napalingon ako roon. Pumasok si Pavel.

I was in awe as I stared at him draped in a tailored charcoal-black suit with an air of authority and dominance. His jacket was cinched, highlighting his lean and toned physique. The stark white of his shirt cuffs peeked out from the sleeves, framing a large-faced silver watch that glittered with expensive weight.

“Ready?” Inabot niya ang kamay ko.

“Hmm!” I smiled.

May kinuha siya sa kanyang bulsa. Nang ilabas niya ang kamay at nilahad sa akin, may laman na iyong silver necklace with a letter ‘P’ as its pendant, encrusted with diamonds.

“Akin?” tinuro ko ang sarili.

“Yes, Solnishko.”

Lumapit siya sa akin at isinuot ang necklace sa akin.

“Thank you, Pavel!”

“My pleasure, Solnishko!”

Kasama namin ni Pavel sina Yegor, Vadim, Andrei, at Grigori. Lahat din sila ay naka-black suit at talagang ang gu-gwapo nila. Magaling din talagang kumuha ng tauhan itong si Pavel!

Isang limousine ang sinakyan namin tungo sa venue ng gala. Driver namin si Ezrah, at sina Yegor ay nakasunod sa amin since may kanya-kanya silang sasakyan.

Akala ko sa hotel ang venue, kaso sa isang malaking barko pala! May mga camera at photo ops pa bago umakyat sa barko. There a was heavy security checking upon entering the ship too! Tapos bago pumasok sa loob ng hall ibang set ng photo ops na naman.

“Ang ganda!” mangha kong untag nang makapasok na kami ni Pavel. Sa tabi namin ay ang kanyang mga kaibigan at kasama sa sindikato!

Gold, silver, and black ang nakikita kong mga suot ng mga taong dumalo. My eyes dazzled as I surveyed the huge function hall, shining chandeliers hanging from the ceiling and an orchestra playing in the background!

“It is an event for one of the companies connected to mine. They’re celebrating a major milestone for their company, but be vigilant, okay? I’m not the only dangerous person there. Stick with me. Don’t leave without me.”

Mahigpit akong binilinan ni Pavel kanina sa sasakyan.

Biglang tumunog ang tiyan ko. Natawa naman si Yegor.

“Humanap na tayo ng table. May nagrereklamo na,” saad pa ni Vadim.

“You look so pretty tonight, Gio,” si Andrei.

“Shut up, fucker!” asik ni Pavel kay Andrei.

“Damn! Possessive!” iling ni Vadim.

“Tsk!” si Grigori.

Sinamahan ako ni Pavel na kumuha ng makakain. Siya naman ay kimi lang na umiinom ng wine. Bahala siya, basta ako kakain na.

Habang kumakain ako, ramdam ko na may mga matang nakamasid sa akin. Sobrang bigat ng mga titig nila para hindi ko ito mapansin.

“Problem?” tanong ni Pavel at hinapit ang baywang ko. Napansin niya siguro ang pagiging balisa ko.

“Huh? Wala!” ngisi ko sa kanya. Sinubukan ko siyang subuan ng cookies at nagulat ako nang kainin niya ito. Akala ko kasi hihindian niya ako. “Baka may gusto kang gawin o kausapin. Dito lang ako, hindi ako aalis. Promise!”

Umiling siya. “Nothing. I’m just here for appearance, rat.”

Ngumuso lang ako sa kanya. Simula nang tumapak kami sa loob ng ship, hindi na ako iniwan ni Pavel. Nakahawak siya sa baywang ko or nakasiklop ang kamay namin sa isa’t isa!

Iinom na sana ako ng wine nang biglang mamatay ang lahat ng ilaw. Natigil ang orchestra at napuno ng tili ang hall! May mga bagay na bumagsak at nabasag.

“Pavel!” sigaw ko nang biglang umulan ng bala!

“Gio!”

“Si Gio!”

“Cover, Gio!”

Ang mga boses nina Vadim, Andrei, at Yegor sa dilim.

“Solnishko,” ani Pavel at saka ako dinapa at gumapang kami sa ilalim ng mesa!

“Ahh!” Napapatalon ako at napapasigaw sa mga balang umuulan.

Niyakap ako ni Pavel pero nanginginig sa takot ang katawan ko. I almost peed in my pants because of dread.

“Pavel!” I cried, hugging him with my trembling hands and burying my face into his chest.

“Stay here, Gio. I will help them, okay?”

“No, no, no, no!” natataranta kong saad at yumakap sa kanya.

Rinig ko ang salitan ng mga putok ng baril, iyak, sigaw ng saklolo, mga ungol ng tao sa paligid, at pagkabasag ng mga bagay.

“Just cover your ears and close your eyes, okay, Gio?”

“Pavel, ’wag!” umiiling kong saad. “N-natatakot na ako. Natatakot n-na ako, Pavel!”

Bumuhos ang luha ko.

“I will get you out of here alive, Gio. Trust me, okay?” Mariin niyang hinagkan ang noo ko. “This will be quick, Solnishko. Babalikan kita!”

Binaluktot ko ang katawan ko sa ilalim ng mesa at mariing tinakpan ang tainga. Malakas ang buhos ng luha ko at nanginginig ako nang sobra.

Ngunit sa gitna ng takot ko at pag-iyak sa ilalim ng mesa, biglang may tumakip sa bibig ko!

“Hmm! Mmp! Mmmp!”

Help! Pavel, please, help me!

Sinubukan kong manlaban at tanggalin ang kamay na tumakip sa bibig, ngunit malakas ito. Then, whoever covered my mouth from behind dragged my body across the floor.

Hindi ako tumigil sa pagwawala, pero isang hampas sa batok ko ang tuluyang nagpahina sa akin hanggang sa mawalan ng lakas ang katawan ko at namigat ang mga talukap ng mata.

---

This story is already at

chapter 58

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 24

Chapter 24

Gervacio’s POV

“Nasa taas na ang helicopter! Faster!”

Nagising ako dahil sa histerikong boses ng isang babae. Masakit ang batok ko at malabo pa ang paningin ko.

Ewan ko kung dahil ba kakadilat ko lang o baka umaalog talaga ang katawan ko. Para akong niyayanig at ang malabo kong paningin ay parang sumasayaw.

“Dammit! Baka nakatunog na si Mikhailov at ang mga tauhan niya na nawawala ’to!” hissed a man angrily.

“That’s why you should move faster!” asik ulit ng boses ng babae.

“Shit!” mura ng lalaki nang may malakas na sumabog at yumanig ang buong barko.

Nang luminaw na ang paningin ko, saka ko lang napagtanto na pasan ako ng kung sino sa balikat nito. Kaya pala naka-upside down ang mundo ko at parang yumayanig!

Paakyat kami sa helipad ng barko nang may nagpaputok ng baril sa amin. Kumalansing ang mga bala sa metal na hagdanan.

Binaba ako ng lalaki at saka bumunot din ito ng baril at nakipagpalitan ng bala sa kung sino sa baba! Wala akong ibang nagawa kundi ang takpan ang tainga ko at manginig sa takot.

Ang hampas ng alon sa dagat, ang malakas na tunog ng helicopter, at ang mga barilan ang pumuno sa tainga ko. I hugged my quivering body. Nasusuka na ako at hilong-hilo.

Binalingan ko ang lalaki at babaeng dumukot sa akin. Idinikit nila ang kanilang mga katawan sa dingding upang magtago. I couldn’t identify them because they were wearing masks. Ang mata at noo lang nila ang nakikita ko!

“Let’s go! Bago pa nila tayo maabutan! Damn, Silver Crown Alliance, they’re such a fucking pain in the ass!” galit na anas ng babae.

Akmang pupulutin ng lalaki ang braso ko patayo nang may magpaputok na naman sa kanila. Tinamaan ang balikat ng lalaki ngunit nakatakbo ang babae sa itaas habang nakikipagbarilan. Muli akong tinalikuran ng lalaki para harapan ang bumaril sa kanya, kinuha ko ang tsansang iyon upang gumapang palayo sa lalaking kumarga sa akin kanina.

Nanghihina ang katawan ko, dagdag pa ang umiikot kong paningin. As much as I wanted to run and find a place to hide, my body felt so heavy and in pain.

“Saan ka pupunta?!” isang lalaki ang sumigaw sa likuran ko at binaril ako ngunit hindi ako tinamaan no’n.

“Ahhh!” I screamed, my voice became hoarse and strained. I curled my body on the floor and covered my ears.

Dito na ba ako mamamatay? Pang-ilang buhay ko na ito? Ilang engkwentro na ang dinaranas ko?

The unknown guy in a black mask stormed toward me with his gun aimed at me. Hawak niya ang balikat na duguan. Even though I couldn’t clearly see him because of his mask, I could feel his fury, those knitted eyebrows and darkening eyes.

“You really wanna die, huh!” he spat with hostility.

I shook my head. I really wanted to say something and plead with him to spare my life; however, no words came out of my mouth. Heavy sobbing took over me and I could feel my fear!

Mga ilang hakbang na lang ang layo ng lalaki nang may bumaril dito sa kanyang ulo. Mula sa kanang bahagi ng ulo nito tumagos ang bala sa kaliwang bahagi, he stilled for a second before his lifeless body fell onto the floor.

Sinundan ko ang direksyon kung saan galing iyong bala at naiyak ako nang todo nang makita ko ang mga seven giants ko sa may helipad! All of them were wearing black combat outfits and earpieces. Dinaluhan nila ako.

Ezrah pressed his earpiece and nodded. “He’s with us, Mr. Mikhailov. Got it, sir!”

Bukod sa unang pagkikita namin ng mga seven giants, ito ang pangalawang beses na makita ko silang seryoso at walang bahid ng kalokohan ang kanilang mga mukha.

All of them were alert, carrying long firearms that I could not name, and were ready to kill. Dahil hindi ko na kayang tumayo, binuhat ako ni Maze tungo sa helicopter. Tatlong helicopter na ang nandito sa helipad. Ang isa, patay na ang mga taong nakabantay kasama na ang babae kanina na kasama sa dumukot sa akin. Habang ang isa pang helicopter ay mukhang dala rin nila dahil may insignia iyon ng Silver Crown Alliance tulad nitong inakyatan ko.

Para akong nahihilo sa mga dugong nagkalat. My stomach twisted.

“Don’t look at it,” anas ni Judas. Binigyan niya ako ng towel at isinuot ang isang helicopter headphones sa akin. Mukhang siya ang nagmamaneho nitong helicopter.

“S-si Pavel? Sila Yegor?” tanong ko kay Judas.

“They’re coming.”

I nodded at Judas weakly before I looked at Maze, Jimmy, Jono, Ezrah, Callan, and Andreas, who were guarding the helicopter I was in. They were like soldiers bound by duty, ready to die and fight for their country.

“P-Pavel,” I uttered as I felt my vision spinning again.

I didn’t understand. It felt like I was having deja vu after all the things that happened tonight. I was so overwhelmed with emotions. The panic, fear, nervousness, and terror washed over me at once, and it seemed like in just one flick of a finger, everything turned to black.

I heard someone calling my name, but I couldn’t utter a word. I felt someone shaking my body, but I couldn’t respond. Until my senses slowly faded, my body went numb, and darkness took over my system.

“Tahan na, Gio.” Hinagod ni Tito Marvin ang likod ko. Malakas ang nguyngoy ko habang sinasabi ko sa kanya ang nangyari kanina sa palaruan namin dito sa Sta. Teresa.

“S-sinabi ko naman sa kanila, Tito, na ikaw ang Papa at Mama ko. Nilait ka po nila! Inaway rin po nila ako kasi iba ang buhok ko at kulay ko! S-sana maitim na lang ako, sana maitim na lang itong buhok ko!” Walang humpay na umaagos ang luha ko habang nagsusumbong kay Tito Marvin.

Nilalait kasi ako ng mga kalaro ko. Ayaw na nila akong pasalihin sa laro nilang bahay-bahayan kasi ampon lang daw ako ng isang bakla. Hindi raw ako mahal ng mga magulang ko kaya iniwan ako sa isang bakla.

Ewan ko kung bakit ayaw nila sa mga ampon. Hindi ko naman sila inaaway. Gusto ko lang sumali sa bahay-bahayan nila!

“Tahan na, tahan na.” Sinuklay ni Tito ang buhok ko at saka pinunasan ang basa kong pisngi. “’Wag ka nang makipaglaro sa mga iyon, mmm? Hindi mo sila tunay na kaibigan kapag gano’n.”

Lumabi ako kasi nagbabadya na namang bumuhos ang mga luha ko. “Eh, Tito, may marami silang toys at Barbie!”

“Hay, naku! Iyan lang pala! Bibilhan kita bukas! Tayo ang maglalaro dito sa bahay ng bahay-bahayan!” masiglang anas ni Tito. “Ano bang gusto mong laruin natin?”

Ngumuso ako at humihikbi. “Iyong bahay-bahayan po!” Nilaro ko ang tela ng T-shirt ko, pinaikot-ikot ko ito sa daliri ko. “G-gusto ko po iyong may b-baby ako. Gusto ko na may baby doll ako!”

My world suddenly came back to life, from being a pitch-dark place to a bright place, like someone switched the light on for me. A faint and dry groan escaped my mouth as I opened my heavy eyelids. Pakiramdam ko dumikit na iyong talukap ng mata ko sa tagal kong nakapikit.

Nang tuluyang luminaw ang paningin ko, tumambad sa akin ang pamilyar na ceiling ng aking silid. Nakahinga ako nang maluwag doon. Isa lang ang ibig sabihin nito: nakauwi ako nang safe at nakaligtas na naman mula sa bingit ng kamatayan.

Napakislot ako nang maramdaman ang kaunting sakit sa katawan. Because of the dull pain I felt, my mind drifted to the things that happened before I lost my consciousness.

Hindi pa rin nilulubayan ng takot at pangamba ang dibdib ko mula sa nangyari. What happened was still fresh and vivid in my mind, and my body shook in response to the terror and fear that I felt at that moment.

May narinig akong yabag ng sapatos sa sahig kaya napalingon ako sa pinanggalingan niyon. Kumunot ang noo ko nang makita ko ang isang lalaki na matangkad, medyo kumukulubot na ang mukha, may glasses, at nakasuot ng puting long sleeves at trousers na kulay itim. Kalaunan ay nakilala ko siya-si Dr. Graham. Siya rin pala iyong nag-check sa akin noong nilagnat ako.

Kahit na mukhang matanda na siya ay hindi mo maipagkakaila ang kakisigan niya at kagwapuhan.

“You’re awake. How are you feeling?” tanong niya at lumapit sa side ng kama ko.

Akmang babangon na ako ngunit pinigilan niya ako.

“Huwag ka munang bumangon. Just lay on your bed for a while and allow your body to rest.”

Mahina akong tumango kay Doc.

“D-doc, kayo pala. Hindi ko po kayo kaagad nakilala.”

“It’s fine.” Iling niya. “Parang kailan lang noong pinapunta rin ako ni Mr. Mikhailov dito dahil sa taas ng lagnat mo. At ngayon, nagkita na naman tayo.”

Matamlay ang naging ngiti ko sa kanya.

“Oo nga po. Hindi ko rin po alam kung bakit ako biglang nawalan ng malay, eh.”

“You’ve been unconscious for about eight hours straight, Gervacio.”

Nanlaki ang mata ko roon. Iyon na yata ang pinakamahabang pahinga ko! Naipikit ko naman ang mga mata saglit dahil parang nasusuka ako.

“Gervacio…”

“G-Gio na lang po, Doc,” agap ko sa doktor.

“Mmm!” tugon niya. “Na-check na kita. Maayos naman ang katawan mo, wala kang lagnat. Maybe you lost your consciousness last night because of exhaustion and fear. But, Gio, have you noticed something happening in your body for the past few days?”

Natulala ako saglit kay Dr. Graham. Inalala ko ang mga bagay na nangyari noong mga nakaraang araw at ang mga kakaibang nangyari sa katawan ko.

Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay biglang kumalabog ang puso ko.

“Wala naman masyado, Doc. Ahm, minsan lang po nahihilo ako at nito pong mga nakaraan ay…” napalunok ako. Kinakabahan ako sa mga realization na unti-unting nabubuo sa isip ko. “…nasusuka po ako p-pero parang laway lang po at minsan parang pagod ako kahit na… w-wala naman akong ginagawa rito sa bahay.”

Bumuntonghininga siya at may tiningnan sa chart na kanyang hawak.

“The last time, ’di ba, na-check din kita?” tanong ni Doc kaya tumango ako sa kanya. “I ran some tests on you and I found something. Do you know that you have a rare condition? Do you know that you’re a bearer?”

Muli ay tinanguan ko lang si Dr. Graham.

Ngumiti si Dr. Graham sa akin ngunit hindi ko magawang suklian ang ngiti niya dahil habang tumatagal ang usapan namin, unti-unti kong napagtagpi-tagpi ang lahat.

“Then it’s not a surprise to you that you’re pregnant. Iyong mga nararamdaman mong paghihilo at pagsusuka ay normal lang sa isang bearer na nagdadalang tao. You must take extra care of your body since you’re a pregnant bearer and it won’t be easy. Itong mga nararamdaman mo ngayon ay mild pa lang.”

Bumangon ako. “A-alam na po ba ito ni Pavel?”

Inilingan niya ako. “No, ikaw pa lang, since gusto ko munang ikumpirma ang resulta-”

“Doc, pwede bang… ’wag n’yo po munang sabihin kay Pavel?” Singit ko kay Dr. Graham.

“Gio.”

“Gusto ko lang, Doc, na ako ang magsabi kay Pavel.”

“Oh, you wanted to surprise him?” he smirked.

Tipid na ngiti lang ang naibigay ko kay Dr. Graham.

Binigyan ako ni Dr. Graham ng mga vitamins na kailangan kong inumin. May mga payo rin siya sa akin tulad ng pagkain ng masusustansyang pagkain at pag-iwas sa stress.

Nag-aayos ako ng sarili ko sa banyo nang dumapo ang mga mata ko sa tiyan ko. Itinaas ko ang hem ng T-shirt ko. Flat pa ang tiyan ko.

Hindi ko aakalain na may nabubuo nang bata sa loob ng flat kong tiyan.

Ewan ko pero kinakabahan ako. Masaya ako pero may takot nang malaman ko kay Dr. Graham na buntis ako. Gusto kong sumaya ngunit parang may pumipigil sa akin.

I won’t keep this pregnancy nor hide this pregnancy from Pavel. Hindi ko pa alam kung ano ba talaga kami at hindi niya rin nililinaw ang feelings niya sa ’kin.

Pero baka may magbago kapag nalaman niyang buntis ako.

“Ate, hindi n’yo po ba alam kung anong oras makakauwi si Pavel?” I asked Ate Rietz softly while I was fidgeting with my fingers under the table. Katatapos ko lang mag-dinner.

It’s been two days since I learned about my pregnancy, however, I wasn’t able to talk to Pavel because he has been out for the past few days.

Umuuwi siyang tulog ako at maaga ring umaalis. Hindi ko siya natsi-tsimpuhan.

“Hindi ko talaga iyan alam, Gio. Ang mabuti pa, doon mo na siya hintayin sa silid mo.”

“Sige, ate.”

Sinunod ko ang payo ni Ate Rietz since hindi rin maganda para sa katawan ko ngayon ang magpuyat. Sa kalagitnaan ng paghihintay ko kay Pavel, nakatulog ako.

Naalimpungatan lang ako nang may marinig akong kalabog mula sa labas. Bigla kong naalala ang nangyaring kaguluhan sa barko!

Hindi ako nakapagsuot ng sapin sa paa ko at diretso akong lumabas.

“I fucking know what I saw, Grigori! It was definitely her! It was really Graciella!”

Pababa na sana ako ng hagdan ngunit napako ang paa ko sa sahig nang marinig ko ang malakas na boses ni Pavel mula sa baba. Napabalik ako sa taas. Itinago ko ang sarili ko sa dingding.

“Pavel, I know your frustration, okay?!” ani ng boses ni Grigori.

“Also, isipin mo naman si Gio. Ilang araw mo na siyang hindi nakakausap eversince he recovered.” Nakilala ko ang boses ni Yegor.

“Don’t tell me, Pavel, that you will abandon him just because you saw Ms. Graciella? What if she just looks like-”

“I don’t care, Vadim! I just want to see her!” Pavel growled. “And Andrei, I want you to seize every bit of information you get from that night.”

“Pavel, if you get ahold of Graciella, what will happen to Gervacio? Will you dispose of him?”

“What do you think, Grigori?” Pavel challenged Grigori.

Napatakip ako sa bibig ko matapos marinig ang sinabi ni Grigori. I felt my stomach flip upon hearing his words.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 25

Chapter 25

Gervacio’s POV

I shivered.

I hugged my knees close to my aching chest and pressed my back against the headboard of my bed. My heart was breaking inside my chest as reality hit me hard. I felt like I was being punched in the gut.

How could I forget Graciella? How could I set aside that fact? When, in fact, she’s the very reason why I’m here, trapped in this uncomely fortress!

Gusto kong sampal-sampalin ang mukha ko dahil baka nananaginip lang ako. Kaso mas malala pala kasi nasa reyalidad na ako. Ito ang reyalidad. Reyalidad na baka ginagamit lang ako ni Pavel para punan iyon pangungulila niya kay Graciella.

I wasn’t really special to him. I didn’t really matter in his life because until now… nand’yan pa rin si Graciella sa puso niya. Siya pa rin ang hinahanap-hanap nito. Ako? Ginamit lang. Panakip-butas. Pampalipas-oras.

I got wound up in his actions toward me when, in fact, he’s a notorious leader of a syndicate. Of course, he had already mastered the art of manipulation, and he used that on me.

Those soft gazes he gave me. Those sweet gestures he showered on me. That gentle voice when he talked to me. All of them were lies. All of them were part of the plan! Part of playing with my meager and frail heart.

But what pained me the most was the fact that I… really, really fell for it. Despite how I guarded myself and reminded myself of what a devilish and cruel man he is, I still fell for him!

I hate myself! I hate myself for believing him. I hate myself because I easily entrusted my feelings to him. How imbecile!

I felt like I was in a rabbit hole. It’s a never-ending maze and quest. Everything was going back in circles. For once, I thought that I was in a pit that was too good to be true. I thought that this pit was built for my comfort. However, I was in a pit where I was being eaten slowly until I could no longer recognize myself.

I jolted from my deep thoughts when I heard violent knocks on the door. Nanginig akong bumaling doon.

Ngayon na ba nila ako papatayin? Ito na ba ang huling araw ko rito? Sino ang papatay sa akin? Sila Ezrah ba? O sila Yegor? O baka… si Pavel?

Tears welled up in my eyes, napalapit na ako sa kanila. Importante na sila sa buhay ko at tinuring ko na silang mga kaibigan. Si Yegor, Vadim, Andrei, Ate Rietz, Grigori, at ang mga seven giants- will they really betray me? Can they aim a gun at my head or even pull the trigger at me? Of course, they can! They’re criminals; what did I expect?

“Gervacio?”

Nangatal ang mga labi ko nang marinig ko ang malalim at malamig na boses ni Pavel. Tinakpan ko ang bibig ko at saka umiyak! Ayaw ko nang lumabas ng kwarto! Ayaw ko nang magpakita sa kanila!

Hinawakan ko ang t’yan ko. Niyong mga nakaraang araw ko lang nalaman na buntis ako. Masasabi ko pa ba ito kay Pavel? Sasabihin ko ba ito sa kanya?

The door burst open harshly as Pavel broke in. His jaw was clenching hard and his ice-blue eyes darted at me.

“Did I wake you up?” he asked. He closed the door behind him and walked into my room. “I heard a loud thud from in here, so I thought something happened…”

It seemed like the words melted in his mouth when he finally reached my bed and saw my cheeks wet with tears.

“Gio, what happened?” he asked and inspected my body. Sinuklay niya ang buhok ko at pinunasan ng kanyang hinlalaki ang mga pisngi ko. “Why are you crying? Nightmares?”

Ito na naman. Ang malambing niyang boses at pagkukunwari niyang nag-aalala sa akin!

I couldn’t tell him that I heard them earlier. Baka kung ano ang gagawin niya sa akin! Baka ito na ang huling sandali ko rito sa bahay niya!

Pavel brought my face to his chest and allowed me to weep there. Hinahagod niya ang likod ko habang umiyak ako sa kanyang dibdib.

I hate him. Dapat hindi na niya ako ginaganito. Dapat hindi na siya naging mabait sa akin. Ngayon para na akong baliw. Gusto ko na lang namnamim itong pang-uuto niya sa akin.

“Graham told me that you have fatigue and, due to so much dread from the incident on the ship, you lost consciousness,” he said softly while fixing my hair.

I was sitting sideways on his lap. Inaalo niya pa rin ako mula sa pag-iyak ko. Batid niya kaya na may alam na ako sa mga pinapakita niya sa akin? Batid niya bang narinig ko sila sa baba? Hindi na niya ako tinanong tungkol sa narinig niyang ingay dito sa taas. Siguro iyon iyong time na napalakas ko ang pagsara ng pinto dahil sa takot.

“Mmm!” Tango ko.

“Sinabi ni Rietz na hinahanap mo raw ako the past few days. I got… I got busy with work, especially after… what happened on the ship.” Parang may pumipigil sa kanya dahilan para mahirapan siyang isaysay iyon.

Bakit Pavel? Dahil ba nakita mo si Graciella roon? Bakit hindi mo na lang sabihin na naging busy ka dahil sa paghahanap mo kay Graciella?

Paanong ganito siya sa akin pero ibang tao ang nasa isip at puso niya? Ganito ba talaga siya ka-walang puso? Well, sino ba naman kasi ako, ’di ba?

Deputa! Wala naman akong karapatan sa kanya eh. Hindi ko naman ito boyfriend. Sinalinan lang niya ako ng kanyang semilya. At ngayon, tumubo na ang semilyang iyon sa t’yan ko!

“A-ano lang kasi… nagtataka lang ako kung bakit hindi na kita halos makita rito sa bahay mo. P-parang naninibago lang… gano’n.” Palusot ko.

Deep within me, my heart was breaking into small pieces, a break that cannot be easily repaired nor turned back into what it was before. He totally had me, he totally wrecked my heart beyond repair!

Sisimulan ko na bang magbilang ng oras dito sa bahay niya? Sooner or later, I know he or his men will dispose of me.

“Inaantok na ako. Matutulog na ulit ako.”

“Your eyes are swollen, Solnishko. Was your dream that bad?” he pondere, ignoring my statement.

Even my reality is so bad, Pavel Mikhailov!

“I just miss Tito Marvin. G-gusto ko siyang makita, Pavel.”

I swear to God! Kapag pinalabas niya ako, tatakas na ako.

“Pwede ko kaya siyang bisitahin?” Dahan-dahan kong untag.

Nakita ko ang pagkuyom ng kanyang mga panga.

“No. Not now, Gio.” Matigas niyang wika.

Demonyo ka, Pavel!

“K-kahit sandali lang?”

Binuhat niya ako at hiniga sa kama. Inayos niya ang kumot sa katawan ko. Hinaplos ng kanyang hinlalaki ang pisngi ko at saka hinagkan ang aking noo.

“You should go back to sleep. Goodnight, Solnishko!”

The next day, I had breakfast with Pavel. Pero unlike noong mga nakaraan, tahimik ako at parang naging hyper-aware sa mga tao sa paligid. Kahit na mga kaibigan ko, hindi na ako mapakali.

I already had a bad morning since I woke up with my stomach churning. Umagang-umaga pero nagsusuka ako ng laway sa banyo at hilong-hilo!

Habang dumadaan ang araw, mas lalong sumasama ang pakiramdam ko. Kaya nga minsan gusto ko na ring isisi itong mga emosyon ko sa pagbubuntis ko. Ang paiba-iba kong mood, pagiging emosyonal, at pag-usbong minsan ng damdamin ko ay parang dala lang ng pagbubuntis ko.

I know that I hate to see Pavel, yet part of me wants to stay by his side. My nerves calm down whenever he’s around! Kagaya kaninang madaling araw. It’s ironic how my body has a love-hate relationship with him.

Ngayon ay malapit nang kainin ng dilim ang liwanag. Maggagabi na naman pero kinuha ko ang pagkakataong iyon upang libutin ang oval at sinilip-silip ko ang madilim na kagubatan sa tabi ng oval.

“What are you doing here alone?”

Tumalon ang balikat ko nang biglang may magsalita sa tabi ko. Bigla-bigla na lang talagang sumusulpot ang demonyong ito sa tabi ko!

“Boring sa shungit mong bahay!”

Pagkibit-balikat ko at binilisan ang paglakad, kaso nahahabol niya ako nang walang hirap dahil sa haba ng kanyang biyas!

Nandito kasi ako sa malawak niyang oval at naghahanap ako ng maaring exit point nitong property niya. Because it is so impossible that there isn’t one. Shit! Bakit ba ang laki nitong property niya?

It’s been four days since I learned about my pregnancy, yet I cannot bring up the subject to him. Natatakot ako sa maaaring gawin niya once malaman niya ito.

“Sinabi nina Regin at Mesh na hindi ka raw kumain kaninang lunch,” untag niya.

Kusang bumagal ang hakbang ko, ako lang ang nahihirapan sa ginagawa ko eh.

“Kumain kasi ako ng maraming pakwan; nabusog ako!” Katwiran ko naman.

Shit! Tingin ko pinaglilihian ko ang pakwan. Ito na lang kasi ang gusto kong kainin. Gusto ko siyang pinapares sa gatas! Kanina rin nagtaka si Mesh at Regin kasi ayaw kong makakita ng buto no’ng pakwan. Gusto ko iyong malinis na!

Tiningnan ko siya. Naka-itim na trousers pa siya, makintab na itim na sapatos, at puting long sleeves na naka-roll up hanggang sa siko. Nakabukas pa ang tatlong butones no’n kaya nakikita ko ang maputi niyang balat at ang konti niyang tattoo.

“You should join me. I haven’t eaten since earlier, let’s have an early dinner. Come on,” he invited.

“Busog pa nga ako, Pavel.”

“It’s already 5 in the evening.”

“May araw pa.”

“Ano naman ngayon? You should put something in your stomach.”

Meron na! Gusto ko sanang sabihin iyan sa kanya. Nilagyan mo na ng laman itong t’yan ko! Deputa ka!

“Ahh! Pavel!” Tili ko naman nang bigla niya akong buhatin bridal style at matuling naglakad patungo sa bahay!

Kahit na wala akong ganang kumain, pinilit ko ang sarili! In the end, nagmamadali akong umakyat sa taas pagkatapos kumain kasi parang nasa lalamunan ko lang ang lahat ng kinain ko.

Sumuka kaagad ako pagkarating ko sa banyo ng aking silid.

Sa sumunod na araw ay sumama pa lalo ang kalagayan ko. Ni ayaw ko nang bumangon ngunit ayaw ko naman na mahalata nila ang pagbabago sa aking kinikilos o sa katawan ko.

“Okay ka lang ba talaga? Pansin ko na namumutla ka lalo, Gio!” Worried na saad ni Regin.

Nakatakip sa bibig ko ang kamay habang pinapanood ko sila ni Mesh na isa-isang kinukuha ang buto no’ng pakwan.

“Inaraw-araw mo na rin itong pakwan. Sigurado ka bang ayaw mong mag-dinner? Paghahainan ka namin,” alok ni Mesh.

Si Ate Rietz ay wala ngayon sa bahay since may nilakad. Ang mga seven giants ay nasa frontyard yata dahil pinalabas ito ni Pavel kanina na kakarating lang. Ewan ko kung ano ang ginagawa nila. Hindi kami sabay nag-dinner ngayon dahil wala siya buong araw!

“Akin na nga ito!” Inagaw ko sa kanila ang pakwan na wala nang buto. “Matulog na kayo. At saka ayaw ko ngang kumain!”

Nagkatinginan ang dalawang babae.

“Alis na!” Taboy ko sa kanila.

Tanging pagbuntong-hininga lang ang nagawa nila at umalis.

Nawalan na akong ganang kumain sa dining area kaya nakapagpasya ako na ituloy ang pagkain sa silid ko.

“Do we really have to do this, Mr. Mikhailov?” Napatigil ako nang marinig ko ang boses ni Judas. May hesitation sa tono ng lalaki.

“Why are you questioning my orders, Judas?”

“Sorry, Mr. Mikhailov, it’s just that… this house already feels lively since Mr. Gervacio came.”

“We need to leave this place as soon as possible.”

“That’s why we will get rid of him immediately?” This time it was Maze’s voice.

Tuluyan na akong nanlamig at hindi magalaw sa kinatatayuan ko.

“Yes!” ang naging sagot ni Pavel.

“Hindi po ba siya maliligpit ni Sir Yegor, Mr. Mikhailov?” tanong naman ni Jono.

“They’re working on finding Graciella. That’s why I asked you to get rid of him as early as tomorrow!” anas ni Pavel.

Hindi na ako umakyat sa silid ko. Bumalik ako sa kusina, lumabas ako at bumaba sa may oval. Malakas ang kabog ng dibdib ko at parang nasusuka na ako.

Basta ko na lang tinapon ang bitbit kong pinggan ng pakwan at tinungo ko ang nakita ko kaninang madilim na kagubatan sa may oval.

However, the moment I stepped foot on the grassland in the middle of the tall and huge woods, a loud siren roared all over the place. It was like a signal or a warning that an intruder had stepped on the property.

Saglit akong nabato sa aking kinatatayuan. Lumingon ako at napansin ko ang pagkakagulo ng bahay at ng mga tauhan ni Pavel! The red light around the oval was flickering, signifying a warning signal!

If they were talking about getting rid of me tomorrow, I might as well try to run away. At least mamamatay akong sumubok! Wala akong pagsisisihan!

I dashed into the woods, my tears brushing against the corners of my eyes as I sprinted into the woods without knowing where to go or without knowing if there was an exit in the middle of this deep forest!

Nag-echo sa kagubatan ang iyak ko at ang mga bayolente kong yapak sa mga tuyong dahon sa lupa.

“Ahhh!” sigaw ko nang madapa ako dahil sumabit ang paa ko sa ugat yata ng kahoy!

“Tito!” Iyak ko at pilit na bumangon.

Nanlaki ang mga mata ko nang biglang lumiwanag ang paligid ko. Parang may nag-switch on sa ilaw. Nag-angat ako ng tingin at nakita kong may mga ilaw nga na nakasabit sa puno ng kahoy. It was a white light.

“Gervacio!”

Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ko ang boses ni Pavel. Kumuha ako ng lakas sa puno ng kahoy upang makatayo.

Naisandal ko ang katawan ko nang makita ko si Pavel.

Tumataas-baba ang kanyang dibdib at bitbit niya ang isang pistol na kulay pilak.

“What do you think you’re doing?” His jaw clenched.

Dahil sa ilaw mula sa mga puno, nakita ko ang kanyang mga matang walang emosyon. Nagulo ang kanyang buhok, may bakas ng pawis ang kanyang kulay-abong long sleeves.

“Aalis ka? Tatakas ka?” sunod niyang wika habang lumalapit sa akin!

“Ano pa ba?!” I roared back.

“Ngayon? Ngayon ka pa ba tatakas?” He chuckled coldly.

“Bakit hindi? Papatayin mo naman ako, ’di ba?” Gumalaw ang kanyang panga.

“Do you think… I can?” he asked, his eyes losing their shine. Like a bright day suddenly turned gloomy and dark.

“Bakit hindi mo naman k-kaya? Kriminal ka! Mamamatay-tao ka! You just… you just fucking used me, you devil!” My eyes finally gave in, tears rolled down my cheeks like they were in a race! “Why can’t you just let me go, Pavel? ’Di ba, may lead na kayo kung nasaan si Graciella? Ang fiancée mo? Pakawalan mo na ako!”

Kinabahan ako lalo nang makita ko ang paghigpit ng pagkakahawak niya sa kanyang armas.

“Is this what you really want? Gusto mo talagang umalis?”

“Hindi,” anas ko. Nagtagpo ang kanyang kilay. “You know what I feel for you, Pavel. You know that I already like you… I l-l-love you despite how cruel and devilish you were to me! And I hate it! But after learning that you wanted to get rid of me and dispose of me… what do you expect? I love myself more than I love you!”

Inis kong pinunasan ang luha ko. Ngayon pa talaga ako nag-confess na tatakas na ako! Tang ina mo naman, Gervacio! Paawa ka naman eh!

“Ikaw… ano ba ang ginawa mo sa akin? You showed me affection and gentleness, but deep within you, it’s still her, right? Because you just used me and manipulated me for your own benefits! You are really living up to the name I called you- a devil! And congratulations, Mr. Pavel Mikhailov, for perfectly fooling me. You’ve got me so bad that I didn’t even recognize my own self anymore!”

Wala siyang naging reaksyon, na para bang nanonood lang siya habang nakatingin sa akin. Para lang siyang nanonood ng pagdadrama ko rito.

“Why are you telling me these things?” he said after a few moments. Umawang ang labi ko. “You want to run away, but you’re telling me these things like you actually wanted me to stop you from running away. I won’t stop you. Run, Gio. Run away from me. And make sure that I don’t see you anymore- not even your shadow!”

Hindi ko inaasahan na mas lalakas pa ang pagbuhos ng mga luha ko.

Kinasa niya ang kanyang baril. Unti-unti niya itong itinaas at tinuon sa ulo ko ang baril.

“This is how you paint it in your mind, right? Me killing you.” Ang lamig ng kanyang boses ay siyang lalong nagpanginig sa akin.

“P-Pavel,” I stammered, my throat dry. Parang may sariling utak ang kamay ko na humawak sa t’yan ko.

Tumigas ang bagang niya nang makita ang ginawa ko. Kumunot ang noo niya, mukhang nagtataka.

“Y-you devil! You will really kill me even if I tell you that I’m carrying your child!?”

Fuck you, Gervacio! Bakit mo iyan sinabi? Ang bobo mo! Tang ina mo!

“You’re… what?!” aniya, pero nakatuon pa rin ang baril sa akin.

Just run away, Gio! But what if he shoots me while I am running away? Kahit anong gawin ko, it is still a dead end for me! Shit!

“I’m pregnant with your child!”

Ngumisi siya at napatango. Nanatiling aalang emosyon ang kanyang mukha.

“I don’t want that child. You can get rid of that child!”

“Pavel.”

Narinig ko na tinatawag na siya ng mga tauhan niya. Mukhang pinaghahanap na rin siya dahil pumasok na siya rito sa gubat. Pero hindi sila binalingan ni Pavel.

“Run, Gio. While I’m still giving you the chance to run away!”

Napatalon ako! Kumikirot na ang paa ko na nasabit kanina.

“And if you get out of this forest alive, you can get rid of that child you’re talking about! Forget your life here. Forget me, and forget this hellish place!”

Alam kong wala talagang puso ang demonyong ito. Pero bakit nagugulat pa ako? Ayaw niya… ayaw niya sa munting buhay na nasa sinapupunan ko!

“Pavel,” I cried. Galit na galit ako sa kanya! Paano niya nasasabi iyan? Wala siyang puso!

“Run, or the first bullet from this gun will pierce you!”

Tinalikuran ko siya. Lumingon ako, pero nakatuon pa rin sa akin ang kanyang baril!

“Run, Gio! Just fucking run!” he thundered.

Tumakbo ako kahit na para na akong pilay dahil sa paa ko. Parang may motion sensor ang mga ilaw na bumubukas sa bawat daan ko sa kanila.

Napasigaw ako nang may marinig akong putok ng baril, ngunit hindi ako tumigil. Hindi na ako lumingon at tumakbo na lang ako nang tumakbo.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 26

Chapter 26

Gervacio’s POV

Back then, naisip ko, bakit kaya hindi na lang ako pinakuha ng magulang ko? Kung ayaw naman nila sa akin, bakit pa ako niluwal ng ina ko? Kung hindi niya naman pala ako kayang buhayin, why did she not take me away?

Alam kong hindi ko tunay na magulang si Tito Marvin, pero ramdam ko ang pagmamahal niya sa akin. Ngunit may mga pagkakataon talaga sa buhay ko na nainggit din ako sa mga kaklase ko noon. Nakikita ko kasi sila na pinupuntahan ng mama nila sa school para pakainin ng lunch, samantalang ako, mag-isa lang sa desk ko at nakatanaw sa mga kaklase ko na sinusubuan ng kanilang ina. Gusto ko ring maranasan ang gano’n.

Nakita ko ang mga kaklase ko na sinusundo at hinahatid ng mga magulang nila, habang ako ay nag-aabang ng masasakyang tricycle o pedicab pauwi.

Kahit sa pagmamahal na pinaramdam ni Tito Marvin sa akin noon, may parte pa rin sa puso ko na hinahanap ang aruga ng isang ina at ng isang ama. Minsan napapatanong ako, bakit kaya hindi ako pinakuha ng magulang ko? Kung pinakuha nila ako, hindi sana ako nabubuhay na may inggit sa puso.

I was always looking for a love that could mend my heart. Yet, when I finally felt that kind of emotion, it shattered me. I thought it could make me feel whole, on the contrary, it destroyed me.

“Tito, ang laki po ng tiyan ni Ate, oh. May sakit po siya?” Walang-hiya kong itinuro ang isang babae na bilog na bilog ang tiyan.

Nasa health center kami ni Tito Marvin dahil magpapakuha siya ng vitals para makakuha ng libreng maintenance sa kanyang high blood. Doon ko nakita ang isang babaeng bilog ang tiyan.

Ibinaba ni Tito Marvin ang kamay ko na nakaturo sa babae. Tiningnan ako ng babaeng may malaking tiyan at ngumiti siya sa akin, pero kumunot lang ang noo ko sa kanya.

Mahirap kaya ang ganoon? Mabigat kaya ang tiyan ng babae? Ang laki kasi, parang puputok na! Naawa ako sa kalagayan niya. Si Tito Marvin, high blood siya pero mukhang healthy naman, pero ang babaeng iyon, ang laki ng tiyan.

“Sshh! Buntis siya, Gio. Ikaw talagang bubwit ka!” mahinang suway ni Tito sa akin.

Habang pinagsasabihan ako ni Tito ay nakasunod lang ang mata ko sa babaeng may malaking tiyan. Tumayo siya dahil siya na ang kukunan ng vitals. Mas nahabag ako kasi nahihirapan siyang maglakad dahil sa laki ng tiyan niya!

“Buntis, Tito? Kagaya noong sabi mo sa akin dati?” saad ko sa mababang tono.

“Oo, may bata na riyan sa tiyan niya!”

“Ang galing naman po! Paano po nakapasok ang baby sa tiyan ni Ate?” mangha kong saad.

Tumikhim si Tito. “Malalaman mo rin sa tamang panahon, Gio!”

Naalimpungatan ako nang may marinig akong humahagulgol sa tabi ko. May naririnig akong tunog ng makina, at may naamoy akong alcohol at parang antiseptic.

I forcefully peeled my heavy eyelids open. I felt like I had been in a deep slumber for a long time, and my eyelids felt heavier than they should. Nang maibuka ko ang aking mga mata, sumalubong sa akin ang puting kisame at ilaw na puti halos masilaw ako roon.

Ngumiwi ako nang maramdaman ang kirot sa aking katawan- mga sakit na hindi ko alam kung saang parte nanggagaling dahil parang buong katawan ko ay nabugbog. I tried to speak, but no words came out of my mouth.

“Gio? Gio?” I turned to my right and saw my Tito Marvin crying a river. “Diyos ko! Salamat! Salamat at nagising ka na, anak ko!” iyak ni Tito Marvin. Hinagkan niya ang likod ng kamay ko at niyakap ito nang mahigpit saka bumuhos na naman ang kanyang luha.

Si Tito Marvin? Anong ginagawa niya rito? Nasaan ako? Bakit nandito si Tito Marvin? Nasa bahay ako ni Pavel…

My heart suddenly felt like it was being squeezed by a truck as realizations washed over me like cold water.

“T-Tito!” usal ko kahit na namamalat ang boses dahil sa tuyong lalamunan. Hindi ko akalaing sunod na bubuhos ang luha ko.

Parang bumagsak ang lahat ng emosyon at ang mga nangyari sa akin, ang pagtakas ko sa bahay ni Pavel, ang pagsabi ko sa kanya na buntis ako, at ang pagtulak niya sa akin palayo!

Tumayo si Tito Marvin at saka ako niyakap. Wala siyang sinabi, basta niya na lang akong niyakap. Hindi ko alam kung gaano ko namiss ang yakap niya, pero parang baha na lumabas ang mga luha sa aking mga mata.

Wala akong mapaglalagyan sa sakit na nararamdaman ko ngayon! Pakiramdam ko ay parang minamartilyo ang dibdib ko hanggang sa tuluyan na itong mabasag at dumugo.

Kumapit ako nang mahigpit sa braso ni Tito Marvin at pinakawalan ang boses ko. Sa puntong iyon, iyon lang ang naisip kong paraan para gumaan at mawala ang bigat na nararamdaman ko.

“Sshhh! Tahan na. Tahan na, Gio,” pag-aalo ni Tito Marvin sa akin.

I wept in Tito Marvin’s arms as if there were no tomorrow. Ang dami kong gustong sabihin sa kanya ngunit nangunguna ang aking mga luha. Hindi ko kayang magsalita habang humahagulgol.

I’m alive! I don’t know how I ended up in this hospital room, but I’m alive! At nandito sa tabi ko si Tito Marvin. Hindi ko alam kung saang lugar kami ngayon pero kasama ko siya.

“Tahan na, Gio. Kakagising mo pa lang. Kumalma ka muna.”

Pinakawalan ako ni Tito Marvin at pinunasan ang luha ko. Inalalayan niya akong maupo sa kama at doon ko lang napansin na may mga bandage pala ang kamay ko. Ang isa ko namang binti ay hindi ko rin maigalaw nang maayos.

“Tatawag ako ng doktor, ha,” bilin ni Tito at kaagad na lumabas ng kuwarto.

Bumalik si Tito kasama ang isang babaeng doktor. Tumabi si Tito Marvin at nanood habang tinitignan ako nito. Nagsagawa ito ng motor check sa akin at nagtanong.

“You’ve been asleep for almost two days, hijo. Thankfully, wala namang major problem sa katawan mo. Itong mga sugat mo na lang ang kailangang gamutin. At kung gusto mo nang lumabas, makakalabas ka na.” Ngumiti ang doktor sa akin. “Also, I had our OB check you because I saw something in the test results we ran. You’re a bearer, and you’re pregnant. Did you know that?”

Tumango ako sa doktor.

“That’s good. Then, take extra care of your body, okay? Ang lakas ng kapit ng baby mo. Sa nakita ko kasing sugat na natamo mo, hindi siya basta-basta.”

Kinausap din ng doktor si Tito bago ito lumabas. Nang mawala ang doktor at ang kasama nitong nars ay saka pa lumapit sa akin si Tito Marvin.

“Gusto mo na bang umuwi, Gio?” tanong ni Tito.

I felt weirded out. Nakita ni Tito ang kondisyon ko at malamang ay nalaman na rin niya ang tungkol sa aking pagbubuntis, pero hindi niya ako tinanong o inusisa tungkol sa nangyari. Nakita niya rin ang mga sugat sa katawan ko pero wala siyang naging katanungan. Kahit ang biglaan kong pag-iyak kanina ay hindi niya inungkat.

Nang makalabas kami ni Tito Marvin sa ospital ay saka ko lang nalaman na nasa isang pribadong ospital pala kami sa Manila.

“Marvin, uuwi na kayo?”

Pareho kaming napatigil ni Tito Marvin nang may lalaking lumapit sa amin, isang matandang lalaki na isa ring doktor base sa kanyang uniform.

“O, Ricky, ikaw pala. Oo, uuwi na kami. Wala rin kasi kaming matutuluyan ng anak ko rito,” anang ni Tito sa lalaki.

“Sinabi ko naman sa iyo, Marvin, na puwede kayo ng anak mo sa bahay ko, ’di ba?”

Nagpabalik-balik ang mata ko sa lalaking doktor na si Ricky at kay Tito Marvin. Hindi ko nakikilala ang lalaki pero tingin ko ay nakita ko na ito minsan. Pamilyar sa akin ang kanyang buhok na blonde at mga mata na kulay tsokolate. Hindi ko lang matandaan kung saan at kailan.

“Hindi na, Ricky. Sobrang perwisyo na niyon sa iyo, at saka ang laki na rin ng naitulong mo sa amin ng anak ko.”

“Ihahatid ko na lang kayo.” Pursigidong alok nito sa amin ni Tito.

Matigas na umiling si Tito kay Ricky. “Hindi na. Ang layo ng Sta. Teresa rito.”

“Marvin…” usal ng doktor.

“Alis na kami. Salamat ulit, Ricky.” Mabilis na sapaw ni Tito kay Ricky.

Yumuko ako sa doktor at saka sumunod kay Tito Marvin dahil hinila na niya ako palabas ng ospital. Mukhang nakalimutan saglit ni Tito na injured ang isang paa ko. Isang beses kong nilingon ang doktor at nakita ko siyang nakatingin sa amin.

Simula nang makasakay kami sa taxi ay tahimik na si Tito. Gusto ko siyang tanungin tungkol kay Ricky, ngunit naisip ko na hindi nga niya ako inusisa sa nangyari sa akin.

Tumingin ako sa labas ng taxi. Tinanaw ko ang nagkukulay-kahel na paligid. Nahagip ng mga mata ko ang salamin ng taxi at ganoon na lang ang pagtalon ng dibdib ko nang makita ang isang pamilyar na pares ng mga mata.

Napaangat ako at tumingin sa labas, pero wala na akong makita. Muli akong tumingin sa salamin at sa puno na unti-unting lumiit habang tumatakbo ang kotse. Nawala na ito.

“Gio, ayos ka lang ba?” tanong ni Tito at pinisil ang kamay ko.

“Ayos lang ako, Tito.”

“Matulog ka muna. Gigisingin na lang kita kapag nasa bahay na tayo, mmm?”

Ipinikit ko ang aking mga mata at sinubukang matulog, kaso paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang nangyari doon sa gubat. Nasaktan ako nang sobra dahil sa naging reaksyon niya nang sabihin ko na buntis ako.

Naibaba ko ang mata ko sa aking tiyan. I survived. My baby survived.

“And if you get out of this forest alive, you can get rid of that child you’re talking about! Forget your life here. Forget me, and forget this hellish place!”

“And if you get out of this forest alive, you can get rid of that child you’re talking about! Forget your life here. Forget me, and forget this hellish place!”

“And if you get out of this forest alive, you can get rid of that child you’re talking about! Forget your life here. Forget me, and forget this hellish place!”

Tumulo ang luha ko nang marinig ang boses ni Pavel sa aking tainga na parang isang sirang plaka.

Kakayanin ko ba kapag pinatanggal ko ito? Magiging maayos ba ang buhay ko kapag kinuha ko ito?

“Hindi ko kaya!” iyak ko at nailukot ang katawan sa kama.

Dalawang araw na simula nang makauwi kami ni Tito sa aming bahay sa Sta. Teresa, ngunit nakakulong lang ako sa kuwarto. Lumalabas lang ako kapag kakain at maliligo. Other than that, wala na akong ginagawa. Nagmumukmok ako at pinag-iisipan kung ano ang gagawin sa dinadala ko.

Nag-angat ako ng tingin nang may kumatok sa pinto.

“Gio, sabayan mo ako sa hapunan,” anang ni Tito.

“Susunod ako, Tito,” balik kong wika.

“Maghihintay ako, Gervacio, ha.”

“Opo.”

Bumangon ako mula sa pagkakahiga. Pakiramdam ko ay nawawalan na ako ng lakas sa bawat araw na dumadaan.

“Damihan mo ang kain mo,” untag ni Tito.

Tiningnan ko ang isang sandok ng kanin at ulam sa plato ko.

“Tito, magpapakwan na lang po ako.”

Binitiwan ni Tito ang kutsara at tinidor niya. Parang napapagod na rin siya sa akin.

“Hanggang kailan ka magiging ganito, Gio? Tingnan mo ang sarili mo. Nanlalalim na ang mga mata mo. Payat ka na nga, mas pumayat ka pa! Ano’ng balak mo sa buhay mo? Buntis ka pa naman!”

Naramdaman ko ang pag-init ng gilid ng aking mga mata, habang ang mga ngipin ko ay bumaon sa aking labi.

“Gio, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa iyo. Pero maawa ka naman sa sarili mo at sa pinagbubuntis mo!”

Tiningnan ko si Tito Marvin. Isang kurap lang at bumuhos na ang mga luha sa aking pisngi na parang talon.

“T-Tito… n-natatakot ako! Natatakot po ako!” iyak ko.

“Saan? Ano’ng kinakatakot mo?” Bakas sa boses ni Tito ang pag-aalala.

“S-sa lahat po!” hagulgol ko. Akala ko ay wala na akong luha matapos ang ilang araw na pag-iyak, kaso may iluluha pa pala ang mga mata ko. “Tito, paano kung ipalaglag ko na lang po ito?”

“Gervacio! Naririnig mo ba ang sarili mo? Kaya mo ba ito ipapalaglag kasi natatakot ka?”

Bumuhos lalo ang luha ko. Tumayo si Tito, kinuha ang upuan at inilapit sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Natatakot ka kaya mo ipapalaglag? Natatakot ka bang palakihin ang magiging anak mo kasi mag-isa ka? Nandito ako, Gio. Sasamahan kita! Palalakihin natin ang magiging anak mo. Hindi kita hahayaang mag-isa, Gio, mmm? Naiintindihan mo na ako?”

Niyakap ko si Tito Marvin. “Tito… hindi ko po alam kung ano ang gagawin ko! Sorry po!”

“’Wag mo nang uuliting isipin na ipalaglag ang pinagbubuntis mo, Gio, mmm?”

Kumalas si Tito sa aming yakapan at pinunasan ang aking mga mata. Humihikbi akong tumango sa kanya.

“Tito, hindi mo ba ako tatanungin kung sino ang nakabuntis sa akin? O kung ano ang nangyari sa akin?”

Humingang malalim si Tito. “Ayaw kong ma-stress ka, Gio. Alam ko naman na kapag handa ka na ay sasabihin mo sa akin ang lahat. Naghihintay lang ako,” saad ni Tito at saka maliit na ngumiti sa akin.

“T-Tito,” usal ko. Hinawakan ko ang kamay ni Tito na parang doon ako kumukuha ng lakas. “Tito, si… s-si Pavel po ang nakabuntis sa akin.”

Tito Marvin tilted his head, puzzled.

“Pavel?” usal ni Tito. “S-sinong Pavel, Gio?”

Unti-unting kumunot ang noo ko. “Tito, si Pavel po. Iyong dinala ko rito sa bahay. Iyon pong amo na dinala ko rito sa bahay.” Paliwanag ko dahil baka nakalimutan na niya ito.

“Gio, wala kang ipinakilala sa akin. Wala kang dinala na lalaki rito sa bahay.”

Napakurap-kurap ako sa pahayag ni Tito.

Ano?

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 27

Chapter 27

Gervacio’s POV

“Sumama ka kay Mani sa Manila kasi may malaking gig doon. Umuwi ka rito nang mag-isa upang magpaalam sa akin na magtatrabaho ka roon dahil kinuha ka bilang makeup artist ng isang personality. Pero wala kang dinalang lalaki rito sa bahay, Gio. Hindi ko kilala ang sinasabi mong Pavel!”

“Gio, matapos mong magpaalam sa akin, sobrang dalang na lang ng pagtawag at pag-text mo. Pero consistent naman ang pagpapadala mo ng pera kaya naipon ko ang mga iyon. Hindi ko naman kasi nagagastos ang pera dahil may pinagkakakitaan ako rito. Kinausap kita tungkol doon pero patuloy pa rin ang pagpapadala mo.”

Nang marinig ko iyon kay Tito Marvin, naguluhan ako. Akala ko nababaliw na ako at nag-iilusyon na lang. I know what I went through. I know what happened. I know that all those things weren’t only in my head.

Yes, I get that I went through so many traumatic situations in my life. However, I know deep down that those circumstances didn’t render me insane. Pavel is real. Yegor, Vadim, Andrei, Grigori, Ate Rietz, ang seven giants, at maging ang mga kaibigan ko sa bahay ni Pavel-totoo silang lahat! Hindi sila gawa-gawa lang ng isip ko!

Paano itong pinagbubuntis ko? Wala akong naging lalaki maliban kay Pavel. Ito pa lang, alam ko nang hindi ko ilusyon ang mga nangyari. Nonetheless, I chose not to ask Tito Marvin further about it because it seems like he is only going to tell another lie.

I don’t know his reason for lying to me, so I kept my mouth shut. Sinubukan kong intindihin at hindi na lang usisain si Tito Marvin dahil baka ayaw niya rin talagang pag-usapan namin si Pavel. O baka sinisisi niya ito sa nangyari sa akin.

Well, I can also benefit from it. Because right now, even when thinking about him, all I can remember are his cold and emotionally detached eyes and his stoic face. His last words to me also keep ringing in my head. And that gives me even more reason to loathe him and curse him to death!

I will never take this child out inside my womb. I will never… heed his words even if he points a gun at my head.

Tinakpan ko ang bibig ko nang muli kong maramdaman ang pagbaliktad ng tiyan ko. Mabilis akong tumayo at saka tumakbo sa labas ng bahay. Napaupo ako at dumuwal nang dumuwal.

Isang linggo na mula nang makauwi ako rito sa Sta. Teresa at tama nga si Dr. Graham; may ilalala pa pala itong mga pagsusuka ko, paglalantakan ng kung ano-anong pagkain, at pagkahilo. Gusto ko mang pumasyal sa palengke kaso nasusuka ako sa amoy doon. Sa huli, nanatili ako sa bahay at ang pinagkakaabalahan ko na lang ay ang hardin sa maliit naming bakuran.

Dati, hindi talaga namin naalagaan ni Tito itong bakuran namin dahil maaga kaming umaalis papuntang palengke tapos gabi na rin minsan kung umuwi. Pero ngayong nasa bahay ako, naasikaso ko na sila.

“Gio! Okay ka lang ba? Naku naman!” nag-aalalang wika ni Ate Bebang. Siya ang tsismosa sa palengke at kaibigan namin ni Tito Marvin. “Sobrang lala pala talaga ng paglilihi ng mga tulad ninyo, Gio.”

Nalaman ni Ate Bebang na buntis ako noong nakaraang araw dahil nasaksihan niya kung paano ako nasuka nang maamoy ko ang dala niyang escabeche. Akala ko nga tatawanan ako ni Ate Bebang o huhusgahan, pero hindi. Imbes ay naging interesado siyang maunawaan ang mga tulad kong bearer.

“O-okay lang ako, Ate Bebang. Ipinagdarasal ko na lang na sana mawala na po ito.”

“Ito namang si Marvin, bakit ba iniwan ka niyang mag-isa rito? Masyado nang nagpapayaman iyang tito mo, ha!” ani Ate Bebang.

Kinuha niya ako ng tubig pangmumog at inalalayan pabalik sa loob ng bahay.

“Wala kasing magbabantay sa tindahan namin sa palengke, Ate.”

“Eh, paano naman ako? Hindi nga ako pumunta ng palengke.”

“Kakauwi lang kasi ng anak mo, ate, mula sa ibang bansa.”

“Ay, siya nga pala! Kaya ako pumunta rito dahil may maliit na salo-salo mamaya sa bahay. Pumunta ka, ha? At saka, may gusto ka bang kainin o mga ayaw mo?”

“Nakakahiya naman, Ate!”

“Sige na. Ano, mayroon ba?”

“S-sa ngayon kasi, Ate Bebang, ang gusto ko lang pong kainin ay pakwan at adobong baboy sa asin.”

“Sige, sige! Ipagluluto kita niyan. Uutusan ko na lang din si Angelo na tumulak sa palengke upang bumili ng pakwan!”

Hindi kami close ng anak ni Ate Bebang mula pa noon dahil mahilig niya akong awayin. Tinatawag niya akong shuding kaya naman tinatawag ko rin siyang baboy noon.

Kaso ngayon, hindi na mataba si Angelo. Parang inilipat niya lahat ng taba sa katawan kay Ate Bebang! Chariz! Ngayon kasi, matipuno at maskulado na si Angelo. Gumwapo na rin siya.

Nagpasalamat ako kay Tito Marvin dahil pinigilan niya ako sa balak kong pagpapalaglag sa pinagbubuntis ko. Inaamin ko, pagkatapos ng insidenteng iyon, naguluhan talaga ako at natakot nang sobra. Kaya hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko.

Yet right now, each passing day seems bearable now that I’ve realized I will not be alone anymore. I already have a child in my womb. I will be a parent soon. Such a notion slightly scares me, but I know He will guide me in this coming new stage in my life-parenthood.

“H-hi,” saad ni Angelo sabay ngiti sa akin.

“Hello, Angelo!”

“Pumasok ka na. Inihanda na ni Mama ang pagkain para sa iyo.”

Sinabayan ako ni Angelo papasok sa kanilang bahay. Maganda at malaki itong bahay nila. May pamilyar na hitsura ng bahay ang dumaan sa isip ko pero kaagad ko iyong idinis-miss. My life in that house had already ended.

Nahiya ako nang ihiwalay ako nina Ate Bebang sa iba nilang mga bisita! Alam ko namang medyo close kami pero nakakahiya pa rin.

“I heard from Mama na buntis ka pala?” ani Angelo. “Gusto mo pa ba ng kanin?”

Umiling ako kay Angelo nang magsasandok na sana siya ng kanin. Natatakam na ako sa adobo at pakwan.

“Mmm, bearer ako, Angelo, at ayun… nabuntis ako ng isang lalaki na hindi naman tanggap itong pinagbubuntis ko! Hehe! Ang gago, ’di ba? Pero mas tanga ako!” Hilaw akong ngumiti kay Angelo.

Siyempre, hindi ko sasabihin kung sino ba talaga ang ama nitong dinadala ko. Paano ko naman sasabihin sa kanya kung si Tito Marvin nga, idinenay ang pag-iral ni Pavel?

Kung igigiit ko kay Tito Marvin si Pavel, wala rin akong katibayan sa pagkatao nito dahil hindi ko dala ang cellphone na bigay niya. Nandoon sana ang mga larawan ko at ang mga larawan ng mga tao sa bahay.

“I-I’m sorry for asking, Gio.”

Iwinasiwas ko ang kamay ko kay Angelo. “Okay lang, Angelo. Wala na naman iyon sa akin. I’m at fault too for being so careless and dumb.”

“No, Gio. Don’t say such things. Besides, hindi mo naman kailangan ng lalaking gago na tinakbuhan ang responsibilidad niya sa iyo at sa baby mo.”

“Salamat, Angelo. Alam mo, maayos ka naman pala, eh! Ang bully mo lang sa akin noon!”

Nahihiya niyang iniwas ang tingin pero may multo ng ngiti sa kanyang mga labi.

“T-tinatawag mo rin akong b-baboy noon, eh!”

“Nauuna ka kasi!”

Ibinabalik niya ang atensyon sa akin. “Ang sarap mo kasing tuksuhin noon, ang bilis mamula ng mukha mo.”

“Sus! Nagpapalusot ka pa!”

“Haha! Kumain ka na.”

“Sige. Kaya ko na rito. Asikasuhin mo na rin ang ibang bisita mo. Ang tagal mong nawala rito sa atin, namiss ka ng mga tao rito!”

Umiling siya. “Samahan muna kita. Wala pa naman ang mga kaibigan ko.”

“Edi, sabayan mo na ako. Baka naman nagda-diet ka dahil inaalagaan mo ’yang macho mong katawan?”

Angelo chuckled. “Of course not! Sige, sasabayan na kita.”

Nagmature na nga kami ni Angelo dahil tinatawanan na lang namin ang mga nangyari noon. Ahead si Angelo ng isang taon sa akin, pero dahil nasa pareho kaming school at palaging magkasunod ang room namin, palagi naming nakikita ang isa’t isa.

Tama ba namang sisipulan niya ako sa labas ng room namin at tatawaging shuding! Ngayong nagbabalik-tanaw kami sa nangyari noon, natatawa na lang kami.

Si Angelo ay isang factory worker sa Taiwan at matapos ang ilang taon ay ngayon lang siya nakauwi. Ang dami niyang kwento tungkol sa pinuntahan niyang bansa. Kaya hindi naging boring ang dinner ko dahil sa kanya.

“Ako na ang kukuha ng mga buto,” giit niya.

“Salamat!”

Ilang sandali lang ay dumating din ang kanyang mga barkada kaya naman tinulak ko na siyang puntahan ang mga ito. Dumating na rin naman si Tito Marvin galing sa palengke kaya hindi ako naiwang mag-isa sa mesa.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Itinaas ko ang T-shirt ko at tumambol ang puso ko nang makita kong unti-unti nang lumolobo ang tiyan ko.

“Hindi ko man inaasahan ang pagdating mo, naging duwag man ako, at minsan mang pumasok sa isip ko na ipakuha ka… sorry, baby. I promise you, I will love you and take good care of you, my little angel.”

Ibinaba ko ang T-shirt at sinuklay ang buhok. Natulala naman ako nang pumasok sa isip ko ang hitsura ng doktor na kilala ni Tito Marvin. Kaya pala para siyang pamilyar dahil pareho kami ng kulay ng mata, may blonde streaks ang buhok ko samantalang ang sa doktor ay blonde talaga.

“Gio, kumain na tayo!”

Napatalon ako sa sigaw ni Tito Marvin.

“Nandiyan na, Tito!”

I shook my head. Ano ba naman itong pumapasok sa isip ko?

Lumabas ako ng silid at tumungo sa kusina. Napangiti ako nang may makita akong pakwan roon. Halos gulay na lang din ang kinakain ko ngayon dahil ayaw ko ng amoy ng isda, kahit anong luto pa iyon. Hindi naman mabuti kung magpo-pork ako araw-araw.

“Tito, paano niyo po pala nalaman na nandoon ako sa ospital? O sinugod sa ospital?” tanong ko kay Tito habang kumakain kami.

Finally, pagkatapos ng ilang linggo ay matatanong ko na si Tito. Nagtataka talaga ako kung paano siya napadpad sa Manila.

Saglit akong tiningnan ni Tito at bumalik sa kanyang pagkain.

“Tinawagan ako ni Ricky. Nakita mo naman siya, ’di ba? Isa siyang doktor doon sa ospital kung saan ka isinugod!”

Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa ospital o kung sino ba talaga ang nagdala sa akin doon. Ang huli ko lang kasing naalala ay nawalan ako ng malay sa loob ng gubat kakatakbo. At pagkagising ko nga ay nasa ospital na ako.

“Sino po kaya ang naghatid sa akin sa ospital?”

“Iyan ang hindi ko nalaman. Ang sabi ni Ricky sa akin ay may mabuting tao raw na nakakita sa iyo sa tabi ng daan at dinala ka sa ospital.”

Tumango ako.

“E-eh, iyong Ricky po, Tito… parang pamilyar po siya sa akin.”

Saglit na natigilan si Tito.

“Ah, napapasyal kasi siya noon dito sa atin kaya ka nga niya nakilala noong isinugod ka sa ospital. Masuwerte ka dahil siya ang nag-asikaso sa iyo.”

“Kaibigan… po ninyo si Dr. Ricky?” maingat kong tanong kay Tito Marvin.

“Gio.”

“Curious lang, Tito.”

“He was my ex-boyfriend.”

“Po?”

“Kumain ka na! Puro ka tanong!” dismisa ni Tito pero hindi ako tumigil.

“Bakit po kayo naghiwalay?” Hindi ko siya tinantanan.

Kita ko ang pagbuntonghininga ni Tito. Mukhang batid niya na hindi ko talaga siya lulubayan.

“Mayaman siya, mahirap ako. Jusko! Nag-aaral siya ng pre-med niya nang magkakilala kami at naging kami nga, pero sandali lang naman iyon. May… may mga nangyari na hindi namin inaasahan pareho at naghiwalay kami. Kinasal siya sa babae at ayun na. The rest is history!”

I gasped.

Diyos ko! Sa halos tatlong dekada ko rito sa mundo na kasama ang Tito Marvin ko… ngayon ko lang nalaman na may ganitong love story pala siya!

“W-was he your last boyfriend, Tito?” maingat kong tanong na para bang takot akong masaling ang sugat sa kanyang puso, kung mayroon man.

“Mmm!” parang walang anomang saad ni Tito habang nakayuko sa pagkain. “Kumain ka na, Gio. Saka na ’yang mga tanong mo.”

I cannot imagine Tito Marvin’s pain. Pero bakit kung makaakto ang Ricky na iyon ay parang wala siyang ginawa kay Tito? Yeah, I get that he’s a married man. Tapos nag-aalok pa ng bahay niya at iginiit pang ihatid kami. What if malaman ng wife niya o ng pamilya niya?

What a conceited jerk!

Bigla kong naisip ang sarili ko at ang nararamdaman ko kay Pavel.

“Tito, paano mo iyon kinaya? Paano ’yung sakit? Ang disappointment? Ang pag-move on?”

Tumigil si Tito sa pagsubo. Pinukol niya ako ng tingin habang nilalantakan ko ang pakwan.

Lumunok siya na para bang may malaking balakid sa kanyang lalamunan bago ako sinagot.

“Tinanggap ko, Gio. Masakit… para akong pinapatay nang dahan-dahan sa mga panahong iyon. Pero tinanggap ko ang sakit at ang katotohanan. Naisip kong tumigil na lang kaso… ako naman ang dehado, ’di ba? You came into my life, Gio, at ikaw ang isa sa rason kung bakit nandito pa ako. Noong biglang dumilim ang mundo ko dahil sa nangyari sa amin ni Ricky, ikaw ang nagsilbing ilaw ko. Kaya nagpasalamat na rin ako na sa akin ka binigay.”

The thought of falling in love is fun and sounds easy. But the pain caused by love is excruciatingly painful. And forgetting is the hardest part of it.

Pero kinaya ng Tito Marvin ko. Alam ko, kakayanin ko rin. Makakalimutan ko rin siya, lalo na’t punong-puno ng galit ang puso ko para sa kanya.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 28

Chapter 28

Gervacio’sPOV

“Dapat tinawag mo ako kapag may mabibigat kang bubuhatin, Gio. Tingnan mo nga ang tiyan mo, oh. Ang laki na niyan!” suway ni Angelo sa akin sabay agaw ng mineral water mula sa kamay ko.

Naubusan na kami ng tubig ni Tito Marvin dito sa bahay. Nakalimutan ko pang ipapasok ito nang mag-deliver ang suki namin kanina sa tubig, kaya ako na sana ang bubuhat nito sa loob nang makita ako ni Angelo. Kaagad niya akong inagawan.

“Grabe ka naman, Angelo! Two months pa lang itong tiyan ko!” satsat ko habang nakasunod sa kanya papasok ng bahay namin ni Tito Marvin. Hinimas ko ang t’yan ko.

“Kahit na!”

Ngumuso ako at ibinaba ang mga mata sa tiyan ko. Oo nga. Tama naman si Angelo. Ewan ko kung normal lang ba ito sa mga bearer na malaki ang tiyan kapag nabubuntis?

Pakiramdam ko kasi, doble ang nilaki nito kahit na dalawang buwan pa lang naman akong buntis!

Pero ang nakakatuwa rito sa kapitbahay namin, lalo na iyong medyo may edad na. Pinapayuhan nila ako at sinusuportahan. Pero syempre may iba pa rin talagang tumaas ang kilay at pinagchi-chismisan ang ang sitwasyon ko.

“Gusto mo ba ng pakwan?” tanong ni Angelo nang mailagay na niya ang galon sa water dispenser.

“Nagpabili ako kay Tito. Naubusan na kami, eh.”

“Meron kami sa bahay!”

“Ha? Nag-i-stock pala kayo ng pakwan sa bahay ninyo?”

“Ahm, kahapon lang. Namili kami ni Mama. Dalawa iyon at pulang-pula na.”

Awtomatikong naglaway ang bibig ko nang marinig ang sinabi ni Angelo.

“N-nakakahiya naman. Palagi na lang akong nanghihingi ng ulam at kanin sa inyo,” kunwari ay tanggi ko.

Totoong nakakahiya, pero ewan ko rin sa katawan ko! God! Nitong mga nakaraang linggo ay nahihiya na ako kina Ate Bebang at Angelo dahil panay ang hingi ko ng ulam nila. Hindi ko rin kasi maintindihan kung bakit natatakam ako sa luto nila.

Naaamoy ko lang ang luto nila mula sa bahay namin, hanggang sa utusan ko na si Tito Marvin kung pwedeng makahingi. Ayaw ko nang kumain ng ulam sa bahay namin. Kahit baboy pa ang niluto ni Tito, ayaw ko na. Ang gusto kong ulam ay iyong galing sa ibang bahay!

Normal pa ba ito? Baka nagmumukha na akong patay-gutom o ’di kaya’y kinakawawa ni Tito sa ulam. Pero ang totoo, nilulutuan ako ni Tito bago siya umalis ng bahay. Siguro itong sarili ko lang talaga ang problema!

“Hindi ka na iba sa amin ni Mama, Gio. Ano, may ulam ka ba para sa lunch? Magluluto ako mamaya ng hamonado, doon ka na sa bahay mag-lunch.”

“Ah, hindi na, Angelo. May adobo pa riyan, eh. Nagluto kanina si Tito.”

“Gano’n ba? O sige, ihatid ko na lang ang pakwan dito?” alok niya.

“Naku, huwag na, Angelo. Ako na lang ang pupunta sa bahay ninyo!”

“Sige!”

“Salamat sa tulong mo, Angelo!”

Isinara ko ang pinto at muling pumasok sa bahay. Wala akong ibang pinagkakaabalahan kaya naman nanonood lang ako ng mga video gamit amg isang cellphone ni Tito Marvin.

Habang nanonood ako ay naamoy ko na naman ang luto mula sa bahay nila Angelo. Hindi gano’n kalapit ang bahay namin pero tingin ko, ngayong buntis ako, mas tumalas ang pang-amoy ko.

Without hesitation, tumayo ako. I looked at myself in the mirror before I went out and headed to Ate Bebang’s house. Sa pagkakaalam ko, wala rin si Ate Bebang sa bahay nila dahil nasa palengke. That means it was only Angelo in their house. Wala na rin kasi ang ama ni Angelo dahil iniwan sila nito at nag-asawa ng iba. Technically speaking, si Ate Bebang ang legal na asawa, kabit lang iyong kinakasama ngayon ng ama ni Angelo.

Kaya nga rin hindi na pinabalik ni Ate Bebang si Angelo sa ibang bansa dahil silang dalawa na lang din naman sa bahay at may negosyo na rin. Si Angelo ay may sari-sari store din sa harap ng kanilang bahay na siyang pinagkakaabalahan niya ngayon.

Kumatok ako sa pinto nila Angelo nang makarating ako.

“Saglit lang!” sigaw ni Angelo mula sa loob.

Ilang sandali lang ay bumukas na ito. Kimi akong ngumiti sa kanya.

“I-iyong pakwan na s-sinabi mo,” patiuna ko, kahit na mas natatakam ako sa amoy ng ulam niya.

“Oh, sige, pasok ka.”

I jumped when I felt his hand on my waist. I glanced at Angelo, but he acted like it was nothing and it was only his natural behavior. I shook my head. Angelo locked the door behind us and guided me inside their house.

“Tamang-tama ang dating mo. Naghahain na ako ng lunch. Sabayan mo naman ako.”

Nahihiya siyang tumingin sa akin. “Naparami rin ang luto ko, mukhang hindi ko mauubos.”

Paanong hindi tatama, eh, sinadya ko talagang pumunta rito para sa lunch!

“S-sige, kung iyan ang gusto mo!”

Lumapad ang ngisi ni Angelo. Kaagad niya akong pinaupo at kinuha ng plato at kubyertos.

“Ito pala ang pakwan!” Nilapag niya rin sa mesa ang pakwan na nakahiwa na at wala nang buto.

Parang bumaha ang laway ko. Takam na takam na ako! Pero hinintay ko munang maupo si Angelo bago ako lumamon. Habang kumakain kami ay tinatanong niya ako tungkol sa pagbubuntis ko o kung may kailangan ba raw ako. Inilingan ko naman siya.

Tama na itong nakakalibre ako ng ulam sa kanila!

“Wala na ang morning sickness mo?”

Nilunok ko ang pagkain sa bibig. “Meron pa, Angelo.”

“Ang tagal pala niyan mawala.”

“Kaya nga, eh.”

Pagkatapos naming kumain ay nagboluntaryo akong maghugas ng aming pinagkainan pero tinanggihan niya ako.

“Kainin mo na lang ang pakwan mo,” natatawa niyang saad.

Ngumuso ako. Napatingin ako sa harap ng sink. Transparent glass iyon kaya naman nakikita ko ang labas.

“Hala! May bunga na pala ang bayabas ninyo!” bulaslas ko nang makita ko ang malalaking bunga ng bayabas sa likod-bahay nila.

“Mmm, gusto mo ba?”

“Pwede? Parang ang sarap ng bayabas, ang bilog na bilog!”

Nagpunas si Angelo ng kanyang kamay.

“Kukunan kita!”

“Sama ako!” Parang bata kong saad at napatalon ng konti.

Lumabas kami ni Angelo at umakyat siya sa puno.

“Angelo, dalawa lang! Ayaw ko ng marami! Tsaka kunin mo iyong bilog na bilog, ha,” saad ko habang nakatingala sa kanya. Itinuro ko iyong mga bayabas na gusto ko.

Ngumiti siya habang nasa taas. “Yes, madam!” biro pa nito.

Dalawa ang kinuha ni Angelo. Bumalik kami sa loob ng bahay at hinugasan niya ang mga ito. Halos kuminang ang mga mata ko.

“Angelo, huwag mong balatan. Hiwain mo na lang diretso at tanggalin lahat ng buto,” saad ko nang hindi inaalis ang tingin sa bayabas.

Natigilan si Angelo kaya tiningnan ko siya. Napakurap-kurap siya.

“Bakit? May dumi ba sa mukha ko?” tanong ko at kinapa ang pisngi ko.

“Nothing. I just thought that you’re so cute!”

Bumaon ang ngipin ko sa aking labi. Ibinabalik ko ang mata sa bayabas nang maramdaman ko ang pag-init ng mukha ko.

“Urgh! Ang sarap pala nito!” eksaherado kong sabi habang nginunguya ang bayabas na isinasawsaw ko sa mayonnaise!

“Really?” ani Angelo na nakangiwi sa tabi ko.

“Oo!” tango ko. “Subukan mo,” alok ko sa kanya gamit ang bayabas na nakagatan ko na.

Nakita ko kung paano napalunok nang malalim si Angelo. Umiling siya.

“No, sa ’yo ’yan.”

“Okay! Ikaw ang bahala!” Hindi ko na rin siya pinilit.

I was enjoying my guava and the mayonnaise when a finger brushed along the side of my lips. My eyes widened at Angelo.

Angelo held my eyes as his finger lingered on the side of my lips. His lips parted like he was about to say something, but no words came out.

“Angelo,” I muttered, slowly munching the guava inside my mouth.

But I was stone-still in my seat when Angelo leaned in and kissed me on the lips. I felt my breath trapped in my throat as I felt his firm lips against mine.

Para akong estatwa at hindi makagalaw. Kahit ang utak ko ay parang nag-lag at hindi makapag-function.

Angelo moved his lips slowly, his lips caressed mine, softly chewing and sucking them alternately. Nang itulak na niya ang kanyang dila sa bibig kong nakasara, saka lang ako natauhan!

I pushed him. Parang natauhan din si Angelo sa kanyang ginawa at mabilis na umatras! Halos matumba pa siya.

“G-Gio, I… I didn’t-”

“H-hala, naka-charge pala ang cellphone ni Tito Marvin sa bahay. Alis na ako!” sapaw ko kay Angelo. Binitbit ko ang plato ng bayabas at mayonnaise paalis ng kanilang bahay.

Malakas ang kabog ng puso ko nang makapasok sa bahay namin ni Tito Marvin. Walang cellphone na naka-charge, palusot ko lang talaga iyon upang makaalis sa harap ni Angelo.

Natawa ako nang kaunti sa sarili dahil kahit sa kabila ng pagkakataranta ko, hindi ko nakalimutan ang bayabas.

“Rawr! Gaga ka talaga, Gio!” Mahina kong pinukpok ang ulo ko. “Paano mo haharapin si Angelo n’yan? Pero hindi naman ako ang humalik!”

Pero hinayaan mo!

“Nagulat lang naman ako!”

Kahit na, gaga ka rin, eh!

Umiling ako. Nagtatalo na ang dalawang panig ng utak ko!

Hinimas ko ang braso ko habang nakatingala sa mabituing kalangitan. Ilang gabi na ring umuulan, mabuti’t hindi umulan ngayon. Ngunit malamig pa rin ang hangin na kumakagat sa balat ko.

Habang nakatingala ako ay may naramdaman akong nakatingin sa akin. Sira ang poste ng ilaw malapit sa bahay namin kaya madilim ang kalsada. Ewan ko, hindi na yata ito naasikaso.

Tumayo ako at dahan-dahang naglakad palabas. May naramdaman kasi talaga akong nakamasid mula sa madilim na parte ng kalsada!

“Sino-”

“Gervacio!”

Napatalon ako sa pagtawag ni Tito sa akin. Lumingon ako sa kanya. Malalaki ang hakbang nitong lumapit sa akin habang may bitbit na jacket.

“Saan ka pupunta? Gabing-gabi na! Ito, magsuot ka nga ng jacket! Buntis ka, alalahanin mo, Gio!” sermon ni Tito.

Napalingon ulit ako sa madilim na parte ng daan.

“Ano bang tinitingnan mo d’yan sa kalsada?” usisa ni Tito Marvin.

“Ah, wala naman, Tito. Ano lang po… para kasi akong may naramdaman na tumitingin sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ni Tito. Nanlamig ang mga kamay nitong nakahawak sa akin.

“Halika na! Gabing-gabi na kasi at nasa labas ka. Paano kung may aswang sa labas? Ikaw talaga, pinapahamak mo ang sarili mo!”

Hinila na ako ni Tito papasok ng bahay.

“Tito naman! Naniniwala po kayo sa aswang?” Tinawanan ko siya.

“Ewan ko sa ’yong bata ka! Basta kapag gabi, huwag na huwag ka nang lalabas. Delikado na rin ang panahon ngayon!”

Akala ko nanlalamig lang si Tito Marvin, ngunit nang tingnan ko ang mukha niya pagkapasok namin ay namumutla siya.

“Tito, ayos ka lang po ba? Namumutla po kayo,” may pag-aalala kong saad.

“A-ayos lang ako! Kinakabahan lang ako dahil b-baka may aswang nga rito sa atin. Balita ko’y mga buntis pa naman ang pinupuntirya ng mga i-iyon!” natatawang saad nito, ngunit nanginginig ang kanyang boses.

Pinaupo ako ni Tito. Kinuha niya ang dalawang palad ko.

“Gio, gusto mo bang lumipat tayo ng tirahan?”

“Po? Tito, nandito po sa Sta. Teresa ang buhay natin. Ang negosyo mo sa palengke at iyong maliit mong negosyo.” Nagtagpo ang kilay ko sa biglaang pag-alok ni tito na umalis dito sa Sta. Teresa.

May maliit ding parlor si Tito sa palengke. Sabi niya, dating beauty studio ito na ipinatayo niya no’ng nag-Manila raw ako saglit, pero mas mainam daw ang parlor. At ngayon, ang kanyang parlor ay nag-aalok din ng hair and makeup service. Nagagawi rin ako roon lalo na kapag may nagpapa-make up.

“E ’di, ibigay natin sa iba ang pwesto natin sa isdaan at ibenta ang parlor.”

“Pero Tito, nandito ang mga kaibigan natin. Sila Ate Bebang, ang mga mababait nating kapitbahay, tapos sila Manuel.”

Hindi ko alam kung ano ang nagtulak kay Tito para maisip na lumipat kami ng lugar. Simula’t sapol naman ay ang Sta. Teresa na ang aming tahanan.

“Manuel? Hindi mo ba alam, Gio, na wala na si Manuel?”

Kumabog ang dibdib ko.

“H-huh? Tito naman! Hindi magandang biro iyan. Si Manuel po-si Mani na sinamahan ko noong nag-Manila ako at kaibigan kong tunay!”

Nabitiwan ni Tito ang kamay ko. Napatakip siya sa kanyang bibig.

“H-hindi mo talaga alam, Gio? M-matagal nang wala si Mani.”

“Tito, baka hindi iyan ang kaibigan ko. Sinabi pa nga niya noong umuwi siya rito na inaasikaso niya ang kanilang bahay kasi uuwi rito ang mga magulang niya.”

“Gio, umuwi nga rito ang mga magulang ni Mani pero para na iyon sa lamay niya. Gio, mga dalawang buwan humigit o baka tatlong buwan na simula nang mawala si Manuel.”

Kinabukasan noon ay dinala ako ni Tito Marvin sa puntod ni Manuel dahil hindi talaga ako naniniwala sa kanyang sinasabi. Doon lang nag-sink in sa akin na wala na talaga ang kaibigan ko. Kung ano-ano pa ang iniisip ko at may balak pa akong humingi ng tulong sa kanya noong nasa bahay ako ni Pavel. At ngayon, wala na siya.

“Ang daya mo naman, Mani! Bakit mo ako iniwan?” Napaupo ako sa harap ng puntod niya. Malaya akong nakaiyak dahil iniwan muna ako ni Tito para makapag-isa rito. “Sorry, Mani. Sorry kung hindi ako nakadalaw sa lamay mo. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa ’yo. Napakawalang-kwenta kong kaibigan! Sorry!”

Umiiyak ako sa harap ng puntod ni Mani nang may marinig akong kaluskos mula sa likuran ko. Kaagad ko itong nilingon.

“M-may tao ba d’yan?” kinakabahan kong wika. Nagpunas ako ng luha sa pisngi.

Isang public cemetery itong nilibingan ni Mani kaya naman maraming mga puntod at may matatayog. At dahil sa malaking puno, hindi gaanong mainit ngayon.

Binalewala ko iyon at humarap muli sa puntod ng kaibigan ko. “Mani, aalis na ako, ha. Dadalaw na lang ulit ako sa susunod.”

Kakatapos ko lang mag-sign of the cross nang may kaluskos na naman!

“S-sino ’yan?!”

Hindi na biro ang kabog ng puso ko. Dahan-dahan akong humakbang patungo sa pinanggalingan ng tunog.

“Sino ’yan-”

“Gio?” sapaw ng boses ni Tito Marvin habang sumusulpot sa tabi ko. “Anong nangyayari sa ’yo? Pinagpapawisan ka nang malamig!”

“Tito, may narinig kasi akong mga kaluskos, eh.”

Malalim ang naging lunok ni Tito Marvin.

“Tara na! Umalis na tayo rito!” mariing wika ni Tito at kaagad akong hinila palayo roon.

Muli akong lumingon at gano’n na lang ang panlalaki ng aking mga mata nang may makita akong bulto ng isang tao! Hindi ko alam kung sino ito pero matangkad siya, malaki ang pangangatawan, at purong itim ang suot! Hindi ko rin nakita ang mukha nito dahil naka-hoodie jacket siya.

I was about to call him, but no words came out from my mouth again! I could not breathe easily as I felt my heart squeeze inside my chest!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 29

Chapter 29

Gervacio’s POV

Alam ko namang hindi dapat, pero pakiramdam ko talaga ay may itinatago itong si Tito Marvin sa akin. Maliban sa pagtanggi niya na nakilala niya si Pavel, nakakaduda rin ang mga ikinikilos niya ngayon.

Bigla na lang niyang sinabi na lilipat kami ng tirahan. Parang aligaga palagi si Tito Marvin, laging nakatanaw sa bintana at kapag gabi naman ay hindi na niya ako pinapalabas. Kahit magpahangin lang sa labas ay bawal na. Parang hindi na siya normal para sa akin.

“Tito, may problema po ba?” tanong ko sa kanya isang beses dahil hindi ko na matiis ang mga kakaibang napapansin ko sa kanyang mga galaw.

Nilingon ako ni Tito Marvin. Isinara niya ang nakabukas na bintana saka ako muling hinarap. Hinawakan niya ang aking mga braso.

“Bakit hindi ka pa natutulog? May masakit ba sa iyo? Nagugutom ka? Gusto mo ng pakwan o bayabas? May hinatid si Angelo na bayabas kanina,” mabilis na wika ni Tito Marvin.

Umiling ako. Kakatapos ko lang uminom ng gatas at busog pa ako.

I pressed my lips together and stared into Tito Marvin’s anxious eyes. “Tito, hindi na po ako bata para hindi mapansin ang mga kinikilos ninyo.”

Napakurap-kurap siya at naibaba ang kamay mula sa braso ko. Nag-iwas siya ng tingin, animo’y may bagay siyang tinatago roon sa mga mata niya na ayaw niyang makita ko.

“Matulog ka na, Gio. Buntis ka. Hindi nakakabuti sa iyo ang maraming iniisip at-”

“Eh, paano ka, Tito?” putol ko sa kanya.

“Huwag mo na akong intindihin, okay? Sige na, magpahinga ka na,” pagtataboy ni Tito sa akin.

“Tito, b-binabagabag po ba kayo ni Dr. Ricky o… may iba pang bumabagabag sa isipan ninyo? Makikinig ako sa inyo, Tito.” Giit ko sa kanya.

Kinuha ko ang kamay ni Tito Marvin. Pinisil ko ito at nginitian siya. Gusto kong iparamdam kay Tito Marvin na nandito rin ako para sa kanya-na hindi na ako bata na kailangang protektahan nang ganito.

May mga sariling desisyon na rin ako. Kaya ko na ang sarili ko. Ayaw kong maging sobrang dependent kay Tito Marvin, ayaw kong binibaby niya ako masyado dahil malapit na rin akong maging magulang.

“Gio… m-may malaking kasalanan ako sa iyo.” Yumuko si Tito Marvin at nagsimulang manginig ang kanyang mga balikat.

Hinila ko si Tito sa sofa at pinaupo. Kumuha ako ng tubig sa kusina at ibinigay ito sa kanya.

“Tito, hindi ko alam kung ano ang ibig ninyong sabihin pero makikinig po ako. Kung ano man po iyang dinidibdib ninyo, pakikinggan ko po kayo.” Mahinahon kong sabi.

Isang pilit na ngiti ang sumilay sa labi ni Tito bago bumagsak ang kanyang mga luha. Nilapag niya ang baso sa tabi niya at hinaplos ang aking pisngi.

“Malaki ka na nga, Gio. Ang bilis ng panahon.”

“Kaya nga po, Tito. Malaki na ako, kaya ko na ang sarili ko. Oo, aaminin kong may mga bagay na nakakatakot para sa akin at may mga pagsubok na pinanghihinaan ako ng loob kaya kailangan ko ang gabay ninyo-ang support system ko. Ngunit hindi niyo naman kailangang sarilin ang lahat, Tito, kung may nararamdaman din kayong pangamba. Nandito rin ako para sa inyo,” pahayag ko. Hindi ko na napigilang maging emosyonal, baka dala na rin ito ng pagbubuntis kaya mababaw ang luha ko ngayon.

Naibaba ni Tito ang kanyang kamay at nakita ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Sumulyap siya sa bintana na nakasara na ang salamin. Binalik niya sa akin ang atensyon.

Humugot siya ng malalim na hininga at pinukol ako ng tingin. “Gio, kung anuman ang sasabihin ko sa iyo ngayon… sana maintindihan mo na para sa kapakanan mo at para sa iyo ang lahat ng ito.”

Hindi ako nagsalita pero tumango ako sa kanya.

“Hindi ba… sinabi mo sa akin dati na ang nakabuntis sa iyo ay si Pavel?”

I felt a lump in my throat that blocked my airway. I instinctively swallowed and nodded at Tito Marvin. Biglang nanikip ang dibdib ko.

“Oo, Tito.”

My palms started to feel cold and sweaty. I think I already knew where this was going, but I felt like my heart was about to burst. It was pounding against my ribcage like crazy that it hurts.

“P-pasensya ka na, Gio, kung nagsinungaling ako sa iyo. Patawad kung ginulo ko ang isip mo tungkol kay Pavel. Kasi ang totoo, dinala mo siya rito sa bahay nang isang beses. Ipinakilala mo siya bilang amo mo.”

Tumango-tango ako kay Tito.

“At sa totoo lang, Gio, noong nakita ko ang lalaking iyon… wala talaga akong tiwala sa kanya. Sa ganoon karaming entourage at sa tindig niya, hindi ako naniwala noong sinabi mong magtatrabaho ka roon bilang makeup artist,” patuloy na pagsasalaysay ni Tito. “Batid kong nagsisinungaling ka sa akin noon, pero mas pinili kong manahimik. Iyon ang pinagsisisihan ko dahil wala akong nagawa at napahamak ka pa. You even got pregnant by that man!” malakas na bumuhos ang luha ni Tito Marvin.

I gasped. Even though I already knew that Tito was faking it when he said he didn’t know Pavel, I was still caught off guard by his confession. All this time, he knew it was Pavel who impregnated me. He had suspected us, yet he chose to ignore his gut feeling.

“N-noong kinontak ako ni Ricky na nasa ospital ka… hindi mo alam kung anong takot ang naramdaman ko, Gio. Nang makita kitang may mga sugat, pasa at walang malay, ako ang nasaktan nang sobra. A-at habang nakaratay ka roon sa ospital, nilapitan ako noong Pavel.”

Akala ko ay wala na akong igugulat pa, pero ang sinabi niyang ito ay tila niyanig ang mundo ko.

“T-tito, may ginawa po ba siya sa inyo? Pinagbantaan po ba ang buhay ninyo?” nagkandautal-utal ako.

“Hindi… hindi niya ako binantaan pero siya ang nag-utos sa akin na magsinungaling sa iyo. Hindi ko alam ang detalye ng mga nangyari sa iyo sa kamay niya, pero mariin niyang ibinilin na magsinungaling ako-na kapag nagtanong ka tungkol sa kanya, sasabihin kong wala akong kilalang Pavel. At nagtanong pa nga siya… tungkol sa kalagayan mo at sa lagay ng pinagbubuntis mo.” Saglit na tumigil si Tito upang huminga nang malalim.

Nanlamig ako sa huling sinabi ni Tito Marvin. Kumuyom ang aking mga kamao.

“I-inamin niyo po ba na ayos lang ang dinadala ko?”

“Hindi. Nagsinungaling din ako sa kanya. Sinabi ko na… nakunan ka.”

Napahinga ako nang malalim. I was relieved that Tito didn’t tell Pavel about my pregnancy. Ang taong tulad ni Pavel… wala siyang karapatang kilalanin ang magiging anak ko. Wala siyang karapatan sa mga batang nais niyang ipalaglag.

“At saka, Gio, ayaw ko sana itong sabihin sa iyo, pero tingin ko ay dapat mo ring malaman na…” pag-aantala ni Tito. “Iyong maliit nating parlor sa bayan-hindi naman talaga ako ang nagpatayo noon. May ipon ako at may pinapadala ka rin sa akin dati, pero hindi iyon sapat para makapagpatayo tayo ng ganoon.”

“Tito M-Marvin…”

“Ang totoo niyan, si Pavel ang gumastos para doon. Hindi siya nagpakita o nakipag-usap sa akin tungkol doon. Nagulat na lang ako nang may dumating na babae rito sa bahay at sinabing nakapangalan sa iyo ang pinapatayong gusali sa bayan.”

“Paano… paano niyo po nasabing si Pavel ang gumastos noon, Tito?”

“Sinabi noong babaeng lumapit sa akin. Hindi ko kasi siya pinaniwalaan noong una, kaya sinabi niyang si Mr. Pavel daw ang nagpagawa noon at ikaw ang nakalagay na owner.”

Pavel, tang-ina mong demonyo ka! Bakit hanggang ngayon ay hindi mo ako tinatantanan? Ano ang motibo niya? Bakit siya nagpatayo ng studio sa bayan at ipinangalan sa akin?

Hah! Tingin ba niya ay mako-compensate ng ginawa niya ang lahat ng sakit na idinulot niya? Tingin ba niya ay madadala ako sa pakulo niyang ito? Baliw siya kung iniisip niyang madadaan niya ako sa ganoon.

Tiningnan ko ang kamay ni Tito na nakapatong sa aking kamay.

“Pero, Gio, ang totoong bumabagabag talaga sa akin ay… nitong mga nakaraan, may napapansin akong mga taong umaaligid dito sa atin, o baka sa iyo. Natatakot ako, Gio! Natatakot ako para sa iyo kaya sinabi ko na lumipat na tayo at iwanan na itong Sta. Teresa.”

Wala sana akong balak umalis ng Sta. Teresa. Kaya nga nang sabihin ni Tito na lilipat kami ay umayaw ako. Mahal ko na ang bayan na ito. Ang hirap iwanan ang lugar na ito kahit may mga pagkakataong masalimuot ang aking karanasan, dahil ito na ang naging tahanan ko; dito ako lumaki at hinubog ng panahon.

And yet, I found myself packing my things. I looked around my room-the silent witness to my struggles, pain, tears, and joy. It was so heavy in my heart that I had to leave this house as early as tomorrow.

Si Ate Bebang na ang pinamahala ni Tito Marvin sa parlor sa bayan. Mag-ooperate ito hanggang sa buwang ito at sa susunod na buwan ay ibebenta na rin.

Everything was so sudden. What Tito Marvin told me woke me up. Hindi namin kilala kung sino ang mga umaaligid sa amin. Ayokong malagay sa peligro ang buhay ko, ang dinadala ko, at si Tito Marvin. I want peace for myself and for him.

Maaaring ang umaaligid sa amin ay mga tauhan ni Pavel na sinisigurong nagpalaglag nga ako. O baka kalaban niya at ako ang pinupuntirya. O baka… baka iyong mga taong kumuha kina Graciella at Ms. Aida.

Mabilis ang paglaki ng tiyan ko, kaya mas mabuti na ngang lumayo muna kami ni Tito. Hindi ko naman kailangang ilihim ito sa mga tao rito, kaso lang ay may mga hindi kilalang tao na umaaligid sa amin.

“Kailangan niyo ba talagang umalis? Bakit biglaan naman?” malungkot na saad ni Angelo. Hinatid nila kami ni Tito sa waiting area. Magbabarko kami patungong Negros. Mahaba ang biyahe pero tingin ko ay mas okay ito.

“Pasensya ka na, Angelo. Talagang biglaang desisyon din itong ginawa namin ni Tito.”

“D-dahil ba ito sa ginawa ko sa iyo, Gio?”

Oh, the kiss.

Ngumiti ako sa kanya. “Hindi. Hindi ito tungkol doon. Tingin ko kasi ay kailangan ko ng bagong environment para na rin dito,” ani ko sabay haplos sa aking tiyan. Hindi pa halata ang paglaki nito lalo na’t naka-hoodie ako; sa bahay naman ay malalaking t-shirt ang suot ko.

“Mag-iingat kayo, Gio.”

“Oo naman. Kayo rin ni Ate Bebang dito.” Sinulyapan ko si Ate Bebang at Tito Marvin na nag-uusap sa likod ni Angelo.

Tumayo kami ni Tito upang sumakay na sa barko. Tumabi sa akin si Angelo at siya na ang nagbitbit ng mga gamit ko. “Ihahatid kita hanggang sa may daungan.”

Tumango ako.

Nang makarating sa tawiran paakyat ng barko, ibinigay ni Angelo ang mga gamit ko sa lalaking nakaabang. I was surprised when he suddenly pulled me into his arms. Nang makabawi sa gulat ay gumanti ako ng yakap sa kanya.

“Susunod ako, Gio,” aniya nang kumalas sa yakap.

“Angelo,” anas ko. Tiningala ko siya at nakita ang seryoso niyang mukha.

“Pangako, susunod ako sa iyo, Gio.” At humalik siya sa ulo ko.

“Gio, halika na!” tawag ni Tito sa akin.

Isang matipid na ngiti ang ibinigay ko kay Angelo. Isinuot ko ang hood ng jacket at saka umakyat sa barko. Nasa ikatlong palapag kami kaya mahangin at maaliwalas. Hindi kami kumuha ng VIP room dahil para itong kulungan; pakiramdam ko ay nasasakal ako sa loob.

“Tito, may bahay na po ba tayo sa Negros? At saang bahagi po?” tanong ko habang nakaupo kami sa aming kama.

“Sa Valencia, Negros Oriental tayo pupunta, Gio. At oo, may bahay na tayo roon. May kaibigan ako roon na pinaghanap ko ng matutuluyan at sakto namang may bahay na pinapahulugan doon.”

“Mabuti naman po. Akala ko kasi ay maghahanap pa tayo. Pamilyar ka ba sa lugar na iyon, Tito?”

“Hindi na. Saglit lang kasi akong tumira sa Valencia noon bago lumipat sa Sta. Teresa. Pero maganda roon, Gio. Magugustuhan mo roon,” paniniguro ni Tito sa akin.

Dumaong ang barko sa Dumaguete. Napangiti ako nang makita ang lugar, hindi ito ganoon ka-rural gaya ng inaakala ko. Urbanisado ito at bakas ang masiglang ekonomiya. Tingin ko rin ay friendly ang mga tao.

Kumain muna kami sa nakitang kainan at saka nag-abang ng tricycle papuntang Valencia.

May tricycle na tumigil sa aming tapat ni Tito.

“Diri, sir! Asa mo padulong?” (Dito, sir! Saan kayo papunta?) ani ng lalaki.

Nilingon ko si Tito Marvin dahil hindi ko naintindihan ang lalaking lumapit sa amin. Bumaba siya mula sa kanyang tricycle.

“Pa-Valencia mi, sir. Naa mi’y mga gamit. Pwede mangayo’g tabang?” (Pa-Valencia kami, sir. May mga gamit kami. Pwedeng humingi ng tulong?) ani Tito sa driver.

“Oh, walay problema, sir! Sakay lang mo una, ako na bahala sa inyong mga gamit.” (Oh, walang problema, sir! Sakay lang kayo muna, ako na bahala sa mga gamit niyo.)

“Salamat, Kuya!”

Ngumiting tumango ang lalaki. Sumakay kami sa tricycle. “Tito, ang galing niyo naman sa salita nila.”

Tumawa si Tito. “Gio, tumira ako rito nang saglit. Huwag kang mag-alala dahil naiintindihan ng mga locals ang Tagalog o Ingles.”

Oo nga naman. Kahit saan ka yata mapadpad sa Pilipinas, nakakaintindi ang mga tao ng Ingles o Tagalog.

Ilang minuto mula sa bayan ng Dumaguete ay may nadaanan kaming bundok na umuusok. Sabi ni Tito ay sulfur vents daw iyon.

Isang fully furnished na ground floor house ang aming tinuluyan sa probinsya ng Valencia. Doon kami namuhay nang matiwasay ni Tito Marvin sa loob ng limang taon.

“Mommy, si Glendelf po ayaw makipag-play sa akin!”

Nagluluto ako ng meryenda nang marinig ko ang ngawa ng anak kong maglilimang taon na sa susunod na buwan.

“Anak, Glendelf!” tawag ko sa isa ko pang anak.

Hindi ko iniwan ang hinahalong sauce ng spaghetti. Request nila itong meryenda kaya ipinagluto ko sila. May sobra pa kasi kaming pasta noong nakaraang taon ( no’ng Pasko); hindi pa naman expired kaya okay pang lutuin.

“Mommy, I’m not playing with Kuya Gaile and his baby dolls. I’m still finishing my puzzle.”

Pinatay ko ang apoy ng kalan at lumabas ng kusina. Sumandal ako sa door frame at tiningnan ang aking kambal.

Si Shaun Glendelf ay nakakunot-noo at seryoso sa kanyang ginagawang puzzle sa center table. Sa tabi niya naman ay ang kakambal niyang si Sean Gaile na ngumunguso sa kanya at may hawak na doll at pinapalakad-lakad ito sa mesa, iniistorbo ang kanyang kambal.

“Tama na muna iyan. Luto na ang spaghetti niyo.”

Sabay na nag-angat ng tingin ang dalawa. Kaagad na ngumiti sa akin. Malayo na ako sa Sta. Teresa at sa Maynila, pero hanggang dito sa Valencia ay sinusundan pa rin ako ng nakaraan. Ang mga mata ng mga anak ko-namana nila iyon kay Pavel.

“Kuya, come.” May humaplos sa puso ko nang makitang tinulungan ni Glendelf si Gaile sa pagtayo. Naunang lumabas nang ilang oras si Gaile kaya ‘Kuya’ ang tawag sa kanya ni Glendelf. Si Gaile ay medyo maliit at mapayat, habang si Glendelf naman ay matangkad at mas malaman kaysa sa kanyang kuya.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 30

Chapter 30

Gervacio’s POV

“Kuya, stop it!” Sinamahan ko ang dalawa na manood ng palabas pero panay ang daing ni Glendelf dahil sa kapatid na sinusundot siya nung manika. “Will you stop, or I’ll snap the neck of your baby doll?” panakot ni Glendelf sa kapatid.

My poor baby Gaile held his baby doll to his chest and looked at his twin brother irritably and angrily.

“You’re so bad, Glendelf!”

Tiningnan ko ang dalawa. Iyan na naman sila sa bangayan nila. Palaging ang mga dolls ni Gaile ang nakikita ni Glendelf.

“I’m not! I just don’t like your baby dolls, Kuya!”

“But they’re pretty and nice!”

“They’re boring!”

“They’re not! Ikaw ang boring!”

“Kuya!” Nag-abot naman ang kilay ni Glendelf.

Humagikhik si Gaile dahil sa reaksyon ng kanyang kapatid. Tinabi nito ang hawak na laruan at pinugpog ng halik ang kapatid sa pisngi.

“Gross!” ungot ni Glendelf at saka mariing pinahid ang kamay sa bahagi ng pisngi kung saan siya hinagkan ni Gaile.

“Gusto mo ang kiss ko, Glendelf.” Tukso ni Gaile sa kakambal niya.

Tamad na pinukol ng tingin ni Glendelf ang kapatid.

“Whatever!” ani Glendelf at ibinaling ang mata sa TV.

“Hmp!” Maingay na bumuntonghininga si Gaile sa tabi ng kambal. Ilang sandali ay nag-ingay na naman ito. “Glendelf, supposedly ako ang malaki sa atin because ako ang Kuya. But why ikaw ang matangkad at malaki? Tapos ako maliit!”

“I think you’re just a few minutes ahead before I was born, Kuya Gaile.”

“Kahit na! Ako dapat ang magpo-protect sa’yo at kay Mommi, pero maliit ako!”

Hinarap ni Glendelf ang nagmamaktol na kapatid.

“Edi, ako ang magpo-protect sa’yo at kay Mommi!”

“Really?!” Kuminang ang mga mata ni Gaile sa kapatid.

“Yes!”

Nakita kong inilapit ni Gaile ang mukha sa kapatid.

“Ikaw magpo-protect sa akin kahit sa mga umaaway sa akin sa labas?”

“Oo!”

“You’ll punch them for me? And you won’t tell a word to Mommi!” natatawa at pabulong na wika ni Gaile sa kapatid. Umakto pa si Gaile na parang may sinusuntok kaso mali naman ang direksyon ng kanyang kamao.

Tumango si Glendelf. “Yes, bakit? Sino ang umaway sa’yo?”

Napapikit ako. Basta talaga kalokohan. Ang mga batang ’to!

“Ano ang binubulong ninyong dalawa d’yan?” ani ko kahit na narinig ko naman ang pag-uusap nilang dalawa.

Parehong bumilog ang kanilang mga mata sa akin. Si Gaile ay pinulot ang kanyang doll at si Glendelf naman ay hilaw na ngumiti sa akin.

“Hali nga kayo rito kay Mommi. Bakit ba nandiyan kayo?” Kaway ko sa kanila.

Naunang bumaba si Glendelf sa sofa at inalalayan si Gaile sa pagbaba. My babies were still so young and innocent. But whenever I look at them watching each other and taking care of each other, it always warms my heart.

Sa kambal kong anak, maiyakin si Gaile, siya ang mahina, laging nagkakasakit, at mahinhin. Siguro dahil doon kaya maliit siya kumpara kay Glendelf. Itong si Glendelf naman, parang siya ang tumatayong nakatatandang kapatid kay Gaile.

Kapag umiiyak si Gaile, iniiwan niya kahit ano ang ginagawa niya para sa kapatid. Mayroon nga lang talagang pagkakataon na naiinis din siya rito. At ganoon naman ang mga bata.

I will let my twins be children, make mistakes, and learn. I want them to enjoy their youth and not get pressured by everything around them.

I want them to realize that making mistakes is all right. That it is part of their journey. That making mistakes doesn’t mean you’re already a failure.

“Mommi, hindi ka aalis today?” malambing na tanong ni Gaile sa akin nang makaupo sila sa magkabilang side ko.

“Mmm! Walang work si Mommi kaya nandito ako sa bahay whole day!”

“Yeheyy!”

“And Mommi, can we eat at McDonald’s?”

“Gaile,” usal ng kambal nito.

“Glendelf, ’di ba want mo rin?” nguso ni Gaile sa kambal.

Ngumuso si Glendelf. Ginulo ko ang buhok nito at nag-angat siya ng tingin sa akin.

“Bukas na lang tayo pupunta roon, okay?”

“Really, Mommi?!” sabay nilang sambit.

Hinagkan ko ang dalawang anak at ngumiti sa kanila.

“Oo naman! Para saan pa’t nagtatrabaho si Mommi, eh para naman sa inyong dalawa iyon!”

“I love you, Mommi!” Yumakap si Glendelf sa akin.

“I love you too, Mommi namin! You’re the best Mommi in the whole world!” pag-eksaherado naman ni Gaile. Humalik siya sa labi ko bago yumakap.

Nang makita iyon ni Glendelf ay humalik na rin siya sa akin.

“Very good kayo sa school kaya ipapasyal kayo ni Mommi!”

“Very good kami always!” si Gaile.

Sa karatig na lungsod ko lang din naman sila naipapasyal. Minsan dinala ko sila sa Robinsons d’yan sa Dumaguete o ’di kaya’y pinagbibigyan silang kumain sa mga fast food.

“Mommi, si Papa Marvin po? Hindi pa siya uuwi?” tanong ni Glendelf.

“Baka bukas pa uuwi ang Papa Marvin ninyo. May work kasi siya.”

Sumama si Tito sa kaibigan niyang bakla na makeup artist, si Juncent, sa San Carlos dahil may malaking pageant yata roon at isa ang kanyang kaibigan sa mga makeup artist.

Ayoko mang magtrabaho si Tito Marvin kasi malapit na siyang maging senior citizen, kaso lang aniya’y magkakasakit siya rito sa bahay (kapag walang ginagawa). Hindi naman ako kumikita ng malaki, sumasapat lang ito sa pampaaral ko sa mga anak ko, sa pang-araw-araw namin, at kaunting savings. Dalawa ang anak ko at kapag nag-high school at college na sila, doble-doble ang gastos kaya kumakayod nang todo. Plano ko rin na kapag nasa elementarya na sila ay maghahanap ako ng trabahong permanente talaga.

Dati ay nagtrabaho ako sa Siliman sa Dumaguete bilang isang part-time instructor. Pero dalawang taon lang at tumigil din ako dahil ayaw kong mawalay sa mga anak ko. Kahit na nandito naman si Tito Marvin, hindi ako napapakali sa trabaho dahil iniisip ko ang maliliit kong anak. At ngayon, tumatanggap ako ng mga kliyenteng nagpapa-makeup at tuwing hapon ay nagtitinda rin ako dito sa labas ng bahay ng mga street food.

Ang mga anak ko, sanay sila sa gawaing bahay. Kuryoso kasi sila kaya hinahayaan ko silang tumulong hanggang sa nasasanay silang magwalis, maghugas ng mga pinggan, maglinis ng kanilang pinaglalaruan, at kahit ang pagdidilig ng halaman. Though sa pagdidilig ng halaman ay hindi naman ito mabigat dahil may water hose naman.

Kung gusto nilang tumulong, hinahayaan ko sila; kung ayaw naman nila, hindi ko rin sila pinipilit. I let them do whatever they want to do while I’m by their side, watching them and guiding them.

“Mommi, maghe-help kami sa’yo!”

“No, baka mapaso kayo ng mantika rito. Maglaro na lang kayo ng Kuya Gaile mo,” saad ko kay Glendelf. Tinanggap ko rin ang bitbit nitong maliit na kawa. Nagseset-up na kasi ako para magtinda.

“He is with his dolls, Mommi.”

Tumawa ako. “Hayaan mo na ang Kuya Gaile mo. It’s his happiness.”

Kinabukasan, binihisan ko ang mga anak ko dahil magsisimba kami at pupunta sa bayan ng Dumaguete para ipasyal sila. Nagwisik ako ng kaunting pabango sa kanila.

“Wow! Ang popogi naman ng mga anak ko!” puri ko sa kanila.

“I’m pretty, Mommi!” apila naman ni Gaile. Itinaas pa ang kamay at nag-beautiful eyes sa akin.

Mahina kong kinurot ang pisngi nito. “Oo na. Pretty na ang baby Gaile ko!”

Humagikhik ito. “Like you, Mommi. You’re so pretty. Mommi, you are pretty, but why don’t you have a boyfriend like Tara’s sister?”

“Kuya Gaile!” supil ni Glendelf sa kapatid.

Si Tara ay kalaro nila at aming kapitbahay. Magkasing-edad sila ni Tara at ang kapatid naman nitong babae ay nasa late twenties na. Ang mga magulang nito ay wala sa kanila dahil nagtatrabaho sa Manila, kaya silang dalawa lang ang nasa bahay nila.

“Why? Do you want me to have a boyfriend?” birong tanong ko sa kanila.

“Mommi, we want a Daddy!” tuwang saad ni Gaile at nag-puppy eyes sa akin, na para bang bibili lang ako sa mall ng Daddy nila.

“I-I don’t want a Daddy,” saad ni Glendelf. I was caught off guard by his remarks.

“Glendelf, you want a Daddy too.”

“I just want Mommi to have boyfriends, not a Daddy. I’m not asking for one.” Whenever Glendelf turns serious, I can’t help but remember someone who always wore a cold facade. “But… as long as it makes Mommi happy, I’m okay with it.”

“Oh, right! It’s always Mommi’s happiness above all!” ani Gaile.

“Mommi, let’s go?” si Glendelf.

Pilit akong pumaskil ng ngiti sa kanila. Huminga ako nang malalim. I’ve never intended to keep them away from their father. But what their father told me and asked me that night made me lose my shred of faith in him.

I love Pavel. Despite the fact that he couldn’t love me, I still fell for him. Yes, the pregnancy-my twins may not have been planned and may have been accidental for Pavel. I never regretted that I carried them for nine months in my womb. Never did I regret giving birth to these lovely, affectionate, and handsome boys.

The father who wanted to abort them doesn’t have the right to them. Their father doesn’t have the right to be a father to them.

At baka rin ngayon ay may pamilya na ang kanilang ama.

And I can’t imagine what my boys would feel if they learned that their father wanted them gone. I also thought of getting rid of them, and that’s the thing that I regret so much. Hindi ko alam kung ano na lang ang buhay ko ngayon kung pinakuha ko sila-kung sinunod ko ang sinabi ni Pavel noon.

“In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen!” sabay nilang untag nang ilapag ko isa-isa sa kanilang harapan ang kanilang pagkain. Nandito kami sa loob ng McDonald’s at nagla-lunch.

Kinunan ko sila ng larawan at ipinadala ko kay Tito Marvin. Dahil nagkataon na online si Tito, nakipag-video call siya sa amin.

“Namasyal kayo?” ani Tito.

“Oo, Tito. Nasa Dumaguete kami ngayon, ipinasyal ko ang mga bata saglit.”

“Mabuti naman. Pakita mo nga sa akin ang mga gwapo kong inaanak!”

Hinarap ko kay Tito ang camera.

“Gaile, Glendelf, si Papa Marvin ninyo,” ani ko sa mga bata na maganang kumakain.

“Papa!” si Gaile na medyo tumalis ang boses.

“Hello, Papa! Uwi ka na po!” si Glendelf.

“Miss niyo naman ang pretty Papa ninyo!”

“No po! You’re not pretty, Papa Marvin!” si Gaile at winagayway pa ang fries sa harap ng camera.

“Kayo ha! Walang pasalubong!”

“No! I’m just kidding, Papa!” pagbawi naman ni Gaile.

Itong si Tito kasi, binibiro niya itong si Gaile minsan na hindi ‘pretty,’ kaya naman natuto ang bata na gumanti. Itong si Gaile, madaling mapikon kapag binibiro. Si Glendelf naman ay tititigan ka lang hanggang sa ikaw na mismo ang makokonsensya, o kung hindi naman ay tatahimik lang siya at hindi ka na papansinin.

“Sige na, Gio. Tinatawag na rin ako ni Juncent, mag-iingat kayo ha.”

“Okay, Tito. Kayo rin po.”

“Mmm! Magtitext ako sa’yo kapag pauwi na kami d’yan sa atin.”

“Okay po!”

Ibinaba ko na ang cellphone ko matapos ang video call namin ni Tito. Kumain ako nang subuan ako ng mga anak ko ng fries.

“Thank you, babies!”

“You’re welcome, Mommi!” untag ni Glendelf. Nagawa pang abutin ang pisngi ko upang punasan.

Ang sweet talaga ng mga anak ko.

“Mommi, you should eat a lot po para malakas ka at lumaki!” saad ni Gaile.

“Kayo ang dapat kumain ng marami para mabilis kayong lumaki!” sabi ko.

“But I want to be your little baby forever, Mommi. Is it possible?”

“No, Gaile. You cannot be Mommi’s little baby forever!” si Glendelf ang sumagot sa kambal.

“Hmp!”

“Lumaki man kayo, forever ko rin kayong ibi-baby! Forever kayong baby para sa akin!”

Binelatan ni Gaile si Glendelf. Umiling naman si Glendelf sa kapatid. Pagkatapos nilang kumain, dinala ko sila sa banyo upang malinisan at makapagbanyo.

“Ayan, fresh at malinis na ulit.”

“Mommi, uubusin ko pa ang fries ko at Mcfloat!” ungot ni Gaile.

“Mmm, you will. Hintayin niyo lang ako. Magbabanyo lang si Mommi.”

“Mommi, we know the way to our table naman,” paghila nito sa damit ko.

“Gaile,” ani ko.

“Mommi, sasamahan ko si Kuya Gaile sa table natin while you do your things here.”

“Basta hindi kayo lalabas ha? Doon lang kayo sa table natin, naiintindihan niyo ba ako, Gaile, Glendelf?”

“Yay! Yes, Mommi!” talon ni Gaile sa tuwa.

Hinila na nito ang kamay ni Glendelf. Hinatid ko muna ng tingin ang mga bata hanggang sa table namin bago ako pumasok sa banyo. Nagbanyo ako at nag-ayos ng sarili bago lumabas. Inayos ko ang pagkaka-tuck in ng T-shirt ko sa likod habang naglalakad tungo sa table namin.

Ngunit natigilan ako nang may makita akong mga tao na nagkumpulan.

“I said, we’re sorry. My kuya accidentally bumped you, sir! It’s accident, please, don’t scold him.”

Nakipagsiksikan ako sa mga tao. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko si Glendelf na matapang na nakatingala sa lalaki at sa likod niya si Gaile na umiiyak.

“Gaile, Glen…” Kusang nawala sa bibig ko ang nais kong sabihin nang makita ko ang mga anak ko na kaharap ang isang lalaki na matangkad at malaki ang pangangatawan. Sa harap ng lalaki ay ang natumbang baso ng Mcfloat na nagkalat sa sahig.

Muli kong pinasadahan ng tingin ang lalaking nakatayo sa harap ng mga anak ko. He has a bit long and dark hair. Though his back was facing me and I haven’t even seen his face yet, my heart was thrashing against my chest painfully. I could feel my pulse galloping more than it should.

“Oh,” lumalabing turo ni Gaile sa akin nang mapansin akong nabato sa aking kinatatayuan. Basa ang pisngi ng anak ko at himihikbi. “Our M-Mommi is here na po! Sorry again, sir!”

Lumipat ang mga mata ng mga taong nakiusisa sa akin.

Tila nakahinga nang maluwag si Glendelf nang makita ako.

“We’re sorry, sir. And as I said earlier, my twin and I aren’t alone-our mom is just in the comfort room.” Glendelf said in his stern voice.

Nag-imbak ako ng hangin sa dibdib ko at hahakbang palapit sa kanila. Handa na akong makiusap kung ano man ang maging atraso ng anak ko sa lalaki nang lumingon ito sa akin.

And I swear to God, I literally felt like the world around us stopped, as well as my breathing, when I realized who the person talking casually to my twins was. The loud banging of my heart could be heard against my ears.

Cold sweat prickled on my forehead as I stared at his emotionally detached, ice-blue orbs. I could not move a muscle no matter how much my mind screamed and demanded my body to move. My will was already working, but my body felt like it was lagging.

“G-Gio,” Pavel choke out gravely, his voice was raspy and calm despite the storm forming in his eyes.

Bumaba ang mata ko sa kanyang abong slacks basa at may nagkalat na vanilla ice cream. Hindi ako nakapagsalita hanggang sa yumakap sa baywang ko ang mga anak ko. At nakita ko ang pagsunod ng mga mata ni Pavel sa mga ’to.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 31

Chapter 31

Gervacio’s POV

“Mommi! Mommi, I’m so sorry!” iyak ni Gaile at yumakap nang mahigpit sa tiyan ko. Si Glendelf naman ay mahigpit ding nakahawak sa t-shirt ko.

Pagkatapos kong humingi ng dispensa doon sa manager ng McDo, mabilis kong nilayo ang mga anak ko roon. Gusto ko mang umuwi na sa bahay namin, kaso nasa isip ko na baka sundan kami ni Pavel. Natatakot ako. Pinangungunahan ako ng takot ko, kaya naman dinala ko muna ang mga anak ko sa mataong lugar. Dito, sigurado akong walang magtatangka sa aming gawan kami ng masama dahil marami ang nakatingin sa amin.

Wala sa plano ko ang dalhin ang mga bata sa Rizal Boulevard, pero dito ko sila naidala. Dito, medyo kampante ako kasi may nagjo-jogging, may nagde-date, at may ibang mga pamilya.

I don’t know if namumukhaan ni Pavel ang mga anak ko o nakikilala niya sila. Pero ako… tinawag niya ako. Kahit nakakabingi ang tibok ng puso ko, alam ko kung ano ang narinig ko mula sa kanya.

Pinunasan ko ang basang pisngi ni Gaile. Ngayon lang siya nakaiyak nang todo dahil nagpigil siya doon sa loob ng McDo.

“Sshh! Tahan na, baby Gaile. Hindi galit si Mommi, okay? It’s fine. It’s fine, baby!” alo ko sa anak, sabay halik sa kanyang ulo.

“Kuya, stop crying na,” wika naman ni Glendelf. Bumitiw siya sa pagkakahawak sa t-shirt ko at nilapitan ang kambal. Niyakap niya ito sa likod.

“Don’t cry na. Nandito si Glendelf. I told you that I will protect you, right? I’m here, Kuya Gaile. I’m your superhero!”

Sumasakit ang ulo ko. After how many years, why does he need to show up in front of me? And of all circumstances, why did my kids need to bump into a man like him? Why did fate allow this to happen?

My heart was still racing as I thought of Pavel’s shocked face. The way his eyes followed my son, the way he looked so astounded when my son hugged my waist-it’s making me feel dizzy.

I shouldn’t be scared of him. Ang sabi naman ni Tito Marvin, sinabi niya kay Pavel na nakunan ako. Ang alam ni Pavel, hindi buhay ang pinagbubuntis ko noon, right?

Nagdadalawang-isip ako kung tatawagan ko ba si Tito Marvin o hindi. Pero malayo siya. Nasa San Carlos siya ngayon at busy sa trabaho, o baka nasa biyahe na o nagpapahinga. I’m already old enough. I just can’t rely on my Tito every time. I need to stand on my own ground. I need to be strong and calm for myself and for my sons.

Pinainom ko ng tubig si Gaile at saka binilhan ng ice cream para tumahan siya. Namumugto ang mga mata ng anak ko at humihikbi pa rin siya.

Magkatabi silang kumakain ni Glendelf ng ice cream. Umupo ako sa harapan nilang dalawa. Kumuha ako ng tissue sa bag na dala ko at pinunasan ang ice cream na kumakalat sa gilid ng bibig nila.

“Baby Gaile, what happened back there? P-pinagalitan ba kayo… no’ng guy?” dahan-dahan kong tanong sa anak.

Ngumuso si Gaile. Ibinaling niya ang mata sa ice cream at kumagat doon. I looked at Glendelf expectantly. I know that if his twin cannot speak for himself or cannot answer, Glendelf will always save him or come to the rescue for his twin brother.

Pinunasan ko ang bibig ni Glendelf.

“Kuya Gaile just accidentally elbowed the McFloat beside his arm, Mommi. It’s just that the man also passed by our table and the float spilled on his pants. Accident siya, Mommi. Hindi niya sinasadya!” sumbong ni Glendelf sa akin.

“Wala bang ginawa ang guy sa inyo? Hindi k-kayo sinaktan o hinawakan?” sunod kong tanong sa anak.

“Kuya Gaile stood up to apologize to him, Mommi, but when I saw that he was about to grab my twin, I was fast to drag Kuya Gaile away from him. I-I thought that he was going to hurt Kuya.”

I blinked. “A-and that’s it?”

Glendelf shook his head. “H-he asked me if… we were alone. That’s why I started explaining to him na kasama ka namin, Mommi.”

Hinalikan ko si Glendelf sa kanyang noo.

“You’re so brave, my baby boy. Thank you so much for standing up for your brother when I wasn’t around.”

Kinain ni Glendelf ang ice cream cone at nilunok ito bago tiningnan si Gaile na dinidilaan ang ice cream. Bumaling siya sa akin.

“Mommi, I really don’t like that kind of man.”

“Glendelf, y-you don’t know him. Paano mo ’yan nasasabi?”

Ayaw kong nagtatanim ng sama ng loob ang mga anak ko sa kanilang dibdib. Kaya nga hindi ko rin masabi-sabi sa kanila kung nasaan ang ama nila; ayaw kong isipin ng mga anak ko na hindi sila nito mahal, o na gusto silang ipakuha nito.

Ako, mahal na mahal ko ang mga anak ko. Handa akong ipaglaban sila kahit maubos man ako. Okay lang na masaktan ako, basta huwag lang ang mga anak ko. I can accept rejection from Pavel, but not his rejection of my sons. My poor babies. They’re still so young and fragile. I don’t want to break their hearts.

“But still, Mommi. I hope we don’t see him ever again,” Glendelf said, his eyes devoid of emotion.

I brushed his cheeks. A sigh of relief escaped my lips when I saw his eyes soften.

“J-just forget him, baby, mmm? Don’t mind him. At hindi na rin natin iyon makikitang muli.”

“I will, Mommy! I love you!”

“I love you. I love you so much, baby Glendelf.” I shifted my eyes to Gaile, who was now smiling at me. My heart finally calmed down. “I love you, baby Gaile.”

“I love you so, so much, Mommi! Hehe!”

Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ni Pavel dito sa Dumaguete, but I’m sure he will also leave this place. Wala rito ang buhay noon. At aksidente lang ang nangyari ngayon.

Wala na rin naman siyang habol sa akin o sa mga anak ko. He pushed me away before. He wanted me gone. He wanted me to vanish from his life. Ni ayaw niya sa pinagbubuntis ko. Kaya naniniwala ako na hindi na rin masusundan ang pagkikita naming ito.

Nakawala kami kay Pavel kanina dahil siya ang kumausap sa manager; sinamantala ko ang pagkakataong iyon upang makalayo sa kanya. Whether may kailangan siya sa akin o sa mga anak ko o wala, wala akong pakialam.

Gabi na nang makauwi kami ng mga anak ko at sa awa naman ng Diyos ay wala kaming demonyo na nakasalamuha o sumunod sa amin. Baka nga ganoon lang talaga ang mga aksidente-katulad ng mga hindi inaasahang pagkikita sa mga taong matagal nang nawalay sa atin.

Gusto kong isipin na ganoon nga. Na aksidente lang at wala na naman talagang habol si Pavel sa akin. Ngunit sa kasulok-sulukan ng dibdib ko ay may takot at pangambang muling umusbong. Iyong kapayapaang matagal kong nakamtan dito sa Valencia ay tila nawala sa isang iglap lang.

Hinagkan ko ang noo nina Glendelf at Gaile bago ako lumabas sa aming silid. Malaki ang kwarto naming tatlo, habang si Tito Marvin naman ay sa sarili niyang kwarto na mas maliit kaysa sa amin.

Hindi ako makatulog, kaya naman pumunta ako sa kusina at nagtimpla ng gatas para sa akin. Sumisipsip ako sa gatas nang may marinig akong kaluskos sa labas. Kaagad akong naalerto at tumayo.

Malakas ang tahip ng dibdib ko habang papalapit ako sa pinto. The thought of Pavel barging into our house raised a familiar fear in my chest.

I held the doorknob tightly with all my strength so that whoever was trying to open it from the other end wouldn’t succeed.

“Ano ba naman ’to? Hindi na naman naka-lock. Bakit ayaw magbukas?”

Napabuga ako ng marahas na hininga at saka binitiwan ang busol ng pinto nang marinig ko ang boses ni Tito Marvin. Binuksan ko ito.

“Uh!” sambit ni Tito. “Gio? Gising ka pa? Anong oras na, ah?”

Tumuloy si Tito Marvin at aligaga akong tumingin sa labas ng bahay.

“Gio?”

Sinara ko ang pinto at binalingan si Tito.

“Tito? May kailangan po kayo? May natira pa kaming hapunan sa kusina. Gusto niyo po bang maghain ako?”

Iwinasiwas ni Tito ang kanyang kamay at pagod na umupo.

“Hindi na,” paungol niyang wika sabay hinagod ang balikat. “Hinintay mo ba ako? Nag-text naman ako sa iyo na hindi mo na ako kailangang hintayin.”

Bumuntong-hininga ako at umupo sa tapat ni Tito.

“Hindi ako dinalaw ng antok, Tito.”

“Ganoon ba. Oo nga pala, bukas may raket na naman ako kasama si Juncent. Maiiwan ko na naman kayo rito.”

“Tito, magpahinga naman po kayo. Matanda na kayo, baka mapaano kayo.”

“Gio, mas magkakasakit ako kung dito lang ako sa bahay. Isa pa, ang lalaki na ng mga inaanak ko. Hindi na kailangan ng bantay. At siyempre, masaya ako sa ginagawa ko, Gio. Gusto ko na may ginagawa ako lagi, alam mo naman iyan, ’di ba?”

Tumango ako. Masipag na talaga si Tito kahit noong nasa Sta. Teresa pa kami. Maging dito sa Valencia ay masipag din, may maliit kaming hardin sa labas at ang ganda pa ng bakuran namin dahil sa kanya. Noong naiwan ko ang mga bata sa kanya dahil nagtatrabaho ako sa Dumaguete, nila-landscape niya ang paligid ng bahay habang nagbabantay sa mga anak ko.

Nabenta namin iyong parlor sa Sta. Teresa noon at ibinili rin namin ng lupa dito sa Valencia, ang bahay na ito ay naging amin na rin.

“Naiintindihan ko, Tito,” saad ko at napako ang mata sa baso ng gatas sa kamay ko.

I’m still contemplating whether I should tell Tito about what happened earlier or not. Tito had a small encounter with Pavel, too, and he still holds a grudge against him. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang nagkita na si Pavel at ang mga anak ko. Baka biglang magdesisyon si Tito na umalis kami rito sa Valencia.

“Gio?”

“Uh, Tito? May sinasabi po kayo?”

Umahon si Tito mula sa pagkakasandal sa sofa.

“Ika ko, may nais ka bang sabihin sa akin? Ang bibigat kasi ng mga paghinga mo riyan. May problema ba rito sa bahay noong wala ako? O may bumabagabag sa iyo?”

Matamlay ang naging ngiti ko kay Tito Marvin. Namumuti na ang buhok niya. Sa edad niyang ito, ayaw ko na siyang bigyan ng problema.

“Wala, Tito. Nag-iisip lang ako kung kailan ka titigil sa kakatrabaho. May pera pa naman kasi tayo at kahit papaano may kinikita naman ako rito sa atin.”

“Hay, naku, Gio. Hangga’t kaya kong tumayo at maayos ang katawan ko, magtatrabaho ako. Iyan lang kasi ang bagay na magagawa ko para hindi mabagot.”

Kinabukasan, umalis din si Tito Marvin, sinundo siya ni Juncent gamit ang motor nito. Nang makaalis si Tito. Nang sumapit ang alas dose, inasikaso ko rin ang mga anak ko dahil may pasok sila sa school; panghapon kasi ang klase nila. Kasalukuyang nasa Daycare silang dalawa.

“Mag-iingat kayo, ha. Huwag pasaway sa teacher at huwag makikipag-away sa classmates,” paalala ko sa kanila habang inaabangan namin ang tricycle na siyang maghahatid sa kanila sa school.

Sa uwian naman ay kasama nila si Tara at ang kapatid nito na siyang guro nila sa Daycare.

“Manong Rene, pakihatid po ang mga bata sa school at pakihintay po hanggang makapasok sila sa loob.”

“Ako na ang bahala sa mga kyut kong suki, Gio.”

“Salamat, Manong!”

Tinanaw ko ang tricycle na palayo, at nang mawala ito sa paningin ko ay saka lang ako pumasok sa bahay upang maghanda na rin sa mga idi-display ko mamayang hapon sa labas. Nagluto ako ng sauce at nagtuhog ng mga ititinda kong inihaw.

Alas-tres pa lang ay inayos ko na ang tindahan ko. Sa mga ganoong oras din ay darating na ang mga tsikiting ko galing sa school. At ilang sandali nga lang ay dumating na ang tricycle ni Manong Rene.

“Oi, ’mhiema, tulaley ka na naman diyan!” pagpukaw ni Wenson sa akin. Si Wenson ay kaibigan at kapitbahay rin namin dito. Anak siya ng kaibigan ni Tito Marvin na taga-Valencia, kaso lang namatay na ang Mama niya at wala na rin ang ama kaya naiwan siyang mag-isa. Parang kapatid na nga rin ang turing ko rito.

“May iniisip lang!”

“Sus! Mga borta ba?”

Ngumiwi ako sa kanya.

“Tigilan mo ako diyan, Wenson!”

Sinundot niya ang tagiliran ko. “Sus! Putulin mo na kasi iyang tagtuyot era mo, mhiema. FYI, marami akong kilala na mga borta at yummy na lalaki! Pwede kitang ireto!”

Nilayo ko ang ulo niya sa akin.

“Gaga ka! Bad influence ka. May mga anak na ako! Ayaw ko nang lumandi! Tapos na ako sa kalandian era ko!”

“Pero walang masama kung magpadilig ka! I bet sikip na sikip na iyang-”

“Deputa talaga iyang bibig mo, Wenson!” tinuro ko siya gamit ang hawak na tongs, tumutulo pa ang mantika roon.

Anong sikip na sikip? Gaga talaga ang baklang ito!

“Relax, mhiema! Baka masira ang ganda ko, ito pa naman ang puhunan ko!”

Inilingan ko siya.

Nagtagpo ang kilay ko nang makita kong naunang bumaba sa tricycle si Glendelf at hindi hinintay ang kambal. Sunod na bumaba si Gaile na namamaga ang mga mata na parang galing sa iyak.

Mabilis akong lumapit kay Manong Rene.

“M-manong, anong nangyari?” tanong ko, habang nagpabalik-balik ang tingin kay Glendelf na nakatalikod at nagmamaktol.

“Naku, Gio, nag-aaway ang mga anak mo. Ewan ko kung bakit pero nagsasagutan sila.”

“Oh my! Nag-aaway ang mga litol babies ko?” singit ni Wenson sa likod.

Bumaba rin sina Tara at Basha.

“Gio, nag-aaway silang dalawa kasi may tinanggap na regalo si Gaile mula sa isang lalaki. Ayaw ni Glendelf na tanggapin ang regalo pero tinanggap ni Gaile. Kaya nag-aaway ang dalawa.”

Nanlaki ang mga mata ko. I suddenly felt a cold shiver run down my spine. My eyes fluttered toward Glendelf as he stormed inside our house. I cast my eyes at Gaile, only to see him crying silently while holding a paper bag full of toys and chocolates.

Walang imik na pumasok sa bahay si Gaile.

“S-sige. Ipapasok ko muna ang mga bata, ha. Salamat, Manong, Basha,” ani ko sa kanila. Tiningnan ko si Wenson.

“Wenson, ikaw muna ang tumingin sa mga paninda ko. Kakausapin ko lang ang mga anak ko.”

“Gora na, ’te! Ako na bahala rito!”

Sinara ko ang pinto at tiningnan ang dalawang anak. Magkalayo silang dalawa at nakatalikod sa isa’t isa. Si Gaile ay umiiyak at si Glendelf naman ay tahimik lang.

“What happened? Bakit kayo nag-aaway? Alam ninyo kung ano ang pinakaayaw ko sa lahat, Gaile, Glendelf,” I said, my voice serious and stern.

“Okay sige, walang magsasalita sa inyo? Fine! Doon kayong dalawa sa kwarto at hindi ko kayo palalabasin hangga’t hindi kayo nagkakabati! But for now, face the wall and-”

Bago ako makatapos ay humarap na sa akin si Glendelf na lumalabi. Namula ang kanyang kilay at ilong, at nagbabadyang tumulo ang mga luha mula sa kanyang mga mata.

“It’s because of Kuya Gaile, Mommi!”

“No!” humarap din si Gaile at tinuro si Glendelf. “I didn’t do anything wrong, Glendelf!” Pagmamatigas ni Gaile.

“You were wrong the moment you accepted that guy’s gifts!” Ganti ni Glendelf.

Pinadyak ni Gaile ang paa sa sahig.

“I told you he’s not a good man, Kuya, pero tinanggap mo ang gifts from him!” Muling saad ni Glendelf sa kapatid.

“He told me he’s sorry! He said that it’s for us. Ako ang nakatapon ng float sa pants niya yesterday pero siya ang nag-sorry, Glendelf. Good man siya!”

“He’s not!”

“Good man nga siya!”

“He’s bad, Kuya!”

“Tama na!” awat ko sa dalawa. Sabay silang tumingin sa akin. Si Gaile ay bumaha na naman ang mga luha, pero si Glendelf ay hindi kumukurap kahit nanunubig na ang mga mata.

“Sino… sino ang lalaking nagbigay ng mga toys at chocolates?” nagpipigil ng hininga kong tanong sa kanila.

“It was the guy from McDonald’s, Mommi. Iyong natapunan ng float ni Kuya Gaile. Nasa school siya kanina at lumapit sa amin ni Kuya.”

Napahawak ako sa noo ko.

“Wait! Hoy! Ano ba! Huwag kang pumasok, trespasser ka! Gervacio! May trespasser!” sigaw ni Wenson sa labas.

Tumingin ako sa bintana dahil sa paghihisterya ni Wenson. At ganoon na lang ang panlalamig ng katawan ko nang makita si Pavel sa may bakod na hinihila ni Wenson ang damit!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 32

Chapter 32

Gervacio’s POV

I miscalculated things. How could I forget the power Pavel holds? His connections, his money, and his people?

Ngunit sino rin naman ang mag-aakala na sa ganoong klaseng aksidente ay magiging ganito ang demonyo? Hindi ko naisip na pwede niyang puntahan ang mga anak ko sa school nila. Maniniwala ba akong pumunta lang siya sa school to apologize?

Isinara ko ang bintana at nilapitan ang dalawang anak. Kinuha ko ang kanilang mga kamay at umupo sa harap nilang dalawa.

“Listen to Mommi, okay?” Mahinahon kong untag sa mga anak ko kahit na nagwawala na ang puso ko. I need to muster the courage and calm myself down. I don’t want to panic in front of my children. “’Di ba may nasirang bakod doon sa likod ng bahay natin?”

Tumango ang dalawa.

“Okay, now. Gusto ko na lumabas kayo doon sa kitchen, at doon kayo lumusot sa may lumang bakod at pumunta sa bahay nina Ate Basha at Tara.” Pagpapatuloy ko.

Napakurap-kurap lang silang dalawa sa akin, tila nalilito sa naging pahayag ko.

“Icha-chat ko si Ate Basha ninyo na pupunta kayo sa bahay niya. M-may kailangan lang gawin si Mommi, okay?” Sinuklay ko ang buhok ni Glendelf at pinunasan ang basang pisngi ni Gaile. “Don’t worry, susunduin ko kayo roon sa bahay nila Tara, mmm? At wag na wag kayong lalabas sa bahay nila unless pumunta ako roon, naiintindihan niyo ba ako, mga anak?”

Inabot ng maliit na palad ni Glendelf ang mukha ko. Bigla akong naiyak dahil sa dalang init ng palad ng anak ko.

“Mommi, everything is okay, right?”

“Yes. Oo naman, baby Glendelf.”

Kahit na galing sa away at tampuhan ang dalawa, kinuha ni Glendelf ang kamay ng kanyang kambal.

“Let’s go, Kuya Gaile. Doon tayo mag-play sa bahay ni Tara.”

“Mommi, sorry!” Ngumuso si Gaile.

“Mmm! Okay lang iyon, baby. Basta hindi na kayo mag-aaway ni Glendelf, okay?”

Tumango si Gaile at binalingan ang kapatid.

“Sorry, Glendelf. I love you!”

“I love you too, Kuya!”

Hinatid ko ang mga bata hanggang sa likod ng bahay kung saan naroon iyong nasirang bakod namin. Mabuti at nagkasya ang kanilang mga katawan doon sa dalawang tabla ng kahoy na nasira. Inanay na kasi iyon at hindi ko pa naayos.

Ch-in-at ko na rin si Basha na pupunta ang mga anak ko sa bahay nila. Nakahinga ako nang maluwag nang kaagad niyang na-seen ang chat ko at nakapag-reply.

Nang makalusot ang mga anak ko sa bakod, magkahawak sila ng kamay at ang kanilang bakanteng kamay ay ikinaway sa akin.

“Ano ba!? Hoy! Trespasser ka!” sigaw ni Wenson mula sa labas.

Marahas kong binuksan ang pinto upang lapitan sana ang demonyo na naghahamon yata ng away; ngunit hindi ko inaasahan na ang walang emosyong mukha nito ang bubungad sa akin pagkabukas ko ng pinto.

I held my breath and my feet stepped back instinctively. I felt my chest tightening at the sight of Pavel’s cold stare. His eyes flickered at me, and I couldn’t name how his eyes wavered from being cold.

“Gio!” tawag ni Wenson sa akin.

Binawi ko ang tingin ko kay Pavel.

“W-Wenson… pwede bang pakiligpit na lang ng mga paninda k-ko?”

“Huh? Eh, kaka-display mo lang sa kanila, Gio. Pwede ko naman itong bantayan saglit.”

“M-may trabaho ka pa, ’di ba?”

Tumingin siya sa malaking katawan ni Pavel na nakaharang sa may pintuan.

“S-sige… kung may kailangan ka, Gio, tawag ka lang, okay? Magdadala pa ako ng batalyong tanod dito!”

Kahit na nanginginig ang mga labi ko, nagawa ko pa ring ngumiti sa naging turan ni Wenson. Ang baklang ito talaga!

Ayokong mag-eskandalo sa labas ng bahay kung kaya’t pinapasok ko si Pavel sa loob. Maliit lang itong bayan namin at kung gagawa ako ng eksena sa labas, mabilis lumipad ang tsismis dito. Aabot pa sa ibang bayan ang tsismis lalo na’t parang konektado lang ang mga tao rito.

Hindi ko siya inayang umupo o inalukan man lang ng tubig. Baka mainit na tubig pa ang makuha ko at isaboy sa demonyong pagmumukha ni Pavel.

Para sa aming pamilya, malaki na itong bahay na may dalawang kwarto, banyo sa labas at sa bawat silid, kusina, at may bakuran na pwedeng paglaruan ng mga bata at hardin. Ito ang naani namin ni Tito Marvin sa buwan-buwan na paghuhulog sa may-ari nitong property.

But right now, as Pavel stepped inside the house, I felt like the house shrank, the air thickened, and the atmosphere suddenly felt heavy. I felt my chest being compressed as I glared at the man who wanted my children gone-the very man who pushed me away years ago.

The anger, hatred, and pain rose from my chest. I thought I had already forgotten these feelings. I thought I had already buried them deep within. I never thought that they were this shallow. Na sa isang paghaharap lang namin ni Pavel Mikhailov, muling mabubuhay ang galit, pagkamuhi, at ang sakit na idinulot niya sa akin.

I slammed both my fists into his chest heavily, making him step back. Pinugpog ko nang malakas ang mga kamao ko sa dibdib niya pero hinayaan niya lang ako. Hindi niya ako pinigilan kahit na napasandal na siya sa dingding dahil sa mga suntok ko.

“Tang ina mo! Anong ginagawa mo rito!? Anong kailangan mo rito, demonyo ka!” I lashed out, my voice hoarse.

Ramdam ko ang pag-uunahan ng mga luha sa pababa sa aking pisngi. Nanginginig ang kamay ko na malakas na pinupukpok ang dibdib ni Pavel. Hiningal ako ngunit hindi niya ako pinigilan.

Nang tingalain ko si Pavel, nanlambot ang kanyang mga mata sa akin. Dahil maputi siya, kitang-kita ko ang pamumula ng kanyang mga mata at ang panunubig ng mga ito.

Akmang hahawakan niya ako ngunit mabilis kong nailayo ang kamay ko sa kanya na para bang may nakakahawang sakit siya. Kinuyom ni Pavel ang kanyang kamay nang hindi niya ako mahawakan.

“Ang lakas ng loob mong sumugod dito, demonyo ka! At anong ginagawa mo sa school ng mga anak ko, huh? Deputa ka, wala na akong pakialam sa’yo! Lumayo na ako sa’yo! Wala na akong habol sa’yo! Kaya bakit ka nandirito?!” sigaw ko sa kanya.

Sa kabila ng pagsigaw ko at pagmumura sa kanya, nanatiling malamyos ang kanyang tingin sa akin. Kaya naman mas nangangalaiti ako roon!

“Gio,” usal niya.

“Ano? Anong gusto mong sabihin? Tatawagin mo lang ang pangalan ko?”

“Gio, I… I know what I did to you back then.”

“Mabuti naman. Akala ko kasi wala kang paki, eh. Sa klase ng tao na tulad mo? Kriminal at demonyo? Akala ko wala kang puso, Pavel!”

Parang robot na tumango-tango ang kanyang ulo sa akin. Mistulang hirap na hirap siya.

“I hurt you… I hurt you more than… I could ever imagine. I don’t know how deep-”

I cut him off eagerly before he could finish his sentence. Ayoko nang marinig pa ang kasunod no’n kung ano man ang sasabihin niya. Sarado ang isip at puso ko roon.

“Lamunin mo ’yang mga ’yan, Pavel. Hindi ako interesadong makinig sa drama mo!” walang habas kong putol sa kanya. Umigting ang kanyang panga. “Ang gusto kong malaman… ay kung bakit nandirito ka? Anong ginagawa mo sa school ng mga anak ko?!”

“I just wanted to… see them.” His eyes softened-an emotion that I rarely saw back then. I almost didn’t recognize that kind of stare.

Pagak akong napatawa at nagpunas ng basang pisngi.

“See them? Ang mga anak ko? Sino ka ba?”

“Gervacio.”

“Sino ka ba, Pavel? Anong karapatan mong makita ang mga anak ko?!”

“Gio, don’t make me say it.” His jaw ticked.

“Make you say what, Pavel?”

“That they are mine too. That they are my children too, Gio!”

Gumalaw ang panga ko. He now knows. Dahil lang sa lintek na aksidente kahapon doon sa fast-food chain na iyon nalaman niya ang lahat ng ito? Ang tungkol sa mga anak ko?

“Anak mo? Naririnig mo ba ang sarili mo, Pavel? How thick-faced can you be?!” mariin at gigil kong wika. Kung kaya ko lang siyang walisin o tirisin ay ginawa ko na iyon kanina pa!

“Paano ka nakakasiguro na anak mo sila? Bakit? Akala mo ba ikaw lang ang naging lalaki ko?”

Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Nagtagpo ang kanyang kilay at nandilim ang kanyang mga mata.

Nagtagis ang bagang niya. “I just know… I know they are mine too, Gio. You cannot deny it, even from their physical features. That’s why I know they’re my children too-”

Malutong na sampal galing sa palad ko ang pumutol kay Pavel. Nag-init ang palad ko dahil sa lakas ng sampal ko sa kanya at nag-iwan ito ng pulang marka sa kanyang pisngi.

Natabingi ang ulo ni Pavel at dahan-dahan siyang tumingin sa akin. Ginalaw niya lang ang panga at yumuko sa harap ko.

“Children? Paano mo nababanggit ’yan, Pavel? Matapos mong… mong sabihin na ipakuha ko sila, tatawagin mo silang anak mo? Saan ka kumukuha ng kakapalan ng mukha? Saan galing ang walang kahiyaan mo?!”

Napaatras ako at bigo siyang tiningnan. Paanong napakaraming taon ang lumipas at ngayon ay magpapakita siya at aangkinin ang mga anak ko? At kahit pa magpakita siya sa akin dati, hinding-hindi ko rin siya matatanggap sa buhay namin.

Okay na ako. Maayos na kami ng mga anak ko nang wala siya. Maayos na kami na walang siya sa buhay namin. Tapos bigla siyang eeksena na para bang hindi niya kami ipinagtabuyan noon? Muntik na akong mamatay; kung walang tumulong sa akin, malamang lupa at buto na kami ngayon ng tinatawag niyang anak!

“Gio, alam ko na malaki ang kasalanan ko sa mga anak ko… that’s why gusto kong bumawi sa inyo-”

“Ha!” Pagak akong napatawa. “Sige. Alam mo na naman. Hindi ko alam kung ano ang ginawa mo o kung anong paraan ang ginamit mo upang malaman mo ang pagkatao ng mga anak ko, pero sa sinabi mong babawi ka? Ayoko! Hindi ka na namin kailangan! Ang mamamatay-tao, kriminal, at walang puso na tulad mo ay hindi kailangan ng mga anak ko!”

’Di pa rin talaga maarok ng utak ko kung gaano kabilis nalaman ni Pavel ang lahat ng ito dahil sa nangyari kahapon. I get that he saw my children and heard them called me their Mommi.

But did he just jump to the conclusion that Gaile and Glendelf are his children too? Kung sa pisikal na katangian, oo, may pagkakahawig sila at namana ng mga anak ko ang kanyang mga mata. Pero sapat na ba iyon?

“Gio,” saad niya at humakbang palapit sa akin.

“D’yan k-ka lang!” I shouted at him.

Kaagad siyang napatigil sa paglapit sa akin nang marinig ang sigaw ko at ang takot ko sa kanya.

“I want to be with them too, Gio. Oo, mali ko. Mali iyong ginawa ko noon. Mali na tinulak kita palayo. Mali… iyong nasabi ko sa’yo noon. But I just want to be a father to them too. Gio, please give me a chance!”

While listening to him, all I could think of was my children. My children who were looking for their father, yet I couldn’t bring myself to tell them where he was or what had happened to him.

Nakita ko ang mga anak kong naiinggit sa ibang kalaro nila na may tatay. Nakita ko sa mga mata nila ang lungkot kapag tinatanong sila ng mga kalaro nila tungkol sa kanilang ama.

Bata pa ang mga anak ko. Hindi pa nila naiintindihan ngayon ang sitwasyon ko, kaya hindi ko masabi sa kanila ang totoo.

At kung makakasama ni Pavel ang mga anak ko… natatakot ako na baka mas gugustuhin nila ang buhay na kayang maibigay ni Pavel. Pagmamahal ko lang at kakarampot na kita ko lang ang kaya kong ipagmalaki sa kanila. May natapos nga ako, hindi ko naman nagamit.

Tapos itong si Pavel… ni hindi nga mahindian ni Gaile ang ibinigay nitong toys at chocolates. What more kung makita ng mga anak ko ang yaman ng ama nila? What more if they get to experience the luxury that their father can offer to them?

What will happen to me? All I have are my children-my baby Gaile and Glendelf. They’re my only treasure and greatest gift right now! I don’t want to share them with their father.

It sounds unfair to keep my children from this devil. All I am thinking right now are my children, and how I can keep them away from him!

“I don’t want to, Pavel. Akin lang ang mga anak ko! I don’t want to share them with you!”

“Gio, you don’t want me to use my power just to be with my children,” Pavel grumbled, the bones on his jaws juts out.

It was more of a threat on my end as he said those words with his stoic face.

“And now… you’re threatening me? You just proved to me how much of an asshole and devil you are, Pavel! Hindi mo makakasama ang mga anak ko!”

“Gio, hindi ko kukunin sina Gaile at Glendelf! Nais ko lang na malaman nila na ako ang ama nila-”

Naputol ang sasabihin ni Pavel nang may marinig kaming katok sa pinto. Sabay kaming napatingin doon. I marched towards the door, but Pavel held back my wrist.

I jerked my wrist from him and glared at him. But then I was taken aback when I saw the fear in his eyes. Takot? Kanino naman takot ang demonyo na ’to? Baka nagkakamali lang ako.

“Ako ang magbubukas ng pinto,” aniya . Nakita ko ang paghigit niya ng hangin sa ere.

“Ano ba, Pavel? Walang masamang tao rito sa amin bago ka dumating!”

Pavel didn’t budge. He loomed over the doorway like a dark shadow, his shoulders squared as if ready for a fight. I could see his knuckles whitening as he gripped the doorknob of the door.

Binuksan niya ang pinto.

Sumilip ako dahil natatakpan ng katawan niya kung sino ang nasa labas. Napansin ko ang pagkalma ng kanyang malalapad na balikat.

“Sino ka?” anang ng boses lalaki sa labas.

“Who the fuck are you?” ​Pavel stated, I could see the muscles in his neck corded and strained as a jagged.

Nanlalaki ang nga mata ko at tila may nawalang nakadagan na mabigat na bagay sa dibdib ko nang makita ko kung sino ang nasa labas.

“Angelo?!” gulat kong garalgal gamit ang namamaos kong boses dahil sa kakasinghal ko kay Pavel kanina.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 33

Chapter 33

Gervacio’s POV

“Ako na lang ang magluluto, Gio. Please, maupo ka muna. You’re spacing out too much. Baka ang daliri mo pa ang mahiwa mo d’yan,” alma ni Angelo sa akin at inagaw niya mula sa kamay ko ang kutsilyo.

Nilapag niya muna ang kutsilyo sa chopping board at saka ako giniya sa isang silya na para bang bata ako. Nagbaba siya ng tingin para pantayan ang aking paningin.

“Relax, okay? Wala na ang lalaking iyon. Umalis na. Deep breath!” sabi niya at saka huminga nang malalim.

Pinagsiklop ni Angelo ang aming mga kamay at pinisil niya ito. He smiled at me sweetly, encouraging me, but I just stared at him with shaky breath.

“Hindi ko hahayaan na saktan ka ulit no’ng lalaking iyon, Gio. Nandito ako, okay? I will protect you from him!” sabi ni Angelo.

Binuka ko ang labi ko. Nais ko sanang sumagot sa kanya kaso wala namang lumabas sa bibig ko. Sinundan ko siya ng tingin nang bumalik siya sa paghihiwa ng karne.

Napapatitig tuloy ako sa kanya. I don’t know how many minutes have already passed since Pavel left the house, but I still feel my heart beating loudly against my chest. The nervousness and the fear that Pavel brought are still inside me. At the same time, I also feel mad at him.

How can that devil storm into my home and wreck the years of peaceful living that I tried so much to build? What he did to me years ago made a huge impact on my life. It left a hollow pit of disappointment, fear, and despair within me.

And now that I have overcome those catastrophic events in my life, he shows up and tries to break my walls? The walls that I put up piece by piece?

No! I cannot let someone like him wreck me again and hurt me again! I don’t want to fall into the pit where I once was.

“Ima-marinate ko lang ito saglit bago ko lutuin,” pahayag niya.

Tumango ako kay Angelo.

Ang tagal na naming magkaibigan ni Angelo. Nagpapasalamat ako sa kanya na no’ng nando’n pa kami ni Tito Marvin sa Sta. Teresa, isa siya sa umasikaso sa akin lalo na sa mga cravings ko. Tapos no’ng lumipat kami ni Tito Marvin dito sa Valencia-though hindi siya tumira dito-binibisita niya ako at minsan siya ang kasama ko kapag wala si Tito Marvin.

Kaya naman nasabi ko sa kanya ang tungkol kay Pavel-ang katotohanan tungkol sa taong nakabuntis sa akin. Kahit na hindi nakita ni Angelo si Pavel, nagalit siya. Duwag, gago, at iresponsableng lalaki raw si Pavel. At totoo naman iyon. Napakagago naman talaga ng lalaking iyon. Hindi niya man nakita si Pavel pero baka base sa description ko rito ay nakilala niya ito kanina.

“He doesn’t deserve the twins, Gio. Kaya kahit na anong mangyari at kung darating man ang panahon na magkagipitan, ’wag na ’wag mong hahayaan na makilala no’ng Pavel sina Glendelf at Gaile.”

Hindi ko makalimutang saad ni Angelo sa akin noon. First birthday iyon ng mga bata nang sabihin iyon ni Angelo. Hindi ko naman inintindi ang sinabi niya noon kasi sa layo ko ba naman sa Manila at sa laki nitong mundo, malabong magkita pa ulit kami ni Pavel.

But it’s so funny how fate works. Kahit sa layo at sa tagal ng panahon na hindi kami nagkita ni Pavel, talagang nagkrus pa ang landas namin at nagkataon pang nakita niya ang mga anak ko.

“Hindi mo pa ba susunduin ang mga bata sa kapitbahay mo?” Ang tanong ni Angelo ang naghila sa akin pabalik sa kasalukuyan.

Napapalalim na ang iniisip ko at hindi ko na naisip na nandito pala si Angelo.

“Saka na kapag luto na ang niluluto mo,” tugon ko sa kanya.

Ngayon lang siya nakabisita sa amin dito sa Valencia since last year. Mukhang naging busy din siya sa kanila.

“Pasensya ka na, Angelo, ha. Minsan ka na ngang bumisita sa amin ng mga anak ko, tapos hindi pa kita maasikaso,” hinging-paumanhin ko sa kanya.

Inabot niya naman ang kamay ko sa mesa at pinisil ito. Though hindi naman kami magkakasama lagi ni Angelo, nasanay na ako sa pahawak-hawak niya sa akin. Medyo touchy na kasi talaga siya.

“Okay lang. Mabuti nga eh, dumating ako dahil baka kung ano na ang ginagawa no’ng lalaking iyon sa’yo. Tell me, Gio, sinaktan ka ba no’n kanina? Dapat nagsabi ka sa akin para maupakan ko iyon!”

Binawi ko ang kamay mula sa kanyang pagkakahawak at binaba ko ito sa kandungan ko. Nakita ko kung paano sumunod ang kanyang mga mata sa kamay ko.

“Hindi niya naman ako sinaktan, Angelo. Nagkasagutan lang talaga kami.”

In fact, hindi naman talaga ako sinaktan ni Pavel nang pisikal. Kahit naman dati no’ng kinidnap niya ako, he never ever raised his hand against me. However, he used to threaten my life, and what he did to me psychologically and emotionally left an everlasting wound. It weighs more than physical pain.

Natatawa na lang ako sa sarili ko na nagawa kong mahulog sa ganoong klaseng tao. So indifferent and heartless. And now, all that is left in my heart is my detestation of him.

“Even so, Gio, baka kung hindi ako dumating, sinaktan ka na no’n at baka inagaw na ang mga anak mo sa’yo.”

Napalunok ako sa sinabi ni Angelo. Might be. Pavel might take my twins away from me. However, he already met them at school, but he never took them. Wala ako roon sa school nang lumapit siya sa mga anak ko pero hindi niya sila kinuha.

Alam kong walang kasing demonyo si Pavel, pero gusto kong isipin na wala naman siyang balak na ikidnap ang mga anak ko tulad ng ginawa niya sa akin noon. And if ever he does such a thing, I don’t think I can ever forgive him nor let that happen. Dehado man ako kay Pavel sa lahat ng bagay, pero pagdating sa mga anak ko, uubusin ko ang sarili ko para sa kanila.

“Gio, do you think mas makakabuti na tumira na ako rito kasama ang mga anak mo?”

My eyebrows raised at Angelo. He’s bringing this kind of topic again.

“Angelo, hindi naman kailangan, at saka nandito naman si Tito Marvin. Ikaw naman, kailangan ka ni Ate Bebang.”

Hindi ako manhid para hindi makaramdam sa mga pagtingin ni Angelo sa akin. At hindi naman ako nagkamali d’yan since nagtapat din naman siya ng kanyang nararamdaman para sa akin.

Ngunit wala akong nararamdaman para sa kanya. Iyong halik noon, wala lang iyon sa akin. At sa mga magdaang taon, hindi ako nagka-develop ng feelings kay Angelo. Hindi ko naman isinasara ang damdamin ko para sa mga taong nais pumasok muli sa buhay ko, kaso wala eh. Hindi ko naman mapipilit ang damdamin ko.

“Also, alam mo namang nasabi ko na sa’yo, Angelo, kung gaano kamakapangyarihan iyang si Pavel, ’di ba? Ayokong madamay ka sa gulo ng buhay ko, Angelo. May pamilya ka,” sabi ko sa kanya at nginitian siya.

Paano na lang si Ate Bebang?

Huminga nang malalim si Angelo at nag-iwas ng tingin sa akin. Nang ibalik niya sa akin ang kanyang mga mata, may lungkot at sakit na lumatay sa kanyang mga titig.

“Gio, alam ko na paulit-ulit na ako at siguro para sa’yo sobrang kulit ko na. Yet, I love you, Gio. Mahal kita at handa kitang suportahan at protektahan sa abot ng makakaya ko.”

Matapang kong sinalubong ang mga titig ni Angelo.

“Angelo, hindi lang ang sarili ko ang pinoprotektahan ko ngayon. May mga anak ako. Sila ang nangangailangan no’n.” Gumalaw ang panga ko. “I really appreciate you, Angelo. I appreciate how you have looked after me and stayed by my side all these years. Salamat kasi nandiyan ka para sa akin. Sapat na ’yan sa akin, Angelo. Sapat na para sa akin na malaman kong hindi ako nag-iisa all this time.”

Humigit ako ng mahabang hininga. “Kaya kong harapin si Pavel. Kakayanin ko, para sa mga anak ko at para sa akin, Angelo.”

Hinayaan ko muna si Angelo doon sa bahay, siya na ang naghain para sa aming hapunan at ako naman ay susunduin ang mga anak kina Basha.

Maingat akong lumabas ng bahay at tumingin sa daan. Nakahinga ako ng maluwag nang wala akong makitang tao at walang sasakyan na nakaparada.

Napa-praning na siguro ako nito dahil kapag may naririnig akong tunog ng sasakyan, tingin ko si Pavel iyon.

“Salamat sa pagtingin sa mga anak ko, Basha, ha. Pasensya ka na,” sabi ko kay Basha habang hawak ko sa magkabilang kamay ang kamay ng dalawang anak.

“Wala iyon, Kuya Gio. Masaya nga ako kapag nandito ang mga bata sa amin dahil may kalaro itong si Tara,” nakangiting wika ni Basha.

Umalis kami sa bahay ni Basha matapos magpaalam.

“Mommy, hindi na po kami nag-fight ni Glendelf. Nag-sorry na po ako sa kanya,” Gaile tugged my hand, and I glanced down at him.

Bago kami makapasok sa loob ng bahay ay yumuko ako at ginulo ang buhok ni Gaile. Akala ko tapos na kami roon.

“I know, baby Gaile. Dapat hindi kayo nag-aaway ng kambal mo kasi kapatid mo siya. Nasasaktan si Mommy kapag nakikita kayong nag-aaway,” malumanay kong wika sa anak.

Bumaling ako kay Glendelf nang magsalita ito.

“Hindi na po kami mag-aaway, Mommy. I will understand Kuya Gaile better this time.”

Inabot ko ang pisngi ng anak kong si Glendelf at hinaplos ito nang marahan. Malamyos ang naging ngiti ko sa anak. Sa kanilang dalawa ni Gaile, itong si Glendelf ang laging nag-iintindi sa kanyang kapatid. Siya ang laging mas logical sa kapatid at mas matanda kung mag-isip. Minsan naisip ko na parang ang laking tao na ni Glendelf kung mag-isip.

“Mga baby ko pa kayong dalawa. Magtatalo kayo o mag-aaway, pero ayaw na ayaw ko kapag nagkakasakitan na kayo, ha. Kapag nalaman ko o nakita ko na nagkakasakitan kayo, all day kayong magfi-face the wall at walang manonood ng cartoons the whole month!”

Napasinghap ang dalawang anak ko at nagyakapan.

“Bati kami ni Kuya, Mommy!”

Tango nang tango si Gaile at humigpit ang yakap kay Glendelf.

“Hindi na kami mag-aaway, Mommy! Hindi kami magpa-fight para hindi ka ma-sad at hindi kami mag-face the wall.” Umarte pa si Gaile na umiiyak kaya niyakap ito nang mahigpit ni Glendelf.

“Tara na sa loob. May niluto ang Papa Angelo ninyo!”

Binuksan ko ang pinto at naabutan ko si Angelo na nakatingin sa mga picture frames namin sa bahay na nakasabit sa dingding.

“Papa!” matinis ang boses ni Gaile nang tumili ito at tumakbo kay Angelo.

Nagmano ito kay Angelo at nagpabuhat. Si Glendelf naman ay nagmano kay Angelo at yumakap nang ilang sandali.

“Papa, may pasalubong ka sa amin ni Glendelf?” ngumungusong tanong ni Gaile kay Angelo.

“Kuya Gaile,” ungot naman ni Glendelf sa kapatid.

Ginulo ni Angelo ang buhok ni Glendelf at si Gaile naman ay hinalikan sa pisngi bago ibinaba sa sahig.

“Mmm! May dala akong dolls for you, Gaile, at mga toy cars para sa’yo, Glendelf.”

“Thank you, Papa!” malambing na wika ni Gaile.

“Salamat, Papa!” pormal namang untag ni Glendelf.

“You’re welcome! Namiss ko kayo! Wait, halika na kayo sa kitchen, nakapaghain na ako.”

“Sana ikaw na lang ang Daddy namin, Papa Angelo! Mabuti pa ikaw, bumibisita sa amin. Ang Daddy namin, hindi kami nami-miss!”

My eyes flickered at Gaile.

“Kuya Gaile,” anas naman ni Glendelf.

Tumikhim si Angelo.

“Pwede namang ako ang Papa at Daddy ninyo, eh.” Ngumisi si Angelo sa akin pero hindi ko siya magawang suklian ng ngiti. “Kaya tulungan ninyo akong i-woo ang Mommy ninyo!”

“Angelo,” anas ko.

“Biro lang. Halika na kayo.” Inakay na ni Angelo ang mga bata tungo sa kusina.

Napatingin naman ako sa mga naka-hang na picture frames sa dingding. Susunod na sana ako sa mga bata sa kusina nang mapansin ko ang picture ko na nahulog sa sahig. Pinulot ko iyon at napansin kong wala na rin sa ayos iyong mga photo albums.

Bumuntong-hininga ako at isinilid ang larawan ko sa album bago sumunod kina Angelo sa kusina.

Nagpalipas ng gabi si Angelo sa bahay kaya naman nagkita rin sila ni Tito Marvin. At dahil sa kadaldalan ni Angelo, nasabi nito ang pagsugod ni Pavel dito sa bahay!

Gumagawa ako ng gatas para sa mga bata nang kurutin ni Tito Marvin ang tagiliran ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin na sinugod ka ni Pavel dito, huh!” Nagpipigil ang boses ni Tito Marvin na huwag sumigaw. Nanginginig ang kanyang boses sa pagpipigil at gigil.

“Tito Marvin…”

“Kung hindi pa dahil kay Angelo hindi ko malalaman, Gervacio! Alam ko namang lagi akong wala sa bahay pero… sana sinabi mo sa akin!” Dismayado akong tiningnan ni Tito.

Hinawakan ko ang braso ni Tito at masuyong tiningnan ang mga matang nag-aalala at may inis.

“Tito, ayaw ko lang pong mag-alala kayo. Isa pa… k-kaya ko pong harapin mag-isa si Pavel.”

“Sinaktan ka ba?” sinuri ni Tito ang katawan ko.

“Hindi, Tito. Hindi niya ako sinaktan.”

“Ano pala ang pinunta no’n dito?”

Binitiwan ko si Tito at itinungkod ko ang kamay sa mesa na para bang doon ako kumukuha ng lakas.

“G-gusto niyang… makilala ang mga anak ko, Tito.”

Napasinghap lang si Tito Marvin.

“Gio, gusto mo bang umalis tayo rito sa Valencia?”

Nilingon ko si Tito Marvin. “Tito, ngayon na nakita na ni Pavel ang mga anak ko at alam niya na dito ang bahay natin, tingin ko hindi na natin matataguan ang demonyong iyon.”

Napahawak si Tito Marvin sa kanyang sentido at yumakap sa akin.

“At si Angelo, Gio. Akala ko ba binasted mo na ang isang ’yan? Tsk! Hindi ko aakalain na susundan pa ng anak ni Bebang hanggang dito. Akala ko dahil lumayo na tayo at binasted mo, titigil na.”

Bumuga na lang ako ng hininga sa ilong ko.

“Inaanak niya ang mga anak ko, Tito, at kaibigan ko rin siya. Wala naman po sigurong masama kung dadalaw siya rito paminsan-minsan.” Rason ko.

“Hay, sabagay nga naman! Pero sana isinasama niya ang nanay niya. Namiss ko rin iyong si Bebang!”

Sa bahay tumuloy si Angelo at sa may salas lang siya natulog. Umuwi rin naman siya kinabukasan at sinabing dadalaw ulit.

“Ihahatid ko ang mga bata sa school, Tito. Kaya kayo na po muna ang bahala sa mga paninda natin mamaya,” paalam ko kay Tito Marvin.

Hihintayin ko na ang mga anak ko sa school. Ayaw ko nang maulit na naman ang paglapit ni Pavel sa kanila.

“Hmm! Ako na rito. Mabuti nang mabantayan mo ang mga bata sa school, Gio.”

Tumango ako kay Tito.

Matapos kong bihisan ang mga anak ko at isukbit sa kanilang balikat ang bag, hawak-kamay kaming lumabas ng bahay.

Napangiti ako nang makita kong naghihintay na sa amin si Manong Rene. Isinara ko ang mababang bakod ng bahay. Ngunit ganoon na lang ang gulat ko nang may itim na sasakyang pumarada sa likod ng tricycle ni Manong Rene. Mula roon ay bumaba si Pavel. Naka-trousers ito, polo shirt na kulay puti, at naka-shades.

“Mister Handsome, hello!” nakangiting kaway ni Gaile kay Pavel.

Pavel smiled at Gaile warmly. “Hello there, kiddo.”

Gaile giggled!

Si Glendelf naman ay kumapit sa t-shirt ko.

“Ako na ang maghahatid sa inyo,” Pavel said roughly, shoving his hand into his pocket and turning his head toward me.

Kahit si Manong Rene ay napatanga lang kay Pavel. Hinawakan ko ang kamay ni Gaile.

“Hindi na… hindi na kailangan!”

“Gio,” may pagbabanta sa boses ni Pavel.

“Hindi sumasakay ng ganyang klaseng sasakyan ang mga anak ko. M-may motion sickness sila at hindi sanay sa ganyang uri ng sasakyan,” pagsisinungaling ko.

Kumunot ang noo ni Gaile at si Glendelf naman ay nagtatagpo lang ang kilay. Kapag nasa normal lang siguro kaming sitwasyon ngayon, itatama na ako ng anak ko, kaso pet peeve din yata ni Glendelf itong si Pavel.

Binalingan ko ang mga anak. “Mga anak, sakay na sa tricycle!”

Sinamaan ko ng tingin si Pavel bago sumakay sa tricycle. Nakita ko naman si Manong Rene na pinagpapawisan nang malaki.

“T-tara na, Gio.” Nanginginig ang boses ni Manong Rene at bakas dito ang kaba. Natatarnta pa si Manong Rene sa pag-andar ng kanyang motor.

Nakahinga ako ng maluwag nang walang Pavel na sumugod o sumundo sa amin ng mga anak ko sa school. Kahit no’ng nakauwi kami, wala na ito.

Tinanong pa nga ako ni Tito Marvin kung may umaaligid ba sa akin o sinundan pa ako ni Pavel, kaso wala naman akong makita o napansing kakaiba.

Kinabukasan ay naiwan pa rin sa bahay si Tito kahit na pinuntahan siya ni Juncent kasi may raket na naman. Ako naman ay ihahatid ulit ang mga bata.

“Alis na kami, Tito!” paalam ko kay Tito.

“Mag-iingat kayo!” si Tito naman.

Lumabas na kami ng mga bata at nag-abang kay Manong Rene sa labas.

Inaayos ko ang pagkakasukbit ng bag ni Gaile nang may tumigil na tricycle sa harap namin.

“Oh my!” eksaherado ni Gaile.

Ramdam ko naman ang pagkapit ng anak ko sa aking shorts.

“Oh, si Manong Rene…”

Natunaw sa bibig ko ang nais kong sabihin nang iangat ko ang tingin ko at nakita si Pavel! Si Pavel ang nagmamaneho ng… ng tricycle ni Manong Rene!

Napatanga ako. He was dressed in his usual get-up, crisp black trousers, white long sleeves rolled up to his elbows, and slick black shoes. Yet, he was driving a rusting tricycle owned by Manong Rene!

“Get in. Ihahatid ko kayo.”

“Mister Handsome, naghiram ikaw ng tricycle kay Kuya Rene?” tuwang-tuwang tanong ni Gaile at kumalas sa kamay ko at umangkas sa likod ni Pavel. Mabimis na umalalay ang kamay ni Pavel kay Gaile. Yumakap pa ito sa katawan ni Pavel.

Sa sobrang bilis hindi ko nahila si Gaile.

“P-Pavel,” mariin kong wika at pinandilatan siya. Kung wala lang ang mga anak ko, baka nasampal ko na naman siya.

“You said na may motion sickness ang mga bata at hindi sanay sa kotse ko. Kaya nagpaturo akong magmaneho ng tricycle so I can send you guys to school!”

Gumalaw ang panga ko. “Dahil lang sa sinabi ko, mamasada ka na?”

“No! Kayo lang ang ihahatid at susunduin ko,” deretsong tugon niya sa akin.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 34

Chapter 34

Gervacio’s POV

Kung nakakamatay lang ang titig, malamang sa malamang kanina pa bumulagta itong si Pavel. I cannot believe this devil. Talagang tinotoo niya ang kanyang sinabi. He sent us to school and waited outside in the tricycle just so he could bring us back home.

Naiirita ako sa mukha niya; mukhang walang pakialam sa mga taong pinagtitinginan siya. Mapa-guro, ordinaryong tao, o mga yaya ng mga bata rito sa school ay napapalingon sa kanya. Hindi ko alam kung namamangha ba sila kay Pavel o nawiwirduhan sa demonyong ito. Kahit iyong ibang mga tricycle driver ay may pagtatakang tumitingin sa kanya dahil tinatanggihan niya ang mga gustong sumakay sa tricycle niya.

Now that I think about it, nag-aalala ako kung nasaan na ngayon si Manong Rene. Baka kung ano na ang ginawa ng demonyong ito sa kanya. Kapag nalaman ko na sinaktan niya o pinagbantaan si Manong, hindi ko alam kung ano ang magagawa ko sa kanya. Baka saksakin ko siya ng gunting na ginagamit ko sa paghihiwa ng tempura, o baka isaboy ko sa kanya ang kumukulong mantika.

“Grabe, ang gwapo naman ng lalaking iyan! Sigurado akong dayo ’yan kasi sa tagal ko na rito sa atin, ngayon lang ako nakakita ng ganyang klaseng lalaki!”

’May hitsura ‘yan, ate, pero demonyo! Nakatago ang mahaba at matulis na sungay!’ Hindi ko mapigilang magkomento sa isip ko.

“Malamang! At tingnan mo nga iyang suot niya, mukhang hindi basta-bastang tao. Mukhang mayaman!”

’Mayaman kasi kriminal ‘yan!’ my mind whispered inwardly as I continued listening to their conversation.

“Naku, baka afam ’yan ng isang guro dito? O baka rito nagtuturo ang asawa?”

‘Pfft! Mabuti nga sana!’ sagot ko. Hindi ko kasi maiwasang hindi magkomento dahil magkakatabi lang kami rito sa ilalim ng puno na malapit sa gate. Kaya nga tanaw na tanaw nila si Pavel.

“Napakaswerte naman. Ganyan na ganyang mga lalaki ang pinapanood ng anak ko, eh. Malalaki ang katawan, gwapo, malakas ang dating, at mukhang masungit!”

‘Pwe! Malas kamo, ate!’ I rolled my eyes.

Hindi mabura-bura sa mukha ko ang pagkakunot habang naririnig ko ang mga inang katulad ko na naghihintay rin sa kanilang mga anak at apo. Naghahagikhikan sila habang palihim na tinatapunan ng tingin si Pavel sa labas.

I boredly cast my eyes at Pavel, and my shoulders jerked when I saw him staring at me. Those ice-blue orbs never fail to send a shiver down my spine. I shivered because of fury. Why does he have to do this to me? Wasn’t what he did back then enough? Does he really need to torment me more?

“Kilala mo ba ’yan, Gio?”

Binaling ko ang aking atensyon sa ale na kumalabit sa akin.

“Sino, ate?” tanong ko.

Nginuso nito ang direksyon ni Pavel. “Iyong gwapo sa may gate ba!” kinikilig pa nitong sambit.

Matagal na akong naninirahan dito sa Valencia kaya naman nakakaintindi na rin ako ng Bisaya.

“Hindi po. Wala ko kaila ana.” (Hindi ko po siya kilala.)

“Eh, parang iyan ang naghatid sa inyo ng mga anak mo!” giit pa nito.

“Dumaan lang po ’yan sa amin at pinasakay kami.” Pagkukunwari ko.

Bumagsak ang balikat nito at malungkot na tumingin kay Pavel sa labas.

“Sayang naman. Irereto ko sana ang pamangkin ko d’yan kung kilala mo at kung walang jowa o pamilya!”

I could only sigh at her statement.

Nang mag-uwian, tumakbo kaagad si Gaile kay Pavel.

“Mister Handsome, ikaw po ulit ang maghahatid sa amin sa house?” magiliw na tanong ni Gaile kay Pavel habang pinagsisiklop ang dalawang kamay sa harap. Kumikisap ang mga mata ni Gaile sa kanya.

Mister Handsome? Tsk! Ang demonyong ’yan ang nag-donate ng sperm para mabuo kayo! Ang duwag, walanghiya, arogante, at demonyong ’yan ang isa sa mga dahilan kung bakit kayo nabuo, kaso ayaw niya ng responsibilidad at gusto pa kayong ipakuha noon. At ngayon ieksena na para bang ang wala siyang kasalanan sa mga anak ko.

“Kuya Gaile!” angil naman ni Glendelf sabay hila sa kambal niya paatras sa amin.

Ngumuso na lang si Gaile pero malawak ang ngisi kay Pavel.

“Hello!” bati ni Pavel kay Glendelf kaso tiningnan lang ito ng malamig ni Glendelf.

Napawi ang maliit na ngiti sa labi ni Pavel. Bumaba siya mula sa pagkakaangkas sa motor at may narinig akong mga eksaheradong singhap. May nagbubulung-bulungan pa. I snapped at them, and they automatically shut their mouths.

“Get in,” anas ni Pavel sabay bukas sa pinto ng tricycle na animo’y kotse.

Jusko!

Shit niya! Akala ba niya madadaan niya kami ng mga anak ko sa paganyan-ganyan niya?

Gaile tugged my shirt. “Mommi, kay Mister Handsome po tayo sasakay pauwi, please?” pagpapa-cute nito sa akin habang kinukurap-kurap ang mga matang nagpapaawa.

“Kuya Gaile!” angil ni Glendelf.

“Si Mister Handsome, super bango niya, ang sarap niyang i-hug. Hindi tulad ni Kuya Rene na smelly!”

Mariin kong naipikit ang mga mata sa sinabi ng anak ko.

“I like Mister Handsome because he is mabango. Although nanghihiram lang siya ng tricycle kay Kuya Rene! Is he poor like us?” dagdag pa nito.

“S-sige na nga,” anas ko.

“Yehey!” Yumakap sa akin si Gaile. “I love you, my pretty Mommi!”

“Mmm! I love you too, baby Gaile!” Kinurot ko ang malusog nitong pisngi.

Gaile giggled.

Hawak ang sling ng bag, masayang tumakbo si Gaile tungo kay Pavel.

“Mister Handsome, sa iyo kami sasakay pauwi!” masayang saad niya.

“I know, baby,” anas ni Pavel at ginulo ang buhok ni Gaile.

I saw Gaile’s cheeks flush!

“Gio, sakay na rin kayo ni Glendelf dito,” baling niya sa amin ni Glendelf na nanonood lang sa kanila.

Hawak ko ang kamay ni Glendelf habang lumalapit kami. Hinablot ko sa kanya ang pinto ng tricycle dahil hawak niya pa ito. Sinara ko muna ito at muling binuksan para papasukin si Glendelf.

Umawang ang labi ni Pavel sa ginawa ko.

“Gaile, pasok ka na rito-”

“Sa likod ako ni Mister Handsome sasakay, Mommi!” sapaw ng anak ko sa kanya.

“Gaile,” supi ko sa kanya.

“Don’t worry, Gio. Hahawakan ko siya para hindi mahulog.”

“Thank you, Mister Handsome!” hagikhik ni Gaile. Nakita kong lumapit si Gaile kay Pavel at akmang yayakap sa hita nito, ngunit umatras ang anak ko saglit.

Gaile glanced up at Pavel, my son’s eyes brimming with hope.

“Can I?” huni ni Gaile.

Nakita ko ang paglunok ni Pavel nang malalim. Binalingan niya ako pero iniwas ko ang tingin ko sa kanila.

“O-of course, baby. Of course!”

My hand gripped my seat tightly as I heard my son shriek in joy. I blinked away the hot liquid swarming around my eyes. But then my eyes fell on Glendelf; he was watching Gaile and Pavel from inside the tricycle with jealousy in his eyes.

“Baby, y-you want to hug him too?” I croaked; my throat felt dehydrated.

Parang natauhan siya roon at sumeryoso ang kanyang mukha.

“No, Mommi!” matigas niyang sagot sa akin.

Tahimik ang naging biyahe namin pauwi. Naghalo-halo ang nararamdaman ko sa nasaksihan ko kanina. May pait at suntok sa dibdib ko. Si Gaile naman ay masayang-masaya habang mahigpit ang yakap kay Pavel.

“Hello, Mommi, Glendelf!” Sinilip niya pa kaming dalawa ng kapatid niya rito sa loob.

“Gaile, baka mahulog ka,” paalala ko. Gusto ko na siyang abutin doon at ilipat sa tabi ko.

“Don’t worry about our so-about Gaile, Gio,” tikhim ni Pavel.

Nang makarating kami sa bahay, nakapag-display na si Tito ng aming paninda sa labas. Kausap niya si Wenson. At nang makita nila ang naghatid sa amin, maarte nitong tinakpan ang bibig.

Ang mga bata ay tumakbo na kay Tito at kay Wenson para magmano. Dahil nakalayo na sila, kinausap ko na si Pavel.

“Hindi ko gusto itong ginagawa mo,” simula ko.

“Gio.”

“Sa tingin mo ba madadaan mo kami sa ganito? Gagamitin mo ang kahinaan ng mga bata? Porke amor na amor sa iyo si Gaile?”

“Gio,” his voice sounded pleading, but I wouldn’t let myself be deceived by such an act.

Humakbang siya palapit sa akin kaso umatras ako, dahilan para huminto siya sa pag-abante.

“Pavel, baka nakakalimutan mo ang mga sinabi mo noon? Well, let me remind you! Na iyang mga batang gustong-gusto mong makapiling ngayon ay ang mga batang gusto mong ipakuha noon!” Mariin ang bawat bitiw ko ng linya; gusto ko na bawat salita ay tumatarak sa kanyang utak.

“What made you think na basta-basta ko ibibigay ang gusto mo? Dahil makapangyarihan ka? May koneksyon at mayaman? Tingin mo natatakot ako sa iyo?” hamon ko sa kanya.

“Gio, hindi ko kukunin ang mga anak natin-”

“Anak ko!” I snapped, correcting him.

Tila mapipilitan siyang tumango. Napayuko siya na tila ba magpapaawa, kaso masama ang tingin ko sa kanya. Walang awa sa dibdib ko habang tinatanaw siya.

“I… I’m…” Lumunok siya na animo’y hirap na hirap sa nais sabihin. “I-I-I’m… sorry… I-I’m sorry, Gio.”

Nakuyom ko ang aking mga kamay.

“I know,” he nodded. “I know you cannot possibly… forgive me. I know that. I made a huge and unforgivable mistake to you and to our child. I have repented for those already… and I will carry them to my grave. However… I just… I just want to be with them. Even for a while? Just… just for a while, Gio.”

My eyes blinked rapidly at him as if I had seen a ghost. My mind refused to believe that the devil-Pavel Mikhailov-was actually stammering in front of me.

He raised his head. I masked my surprise and looked at him menacingly, staring him down squarely.

“It’s fine… okay lang sa akin if ayaw mong sabihin sa kanila na ako ang Daddy nila. Hayaan mo lang ako sa ganitong bagay… kahit saglit lang, Gio. I will compromise… whatever your rules or whatever reward you think is fair.”

May pagdududa ko siyang tiningnan. Is he this desperate? Inaartehan niya lang ba ako? Parte ba ng pag-arte niya itong pagkakautal niya?

“Kahit… ano?” Those two words rolled out of my mouth unknowingly.

“Yes!” he desperately said.

“Iyang sinasabi mong ‘for a while’… ilang araw ’yan?”

Kung ito ang ito lang ang paraan para tuluyan ko siyang iligaw sa landas namin… I will grab this opportunity!

“Just… two months.”

“Two months? ‘For a while’ na ’yan sa iyo?”

Siguro sa ibang bagay maikli ’yan, pero para sa sitwasyon ko, parang sampung taon na ’yan.

“One month,” taas-kilay kong tawad sa kanya.

“Gio…”

“Take it or leave it!”

Gumalaw ang panga niya. “O-okay… one month.”

“At pagkatapos ng isang buwan… huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin o sa mga anak ko. Malinaw ba? Sana may isang salita ka, Pavel. Huwag mo nang dagdagan pa ang atraso mo sa amin!”

Kinunutan ko siya ng noo dahil nakatulala siya sa akin. Ano? Parang dinaanan lang siya ng anghel.

“Gio-”

“Mhiema! Tinatawag ka na ni Tito Marvin-ops!” Tinakpan ni Wenson ang bibig nang makita niyang kausap ko si Pavel. “Kinakausap mo ang trespasser, mhiema? Magpapasampa ba tayo ng reklamo sa barangay?”

Tinalikuran ko si Pavel at inangkla ang braso ko kay Wenson.

“Tara na. Nagbayad lang ako ng pamasahe sa kanya.”

“Oh,” gulat niyang saad. Lilingunin na niya sana si Pavel nang hawakan ko ang kanyang leeg at ipirmi ang tingin niya sa nilalakaran namin. Hindi ko na siya binalingan pa.

Kinagabihan, malakas ang ulan. Pagkatapos kong linisan at bihisan ang mga bata, lumabas ako para sa kanilang gatas. Kaso napatigil ako sa pagpasok sa kusina nang marinig ko ang boses ni Tito Marvin. May katawagan ito at may galit sa kanyang tono.

“Ano? Nahihibang ka na ba talaga? Hindi ko gagawin ’yan, Ricky!”

Ricky? Akala ko ba wala na silang komunikasyon sa lalaking iyon!

“Alam mong galit ako sa lalaking iyon, ’di ba? Kaya nga! At saka, huwag ka ngang tumawag sa akin nang gabi! Nandito ako sa bahay, baka marinig ako ni Gio!”

“Tito,” anas ko.

Mabilis na naibaba ni Tito Marvin ang cellphone at namumutlang humarap sa akin, tila nakakita ng multo.

“Gio, k-kanina ka pa ba?”

I went inside the kitchen.

“Tito, bakit kausap ninyo si Ricky? Nakipagbalikan po ba siya sa inyo? Tito, sinaktan ka na noon! Pinagpalit po kayo sa babae at nagpakasal. Tito, huwag naman po kayong pumayag na maging kabit!”

“Gio, hindi ito katulad ng iniisip mo! Of course, ayaw kong maging kabit! Wala na naman ang asawa noon, pero hindi ako makikipagbalikan doon!”

“Pero ano iyong sinasabi niya sa inyo ngayon?”

“W-wala iyon!” pagdidismisa ni Tito sa akin at nilampasan ako para makalabas.

“Tito Marvin!” tawag ko sa kanya, kaso nagpatuloy lang siya sa paglakad.

Napabuntong hininga na lang ako. Matagal na ba silang nagtatawagan ni Ricky? Bakit pakiramdam ko hindi pa rin naputol ang komunikasyon nilang dalawa kahit nandito na kami sa Valencia? May nililihim ba sa akin si Tito?

Bitbit ko ang gatas ng mga bata nang matanaw ko si Tito na sumisilip sa bintana.

“Tito, ano pong tinitingnan ninyo d’yan?”

Napatalon si Tito sa gulat. Pumihit siya paharap sa akin. “Gio, nasa labas si Pavel. Ang lakas ng ulan at nasa tricycle lang siya. Nababasa siya riyan!”

Nailapag ko ang bitbit na baso ng gatas at saka nakisilip din sa bintana. Confirmed. Nandoon pa nga ang tricycle sa labas ng bahay at nasa loob noon si Pavel.

“Labasin mo. Papasukin mo, Gio.”

Gulat kong nilingon si Tito.

“Ano? Tito, naririnig niyo po ba ang sinasabi ninyo? Bakit natin papasukin ang walanghiya at demonyong ’yan dito sa bahay natin? Ayoko!” Hindi makapaniwalang untag ko.

“Gio.”

“Manigas siya riyan sa labas!” Matigas kong wika.

“Kahit ngayong gabi lang, Gio.”

“Tito, hindi tayo maaawa sa taong ’yan kahit manigas siya sa lamig diyan. Nagpapaawa lang ’yan. May pera ’yan, mayaman, kaya bakit nandoon pa siya?”

Napahilamos si Tito sa kanyang mukha.

“Alam ko, Gio. Siyempre hindi ko makakalimutan ang ginawa niya. Pero, Gio, isipin mo. Kayang-kaya ni Pavel kunin ang mga bata mula sa atin… kaso hindi niya ginagawa. That only means, Gio, na kahit paano-hindi ganoon kasama si Pavel.”

Pagak akong natawa.

“Tito, pinagbigyan ko na ang demonyong ’yan. Hahayaan ko siyang gambalain ang mga anak ko sa loob ng isang buwan… isang buwan lang at titigilan na niya kami. Sapat na po iyon.”

Kung tutuusin nga ay sobra-sobra na iyong ginawa ko. Wala siyang karapatan sa mga anak ko, pero dahil sa kagustuhan kong mapaalis siya, magtitiis ako. I just need to put up with him for a month!

“Iyon naman pala, Gio. Galit tayong pareho kay Pavel at natatakot. Kahit ngayon lang, patuluyin natin siya. Ngayon lang naman ito, Gio.”

Umirap ako at tinalikuran si Tito Marvin.

“Bahala kayo, Tito!” padabog kong wika.

Naguguluhan ako sa mga kinikilos ni Tito. Noong nakaraan, inalok niya pa akong lumayas sa lugar na ito dahil natunton na kami ni Pavel. Pero ngayon, patutuluyin niya sa bahay! Naiirita na naguguluhan na ako!

At nasunod nga ang gusto ni Tito. Pinatuloy niya si Pavel at pinahiram pa ng damit! Parang puputok ang damit ni Tito Marvin sa laki ng katawan ni Pavel. Naamoy ko pa ang gamit naming sabon sa kanya! Deputa!

Nagpapasalamat ako na tulog na ang mga bata nang pumasok si Tito Marvin, kasunod si Pavel na parang maamong aso. Hindi ako bumangon at hinayaan lang sila.

‘Bakit dito pa siya dinala ni Tito? May sala naman!’ Nanggagalaiti ako sa inis.

“Dito ka na lang, P-Pavel. Maliit kasi ang silid ko.”

Ibinigay ni Tito ang comforter at unan kay Pavel. Nang makaalis si Tito, nilatag din iyon ni Pavel sa sahig. Pinatay nito ang ilaw at saka humiga. Tingin ko hindi ako makakatulog nito ngayon.

“Gio,” Pavel whispered in the midst of the dark.

“Manahimik ka kung ayaw mong tadyakan kita riyan. Akala mo naman gusto ko ito!”

Nagtampo pa ako kay Tito Marvin. Natahimik siya. Lumalalim na ang gabi ngunit panay ang galaw ko. My mind was hypersensitive knowing that he was around and we were in one room. The air in the room felt heavy, and the pressure kept pushing me down.

Napatingin naman ako sa ibaba-kung saan nilatag ni Pavel ang comforter. Ilang saglit lang, napansin ko ang pagbangon nito at paglabas ng kwarto bitbit ang unan at comforter niya. I saw it because of the faint light coming from outside.

Doon lang ako nakahinga nang maluwag.

“Gio? Nakapagluto na ako ng almusal. Aalis lang ako upang samahan si Juncent sa Cadiz. May kukunin lang siyang gown doon, sasamahan ko kaya makakauwi rin ako mamayang hapon.”

Kahit na nagising ako sa katok ni Tito Marvin, hindi ko siya inimik. Nagtatampo pa rin ako dahil sa pagpapatuloy niya kay Pavel!

Nang lumabas ako ng kwarto, wala na si Tito Marvin at si Pavel. Akala ko wala na si Pavel, ngunit dumating siya bandang tanghali para ihatid kami sa school!

Sinusubukan ni Pavel na makipag-usap kay Glendelf, kaso tango at iling lang ang isinasagot ng bata sa kanya. Whereas si Gaile naman, sobrang daldal.

“Jusko! Gio!” Kumunot ang noo ko nang salubungin ako ni Wenson na natataranta at umiiyak.

Biglang umahon ang kakaibang kaba sa dibdib ko nang makita ko ang hitsura niya.

“Wenson, b-bakit ka umiiyak?”

“G-Gio!” Niyakap niya ako nang mahigpit at umiyak.

“Wenson, kumalma k-ka. Anong nangyari?” Tinulak ko siya nang bahagya at tiningnan ang kanyang mga matang lumuluha. Tinakpan niya ang bibig at kumapit nang mahigpit sa braso ko.

“Ninang Wenson, what’s wrong?” saad ni Glendelf mula sa likod.

“Ninang,” ani Gaile.

“Gio… wala… wala na si T-Tito Marvin!” At humagulgol nang malakas si Wenson.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 35

​ Chapter 35

Gervacio’s POV

​“Mwah!” Isang maingay at mabasang halik sa pisngi ni Tito Marvin ang iginawad ko sa kanya. Isinabit ko pa sa kanyang leeg ang dalawang medals na nakuha ko ngayong taon! With honors at conduct awardee ako! Mabait kasi ako, eh!

​“Grabe namang halik iyon, anak! Parang may laway na! Ang dugyot!” natatawang saway ni Tito Marvin sa akin habang pinupunasan ang pisngi kung saan ko siya hinalikan.

​Humagikhik lang ako sa tuwa.

​“Sa inyo na ang medals ko, Tito Marvin. ’Di ba sabi ninyo na hindi kayo pa nasasabitan nito? Kaya ibibigay ko sa inyo ang mga medals ko!”

​Naluluha namang tumingin sa akin si Tito at pinupog ng halik ang pisngi ko.

​“Ang sweet naman! May kapalit ba ito, ha?” ani Tito at gigil na pinisil ang malusog kong pisngi.

​My eyes filled with joy as I smiled widely at Tito! Iyong tipo ng ngiti na halos mapunit na ang labi.

​“Wala, Tito, ’no! Nag-aral ako nang mabuti para sa inyo!”

​“Aysus! Kaya mahal na mahal kita, eh!”

​“Mahal na mahal din kita, Tito Marvin! Kahit bading kayo at walang boypren!”

​“Ikaw na bata ka, ha! Papaluin kita sa pwet!”

​“Hehehe! Joke lang, Tito. Pero, Tito, malapit na ako mag-high school.”

​“At ano naman kung malapit ka na mag-high school, aber?”

​Nag-puppy eyes ako kay Tito Marvin. May pagdududa na ang kanyang mga tingin sa akin.

​“Bilihan niyo ako ng makeup, Tito! Pudpod na kasi iyong lipstick niyo at malapit na maubos ang blush-on! Kanina nga ginupit ko na iyong foundation niyo kasi ubos na.”

​Birong kinurot ni Tito ang tagiliran ko.

​“Heh! Ang bata mo pa para mag-makeup, Gio. Saka ang pretty mo na kaya.”

​“Eh, Tito, sabi nila may acne marks ako, oh!” ngumunguso kong saad.

​“Hindi iyan acne marks, meron ka niyan kasi may lahi ka! Iyong nanay mo, Amerikana!”

​Kinunutan ko ng noo si Tito.

​“Tito, akala ko po si Mama ay nakapang-afam lang!”

​Saglit na natigilan si Tito. “Ha-ha! Oo nga. Nagkamali lang, eh! Pero sige, bibilhan kita ng makeup pero iyong bagay lang sa’yo kasi bata ka pa.”

​Napatalon ako sa tuwa dahil sa sinabi ni Tito Marvin. Niyakap ko siya nang mahigpit!

​“Thank you, Tito! The best Tito in the world!”

​“Inuuto mo na akong bata ka! Halika na. Lulutuan pa kita ng pansit sa bahay dahil grumaduate ka na ng elementarya! Akala ko kasi hindi ka makaka-graduate dahil sa harot mo noon!”

​“Ehh! Tito naman!”

​Hawak ang kamay ko, lumabas kami ni Tito sa gym kung saan ginanap ang aming closing ceremony.

​Malakas ang iyak ko at humahagulgol habang yakap-yakap ang urn ni Tito Marvin. Nasa tabi ko ang mga anak ko; sina Basha at Wenson ang may hawak sa kanila habang yakap ko ang urn.

​I didn’t know what the hell I did to deserve this. Bakit sa lahat… bakit ang Tito Marvin ko pa? Bakit pati siya kailangang kunin sa akin? Hindi ko alam na sa ganito siya kukunin sa akin ng Diyos! Alam ko na may dinaramdam na sakit si Tito. Sa katunayan nga ay may maintenance na siya para sa high blood niya.

​Kaso… isang aksidente. Sa isang aksidente pala siya malalagutan ng hininga. Base sa sinabi ni Tito Juncent na siyang nagmamaneho ng motor, parang nawalan daw ng preno ang truck na may sakay na tubo. Nabangga sila nung truck na matulin ang pagpapatakbo at tumilapon si Tito sa kabilang lane ng daan at saka nadaganan pa ng isa pang truck na tumatakbo roon.

​Kahit si Tito Juncent ay bali ang kamay at ang isang paa. Hindi ko alam kung makakalakad pa ba siya o ano. Umiyak siya nang puntahan ko siya dahil sinisisi niya ang sarili sa nangyari sa Tito ko. Kung hindi niya raw tinawagan si Tito na magpapasama sa Cadiz, hindi raw ito mangyayari. Hindi mawawala ang Tito.

​Pero hindi lang naman si Tito Juncent ang nagsisisi, pati ako. Sinisisi ko ang sarili ko sa pagkawala ni Tito Marvin. Kung hindi ko siya sinungitan, kung hindi ako nagtampo-tampuhan sa kanya at inilabas ko siya sa pinto noong araw na nagpaalam siya, baka hindi ito nangyari.

​“Tito!” I cried, and my arms tightly hugged his urn. “Ang unfair niyo naman, Tito! Sorry, sorry po kasi hindi ko kayo inilabas noong umagang iyon! Gising ako noon pero pinairal ko ang pagdaramdam ko sa ginawa niyo!”

​Malakas ang hikbi ko. Hindi ko akalain na ang huling pagkikita namin ni Tito ay iyong pagtatalo namin tungkol kay Pavel!

​Paano ako uusad nito ngayon kung dala-dala ng puso ko ang mga sandaling iyon? Sinungitan, tinalikuran, at nagtampo ako sa kanya!

​“Tito, sorry!” iyak kong muli. “Tito, hindi ko pa po kaya. Hindi ko pa kaya, Tito, na wala kayo! Tito, natatakot pa rin po ako!”

​“Gio,” binalingan ko si Wenson na hinahagod ang likod ko. Bumabaha rin ang mga luha sa kanyang mga mata. “Sasamahan kita! Hindi ka mag-iisa, okay?” sinisinok niyang wika.

​“W-wenson,” may panibagong luha na naman na kumawala sa mga mata ko. “W-wala na talaga si Tito.”

​Dinala ni Wenson ang ulo ko sa kanyang balikat at nag-iyakan kami. Hindi ko na alam kung sino-sino itong kasama namin ngayon bukod kina Basha. Hindi ko sila napagtutuonan ng pansin dahil sa aking pagdadalamhati.

​Parang may kumukuyom sa damdamin ko habang isinasaboy ko ang abo ni Tito sa lawa. Walang tigil sa pag-agos ang aking luha.

​Pagkapasok namin sa bahay, kakaibang lamig at katahimikan ang lumukob sa akin. Everywhere I look inside our house, I see my Tito Marvin. His pissed expression, his playful face, and even his loud voice… I can still hear it.

​“Mommi, n-namimiss ko si Papa!”

​Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Glendelf nang magsalita siya.

​“Mommi, hindi na uuwi si Papa Marvin dito sa house natin? Forever na niya tayong iiwan?” sunod naman na wika ni Gaile, dahilan para manikip muli ang dibdib ko.

​Lumuhod ako at saka niyakap ang dalawang anak ko. Malakas silang umiyak sa balikat ko.

​“H-hindi… hindi tayo iniwan ng Papa Marvin ninyo, hmm? Forever na siyang nandito sa heart natin.”

​“Mommi, I miss Papa po!” tangis ni Glendelf.

​“Mommi, hindi na natin mahu-hug si Papa Marvin! Magiging lonely na po siya kasi hindi na niya tayo makakasama!”

​“Sshh! Tahan na, Gaile, Glendelf! Tahan na!” hinagod ko ang likod nila dahil sinisinok na sila sa kakaiyak.

​Nakatulugan ng mga bata ang pag-iyak. Alam kong mahal na mahal din nila si Tito Marvin. Ito ang takbuhan nila kapag napapagalitan ko sila. Spoiled sila pagdating kay Tito Marvin. Kung ako dati ay spoiled na ni Tito, mas lalong nadoble iyon nang dumating ang mga anak ko.

​Laging may bagong laruan ang mga bata dahil kahit na anong hinihingi nila ay ibinibigay ni Tito, mapa-Iron Man o dolls man iyan. Si Glendelf kasi, favorite Marvel hero niya si Iron Man. Si Gaile naman ay mga dolls at paboritong cartoon niya ay Sofia the First.

​Mapait ang naging ngiti ko habang pinagmamasdan ang dalawang anak ko na magkayakap sa isa’t isa habang namumugto ang mga mata. Wala na rin akong ganang umalis pa sa kama kaya naman tumabi ako sa kanila at niyakap sila.

​Kumunot ang noo ko nang pikit-mata kong kinapa ang kama. Hinahanap ko ang mga anak ko kaso wala akong makapa! Doon ako namulat at napabalikwas mula sa pagkakahiga.

​“Glendelf, Gaile,” sambit ko, habang dumadagundong ang dibdib ko sa kaba.

​Basta na lang ako umalis sa kama at lumabas ng kuwarto. Sisigaw na sana ako ng saklolo nang may marinig akong nag-uusap sa labas ng bahay-boses ng mga anak ko at ni… Pavel.

​“Mister Handsome, thank you po sa pag-make ng milk namin at sa cookies na dala niyo po.” Masigla ang tono ng boses ni Gaile.

​Dahan-dahan akong lumapit sa pinto nang marinig ko ang boses ni Gaile.

​“Anything for the two of you, Gaile.”

Pagak akong napangisi nang marinig ko ang malambing na boses ni Pavel sa labas.

​“Sir, alam ba ng Mommi namin na pupunta kayo rito?” Nahimigan ko naman ang lamig at istrikto sa tono ng pananalita ni Glendelf.

​“Oh, well… your Mommi and I talked already, Glendelf,” ani Pavel.

​“Glendelf, mag-thank you ka kay Mister Handsome kasi ginawan niya tayo ng milk at may dala siyang cookies!” rinig kong saway ni Gaile sa kambal.

​“Thank you… sir!” Tila napipilitang untag ni Glendelf.

​“Oh, you can call me-”

​“Our Papa too?”

​Mariin akong napapikit dahil sa pangunguna ni Gaile kay Pavel.

​“O-oh, if you only want-”

​“I prefer ‘sir’!” ang sapaw ni Glendelf kay Pavel.

​“I like Mister Handsome too, hehehe!”

​Binuksan ko ang pinto at sabay na lumingon sa akin ang mga anak ko. Si Pavel ay kaagad na napatayo nang makita niya ako. Maaliwalas ang paligid at tahimik ang aming mga kapitbahay. Maganda ang araw ngunit hindi ko ito naa-appreciate dahil ang bigat pa rin ng dibdib ko.

​“G-Gio, ginawan ko lang ng gatas ang mga bata.” ani Pavel.

​“Mommi! Good morning!” Tumakbo si Gaile sa akin at yumakap sa hita ko. Tiningala niya ako.

“Mommi, ginawan po kami ng milk ni Mister Handsome since nagutom po kami.”

​“Good morning, baby. Dapat ginising niyo ako!” anas ko naman.

​Si Glendelf ay yumakap din sa akin.

​“But we didn’t want to wake you up, Mommi. Naghintay kami ni Gaile na magising ka.”

​“Yes, Mommi! At dumating po si Mister Handsome in his very nice car! Kaya h-humingi kami ng favor sa kanya.”

​“Ayaw kang gisingin ng mga bata, Gio. Kaya ako ang pinagawa nila ng milk. They told me the measurements.”

​Inirapan ko lang si Pavel at nagbaba ng tingin sa mga bata.

​“Baby, puwede bang ligpitin niyo muna ang bed natin?”

​“Okay po!” magiliw nilang sagot.

​Nang mawala ang mga bata, nilapitan ko si Pavel. Doon ko lang din napansin na malinis na ang bakuran ng bahay.

​“Anong ginagawa mo rito?”

​“Gio, I thought nagkasundo na tayo?” mataman niyang wika.

​Nanginig ang mga kamay ko. Walang anu-ano’y hinampas ko ang kanyang dibdib. Bumuhos na naman ang luha ko.

​“Damn you! Damn you! Dahil sa’yo nagkatampuhan kami ni Tito! Dahil sa’yo h-hindi ko… hindi ko nakausap ang Tito ko!”

​“Gio!” Hindi niya sinasalang ang mga hampas ko sa kanya.

​“Malas ka! Bwisit ka! Demonyo ka!” litanya ko habang hinahampas ang kanyang dibdib.

​Galit ko siyang tiningala. Napakurap-kurap ako nang makita ko ang sakit sa kanyang mga titig sa akin.

​“Bakit pa kasi nagpakita ka? Bakit ba kasi nandito ka na naman? Maayos na ako, Pavel! Maayos na ako na wala ka! Maayos na kami! Malas ang dala mo!” mariin kong wika, tila mga punyal ang bawat salitang kumakawala sa bibig ko.

​Pavel’s jaw hardened. “I’m… I’m so sorry, Gio. Sorry!” he whispered, his eyes moistening.

​“Bakit ba kasi hindi na lang ikaw ang namatay?!” singhal ko sa kanya.

​Nanigas si Pavel sa kanyang kinatatayuan. Nakita ko ang paglatay ng sakit sa kanyang mga mata. He blinked those emotions away and smiled at me painfully.

​“I have wished that too, Gio. I have wished that too a long time ago.”

​My eyes fluttered at him. I don’t like how my heart wrenches watching him like this… like he was in pain and so… so sad!

“Pavel.”

​“I just wanted to see you and the kids. I’ve been watching you from a distance since Marvin’s wake. I just want to make sure that you’re okay and the kids. Because I know what you’re feeling right now, Gio. I know… alam ko ang pakiramdam ng mawalan ng taong mahalaga at… m-mahal mo.” Suminghot siya. “You take care, and the kids, alright? May aasikasuhin lang ako… pero babalik ako. Ihahatid-sundo ko pa rin kayo ng mga bata sa school.”

Tumalikod siya sa akin at tumingala sa kalangitan bago huminga ng malalim. Nakita ko siyang dinampi ang kamay sa mga mata.

​Hindi na ako nakapagsalita pa at sinundan na lang ng tingin si Pavel na umalis sa amin. Parang may dumagan sa dibdib ko habang pinagmamasdan ko siyang lumalayo. My chest feels heavy all of a sudden. Nahahabag lang siguro ako sa nasabi ko sa kanya. No matter what I feel, I shouldn’t have said those words. Yes, Pavel hurt me and threatened my life, but it’s not necessary na gayahin ko siya.

​I hate him. I hate that kind of person. At ayaw kong maging kagaya niya.

​Napahawak ako sa noo ko nang may maramdaman akong pumitik dito. Ilang araw din akong kulang sa tulog. Maybe I need a rest.

​Huminga ako nang malalim at saka pumasok sa loob ng bahay upang makapagluto ng breakfast.

​“Glendelf, Gaile, it’s fine, ha, na hindi muna kayo pumasok sa school. Okay lang kay Mommi na lumiban muna kayo sa klase tomorrow,” saad ko sa mga anak habang binubutones ang kanilang pang-itaas na sleepwear. Si Glendelf ay suot ang pulang terno pajama na may disenyong Iron Man, habang si Gaile naman ay kulay lavender at may Sofia the First na disenyo.

​“Mommi, I want to go to school.”

​“Me too, Mommi!” segunda ni Gaile kay Glendelf.

​Tumango ako. “Okay, but whenever you feel like not going to school, sabihin niyo lang, okay?”

​Matapos ko silang bihisan ay humiga na rin kami sa kama. Nang makapuwesto ang mga bata ay pinatay ko ang ilaw at tinabihan sila. At sa gitna ng malamig at tahimik na gabi, biglang nagsalita si Gaile.

​“Glendelf, it’s just us now,” rinig kong saad ng anak ko. “Wala na si Papa Marvin. There’s only three of us now. I hope… our daddy comes back home. Do you wish to see our Daddy, Glendelf?”

​Para akong nabulunan dahil sa narinig mula sa anak ko. Tila may sumuntok sa dibdib ko. Gusto kong magsalita ngunit walang lumalabas sa bibig ko.

​“Of course, there’s Papa Angelo pero hindi naman siya ang Daddy talaga natin. Next month magfi-five na tayo, Glendelf. I hope umuwi si Daddy para four ulit tayo dito sa bahay. At may magkakasama na tayo.”

​“We have our Mommi, Kuya Gaile. Our Mommi will never abandon us.”

​“Silly. Of course I know that, Glendelf. But aren’t you wondering why our Daddy never visited us? And our Mommi never talks about him?”

​Nagbubulungan silang dalawa. Akala siguro nila natutulog na ako pero nakikinig ako sa kanilang pinag-uusapan. Halos hindi na ako huminga rito.

​“Of course… I wanted to see him too. I want to talk to him. I wanted to ask him… why he left us. But if Mommi doesn’t want to talk about him… ayaw ko rin mag-ask kay Mommy, Kuya. Because maybe… like the other kids, our father doesn’t w-want us?”

​Tahimik na bumagsak ang luha ko.

​“D-do you think so, Glendelf? Our father doesn’t want us?”

​“I don’t know.”

​“Do you want another Daddy then? Do you want Papa Angelo to be our Dad?”

​“I don’t want him.”

​“Then, what about Mister Handsome?”

​“Let’s sleep, Kuya.”

​“Okay. I love you, Glendelf. Goodnight!”

​“I love you too, Kuya Gaile. Goodnight!”

​Dumating ang umaga na namumugto ang aking mga mata. Hindi ako pinatulog nang maayos dahil sa mga narinig ko mula sa aking mga anak. Sinigurado kong mauna akong magising. Ayaw ko na kay Pavel na naman magpapagawa ng gatas ang mga anak ko.

​However, that morning, I didn’t see Pavel. Sumisilip ako sa labas dahil baka dumating siya, kaso wala!

​Naghahain ako nang may marinig akong katok sa pinto! Iniling ko ang ulo ko; akala ko hindi na siya dadalaw sa amin ng mga bata.

​Lumabas ako ng kusina at tinungo ang pinto. Taas-kilay kong binuksan ang pinto sa inaakalang si Pavel ang nasa labas, kaso ibang tao ang bumungad sa akin!

​“Gio,” he said.

​“D-Dr. Ricky?”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :)