Creepy Maniac

W

arning:

BL Mature Content | R-18 Some or most chapters in this story within are intended for adults only and may include scenes of sexual content, inappropriate language, or graphic violence.

I didn’t include specific trigger warnings per chapter as this is a dark romance, so expect intense and potentially disturbing content throughout.

If you are sensitive to topics such as gun violence, graphic killings, explicit sexual content, and similar themes, it is advisable to refrain from continuing with this story.

Reader discretion is advised.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

Author’s Note:

In this series, the story takes place in a world where Mafia clans are almost legal. The government secretly works with these powerful crime groups, making it hard to tell right from wrong.

Please remember, while this story is thrilling, real-life Mafia and organized crime cause harm and should not be seen as glamorous or exciting.

I repeat,

DON’T. ROMANTICIZE. MAFIA. IN. REAL. LIFE!

Enjoy the story, but be aware of the serious issues behind it.

You have been warned and reminded. I hope you enjoy this story. Thank you so much! ♡

Prologue

“Opening bid will begin at 100,000 dollars?”

Panimula ng isang lalakeng nakamaskara na siyang dahilan kung bakit masama itong tinitignan ni Bridge ngayon. Gusto man niya mura-murahin ang lalakeng nang-kidnap sa kaniya ay hindi niya magagawa dahil sa panyo na nasa bibig niya at pati na rin ang iniindang sakit sa likod ng ulo niya. Pakiramdam nga rin niya ay mas nahihilo siya dahil sa mga spotlights na nakatutok sa kaniya at sa nakakairitang boses ng lalakeng kumidnap sa kaniya na umaalingawngaw sa buong stage room— pati na rin siguro sa ulo niya.

Napahinga na lamang si Bridge nang malalim at napatingin sa paligid niya. Hindi na niya masyado pinakealaman pa ang mga taong pinagpyepyestahan at nagbibigay interes sa kaniya ngayon habang nagsasabi sila ng kani-kanilang presyo para makuha si Bridge. Like seriously, ano ba ang tingin nila sa kaniya? Antique? Dagdag collection sa kung anong meron sila? Fucking human traffickers, fucking illegal auction, fucking headache, fucking mafias, fucking pieces of shit. He can’t live like this anymore! Fucking hell!

Hindi niya na alam kung nakailang mura na siya sa isipan niya, pero agad iyon iniwaksi nang magpintig ang tenga niya sa narinig niyang impit na pag-angil na parang bang mayroong nasasaktan. Napatingin si Bridge sa gilid malapit sa backstage, at kita niya roon ang isa ring binata na nakakulong katulad sa kulungan na kinalulugaran niya ngayon. Wala itong suot na paintaas at naka-itim na shorts ito. Hindi ito nakatali o kung ano pa man pero halata mong sinusubukan nitong hindi gumawa ng kahit na anong ingay dahil sa baril na nakatutok sa ulo nito. The young man is crying as he also catches Bridge staring at him. Parang mas lalo pa ata itong naiyak dahil siguro nakikita nito kung ano ang susunod na mangyayare sa kaniya. Kita naman ni Bridge na lalong idiniin sa binata ang baril kaya agad itong umiwas ng tingin at napayuko na lamang.

Hindi nagtagal ay iniwas na rin ni Bridge ang tingin dito. Ayaw naman niyang panoorin ang mukha ng binata na punong puno ng takot. He feels like it will hunt him in his dreams. If Bridge ever gets out of here, he will make sure that the young man will be out of here too. Pero ang tanong, makakaligtas nga ba siya rito?

“500,000 dollars!”

Tinuon muli ni Bridge ang atensyon sa harapan at kailangan niya pa talagang titigan nang maigi kung sino ang nagsabi no’n. He frowned as he saw an old looking man to the front seat who seemed so proud of himself. Bridge even cringed as he saw the old man’s dirty lustful stares at him. Damn this hungry pedophile. Mapapadasal ata siya nang ’di oras dito. Sana pala nang inihampas sa kaniya ’yong upuan bago siya mahimatay ay tuluyan na nabagok ’yong ulo niya at nawala na lang agad dito sa mundo, kaysa sa makasama ang matandang ’yan.

Nasaan na ba ang kaibigan niyang pumoprotekta sa kaniya?

“Don’t go look for your bodyguard. At this point of your life, I should be the one you’re looking for.”

Bridge frowned as he remembered what the creep y maniac told him. Really? He’s thinking about him right now? Neither himself can’t believe at this point. And he shouldn’t even bother thinking about that creep in the first place. Lalo na ngayon at tinakasan ni Bridge ang kasal nilang dalawa, at pinagmukha niyang tanga sa harap ng maraming tao ang lalakeng itinakda sa kaniya. Sa palagay niya ay wala na iyon pakealam kung anong mangyare sa kaniya ngayon, sa laki ba naman ng kahihiyan na dinala niya sa pamilya ng lalakeng iyon. Baka nga tuluyan na rin talagang tutulan ng ama ng lalakeng iyon ang arrange marriage at ipapakasal na lang sa babae ang kupal niyang anak.

Bridge sighed as the wound at the back of his head throb, like it is also telling him to stop thinking nonsense. Well it’s not totally nonsense, he should be celebrating right? Kasi iyon naman ang gusto niya? Ang tuluyang mawala ang kupal na iyon sa buhay niya. But why does Bridge’s heart feel so heavy just thinking about HIM marrying someone else. And HIM having a child with the woman his father likes. Pakiramdam ni Bridge dahil lang ’to sa sakit ng ulo niya. Right?

“500,000 dollars, going once, going twice…” Sabi ng lalakeng nanguha sa kaniya na halata mong mapupunit na ang mukha nito sa lawak ng ngiti nito. Kahit kalahati lang ng mukha nito ang natatakpan ng maskara, hindi mo talaga maipagkakaila na masaya ang hinayupak na ito sa nangyayare. Kita rin ni Bridge ang mga tao sa paligid ng matanda na parang kino-congratulate na nila ito.

Looks like he’s totally doomed.

“600,000 dollars.” Rinig niyang sabi ng isang lalake na nakapwesto sa bandang likod ng mga manonood. He can’t really see the mysterious man’s face that well since the man is wearing a dark hoodie or something like a cloak that totally hides its head and face. But even if he’s not wearing any of those, Bridge won’t be able to see his face anyway because of these blinding spotlights. Although Bridge did hear his voice and it’s abnormally deep. Like it’s so deep, the kind of voice that will make you jump when you hear it out of nowhere.

“600,000 dollars from the Mister over there.” Sabi ng lalakeng nakamaskara at mukhang nagtataka rin ito sa kung sino ang misteryosong lalakeng nagsalita.

“650,000 dollars!” Sabi muli ng matanda kanina na siyang pinalakpakan ng marami. Kita pa ni Bridge ang pagngisi nito sa gawi ng lalakeng naka-hoodie. Nagyabang pa nga ang bwisit. Jusko, kailan ba matatapos ’to?

Magsasalita pa sana ang lalakeng nakamaskara nang biglang sumabat na muli ang misteryosong lalake. “1 million dollars.”

Rinig sa paligid ang pagsinghap at gulat sa mga manonood. Kahit ang nang-kidnap kay Bridge ay hindi maipinta ang mukha sa narinig. Nilamon na ng bulong at iilang palakpakan ang buong paligid habang nakatuon ang atensyon nila sa misteryosong lalake.

“1 m-million dollars!” The kidnapper said as he rarely got over his shock. “G-going once! Going twice!—”

“50 million dollars.” Rinig naming sabi muli ng misteryosong lalake habang nakataas muli ang kamay nito.

Halos lahat sila ay nagtataka na sa ginagawa nito. At pati na rin sa laki ng perang sinasabi nito ngayon. Is the mysterious man okay? Mukhang may tama ata ito bago pumasok dito. Sino mag-aaksaya ng ganiyang kalaking halaga, lalo na wala namang kumontra pa sa huling presyo na sinabi nito? Hindi ba nito alam kung paano ’tong lecheng auction na ito o sadiyang may saltik ata ang isang ’to.

“50 million?!” Gulat pang sabi ng kidnapper at mukhang namamawis na ito sa sobrang tuwa sa naririnig niya, kaunti na lang ay mukhang makakaihi pa ito sa pantalon nito. Ngunit hindi nagtagal iyon nang magsalita muli ang misteryosong lalake.

“50 million dollars.” Then Bridge saw the mysterious guy take the hoodie off of his head. Bridge tries to squint his eyes to see the mysterious man’s face. “And the lives of the people inside this room.”

At bago pa man makapag-react ang mga tao sa paligid, agad na naglabas ng mga baril ang karamihan sa mga manonood na mukhang kasama ng misteryosong lalake. Tinutok nila iyon sa mga manonood na nagsipagsigawan at mukhang nagpa-panic na dahil sa mga nangyayare. Ang ilan ay nagtangka pang manlaban at naglabas din ng kani-kanilang mga sandata ngunit napipigilan naman sila ng mga tauhan ng misteryosong lalake.

Nabaling naman ang tingin ko sa lalakeng nakamaskara na burado na ang mga ngiti sa labi nito at parang namumula ang mukha nito sa galit habang nakatingin sa lalake. Bridge can’t even look at the mysterious guy properly because of these goddamn blinding lights.

“Y-You!” Sigaw ng kidnapper at agad na tumakbo sa gitnang baba ng stage kaya likod na lamang nito ang nakikita ni Bridge habang tinuturo nito ang pwesto ng lalake. “What the hell are you doing here?!”

Nakita ni Bridge ang pigura ng misteryosong lalake na naglakad papaalis sa kaniyang pwesto sa likod. Bridge watches the mysterious man’s silhouette with anticipation as he is getting closer to the stage and swiftly walk between the sea of audience. ’Yong mga malapit sa stage ay nakita ni Bridge ang mga gulat sa kanilang ekspresyon at parang bang nakilala ang lalakeng naglalakad papalapit sa kanila. Halos hindi na siya gumalaw sa kinauupuan, pati rin ata paghinga ay napigilan niya rin hanggang sa tinulak ng mga tauhan ng lalake ang ibang manonood sa harap paalis sa daraanan nito.

Bridge silently gasped as he got the chance to look at the man properly. The mysterious man removes some type of device that is masking its nose down to its lips. The corner of the man’s lips tugged upwards and showed his devilish smirk at Bridge. The man’s eyes are glinting with amusement as he stares at Bridge’s not-so-good situation.

“Found you.”

Chapter One

I firmly gripped my bow as I stand with great posture.

Nang malagay ko na nang maayos ang palaso, unti unti ko nang inangat ito habang hinihila ng isa kong kamay ang tali ng sandata na hawak ko. Huminga ako nang malalim habang nakatutok ang tingin sa circle target. Ilang segundo pa ay binitawan ko na ang tali at buntot ng palaso tsaka ko narinig ang impact nito nang tumusok ito sa pinakagitna na siya namang ikinangiti ko nang malawak. Nakarinig naman ako ng malalim na pagpito at palakpak. Lumingon ako sa bandang likod ko at doon nakita ang kasama ko na may malawak ding ngiti habang lumakad sa akin papalapit.

“Walang kakupas kupas Bridge!” Masayang sabi nito tsaka umakbay at pareho naming nilingon ang mga palaso na tinira ko sa target mula pa kanina. “Dude, paano mo nagagawa ’yan? Para kang may matang lawin. Kung hindi sa red spot, malapit lang din doon mga tama mo.”

I snorted then elbowed him. “You’re exaggerating.” Sabi ko na lamang tsaka na umalis sa akbay niya at pumunta sa table kung nasaan ang mga gamit namin.

“Pahumble pa siya oh.” Asar niya at rinig ko naman ang pagsunod niya sa akin. “Pero hindi na rin nakakapagtaka. Simula ata nasa tiyan ka pa lang ni Mistress may pinapana ka na.”

“Sira.” Natatawang sabi ko habang inaayos ang mga gamit ko.

But Hero Gonzales, my best friend since I was a toddler I guess, he’s kind of right. I mean, matagal na nga ako nagsimulang humawak ng ganitong klase ng sandata. At mukhang dito lang din ako pinakakomportable.

“Oh right.” Biglang sabi ng kasama ko. “Birthday mo na pala next week!” Masayang sabi niya sa tabi ko. “Woah, so hindi na baby ang Young Master ng Hill’s Clan.”

Napasimangot naman ako sa kaniya. “Baby ka diyan.” I mumbled as I fix my bow in its bag.

Tumalikod naman siya at bahagyang sumandal sa mesa. “It’s true though. Alam ko namang alam na alam mo rin iyon. You’re like the precious gem of your family and…” Lumingon pa ito sa paligid bago lumapit sa tenga ko. “…Mafia.” He whispered.

Napatigil ako saglit tsaka bumuntong hininga. “I’m not even part of that thing.”

Lumayo na siya at tinignan ako habang nakataas pa ang kilay nito. “How can you not be a part of it? Ikaw kaya tagapag-mana ni Master. Lalo na’t malapit ka na mag-legal age.” He pointed out.

Sinukbit ko na ang bag na dala ko at tuluyan siyang nilingon. “You know that I still won’t accept it.”

Tinignan naman niya ako ng ilang segundo bago napahinga nang malalim. “I know. I’m just trying my best to convince you.” Then he took out the car keys. “Let’s go?”

Well I can’t blame him. Halos lahat ata ng tao sa paligid ko ay ayan din ang sinasabi. Na dapat tanggapin ko ang kapalaran ko bilang isang tagapag-mana ng Mafia Clan.

For starters, my father is the leader of what they called the Hill’s Clan. At sabi nga rin ng iba, isa rin kami sa may malawak na sakop na mga mafia, gangsters, frats, etc. Dahil na rin siguro sumali sa nasasakupan ni Papa ang Clan nila Mama noon. So their love story isn’t that special to be honest. They were arranged marriage that time. Pero nakikita ko namang minahal na rin nila ang isa’t isa. Lalo na raw nang dumating ako.

Iisang anak lang si Mama, kaya awtomatikong sa kaniya naipamana ang Clan nila. But like me, she’s not into running those kind of things. Kaya siguro laking pasalamat din niya na inako na lang ni Papa lahat. How I wish I have a sibling, para at least may pagpipilian pa sila kanino ipapamana ang posisyon ni Papa. Pero hirap din kasi sa pagbubuntis si Mama. Naalala ko pa na nakwento nila na muntikan na rin daw ako mawala sa kanila nang maipanganak ako. Kaya siguro over protective din sila sa akin. Dagdag mo pa ang buong Hill’s Clan.

Kahit ang kaibigan kong si Hero ay parte ng Clan na ito. Kanang kamay ni Papa ang mga magulang niya, kaya nang magkaisip na kami, doon na rin niya ako sinimulang protektahan. He’s my best friend and protector at the same time. That’s why his name almost suits him, kasi kapag nasa delikadong kalagayan ako, siya lagi lumiligtas sa akin. But at the same time, he’s quite annoying. He follows me almost everywhere. And these past few days, mas lalo niyang dinidiin sa akin ang usapan tungkol sa kapalaran ko lalo na’t malapit na ako sa legal na edad.

Kaya parang mas gusto ko lang maging minor na lang forever. Less responsibilities and no commitments to anything.

Pero hindi ko rin masisisi ang kaibigan ko. Alam ko namang napag-utusan lang din ’yan na kumbinsihin ako. And also I understand that they’re all worried about me neglecting my “suppose to be” future. Pero ano magagawa ko? Ayaw ko talagang maging parte ng mundong iyan. Or should I say, ayaw ko kahit kailan maging involve sa gulo ng mundo nila.

For the past years of being the “Young Master” of this Clan, I really did tried my best to be normal. Like an average kid or human being that I wanted to be. They all respect that, since maybe because I’m still young back then, but I knew once I turn 18, things that I avoided will hit me hard.

“Don’t forget your shooting class later with—”

“I’m not going.” I tiredly said as I leaned my elbows on the car’s window and look at our surroundings.

Rinig ko naman ang pagbuntong hininga ni Hero habang nagdradrive. “Bridge, pinagbigyan ka na nila Master. And we all think that it’s time for you to learn how to use a gun.”

Hindi ko naman siya inimikan kaya nagbigay muli siya ng isang buntong hininga.

“Just give it a try?”

“Hero, when we were younger, my father made me choose what kind of weapon I’m comfortable with.”

“I know, I know, that’s why you choose a bow and arrow that time because you hate the sound of guns. Pero dude, uso na silencers ngayon. ’Yon na nga ang ginagamit ng karamihan.”

I shrugged. “Gun is still a gun to me.”

He snorted. “Paano kung nagkataon na wala kami sa tabi mo, tapos may makasalubong ka na kalaban? Do you think you have the time to look and assemble your bow and arrow? At least sa baril, isang hugot mo lang sa bulsa mo mas mabilis ka makakadiskarte.”

“I have daggers.” Punto ko tsaka siya nilingon.

Kita ko naman ang pag-irap niya. “Right. Parang hindi gaano magkaiba ang magiging layo ng bala sa pagbato ng kutsilyo.” He mumbled sarcastically.

Natawa na lamang ako sa kaniya nang mapanguso ito habang nagpopokus sa dinadaanan namin. Napatingin naman ako sa rear-view mirror. Hindi lang naman kaming dalawa ni Hero pumunta sa Archery studio, syempre may mga kasama rin kami na paniguradong inutusan din ni Papa. Dalawang kotse siguro ang nakasunod sa amin, that make me frown for some reason.

“How I wish to be seventeen forever.” Bulong ko na ikinatawa naman ng katabi ko.

“Yeah, hinding hindi mangyayare ’yon.” Paninira niya na lalo kong ikinasimangot.

Tinitigan ko naman siya habang nasa harapan pa rin ang atensyon niya. “Gusto mo bang ikaw na lang ang magmana ng pwesto ni Papa.”

He shake his head, like it’s the most ridiculous thing he heard. “Nice try, Bridge.”

“Bakit? You’re more suitable in the place! Kesa naman sa akin? I’m small and slim. And the fact that most of my features are similar to my mom? I practically look like a girl, with a wiener between the legs. No one will take me seriously.” I whined.

Kumunot naman ang noo niya tsaka saglit ako tinapunan ng tingin pero kita ko rin ang pagpipigil tawa niya. “Sino naman nagsabi na walang sumeseryoso sa’yo?”

Inirapan ko naman siya. “Halata naman. Kaya lang din naman takot sa akin ’yong nasasakupan ni Papa dahil takot sila sa kaniya. Tsaka mamaliitin ako ng ibang mga clan, that’s for sure.”

“Tigilan mo ako, Bridge. Hindi eepekto sa akin ’yang paganiyan mo. Tsaka ano ba, uso na rin ’yan ngayon noh. May mga Mafia leaders kaya na may mga maaamo na mukha pero halimaw pala sa loob looban.”

I frowned and leaned my head on the window.

Naririnig ko na naman ang pagbuntong hininga ng kasama ko. Ganiyan talaga ’yan kapag kinukumbinse niya ako tapos hindi niya pa rin ako mapahulog sa patibong nilang lahat.

I always acknowledge that Hero is more suitable for being a leader. Nagmana kasi ito sa ama niya na may kalakihan ang katawan at talagang may awra siya na matatakot ka talaga na nakakaintimida rin. He’s also well trained. He knows how to use different kinds of weapons and knows how to turn any ordinary things into weapons.

Unlike me, as I said, I’m more like my mother. Parang bang wala akong inako na kung ano kay Papa kung hindi ang malaberde niyang mata. I’m not really good at fighting, may alam naman ako siyempre dahil wala rin naman akong choice kung hindi matuto talaga. Tsaka karamihan sa mga trainings na binabato nila sa akin ay tinatakasan ko, except for archery and how to use daggers in fighting, my parents were the one who thought me those. But the rest, I rarely go. Pupunta lang ako kapag nahanap ako ni Hero at talagang kakaladkarin niya akong pumunta sa mga lessons na iyon.

“You really hate the Clan?” Rinig kong tanong niya.

“It’s not that I don’t like our clan. I just hate how messy this world is.” Sagot ko at saktong tumigil ang sasakyan nang mag-pula ang traffic lights.

I stared at the kids playing at the park just on our side. People are laughing and having a good time. Kung ako ’yan, laging may nakaakibat sa akin na baka ilang sandali lang ay may bumaril sa akin o ’di kaya ay may biglang kumuha sa akin. And I tell you, hindi na bago iyon. Kaya ano pa kung tuluyan akong maging bahagi sa mafia world na ’yan.

“Well you can always rely to your wife.” Tinignan ko naman siya at binigyan pa ako ng ngisi bago paandarin ang kotse. “I mean husband pala.”

Despite of me being a man, I’m also openly into men. Though I never really got involve in a relationship. In 17 years of existence, puro crush crush lang ako. Thank goodness at tanggap naman nila iyon dahil na rin siguro hindi na bago sa kanila ang ganito kahit sa mundo nila.

Kinunotan ko naman siya ng noo. “At sino naman nagsabi na mag-aasawa ako ng Mafia leader?”

Siya din ang napakunot noo. “’Cause that’s just how it is?”

“No.” I said firmly. “There’s no way I’ll marry that kind of guy.”

“Dude, that’s your only escape, just like Mistress, your mother. Kapag kinasal ka sa ganoong klase rin ng tao na katulad ni Master, edi sa kaniya mabubuhos lahat ang responsibilidad. Aakuhin niya rin lahat, katulad ng ginawa ni Papa mo. Problem solve.” He said like it was so easy.

I frowned at him. “There’s just no way. Kung magpapakasal ako, sisiguraduhin kong mahal ko ang taong iyon at hindi galing sa magulong mundo na ’yan.”

“You want an ordinary person? Hindi ka naman kayang protektahan no’n. Kaya huwag ka magpaka-corny diyan, maging praktikal ka. Utak din, utak.” Sermon niya.

I tilt my head at him trying to think for a good comeback. I smiled as I say. “Edi pakasalan mo ako, para ikaw na magmana ng posisyon ni Papa.”

Pagkasabing pagkasabi ko iyon napangiwi siya na ikinatawa ko naman. “Dude, you’re cute and all. But I’m into boobs and pussy.”

Ako naman ang napangiwi sa sinabi niya. “Gonzales, filter that horrible mouth.”

Humalakhak naman siya at hindi ko na rin maiwasan ang makisabay sa tawa niya. This guy may be straight, hindi naman naging hadlang iyon para kaibiganin namin ang isa’t isa. He’s kind and more likely my big brother. But this one is also kind of a player I must say. Kahit na natutulog ’yan kasama ang iba’t ibang babae niya, hindi naman siya nagkaroon ng isang seryosong relasyon. Lagi niya ring katwiran sa akin na wala raw siyang oras para sa mga ganoon. Laro lang din daw habol niya. Tawag niya pa sa larong iyan “In and Out” and I clearly remember how it horrifies me when I heard about that. Pero hinahayaan ko na lang siya dahil alam ko namang makakahanap din ito ng katapat niya.

“But back to the topic.” Sabi nito nang makakalma na kami kakatawa. “Paano kung itakda ka rin nila Master na ikasal sa isang Mafia Leader?”

“Like you mean, arrange marriage?” I snorted. “Ikaw ’tong laging updated sa mga trends ngayon, kaya uso pa ba ’yan? Anong taon na noh. I’m sure my parents won’t do that.”

I heard him snickered. “If you say so.”

Inilingan ko na lamang siya at napatingin ulit sa bintana. This guy is being weird again. Saan naman nanggaling ’yang fixed marriage na ’yan.

Ridiculous.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Young master, pinapatawag po kayo ni Master at Mistress sa Office room.”

Naalis naman ang tingin ko sa binabasang libro nang may lumapit sa akin na tauhan. Tumango naman ako at tumayo na sa kinauupuan tsaka pumasok muli sa mansion.

Nang makarating na ako sa office ni Papa, pinagbuksan naman ako ng pinto ng nakabantay doon na pinasalamatan ko naman bago tuluyang pumasok sa loob. Nakita ko naman ang mga magulang ko na nakaupo sa sofa at mukhang may pinag-uusapan pa. Napatigil lamang sila nang marinig nila ang pagpasok ko sa loob. They both smile at me with an exciting but nervous aura that made me look at them suspiciously. I know my parents when they’re about to say something that will either make me or break me.

“Have a sit, sweetie.” Kalmadong sabi ni Papa.

Umupo naman ako sa isang sofa na nakaharap sa kanila. Isang coffee table lang ang nakapagitan sa amin at pansin ko pa na may mga meryenda doon. But that just made it more suspicious. Puro mga paborito ko ang nandidito! Sinong hindi maghihinala sa ganitong sitwasyon lalo na’t parang pampalubag loob na lang ang mga pagkaing ito kapag hindi ko nagustuhan ang kung ano mang sasabihin nila. And tomorrow is my birthday. I clearly told them that I just want something simple. Hindi ko na kailangan ng ball katulad last year. Ito ba gusto nilang sabihin sa akin?

Napasimangot naman ako sa malalaking ngiti na binibigay nila sa akin. “Ma, Pa, please lang, kung magbabato nanaman kayo ng magarbong party bukas at susuhulin niyo ako gamit ang mga pagkain na ito, huwag na kayo umasa. This time tatakas na talaga ako.”

“Oh don’t be silly.” Natatawang sabi ni Mama. “If we throw a party, our men won’t hesitate to drag you back.”

Tumango naman si Papa at sumang-ayon sa sinabi ng asawa niya.

They’re the best people I know, but the most evil at the same time.

“So maghahanda nanaman kayo ng party? Mama naman, wala nga ako masyadong kakilala sa mga inimbita niyo last year.” I whined.

Natawa naman sila sa inasal ko. “Don’t worry. We will do what you want for your birthday tomorrow.”

Tinaasan ko naman sila ng kilay. “What do you mean?”

“We will be having a dinner. How’s that sound?” Ngiting sagot ni Papa.

Siningkitan ko naman sila ng mata. “A dinner or a banquet? Make it clear please, para alam ko ang ieexpect ko bukas.”

“A dinner, sweetie.” Mama said with a reassuring smile.

I don’t know why, mas lalo lang ako naghihinala kapag ganito sila. Alam kong may something. Imposibleng wala, especially I’m turning 18 tomorrow.

“Just the three of us?” I asked with my brow raised.

“Well…” Nagkatinginan naman silang dalawa na ikinasimangot ko ulit.

I knew it. There has to be something going on.

“Can we invite two guests?” Tanong pabalik sa akin ni Mama na siyang ikanasurpresa ko.

“Wait, two?” Sabi ko habang pinakita pa ang dalawa kong daliri sa kanila.

Tumango naman sila bilang sagot.

I squint my eyes at them. “Hindi two hundred?”

They both shake their heads with reassuring smiles on their lips.

Napasandal naman ako sa kinauupuan at tinignan sila nang mabuti. They really just going to invite two people? Unlike sa mga nakalipas na mga birthdays ko, talagang grande ang laging ganap dahil sa kanilang dalawa. At katerbang mga tao rin iniimbita nila to the point na parang sila pa ang may birthday. Pero ngayon, we will just having dinner with two guests?

Siguro pinagbibigyan na nila ang gusto ko dahil nasa legal na edad na ako bukas? But I still can’t help to be suspicious with these two. There’s just no way that we will just having a normal dinner tomorrow.

“Then, sino naman ang dalawang iyon?” Tanong ko.

“Oh it’s an old friend of mine and his son.” Sagot ni Papa. “We’re just going to catch up some things since matagal tagal na rin kami hindi nagkita.”

Tumango naman si Mama sa sagot ni Papa.

Woah, totoo ba ’to?

Pagkatapos ng ilang segundong pagtantiya kung nagsasabi sila ng totoo, tumango na lamang din ako. “As long it’s just a simple celebration, I’m okay with it.”

Parehas naman sila nagkatinginan at halata ang saya nila sa sinabi ko. No wonder na kahit fixed marriage sila, magkavibe naman silang dalawa at hindi na rin sila nahirapan na mahalin ang isa’t isa. Napangiti na lang din ako sa kanila. Parang silang mga bata na tuwang tuwa sa maliit na bagay.

Well, maybe I’ll just give this a chance. Like nothing bad will happen in a simple dinner, right?

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

From: Bayani (Hero)

Yo, Happy birthday again. And good luck.

I frowned when I saw Hero’s message as I get ready for tonight’s dinner. What is he good luck-ing me for?

Kaninang tanghali ay nilibre ko sila ng lunch kasama ang ilan sa mga naging close ko rin dito sa Clan. Katulad nitong kaibigan ko, karamihan din sa kanila ay pinili ang magsilbi sa Clan pero may mga iba rin na piniling lumabas sa gulo ng mundong ito. Actually pwede naman silang humanap ng ibang profession, lucky for them. Pero ako, mukhang mahihirapan pa ako sa kalagayan ko na iwasan ang magiging kapalaran ko rito.

Tinignan ko naman ang sarili sa salamin. A simple nude pink suit and a little accessories will do. Kanina pa ako ayos nang ayos ng damit ko kahit na maayos naman na ang lahat. I don’t know, parang kanina pa nga ako hindi mapakali. Kahit na sinabi ko na kahapon sa sarili ko na e-enjoy-in ko ang kaarawan ko at magtitiwala sa sinabi nila Mama na “simple dinner”. Pero parang iba naman ang sinasabi ngayon ng kutob ko.

“Sweetie?” Naalis na ang tingin ko sa salamin nang marinig ko ang boses ni Mama sa labas ng kwarto ko. “Are you ready? Aalis na tayo.”

“Yes, lalabas na rin po ako.” Sabi ko tsaka ako napabuntong hininga habang tinignan ulit ang sarili sa salamin. “It’s just a dinner Bridgette. A simple dinner with four people. What could go wrong?”

Ilang minutong byahe, nakarating na rin kami sa isang restaurant. Pinagbuksan naman ako ni Hero ng pinto. Kahit na tatlo lang kami nila Papa ang magdidinner, syempre hindi kami mawawalan ng mga magbabantay sa amin, lalo na sa akin. Pagbaba ko sa sasakyan agad ko napansin na tahimik ang buong paligid at halos walang katao tao. Tatanungin ko pa sana si Hero pero bumalik na siya kasama ang iba. Tumingin siya sa akin nang mapansin niyang nakatingin ako sa kaniya. Kinindatan lang niya ako at binigyan ulit ng ngisi na kanina niya pang umaga pinapakita sa akin.

’Yong ngisi na parang may alam sa mangyayare mamaya.

Inirapan ko na lamang ito tsaka sumunod kila Mama sa loob. Pagpasok namin, wala talagang katao tao sa loob kung hindi ang mga staffs ng lugar.

“Ma, hindi ba sila sarado ngayon?” Tanong ko kay Mama habang kausap ni Papa ang waiter.

She chuckled. “Pinareserve nila ’tong buong restaurant.”

“Nila?” Kunot noong tanong ko.

Tumango naman siya. “’Yong mga bisita natin ngayon.”

Lalo naman ako napakunot noo. “At bakit naman po?”

She shrugged and I know she’s just playing innocent which made me suspicious to this dinner again.

Mukhang napansin naman niya iyon kaya sumagot na siya. “Ito naman. Bilang regalo na rin daw nila sa’yo. Since ngayon ka lang nila ulit makikita.”

I tilt my head. “Ulit? Nagkita na ba kami dati?”

She nodded. “But I’m sure you won’t remember, you were like two years old that time. The son of your Papa’s friend is actually ten years older than you. And if I remember it right, ’yong anak niya ang nagrequest na i-reserve ito.”

Napa-oh naman ako at tumango tango na lamang. Naputol na ang usapan namin nang gabayan na kami ng waiter sa isang exclusive dining hall.

“Bakit pa pinareserve itong buong restau kung itong space naman gagamitin natin?” Takang sabi ko.

“Ang alam ko ay papakainin niya rin ng dinner ang mga kasama natin at kasama nila diyaan sa labas.” Sagot ni Mama nang makaupo na kaming tatlo.

What a generous guy. Maybe I’ll just thank him later.

“What’s his name by the way?” Tanong ko ulit.

Sasagot na sana si Mama nang tumayo si Papa. “Finally, you guys are here.” Sabi nito at tsaka na rin kami napatayo ni Mama para batiin ang dalawang bisita.

I stopped at my tracks as I saw a broad chest in front of me that is covered by a black polo and over it is also a black suit. Napansin ko rin ang boquet of roses na hawak niya tsaka napaangat naman ako ng tingin at napalunok pa nang makita kung gaano kagandang nilalang ang nasa harapan ko ngayon. I stared at his dark chocolate brown eyes as my breath hitched at his perfection. Hindi ko na nga rin masyado binibigyan ng pansin ang usapan ng mga kasama namin.

“Oh I’d like you guys to meet my son, matagal tagal niyo na rin siya hindi nakita.” Rinig kong sabi ng ama ng taong nasa harapan ko.

I don’t know what to do but to look at him. I’m definitely mesmerized by this man. He’s definitely the epitome of the term ‘tall, dark, and handsome’ in any romance story that I have read.

“Mario Jackson.” Pagpapakilala niya tsaka bahagyang inabot sa akin ang bouquet.

Napalunok na lamang ako sa lalim ng boses niya tsaka tinanggap ang binigay niya. “Bridgette Jin Hill.” Nahihiyang pagpapakilala ko.

The hell at naging

asal

mahinhin

ako instantly?

He smirk which made me melt on the inside. “Nice to meet you.”

“Nice to meet you too.” Sagot ko pabalik.

I guess dinner definitely won’t be that bad, right?

Chapter Two

I’ll tell you a secret.

Handsome faces are my weaknesses.

“Mario how’s your businesses going? You were 21 when you inherit your father’s position, right?” Magiliw na tanong ni Papa sa binatang kasama namin.

Sa ilang minuto namin dito sa restaurant, wala na ata akong ibang ginawa kung hindi ang tusok-tusukin ang pagkain na nasa harapan ko habang napapahinga nang malalim para pakalmahin ang sarili. Sino ba ang hindi kakalma sa ganitong kalagayan ko? Katapat ko lang naman ata ang pinakamagandang nilalang na ginawa ni Lord! 

Okay, I might overreacting but you got to understand me.

“It’s been doing great, Sir. So far wala naman pong kahit anong gulo sa grupo namin.” Sagot nito kaya hindi ko naman maiwasan ang mapasilip sa kaniya.

Nabitawan ko naman agad ang kubyertos na hawak ko nang makitang nakatingin sa akin ang lalakeng kanina ko pa ata pinagpapantasyahan. Dahil sa ginawa ko, naging agaw pansin ang pagkalampag ng tinidor sa plato kaya sa akin tuloy natuon ang atensyon ng lahat.

“Are you okay, iho?” Tanong ni Mr. Dante Jackson, ang ama nitong lalakeng katapat ko.

’Pag magkatabi talaga sila, you’ll probably see kung gaano sila magkamukha. Parang bang ‘may edad version’ ni Mario si Mr. Dante. Literal na carbon copy. Kahit ’yong awra nila ay parehas na nakakaintimida talaga.

Nakita ko rin ang pag-aalala sa mukha nila Mama at Papa. “Kanina ko pa napapansin na hindi mo masyadong ginagalaw ang pagkain mo. May problema ba, sweetie?” Tanong ni Mama na katabi ko.

Napa-ismid naman ako. “Ayos lang po ako. Medyo nagulat lang po ako sa pag-vibrate ng cellphone ko sa bulsa, mukhang may gusto pa rin pong humabol ng pagbati sa akin. Tsaka medyo nabusog din po ako kanina kaya siguro wala pa po akong gana ngayon.” Sagot ko at mukhang kinagat naman nila ang palusot ko na siyang ikinapasalamat ko.

Nakita ko namang nakatingin pa rin sa akin si Mario. Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko nang ngumisi ito bago inumin ang wine niya habang nakatitig pa rin sa akin na parang bang pinukaw ko ang interes niya. 

“I can’t believe you’re already 18, iho.” Rinig kong komento ni Mr. Dante. “Last time we saw you, nasa kandungan ka pa ng Mama mo at iyak ka pa ng iyak noon. Ngayon malaki laki na rin ang pinagbago mo. And you turned into a handsome young man.”

Nginitian ko naman siya. “Thank you po.” Nahihiyang sagot ko na lang dahil hindi ko rin alam ang dapat kong isagot sa sinabi niya at medyo naprepressure ako sa binibigay na mga tingin ng anak niya.

“Si Mario rin ang laki na rin ng pinagbago. And inheriting your father’s position at such a young age is really impressive.” Komento naman ni Mama na sinang-ayunan din ni Papa. “Right, sweetie?”

Napatingin naman ako kay Mama at kita kong parang masaya talaga siya ngayong gabi, parehas sila ni Papa. Hindi ko nga lang ma-gets na bakit parang kinikilig pa ito tuwing nililipat lipat niya ang tingin sa aming dalawa ni Mario.

Napansin naman nito ang paghihinala ko sa galaw niya kaya mahina niya akong siniko sa braso ko.

“Right.” Sabi ko na lang at tsaka unti unti na uling binalik ang tingin sa harapan ko. “I guess that really is impressive.” Sabi ko na lang.

“Why thank you, lovely.” He said while showing off his sexy smirk again.

Ramdam ko naman ang tuwa ng mga nasa paligid namin lalo na’t alam kong pulang pula na ang mukha ko ngayon. Pero hindi ko rin maiwasan ang simangutan siya. He seems to have a lips of a player.

“I heard that you’re great in archery? That’s really unique. Karamihan ay pinipili ang baril bilang una nilang sandata.” Dagdag niya.

“Then, I’m not like everyone I guess.” Sagot ko na lamang tsaka kinuha ang wine glass sa tabi.

I took a sip in the sweet liquid as he answered me with, “That’s why it’s remarkable. And it really catches my attention.”

I just stared at him while my lips is still touching the tip of my wine glass. I observe him a little since I’m no longer that flustered by him. He’s handsome, sexy, hot, irresistible, gorgeous, and all the good stuffs you can think of, but I know one for sure that this one is a player, a hardcore one. Maybe worse than Hero.

But oh well, it’s not like I’m going to date or marry him anyway, so I have no problem having a crush on him. Like how can you not be attracted to this guy. Just look at him, sitting front of me, drinking his glass of wine like some god or something out of a fictional story.

“Since we’re all done with our meals, maybe we can proceed on the highlight of this dinner.” Sabi ni Mr. Dante na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

“Highlight?” Takang tanong ko tsaka tinignan ang mga magulang ko na ngayon may malaking ngiti sa kanilang mga labi.

Kahit si Mr. Dante ay mukhang nagugustuhan din ang kung ano mang mangyayare mamaya. Tinignan ko naman ang kaharap ko at nakitang mataman itong nakatingin sa akin na parang bang inaabangan niya ang magiging reaksyon ko.

So, ako lang ang walang kaalam alam sa nangyayare?

“Sweetie.” Napatingin naman ako kay Papa nang tawagin niya ako. 

Kasabay din no’n ang paghawak ni Mama sa kamay ko. I knew it, I knew something is up. Alam ko na simula una pa lang na hindi lang ito basta basta magiging isang normal na birthday dinner celebration. Dapat bang tinakasan ko na lang din ito? Nah, Bridge, baka naman hindi ganoon kalala ang tinutukoy nilang highlight ng gabing ito. It won’t be that bad, I experienced worst things in life. Kaya baka may pa surprise lang sila or something? It’s my birthday, they won’t ruin my mood, especially it’s been perfect so far—

“Since you’re already 18, I think it’s time for you to know.” Panimula ni Papa.

Wala naman akong ginawa kung hindi ang titigan lang sila na may halong pagtataka at kaba. Ano ba ’to, bakit may pa suspense pang nagaganap?

“Let me do the honors, balae.” Nagpintig ata ang tainga ko nang marinig ko ang tawag ni Mr.Dante kay Papa. 

Balae?

“Bridge, iho.” Tawag sa akin nito habang nanlalaki na ang mga mata ko habang bumibilis na ang tibok ng puso ko.

‘But oh well, it’s not like I’m going to date or marry him anyway, so I have no problem having a crush on him.’  That’s what I thought earlier…

“I wanted to introduce to you again, my son, Mario Jackson…”

Nananalangin na ako sa puong may kapal na sana mali ’tong hinala ko. Na sana nga panaginip lang ito at paggising ko magiging normal lang ang araw ko. Pupunta kami ni Hero sa Archery Studio, then tatakasan ko ang mga lessons na pilit nilang pinapagawa sa akin, then I’m going to continue the book that I was reading yesterday, I’ll be back in my old ordinary life.

Pero unti unti ata akong namanhid nang makita ang ngisi ng lalakeng kanina ay pinagpapantasyahan ko lang na ngayon ay parang gusto ko na lang lamukusin ang mukha niya para mabura ang nakakainis na mapaglarong ngiti niya sa akin.

“…Your soon to be husband.”

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

Kita ko namang napangiwi sa bandang tabi ko si Hero habang wala ’kong awa pinagpapapana ang dummy target sa harapan ko. I pick up the last arrow I have and started to aim at the poor dummy target again.

“Bridge, easy ka lang.” Rinig kong sabi ng kasama ko.

Hindi ko siya pinakinggan at binitawan na ang palaso at tumama iyon sa ulo ng target. Nilingon ko na si Hero at kita ko pang medyo nasidlak ito sa biglang pagtingin ko sa kaniya. O pwede ring dahil sa sama ng tingin na binibigay ko sa kaniya.

Nilapitan ko siya at agad naman niyang tinaas ang dalawang kamay niya na parang sumusuko. “Hep, huwag mo akong sasaktan, inosente ako, wala akong kasalanan!” Sabi niya habang nakapikit pa.

Pinaningkitan ko ito ng tingin tsaka ko siya sinuntok sa tiyan na siyang medyo ikinasakit niya. Pero alam kong wala lang din iyon para sa kaniya. The dude experienced worst than a punch.

“You damn knew Hero!” Naiinis na sabi ko sa kaniya tsaka naglakad papunta sa lamesa namin.

I heard him groaned as he follow me. “Okay, I admit it, I’m guilty. Pero nitong makailan ko lang din nalaman, Bridge.”

I harshly put my bow on the table and turned to him. “Edi dapat sinabi mo para may alam ako diba? Ako lang ’tong walang kaalam alam. Halos lahat ng member sa Clan na ’to alam na ikakasal ako.” Reklamo ko na ikinakamot niya ng ulo.

“Eh pasensya na, Bridge. Last month ko lang din nalaman. Tsaka napag-utusan lang din ako na huwag muna sasabihin sa’yo. Alam mo namang bugbog sarado ako sa mga magulang ko kapag nagsabi ako ng mga bagay na hindi dapat sabihin. Lalo na’t alam kong gagawa ka rin ng mga bagay para hindi matupad ’yong gustong mangyare ng mga magulang mo.”

Ilang segundo ko naman siya tinitigan bago mapabuntong hininga at bahagyang napasandal sa lamesang nasa likod ko. “Ano pa nga ba, nalaman ko na rin naman.” Sagot ko na lang.

Well I understand my friend’s situation. At hindi rin siya nagkakamali sa sinabi niya tungkol sa akin. Talagang gagawa ako ng paraan para hindi matuloy ang kasalang sinasabi nila. I mean, I can still look for ways to cancel this wedding. But how can I do that within one week?

Yes, you read it right. One fucking week!

Pagkatapos nilang sabihin sa akin kagabi na ikakasal na ako, of course I don’t know what to react, that’s why I just run and got Hero to take me home. Kaninang umaga ay sinubukan akong kausapin ni Mama at doon ko na rin nalaman na isang Linggo na lang ay ikakasal na ako. Kaya imbes na ibuhos ang galit sa mga magulang ko, pumunta na lang ako dito sa Archery Studio. And I opened up to my friend while we’re on our way here, ’cause of course I need someone to talk to. But guess what, malamang alam niya na lahat! Kaya pala minsan ay napupunta kami sa usapang tungkol sa shitty arrange marriage na ’yan. At hindi lang ’yon, halos lahat ay alam na raw ang tungkol dito kaya nagiging busy ang iba dahil sila ang naghahanda sa mga bagay bagay sa kasal namin ng bwisit na lalakeng ’yon.

Hindi na siya gwapo, bwisit na siya ngayon. The way he smirked at me na parang bang makukulong niya ako sa mga kamay niya kapag kinasal kami. Ha! There’s no way na lalakad ako sa aisle para lang madatnan siya sa pinakadulo sa altar. I don’t even know that guy!

What a great way to start the first day of being an 18 year old.

“Wow, you’re really mad huh.” Rinig kong komento ng kasama ko kaya tinaasan ko ’to ng kilay. “Parang literal na umaapoy ’yong mga mata mo.”

I rolled my eyes. “Kapag nalaman mo ba naman na ikakasal ka na within one week. Sinong hindi magagalit?”

“I won’t mind.” He said coolly.

Sinimangutan ko naman siya. “At bakit naman? Hindi mo nga sineseryoso mga nakakalaro mo ng In and Out.”

Bahagya siyang natawa sa sinabi ko. “Grabe ka sa akin.” Sabi nito at umarte pa na parang nasasaktan. “Pero gwapo naman si Mario Jackson ah. Hindi ba ganoon ’yong mga tipo mo. Kaya kung ako ikaw, edi ayos lang.” He said as he shrugged.

“At paano mo naman nakilala ’yon? Wala naman akong sinabing pangalan ah.” Kunot noong tanong ko.

Siya naman ang napairap sa akin. “Duh, sinabi nga nila lahat sa akin of course. And he’s pretty famous you know. But I get that you don’t know him in the first place, alam ko namang wala kang interesado sa mundo ng Mafia. Though at some point dapat mamukhaan mo na rin siya. My sister is a fan of him ’cause he’s modeling too.”

“Edi ikaw magpakasal doon.” I mumbled.

Natawa naman siya sa sinabi ko. “Nah dude, huwag mo ako ipasok sa problema mo.”

I mock him which just made him continue to laugh as I sulk even further.

“Bakit ba ayaw mo sa taong ’yon? Malay mo matutunan mo ring mahalin ’yon, katulad ng Mama mo kay Papa mo.”

“That’s impossible.” Bulong ko pero sapat na para marinig niya.

“Impossible ka diyan. Kapag ikaw na-inlove ibabaon kita sa lupa.” Taas kilay na sabi niya. “Walang imposible sa mundong ’to noh. Tignan mo nga at tanggap na tanggap ka ng mga magulang mo at hindi ka na-arrange sa babae.” Sasabat na sana ako nang bigla ulit siyang magsalita. “And! Don’t deny it, dude. You’re attracted to him. I know those kind of face is your cup of milk.”

“Cup of milk? Isn’t it suppose to be ‘cup of tea’?”

Nagtaas baba siya ng kilay at doon ko na rin nakuha ang pinapahiwatig niya.

“Ang baboy, Hero. Napakababoy.” Sambit ko habang may mapanghusgang tingin na binabato sa kaniya.

“Bakit? Wala naman akong sinasabi na kung ano ah.” Pa-inosenteng sabi niya.

Inirapan ko na lamang ’to at natawa na lang siya sa naging reaksyon ko.

“Just give it a chance, Bridge.” Sabi muli nito nang makakalma na siya sa pagtawa.

I frowned. “Give it chance.” I mumbled. “Eh mukha namang babaero o lalakero ’yon.”

Tinaasan niya ulit ako ng kilay habang naka-krus pa ang dalawang braso sa dibdib niya. “At paano naman nalaman?”

Nagkibit balikat naman ako. “He looks like one.”

“Ito kamo napaka-judgemental.” He chuckled. “But it could be. I’ll try to ask some of the co-members. They knew way more about Jackson.”

“You don’t need to. Player or not, ayaw ko pa muna ikasal.” Mahinang sabi ko.

He hummed then stared at me for a second. “Dahil ba Mafia leader siya?”

I nodded without hesitation. Napabuntong hininga naman siya. Tsaka pumunta sa tabi ko.

“Hey, you can always look at the brighter side. Pagkasal na kayo, wala ka ng aabalahin dahil aakuhin naman niya lahat ng responsibilidad sa Clan.” Sabi nito tsaka niya ako nginitian. “Not bad, right?”

“Hero, I’m 18. I’m too young to get married.” Malungkot na sabi ko.

Napakamot ulit siya sa ulo. “Well you have a point.” Sagot niya. “How about try talking to him? Malay mo mapag-usapan niyo nang maayos ’yang sitwasyon niyo. I heard he’s older than us, so maybe he’s matured enough to understand you.”

Tinignan ko siya ng ilang segundo bago mapabuntong hininga. “Fine, I’ll try that.”

He smiled then pat my back.

Pagkatapos no’n ay napagdesisyunan ko ng bumalik sa mansion. Lumamig lamig na rin naman ang ulo ko sa pinag-usapan namin ni Hero kanina.

I hope talking sense to that guy will work. As I said he’s handsome and all, pero ayaw ko na hanggang sa taong papakasalan ko ay sangkot din sa magulong buhay na iyon. Gusto ko nga takasan ang mundong ito at mamuhay nang normal, pero paano ko naman magagawa iyon kung kasal na ako diba? I just need to talk to him, baka hindi niya rin gusto ito. There’s no way papayag din siyang ikasal sa isang katulad ko. Ano namang iaambag ko sa kaniya? Kung gusto niya lamang ang Clan namin, saksak na niya sa balunbalunan niya pero walang kasalang magaganap!

“Bridge.”

Nawaksi naman ang malalim na pag-iisip ko nang saktong pagpasok ko sa mansion, nakita ko sila Mama at Papa sa salas, mukhang hinihintay nila ang pag-uwi ko. And it seems like they want to talk something serious, especially when Papa didn’t call me sweetie.

Napahinga naman ako nang malalim at lumapit sa kanila. Binigyan ko muna sila ng halik sa pisnge bago maupo sa tabing couch na malapit sa kanila. They both didn’t say anything for a few seconds. I just watch them amusingly habang nakikita ko ang pagsesenyasan nilang dalawa sa kung sino ang unang magsasalita. 

Simula nang umalis ako kagabi, pag-uwi nila ay agad nila akong kinatok sa kwarto para mag-usap, at syempre hindi ko sila pinansin, kahit hanggang kanina. Kahit nang kinausap ako ni Mama, wala naman akong sinabi na kung ano pa man at umalis na lamang. Naiinis lang talaga ako from the fact na hindi nila sinabi sa akin nang maaga na meron na pala silang pinili na papakasalan ko at na bakit pati iyon ay diniktahan nila. I love my parents of course. I don’t really mind the things that they wanted me to do, but I’m willing to do anything not just this and inheriting my father’s position. Kaya pinili ko na lang din ang hindi sila pansinin hangga’t hindi humihinahon ang nararamdaman ko dahil ayaw ko namang mabuhusan sila ng galit ko.

“Sweetie.” Panimula ni Mama. “Galit ka pa rin ba sa amin?”

I didn’t say anything at tinignan ko lamang muna silang dalawa. Sabihin niyo nga rin sa akin, paano rin ako mananatiling galit sa dalawang ito kung ganito sila. Akala mo ay parang mga tuta na napagalitan ng amo. To tell you honestly, my parents were intimidating to others, pero pagdating sa akin, parang mas bagets pa nga sila. 

Napahinga na lamang ako nang malalim. “Hindi naman po ako gano’n kagalit sa inyo. Nagalit lang po ako sa ginawa niyo.” Sabi ko na mas lalo nilang ikinalungkot.

“We just thought that it’ll be best for you.” Sagot ni Papa. “You know how dangerous our world is. At alam na alam din naman naming lahat na wala kang balak manahin ang Clan natin. Kaya naisip namin na itakda kang ikasal sa isang taong alam namin na proprotektahan ka at aakuhin ang mga responsibilidad na ayaw mo.”

“Pa, nakikita ko naman ’yong potential nitong fixed marriage na ginawa niyo. Pero nakakabigla lang din talaga. May mga pangarap pa ako sa buhay. Disiotso pa lang ako, sobrang bata ko pa.” Katwiran ko.

“Alam naman namin iyon, sweetie. Pero magagawa mo pa rin naman ang mga gusto mo kahit na may asawa ka na. Hindi ka naman kakawawain ni Mario, alam din niyang marami ka pang gustong gawin sa buhay. Kaya tiyak na hahayaan ka lang din niya kung saan ka masaya.” Paliwanag ni Mama.

Napasimangot naman ako sa kanila. “Talagang pinagkakatiwalaan niyo ’yang lalakeng ’yan? Ma naman, hindi ko nga kilala ’yan. Paano ako makakasiguro na ligtas din ako sa mga kamay no’n?”

“Huwag kang mag-alala, wala namang gagawing masama sa’yo ’yong tao. Tsaka makikilala mo na rin naman siya nang lubusan kapag naging mag-asawa kayo. Lalo na’t magsasama kayo sa iisang bahay.”

Pinanlakihan ko naman sila ng mata nang marinig ang sinabi ni Mama. “Bakit kami titira sa iisang bahay?”

“Sweetie, asawa mo ’yon kaya normal lang naman iyon.” Sagot ni Papa. “Malay mo mahulog din ang loob mo sa kaniya. Katulad ng sa amin ni Mama mo. Diyan din naman kami nagsimula kaya kalma ka lang. Wala namang mawawala kapag kinasal kayo.”

Sasagot na sana ako pero hindi ko naman alam kung paano sabihin ang tunay na nararamdaman ko. Ang alam lang nila ay ayaw kong akuhin ang posisyon ni Papa. Pero sa totoo lang, gusto kong takasan ang mundong meron kami, ang magulong buhay na ito. I just want to live a normal life. Mahirap ba iyon?

Tinignan ko pa saglit ang mga magulang ko bago mapabuntong hininga. There’s no way I have the guts to tell them that. Kapag sinabi ko iyon parang katumbas din iyon na gusto kong umalis sa piling nila. Masasaktan sila panigurado. 

“Fine.” Sagot ko.

“What do you mean ‘fine’?” Tanong nila at kita sa mukha nila ang unti unting pagguhit ng kasiyahan.

“I will marry that guy.” Sabi ko. “I’ll give this a chance.”

Hindi na sila nakapagsalita ng ilang saglit tsaka sila ngumiti sa akin at napahinga ng malalim na parang bang guminhawa na ang loob nila nang pumayag ako. “Salamat anak.” Sabi ni Papa.

Napatango na lamang ako at nginitian na lang din sila. I still have some cards left in me to stop this wedding. Ako ang titigil ng kasalang ito kung ayaw nila. Kakausapin ko ang lalakeng iyon at siguro naman kapag parehas naming ayaw ang mga nangyayare, paniguradong titigil na rin nila ang kahibangan na ito.

I’m sorry. Pero hindi ako papayag na may panibagong mga kamay nanaman ang hihila sa akin palayo sa kalayaang tinatamasa ko.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Welcome to the JS domain, Master Bridgette.”

Tinanguan ko naman ang mga tauhan na sumalubong sa akin nang tuluyan na kaming makarating sa mansion na tinitirahan ng lalakeng iyon.

Tinignan ko naman ang building na nasa harapan ko at hindi ko naman iaakila na namangha ako rito. It seems bigger than to our mansion. Kahit ang kabuuang lupain ng teritoryo niya, talagang napakalawak din na parang napunta ako sa panibagong bayan. Pero parang nasa kalagitnaan ng kagubatan ang lugar na ito. Mukhang maliligaw nga rin ako kapag ako lang ang tatahak sa daan papunta dito. Kaya rin siguro nagpadala si Mario ng mga tauhan para sunduin ako.

Kahapon nang masabi ko kanila Papa ang pagpayag ko, doon na rin nila sinabi na kailangan naming pumunta sa isang boutique na kakilala nila Mario, iyon daw kasi ang umasikaso ng susuotin namin para sa kasal. Gawa naman na raw ang mga suits namin, pero syempre kailangan pa rin daw naming sukatin ito. At iyon na lang daw ang gagawin namin dahil maayos na raw ang lahat. Wala na raw dapat akong alalahanin pa kung hindi ang pakisamahan ang mapapangasawa ko.

Gusto ko iuntog nang paulit ulit ang sarili ko para tuluyang magising sa bangungot na ito. But unfortunately all of these are all fucking real. Damn it. I do hope na makausap ko nang maayos at magkasundo kami ni Mario sa gusto kong mangyare.

Habang ginagabayan na ako ng mga tauhan sa loob, inobserbahan ko na rin ang mga nasa paligid ko ngayon. It’s almost feel like I’m in a five star hotel or something. The designs were more on minimalist theme. Which I like, to be honest. It’s a very modern type of place but also aesthetically pleasing in the eyes.

Mukhang kilala na rin ako sa lugar na ito dahil tuwing may nakakasalubong kaming ibang mga tauhan, yumuyuko ito at bumabati. Ginagantihan ko lamang sila ng ngiti at tango. Pagbukas ng elevator na sinakyan namin, sumalubong sa akin ang malawak na hall. Tsaka na kami tumuloy ulit papunta sa kwarto ng lalakeng iyon.

He obviously didn’t want me to be his spouse. Ni hindi man lang ako sinalubong sa labas at parang ako talaga ang may kailangan sa kaniya. Bwisit.

Napatigil naman kami sa isang kwarto na binabantayan ng isang matipunong lalake na tantsa ko ay mas matangkad pa ata kay Mario ng ilang pulgada. He’s handsome too but he’s freaking huge. Literal na abot hanggang dibdib lang ako ng lalakeng ito.

“I’m sorry, Master Bridgette, but Lord Mario is still sleeping.” Magalang na sabi nito sa akin.

Napataas pa ako ng kilay. “Can’t you wake him up?”

“Napag-utusan po ako na huwag siyang istorbohin sa pagpapahinga niya.” 

Uminit ata ang ulo ko sa sinabi ng isang ito. Magsasalita na sana ako nang maramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko. Iyon muna ang inasikaso ko at tinignan kung sino ang nagmessage.

From: Bayani

I asked around about your soon to be husband. And it seems that he really is a player. Mas malala pa ata sa akin. You’re welcome.

Napasimangot naman ako at tinignan ang pintuang hinaharangan ng taong kaharap ko. Humakbang ako palapit sa kaniya.

“Tabi.” Utos ko.

Though I’m low-key scared that he might just throw me off. Parang ngang isang pitik lang ako nito ay mawawalan na ako ng ulirat. Pero tinapangan ko na lamang ang sarili. I need to talk to that man so I need to suck it up.

“Ako ang gigising sa kaniya. Kaya papasukin mo ako.”

Tinignan naman niya ako ilang saglit bago tumango at tumabi tsaka niya ako pinagbuksan ng pinto. Pumasok na ako at kasunod ko ang lalake pati na rin ang dalawang tauhan na naghatid sa akin dito.

I stopped on my tracks as I saw bunch of clothes and underwear scattered on the floor. And I finally get to see the most disgusting view in my life…

Ramdam ko rin ang pagtahimik at kaba ng mga kasama ko habang tinitignan ko ang mapapangasawa ko na natutulog kasama ang apat na hubad na mga taong nakapalibot sa kaniya. 

So, ito ’yong sinasabi nilang safe at proprotektahan ako?

Narinig ko naman ang pag-ismid ng lalakeng nakabantay sa pinto kanina at humakbang palagpas sa akin para makalapit siya sa paanan ng kamang hinihigaan ng dugyot na boss nila.

“My Lord, Master Bridgette has arrived.” May kalakasang anunsyo nito.

Pinanood lang namin ang unti unting paggalaw nito. Hanggang sa nag-unat unat pa ang bwisit at dahan dahang napaupo sa kinahihigaan pero nanatili pa ring pikit ang mga mata niya hanggang sa nakasandal na ito sa headboard ng kama niya.

“My Lord—”

Naputol naman ang sasabihin ng lalake at narinig ko rin ang mahinang pagsinghap ng dalawa pa naming kasama nang makita nila ang boss nila na muntikan nang matamaan ng dagger na walang pagdadalawang isip kong binato.

Doon na rin tuluyang napamulat ang walangya at nilingon ang sandata na nakatusok ngayon sa headboard malapit sa gilid ng ulo niya. Napatingin ulit siya sa gawi ko tsaka ito natawa sa nangyare habang unti unti nang gumigising ang mga kasama niya sa kama, habang tahimik pa rin ang tatlo niyang tauhan na hindi makapaniwala sa nangyare, at habang walang ekspresyon ko siyang tinitignan.

Nang makakalma na siya kakatawa tinignan niya ulit ako.

“My beautiful Fiance…” Then he smirked. “Good morning.”

Chapter Three

“Babe, you’re up? It’s still early.”

Napasimangot naman ako nang marinig ang maarteng boses ng isang babaeng katabi niya. Hindi ko ba alam kung tama bang pumunta ako dito, kung makakausap ko ba nang matino ’tong lalakeng ’to na pinaliligiran ngayon ng mga leaches.

“Sorry, pets. May pupuntahan pa ako at nandito na rin ang mapapangasawa ko para gisingin ako.” Then he sighed. “What a great way to wake me up, honey.” Sabi niya tsaka kinuha ang dagger na nakatusok sa headboard at tinitigan niya pa iyon.

Kita ko naman bumangon na paupo ang isang lalake sa kabilang tabi niya at isinandal ang ulo sa balikat ni Mario. Yeah, there are like two girls and two boys on that bed. At ayaw ko na rin isipin pa ang mga milagrong pinaggagagawa nila buong magdamag.

“Oh.” Sabi ng lalakeng nakasandal kay Mario. “He’s cute.” Then continue to stared at me with a smile as I still gave them an expressionless look.

“Woah, cold.” Sabi ng isa pang lalake na nakadapa paharap sa akin. “I love it though.” He said as he bit his lower lip.

“Will he play with us too?” Sabi ng isang babae. “I want to see what he looks like when he’s in pleasure.” Dagdag pa nito na ikinakilabot ko pa lalo.

Bakit bumaliktad ata ang sitwasyon? Parang gusto nila akong atakihin at lapain ngayon? They all looking at me with hungry eyes except with that stupid fiance of mine who seems enjoying what is happening right now. The hell?

“I do want to see that too.” Sabi ni Mario tsaka napangisi muli sa gawi ko habang hawak hawak niya pa rin ang dagger ko. “But that’s for my eyes only.”

Mas lalo naman akong napasimangot sa sinabi ng walangya kong fiance. I’m really witnessing this mess huh?

“Hindi pa ba tayo aalis? I don’t have all day to play with you.” Malamig na sabi ko.

The guy who is leaning on Mario’s shoulder snorted. “Awe why? Sumali ka muna sa amin. You’ll definitely going to enjoy—”

Naputol naman ang sasabihin niya nang kunin ko ang baril sa pistol case na nakasuot sa tagiliran ng isa sa mga naghatid sa akin dito at itinutok iyon sa kanila. Kita ko namang parang namutla ang apat at kabado akong tinitignan ng mga tauhan na kasama namin habang ang lalakeng kinabwibwisitan ko ay hindi man lang naapektuhan sa aksiyon na ginawa ko. Aakalain mong wala lang sa kaniya ang pagtutok ko ng baril sa kanila. And that just pisses me off even more. Ang tigas ng mukha, argh!

“Leave and don’t come back. I’m also an heir of a strong Mafia Clan. Kaya pagbilang ko ng tatlo dapat umalis na kayo sa kwartong ito kung hindi ay pipinturahan ko ang mga pader dito gamit ang dugo niyo.” Malamig na pagsabi ko sa kanila at mukhang gising na gising na rin ang diwa nila. “Isa…”

Hindi na sila nagsayang pa ng isang segundo at agad na sila nagsikilos. Nagmamadali pa nilang kunin ang mga damit nila sa sahig at kita ko rin ang pagpanic nila sa bawat galaw nila. Ang iba ay napapamura pa nang mahina at sinasabi na nandito lamang sila para magpakasaya lamang.

Well, the fun is over and I need to talk to this bastard.

Ilang saglit pa, kahit hindi pa sila ganoon katapos magbihis lumabas na rin sila. Umalingawngaw sa loob ng kwarto ang pagsara nila ng pintuan tsaka kami nalamon ng katahimikan. Napabuntong hininga na lamang ako at ibababa na sana ang baril na hawak ko nang marinig ko nanaman ang nakakarinding pagtawa ni Mario.

Nasisiraan na talaga ’to.

Natatawa lamang ito habang inoobserbahan ang dagger na binato ko sa kaniya kanina. Then he look at me like he’s really impress at me or something. Sa ilang segundong pagtititigan namin, nararamdaman ko na rin ang pangangalay ng braso ko. This is also one of the reason why I don’t want this weapon. It’s heavy and also has a strong impact when you shoot. But these are just all small reasons. There’s more than that, on why I hate guns in the very first place.

Natigil naman ako sa pag-iisip nang umusog na si Mario sa gilid ng kama at doon bumaba sa hinihigaan. Napalunok naman ako nang maalis na ang kumot na tumatakip sa pambaba niya at naiwan itong hubo’t hubad na ikakatuyo talaga ng lalamunan ng kahit na sino. Naalis lang ang atensyon ko sa makasalanang katawan ng lalakeng ito nang marinig ko muli ang pagsara ng pinto at doon ko na lang din napansin na nagsilabasan na pala ang iba. Kami na lang dalawa ang nasa loob at hindi ko alam bakit nakaramdam na ako ng kaba ngayon.

“If you’re going to shoot someone, focus on target’s direction only.”

Agad naman ako napalayo nang marinig ko ang pagbulong niya sa tenga. Sinamaan ko lang ito ng tingin habang minumura ko ang sarili sa loob looban dahil hindi ko man lang napansin na nakalapit na pala siya sa pwesto ko.

“What are you doing?” Tanong ko nang humakbang ulit ’to palapit sa akin.

Hinawakan niya ang braso ko at inangat pa iyon hanggang sa tuluyan nang nakatutok ang hawak kong baril sa leeg niya.

This guy is crazy. Paano kung barilin ko talaga siya? Hindi man lang ba niya pinahahalagahan ’yang buhay niya.

“You’re not going to shoot?” Tanong niya pa na mas lalo ko lang ikinanganga.

“Nasisiraan ka ba?” I asked with a tone also saying like he is totally gone mad.

He shrugged. “Bakit mo itututok sa akin kung hindi ka naman pala babaril?”

I frowned. “Gusto ko lang mapaalis ’yang mga kalantari mo sa madaling paraan.” Sagot ko at ibababa na sana ang kamay ko nang pigilan naman niya iyon sa pamamagitan ng paghawak muli sa braso ko. “What?”

He didn’t say anything as he look at my hand. “There’s no way you can shoot anyone.” Then he look straight to my eyes. “You don’t even know how to hold a gun properly.”

Nagkatitigan pa kami ilang saglit hanggang sa ako na lang din mismo ang unang umiwas. Binawi ko na ang braso ko sa kaniya at itinulak sa hubad niyang dibdib ang baril. This guy is really creepy too. Ni hindi man lang siya nasaktan sa ginawa ko. At bakit ba hindi man lang niya takpan ’yang pangbaba niya? Talagang proud niyang ilabandara sa akin ’yang malaking alaga niya. Hindi niyo alam na ang hirap pilitin ang sarili na huwag ulit tignan iyon. Napakapinagpala naman nito. Sobra sobra naman ata binigay ni Lord dito!

“Magbihis ka na nga. Hihintayin na lang kita sa labas.” Sabi ko na lamang tsaka iniwas ang tingin sa kaniya.

Nang kunin niya ang baril tumalikod na siya at pumunta ulit sa kama niya. Napapikit na lang ako nang makita ang malusog na pang-upo niya. Tinutukso ba ako ng may kapal ngayon?

Tumalikod na ako at aalis na sana ako nang hagipin niya muli ang braso ko at hinila ako paharap.

“Ano nanaman ba—”

Agad naputol ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang talim ng dagger na binato ko sa kaniya kanina na ngayo’y nakatapat sa baba ko. He keep moving the tip of the blade upward on my chin, kaya hindi ko maiwasan ang mapatingala para maiwasan ang talim nito at mukhang iyon din naman ang pakay niya para magtama ang tingin namin.

“You forgot your toy.” He smirked then finally put the dagger down.

Nilagay na niya iyon sa kamay ko tsaka na siya tumalikod ulit at naglakad paalis habang may pagpito pa. Hindi ko na rin napansin na pinipigilan ko pala ang paghinga ko nang makapasok na siya sa isang pintuan, which I’m assuming is a bathroom.

Napatingin naman ako sa dagger ko at napabuntong hininga. I admit that guy was my type… BUT NOT ANYMORE!

He’s creepy and also seems to be a maniac for some reason. So there’s just no way I’m marrying him!

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Bakit ang layo mo? It’s not like I’m going to eat you. I mean, not yet though.”

“I hate you, that’s why.”

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa niya habang nanatili lang ang tingin ko sa bintana ng sasakyan.

Kung ako lang masusunod, hindi na lang dapat kami umalis pa at pag-usapan na lang ang gusto kong sabihin sa lalakeng ito. Iyon sana ang plano ko paglabas niya ng kwarto niya. Pero ang hayop, hindi man lang ako pinansin nang tawagin ko siya hanggang sa nauna na siya dito sa sasakyang ito, kaya wala rin akong choice kung hindi ang sumunod. We still have time, so I don’t need to worry that much for now.

“I can’t believe that you’ll actually go.” Rinig ko nanamang sabi nito.

Napairap na lamang ako at hindi siya pinansin. Madaldal din pala ang isang ito.

“Akala ko ay kailangan ka pang ikaladkad ng mga magulang mo para isukat ang magiging damit mo sa kasal natin .” Pagpapatuloy niya na ikinarindi ko na talaga. “Aren’t you excited? They said that usually the brides were excited to try their wedding outfits on.”

Nilingon ko naman siya at binigyan niya ako ng ngiti habang patuloy ko lang siya sinimangutan. “I’m not your bride. I’m a boy to begin with. So can you shut up?” Naiiritang sabi ko.

Nagkibit balikat lamang siya. “Well you’re technically my fiance. Bride or groom, no matter what you call yourself, ikakasal ka pa rin sa akin.”

Pinaningkitan ko naman siya ng mata. Pero bago ko pa siya masabihan ng kung ano, natigil na ang sasakyan at narinig na namin ang pag-anunsyo ni Maddox, ang kanang kamay pala nitong lalakeng katabi ko na nagbabantay kanina sa kwarto niya, na nandito na raw kami sa boutique. Napasimangot naman ako nang may makita akong mga press na mukhang nag-aabang sa amin.

Right, my parents warned me about this of course. Sa ngayon ang kalat na balita pa lang ay ikakasal na ang sikat na modelo na si Mario Jackson at wala pang nilalabas na pangalan o mukha kung sino ang mapapangasawa nito.

Even in the outside world of this mafia shits, my parents are a bit well known as businessmen. Pero iilan lang ang nakakakilala sa akin. Sa ganoong sitwasyon pa nga lang ay delikado na ang buhay ko, kaya what more kung makilala pa ako nang tuluyan ng madla. At paniguradong hinding hindi na ako magkakaroon ng normal na buhay kung magkataong ikasal nga ako sa isang sikat na modelo at sa isa ring kinakatakutang Mafia Leader.

That isn’t the kind of life I’m into.

Agad naman akong napayuko nang bahagya dahil sa biglang pagsuot sa akin ni Mario ng itim na sumbrero. Magsasalita na sana ako nang itapat niya sa mukha ko ang isa ring itim na face mask.

“Wear it. I won’t reveal you to the world as long as we’re not married yet.” Sabi niya tsaka na siya bumaba ng sasakyan at doon na nagsilapitan ang mga press na nag-aabang.

Umaksyon naman ang mga tauhan ni Mario para harangin ang mga ito. Napabuntong hininga na lamang ako at sinuot ang face mask na binigay niya. Medyo nabigla pa ako nang pagbuksan ako ng pinto nito at nilahad ang kamay sa akin, like any gentleman

will do. Lihim na lang ako napairap at tinanggap ang kamay niya tsaka na niya ako inalalayan. Hindi na lang ako umimik nang ipulupot niya ang braso niya sa bewang ko. Wala rin naman akong mapapala kapag pumalag ako sa isang ’to sa ganitong sitwasyon.

Habang naglalakad na kami papunta sa entrance door ng boutique, rinig ko ang mga tanong na binabato nila kay Mario na sinusuklian lamang niya ng ngiti at wala ng iba. Magulo na ang buhay sa Mafia world, pati ba naman ang buhay sa labas nito? Wow , does he really love the attention he’s getting? Mas lalo lang dumagdag ang sama ng loob kong pakasalan ang isang ito.

Nang tuluyan na kaming makapasok, agad ko na tinapik paalis ang kamay niya sa akin na ikinatawa lamang niya at pumunta sa reception table. Napasimangot naman ako nang makita ang malalanding tingin na binabato sa kaniya ng mga receptionist. Napakasama talaga ng araw na ito nakakabwisit.

“Let’s go, honey.” Malambing na sabi niya tsaka napatingin sa akin ang mga receptionist na mukhang hindi ginagawa nang maayos ang mga trabaho nila.

Nakasuot pa rin ako ng sumbrero at mask na binigay ni Mario kaya hindi nila nakita ang mukha ko na may halong pandidiri sa kanila nang tignan nila ako nang masama at may inggit nang akbayan ako ng lalakeng pinagpapantasyahan nila. So basically, kapag naging asawa ko ’tong kupal na ’to, araw araw rin akong may kaaway?

Nang makapasok na kami sa isang private room, nauna na ako maglakad papunta sa malaking sofa kaya tuluyan na ring natanggal ang pagkakaakbay niya sa akin. Pagkaupo ko, irita kong tinanggal ko ang sumbrero at mask na suot.

When I looked at him, he’s just watching me amusingly. Like he really enjoys how bad my day is so far. Wala naman akong sinabi dito at inirapan na lamang ulit siya na siyang ikinatawa niya ulit ng mahina tsaka lumakad palapit sa inuupuan ko. Nang maupo na siya nakatingin na lamang ako sa fitting area na nasa harapan namin na ngayo’y nakabukas ang kurtina nito kaya nakikita namin ang repleksyon namin dahil sa salamin sa loob nito.

Ang mga kasama naming tauhan ay naiwan sa labas kaya kaming dalawa lang nanaman ang nandito sa loob. I guess this is the perfect time para sabihin na ang pakay ko?

Napahinga na lamang ako nang malalim at tsaka nilingon muli ang katabi ko. Pero hindi naman ako nakapagsalita nang makitang nakasandal ito at nakapikit ang mga mata. Hindi ko naman maiwasan ang obserbahan siya nang malapitan.

Fine, he’s indeed a gorgeous man. Sue me for being honest.

Kaya hindi ko rin masisisi na maraming nagkandarapa rito. Dark brown hair, strong manly features, pointed nose, even his stubble beard added to his charisma, tan skin which is totally the opposite on my light one, and a nice body that made me drool on the first time I met him. Such a shame, I really have no problem having a crush on him, if he’s not a jerk. And not the man my parents chose for me.

“Handsome, right?” Biglang sabi niya na ikinaiwas ko kaagad ng tingin.

Oh god, oh god, did he noticed that I’m watching him?

Napatingin naman ako sa salamin at kita ko kung gaano kapula ang mukha ko. Dagdag mo pang nasa akin na ulit ang atensyon niya at nakatingin siya sa gawi ko bago pa ito ngumisi. He attempted to move closer to me but I avoided it as I look at him and glare.

“Stay there, at huwag kang lalapit sa akin.” Utos ko sa kaniya na ikinataas niya ng kilay niya.

“Honey, it’s not like we’ll be doing our early honeymoon here.” He said which made me frowned.

“Early honeymoon ka diyan. Kung tadyakan kaya kita.” Naiinis na sabi ko pero binigyan lamang niya ako ng nakakalokong ngiti.

Napabuntong hininga na lamang ako at sasabihin na ang pinakapakay ko kung bakit ako pumunta dito nang marinig ko naman ang pagbukas ng pinto.

“Oh my…” Sabi ng isang babaeng may kaedaran na nang makita niya kami nang makapasok ito sa kwarto. “I’m sorry, naistorbo ko ba kayo? Mario, I hope you’re not planning to ravish your husband here at my boutique.”

Lalo naman ata nag-init ang mukha ko sa sinabi ng babae habang tumawa naman nang malakas ang kasama ko tsaka na ito tumayo sa kinauupuan.

“Auntie Roxanne.” Bati ni Mario tsaka pa ito nakipagbeso. “You’re so harsh. Ravish? I won’t do that. Sisiguraduhin kong gugustuhin din ng asawa ko ang mga gagawin ko.” Tsaka tumingin sa gawi ko at kumindat pa na siyang ikinairap ko na lang para matago ang hiya na nararamdaman ko sa pinagsasabi ng walangya.

Marahan naman siyang pinalo ng babae sa braso. “Ikaw talaga. Kilala kita Mario. At huwag mo ngang masyadong tuksuhin ang magiging asawa mo.” Sabi nito habang naiiling pa tsaka na lumapit sa gawi ko.

Napatayo naman ako para batiin siya, but to my surprise, she hugged me and she even squeal in excitement.

“Oh my, ikaw talaga ang anak nila Branden at Ridgette Hill.” Sabi nito nang humiwalay na siya ng yakap sa akin at tinitigan ako. “Napakagwapong bata.” Tsaka kinurot bahagya ang pisnge ko.

“Good morning po.” Nahihiyang sabi ko at nakita ko namang napataas ang kilay ni Mario dahil siguro sa ugaling pinapakita ko sa iba na kabaligtaran sa pinapakita ko sa kaniya. He deserved it anyway.

“Nako, call me Auntie Roxanne na rin dahil mapapangasawa mo naman ang favorite kong pamangkin.” Masayang sabi niya kaya nginitian ko naman ito at napatango na lamang kahit medyo na-cringe ako sa sinabi niyang mapapangasawa .

Ilang saglit pa ay nagpaalam ulit ito na kukunin na ang mga suits namin at naiwan nanaman kami ni Mario sa loob. He keeps on smirking at me which just made me frowned at him again.

He chuckled. “Woah, sa akin ka lang talaga masungit.” Sabi niya.

Then he walk closer as I didn’t move on where I stand. Tinignan ko lamang siya hanggang sa yumuko siya ng kaunti para mapantayan ang tenga ko habang nagmamatapang pa rin akong hindi gumagalaw sa kinatatayuan.

“Be careful on giving me such attitude. Your frowning face might turn into extreme pleasure.” Bulong niya na nakapanindig ng balahibo ko.

Agad ko naman siyang tinulak na ikinatawa lamang niya at saktong bumalik na ulit si Auntie Roxanne na may kasamang dalawa niyang tauhan sa boutique na dala ang mga damit namin. Inutusan na niyang pumasok ang bwisit niyang pamangkin sa fitting area dahil ito raw muna ang unang magsusukat. Napapabuntong hininga na lang ako sa kinauupuan pero hindi ko naman pinapahalata iyon sa mga kasama ko sa loob, lalo na kay Auntie Roxanne na lagi akong kinekwentuhan ng kung ano ano na nakakawala naman ng inis ko ngayong araw kahit papaano. Though I really want to go home soon. Gusto ko na lang humilata sa kama ko dahil parang sobra na ang pagod kong kasama ang lalakeng ito.

Matapos ang saglit pang paghihintay, binuksan na ni Mario ang kurtina ng fitting area.

“Oh my! Bagay na bagay at napakagwapo talaga ng pamangkin ko.” Masayang sabi ni Auntie Roxanne kasabay din nito ang kilig at pagsang-ayon ng mga tauhan ng boutique.

I try my best to not show any emotion. But I also can’t help but to admire how gorgeous he is in his Black wedding suit. It really compliments his dark chocolate brown eyes. He seems really perfect, na parang bang pinagpuyatan siya gawin ni Lord. Pero syempre tanggalin mo lang ang bastos na ugali at huwag niyong pagsalitain. Dahil nakakasira lang pero sa malamang hindi naman iniinda iyon ng iba. For them, he’s handsome and that’s it. But they didn’t know how jerk this guy is.

Patuloy lang siya kinokomplimento ng mga kasama namin nang tumingin na siya sa gawi ko. “What do you think, honey?”

Rinig ko naman ang pag-ismid at pigil kilig ng mga nasa loob. Please huwag kayong kilig-kiligin diyan, lalong kumakapal ang mukha ng isang ’to.

Lihim na lamang ako napairap. “It’s good on you.” Sagot ko na lamang.

“Good?” Sabi niya habang inaayos niya pa ang necktie niya. “You’re drooling, it must be really good on me.” Hirit niya tsaka ako nginisian at sinara na ulit ang kurtina.

Pasimple ko namang kinapa ang paligid ng bunganga ko at tuyong tuyo naman iyon. But still I won’t deny that he’s really mouth watering. Pero syempre sa akin na lang iyon. Lalaki ulo ng bwisit na iyon, kung may ilalaki pa dahil sa yabang na taglay niya ngayon.

“Okay, your turn, Bridge.” Sabi ni Auntie Roxanne nang makalabas na si Mario sa fitting area at nang maayos na rin nila ang mga susuotin ko.

Do I really have to?

Napahinga na lang ako nang malalim at tsaka na nagtungo sa kung saan ako magsusukat. Nakita ko pa ang matamang tingin sa akin ni Mario na ikinairap ko ng walang tumitingin sa gawi ko bago isara ang kurtina. Sasakit din ata mata ko sa lalakeng ito dahil sa kakairap ko sa kaniya.

Tinitigan ko pa ang suit na nakasabit sa tapat ko. It’s a white and light nude suit with some little accessories na halos katulad lang din kay Mario, though mas feminine ang dating ng akin. It seems really expensive. And it’s really pretty I must say. Such a waste, dahil wala pa ring kasalang magaganap.

Pagkatapos ng ilang saglit na pagsuot at pag-ayos nito, ngayon ay tinititigan ko na ang sarili sa malaking salamin at hindi ko naman maiwasan ang mapaisip.

I, of course, also dream to get married. I also imagined myself in this kind of suit and walking down the aisle as my love waiting for me at the altar. Then we will live satisfied in an ordinary life. Simple but gold for me! But again, this is way far on what I expected. Kasi hindi ko naman pinangarap na ikasal sa ganitong edad. Na ikasal sa taong hindi ko mahal. Na ikasal sa taong mayroong mas magulo na buhay.

I sighed then turned to the curtains. Binuksan ko na iyon at napatigil pa ako nang makitang wala na sila Auntie Roxanne pati ang iba. Tanging si Mario na lang na nasa sofa at tinitignan ang kabuuan ko.

“Beautiful.” He commented which made me feel a tinged of heat in my face.

Compliments are not my thing, people. Please understand.

“Saan sila Auntie Roxanne?” Tanong ko.

Nagkibit balikat pa siya. “Pinalabas ko muna. Sabi ko ako lang pwede makakita sa’yo ng ganiyang suot sa ngayon.”

“Yeah, and it’ll be the last time too.” I mumbled and close the curtains again.

Humarap na ulit ako sa salamin at akmang tatanggalin ko na ang suit na suot ko nang bigla na ulit bumakas ang kurtina. I stared at Mario’s reflection as he walk inside the fitting area and then close the curtains again.

Kinunotan ko siya ng noo. “What are you doing?”

“Let’s talk.” Sagot niya at lumapit sa likuran ko habang nagkakatitigan lang kami sa sarili naming repleksyon sa salamin. “Alam ko naman ang pakay mo kung bakit ka pumunta. To talk with me, right? Iniisip mo na baka pinilit lang din ako sa kasalang ito? Iniisip mo na baka ayaw ko rin ang mga nangyayare ngayon?”

Hindi naman ako nagsalita at nagpatuloy lang sa pagtitig sa kaniya sa salamin.

He hummed. “Para hindi na humaba pa ang usapan, hindi ako pinilit ninuman.” Panimula niya. “At bakit mo naman naisip na ayaw ko ito?”

He leaned down as he turned his lips on my ear while he’s not taking his eyes off on my reflection.

“I’m actually excited for you to be mine, honey.” He said as I got goosebumps on how low and husky his voice is.

Dagdag mo pa ang paghinga niya na tumatama sa tenga ko na mas lalo nakakapagpula ng mukha ko ngayon.

What is this guy planning?

“I don’t understand.” Sagot ko. “Excited? Kakakita ko lang sa’yo kanina na pinapalibutan ka ng mga kalaro mo kagabi. Parang binatang binata pa nga ang dating mo. Na parang hindi ka ikakasal sa darating na Linggo.” I pointed out.

“Awe.” Then he smirked. “You’re jealous?”

Sinamaan ko naman siya ng tingin. “You wish.” Tsaka ko na siya tuluyang nilingon at tinulak. “And get away from me. Mamaya may nakuha kang sakit sa mga kalantari mo kanina. Hahawaan mo pa ako.”

He chuckled. “That’s mean.”

At hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyare. Basta natagpuan ko na lamang ang sarili na nakaipit sa pagitan ng salamin at ang matipunong katawan ng lalakeng ito habang ang mga kamay ko ay hawak hawak niya sa likod ko.

I glared at him. “Get off me, you creep.”

He didn’t say anything as he tightened his hold and pinned me even further on the glass.

“Honey, what you saw earlier is my last day of being a bachelor.”

“At wala akong pakealam. Kaya bitawan mo ako.” I answered while he stared at me amusingly.

“Oh you should care, honey. Since I’m going to be the loyal husband you’ll ever have.” He said. “Pagkasal na tayo, sa ayaw mo man, na sa’yo ang buong atensyon ko. I won’t turn on anyone’s direction except on you. Kung ano man nasabi sa’yo ng mga magulang mo, it’s all true. Hindi kita papakealaman sa mga gusto mo, sa mga gagawin mo, hangga’t hindi iyon nakakasakit at ikapapahamak mo. Your husband duties are totally easy. You just have to make me happy and satisfied, that’s it.”

I looked at him with disgust. “Make you happy and satisfied? Magpakasal ka mag-isa!”

Tumawa naman siya sa sagot ko. “Ohhh, feisty.” He smirked. “You don’t like me because I’m a Mafia Leader, right?”

Pinagpatuloy ko lang ang pagtingin sa kaniya nang masama.

“Sa tingin mo ba tatagal ka sa normal na mundong tinatamasa mo kung sa una pa lang ay hindi ka naman na nababagay?” Sabi niya na nakapagpatigil sa akin. “You’ll die instantly once you get out of this messy world. But you’ll live longer if you stay with me.”

“I would rather die than stay with you.”

“The only reason of your death is the pleasure that I will give to you.” Sagot niya.

Lalo ko lamang siya tinapunan ng nandidiring tingin. “Fuck you.”

“Yes please.” He said it while smirking, which just made my blood boil.

“Kung ayaw mo umayon sa gusto ko. Edi ako gagawa ng paraan para hindi matuloy ang kasal na ’to.”

Napataas kilay naman siya. “I dare you then.”

Then he stared at me for a few seconds before leaning closer on my face.

“Go and tire yourself. ’Cause at the end of the day, you’re going to end up on the aisle marrying this Creep.”

Chapter Four

“I’m guessing your talk with your fiance didn’t go well.”

Rinig kong komento ni Hero habang gigil kong binabato ang mga dagger na hawak ko sa dummy target.

“Don’t call him like that. It’s… Argh!” Sabi ko na lamang tsaka binato ulit ang isa pang dagger na sumakto sa dibdib ng dummy.

Napapito naman nang mababa si Hero. “Poor dummies. Sila ang naaabuso kapag nagkakaproblema ka sa fiance—” Natahimik naman siya nang tignan ko siya nang masama at natatawa lang niyang tinaas ang kamay niya na parang sumusuko.

Inirapan ko na lamang siya at tinignan ang dummy na nasa harapan ko na ngayo’y puno ng mga daggers. Iniimagine ko pa nga na si Mario iyon para gumaan gaan naman ang pakiramdam ko kahit papaano. 

Bwisit na lalakeng iyon. Nakakainis talaga! Sana pala talaga sinakto ko na lang sa ulo niya ’yong dagger na binato ko sa kaniya!

“Ano ba nangyare at nagkakaganiyan ka nanaman?” Tanong ng kasama ko.

Tumalikod na ako at nagtungo sa mga gamit namin. “As you guessed, our talk didn’t go well.” Sabi ko na lalo ko lang ikinakasimangot tuwing naalala ko ang usapan namin ng hayop na iyon.

“Right. Ano ba sabi niya?” Tanong ulit ni Hero.

Agad ko kinuha ang isang bote ng tubig at uminom doon bago siya sagutin. “Sabi niya mukhang imposible raw ang gusto ko na mamuhay sa normal na mundong hindi ako nababagay dahil paniguradong mamamatay ako kaagad.”

Kita ko namang napatingin si Hero sa boteng hawak ko na ngayo’y napipipit dahil sa gigil ko nang maalala ko nanaman ang lalakeng iyon.

“Kaya mas tama raw na manatili na lang ako sa kaniya na parang pinapalabas niya pa na mas gaganda at dadali ang pamumuhay ko sa piling ng baboy na ’yon!” Then I forcedly throw the bottle on the ground which made my friend flinch.

Napahimig naman si Hero. “Well he has a point.” Bulong niya kaya agad ko siya tinignan nang masama. Tinaas nan aman niya ang mga kamay niya. “I’m just saying.”

“Isa ka pa.” Sambit ko sa kaniya.

“Parang dumoble o trumiple ata inis mo sa kaniya.” Komento nito.

“Paanong hindi tritriple? Pagdating ko doon sa teritoryo niya kahapon, naabutan ko siyang may apat na lintang natutulog sa kaliwa’t kanan niya. Tapos nang pumunta kami sa boutique may mga press doon na nag-aabang sa kaniya at inipit kami ng mga tanong dahil nga sikat ang kupal. Pagpasok namin doon mukhang nakipagharutan pa sa mga receptionist at tinarayan pa ako ng mga ’yon. At higit sa lahat, alam na nga niyang ayaw kong ikasal sa kaniya, alam niya rin ang dahilan, tapos gusto niya pa ring ituloy ang kahibangan na iyon? Argh!” Hingal na paliwanag ko tsaka sinipa ang mesa na nasa tabi ko kaya umalingawngaw ang ingay na nagawa nito.

Pansin ko namang napatingin sa amin ang mga tauhang nakabantay sa gilid at agad din naman silang napapaiwas dahil siguro sa ayaw madamay sa galit ko ngayon.

Ilang segundo siguro ang lumipas at tahimik lamang ako pinapanood ni Hero na parang tinatantiya niya pa kung kalmado na ako bago niya ulit ako kausapin.

“Chill ka lang, Bridge.” Sambit niya tila hindi na alam kung paano ako papaamuhin.

“Chill ka diyan—”

“Oh teka huwag ka sa akin magalit.” Natatawang pagputol sa akin nito. “Relax ka lang. Masyado kang hot these past few days eh.” Then he sighed. “Tanggapin mo na lang kasi— Oo na, oo na sabi ko nga ayaw mo tanggapin.” Pag-iba niya kaagad ng sinasabi niya nang tignan ko muli siya nang masama.

“Tulungan mo na lang kaya ako sa pagplano kung paano patigilin ’tong kasalan na ito.” Suhestiyon ko sa kaniya na agad naman niyang ikinailing.

“Nope. Bahala ka diyan ah! Damay mo pa ako, edi hindi lang ang pamilya ko bubugbog sa akin, pati ng pamilya mo at ang asawa mo. Baka mabaldado ako o hindi kaya ay baka hindi na rin ako sisikatan ng araw pagnagkataong nahuli tayo. Kaya ikaw na lang noh!” 

Pinaningkitan ko naman siya ng mata. “Kaibigan ba talaga kita?”

He snorted. “Nagtratrabaho rin po ako sa mga magulang mo. Kaya pasensiya na, kaibigan .”

Mukhang wala akong kakampi para itigil ang kasalang ito. I can’t believe it, everyone seems okay with it. Pero sana naman tinanong din nila ako kung okay lang din ba sa akin ’to!

“By the way.” Panimula muli ng kasama ko.

I boringly look at him. “What?”

“Your gun lessons—”

“No, Hero. Hindi ako pupunta.” I whined.

Napabuntong hininga naman siya, halatang nawawalan na ng pasensya sa akin. “You need to, Bridge. Hindi nga pwedeng dagger lang lagi dala-dala mo. Pang-emergency use lang naman, hindi ka naman parati hahawak ng baril.”

Tinignan ko pa siya sandali bago siya tinalikuran. 

“Hoy Bridge! Saan ka nanaman pupunta? Dadating na maya-maya ’yong magtuturo sa’yo.” Rinig kong sigaw sa akin ni Hero habang papalabas na ako sa training studio ng mansion

Hindi ko na lamang siya pinansin at nagpatuloy lang sa paglalakad tsaka na rin sinimulan planuhin kung saan muna ako tatambay para matakasan ang lesson na pinagsasasabi lagi ni Hero.

I don’t know why they keep insisting me to learn that weapon. Kahit na ikakasal na nila ako sa isang random kupal, hindi pa rin nila tinatantanan ang pagturo sa akin sa tamang paggamit ng baril.

Nang tuluyan akong makapasok ng mansion, napatigil ako sa paglalakad dahil sa nakita kong nakatayo sa hindi kalayuan. Mukhang tinitignan nito ang mga larawan na nakasabit sa hall. Napasimangot ako nang mapansin nito ang presensya ko tsaka lumingon sa gawi ko at binigyan ako ng ngisi.

Ang

agang

panira

naman nito.

“Good morning, my beautiful fiance.” Bati nito sa akin na ikinasimangot ko lang.

Hindi ko na lamang sana siya papansinin at nagpatuloy sa paglalakad. Lalagpasan ko na sana siya nang marinig ko naman ang pagtawag sa akin ni Mama sa likuran ko. Napamura na lang ako sa isipan at tinignan ng masama ang lalakeng kinakainisan ko na nginisian lang ako bago ako lumingon kay Mama. 

“Tamang tama at nandito ka.” Masayang sabi niya at mukhang natutuwa siya sa nakikita niya ngayon na magkalapit kami ng lalakeng itinakda nila sa akin. “Since nandito na rin si Mario, bakit hindi mo siya itour sa Mansion natin.”

Nanlaki naman mga mata ko. “Mama.”

“Bakit? Wala ka namang gagawin pa diba?” Ngiting sabat ni Mama.

Nag-isip naman ako ng pwedeng ipalusot nang makita ko ang papadaan na Hero sa likod ni Mama.

“Hero!” awtomatiko ko naman itong natawag. 

Agad itong napalingon sa gawi ko, alam ko namang susundan ako nito at hihilahin pabalik sa training area. Medyo nag-aalinlangan pa siyang lumapit dahil siguro sa mga kasama ko, lalo na sa bwisita

namin. Pero pinanlakihan ko naman ito ng mata at sinesenyasan na bilisan niya. Magalang naman itong lumapit sa amin pero ramdam ko ang pagmumura niya sa mga tinging binibigay niya sa akin.

“Ano po iyon, Young Master?” Magalang na tanong nito na siyang ikinangiwi ko.

Right, he just address me that name whenever we have guests or company.

Lumapit naman ako dito at gulat naman siyang napalingon sa akin nang sukbitin ko ang kamay ko sa braso niya.

“Hindi ba may training pa tayo mamaya?” Tanong ko at siya namang napapangiwi ngayon nang higpitan ko ang pagkahawak sa kaniya.

Si Mama ay nagtataka lang sa amin pero sanay na itong makita na ganito kami ka-close ni Hero dahil alam naman nilang matalik ko ’tong kaibigan.

Kita kong napalingon saglit si Hero sa harapan at napalunok. Nang ibalik niya sa akin ang tingin niya parang nagmamakaawa na ito na bitawan ko siya. Taka ko naman siyang tinignan at napatingin na rin sa harapan.

Ang kaninang nakangisi na Mario ay nakasimangot na ngayon. Parang bang biglang lumamig ang ekspresyon niyang mapaglaro kanina na talagang nakakakilabot din naman para sa iba. Pero wala naman akong naramdaman na kung ano doon, tanging pagtataka lang.

Problema nito?

“Ah… meron nga po kayong shooting lessons mamaya.” Sagot ni Hero.

Napasimangot naman ako pero mas ayos na siguro iyon kesa sa makasama ang lalakeng ito. Ngayon ko lang pagbibigyan tong lecheng lesson na ’to. Or pwede rin na pag-alis namin dito, takas na lang ulit ako. Easy peasy.

“Kaya hindi ko masasamahan si Mario, Mama.” Ngiting sagot ko kay Mama.

Napataas kilay naman ito dahil paniguradong alam niya na gumagawa ako ng paraan para tumakas. Obvious naman kasing ayaw ko sa lalakeng ’yan kaya bakit pa nila ako itatali diyan.

“Pero hindi naman iyon magiging problema.” Agad na sabat ni Hero at kita kong napapaiwas tingin siya sa malamig na mga tingin ni Mario.

“Anong ibig mong sabihin?” Patagong inis na tanong ko sa kaniya at lalo hinigpitan ang kapit sa kaniya na medyo ikinangiwi niya ulit.

“Si Lord Mario po ang nagpresintang magtuturo sa inyo.” Sagot nito at tinignan pa ako na parang humihingi ng tawad dahil alam niyang ikagagalit lalo ko ang sinabi niya

Napabitaw naman ako ng hawak sa kaniya habang nanlalaki ang mga mata ko. Rinig ko pa ang mahinang pagtawa ng hayop na gumulo ng araw ko kaya masama ko itong tinignan at binigyan lamang niya ako ng kindat na siyang ikinainis ko lalo.

“Oh well, that settles everything then.” Mama said as she gave us all a beaming smile. “How about take Mario a short tour then proceed to your lessons after that.”

I saw Hero mouthed ‘Sorry’ as he slowly walk away and follow my Mom.

“Take the lead, Honey.” Ngising sabi ni Mario.

Napahinga na lang ako nang malalim at pinipigilan ang sarili na sumabog sa inis. 

Another ruined day.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“You’re terrible on taking tours to your guest.”

Rinig ko na namang komento ng kasama ko na siyang dumagdag sa inis ko pero mas pinili ko na lang na hindi siya pansinin.

’Wag mo na patulan, Bridge. Masasayang lang oras mo. Masasayang lang oras mo…

“Eh bakit ka ba kasi nandito?” Inis na tanong ko sa kaniya.

He shrugged. “Visiting my fiance.” As he look around in the hall of our mansion. “You should be grateful you know. ’Yong iba nga hinahanap yung oras ko sa kanila pero sa’yo,” Then he looked at me. “I gave it for free.”

I coldly stare at him and look away. I sighed and look at one of the big windows we passed by. “I’d rather be outside…”

“Then how about we go out?” Rinig kong tanong niya na ikinasimangot ko lalo.

“…and enjoy my own company.” Sabi ko rito tsaka ito inunahan sa paglalakad.

Narinig ko lang ang mahinang pagtawa niya tsaka na siya sumabay muli sa paglalakad sa akin. Ramdam ko ang pagdikit ng braso niya sa akin. I instinctively step away from him and heard him sneered as I continue to walk like nothing happened. Pero hindi naman nagpaawat ang walangya. Talagang dikit pa rin siya nang dikit at ako naman tong lumalayo.

Napatigil ako sa paglalakad at tinignan siya nang masama. He also stopped and looked at me as if like he’s innocent.

If I can just smack his face right now…

“Can you stop it?” Kunot noo kong sabi sa kaniya.

“Hmm? Stop what?” Then he leaned down as we face each other.

I didn’t move a muscle, I wanted to show him that I’m not scared of him nor intimidated. Ha!

“Mr. Jackson.” Tawag ko sa kaniya na ikinataas naman ng kilay niya. “Lumayo layo ka sa akin at ayaw ko mahawaan ng sakit.” Sabi ko rito at nagpatuloy na ulit sa paglalakad.

Rinig ko lang muli ang mahinang pagtawa niya tsaka ulit niya ako tinabihan sa paglalakad.

“Sakit?” He asked.

Napairap naman ako pero hindi ko na siya tinapunan pa ng tingin. “Sa dami ba naman siguro ng mga nakalantari mo. Malamang ay tinamaan ka na ng karma at sakit.” I mumbled but it’s enough for him to hear.

His laugh boomed at the hall which made me flinched. Kahit ang mga tauhan na napapadaan ay nagulat sa malakas na tawa nito.

Iritang irita ko siya tinignan. “Problema mo?” Inis na tanong ko dahil sa atensyon na nasasagap namin.

“You really think that I have AIDS or something?” He amusingly asked.

Kinunotan ko pa ito ng noo. “Oo. Kaya lumayo layo ka nga.”

Tsaka ako naglakad nang mabilis at hindi tinignan ang mga tauhan na tila masaya na magkasama kami ng kupal na ito.

Pwes ako hindi!

Ilang saglit pa ay hindi ko na napansin na hindi na nga sumunod sa akin ang isa. O sadyang mabilis lang talaga paglakad ko. Pero kahit ano man yon, this is the perfect time to—

“Where do you think you’re going?”

I frowned and stopped my thoughts from escaping when I heard Hero’s voice. Nilingon ko naman ito at nagkatitigan pa kami saglit.

“Bridge, saan ka pupunta? Hindi ba dapat kasama mo si—”

Bago ko siya patapusin, mabilis na ako tumakbo palayo sa kaniya.

“Bridge!” Tawag nito sa akin at narinig ko na rin itong tumakbo.

I’m really glad that I have a good stamina, kaya nakakatakbo ako nang mabilis kung hindi ay kakaladkarin na ako nang tuluyan nitong kaibigan kong napakadedicated sa trabaho niya at pipilitin akong magtraining sa pagbaril. Worst, kasama pa ang maniac na yon!

There’s no way

!

Patuloy lang ako sa pagtakbo habang nag-iisip ng paraan kung paano ko matatakasan ang hinayupak na ’to. Sa isang likuan, lumabas ang isa sa mga maid namin na may dalang rolling tray na may mga plato at baso, panigurado malapit na ako sa dining hall at kusina.

Napakagat labi na lang ako nang mas binilisan ko pa ang pagtakbo at naririnig ko ang pagtawag sa akin ni Hero. “Bridge ano ba! ’Di ka na bata, huwag ka na magpahabol oh!”

Napatigil naman sa gulat ang maid namin nang ikutan ko siya at kinuha ang rolling tray sa kaniya tsaka ito tinulak sa direksyon ni Hero. Hindi ko na kailangan lingunin ang nangyare. Pero napasigaw na lang ako sa kanila, “I’ll pay for that!” Tsaka pinagpatuloy ang pagtakbo.

Lumiko na ako sa isang palikuan at binuksan ang mga pintuan doon, umaasa na may makita akong daan na matatakasan ko.

“Ehem, mic test?”

Unti unti ako napabagal sa pagtakbo at kumunot ang noo ko nang makilala kung kanino ang boses na yun. The hell is he doing?

“Well I want you guys to know that my fiance is currently nowhere to be found.” Malungkot na saad niya na nagpatigil sa akin.

Napapikit na lang ako sa inis sa maaring sabihin niya sa mga tao dito. Bakit ba hinayaan ’yan papasukin sa control room ng teritoryo namin? Akala ko ba kaming magpamilya lang at ang mga piling tauhan ang pwede pumasok doon?

I frowned at the thought na kinokonsidera na rin nilang “pamilya” ang lalake na ’to dahil siya nga pala ang inaasahan ng lahat na susunod na tagapagmana ng clan namin once na ikasal kami.

“So for anyone who will find my fiance first…”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig at agad na tinignan ang cctv na nasa corner ng pinaglikuan ko. Ramdam ko ang titig ng lalakeng ito sa akin sa control room. Ini-imagine ko pa lang ang mapang-asar niyang ngisi parang mas maganda talaga ang desisyon kong tumakas na lang kesa sa makasama ang kupal na ’yan.

“You’ll be rewarded to have the most expensive and grandest weapon of the Jackson’s clan.”

Kahit wala pa masyadong nangyayare, ramdam ko na ang tension na nababalot sa buong paligid. He could’ve gave them money but I know for sure that our allies won’t be faze with it. Hindi nila kailangan ng pera dahil para saan pa, nakukuha naman nila gusto nila dito. And weapon? C’mon, that won’t—

“There’s the Young Master!”

Agad ako napalingon sa bandang likod kung saan nanggaling ang mga boses at pagyapak ng mga paa. Napamura na lang ako sa isip ko at hindi na nagdalawang isip na muling tumakbo palayo sa mga ito.

Shit shit shit shit shit.

I’m so dead right now. Dati naman tuwing tatakas ako, hindi ako pinapakealaman ng ibang mga tauhan kundi si Hero lamang talaga ang may lakas loob na kaladkarin ako pabalik. Doon pa lang buwis buhay na pagtakas ko, tapos sasama pa ata ang buong clan sa paghuli sa akin? Damn it .

“Ayon!”

“Shit.” Mabilis na bulong ko nang may paparating sa harap. Saktong may likuan sa kanan at doon na ako dumeretso.

Great. Siguro nasa mga mahigit na sampung tao na ata ang humahabol sa akin ngayon. Sa mga ganitong sitwasyon nalalaman ko talaga na athletic din akong tao noh? Maiiyak pa ata ako kakatakbo, ano ba! Mga bihasang tauhan ng isang mafia clan ang mga humahabol sa akin oh! At panigurado hindi lang itong mga ’to ang huma-hunting sa akin ngayon.

“F*ck.” Mahinang bulong ko muli nang may makita akong mga tauhan papasalubong sa daan ko.

Ano bang meron sa weapon na ’yon?! At nagkakarandapa ang mga tauhan namin sa paghuli sa akin.

Kaya bumagal ang takbo ko saglit nang makita ang mga tauhan papunta sa harap ko pero agad ’kong naalala na may mga tao ring humahabol sa likod ko.  Tuluyan na akong napatigil sa pagtakbo at ngayon ay napapaligiran na ako ng mga tauhan kong sinusubukan akong hulihin na parang bang isang tuta na nakawala sa kaniyang kulungan. 

“Seriously? Gagawin niyo talaga ang sinabi ng lalakeng ’yon?”

They hesitated for a bit as I see that they felt kind of ashamed on what they’re doing right now, but at the same time, their eyes have this fiery determination. Lalo lang ako napasimangot dahil doon. ’Yong totoo? Ano ba talagang meron sa “most expensive and grandest weapon” na pinagsasasabi ng bwiset na yon at mukhang kinakabaliwan ng mga ito na makuha?

“Young Master, sumunod na lang po kayo sa amin para hindi na rin po kayo mahirapan.” Sabi ng isa sa mga nasa likod ko.

“Kaya nga po Young Master, wala  rin naman po kayo matatakasan.” Sabi ng nasa pinakaharapan ko at nagsipagsang-ayon sila sa mga sinabi ng mga ito.

Tinaasan ko naman sila ng kilay na ikinatikom nila. “Sinong nagsabing wala?” Panghahamon ko sa mga ito.

Actually kung titignan nating mabuti, wala na talaga. Tanging pader at mga tauhan ang nakapalibot sa akin ngayon. Walang malapit na likuan sa paligid, bintana o kahit anumang butas na pwede kong lusutan, makatakas lang ako dito.

Fucking creep! Malas talaga sa buhay ko ang

bwisit

na ’yon.

“Alam ba ng mga magulang ko ’tong kaguluhan na ’to?”

“May permission po si lord Mario kanila Master. At sinabihan na rin po kami nila Mistress na sundin ang mga iuutos sa amin ni lord Mario.” Sambit ng isa sa kanila.

Napanganga na lang ako sa nalaman at tsaka napahawak na lang sa ulo ko dahil mukhang sumasakit na ito sa kakaisip kung paano ko ito tatakasan. Dagdag mo pa ang mga pinaggagagawa ng mga magulang ko. I don’t get it, talaga bang hinahayaan na ako ng mga ito sa kamay ng kupal na ’yon? Ano ba pinakain ng leche na ’yon sa kanila at ganoon na lang sila magtiwala dito?

Hindi agad ako nakaimik at tinignan ang paligid habang nag-iisip ng paraan kung paano makakatakas sa mga ito.

Ano ’yon? Ganon ganon na lang ’yon? After years of pagtakas ko sa mga lesson na ’yon, which some of it were failed because of Hero but I don’t really mind it, ngayon pa talaga ako mahuhuli? Ha, asa siya! Hinding hindi ako mapupunta sa maruruming kamay na ’yon!

Napakagat labi na lang ako at nag-isip ng gagawin.

Should I fight them? Pfft, there’s no way, kung gugustuhin nga nila kayang kaya nila ako buhatin na parang isang sako ng bigas nang walang kahirap hirap. And I’m not into fighting, that’s why I kind of skipped some of my sparring classes. Puro defense lang tinututukan ko. I’m good at aiming a target with my dagger and bow & arrow, but I don’t think I have any plans on hurting them like that.

“What are you doing?”

Napalingon kaming lahat sa boses ng isang babae.

Sa tingin ko ay kasing edad lang o mas matanda nang kaunti kela mama. I tilt my head at her as I’m trying to figure out who is she. Malaki man ang teritoryong nasasakupan namin, kilala ko naman ang mga tauhan namin, kung ’di ko man makilala sa pangalan, paniguradong mamumukhaan ko naman. But seeing this lady, she doesn’t look like one of our men or allies. She seems sofisticated and intimidatingly rich because of her jewelry. It’s like if she got outside and the sunlight hit her, oh boy, sore eyes. She’ll sparkle all over the place. But I can say that she’s beautiful in her age though.

But anyway, who is she?

“You’re surrounding the poor boy? Seriously?” She said as she rolled her eyes then looked at me with disgust?

Okay… Why she’s looking at me like that? What did I do?

“I command you to stop this nonsense.”

Lahat kami ay natahimik at nagkakatinginan pa. ’Yong iba pa nga ay tumitingin sa gawi ko na parang bang tinatanong nila sa mga mata nila kung kilala ko ang babaeng ito.

Aba ewan ko kung sino ito pero nagpapasalamat na lang ako na nandito siya. Baka ito pa tumulong sa akin sa pagtakas—

“And you.” Sabi nito habang nakatingin sa gawi ko. “Come with me.” Taas kilay na utos nito sa akin.

Hindi pa man ako nakakareact sa sinabi nito, agad namang humarang ang mga tauhan sa pagitan namin. “Pasensya na, Ma’am. Pero kailangan namin dalhin ang Young Master sa kaniyang mapapangasawa na si lord Mario Jackson. At tsaka hindi ka naming lubusang kilala, kahit si Young Master ay hindi ka rin—”

“So?” Pagputol niya sa mga tauhan ko. “What a terrible fiance.” Sabi nito na ikinataas ng kilay ko.

Mukhang dedepensahan na sana ulit ako ng tauhan sa pinakaharap nang itaas ng babae ang kamay niya para mapatigil ito sa pinaplanong pagbuka ng bibig.

She sighed. “I am Señorita Colline Jackson.” 

Napatigil kaming lahat sa sinabi nito, napatulala naman ako sa babae. 

Did she just say Jackson?

“Your fiance’s Step Mother.” She said it all and mighty. And the way she scanned me through her eyes, it seems like she somewhat looking down on me.

I instantly knew that she doesn’t like me…

Not even a bit.

Chapter Five

This woman definitely hates me.

Mga ilang minuto na kami nagtititigan dito sa loob ng isang cafe kung saan niya ako dinala pagkatapos niya akong tulungan makatakas kanina.

I mean, I don’t really know kung tulong ’yon, but at least I consider it as a help. Ang mahalaga nakalayo ako sa kupal na iyon.

Maybe his stepmom is not that bad, right? Huwag ko lang masiyado tignan ang mapanuri at puno ng taray niyang mga mata, she’s fine for me. She really did me a favor earlier. Though it really looks like she hates me for some reason.

She sighed then shake her head lightly. “Dante is really out of his mind.” She said as she picked up her cup of tea.

Napatingin naman ako sa orange juice na inorder ko. She offered me to order anything that I want, pero sino makakakain nang payapa sa ganitong sitwasyon? Ni hindi ko pa nga nababawasan ’tong inumin ko.

“So you’re really his fiance?” Rinig kong tanong nito kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya.

“Po?”

She rolled her eyes. Matandang ’to, attitude. I just frowned and gave her the same energy that she’s giving to me.

I change my mind. She’s bad alright. As bad as the rest of the Jackson.

“Hindi ko ba alam kung ano kalokohan ang nasa isip ng mag-amang iyon, at ikaw…” Then she point me like she sees something disgusting. “Ikaw na bakla pa mapapangasawa ni Mario? Please darling, I know people like you.”

Napataas naman ako ng kilay dito. “What do you mean by ‘people like me’?”

She smirked. “If I know nagmakaawa ka lang sa mga magulang mo na ikasal kay Mario Jackson. Just like everybody else.” Then she took a sip of her tea.

I almost literally drop my jaw in front of her.

She’s joking, right? Ako ’tong nahihirapan ngayon sa sitwasyon ko dahil sa lintek na lalaking iyon, tapos parang sinasabi pa nito na ginusto ko rin naman ang lahat ng ito.

Wow, just wow.

“Ma’am, for your information, ’yang Mario na ’yan ang gumulo sa nananahimik kong buhay.” Mahinahon kong pagpapaliwanag dito.

Ni hindi ko nga alam na nabubuhay pala ’yan sa mundong ito until nagpakilala siya sa akin bilang magiging asawa ko. Kaya paano ko naman mahihiling sa mga magulang ko na magpakasal sa kupal na iyon. Tsaka hindi ko hihilingin na magpakasal sa isang tulad niya.

Tinaasan naman ako ng kilay nitong kaharap ko tulad ng inaasahan ko at alam kong hindi ito maniniwala sa mga pinagsasasabi ko. Ano pa nga ba diba? Ganoon ba kadami nagkakandarapa sa kupal na iyon at ayaw nilang maniwala kapag sinasabi kong ayaw ko sa kasalang ito?

She sighed. “Well, I just know the fact that you are lying and trying hard to get.” Napasimangot na lang ako sa sinabi nito. “Pero kung totoo man ang sinasabi mo.” Sinandal niya ang dalawang siko niya sa ibabaw ng mesa at ipinahinga ang baba niya sa likod ng mga kamay niya, without losing elegance. “I can help you.”

Pakiramdam ko ay nagpintig ang mga tenga ko sa narinig. Napa-upo naman ako nang maayos at bigla ata gumanda ang atmospera sa paligid dahil sa narinig ko. “Tutulungan niyo ako?”

Tumango naman ito bago ulit umayos ng upo at tinignan ang kaniyang inumin. “I quite hate your family to be honest.” Sabi nito kaya napatahimik lamang ako. “No offense.”

I mean, hindi naman na bago ang mga taong katulad niya. Even my family is loving, in my perspective, meron pa rin nagagalit sa clan namin. That’s why I hate this world. Full of war and hates. Hindi ba pwedeng maging payapa ang pamumuhay ko? O baka mahahanap ko lang ang kapayapaan na iyon kapag patay na ako. Napasimangot na lang ako sa naisip at tinignan ang kausap ko.

“Kaya ayaw mo kami ikasal ng kup– Stepson mo dahil ayaw mo sa pamilya namin?”

She shrugged. “That’s one of the reason. Since my family’s clan is not really fond of your clan before I married Dante.” Then she looked at me with a tint of disgust again. “And you’re a boy. A gay, I must say. There are a lot of beautiful ladies out there who deserves him.”

I just frowned the whole time as she talks how gentleman and probably like the best mafia leader her Stepson is. I don’t really care what she says, basta ba nalaman ko na tutulong siya para hindi matuloy ang kasal na ito, I’m good and all in for this wedding to stop.

“Looks like you guys are getting along.”

Napatingin naman ako sa gilid namin at nandoon na nga ang lalakeng bukambibig ng kasama ko. Kung siya na lang kaya magpakasal dito nang matapos ang problema naming dalawa.

“Oh Mario, darling.” Bati ni Colline sa bagong dating.

Pasikreto naman akong napairap dito. Nagmistulang anghel ata ang bibig nito nang dumating si kupal. Napatingin na lang ako sa juice na nasa harapan ko habang sila ay nagbebeso beso pa at nag-uusap bago ako pansinin ng isa.

“Hey honey.” Bati nito sa akin at akmang hahalik pa sa pisnge ko nang marahan ko siyang iniwasan at sinamaan ng tingin. He just smirked at umupo na sa upuang nasa pagitan namin ng Stepmom niya.

“How did you find us here? And I hope you don’t mind na hinihiram ko lang itong fiance mo.” Tsaka marahang ngumiti sa akin na tila ba hindi ako tinatarayan nito kanina.

Mario chuckled. “You know I have my ways. And I don’t mind, hindi nga lang natuloy ’yong larong ginagawa namin.” Then he gave me a playful smile.

Laro mo mukha mo .

“What game? ’Yong kanina ba?” Takang tanong ni Colline.

“Oh it’s nothing, Colline. It’s part of his training.” Sagot ng isa.

“Awww darling you still call me by my name?” Sabi nito na may kalungkutan na tono. “I already told you that you can call me Mom. Since ilang taon na rin kami kasal ng ama mo. Itong si Bridge nga ini-insist ko na tawagin akong Tita or Mom since ikakasal na kayo.”

Napataas naman kilay ko sa narinig. Puro pang-iinsulto nga nakuha ko rito kanina. I doubt that she will let me call her Mom. At sa tingin ko parehas naman kami ng iniisip. I don’t want to call her mom or anything. It will just probably give me chills just like when people call Mario as my fiance or worst, my husband.

“Oh really? So nagkakasundo na nga talaga kayo.” Sabi ni Mario tsaka tinignan ako na parang hinihingi ang pagkompirma ko.

As if.

Napatingin naman ako sa harapan ko at kita ko ang panlilisik na mga mata ni Colline para bang sinasabi na huwag ako magkakamali ng sasabihin. Yeah you probably notice that I call her by name since ’yon din naman pala tawag sa kaniya ng Stepson niya.

I just sighed. “Parang ganun na nga?” Mahinang tugon ko at uminom na lamang ng juice.

Pagkatapos ay sila na lamang dalawa ang nag-usap habang ako ay nakatingin lamang sa glass window na nasa tabi namin. Gusto ko sana sa pwesto ni kupal dahil katapat lang niya ang bintana, pero ayos na rin dito, ayaw ko mapagitnaan nitong dalawa. Mas pipiliin ko na lang mag-obserba ng mga tao sa labas na namumuhay ng normal kesa makipagplastikan sa bwisit na mag-Stepmom and Stepson na ito.

“Kailan ka pa dumating galing Italy?” Rinig kong tanong ni Mario sa isa.

“Last week pa.” Sagot nito. “Nang mabalitaan kong ikakasal ka na, agad agad na akong nag-impake. I can’t miss your wedding darling.”

Napasimangot na lang ako lalo sa sinabi nito. Plastic.

Mario chuckled. “Of course you can’t miss it.”

I heard Colline sighed. “Mayroon pa naman ako gustong ipakilala sa’yo. Anak ng kumare ko sa Italy, actually nandito nga rin siya ngayon dahil sa… business.”

If I know gusto niya itong ireto sa kupal. Kawawang babae, but it’s not my business anymore, at least may kasama na akong tutol din sa kasalang ito.

Tuloy lang sila sa pag-uusap at ako naman ay may sariling mundo dito sa gilid. Tuwing papansinin naman nila ako tanging tango, iling at sama ng tingin kay kupal ang nasasagot ko. Kaya nga ako tumatakas kanina dahil ayaw ko kasama ang isang ’to, tapos susundan lang din pala ako nito dito. Kulit din ng lahi nito.

Habang pinagmamasdan ang mga nangyayare sa labas, I noticed that it’ll be a beautiful sunny day if I live in a normal life. Kung hindi lang lagi nasa alanganin ang buhay ko sa labas, panigurado ay malaya akong mamasyal masyal sa mga malls, parks, kahit saan, nang ako lang mag-isa.

No bodyguards, tipong kayang kaya ko gawin ang mga iyon nang ako lang mag-isa at walang magtatangka na kidnappin ako palagi na para bang naglalakad akong ginto. Which is probably true dahil sa yaman na taglay din ng pamilya ko.

But I still wanted to live in a normal life rather than stuck with this one. But it seems impossible. Pero kahit na ganoon, kahit na di ko na makamit ang ganoong buhay, huwag na lang sana ako ipakasal sa taong kinamumuhian ko. Parang awa na ni Lord kung nasasaksihan man niya mga nangyayare sa akin.

Napatigil naman ako sa pag-iisip nang may maanigan ako sa isang maliit na bakante na pinagigitnaan ng dalawang building. Medyo madilim doon at halos puno pa ata ng tambakan. Pero ang nakaagaw pansin ng atensyon ko ay parang may gumalaw doon.

Napaalis ako sa pagkakasandal at tinignan nang mabuti ang lugar. May nakita ako hulma ng tao na parang nagtatago sa mga tambakan. Naka-itim ito at parang may hawak na nakatutok sa amin o kay Mario dahil siya ang nakatapat sa bintana…

Hindi na ako nag dalawang isip pa, at napatayo na ako sa kinauupuan.

“MARIO!” Sigaw ko rito.

Mabilis kong dinaganan si Mario sa kaniyang inuupuan nang may kalakasan kaya nama’y natumba kami pareho. Pagbagsak namin sa sahig, saktong narinig namin ang pagbasag ng bintana dahil sa balang tumama dito.

Napasigaw naman ang mga tao na kasama namin sa loob ng cafe at nagpanic na ang mga ito. Agad namang nagsipasok ang mga tauhan ni Mario kasama rin ang ibang tauhan ng aming clan na panigurado ay nakabantay kanina sa labas.

Nanlalaki ang mga mata ko at nanginginig rin ang aking katawan dahil sa biglaang pangyayare.

“Ayos lang po ba kayo, lord Mario, Master Bridge?”

Medyo bumalik ako sa katinuan nang marinig ko ang boses ng tauhan niya na lumapit sa amin. Hindi pa rin ako makapagsalita na para bang naputulan ako ng dila. Ni hindi na nga sumagi sa pag-aalala ko na nakadagan pa rin ako sa ibabaw ni Mario.

“We’re okay.” Malamig na sagot ni Mario sa kaniyang mga tauhan. “Scout the area.”

Unti-unti ko namang inangat ang ulo ko at napatingin sa kaniyang dibdib hanggang sa kaniyang mukha. He has this serious look on his face. Mabilis ko na lang siya iniwasan ng tingin at pinilit ang sarili na umalis sa ibabaw niya kahit na nanginginig at nanghihina pa rin ako sa takot at kaba.

Napaupo na lamang ako sa sahig at tinignan ang paligid. Mabilis na nagsialisan ang mga tao sa lugar at halatang nagkagulo ang mga ito dahil sa gulo ng mga gamit sa paligid. Napahinga naman ako nang malalim nang makita kong wala naman natamaan ng bala sa loob ng cafe. Buti na lang at magkakalayo ang mga tables dito at hindi gaano kadami ang mga tao kanina. Tanging basag na bintana at gamit na natamaan ng bala ang may sira. Tumingin naman ako sa pwesto ni Colline.

“Wow, what a normal day.” Mahinang sabi niya habang nakasimangot tsaka niya kinuha muli ang kaniyang tsaa at ininom iyon na parang bang walang pagbaril na naganap.

I can’t believe this woman.

Why is she so calm? Eto ba yung perks sa pagiging asawa ng isang Mafia Boss?

Unti unti namang humina ang malakas na pagtibok ng puso ko. Napansin ko namang may naglalahad ng kamay sa harapan ko at tinignan ko naman kung kanino iyon.

“You okay?” He asked as he’s in a squat position to level my face.

Tinignan ko ang kamay niya bago ko siya muling tinignan sa mukha. “Ayaw ko talaga magpakasal sa’yo.”

Hindi naman nagbago ang ekspresyon niya. Nanatiling neutral ang mukha niya na tila ba wala akong sinabi sa kaniya.

“I guess you’re okay.” Sabi nito nang bawiin ang kaniyang kamay.

Ngunit imbis na akala ko ay tatayo na ito at hahayaan na lang ako, napagtanto ko ang sarili na umalis sa sahig na inuupuan.

Gulat ko namang tinignan ang kupal na walang sabi sabing binuhat ako na tila parang buhat ng mga bagong kasal. Magsasalita na sana ako nang unahan ako nito. “Huwag ka na magreklamo. Alam ko nanghihina mga binti mo. Matutumba ka lang din kapag hinayaan kita tumayo ngayon.”

He’s quite right. Parang nanghihina ako sa nangyare, lalo na at naranasan ko ulit ang… gunshot. I really hated that.

Then he looked at me. “Let’s just say, it’s a token for saving me.” And he smiled charmingly.

Tinulalaan ko naman siya saglit bago napayuko ng tingin. Hinarap ko na lamang ang matipuno niyang dibdib at baka makalimutan kong kupal siya kung ganiyan siya makangiti sa akin. Argh. He’s handsome, I know, I know. We can’t all deny it, pero kupal pa rin siya para sa akin.

Napabuntong hininga na lang ako at hinayaan siyang buhatin ako hanggang sa matapos niya kausapin ang mga tauhan na kasama namin patungkol sa nangyare kanina bago siya naglakad papalabas.

“Ngayon lang mangyayare ’to.” Bulong ko na alam kong sapat na para marinig niya.

I heard him smirk. “Sure, my sweet fiance.” I felt his playful gaze at me. “Whatever you say.”

I frowned at how he said it. It’s like he’s mocking me or he’s not taking me seriously. This man is really getting into my nerves.

Malapit na sana kami sa isang sasakyan kung saan nakaabang na rin doon si Maddox na binuksan na rin ang pintuan para sa amin nang marinig namin ang boses ni Colline.

“Mario, darling.” Napatigil naman sa paglalakad si Mario at tinignan siya. “How about I take Bridge home? I’m sure magii-stay ka pa rito.”

He hummed then looked at me. “Are you okay with that?”

I looked back. “Anything’s okay basta malayo sa’yo.”

Napatawa naman siya doon at kita ko rin ang pagtaas kilay ng Stepmom niya sa akin. Napailing na lang si Mario na parang bang tuwang tuwa siya sa akin na lalo ko kinasimangot tsaka siya tumango sa isa at tsaka na sila naglakad palapit sa malapit na kotse. Pinagbuksan naman kami ng driver ni Colline at ako ang unang pinasakay ni Mario doon.

“What?” Tanong ko sa kaniya nang bahagya pa rin nakapasok ang kalahati ng katawan niya sa loob siya ng kotse. He didn’t say anything as he leaned forward. Hindi na ako nakagalaw dahil sa mabilis na pangyayare. Napahawak na lang ako sa noo ko at tinignan ang lalakeng humalik dito na ngayo’y tuluyan nasa labas kausap ang Stepmom niya.

Trip nito?

He glance at me while talking to Colline then simply wink at me which made my forehead knot in confusion. Inirapan ko na lamang ito at tumingin sa kabilang bintana ng kotse para hindi na siya makita pa. Ang lakas talaga ng tama ng isang yon. Halikan ba naman daw noo ko. Pasimple ko na lamang pinunasan ang noo ko tsaka ko narinig ang halakhak ng lalake sa labas. Tinignan ko naman ito at hula ko ay nakita niya ang ginawa ko kaya tuwang tuwa na naman ito sa akin. Baliw

talaga ang isang ’to.

His Stepmom looked confused while looking at the both of us. I just shrugged and mind my own business again. Ilang saglit pa ay sumakay na ito sa sasakyan habang ang kupal ay nakapamulsa sa labas at inaabangan kaming umalis. Kumaway pa muna si Colline sa kaniya at kumaway pabalik ang isa ngunit ang tingin nito ay nasa akin. Nginisian ako nito at tsaka na umandar ang kotse. Awkward silence surround us. Wala ka na ibang maririnig kung hindi ang mahinang ugong ng sasakyan. I don’t even know kung nasa mood pa kami para ituloy ang usapan naming huwag ituloy ang kasalan bago dumating si Mario kanina. After what happened earlier? I’m still up for her offer. Ayaw ko naman tuwing makakasama ko ang maniac na ’yon may baril laging nakatutok sa amin. And I hate guns for fucking sake. Hindi ako papayag na doon tatakbo ang buhay ko.

“Tell me,” Nabalik naman ako sa reyalidad nang putulin ni Colline ang katahimikan. “Hindi mo ba talaga gusto si Mario? I mean, for your information Mr. Hill, ang fiance mo ay pinagkakandarapa ng karamihan.”

I frowned. “Wala naman akong pake doon. Basta ayaw ko sa kaniya.”

She hummed. “At least you care for him.”

Tinignan ko naman siya at kinunotan ng noo. “What do you mean?”

“You saved him. You could’ve let him die right there, then wala ka na aalalahaning kasal, diba?”

Napasandal na lamang muli ako sa inuupuan. “Yeah, you have a point. Pero ayaw ko namang may mamatay para lang ’di matuloy ’tong kasalan na ’to.”

Tumahimik naman siya saglit bago makapagsalita. “Well, suit yourself. Nangyare na eh.”

And then our ride went smoothly. Ilang saglit pa ay nakarating na rin kami sa territory ng clan namin. The driver open the door for me at lalabas na sana ako nang magsalita si Colline.

“Think about my offer really well. Ikasal ka man sa kaniya, it’s up to you ’di ako mangengealam. As if naman may magagawa ako doon. But if you need some help to cancel the wedding, call me. I kind of know the feeling na mapilitang gawin ang isang bagay na ayaw mo naman sa una pa lang.” Sabay bigay ng calling card.

Pinanood ko muna umalis ang sasakyan bago ako pagbuksan ng gate ng mga guwardiya. Hindi pa man ako nakakapasok ay sumalubong na sa akin si Hero na agad hinawakan ang balikat ko at parang chinecheck ang buong katawan ko nang paikutin pa ako nito. Mukhang natanggap na nila ang balita tungkol sa nangyare kanina sa cafe.

“I’m okay Hero.” Sabi ko rito na nakapagpahinga nang malalim sa kaniya.

“Baliw ka, ni hindi mo man lang ako tinawag para samahan ka doon.” Alalang sabi nito. “At hindi rin ako isinama ni Lord Mario nang pupuntahan ka niya kanina.” Napakamot pa siya sa ulo.

“Hindi ko na naisip ’yon at nasa kalagitnaan ako ng pag-sama sa Stepmom ni Mario o magpahuli sa mga tauhan natin at dalhin ako doon kay Kupal ulit.” Sabi ko tsaka na naglakad papasok.

Sinabayan naman ako nito sa paglalakad. “So, mas okay ba pagsama sa Stepmom ni Lord Mario kaysa manatili na lang dito sa loob ng teritory ng clan natin? Kahit alin naman piliin mo doon nakasama mo pa rin naman siya. Kaya bakit ka pa lalayo.”

“Malay ko bang susunod ’yong kupal.” Bulong ko pero sapat na para marinig niya.

“Kahit na, nagpasama ka sana sa akin, diba? Buti na lang at dumating doon Fiance mo at nabantayan ka. Kung hindi at baka kung ano na mangyare sa’yo.” Hindi naman ako sumagot.

Hindi ko alam kung ano pinuputok ng butsi ni Hero pero mukhang hindi naman ako ’yong target kanina. Ako pa nga nagmadaling iligtas ’yong bwisit na ’yon.

Napabuntong hininga na lang ang kasama ko. “Fine. Hindi na kita kukulitin, basta sa susunod huwag mo na ulitin ’yon. Hangga’t maaari magpasama ka sa amin.”

Napatigil naman ako sa paglalakad at hinarap siya. “Hero, I’m freaking and miraculously okay.” I assured him. “Wala ka dapat ikaalala sa akin. Sa tagal na natin magkasama alam ko paano mag-ingat, okay? Na-adopt ko naman ’yong mga tinuturo ninyo… kahit papaano.”

Pabirong napairap sa akin si Hero tsaka ito mahinang tumawa. “Oo na, nakalimutan kong ‘Big Boy’ na pala ang Young Master namin.”

I pout and smack his arm. “Shut up. Huwag ka na nga mag-alala diyan. Nandoon naman ’yong bwisit kanina. Siya pa nga dapat ’yong target eh. Kung sana hindi siya nandoon edi safe ako.”

“’Di mo sure.” Sabi nito habang hinihimas ang hinampas ko. “Mamaya ikaw din tinatarget nila. Mas mabuti na ’yong sigurado.”

I sighed. “Oo na, oo na. Mag-iingat na sa susunod.”

He just smiled but it only takes a few seconds before his expression turns into looking guilt. Napataas naman ang kilay ko dahil dito. Kapag ganiyan ang mukhaan niyan pakiramdam ko ay may hindi magandang mangyayare sa akin.

“Nga pala.” Napakamot ulo na naman siya, ’yong totoo may kuto ba siya? “Puntahan mo na sila Master at Mistress, nalaman na rin nila ang nangyare at ngayo’y inaabangan ka nila sa loob.”

I suspiciously look at him. “Meron ba nangyare dito habang wala ako?”

He just shrugged and act like his zipping his mouth. Nilahad niya ang kamay niya sa harapan na para bang nagsasabi na mauna na akong pumunta sa loob. Kahit nagtataka pa rin ako sa aksyon nito.

“Oh manang na-impake mo na rin ba ang mga paboritong libro ni Bridgette.”

“Inaasikaso na po ng iba, Mistress.”

“Sweetheart, ayos na ba ang mga damit niya?”

“Yes, sweetheart. ’Yong ibang gamit siguro niya ay ipapadala na lang doon sa—”

“What is happening?” Napatigil naman ang lahat tsaka sila napatingin sa akin.

“Sweetie.” Rinig kong sabi ni Papa at lumapit naman silang pareho ni Mama habang nagpatuloy na ang mga tauhan namin sa pagkilos muli.

“My goodness,” Nasabi ni Mama habang niyakap ako at tinignan ako nang mabuti na parang lang din sa ginawa ni Hero kanina. “Ayos ka lang ba? Hindi ka naman nasaktan kanina?”

“I’m okay, Mama.” Sagot ko rito at tumingin sa likod nila kung saan mukhang busy na busy ang mga katulong sa paglipat ng mga gamit…KO?!

Agad naman ako humiwalay sa mga magulang ko at pinuntahan ang gamit na dala dala ng isa sa mga katulong doon.

“Teka lang.” Utos ko rito at napatigil naman ito tsaka yumuko sa akin. “Mga gamit ko ’yan ah. Saan niyo dadalhin ’yan?”

Napatingala naman siya bahagya at tumingin sa bandang likod ko. Lumingon din naman ako doon at naabutang parang nagsesenyasan ang magagaling kong mga magulang. Napahilamos na lang ako ng mukha bago muli hinarap nang tuluyan ang dalawa.

“Ma, Pa, ano na naman ba ’to?”

“Mama raw, sweetheart.” Mahinang sabi ni Papa at bahagyang hinawakan ang braso ng isa.

“Anong ako lang, tayong dalawa kaya ’yong tinawag.” Bulong pabalik ni Mama.

Napasimangot na lang ako dahil nagtuturuan pa sila. Like, seriously?

May narinig naman kaming pag-ehem na nakaagaw naman ng atensyon ng dalawa at nilingon ang taong iyon. “Master and Mistress, nailipat na po namin sa truck ang karamihan sa mga kagamitan ni Young Master. May ipapagawa pa po ba kayo?”

Bago pa man sumagot ang mga magulang ko, sumabat na ako, “Wait, mga gamit ko nasa truck? Bakit anong meron? Saan niyo dadalhin ang mga ’yon?”

Napatingin naman sa akin si Tito Victor, Hero’s father and my father’s right hand in command. He is somehow quite the opposite of Hero when it comes to attitude, siguro dahil nagmana siya sa kaniyang ina na si Tita Armina, ang kanang kamay naman ni Mama. But physically, they do have some similarities like their physiques. Tito Vic, doesn’t seem really intimidated by my father’s existence unlike everybody else. Siguro dahil na rin sa matalik silang magkaibigan.

“We will be transferring your things to lord Mario’s mansion, Young Master. I’m hoping your father have already told you that.”

“Hindi pa namin nasasabi sa kaniya, Vic.” Sabi naman ni Papa habang napapahilot sa noo niya.

“Oh.” Sabi lamang ni Tito Victor bago muli tumingin sa akin. “Then at least you already know. Excuse me.” Tsaka na ito umalis papalayo sa amin.

Npatunganga naman ako saglit bago mag-sink in sa akin ang mga narinig ko. “WHAT?!”

“Sweetie calm down.” Rinig kong sabi ni Mama.

Nanlalaki ang mga mata ko nang tignan sila. “Tama ba ’yong pagkakaintindi ko? Titira na ako teritoryo ng lalakeng ’yon?”

“We’re thinking it’s for the best, Bridge.” Sagot naman ni Papa at alam kong seryoso na ito.

“Papa best for what? For me? Ayaw ko nga magpakasal sa bwi— I mean sa lalakeng iyon. Tapos papatirahin ninyo ako agad kasama ’yon? Hindi ba pwedeng hintayin niyo munang ikasal kami bago niyo ako tuluyang palayasin dito.” As if namang matutuloy ’tong kasalang ’to.

“Sweetie, hindi ba’t mas maganda na rin ’yong maaga kang nandoon kasama siya. Gawain na ito ng mga mag-kasintahan ngayon, diba? Naglilive-in bago ikasal para masanay na rin sila sa isa’t isa.” Sagot naman ni Mama.

Napahawak naman ako sa noo ko na akala mo ay parang sumasakit iyon dahil sa mga pangyayare ngayon. “Ma, alam ko ho ’yon. Pero intindihin niyo naman po na hindi kami magkasintahan ni Mario, kakakilala ko nga lang diyan nitong nakaraang araw. Grabe naman na po kayo. Mayroon na nga lang akong natitirang ilang araw bago matali sa lalaking iyon. Bakit ba nagmamadali po kayo?”

“Anak, mas ligtas ka doon sa mga kamay ni Mario.”

“Pa, ligtas din naman po ako dito. Lumaki naman akong mapayapa dito. Tsaka paano nga kayo makakasiguro na magiging ligtas ako sa lalaking iyon? Nahuli ko ngang may kasama siya sa kama nitong nakaraang araw lamang.”

“That seems to be a misunderstanding, and Mario said he already explained it to you. Sundin mo na lang ang gusto namin.”

Halos hindi maipinta ng mukha ko ang sinagot niya sa akin. “Ayaw ko!”

“Brdigette Jin Hill!” May kalakasang sabi ni Papa na parang nakapagpatigil sa aming lahat. Kahit ang mga tao sa paligid namin ay walang ingay na gumagalaw sa kaniya kaniyang mga gawain. “Makinig ka sa amin. Para rin sa kaligtasan mo ito. Hindi mo ba naisip ’yong mga nangyare sayo kanina? Malaki rin ang pagkakataon na ikaw ang isunod nilang targetin.”

“Pero Papa, si Mario naman ’yong target nila kanina. Mukhang wala naman ako kinalaman doon—”

“Huwag ka nang makipagdebate sa amin. Humanda ka na para maihatid ka na rin namin mamaya sa mapapangasawa mo.” Tumalikod na si Papa at aalis na sana nang marinig nito ang mga sinabi ko.

“Paano naman po ’yong mga gusto ko.” Sabi ko at lalapit na sana sa akin si Mama. “Napaka-unfair talaga.” At tumakbo na ako papalayo sa kanila. Narinig ko namang tinawag nila ako ngunit hindi na ako lumingon pa.

Nakasalubong ko naman si Hero na mukhang alam na ang nangyayare. “Bridge—”

“Samahan mo ako.” Utos ko rito tsaka hinila siya papuntang garahe ng mansion. “Kunin mo ang sasakyan mo. May pupuntahan tayo.”

Hindi naman na nakapagsalita pa si Hero at sinunod na lamang ang gusto ko. Wala rin siyang malalaban sa akin ngayon dahil alam kong nagi-guilty ’yan sa pagtago niya sa akin sa balak ng mga magulang ko. I don’t blame him, as always of course. Pero kung sinabi lang niya kanina, edi may chance pa ako makatakas. And of course they won’t let me do that. But I’m not in the mood to deal with anyone except for that son of a kupal!

Hindi rin nagtagal ay nakasakay na rin ako sa kotse at inutos na ihatid ako sa teritoryo ng mga Jackson. Napatingin naman sa akin ang isa na ikinataas ko lang ng kilay.

“What? Akala ko uutusan mo akong itakas ka rito.” Sabi niya tsaka na pinaandar ang sasakyan.

“As if namang gagawin mo ’yon.” I replied as the car went out of the gate.

“Well I can drive you around or something.” He said as he glance at me. “Pampalamig lang din ng ulo mo ganon.”

“Ganon pa rin naman kapag babalik ako dito.” Seryosong sagot ko rito.

“At least kumalma ka kahit papaano diba.”

Hindi na ako nagsalita pa at hinayaan na lang balutin kami ng katahimikan. Nararamdaman ko pa rin naman ang pag-sulyap sa akin ni Hero na mukhang nag-aalala dahil siguro ang lalim ng iniisip ko.

Hindi ko talaga makuha ang gusto ng mga tao sa paligid ko. Sila Mama, Papa, ang kupal na iyon, argh. I have to talk to that guy once again about this freaking wedding. Ayaw ko tumira kasama siya agad-agad! Gagawa pa nga lang ako ng aksiyon para ’di siya tuluyang makasama tapos papatirahin nila ako kaagad kasama ’yon? Pakiramdam ko hindi tahimik ang buhay ko nito kapag nandiyan siya sa paligid ko.

Ilang minuto pa ay nakarating na kami sa lokasyon namin. Agad namang pinagbuksan ng gate ang kotse namin nang makita ako ng mga guwardiya.

“Ano ba gagawin mo dito? Uunahan mo na mga gamit mo ganon? Magto-tour ka na?”

Tinignan ko naman nang masama ang katabi ko. “Sira ka ba?”

Natawa naman siya sa sagot ko bago itigil ang sasakyan sa harapan ng malaking mansion. “Samahan pa ba kita sa loob?”

“Hindi na, hintayin mo na lang ako dito.”

He shrugged. “Well good luck, I guess.”

Nang makalabas na ako ng sasakyan may mga tauhan at katulong na nakaabang sa akin. Lumapit ang isang babae at yumuko ito sa harapan ko. “Master Bridgette, wala pa po ang Lord Mario ngayon, gusto niyo po ba maghintay muna sa kwarto niya?”

Napakunot noo naman ako “Kwarto?”

Umayos naman ito ng tayo tsaka ito marahang tumango. “Opo, iyon ho ang utos niya. Kapag dumating kayo at wala siya, sa kwarto niya raw dapat kayo maghintay.”

Namula naman ako sa sinabi nito at nakarinig naman ako ng halakhak sa likod ko na alam ko sa magaling na kaibigan ko galing ’yon na kasalukuyang nakikinig. Bwisit talaga ang maniac na ’yon. Mapang-asar na nilalang talaga! Kakairita!

“Pwede ba sa iba na lang ako maghintay? Huwag sa kwarto niya?” Bwisit talaga.

Tumango muli ang babae. “Ihatid ko na lang po kayo sa opisina ni lord Mario.”

Much better.

Nang makapasok na kami sa loob ng mansion nilingon ko muli si Hero na pabirong sumaludo sa akin bago tuluyang isara ang bintana ng kotse. Bumuntong hininga na lang ako habang sinusundan ang isa sa mga tauhan ni kupal. Ilang saglit pa ay nakarating na rin kami sa opisina nito, pakiramdam ko parang ako nagwoworkout sa kalayuan ng pinuntahan namin. Grabeng laki naman ng mansion na ito talaga, sino ba natutulog dito? Isang katerbang tao ba? Well, mukhang ganun nga. Pero may mga magagandang bahay bahay naman sa teritoryo na tinitirahan panigurado ng mga tauhan— you know what nevermind, mas sasakit lang ulo ko dito.

“Hintayin niyo na lamang po dito si Lord Mario. Ang sabi niya ay pauwi na rin po siya para makita kayo.” Sabi ng babae. “Dala niyo po ba ang cellphone niyo?”

“Huh? Uhh, oo?” Ano naman kinalaman ng cellphpone ko dito.

Ngumiti naman ito. “Pakicheck po.” Tsaka na ito nag-bow ulit sa akin at bago pa ako makapagtanong ay nakaalis na siya.

Napakunot noo na lang ako bago kinuha ang cellphone sa bulsa ko.

From + 639 *********:

Hey honey, this is your most handsome fiance. This is the code of my office 316760. Please wait for me inside, my sweet.

“Wow,” I frowned. “Of course he has my number. Surprise, surprise.” Sarkastiko kong bulong sa sarili.

Itatype ko na sana ang nasabing code sa encoder ng pintuan nang marinig ko ang tunog ng elevator kapag bumubukas iyon. Hindi naman malabong marinig ko iyon dahil wala naman katao tao sa palapag na ito kaya sobrang tahimik din talaga.

“Kamusta naman ’yong trabaho mo kanina?”

“Ayos lang pare. Kabado bente siyempre baka mamaya mapatay ko si lord Mario, pero imposible naman iyon kasi sinigurado ko namang hindi siya matatamaan.”

Nagpintig naman ang tenga ko nang marinig ko ang usapan ng dalawang kalalakihan sa hindi kalayuan. Kusa namang gumalaw Ang mga paa ko at sinundan kung saan nanggagaling ang mga boses nila.

Mahinang tumawa naman ang isa. “Tama lang ’yan, kung hindi nako pira-piraso ka na ngayon.”

“Kaya nga. Nandoon naman ’yong fiance ni lord Mario. Niligtas pa nga siya. Ewan ko ba kung ano plano niya at—”

“Excuse me.”

Pagputol ko sa kwentuhan nila. Kita ko naman ang pagtigil ng katawan nila bago sila unti-unting lumingon. Nanlaki naman ang mga mata nila nang makita ako.

Sapat na ang mga narinig ko para lalong madagdagan sa listahan ng mga rason ko para hindi tuluyang magpatali sa kupal na iyon. Nakakabwisit talaga ang isang ’yon! Argh!

“Pwedeng paki-kwento rin sa akin ’yong mga nangyare kanina? Marami ata ako hindi nalalaman.”

“M-Master Bridgette.” Napabow naman sila agad at parang nagsisikuhan pa nang palihim.

Tinitigan ko naman ang isa sa kanila na nakasuot ng parang black bodysuit. “Ikaw, ano ’yong sinasabi mo kanina na plano?”

“What’s going on here?”

Kita ko namang lalo napatigil ang dalawa at parang lalo sila hindi makatingin sa akin. Marahil ay nababalutan na ako ng madilim na awra dahil sa boses ng pinakakinakainisan kong tao sa buong mundo.

Naramdaman ko namang lumapit ang kupal sa likod ko at hinawakan nang marahan ang bewang ko. “Honey, what are you—”

Bago niya pa ipagpatuloy ang sasabihin niya, agad ko na siyang nilingon at binigyan ng malakas na suntok sa mukha. Narinig ko naman ang pagsinghap ng dalawa pang kasama namin dahil sa ginawa ko.

Napahawak si Mario sa panga niya at tsaka muli ako tinapunan ng tingin. “Huh, good to see you too, my sweet.”

“I fucking hate you!”

Tumaas naman ang kilay nito. “The feeling is very not mutual.”

Lalo naman nag-init ang ulo ko sa sinagot nito sa akin.

“I HATE YOU MARIO SHITTY JACKSON!”

Chapter Six

“Huwag mo akong lalapitan!”

Sabi ko rito habang nagmamadaling maglakad papunta sa elevator at papalayo sa kupal na sumusunod sa akin.

“Honey, can you please calm down?” Prenteng sabi niya na parang wala siyang pakealam sa ikinakainit ng ulo ko na lalo kong kinainis.

“Calm down? Hihinahon lang ako kapag lalayuan mo akong bwisit ka!”

Narinig ko naman ang pagbuntong hininga niya. “Block the elevators for a moment please.”

I stopped on my tracks because of what I have heard. Nilingon ko siya at kita kong may hawak siyang phone na nakatapat sa isang tainga niya. He smirked at me which made want to punch his face all over again. But of course, gustuhin ko man iyon baka mabali na ang mga buto ko sa kamay sa tigas ng pagmumukha ng kupal na ito. Nang suntukin ko nga ito kanina ay akala mo wala man lang siya naramdamang sakit doon. Tinalikuran ko muli siya at dumeretso pa rin sa elevator. Nang makarating na ako sa tapat nito agad ko na pinindot ang makakapag-open sa elevator.

Access Denied.

I tried again.

Access Denied.

And again.

Access Denied.

“Damn it.”

Narinig ko naman ang pagpito ng kupal sa likod ko na tila parang nang-aasar pa talaga ito. “Are you done?”

Inis ko ’tong nilingon. “I’ll take the stairs then.”

I was about to walk when I heard him chuckled. “Honey, there’s no stairs in this floor. This is an exclusive floor for my office. Iilan lang din ang pwedeng gumamit ng elevator na ’to kung talagang kailangan nilang pumunta sa opisina ko. And someone is in control in every technology here in the floor of my office.”

I sighed as I sullenly look at him again. “What do you want Jackson?”

“Awww, don’t call me by my last name, honey. Hindi magtatagal ’yan na rin ang tawag sayo ng karamihan.” Hirit nito tsaka bahagyang lumapit sa akin.

Napaatras naman ako. “As if namang mangyayare iyon.”

He smirked. “Oh it will happen.” Then he stopped moving forward. “I’ll make it happen.”

Hindi na rin ako makaatras pa nang tuluyan na ako napasandal sa pintuan ng elevator. “Ano ba talaga kailangan mo sa akin ha? Tama naman ’yong mga narinig ko sa mga tauhan mo diba? Plinano mo ang lahat kanina. And to think that sinubukan pa kitang iligtas, argh!” Napahilot naman ako sa noo ko. “Alam mo kung atat na atat ka na makuha ang clan namin, sabihin mo lang. Hindi mo kailangang utuin ang mga magulang ko para tumira dito.”

“Honey, hindi ko inuto ang mga magulang mo.” He said as he lean forward to level my gaze. “Sinabi ko lang naman ang totoo na mas ligtas ka sa mga kamay ko.”

“Ano pala—”

“At ’yong kanina ba? It’s just a show.” He shrugged. “Maybe to test if you care for me? Or willing to die for me? I always do that to some of my past fiances. It’s just for fun.”

I tilt my head. “Past fiances?”

He nodded. “Before you, my father actually arrange me to women whose family has a big potential for making our clan more powerful. But sadly, they’re not my type.”

“So ginagaya mo ako sa kanila?” Sinamaan ko naman siya ng tingin. “Don’t compare me to them. Hindi mo ako malalaro, Jackson.”

“Oh I’m not comparing them to you. You’re different.” Then he move his face a bit forward. “You’re more likely someone who I can fuck for years without even getting tired of it.”

Pinanlakihan ko naman siya ng mata. Magsasalita na sana ako nang inunahan naman ako nito.

“And I don’t even need your damn clan to be frank. I can manage our clan to be more powerful without the need of marrying you. But I have to follow my old man’s last wishes.” Then his fingers touch my hair that seems to cover my eyes. “Kaya huwag mo masabi sabi na atat akong makuha ’yang clan niyo.” He move my hair and caress it to take a good look on my face. “Matatanggap ko pa kung sasabihin mo na parang nagmamadali akong matali ka sa mga kamay ko.” He move his finger down and tracing my cheeks to my jaw. “Because that’s the only reason I have, my sweet. Maybe that’s also why I did that prank, para mas mapadali ka mapa sa akin. And I think it’s effective, ililipat na nga sana ang mga gamit mo dito, diba?” He chuckled.

I silently gasped when his pointer finger is under my chin and made my face move upward. Napalunok naman ako nang maramdaman ko muli ang paggalaw ng daliri niya pababa ng leeg ko hanggang sa collar bone ko. Bago pa gumala ito kung saan saan, tinapik ko na ito at sinubukang itulak siya. Which as we all expected, it didn’t even made him budge.

“Why?” Tanong ko. “Ano ba talaga gusto mo sa akin? Kung hindi ang clan namin, edi ano pa? Nagsasayang ka lang ng oras mo sa totoo lang.”

“How do you say so?” Tanong nito pabalik.

I rolled my eyes at him. “Trust me, wala ka mapapala sa akin.”

He smirked like a cheshire cat. “’Yon ang akala mo.”

“What the hell are you thinking?” Kunot noong tanong ko sa kaniya. Base sa mga tingin at ngiting binibigay niya sa akin, mukhang hindi ito mapagkakatiwalaan.

“What? I’m just admiring my handsome fiance and the things that I’m going to do with him once we’re married.” Then he’s about to touch my face again but I quickly avoid it, which made him snickered. “Open the elevator Maddox.” Sabi nito na ikinalito ko.

Hawak pa rin pala nito ang phone niya sa kabilang kamay. Bago pa man ako makapag-react, narinig ko na ang pagtunog ng elevator. At dahil nakasandal ako sa pintuan nito, nawalan ako ng balanse. Akala ko ay tuluyan na akong matutumba nang may maramdaman akong braso na pumulupot sa bewang ko. Napahawak naman ako sa damit ng sumalo sa akin, na walang iba kung hindi ang gwapong kupal ng bayan.

“Careful, my sweet.” Then he leaned forward.

Sa bilis ng pangyayare, naitulak ko siya at tuluyan na ngang natumba sa loob ng elevator. Napasapo naman ako sa pwetan ko dahil sa sakit sa impact ng pagbasak na naramdaman nito. Tinignan ko naman ang lalakeng nasa labas na ngayo’y parang nakangiting tagumpay ito dahil sa nagawa.

“You’re free to go for now.” Sabi nito tsaka may pinindot sa labas. “Sa susunod hindi ka na makakatakas pa sa akin.”

Napatayo naman ako. Huminga naman ako ng malalim bago magsalita ulit. “Mangarap ka.”

He chuckled and put his hands in his pockets as he stand there looking like a model. I mean, he is a model. But— nevermind.

Papasara na ang pinto nang humirit pa ito na nakapagpamula sa buong mukha ko. “Sweet lips by the way.”

Nang tuluyan nang sumara ang elevator, napahawak naman ako sa labi ko. Nangilabot naman ako sa naalala at agad na pinunasan ang labi gamit ang likod ng kamay ko.

That bastard licked my lips.

He freaking licked my lips!

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“So…”

Ramdam ko naman ang pag-sulyap sa gawi ko si Hero habang nag mamaneho. Hindi ko namang binalak pa na lingunin siya at nanatili lamang ako nakatingin sa daang tinatahak namin.

“Saan na nga ulit tayo pupunta?” Pagpapatuloy nito sa sasabihin niya.

“Kahit saan basta malayo sa bwisit na ’yon.” Bulong ko pero sapat na para marinig niya.

“Well obviously, malayo ka na sa kaniya. Buti nga at hindi tayo sinundan, baka magwala ka pa diyan.”

Doon ko na siya nilingon at sinamaan ng tingin ngunit siya naman ang hindi nagtapon ng pansin sa akin dahil alam nito na naasar ako sa sinabi niya. “Galing mo magpatawa. Bagay sa’yo maging singer.”

Natawa naman siya sa sinabing kong ’yon. “Ito kamo, binibiro ka lang. Huwag ka na masyado mastress diyan. Papanget ka niyan bahala ka diyan. Ikaw rin, baka hindi ka na kayang pakasalan ni Lord Mario dahil doon.”

“Edi maganda kung ganon.” Sagot ko. “Tsaka as if namang papakasalan niya ako dahil sa itsura ko. Malakas lang ang tama non kaya ganon ’yong kupal na ’yon.”

“Sweet naman ng endearment mo sa kaniya. kupal” Sabay tawa ng malakas na unti unti na ring nakakapagngiti sa akin bago sumabay na rin sa kaniya sa pagtawa. “’Yun oh. Napangiti na rin. Tara na uwi na tayo.”

Mapasimangot namna ako kaagad sa kaniya na ikinatawa naman niyang lalo. Hinampas ko naman siya sa braso niya. “Tawang tawa, Hero?”

“Syempre, nahihirapan ka eh.”

Hinampas ko siyang muli sa braso. “Bastos ka talaga. Imbis damayan mo ako talagang inaasar mo pa talaga ako.”

“Aray ko naman, Bridge.” Sabay himas sa braso nito. “Nakailang hampas ka na kamo sa akin ngayong araw. Kung galit ka sa mundo, huwag mo sa akin ibuhos.”

Inirapan ko naman ito at napasandal na lang muli sa inuupuan. “Dalhin mo na lang ako kung saan saan bago mo ako ibalik sa impyerno.”

He hummed. “Ano ba nangyare sa usapan niyo kanina? Nagsa-soundtrip pa ako dito sa kotse kanina tapos bigla ka pumasok at atat na atat umalis. Namumula ka pa nga parang hindi lang usap ang nangyare ah.”

I bit my lips as I remember that freaking maniac licking my lips, argh. Of course I’m not going to mention that to Hero. Asar nanaman ang aabutin ko nito.

Napapikit naman ako. “’Yong kupal na ’yon, plinano niya ang lahat.” Sagot ko na lamang at hindi pinansin ang sinabi niya sa dulo.

“Aling lahat?”

“’Yong nangyareng pagbaril sa cafe kanina, pati na rin ang paglipat ko sa teritoryo niya.” Sagot ko at himala na hindi siya nagsalita o nagbigay pa ng kahit anumang opinyon.

Naramdaman ko naman ang pagbagal ng kotse hanggang sa narinig kong magsalita ang kasama ko. “Tig-dalawa ngang burger, fries, at tsaka ice cream.”

Napamulat naman ako at napagtanto nasa drive-thru kami ng isang fast food restaurant. Tinignan ko naman ang kasama ko na may mapanuring tingin.

“What? Sabi mo kahit saan. Nagugutom na ako. May gusto ka pa ba idagdag sa order.” Tanong nito.

I frowned. “No thank you. Okay na ’yon.”

He shrugged. “If you say so.”

Nagdrive na siya papunta sa kung saan kukunin ang mga order niya. Hindi naman nagtagal ay nakuha na niya ang mga ito at nakapagbayad na rin siya. Humarap pa nga ito sa akin at pinasa sa akin ang mga pagkain para kandungin ko raw muna tsaka na siya nagmaneho. I didn’t bother to ask kung saan kami pupunta. Kumuha na lang ako ng fires at kinain ’yon bago tumingin sa bintana na katabi ko. Napansin kong hapon na rin pala at parang medyo malayo na rin ang napuntahan namin. I don’t mind though. Maybe I need this kind of trip. Kahit saglit lang, at least kahit papano malayo ako sa lahat.

Ilang minuto pa ay lumiko na si Hero sa kung saan man hanggang sa may nakita akong karagatan sa hindi kalayuan. Bahagya namang nanlaki ang mga mata ko at tumingin sa gawi niya. Kita ko namang napangiti siya hanggang sa makapark na kami. Napatingin muli ako sa harapan namin at napangiti nang tama lang ang pwesto namin dahil nakikita namin ang paglubog ng araw sa karagatan.

“Let’s eat?” Rinig kong tanong niya.

Natawa na lamang ako ng tuluyan at binigay ang pagkain niya. “We’re watching a sunset? Really?”

“What?” Sabay kagat sa burger niya. “It’s relaxing though.” He said as he stare the view in front of us.

Napahinga naman ako nang malalim at tumingin na rin ulit sa harapan. I hummed. “You’re right. It is quite relaxing.” Napalingon naman ako sa kaniya. “Aminin mo. Dito mo dinadala mga babae mo noh?”

Kunot noo naman siya tumingin sa akin. “Grabe ka naman sa akin. Girls will find this boring. Unless we’re going to do something dirty.” Then he winked at me. Sabay kuha ng fries. “Kailan ko lang din natagpuan ’to. Dito ako napunta kapag stress ako turuan at hulihin ka kapag tumatakas ka.” Tsaka ito tumawa.

Pabiro ko naman siyang inirapan. “Sira.”

“Kumain ka na nga diyan. Matutunaw na ’yong ice cream.” Sabi nito tsaka pinagpatuloy ang pagkain niya.

Napangiti na lang ako tsaka na rin itinuloy ang pagkain. “Thank you, Hero.”

I heard him snickered. “Bayad ko na rin ’to kasi palagi ko rin hindi nasasabi sa’yo mga plano nila Master at Mistress.”

“Ayos lang ’yon. Sumusunod ka lang naman.” Napabuntong hininga naman ako. “Sana pakinggan naman nila mga gusto ko.”

Natahimik naman saglit ang katabi ko bago ito sumagot. “Sa tingin ko ayaw lang ulit mangyare ng mga magulang mo ’yong nangyare sa’yo noong bata ka.”

Hindi ako sumagot at pinagmasdan ang karagatan sa labas. “Hindi ba tayo pwedeng pumunta doon.” Sabay turo sa dagat.

“Hindi pwede.” Sagot nito. “Malulunod tayo.”

I frowned and stared at him. “Sa pangpang lang tayo malamang.”

He chuckled. “Hindi mo kasi nililinaw.” Siya naman ang napatingin sa harapan. “We can’t, Young Master.” He called which made me frown even more. “Can’t take the risk. Mamaya may makakita sa atin na kaaway at ma-ambush tayo.”

I pout and stare at the sea which seems inviting me to go there and enjoy its waves. How I wish I can play or swim in a beach freely. ’Yong walang bantay. Nakakawalang gana kaya kapag pinapanood ng mga tauhan ko ’yong bawat galaw ko. Pero ano pa nga ba magagawa ko kung ganon na talaga ang buhay ko.

“Sa tingin ko ayaw lang ulit mangyare ng mga magulang mo nangyare sa’yo noong bata ka.”

I sighed as I remember what happened earlier. “Sa tingin mo ’yon talaga ang dahilan kung bakit nila ginagawa ito ngayon?”

Mukhang alam naman ni Hero ang tinutukoy ko kaya hindi na ito nag-alangan pang sumagot. “I think so. They’ve been overprotective since then. Napansin din ’yon ng mga magulang ko pero hindi naman nila masisi sila Master.” Tsaka ito muli tumingin sa gawi ko. “Bridge, alam mo naman kung ano nadaanan nila pagkatapos ka nila maligtas, diba?”

“Young Master!”

“We found him!”

I slowly look up when the door of the dark room open. Hindi ko alam kung dapat ba ako

matuwa

na

ligtas

na ako

o

makakauwi

na ako.

O ’di kaya sa

hinaba

ng panahon na nandito ako, ngayon lang ulit ako nakakita ng

liwanag

.

“Bridge sweetie.” I heard my father and the gasped of everybody else when they’re able to put light in this darkness.

I know I look really dirty. And almost look like I’m going to pass out. Pero alam kong hindi iyon ang

kinagulat

nilang lahat. There are dead bodies everywhere, including the one on my lap.

“Yeah.” Mahinang sagot ko.

Hindi na rin sumagot pa si Hero at alam niyang ayaw ko na pag-usapan kapag papunta na kami patungkol sa nangyare doon.

It was almost 10 years ago since I was rescued. It’s still a nightmare for me and for the whole clan since they almost thought they won’t able to find me anymore. But I guess thankfully they did found me or else I’ll be one of those corpses…

“Your parents love you, that’s for sure. So don’t be mad at them for being so protective to you. They are all worried you know. Lalo na lagi ring sinasabi nila Papa na hindi na sila bumabata pa. Baka natatakot lang sila na iwan ka mag-isa kapag wala na sila.”

I stared at the beautiful sunset. “I kind of knew that. But I want to live my life where I’m able to do the things that I want freely. ’Yong hindi lagi may bantay, may pumipigil.”

He hummed. “What do you think about Lord Mario?”

I frowned. “Alam mo dapat sagot diyan.”

He chuckled. “Oo nga pala.” Then he look at me. “Bigyan mo na lang kaya ng chance ’yang fiance mo.”

“Ayaw ko.”

“Puro ka naman ayaw mo. Kaya nga susubukan. Malay mo ayos naman pala siya tapos siya rin pala ’yong daan mo para makuha mo ’yong kalayaan na sinasabi mo.” He said as he eat his ice cream. “You’ll never know at least you try right?”

Sasagot pa sana ako nang may nag-ring na cellphone.

Kinuha naman niya ang phone niya sa bulsa at sinagot iyon. “Hello? Oh, Papa.”

Napasandal na lang ako ulit sa inuupuan at pinagmasdan ang tuluyang paglubog ng araw. Makalipas ang ilang segundo ay ibinaba na ni Hero ang telepono. “I have to go home, huh?”

Niligpit naman niya ang pinagkainan niya at nilagay iyon sa trash bag na nasa loob ng sasakyan niya. “Tapos ka na ba diyan?”

Napatingin naman ako sa pagkain ko. Halos ’yong fries at ice cream lang nabawasan ko. Umiling na lamang ako at pinagpatuloy ang pagkain. “Let’s just go. I bet nandoon na rin ang magaling kong so called fiance.”

“Roger that.” He said as he start the car engine.

I took a last glance at the beautiful sea before I turn back to the reality.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

I knew it.

“Oh looks who’s finally here.” Mario snickered. Prente itong nakaupo sa isa sa mga sofa doon.

Inirapan ko naman siya. Pagpasok ko pa lang sa main hall, siya agad bumungad. Nakakasira na nga ng araw, pati ba naman gabi. “What are you doing here again? Hindi ba obvious na hindi kita winewelcome dito?”

He stood up. “Well…” Napatingin naman siya sa likod ko at napalingon din ako doon. “Seems you have someone with you.”

Napataas kilay naman ako nang magbow si Hero Kay Mario. “Good evening, lord Mario.”

“What’s your name boy?” Tanong ng isa.

Tumayo naman na nang maayos ang kaibigan ko bago sumagot. “Hero Gonzales po.”

“Ah, Mr. Victor and Mrs. Armina’s son.” He said as he nod. “You may leave now.”

“No.” Sabat ko na ikinataas ng kilay ni Mario. “Dito lang siya sa tabi ko.”

“Bridge naman.” Bulong ni Hero na parang bang nagpapanic na siya dahil sa mga sinasabi ko.

Mario frowned. “And why is that? He’s just one of your servant.”

“Ahhmm…” Rinig naming sabi ni Hero kaya napalingon muli kami sa kaniya. “Aalis na lang po ako.” Sabay bow nito.

Lalakad na sana ito palayo nang hinagilap ko ang manggas nito. “Dito ka lang sabi.” Inis na bulong ko sa kaniya.

“Bridge naman, gusto mo ba akong mamatay ngayon?” Bulong nito pabalik na ikinataka ko.

“Anong mamatay sinasabi mo? Sasamahan mo lang naman ako.”

“Pero kasi—”

“Whatever.” Naputol naman ang usapan namin nang muli magsalita si Mario. “Bring him or whatever.” He coldly said. “Come and follow me. Hinihintay na nila tayo.” At naglakad na ito sa direksyon namin.

“Ouch.” Rinig kong bulong ni Hero nang banggain siya ni Mario. Hindi man pahalatang sinadya iyon ng kupal pero halata namang may kalakasan iyon bago lagpasan ang pwesto namin.

Pareho naman kaming napatingin ni Hero sa matipunong likod ni Mario na nauuna na maglakad sa amin papunta sa kung saan mang parte ng Mansion namin.

“Ito kamo parang ewan.” Sabay siko sa akin ni Hero. “Talagang ipapahamak mo ako.”

Kinunotan ko naman siya ng noo. “Ipapahamak ka diyan. Ikaw ang parang ewan, nagpapasama lang sayo.”

Napahilamos naman ng mukha ang isa. “Hindi mo ba nahahalata? Mainit ang dugo sa akin ng fiance mo.”

Mas lalo namang kumunot ang noo ko. “Bakit naman? May nagawa ka bang kasalanan sa kaniya?”

Hero look at me in disbelief. “Manhid ka? Maang-maangan?”

“Pinagsasabi mo ba?”

Inirapan na lamang ako nito. “Wala. Sundan mo na nga si Lord Mario. Mamaya tuluyan na akong mawalan ng buhay dito.”

Kahit nalilito sa mga sinabi niya ay sinimulan ko na sundin kung saan nagpunta si Mario. Ginabayan naman kami ng ibang mga tauhan ni Kupal na nandoon hanggang sa nakarating kami sa main meeting room ng Clan. Pinagbuksan ako ng pintuan ng mga tauhan na nakabantay sa labas, si Hero naman ay pumwesto kasama sila at tumango lamang sa akin. Nang tuluyang bumukas ang pintuan, nakita ko namang nandoon ang mga magulang ko pati na rin sila Mr Dante at Colline. Kita ko namang lumapit sa akin si Mario at nilahad ang kamay nito sa akin. He’s just staring at me as he wait for me to accept his hand. Pasimple naman ako napatingin sa likod niya at kita ko ang maliit na ngiti sa akin ni Mama. Napabuntong hininga lamang ako at tinanggap ang kamay ng isa. He smirked before he walk and leading me to one of the seats. Pinaghila niya pa ako ng upuan bago naman siya umupo sa tabi ko. Pasimple ko namang inurong palayo ang upuan ko sa kaniya na alam kong napansin niya rin iyon kaya natawa lamang ito nang mahina bago humarap sa mga kasama namin.

“Since we’re all here. I think we need to discuss something about your marriage and paglipat ni Bridgette sa Jackson’s Clan territory.” Panimula ni Papa.

“Oh hindi pa ba malinaw lahat ng napag-usapan natin noon?” Pormal na tanong ni Mr. Dante.

My Mama smiled. “Sa tingin ko kailangang pag-usapan natin ulit para sa anak namin. Mukhang masyado siya nabibigla sa mga nangyayare at biglaan din ang paglipat niya sa Clan niyo. Kaya mas maayos siguro kung lilinawin natin sa kaniya.”

“Then let his soon to be husband talk about it.” Sagot ni Colline matapos ito uminom ng wine. “Matagal niyo na pinag-uusapan ang bagay na iyan. Let Mario explain it to his fiance. Para naman mapagkatiwalaan niya ito.” Sabay tingin sa amin na ikinasimangot ko na lamang. “Am I right, darlings?”

“Mario?” Tawag ni Mr. Dante.

Tumango lamang ang katabi ko bago siya humarap sa akin. I froze when he moves forward. Tumigil lamang siya nang matapatan na niya ang tenga ko. “Too bad I can’t tease you here. But I guess you also don’t have a choice except to behave and listen to your fiance.” Bulong nito bago umupo muli nang maayos. Sinamaan ko naman siya ng tingin at nginisian lamang niya ako bago siya magsalita. “First of all, I’m so sorry for the inconvenience earlier. Nahanap na rin naman namin ang may pakana sa nangyare kanina. Kaya wala na dapat kayo alalahanin pa.”

“Sino ba itong nagtangkang bumaril sa inyo kanina? Taga-ibang Clan ba?” Tanong ni Papa.

“Not really. It’s just someone who likes to prank people.” Sagot ni Mario.

Palihim naman ako napairap sa sinabi nito. Dami niyang alam, siya lang din naman may kagagawan ng lahat.

“Kung nahuli na pala.” Pakikipagsabayan ko sa usapan nila. “Bakit kailangan lumipat pa ako ngayon sa teritoryo mo?”

“Because you’re my fiance. And I believe it’s okay for us to live in already. Malapit na rin naman tayo ikasal. Bakit pa natin papatagalin ang paglipat mo?” Sagot nito sa akin.

“Hindi naman tayo magkasintahan.” Hirit ko habang tinitignan siya nang masama.

“And so?” Taas kilay nito bago muling ngumisi sa akin. “Magiging mag-asawa na rin naman tayo. Hindi pa ba sapat ’yon?”

I frowned. “Magiging mag-asawa lang tayo sa papel, huwag ka feelingero.” Mahinang sabi ko ngunit dahil kami kami lang naman nandito, hindi pa rin maiwasang marinig ito ng iba.

“Bridgette Jin.” Rinig kong suway ni Papa.

Narinig ko naman ang mahinang tawa ni Colline ngunit agad din niyang napigilan iyon nang pasimple siyang siniko ni Mr. Dante. “What?” Sabi nito at napailing na lamang si Mr. Dante. Umirap naman si Colline. “I don’t get it. Ayaw naman pala niya bakit mo pa ipipilit ikasal si Mario sa isang katulad niya?”

“Mrs. Jackson, you don’t have the right to treat my son as if he’s just a commoner.” Sabi ni Mama.

Tinaasan naman siya ng kilay ni Colline. “Oh please, baka nga mas gustuhin niya pa maging palaboy laboy diyan sa labas kesa maging tagapag-mana ng Clan niyo. How pathetic.”

“Colline, shut up.” Kalmadong sabi ni Mr. Dante, pero kita namang natinag ang isa doon kahit na tinatakpan niya lang ito ng katarayan.

I frowned and look at my parents. “Kailangan ba talaga na lumipat ako doon?”

Papa smiled a little. “Please anak. Kahit ito na lang, huli na ’to. Once na ikasal kayo, hindi ka na namin pagsasabihan pa sa mga gusto mong gawin.”

“Papa ganun din naman ’yon. Kapag ikinasal na ako, mga gusto naman niya ang susundin ko.” Turo ko kay Mario.

“Pero anak—”

Tumayo na ako sa inuupuan. “Pwede ba huwag na muna ngayon? I’m tired, I just want to rest.” Tinignan ko naman saglit si Mario na marahang ngumisi sa akin bago uminom ng wine na naka-serve sa mesa. Inirapan ko na lamang ito. “Excuse me.”

Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Mama pero hindi ko na sila nilingon pa at binuksan na ang pintuan. Nagsipag-yuko naman ang mga bantay sa labas at susunod na sana sa akin ni Hero nang pigilan ko ito.

“Hayaan niyo muna ako. Gusto ko mapag-isa.” Sabi ko rito at hindi ko na siya hinintay na makasagot.

Tuluyan na ako lumayo sa lugar. Pumasok na ako sa kwarto ko at tinignan ang paligid. Napabuntong hininga na lang ako na makitang nandoon ulit ang mga gamit ko. Siguro ay binalik ulit nila iyon, kumbaga nagsayang lang din sila ng oras kanina.

Hindi na ako nagdalawang isip pa na hubarin ang mga damit ko hanggang sa pati underwear ay hinubad ko na rin tsaka ako pumunta sa bathroom. Dumeretso ako sa bathtub at pinuno iyon ng tubig. Usually our maids will do this kind of task if I ask them to, but I prefer to do it on my own though. Nang mapuno na ay pumunta ako sa mga bath products section at kumuha ng bath bomb. I also added some rose petals since I like the scent of it. This will probably relax me a little. Nang malagay ko na lahat sa bathtub, marahan ko namang hinakbang ang mga paa ko doon hanggang sa maupo ako. Napahinga ako ng malalim sabay napapikit at napasandal na lamang.

“Sabay tayo

tatakas

dito ah.“

Sabi niya sa akin at napangiti ako nang

itaas

niya ang

hinliliit

niya na kahit iyon ay

madumi

dumi

rin. Ngunit tinanggap ko iyon at

tinaas

din ang

hinliliit

ko.

“Promise.”

“What a nice view.”

Agad akong napamulat at mabilis na tumingin sa pintuan. “The fuck are you doing in here?” Inis kong tanong kay Mario na nakasandal sa gilid ng pintuan habang may hawak pang glass of wine.

He shrugged. “Don’t worry, I’m just going to give you something.” Then he walk towards me.

Hindi ko na inabala pang takpan ang sarili dahil mabula naman ang tubig. Pero hindi ko pa rin maiwasang kabahan lalo na at wala ako tiwala sa lalaking ito. Napatigil siya sa paglalakad nang medyo makalapit na siya. He just stared at me for a moment which make my face heat up for some reason. I need to calm down.

May kinuha naman ito sa bulsa niya at nilapag iyon sa countertop ng sink. “I’ll let you be for now, my sweet. But for one condition.” Tinaasan ko naman siya ng kilay. “Wear this.” Pagtukoy niya sa bagay na inilabas niya sa bulsa.

“And paano kung ayaw ko?”

Then he took a sip from his wine. “Then I’ll force you to come home with me.”

Pinaningkitan ko siya ng mata. “You can’t do that.”

“Oh honey.” He smirked then walk further towards me. Huminto muli siya nang sa kaunti na lang ang layo niya sa tub. He leaned forward. “You don’t know what I’m capable of.”

Inirapan ko ito. “Kasi wala ako pakealam sa’yo.” Bulong ko ngunit alam ko namang narinig niya iyon lalo nang tumawa ito nang mahina.

Tumayo na siya nang maayos. “Just wear it. Nothing bad will happen, right? At least hindi ka pa titira sa pamamamahay ko sa ngayon. I think it’s a good deal.” Tumalikod na siya at nagsimula na maglakad. “Check it after you take a bath.” Then he turned to my direction again. “Good night, my sweet fiance.” He said as he close the doors.

Tinulalaan ko pa saglit ang pintuan bago inilipat ang tingin sa isang bagay na nilagay niya sa countertop. Tumayo ako sa tub at hindi na inabala pa ang mga bula bula sa hubad kong katawan.

I bit my lower lip when I saw a velvet little box. As I opened it, I can’t help but gasp on the small jewelry. It’s a very simple but elegant at the same time. It’s an Eternity band ring. It probably consist real diamonds that can cause anyone’s life. I’m over exaggerating the description of it but I guess you get my point.

Napasimangot ako sa singsing.

“Just wear it. Nothing bad will happen, right? At least hindi ka pa titira sa pamamamahay ko. I think it’s a good deal.”

I sighed and took the ring out of the velvet box. I guess nothing could go wrong just by wearing it, right?

I tried it on my ring finger and I’m quite impress because it’s perfectly fit for me. But I immediately frowned when I realize that my parents probably gave him my ring finger size since my Mama loves giving me jewelries. Tinitigan ko naman nang mabuti ang singsing. It’s really pretty. Thankfully he didn’t bought me something super showy kind of ring. But I’m not really sure if I want to wear it? Hindi ko pa rin tanggap na ikasal ako sa kaniya tapos papasuotin niya ako nito?

Napabuntong hininga na lang muli ako tinanggal muna ang singsing at binalik iyon sa kahon nito. Dumeretso muna ako sa shower at mabilis na binanlawan ang sarili. Pagkatapos ay kumuha na ako ng roba at kinuha muli ang box tsaka lumabas na papunta sa kwarto. Agad naman akong lumakad papunta sa jewelry corner na pinagawa ni Mama. Naghalungkat ako doon at nakita ko naman ang hinahanap kong silver lace. Inilagay ko ang singsing doon at nagmukha na nga itong kwintas. Nang masuot ko iyon sa leeg ay parang mas guminhawa ang loob ko doon.

Well he said that I should wear it. Wala naman siya sinabi kung

paanong

suot ba.

Tinitignan ko pa lamang ang sarili sa salamin habang suot ang kwintas na ginawa ko nang biglang namatay ang ilaw ng kwarto. Napatigil ako dahil sa sobrang tahimik ng paligid ko, kahit ang aircon ay namatay din. Nawalan ba ng kuryente? But that’s impossible. We have our generator and advance technologies, paano naman kami mawawalan ng kuryente—

Bago ko pa ituloy ang iniisip ko, may narinig akong bumukas ng pintuan ng kwarto ko. Sa totoo lang ay wala talaga ako makita ngayon.

“Sino ’yan?” Tanong ko ngunit wala sumagot.

Magsasalita na sana muli ako nang may maramdaman akong presensya sa likod ko at hindi ko pa nalilingon ito ay tinakpan na niya ng panyo ang ilong at bibig ko. Dahil sa kabiglaan, aksidente kong maamoy ang kung ano mang nasa panyo. Nanghina ang katawan ko at matutumba na sana ako nang may sumalo sa akin.

Napapikit na lamang ako hanggang sa naramdaman ko na lang ang pagbuhat sa akin ng taong pumasok sa kwarto ko.

Am I being kidnapped?

Chapter Seven

Being kidnapped was pretty normal to me.

Simula bata pa lang ako ay nararanasan ko na ang ganitong klase ng eksena. Karamihan naman sa mga kidnapper ko ay hindi nagtatagumpay sa mga plano nilang dakpiin ako. Well, may isang pagkakataon na nagtagumpay sila. But what I’m trying to say is if I hadn’t experience those terrible times being captive by some total strangers when I was younger, I will probably say that this is the worst timing for kidnapping me. I may be exaggerating it, pero sa dinami dami ng oras na kukunin ako, ’yong oras pa na kakatapos ko lang maligo!

Pabulong ako napamura sa sarili nang maramdaman ko ang pagkirot ng ulo ko nang magising ako. Napaupo sa kinahihigaan at mabilis ko namang pinasadahan ng tingin ang paligid ko. Nasa isang kwarto ako na tila ba papasa na para maging isa sa mga silid na makikita mo sa isang hospital. The walls and even some of the furniture are all white. It’s too clean and neat, is this how they kidnapped people nowadays?

Pagkatapos kong obserbahan ang kwarto ay napatingin naman ako sa sarili. I frowned as I saw myself in a robe like the last time I remember wearing. Napayakap na lamang ako sa sarili nang maramdamamn ko ang lamig na dumadaloy sa hubad ko katawan sa ilalim ng roba. Laking pasalamat ko na lang din na mukhang wala namang nangyari sa akin na masama. I feel normal and seems totally okay, except for my head. Daig ko pa ata ang may hangover dahil sa sakit na nararamdaman ko rito.

Just where the hell am I?

Napapitlag ako sa kinauupuan nang marinig ko ang pagbukas ng pinto sa pinakagilid ng kwarto. Hindi lang ito simpleng pinto, kumbaga parang itong hi-tech sliding door. Pinaningkitan ko naman ng mata ang taong pumasok sa silid at naglakad patungo sa direksyon ko. Nakasuot ito ng isang hazmat suit, na may facemask at goggles pa sa mukha. Akala mo ay may virus itong kwartong pinasukan niya at protektadong protektado ang katawan nito. May inilapag siyang mga damit sa kamang hinihigaan ko at marahan pang yumuko sa gawi ko na parang bang nagbibigay ito ng respeto bago tumalikod at umalis muli sa kwarto.

Nang makita ko ang tuluyang pagsara ng pinto, napatingin naman ako sa mga damit na nakalapag sa bandang paanan ko. Inabot ko naman iyon at tinignan. White shirt, jeans, undergarments, and slippers. Tumaas naman ang kilay ko rito bago umalis sa hinihigaan. Napabuntong hininga ako at tinignan ang bawat sulok ng kwarto. Hindi naman ako nagkakamali sa naisip na may CCTV sa loob ng silid na ito.

’Yong totoo, anong trip ng mga kidnapper na ’to?

They gave me a nice room to stay in, some clothes, and I think they didn’t really harm me. Tsaka bakit nag-bow sa akin ’yong isang tauhan kanina?

I scowl at the thoughts that were buzzing in my head. Agad ko na lang na kinuha ang boxer shorts at dali daling sinuot ito pati na rin ang jeans bago tanggalin ang roba at suotin ang white shirt. Saktong pagbihis ko ay narinig ko muli ang pagbukas ng pintuan kaya nama’y napalingon ako roon. Dalawang naka-hazmat suit ang pumasok at katulad kanina ay yumuko sila nang bahagya na lalo ko lamang ikinataka.

“Master Bridgette Hill, sumama po kayo sa amin at pinapatawag kayo ng aming Young Lady.” Pag-inporma ng isa sa kanila.

Young Lady?

Sasakit ata lalo ang ulo ko sa mga pinagsasabi nitong mga ’to. “Teka nasaan ba ako?”

“Ang Young Lady na po ang bahalang sumagot sa inyo.” Sagot ng isa.

My mouth presses in a hard line as I look at them for a moment before giving them a nod. Tumalikod naman sila at nauna na maglakad palabas ng kwarto. Awtomatiko naman akong napahawak sa leeg ko at doon ko lang napagtanto na wala na doon ang singsing na binigay sa akin ni Mario. Napasimangot na lamang muli ako at sinundan ang dalawa palabas.

Wala naman masyadong pinagbago ang loob at labas ng kwarto. Tanging purong puti lamang nakikita ko rito at moderno rin ang datingan ng lugar na parang bang nasa isang malaking laboratoryo ako. It seems very cold in here and the place has this artificial smell which made my head ache even more as we walk on our way to this Young Lady.

Nang makapasok kami sa isang elevator, kita ko naman ang pagpindot ng isa sa T button tsaka ko naramdaman ang pag-angat ng sinasakyan namin. Ilang sandali pa ay huminto na ito at bumukas na iyon. Inaasahan ko pa na purong puti lang ulit ang makikita ko ngunit iba na ito sa pinanggalingan namin kanina.

The place seems warm and almost cozy as the two men in hazmat suit escort me to the lobby. My eyes explore the cream colored walls, fancy chairs and tables for the guest I think, and they even have plants as a design to the place. Quite the opposite of the room that I’ve woken up with.

Tumigil naman ang dalawang nasa harapan ko sa paglalakad nang makarating na kami sa isang malaking desk na nasa bandang dulo ng lobby.

“Good evening Master Bridgette.” Pormal na bati ng lalakeng nasa likod ng desk. “The Young Lady is waiting for you at her office.” He politely smile and the two men lead the way again.

Sino ba ’tong Young Lady na sinasabi nila? At kanina pa nananakit ulo ko sa mga ito na tumatawag din sa akin ng ‘Master Bridgette’. They seemed to know and respect me just like the people in our clan and that Creep’s clan…

Tumigil ulit kami sa paglalakad nang makarating kami sa malaking double doors. Again, it’s not like the hi-tech one in my room earlier. It’s more likely a normal one, which what I’m used to. Napahinga naman ako nang malalim at binuksan na nila ang pintuan.

“Oh you’re finally here.”

Narinig kong sabi ng isang babae na nasa kanang bahagi ng kaniyang opisina. Bahagya akong napanganga sa likod nito kung saan may mga kung ano anong papeles, x-rays, litrato, at iba pa na nakadikit sa malaki at malawak na pader ng opisina nito. It’s obviously not a design for her office. Lumakad naman ang babaeng nakapang-office attire sa malaking mahagony desk na nasa pinakagitna ng malawak na silid.

Mabilis ko naman siyang inobserbahan habang inaayos niya ang mga papeles na hawak niya kanina. She has a light skin and a very familiar brunette hair. I think I’ve seen it from somewhere.

Lumingon muli ito sa amin. “You may go now.” Tango nito sa dalawang naka-hazmat suit. Napayuko naman sila at lumabas na ng opisina. “So, you are his fiance?”

Muli kong tinuon ang atensyon sa babae na ngayo’y nakasandal bahagya sa malaking office table niya at nakakrus ang mga braso sa dibdib. Nakasimangot pa ito sa akin at tinignan pa ako mula ulo hanggang paa bago ito umirap na siyang kinakunot ko ng noo.

Wait, his fiance?

Lumitaw naman sa isipan ko ang pagmumukha ni Mario na may nakapaskil na nakakaasar na ngisi sa labi nito. Argh, ano na naman ba ito? Nakaakibat na naman ang panglan niya sa pag-kidnap sa akin? Hindi talaga tatahimik ang buhay ko kapag tuluyan na siyang naging parte ng buhay ko.

“Kuya Mario is really out of his mind.” The girl murmured.

Nagpintig naman ang tenga ko sa sinabi nito. “Kuya?” Tanong ko rito na ikinairap naman nito.

“The name’s Claudia Jackson. His stepsister.” Simpleng pagpapakilala nito at umalis na sa pagkakasandal. “Let’s get you something to drink. Ayaw ko namang masabi ni Kuya Mario na pinahirapan kita rito.” Muling sabi nito at naglakad papunta sa kabilang bahagi ng opisina niya kung saan may mga couches at sofa ang nandoon.

Sandali ko pa sinulyapan ang kanang bahagi ng pader na puno ng mga kung ano anong nakasabit doon bago sinundan ang babae. Hindi ko na papakealaman ang mga nandoon, paniguradong wala naman ako maiintindihan doon. Tsaka mas pinupukaw ng atensyon ko ang Stepsister ng Kupal. So she must be Colline’s daughter, they have the same brunette hair and even their attitudes are literally alike.

She probably hate me too, that’s for sure.

“Help yourself with some snacks. Do you prefer tea or coffee?” Alok nito nang maupo ako sa couch na kaharap lang niya habang pinapagitnaan namin ang coffee table.

“Tea will be fine.” I uttered.

She nodded as she then gracefully hold the small porcelain kettle. Pinanood ko naman siyang maglagay ng inumin sa isang teacup at napansin ang wall clock sa bandang ulunan lang niya, sa itaas ng pader kung saan nakapweso ang sofa na inuupuan niya. Halos maghahating gabi na pala. Mga maglilimang oras na ata akong nawawala.

“What am I doing here?” I asked.

Inusog naman niya ang tsaa palapit sa akin bago niya asikasuhin ang iinumin niya. I kind of figure out that she’ll be drinking coffee because of the smell. Kapeng barako pa nga ata ito dahil sa kulay nito. Naalala ko naman ang ginagawa niya kanina nang makarating ako dito. Perhaps she’s going to be up all night. She seems a busy young woman. Tantsa ko nga ay magka-edad lang kami, pero parang mas may inaabala na ito sa buhay kesa sa akin na ikakasal pa nga sa nalalapit na Linggo.

Napabuntong hininga naman ako at naisip kung alam ba ni Kupal na hawak ako ng kapatid niya ngayon. I don’t trust that guy at all. Baka mamaya siya na naman ang may kapakana nito.

“Nothing really. Hiniram lang kita.” Simpleng sagot nito at humigop sa kape niya. “Babalik na rin naman kita. Tapos naman na ang pakay ko sa’yo sa ngayon.”

Kinunotan ko naman ito ng noo. “Pakay?”

Tumango naman siya. “Oh here.” Sabi nito at may kinuha sa bulsa ng suit na suot niya. “Pinatanggal ko muna ’to habang pinapa-X-ray ko ang buong katawan mo.” Tsaka niya nilapag sa mesa ang singsing na bigay ni Mario na nakasabit sa silver lace ko.

Tinignan ko naman iyon saglit bago binalik ang tingin sa kaniya. “X-ray? For what?”

Inirapan lang ako nito. “Research.” Maikling sagot muli nito.

I sighed. Bahagya naman akong napahilamos sa mukha ko. “Look Miss. Can you at least give me the details of it. I believe I have the right to know because first of all, my body is part of your so called research.”

She stared at me like she’s contemplating at something. “Kaya nga kita pina-kidnap at pinatulog para hindi ka na tanong nang tanong as I do the things I wanted to do to your body, for research purposes of course.” Then she took a sip to her coffee again. “Ask your fiance. He might know.”

“Mario?” I gritted my teeth in annoyance because of the name of that man. “ May kinalaman ba siya dito?“

“Wala.” Simpleng sagot muli nito. “ Pero alam niya na kinuha kita. Matagal na kita gustong hiramin, kaso ayaw nila.“ She shrugged.

“Bakit kasi ’di mo na lang deretsuhin pa. Ano ba kailangan mo sa akin?” Naiinis kong tanong dito.

Sa totoo lang ay parehas sila ng ina niya na may nakakainis na ugali. She, again, obviously hates me. I don’t think she’s the type of woman with a few words. Nagkataon lang na ayaw niya sa akin.

Sumimangot naman siya bago ako tignan muli nang seryoso. “Do you remember the time that you have been kidnapped years ago?”

My eyes went wide because of her question. “Ummm, yes? It’s all blurry, pero may natatandaan naman ako kahit papaano.” I murmured.

She nodded. “Kilala namin ang mga posible na kumidnap sa’yo noon. They’re actually my mom’s clan’s enemy.” She cocks her head to the side. “Wait, do you even know the specialty of each clan in our country? You should know it from now. Lalo na isa kang heir ng Hill’s clan, at dagdag mo pa na mapapangasawa mo ang kuya Mario ko. Baka mamaya ay hindi mo alam tapos kapag sinagot ko ang mga tanong mo malilito ka lang.”

I bit my lip as I shake my head sideways to say no. Please, I skipped those type of lessons about mafia. It bores me to death, parang bang history class iyon. At pinaplano ko nga tumakas sa magulong mundo na ito tapos gusto nila matutunan ko ang mga ito. The least I know, the better for me.

Kita ko ulit ang pag-irap nito. “Grabe wala ka talagang alam? Do you even know your clan’s best capability?”

I frowned. Nagmumukha naman akong tanga dito. Ano ba kasing pakealam ko sa mga nangyayare sa mafia mafia na ’yan. “Malaki ang nasasakupan ng clan namin. Which people says that we are best in manpower.”

“Buti naman at alam mo ’yon kahit papaano. Gauche, mamimili na nga lang ng mapapangasawa ’tong si Kuya Mario, sa tulad mo pang daig pa ang mangmang na walang kaalam-alam.” Tsaka ito tumayo. “Follow me. I’ll explain to you the things that you wanted to know.” At naglakad paalis sa pwesto niya.

I reluctantly stand from my seat and follow her. Kita ko namang pumunta siya sa kanang bahagi ng opisina niya kung saan may maraming nakasabit. Daig pa ata niya ang detective dito.

“Here.” Tawag nito at nasa pinakagilid siya ng wall. “This side of my office is my personal research board. Dito ko nilalagay ang mga ginagawa kong research sa kasalukuyan, and anything that I find interesting.” She said as I walk closer to her. “Before I explain to you about the research that I’m working on, I’ll be briefly discuss to you the top mafias in our country first. Para naman mas makuha mo ang mga susunod kong sasabihin. Kaya makinig ka at ayaw ko ng aanga-anga dito. Do you understand?” Taas kilay na tanong niya sa akin.

Ako naman ang napairap dito at tumango na lamang. As if I have the choice. Nandito na rin naman na ako, mas mabuti na dito ko malaman ang pinaggagagawa ng babae nito sa katawan ko kesa sa itanong ko pa sa kuya niyang Kupal.

“’Yong top 5 lang ang mapapakilala ko sa’yo dahil sila lang naman ang pumupukaw ng interes ko. The rest, you can do your own research since they’re not that important.” She shrugged. “First Mafia on the list, is the clan of the Infierno.” Sabay turo sa tingin ko ay isang family picture.

May matipunong lalake na nakaupo sa isang makahari na upuan habang may hawak na malaking picture frame ng isang babae sa kandungan nito. Sa magkabilang gilid naman niya ay dalawang binata na mukhang magkambal pero isa sa kanila ay puti ang buhok. Ngunit ang mga mata nila ay parehas lang sa litrato ng babae na hawak ng lalakeng nakaupo.

“They are the strongest clan as of now.” Pagpapatuloy niya, “And they are great when it comes in technology. Kuya Mario gave me this picture since I beg for it. Huwag ko nga lang daw ipagkalat at mananagot daw siya sa Master ng Infierno clan. But the Jacksons and Infiernos are great friends and allies.”

Napatango na lamang ako at tinignan pa saglit ang litrato. I can tell that the two identical boys have a different characteristics. ’Yong puti ang buhok ay nakangiti na parang bang friendly ang datingan niya, habang ang isa naman ay seryoso lamang na kahit sa picture lang ay nakakaintimida ito.

“Next, your fiance’s clan, the Jackson. Second of the strongest Mafia in the country. They are best when it comes to weapons. Sila rin ang pinaka-source ng ibang mga mafia clans pagdating sa weaponry. They make the best of the best weapons, kaya kahit sinong tauhan ng iba’t ibang clans ay mapapatalon sa tuwa kapag nakakuha sila ng grandest weapons ng mga Jackson.” Pagpapatuloy nito.

Napasimangot naman ako nang maalala ko ang paghahabol sa akin ng mga tauhan namin dahil lamang sa weapon kuno na nilalabandara ni Jackson sa kanila. Ganoon ba talaga ka-importante iyon?

“Next, the Niklaus’ Clan.” Then she turned her attention at me. “Your possible kidnapper when you were like, I don’t know, 5 years old, right?”

I gaped at her. Nakita ko naman na ang picture ng Niklaus’ clan na sinasabi niya, malabo at ’di na makilala ang mga taong nasa litrato.

They’re my kidnappers? I don’t really know anything about them. Since I was saved, my parents didn’t really give me the details of who abducted me for 3 years. Yes. I was kidnap when I was 5, and got rescued at the age of 8. Mahabang panahon nga ang pagkawala ko. Natatandaan ko pang muntik na raw malulong sa depresyon si Mama dahil nawawalan na sila ng pag-asa noon na makita pa ako. Pero sa awa ng Diyos ay natagpuan nila ang lokasyon ko at nailigtas.

I shudder at the memory when I was being rescued. I think it’s the most gruesome thing that I have experience. Natatandaan kong marami kaming bata ang nandoon sa lugar na iyon, ngunit ako lang ang buhay at nakaligtas.

“It’s just a conclusion.” Rinig kong pagpapatuloy ng kasama ko nang mapansin niya siguro ang pagkawala ko sa sarili dahil sa mga iniisip. “They are the main enemy of my mom’s clan, our clan, which is the Maeve’s Clan.” Then she pointed out the picture of their family. Wala doon sila Mr. Dante at ang Kupal na si Mario. Tanging sila lang ni Colline at ang iba pang mga kamag-anak ata nila. “They are our natural nemesis since we are both famous to our advance medical research, products, and experiments.” Pagpapaliwanag nito.

I think that explains the hospital looking room and corridors earlier.

“Then there’s your clan. Hill’s Clan. Great in manpower dahil sa sobrang dami ng tauhan ninyo. But people also call you guys as the Hawk Eye.”

Napataas naman ang kilay ko. Well this is really new. “Hawk Eye?”

She rolled her eyes again. Hindi ba siya nahihilo kakaganiyan? “Duh? You guys are expert when it comes on using weaponry and practically has the best aim. Hindi mo ba pansin iyon? Ano bang sandata gamit mo? Gun?”

“Archery.” I shrugged.

Napakrus naman siya ng braso sa dibdib. “Well that’s different. Basta ’yon, nasa lahi niyo na ata ang mga matatalas ang mga mata. Don’t you know that your father was one of the best snipers in our country?”

Taka ko naman siyang tinignan na ikinasimangot naman niya.

“Wow, wala ka talagang kaalam alam.” She murttered.

Ramdam ko naman ang pag-init ng mukha ko dahil sa kakulangan sa kaalaman, kahit ang sarili kong mga magulang ay hindi ko rin ata ganoon kakilala pagdating sa mga ganitong bagay. Well in my defense, they didn’t really mention anything to me about their identity in this messy world. They introduce themselves to me as loving parents with a mafia clan behind them. That’s it.

“But anyway…” Pagsasalita ulit ni Claudia at binigyan pa ako ng mapanuring tingin dahil siguro sa kamangmangang taglay ko. I grimace as she continue the discussion. “As you can see, kung nakikinig ka talaga, tayong apat na magkakaclan ay halos magkakakampi na sa puntong ito. Lalo na at nalalapit na ang kasal niyo ni Kuya Mario. Kaya asahan mo na ang iba’t ibang clans na magsasanib pwersa para lang hindi mangyare iyon. At kasama na doon ang Niklaus’ Clan.”

Sinulyapan ko naman ang malabong picture ng sinasabi niyang Niklaus Clan. “Bakit malabo ang litrato nila dito?” Tanong ko.

“Oh, ayan lang ang kaya kong makita na litrato nila eh. They could be everywhere to be honest. No one actually know their identities, which made them mysterious and dangerous. But their name is quite famous, especially in the black market. Marami na silang nai-ambag pagdating sa larangan ng medical at science, legal and illegal.” Saad niya. “And that’s why you’re here.”

Kinunotan ko siya ng noo at natandaan ang sinabi niya na posible na ang mga Niklaus’ clan ang kumidnap sa akin. “ Kung sila ang posibleng kumidnap sa akin, paanong wala sinabi sa akin ang mga magulang ko tungkol sa kanila.“

She shrugged. “To protect you I guess? And it’s a conclusion. Wala silang matibay na ebidensya kung sila nga talaga iyon. Sa nagdaang taon naging misteryo talaga ang pagkawala mo sa aming mga mafia clans kung alam mo lang.”

Talaga? Well yes I know for the fact that it was one of the most unforgettable moment in our clan. Pero hindi ko naman ineexpect na pati ang ibang mga mafia clans ay naging interesado sa pagkawala ko.

“Then, bakit konektado iyon sa pag-kidnap mo naman sa akin at sa research na sinasagawa mo?” Tanong ko muli dito.

“Good question.” She grins, which is the first time actually. And I don’t think it’s a good sign to be honest. Naglakad pa siya papunta sa ibang parte ng pader na ikinakaharap namin ngayon. “These…” sabay turo sa maraming papeles na puno ng mga nakakahilong equation at mga lumang X-rays. “…are the things that our clan have found nang matukoy ng mga magulang mo ang lokasyon mo.” Tsaka siya tuluyang humarap sa mga iyon. “Our hunch is whoever kidnap you and the other kids, must have been use you guys as a guinea pig in some sort of experiment. Wala namang iba makakagawa ng ganito kung hindi ang Niklaus’ Clan.” Muli siyang humarap sa akin. “But we are not sure yet kung sila nga ba talaga ito. Sa panahon ngayon ay marami ng umuusbong na organisasyon na sumasagawa ng iba’t ibang eksperimento at as I said earlier, we don’t know the identities of this Clan. Ni wala nga silang certain na teritoryo. Tagong tago ito at kung matagpuan man sila, mabilis lang sila lumisan na akala mo ba ay planado na ang lahat sa kanila. At—”

Napatigil naman siya saglit nang iangat niya ang kamay niya sa sa akin na parang bang sinasabi nito na maghintay saglit. Kita kong humawak siya sa bandang tenga niya at doon ko lang nakita na may suot pala siyang earpiece. Mukhang may sinasabi ang kung sino man nasa kabila ng earpiece na iyon. Hindi naman siya nagsalita at nanatiling nakikinig lamang bago siya umayos ng tayo at hinarap muli ako.

“My research is to see what kind of experiment that your kidnappers are doing years ago. Gusto ko pa sana na hiramin ka pa nang matagal pero mananagot na ako kay Mama at kay Kuya Mario. Alam naman nila kung para saan ang ginagawa ko. Kaya nga lang nasabi na rin ni lolo sa akin na matagal ka na raw pinatingin ng mga magulang mo sa clan namin. But they never really found anything. Though, I wanted to try. It’s a mystery that I want to solve.” Sabi nito at naglakad na pabalik sa mga inumin namin kanina.

Sinundan ko naman siya. “Do you really think na may sinagawa silang eksperimento sa akin?”

“Kind of.” She shrugged as she sit on the sofa and took her coffee again. “I’m still going to study it. Sa ngayon okay na muna ang mga x-rays na kinuha namin.” Then she took a sip from her drink. “Oh and by the way, nandito na nga pala ang sundo mo.”

Saktong pagsabi niya non ay narinig ko ang pagbukas ng pintuan ng opisina niya. Agad naman ako napalingon doon at kita ko namang si Mario ang pumasok doon na siyang ikinasimangot ko. Siya ba ang sundo na sinasabi ni Claudia? Bakit ’tong kupal na ’to pa ang susundo sa akin? Pwede namang sila Hero na lang sana.

“Kuya Mario!” Masiglang bati ni Claudia na medyo ikinagulat ko pa dahil sa masiglang boses nito. Ibang iba sa ugaling pinapakita niya sa akin kanina. Tumayo ito sa kinauupuan at pinuntahan ang pwesto ng kupal.

I frowned. Parehas sila ng Mama niyang si Colline. Kapag nandiyan si Mario eh akala mo mga mistulang anghel na kay bait.

“Claudia.” Bati nito pabalik at nginisian lang niya ito nang yakapin siya ng dalaga. “I hope you’re done with your business to my fiance.” Sabi nito tsaka matamang tumingin sa akin. “You’re okay, honey?”

I grimace at his direction. “I feel fine until I see you. Bakit ikaw ’yong nandito? Nasabi naman sa akin ng kapatid mo na alam niyong nandito ako, pinasundo niyo na lang sana ako kay Hero.”

He chuckled and I saw Claudia raise her brow at me.

Marahan naman tinapik ni Mario ang braso ni Claudia na nakapulupot sa kaniya. Binitawan naman na siya nito bago lumapit ang lalakeng kupal sa direksyon ko. Hindi naman ako gumalaw sa kinatatayuan hanggang sa tuluyan na siyang makalapit. He gently cup my chin and look at me intently. He hummed. “You do look okay.”

I glared at him at tinapik ang kamay niya. “Let’s just go home. Baka nag-aalala na sila Papa.”

“Don’t worry. Claudia here give us a heads up before the power of your territory went out.” He sighed and turn to his stepsister’s direction. “Don’t do that again Claudia. That’s not very nice of you.”

She pout. “You guys don’t allow me to do some research about his body. And my grandpa always said to do anything that I want in the name of science. Kahit na mang-kidnap pa ako.”

“Still, don’t do it again. Pagbibigyan lang kita ngayon. Kapag nangyare ulit ’to, Colline will be powerless enough to stop me on punishing you.” He warns her with a playful voice. Pero kita ko namang natinag si Claudia doon na parang bang natakot ito sa banta ng kupal.

“Let her be.” Sabi ko na lamang. “I’m totally fine. You don’t need to scare her.”

Then he turned again to my direction. “You’re so kind honey.” He said as he smirk at me. Nagawi naman ang tingin niya sa likuran ko. “The ring.”

Lumingon naman ako sa mesa na tinitignan niya. “Right.” Sabi ko tsaka lumakad palapit sa mesa at kinuha iyon.

He cocked his brow up. “Did I just saw a silver lace in it?”

I shrugged as I put the ring on the pockets of my jeans. “Aalis na ba tayo? Okay lang ba sila Mama?”

“They’re fine, honey. I did assure them that you are in the best care of the Maeve’s clan.” Tsaka siya muli lumingon kay Claudia. “Am I right, Claudia?”

“Of course, Kuya Mario.” Mahinang sagot ng isa.

“See.” He said. “Let’s go now. And don’t go look for your bodyguard. At this point of your life, I’m should be the one you’re looking for.”

I rolled my eyes at him. “Sino ka ba?” Inis na sagot ko sa kaniya.

“Your soon to be husband.” He beckons.

I make face at him “As if.”

My reply made him chuckle. Nakapamulsa naman siyang dumeretso sa pintuan. Tinignan ko naman si Claudia na mukhang kinakabahan pa rin sa warning sa kaniya ni Mario. Naglakad na rin ako papunta sa pintuan.

“Bridge.” Rinig kong tawag sa akin ni Claudia. Nilingon ko naman siya. Kita ko pa ang pagsulyap niya saglit kay Mario bago ito lumapit sa akin. “Here, my number.” Sabay bigay ng isang card sa akin na naglalaman ng personal number niya. “Call me if you want to know more about the research and if you’re willing to cooperate as well.”

“Let’s go, honey.” Rinig kong yaya ng kupal.

“I do have some questions too. And I hope you get to answer it in our next meeting.” She continue as she give her best smile to Mario.

Tumango na lamang ako kay Claudia at lumapit na sa pwesto ng kupal.

“Have a safe trip Bridge, Kuya Mario.” Paalam niya sa amin bago magsara ng tuluyan ang pintuan ng opisina nito.

Chapter Eight

Why I always end up being stuck with this creep?

Napabuntong hininga na lang ako habang nakatingin sa bintana ng kotse at hindi binabalak na tapunan ng tingin ang katabi kong kupal. Well, he didn’t really say anything to me so far. Nang makalabas kami sa territory ng Maeve’s Clan naabutan naman namin si Maddox doon na nag-aantay sa labas ng kotse. Halos lumuwa pa mga mata ko dahil sa laki ng lugar na sakop ng clan nila Claudia nang papaalis na kami dito. Sa totoo lang baka kasing laki nito ang teritoryo ng clan nitong katabi ko. Parang kakarampot nga lang ’yong building na pinaglabasan namin kanina, which is the main laboratory daw ng clan na ito.

Napabuntong hininga na lang ako at nagpasalamat sa isip-isipan na hindi ganoon kalawak ang teritoryo namin. Malaki rin naman ang nasasakupan ng lugar namin, pero hindi katulad ng sa kanila. Halos lahat ata ng kailangan ng isang bayan ay nasa teritoryo nila dahil habang papalabas ang sinasakyan namin kanina sa lugar nila Claudia, may iba’t ibang stores pa ang nakatayo doon. Aakalin mong hindi ito lugar ng isang Mafia clan.

Ganoon din kaya sa teritoryo ng ibang mga Mafia clan na nabanggit ni Claudia sa akin kanina? ’Yong kanila Mario kaya? Hindi ko pa naman nalilibot ang kabuuan ng teritoryo nila. Pero alam kong malawak din iyon. Entrance pa lang papunta sa Mansyon niya malulula ka na.

Is it really necessary to own that big kind of place?

I frowned at my thoughts. Kailan pa ako naging interesado sa ganiyang mga bagay? Si Claudia may pakana nito. Kung ano-anong impormasyon ang pinapasok niya sa utak ko. Mabuti nga ay hindi sumabog ulo ko sa mga pinagsasabi niya kanina. Pero siguro kahit papaano ay naintindihan ko naman ang mga pinupunto niya sa akin.

Katulad na lang ng pag-iimbestiga niya sa katawan ko dahil sa nangyare sa akin noong bata ako. I am curious too. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang sinabi niya tungkol sa mga posibleng kumidnap sa akin noon.

Niklaus’ Clan? It is my first time hearing that name. Counted na ’yong hindi ako interesadong malaman ang iba’t ibang mafia clan na nakakalat sa mundong ito kaya hindi pamilyar ang pangalang ito sa akin. Pero kahit man lang sana na banggitin nila Papa iyon sa akin, lalo na ang mafia clan na iyon ang hinuhusgahan nilang nanguha sa akin.

Maybe they didn’t want me to worry that much? Or they didn’t want me to feel worst by it.

“A penny for your thoughts?”

Napapitlag naman ako sa pag-iisip nang marinig kong magsalita ang katabi ko. Muntik ko na makalimutan na kasama ko pala ang bwisit na ito dahil sa lalim ng iniisip ko.

“Let me be for a moment, Mr. Jackson.” Sagot ko rito at tinaas ang aking kamay papunta sa noo ko para hilutin ito.

Medyo kumikirot pa rin iyon kaya mas naging mahirap para sa akin na ibaon sa isipan ang mga impormasyon na nalaman ko kanina.

Bakit kasi sa ganoong paraan pa ako kinuha para lang makakuha ng x-ray ng katawan ko? She could’ve just explain it to me about her research, or whatever she calls it, first then let me decide to cooperate. Hindi ’yong nagdudusa ako sa sakit ng ulo ko ngayon, grabeng na pampatulog naman ’yon.

Napatigil naman ako sa paghilot ng noo ko nang makaramdam ako ng lamig sa pisnge ko. Tinignan ko naman iyon at nakitang may dinidikit si Mario na inumin na nasa lata. I was about to assume that it is a softdrink in can, but immediately disperse that thought since it doesn’t have any logo on it. Tinignan ko naman ang lalakeng may hawak non at muntik pa ata ako matuyuan ng lalamunan dahil sa pwesto nito.

It’s not that special. Nakatagilid ang katawan niya para pumaharap sa akin, habang naka-krus ang binti at nakadantay ang kanang braso sa taas ng sandalan ng inuupuan namin. Ang kaliwang kamay naman niya ang gamit niya para iabot sa akin ang inumin.

So yeah, really not that special, insert sarcasm. Although why do I feel uncomfortable by it. Is it the fact that he is a mafia leader and a model at the same time that’s why he seems effortlessly intimidating. Or is it his gaze that makes me squirm on my seat. Those dark chocolate eyes are quite intense to look at since I met him.

My god, inaabutan lang naman niya ako ng kung ano mang inumin na ito, bakit ganito ako mag-react?

“What’s that? Poison?” Nasabi ko na lang kahit na medyo naiilang ako sa mga tingin niya.

Teka kanina pa ba siya nakatingin sa akin ng ganiyan? Okay, hold on right there. Why am I feeling conscious all of a sudden? Argh, not a great feeling. Especially toward this guy.

He snickered. “Am I that bad in your eyes?”

Inirapan ko naman siya. “You are bad.” I mumbled as I smack his hand away from me and continue to massage my head with my eyes close.

Pero agad namang natigil iyon nang maramdaman ko ang pag-usog niya sa tabi ko. Napamulat ako at lilingunin sana siya nang bigla naman niyang hinagip kamay na pinanghihilot ko. Napahigit ako ng hininga nang pwersahan niya akong pinaharap sa gawi niya at tinaas sa bandang taas ng ulunan ko ang kamay na hawak niya at isinandal iyon sa bintana ng kotse. I wide-eyed look at him as I found myself being cornered by this creep.

“What—”

“You know what I don’t like the most” Pagputol niya sa sasabihin ko. “People smacking and avoiding my touch.” He whispered as he looking down at me.

Hindi ko talaga mapagkakaila ang malaking pinagkaibahan ng katawan namin. Ang laking tao niya talaga, halos matakpan na nga niya ako dito. Siguro kahit sino ay maiintimida at matatakot.

But that didn’t stop me to glare at him. “Why? Kasi hindi ka sanay na may gumagawa sa’yo ng ganun? Your ego’s hurt huh?”

He raise his brow at me. “Well yes, honey. Hindi talaga ako sanay.” Then I winced when I felt his grip on my hand tightened. Napayuko siya nang kaunti para lebelan ang mukha ko at kita ko ang paglapit niya lalo sa akin. “Because most people are willing to let me touch them. They even ask for more than just a touch.”

Kahit aircon naman ang kotseng sinasakyan namin, parang namamawis ang mga palad ko dahil sa kaba. “Ano ba kailangan mo?” Naiinis na sabi ko habang ginagamit ang isa kong kamay at tinutulak ang balikat niya. I don’t really have the strength right now. Masakit ang ulo ko at pagod din ang katawan ko.

Napasulyap naman ako saglit sa harapan kung saan nandoon si Maddox at ang driver. Kahit naman na patay malisya sila, alam kong aware sila sa nangyayare dito sa likod. Dama ko ang pag-init ng mga pisnge ko dahil dito.

“Just drink this, honey.” Sabay pinakita muli sa akin ang inumin na inaabot niya sa akin kanina. “To ease the headache. Binigay sa akin kanina ng isa sa mga tauhan ni Claudia dahil paniguradong kumikirot daw ang ulo mo ngayon.”

I scowl at him. “Then fucking tell it to me decently, you creep.” Sabi ko rito at sinusubukang kumawala sa hawak niya. “Damn it. Let me go.”

He hummed. “Watch your words, my sweet fiancé. I can easily shut your mouth with my lips if wanted to.” He said as he grin at me which made me shudder inside as I heard that warning. “And I also like to warn you about this rude attitude of yours, it’s getting on my nerves. You’ve been doing that since our parents announced the arrange marriage.”

Kinunotan ko siya ng noo. “What rude attitude? ’Yong pag-iwas sa mga hawak mo? Patawa ka.” Taas noong sabi ko sa kaniya. “Sa ayaw kong magpabeso o magpahawak sa’yo. Wala ka na magagawa doon. Alam mong ayaw kong magpakasal sa’yo, kaya dapat alam mo rin na ayaw ko sa’yo.” Mariin na sabi ko muli dito habang pinipilit pa ring binabawi ang kamay ko at tinutulak siya. “Let me go, Mario.”

Umakto naman ang lalakeng ito na parang nasasaktan sa mga sinabi ko. Pero alam kong purong pang-aasar lang iyon. “That’s not a nice thing to say, honey. I’m your soon to be husband after all. And you don’t like me?” He glowered. “I can make you change your mind.”

I gritted my teeth as I throw dagger looks at him. “Mangarap ka.”

The creep burst in laughter. “Oh my sweet fiancé!” Natatawang sabi nito bago ako ngisian at titigan muli. “I can’t wait to see you walking down the aisle with that look on your face.” He smirked. “The feisty Master Bridge will eventually get married to the guy he didn’t like? That would be nice, right?”

“Fuck you.” I swear at him.

Pero halos gustop kong bawiin ang sinabi ko nang makita ko na naging mataman ang tingin niya. His eyes were glinting in amusement but there’s something else in that look that made me nervous even more.

My breath hitched as he put the cold drink on my lap and his free hand move to reach my face. Pinasadahan naman niya ang pisngi ko gamit ang daliri niya. Naramdaman ko pa ang lamig sa daliri niyang ’yon na galing sa paghawak ng malamig na inumin kanina. Lalo ata ako natuyuan ng lalamunan dahil dito.

Katulad lang ng parati kong ginagawa, iniwasan ko ang mga hawak niya sa mukha ko. I turned my face to the side but I silently gasped when I felt his cold hands hold my jaw. Nanlalaki ulit ang mga mata ko nang tignan ko siya. Hindi marahan ang pagkakahawak niya sa mukha ko katulad ng ginagawa niya kanina nang iharap niya iyon muli sa direksyon niya. Halos magkasing higpit na ito ng hawak niya sa kamay ko. I can feel his fingers almost dipping on my cheeks, which make my lips pout slightly. I squirm at his hold as I also try my best to push him with my free hand.

The fuck he wants? Kung gusto niya lang na inumin ko ang binibigay niya, hindi na niya kailangan na gantuhin ako. Ano ba ’tong taong ’to? Nadadaan naman ako sa mabuting usapan. Freaking maniac.

“Did you know that’s the second time you told me that?” He lowly said as he leaned forward.

Agad naman naalis ang tingin ko sa kaniya nang pwersahan niya muling pinatingala ang ulo ko. My neck is expose and he took this as an opportunity to trail his pointed nose on it. Napalunok na lamang ako dahil sa kabang nararamdaman. Halos makiliti pa ako sa paggala ng dulo ng ilong niya sa leeg ko.

I instantly froze on my seat as I no longer felt his nose on me, but it’s worst. He’s freaking licking me, my neck! I can totally feel my heart about to jump out of my chest.

I suppress my moan when I felt him gently bit my neck, my adam’s apple to be exact. What the hell is he doing? Hindi ba siya nahihiya na may mga kasama kami dito sa loob ng kotse. Dahil ako, hiyang hiya na. Mas dumoble ata ang pamumula ng mga pisnge ko dahil sa pinagsamang hiya at kaba.

“No.” I said weakly as I try to push him again.

I quiver as his tongue travel from the base of my throat to the back of my ear.

“Damn, you taste good.” He purred as I close my eyes closed when I felt him bit my earlobe softly.

“Mario, s-stop.” I breathily said.

Naramdaman ko ang pag-ngisi ng labi niya bago niya nilubayan ang tenga ko. Napahigit na lamang ako ng hininga nang maramdaman ko ang labi niya na gumagala sa panga ko. He’s giving soft kisses to the side of my jaw and to my cheeks. Mariin ko na lang pinikit ang mga mata ko habang pinipilit pa rin na umiwas sa mga halik na ginagawa niya. Pero syempre walang kwenta rin ang mga ito dahil sa higpit ng hawak niya.

Saan ba gawa ’tong kupal na ’to at nasisikmura niyang ganituhin ako? I’m frustrated and want to get out of this car.

Naramdaman ko ang mga feather-like kisses niya papalapit nang papalapit sa labi ko.

No.

“We’re here at the Hill’s Clan territory, my Lord.” Rinig kong anunsyo ni Maddox.

Napamulat ako ng mata at nakita kung gaano kalapit sa akin si Mario. I can almost feel our noses touching each other. But what really catches my attention were his eyes. Those dark chocolate eyes were like staring at my soul. It’s hypnotizing.

He gave me a smirk, but it’s not the usual playful kind of smirk. It’s more likely a sexy one.

Argh. No, I shouldn’t be thinking in that way. I need to get a grip of myself.

“Okay.” Sabi ng kaharap ko tsaka na ako unti-unting binitawan.

Nang lumuwag na ang higpit ng hawak niya sa akin, agad ko na binawi ang kamay ko at buong lakas na tinulak siya sa dibdib gamit ang dalawang kamay ko. I saw the amusement in his eyes as he let me push him. Nang makalayo na siya nang kaunti, napahawak na lamang ako sa dibdib ko. Dama ko ang lakas ng tibok nito at dagdag mo pa ang mabilis na paghinga ko na parang bang hiningal ako sa nangyare. Doon ko rin napansin na ngayon lang ako nakahinga nang maayos.

Tumingin ako sa bintana ng sasakyan na nasa tabi ko. Kita ko ang entrance ng mansion namin pati na rin ang mga tauhan na naghihintay sa pagdating namin. Mas lalo ata lumuwag ang paghinga ko nang makita ko si Hero doon na naghihintay din sa akin.

My god, finally I’m home.

“Mauna na kayo bumaba.” Rinig kong utos ng Kupal kela Maddox.

Agad naman ako napatingin sa rear mirror ng kotse na nasa harapan. Kita ko naman ang saglit na pagsulyap sa akin ng driver sa salamin. He looks at me apologetically as he open the door on his side. Bumaba na ang dalawa at parang umalingawngaw pa sa tenga ko ang pagsara ng mga pintuan ng kotse.

Awtomatiko naman ako napahawak sa handle ng pintuan ng kotse na nasa gilid ko. I tried to open it but it’s already lock?

“My sweet fiancé.” Rinig kong tawag sa akin ng lalakeng kasama ko. Napaigting panga na lang ako at nilingon siya. Then he showed me some kind of a small remote. Napasimangot na lang ako doon nang marealize ko na para ito sa kotse na sinasakyan namin. He obviously lock the doors.

Napahilamos na lang ako sa mukha at naiinis na tinignan siya. “Seriously, what is wrong with you? Ano ba kailangan mo?”

He shrugged. “Just drink that.” Sabay hayag ng kamay sa inumin na nasa kandungan ko pa rin pala.

“Kapag nainom ko ’to papakawalan mo na ako?” Tanong ko na nakapagtawa sa kaniya nang mahina.

“Don’t say it like that. Parang lumalabas pa na ako ang kumidnap sa’yo.” Tsaka ito umusog muli palapit sa akin.

Sinubukan ko namang umusog palayo kahit wala na ako mauusugan pa. “Pwede bang huwag kang lumapit sa akin. If I only have my daggers baka kanina pa kita sinaksak sa leeg dahil sa mga pinaggagagawa mo sa akin kanina.” Iritadong sabi ko rito.

He chuckled as he grab the drink from my lap. “Ipagbubuksan lang kita ng inumin, honey.” Malambing na sabi nito.

Inirapan ko naman siya. “I can do it on my own.” Tsaka sinubukang inabot ang inumin sa kaniya.

Napaatras naman ako nang makitang may inilabas siya na maliit na bagay sa bulsa ng pants niya at tinapat sa akin iyon. Kinunotan ko naman siya ng noo. He flick it and I realize that it’s a swiss knife when I saw its little blade. Pinaikot niya ang pwesto nito sa kamay niya para tumapat sa akin ang hawakan nito.

“Take it.” He said.

I suspiciously look at him. “Why you giving it to me?”

“You said if you only have your daggers sasaksakin mo ako sa leeg dahil sa mga ginagawa ko sa’yo.”

I gaped at him as I look at the swiss knife. Nagdadalawang isip pa ako na kunin iyon, but I eventually take it. It might made me feel safe around this guy somehow. It’s not like I’m literally going to use it. Right?

“You can stab me if I did something you don’t like.” Then he wink at me before he turn his attention to the drink.

Sinimangutan ko naman siya. “Are you mocking me? Sa tingin mo hindi ko gagawin? Wala ka bang kinakatakutan?”

Narinig ko naman ang pagbukas niya sa latang inumin. “We’ll see.”

Napakunot ang noo ko sa sinabi nito.

“Hoy kala ko ba akin ’yan?” Gulat na tanong ko nang nilapit niya sa bibig niya ang inumin.

Anong trip nito?

Ininom niya ang nasa lata na ikinataka ko. Ngunit nagulat na lamang ako sa mga sumunod na nangyare.

Uminat papunta sa akin ang braso niya at ramdam ko ang paglapat ng kamay niya sa batok ko. Napasinghap na lamang ako sa kabiglaan nang marahas niya ako hinila palapit sa kaniya. Bago pa man ako makaiwas ay nagbanggaan na ang mga labi namin. Nanlalaki ang mga mata ko at awtomatikong tinutulak siya ngunit hindi niya hinahayaan na kumawala ang labi ko sa kaniya.

There’s no way that I’m being kiss by this creep!

“S-stop—hmmph!” I managed to mumbled between our lips,

I groaned as I felt his hand on the back of my head and pulled my hair as he kept my head in a firm position. Sinubukan ko na lang na itikom ang bibig ko sa aking makakaya. Narinig ko naman ang pagbagsak ng latang inumin sa sahig ng kotse at naramdaman muli ang malalamig na kamay niya sa panga at pisnge ko. Nilalabanan ko man pero mahigpit niyang hinawakan ang pisnge ko kung kaya’t bumukas nang bahagya ang labi ko, sinamantala na niya ang pagkakataon na iyon.

Halos luluwa na ata ang mga mata ko nang maramdaman ang pagpasa niya sa akin ng inumin na nasa bibig lang pala niya nang inumin niya ito. Dahil sa pwersa na binubuhos niya sa mga labi namin, wala na ako nagawa kung hindi ang malunok ang ibang likido at dama ko rin ang pagtulo ng iba palabas ng mga labi namin papunta sa baba at leeg ko. I tried to push him again but he’s just too strong. Or am I that weak?

I felt his tongue move inside my mouth and teasing my tongue to join to his play.

Binitawan na niya ang hawak sa panga ko at naramdaman ko ang paggalaw nito pababa at papulupot sa bewang ko hanggang sa maramdaman ko na ang palad niya sa likod ko. Pati na rin ang paghila niya sa buhok ko ay unti-unti na ring lumuwang at ramdam ko pa ang pagmasahe niya sa likod ng ulo ko at pati na rin sa batok ko.

I don’t know if that is a good thing, but definitely a bad thing for me. Naramdaman ko na lang ang panghihina sa sarili dahil sa halik ng lalakeng ito. Ang pagtutulak ko sa kaniya ay humihina hanggang sa napasandal na lang ang mga kamao ko sa dibdib niya. I felt him smirk between our kisses and gladly take advantage at my moment of weakness. I felt his hand doing circle to my back which is making me relax and be dawn to the kiss even more. My eyes were closing and feeling his wet muscle swirling inside my mouth. My tongue is starting to participate to his play. I felt him suck my lower lip and gently tugs at it with his teeth. I groaned in our kisses.

“Sorry about the mess.” He murmurs against my mouth. “Let me clean it for you.” Then he again pulled my hair, more gentle this time.

Pinatingala niya ako gamit ang paghila sa buhok ko at tsaka siya yumuko nang bahagya. I breathily sigh as I felt his wet muscle on the base of my neck again. Pinasadahan ng dila niya ang likido na tumulo doon hanggang sa mapunta siya sa baba ko at pabalik sa labi ko.

The muscles inside the deepest and darkest part of me clench in a delicious way. It’s a new feeling to me. My mind becomes totally foggy. I didn’t really think of anything except our heated kiss. But part of me is telling that I need to stop, we need to stop.

Natagpuan ko na lang ang sarili na dahan-dahang pinapahiga sa inuupuan namin. I heard myself moaned automatically as I felt him bit my lips again but much harder than earlier. He gave me soft kisses to my jaw and cheeks until he found his way to my neck again.

“You’re so soft, honey. I want to eat you.” I heard him whispered which made my heart almost leap to my throat.

He keeps kissing and licking my neck as his hand on my back journeyed to my waist. I almost shiver at the feeling of his hand when he inserted it inside my shirt to feel my bare skin.

What am I doing? Am I being hypnotized?

Napasinghap naman ako sa gulat nang maramdaman ang pagsipsip at pagkagat ni Mario sa leeg ko. Napahawak ang isa kong kamay sa suot niyang polo habang ang isa ko namang kamay ay napahigpit sa hawak nito.

Teka… hawak?

Tinaas ko kaagad ang kamay ko nang maalala hawak hawak ko pa rin pala ang swiss knife ng lalakeng ito. Kasabay non ang tuluyang pagbalik tino ko sa mga nangyayare. Halo umaapoy na sa init ang mukha ko dahil sa nangyare.

Agad naputol ang pag-iisip ko nang bumalik sa mga labi ko ang atensyon ni Mario at naramdaman ang pag-akyat ng kamay niya mula sa bewang ko papunta sa dibdib ko. My eyes were open as I look at his closed eyes while kissing me.

“We’ll see.”

Is this what he meant earlier?

I winced when he bit my lower lip again. Tinaas ko ang swiss knife habang naglalaban pa rin ang mga labi namin. I didn’t even hesitate as I launch the blade down unto the back of his broad shoulder.

“Fuck.” He hissed and finally stop kissing me.

Nilayo na niya ang mukha niya sa akin nang bahagya at tinitigan ako.

Tinignan ko naman siya pabalik nang may halong panggagalaiti dito kahit alam ko na namumula ang mukha. “Let me go, Jackson.” Mariin na sabi ko rito.

He looked at me for a moment before letting out a chuckle. “You really did it huh.” Tinignan niya pa saglit ang masasamang tingin ko sa kaniya. He sighed. “Fine, fine. I’m going to stop.” Then he gave me a quick kiss which made my eyes wide again. “For now.”

Nabitawan ko na ang swiss knife na nakasaksak lang sa kaniya nang umalis na siya sa ibabaw ko. I heard him grunt as he sit and take a good look at his swiss knife in him. Ako naman ay napaupo na rin at pakiramdam ko ay unti-unting nawala ang pagkamula ng mukha ko nang tinignan ang kalagayan ng kasama ko. Namumutla naman ako dahil doon lang nag-sink-in sa akin lahat. Did I just stab someone?

Narinig ko muli ang mahinang hinaing ng kasama ko, na hindi nakakatulong sa nararamdaman ko ngayon. I just stabbed him. Argh. No, no, no, what’s wrong with me. I know I hate him but not at the point that I will stab him!

Napahinga naman ako nang malalim nang tignan ko ang mga kamay ko na naginginig. I’m a fucking mess. He pushed me to the edge, kaya hindi ko naiwasan na gawin iyon. Damnit.

“Hey.” Napapitlag naman ako nang hawakan ni kupal ang balikat ko. “You’re pale. Parang kanina lang namumula ka.”

Hindi ko pinansin ang huli niyang sinabi at napatingin sa swiss knife na mukhang tinanggal na niya sa pagkakasaksak sa kaniya. Isn’t that dangerous? But it’s just a small blade. Argh, I probably shouldn’t say that since I’m the one who stab him.

“I’m okay, honey.” Nagising naman ako sa pag-iisip ko nang marinig ang malumanay na boses ni Mario. Paarang nagpintig pa nga ang tenga ko doon dahil ibang tono ang ginamit niya sa akin. “You don’t have to feel guilty about it. I have friends doing this to me. Meron pa nga binaril ako.” He shrugged but he also seems trying to make me feel better. “Don’t worry too much about it. It’s just a scratch.”

I frowned at him. Pero nabawasan naman kahit papano ang pag-aalala ko dahil sa mga sinabi niya. Hindi ko alam kung totoo ba ’yong mga sinasabi niya o gawa gawa lamang niya para pagaanin ang loob ko. But it’s odd, pinapagaan niya ang loob ko.

“Binaril ka?” Mahinang tanong ko na lamang habang pinapakalma ang sarili. This ride is a rollercoaster of my emotion. Damn this creep. Ayaw ko na ulit makasabay ’to sa isang sasakyan.

“I’ve been shot many times, honey. By my friends or enemy. You name it.” Sagot nito.

My head turned to look at him. He winced as he gently flex his shoulder. “Stop doing that.” Mahinang sermon ko dito. “Wala ka bang paniyo diyan?”

“I can take care of it.” He said. “Thank you for the concern, honey.” Then he smirked as I grimaced at him. “I didn’t really thought that you’re going to stab me. Quite unexpected and new to me.”

Inirapan ko naman siya. “Oh akala ko ba sanay ka na sa mga ganiyan.”

“Yes, sanay ako at nakaranas na ako ng mas malala pa dito. But whenever I make out with someone, they never pierce a blade in me.”

Napasimangot na lang muli ako sa kaniya.

Right, they can’t resist this playboy Mafia. Argh, kahit naman ako hindi nakatanggi, pero nakabalik naman ako sa katinuan kahit papaano.

Shit, muntikan na. I was about to lose my mind.

Napatingin naman ako muli sa labas ng kotse at laking pasalamat ko na lang na naimbento ang mga heavy tinted na kotse katulad nitong sinasakyan namin. Kung hindi ay uulanin ako ng asar ni Hero.

Speaking of my friend, nandoon pa rin siya sa tapat ng entrance ng mansion na mukhang nag-aalala na kakahintay. Marahil ay nagtataka na ito bakit ang tagal ko sa loob ng sasakyang ito.

Now that I think about it, it’s been a long ass day. Ang daming nangyare sa iisang araw lamang. Please lang ganito ba kapag magkakaroon ng asawa na Mafia leader. Mas dumagdag lang ang dahilan kung bakit ayaw ko magpakasal dito sa lalakeng ito.

Aminado ako na magaling at nakakadala siya humalik. But that doesn’t mean na papayag na akong ikasal sa kaniya. And it’s just a mistake. Masakit lang ang ulo ko at pagod…

Yeah, that’s right. Wala lang ako sa sarili ko ngayong gabi.

“Pwede bang pababain mo na ako?” Tanong ko sa kupal.

Wala naman siyang sinabi at kinuha ang maliit na remote ng kotse tsaka may pinindot doon. Nakarinig naman ako ng parang pag- click sa pintuan ng kotse. Bumuntong hininga naman ako at hinawakan na ang handle para buksan ang pinto.

“Wait.” Tawag sa akin ng kasama ko.

I frowned as I look at him. “Please pakawalan mo na ako. Kailangan ko na magpahinga at kailangan mo na rin ipa-check agad yang…” I winced before continuing. “…saksak mo.”

He smirked as he lend his hand in front of me. Tinaasan ko naman siya ng kilay at binigyan ng mapagtanong na tingin.

“The ring.” He answered.

Magtataka pa sana ako nang maalala ang singsing na nasa bulsa ko. Napa-oh naman ako at kinuha ang singsing na may silver lace. I hand it to him. Pinanood ko naman siyang tanggalin ang lace doon.

“A ring is not a pendant, honey.” Sabi nito tsaka inabot ang kaliwang kamay ko.

“I don’t want to wear it.” I whined in a low voice as I was about to avoid his touch. Pero agad naman na niya hinawakan iyon.

He stared at me as I remember his warning about me avoiding his touch and gestures towards me. Should I be mindful about my actions? Ayaw ko na mangyare ’yong kanina. I’m not comfortable with the feeling of what happened earlier. But it feels good at the same time?

Argh what’s happening to me?

“Oh honey we have a deal. You wear it then I won’t force you to live with me before our marriage.” Sabi nito tsaka sinuot sa akin ang singsing. “And it’s lovely on your hand.” Then I just swallowed as he give my hand a kiss while looking at me intently.

I hate the fact that he is this good looking. Gosh, how I wish na hindi na lang siya ganito kagwapo para iwas tukso naman.

I really need some sleep. I mean nakatulog na ako kanina pero parang napagod lang din ako dahil sa pampatulog na binigay sa akin nang pinakidnap ako ni Claudia.

“Stop spacing out in front of me.” The creep said as he cupped my chin. “I might continue what we are doing earlier.”

I felt my face heated up and gently move out of his touch. Tinalikuran ko na siya at binuksan ang pintuan. Nakita ko naman ang kaginhawaan sa mukha ni Hero pati na rin sa iba pang mga tauhan na nakaabang sa pagdating ko.

Tuluyan na akong bumaba at nilingon ko pa saglit si Mario na nakatingin lang din sa akin. “Ipatignan mo agad ’yang balikat mo.” I softly said.

He gave me a dazzling smile. “Will do, my sweet fiancé. Good night.”

Tinanguan ko na lamang siya at sinarado na ang pintuan ng kotse. Bahagya namang yumuko sa akin sila Maddox at ang driver bago sila pumasok sa sasakyan. Ano kaya magiging reaksyon nitong mga ’to kapag nakita na ang Lord Mario nila na ay may saksak sa likod ng balikat?

I sighed as they finally drive and leave the place. And that guy is finally gone at my sight.

Lumakad na ako papunta kela Hero at ang kaibigan ko naman ay naglakad na rin papalapit sa akin nang wala na ang sasakyan nila Mario.

It’s really a long day. I should get some sleep as soon as I lay on my bed. Magshoshower pa ba ako? I don’t know if I have the energy to do so—

“Bridge.” Rinig kong tawag sa akin ni Hero. “Ayos ka lang ba? Hindi ka naman siguro sinaktan doon sa Maeve’s Clan diba?” Tanong niya at pinalibutan ang itsura ngunit napatigil din siya at nakatitig lang sa akin.

“Okay lang ako, Hero. Please magpapahinga muna ako.” Sabi ko sa kaniya at lalagpasan na sana siya.

Hinarangan naman ako ni Hero. “Ahhmm, Bridge.” Bulong na tawag nito sa akin habang nakatingin sa akin. Parang ngang nanlalaki pa ang mga mata nito.

Problema nito?

“Hero, gusto ko na magpahinga.” I whined.

“I know that. Pero ’yong leeg mo.” Sabi nito tsaka tinuro ang gilid na parte ng leeg ko.

Kinunotan ko siya ng noo. “Huh? Bakit? Anong meron?” I’m too tired to even guess what is it.

Napakamot ulo na lang siya. He sheepishly smile and hold my wrist. Nilagay niya ang kamay ko sa leeg ko para matakpan ang kung ano man meron doon. “Maybe you should see it for yourself. Let me assist you to your room.”

Sinimangutan ko na lang siya at sinundan papasok sa mansion habang hawak hawak pa rin ang leeg ko. Habang naglalakad ay binati naman ako ng mga tauhan. Tinanong ko pa kung nasaan sila Papa at Mama, sabi naman ni Hero ay nagpapahinga na sa kwarto nila. Hindi na rin naman daw sila masyadong nag-alala sa akin dahil susunduin naman ako ni Mario at nasa Maeve’s Clan naman ako na isa sa mga pinagkakatiwalaan nila.

Hindi ko rin ba alam sa kanila. Someone just kidnapped me, though siguro para sa kanila hindi kidnap iyon dahil nagpaalam naman daw sa kanila si Claudia. And I frowned at the thought of how my parents trust Mario the creep.

Nang makarating na kami sa kwarto ko ay nagpaalam na si Hero sa akin. Pero hindi naman tumakas sa paningin ko ang mapang-asar niyang ngisi. Hindi ko na ito naitanong dahil nakaalis na ito agad at masyado ng pagod ang katawan ko para makipagkulitan pa sa kaniya.

Nang makapasok na ako ng kwarto ay dumeretso na ako sa bathroom. I find the energy to take a quick shower and went to the sink to brush my teeth.

Habang nagtotooth brush ay inaantok ko tinitignan ang sarili sa salamin. Pero habang patagal nang patagal sa pagtitig ko sa sarili parang nawawala na rin ang antok ko dahil sa nakita.

Oh fuck.

Napapitlag naman ako sa pagtunog ng cellphone ko sa labas. Madali akong nagmumog at pinuntahan ang cellphone ko habang nanlalaki pa rin ang mga mata ko.

Nang makuha ko ’yon may unknown number na nag-message sa akin pero alam ko na agad kung kanino ito.

From +639*********:

I love how I can easily leave a mark on your skin. Have a good night sleep, honey.

Napahawak naman ako sa leeg ko at mariing napapikit.

Okay, I met his stepmother. Someone shoot us in the café, which was actually a prank of that maniac. Then my parents insisting me to live with him . His stepsister kidnapped me and did some research shit about my body. I learned knew information about my kidnappers when I was a kid.

Then the creep lick my neck.

Kissed me.

And he fucking give me a hickey?

Kaya pala ngising aso si Hero kanina dahil sa marka na ito.

Argh. What a damn day.

What a freaking damn day!

Chapter Nine

“Nice aim, sweetie.”

Napalingon naman ako sa gilid ng shooting site ng training ground kung saan nagmamasid si Papa. You can say that he’s my trainer for today.

Simula nang piliin ko ang archery bilang pangunahing sandata na gusto kong matutunan, pursigido talaga ito sa pagtuturo sa akin kahit na mas bihasa siya sa mga baril, like everybody does. Pero kahit kailanman ay wala siyang sinasabi patungkol dito at wala rin siya maging kahit na anong reklamo tuwing nalalaman niyang tinatakasan ko ang iba ko pang mga lessons katulad ng sparring at paggamit ng baril. He also never did ask me if he can teach me how to use that weapon. He just let me stick with archery and daggers as long as I want. Pero alam ko na na gusto niya ako matuto ng iba pang armas. Ngunit hinahayaan lang niya ang mga tauhan namin na mag-handle ng ganoong bagay para ituro sa akin, which is tinatakasan ko palagi.

Nginitian ko siya nang marahan tsaka lumapit sa kaniya. Kinuha naman niya ang tumbler na nasa katabing mesa niya at inabot iyon sa akin nang malapag ko na ang mga gamit ko.

“Thank you, Papa.” Saad ko nang makuha ang inumin.

“You’re getting good with that weapon of yours.” Puri muli nito habang pinagtuonan niya ng pansin ang bow at arrows sa mesa.

Napasimangot naman ako dito dahil nararamdaman ko ang awkwardness sa paligid namin.

Simula kaninang umaga ay parang napaka-pormal nilang dalawa ni Mama sa akin. Iniisip ko nga ay baka nagtatampo sila sa akin o nagi-guilty sila dahil sa sagutan na nangyare sa amin nang malaman ko na gusto nila akong patirahin sa sa lungga ng Jackson na iyon. Tapos hindi rin kami nagkaroon ng tsansa na mag-usap pa kagabi dahil sa kagagawan ni Claudia.

As of now, hindi pa nila ulit inoopen ang nais nila sa paglipat ko.

But I’m not really use in this kind of treatment. They seem to be acting like a normal parent, which is totally not their persona when it comes on parenting. Wala ’yong kulitan na nakasanayan ko sa araw araw na buhay ko dito. And they usually hug and squished me to death every morning when they see me. Lalo na matapos ang mga nangyare kagabi. Yeah, ang awkward nga talaga.

Bumuntong hininga ako at nilapag ang tumbler sa mesa. Please, I can’t do this anymore. “Papa, I’m not mad anymore.”

Kita ko namang napatigil siya sa pag-aayos ng mga arrows sa bag at inangat ang tingin sa akin. Malalim naman ito napahinga na parang bang guminhawa ang kalooban nito dahil sa narinig. “Talaga?” Ngiting tagumpay na tanong nito.

Pabiro ko naman siyang inirapan. “Opo, kaya tigilan niyo na ’yang serious demeanor niyo ni Mama. Hindi ho bagay sa inyo.”

Mahina naman siyang natawa doon. “Well sweetheart, we’re serious all the time. Especially nagpapatakbo kami ng clan.” Tsaka kinuha ang bag ng arrows at sinenyasan ang isa sa mga tauhang nakabantay sa isang gilid para iayos ang mga gamit.

“So iba lang talaga ang trato niyo sa akin?”

He snorted. “Of course, anak ka namin. Alangan naman tratuhin ka rin namin ni Mama mo katulad sa mga tauhan natin. That seems not right at all. You’re our precious baby!” He exclaimed as he handle the bow to one of our men.

“I’m not a baby anymore, Papa.” I groaned as I walk closer to the table and took a sit on it. “I’m already 18. And ikakasal na nga ako, diba?” Hindi ko naman naitago ang panunuyang tono sa pananalita ko.

He sighed as he smile at me a little. “Yeah, you’re getting married in a few days.” Lumakad siya palapit sa akin at inakbayan nang napatayo naman ako nang maayos. “Come, how about we take a break at ikwento mo sa akin ang ginawa mo sa Maeve’s Clan. Sabi naman ni Mario ay hindi ka pinabayaan ng Step Sister niya doon. Did you have fun while you’re staying there?” Sabi nito habang naglalakad na kami palabas sa shooting site.

“Pa, nakidnap ako tapos tatanungin mo ako kung nag-enjoy ako?” Kunot noong tanong ko rito.

Mahina naman siyang natawa. “At first we are worried, but Mario make sure that you’re okay. Nakauwi ka naman ng buo at nasa maayos na kalagayan ang katawan mo. Tsaka asawa mo naman siya, mabait ang batang iyon. Natural lang na pagkatiwalaan namin siya.”

I almost throw up when he said that creep is mabait . Ilang araw ko na nakilala ang taong ’yon, at malayo sa mabait ang ugali niya. At hindi ako totally na maayos ang kalagayan nang makauwi ako. Nawala ata ako ng ulirat dahil sa kamanyakang ginawa niya sa akin—Shit, I don’t want to remember that right now.

“Hindi ko siya asawa.” Sagot ko na lamang.

“Pero ikaw naman na nagsabi na ikakasal ka na. Same thing, sweetie.” He backfired.

“Papa naman.” I whined as we walk to the sparring area.

Rinig namin ang paglaban-laban ng mga tauhan namin. Their grunts, punches, and shouts of their trainer, which is Tito Vic, echoed around the place. Nakita ko naman si Hero na pawisang nakikipaglaban. Nang mahagip niya kami sa kaniyang paningin, madaling nagbigay ito sa akin ng maliit na pagsaludo at kinindatan pa ako bago umatake muli sa kaharap niya. Napailing na lang ako sa ginawa nito at pinasadahan pa ng tingin ang iba pa naming mga tauhan. Mga matitipuno ang katawan nila at halatang malalakas ang mga ito. Kahit ang mga kababaihan ay hindi rin nagpapatalo sa mga kalalakihan.

May alam naman ako kahit papano sa pakikipaglaban nang harap-harapan. Pero hindi nga lang ako ganoon kalakas katulad nila Hero. Kaya ba ako madaling i-corner ni Mario dahil ito siguro ang bunga sa pagtakas ko palagi sa mga lessons na binabato nila sa akin?

Maybe I should start attendting to this kind of trainings. Para naman may palag ako kay kupal…

“You’re so soft, honey. I want to eat you.”

Ramdam ko ang pag-akyat ng dugo ko sa mukha ko dahil sa naalala. Napailing-iling naman ako nang biglang pumasok sa isipan ko ang mga nangyare kagabi. That guy is really getting on my nerves. Sinubukan kong pigilan na lamang ang pagpula lalo ng mukha ko bago pa mahalata ni Papa.

Eat me? That pervert.

Mabuti na lang talaga at nakisuyo ako kay Hero, na ginawa pa akong joke time, kaninang umaga na manghiram ng kahit anong makeup na pangtakip ng markang nilagay ng kupal sa leeg ko. I was planning to put some band aid on it at first, pero naisip ko rin na mas mabuti na lang na takpan ito ng makeup para hindi na ako magdahilan pa ng kung ano-ano sa mga magulang ko kapag nakita nila ito. They’ll find it suspicious. At alam kong mamumuhay ang pag-asa sa mga mata nila kapag nalaman nilang binigyan ako ng hickey ni Mario. Baka isipin nila ay nahuhulog na ako sa patibong ng lalaking iyon.

So no, hangga’t maaari ayaw ko malaman nila.

“Wala ka talagang balak sabihin sa akin ang mga nangyare sa’yo kagabi?” Tanong muli ni Papa nang tuluyan na kaming nakalabas sa training ground.

Muntik pa ako mapatigil sa paglalakad dahil sa tanong nito, pero nang maalala ko na tungkol sa Maeve’s Clan pala ang tinutukoy niya napahinga na lang ako nang malalim. Damnit, I should stop being so fixated on what that creep did to me.

“Well they were kind enough to let me know their intention on why they borrow me.” Sagot ko na ikinatango naman ni Papa. “It’s about some research about my body. Ang sabi sa akin ni Claudia konektado iyon sa nangyare sa akin nang nakidnap ako noong bata ako. Pero sana man lang ay sinabihan na lang niya ako tungkol dito bago isagawa ang kung anumang plano niya at hindi ako basta basta kinuha sa pamamahay natin.”

He turned and smiled at me softly. “Claudia Maeve, right? That child is really smart. Halatang nagmana sa kaniyang lolo na si Carlito Maeve. She’s been really persistent on this research about your… condition.”

I stopped walking when we got inside of the mansion. “Meron bang nangyare sa akin pagkatapos niyo ako iligtas noon?”

“We’re really not sure about that. Nang maligtas ka namin at pinatingin sa Maeve’s Clan, normal naman lahat ng resulta nang magsagawa sila ng ilang test sa katawan mo. Pero gusto pa rin nila Carlito na magsagawa pa ng maraming test na tinutulan namin ng Mama mo dahil normal naman ang lahat ng nasa katawan mo. Wala rin sila natagpuan na kung anong kakaiba. Nawala ka sa amin ng tatlong taon at nangungulila na rin ang mama mo sa pagkawala mo. And you know how painful it is to see her being depressed. Kaya inuwi ka na namin nang maayos na ang kalagayan mo.” Bumuntong hininga naman siya bago niya idantay ang kamay niya sa sa balikat ko. “But now, it’s really up to you. We’re aware na gustong gusto ituloy ng Maeve’s ang pagsusuri sa katawan mo dahil isang malaking katanungan pa rin kung ano ang pakay ng mga taong kumuha sa’yo.”

“Claudia said something about the Niklaus’ Clan being my possible kidnappers?” I said and saw his lips pursed in thin line.

“Yes, it’s also one of the reason kung bakit pursigido ang Maeve’s dito, dahil sa mga Niklaus’.” He sighed. “I’m so sorry, sweetie. Kahit kami ay hindi rin malaman kung sino ang mga kumuha sa’yo. Ang mga natitirang tauhan na nahuli namin ay nagpakamatay rin agad kesa sa may masabi silang iba.”

Kita ko ang pag-ukit ng stress sa mukha ni Papa. Tila ba naalala nito ang mga araw ng pagakawala ko. I know it’s been hard for them. Hindi rin naging maayos ang relasyon nila Mama noon dahil sa pagkawala ko. Pero nang makabalik ako wala na silang iba pang ginawa kung hindi ang bantayan at mahalin ako lalo. I get it why they’re overprotective, but there are times that I wish they should loosen up a bit.

Though I don’t really have the courage to say something about it. Mag-aalala lang sila lalo. I know they have the best intentions when it comes to me. Nakikita ko naman ang mga dahilan kung bakit sila ganito at kung bakit din nila ako ipapakasal sa kupal. Kaso nga lang ay ayaw ko talaga. I’m seeking for freedom, and being with that Mario Jackson will take me nowhere.

Napahinga naman ako nang malalim. “Claudia also said that you’re one of the best snipers in the country.” I said randomly to change our topic.

Nagbago naman ang ekspresyon niya bago ito mahinang tumawa. “She said that?”

I shrugged. “Parang binigyan niya ako ng Mafia 101 lessons doon.”

“You hate those kind of lessons right?” Sabi ni papa at pinagkrus ang mga braso niya sa dibdib.

I rolled my eyes. “Wala naman akong choice kung hindi ang makinig. She said we are the ‘Hawk Eyes’ clan. Sino nag-isip ng corny na pangalan na iyon?”

Natawa muli siya at sakto dumating naman si Mama sa kinatatayuan namin. Dama naman niya ata na maayos na ang kalagayan namin kaya naman inipit ako sa yakap nito. Naiiyak pa nga ito at sinasabi na hindi na raw niya kaya mag-pormal parenting kuno sa akin na siyang ikinatawa lang namin ni Papa.

Pagkatapos non ay pinaliwanag na lang nila sa akin ang mga nalaman ko kay Claudia patungkol sa mga Mafia clans sa bansa. Hindi na namin binalikan pa ni Papa ang nangyare patungkol sa kagustuhang pagsusuri sa akin ng Maeve’s at pati na rin ang mga Niklaus’ Clan.

If you’re going to ask me if I remember something when I was kidnapped, well, may iilan lang ako naalala at karamihan ay hindi ko maintindihan sa kadahilanang masyado pa akong bata ng mga panahong iyon. Tanging memorya ko lang ay ang madilim na malaking kwarto at may mga kasama akong mga bata na halos kasing edad ko lang din. May mga pumapasok sa kwartong iyon na naka-black bodysuit at may maskara sa mukha upang hindi namin makita ang pagmumukha nila. Papasok sila at may ipapakain sa amin na parang gummy bear. Pagkatapos no’n ay nakakatulog ako at paggising ko nasa madilim na kwarto pa rin kami. Ngunit naaalala ko rin na pabawas kami nang pabawas sa loob ng kwartong iyon…

Napapikit na lamang ako at napailing na lamang sa mga naaalala. I really don’t want to remember that nightmare, right now, marami pa akong iniisip na problema. One problem at time, Bridge. Baka matuliro pa ako kakaisip.

“Yo, Young Master.” Rinig kong bati sa akin ni Hero nang makapasok ako sa staff lobby. Nakangisi lang ito sa akin habang nakaupo sa isa sa mga small breakfast/dining table kasama ang iba naming tauhan.

Inirapan ko naman ito at lumapit sa kaniya. Nginitian ko naman nang marahan ang mga bumabati sa akin at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa direksyon ni Hero. Pero napahinto lamang ako nang makita ang pinapanood nila sa malaking flat screen tv.

Speaking of problem.

“We’re now live here in SNET23 with Mr. Mario Jackson, who is rumored to be getting married soon? Is this true, Mr. Jackson? We’ve been hearing these stories all around the country, and I believe the entire world is keen to know who will be the wife of our country’s famous model and well-known mafia leader. “

Napasimangot ako sa tanong ng babaeng interviewer sa kupal na nasa live show ngayon. I really don’t get him. Famous model and Mafia leader ? Boy really loves the attention huh.

Napairap na lang ako dito at ’di na pinakinggan pa ang sasagutin nito. It’s not like he’ll be proud of having me as his husband anyway. At maganda na rin iyon para hindi na mag-expect ang mga tao. Hindi naman matutuloy ’tong kasal na ito.

Alam ko na malapit na ang araw ng kasal namin, but I’m working on it. Okay?

“Upo ka. Meryenda?” Yaya ni Hero at nagbigay naman ng upuan ang isa sa mga kasama niya sa akin. Mukhang kakatapos lang ang training nila at kumakain na sila ngayon.

Inillingan ko naman ito. “Gusto ko lang sabihin sa’yo na may pupuntahan tayo mamaya.”

“Hmm?” Himig nito habang kumagat sa sandwich na hawak niya. “Saan?”

“Basta sabihin ko na lang sayo mamaya kapag aalis na tayo.”

Tinaasan naman ako ng kilay nito. “Ito kamo hindi na lang sabihin. Parang hindi tayo magkaibigan eh. Nahirapan pa ako magpalusot kay Hera nung nanghihiram ako ng concealer sa kaniya.” Pabulong-bulong na sabi nito pero sapat na para marinig ko iyon.

Sinipa ko naman ang binti niya sa ilalim ng mesa namin. Bahagya ito napadaing sa sipa ko at nginitian siya nang matamis. “Sige sabihin mo pa ’yan dito para may makarinig sayo.” Sarkastiko kong sabi dito.

Tinignan ko naman ang mga kasama namin sa mesa na napaiwas lang ng tingin ang mga ito at parang naging interesado sila bigla sa kani-kanilang mga kinakain.

“Oo na po, Young Master.” Panunuyang sagot ni Hero. “Manood ka na nga lang ng interview ng mapapangasawa mo.” Sabay tango sa direksyon ng TV.

Sinimangutan ko naman ito. “Wala naman ako mapapala sa pakikinig sa kaniya.”

“Oh?” Hindi makapaniwalang sagot nito pero alam kong nang-aasar lang ito sa akin. “Hindi pa ba kayo okay? Kala ko naman ayos na ’yong sitwasyon niyo dahil sa nangyare kagabi.” Ngising sabi nito habang kumagat ulit sa pagkain niya.

Pinaningkitan ko siya ng mata. “Mabulunan ka sana.” Sabi ko rito. Rinig ko naman ang pagbungingis ng mga kasama namin. Nang tignan ko ulit sila ay napaubo na lang sila at tinuon muli ang atensyon sa kung saan man.

Natigil naman kami sa pinag-uusapan nang makarinig kami ng mga impit na tilian. Nilingon ko naman ang mga kababaihan sa gilid na mukhang tutok na tutok sa panonood sa flat screen TV kung saan patuloy pa rin ang pag-iinterview kay Mario.

“Young Master, did you hear that?” Nakita naman namin si Hera, ang kapatid ni Hero, na nagmamadaling lumapit sa amin. Tinulak niya pa ang isa sa mga kasama namin sa table paalis sa upuan para angkinin ang pwesto nito. Magrereklamo pa sana ang lalakeng tauhan namin na si Brian nang bigyan naman siya ng mataray na tingin ni Hera. Napakamot na lang sa batok ang isa at kinuha ang pinagkainan nito at humanap ng mauupuan.

“Hear what?” Tanong ko kay Hera na bahagyang tumabi sa akin.

Napasimangot naman ito. “Hindi ka nakikinig ng interview?”

Inilingan ko ito. “Mag-kausap kami ni Hero.” Sagot ko na lamang kahit na wala naman akong balak na makinig talaga sa mga pinagsasasabi ng kupal na iyon doon.

“Eh? Hindi naman importante ’yang si kuya.” Malakas na sabi nito para marinig ni Hero.

“Hoy Hera respeto naman. Naririnig ko sinasabi mo noh.” Sabi ng isa na puno pa ang laman ng bibig.

Hera just rolled her eyes. “Don’t talk when your mouth is full, Kuya. That’s disgusting, see nagtatalsikan pa laway laway mo dito.”

Hero just stick his tounge at his sister and drink his apple juice.

“So, ayon nga.” Pagharap muli sa akin ni Hera. “He mentioned your name earlier! It’s so romantic and—” She squeal.

Napabuga naman sa iniinom si Hero tsaka napatingin sa direksyon ko. Kita niya siguro sa ekspresyon ko na hindi ko nagustuhan ang sinabi ng kapatid niya sa akin.

“Yuck, Kuya Hero naman—”

“HE WHAT?!” Malakas na sabi ko habang napatayo pa sa kinauupuan na ikinatigil naman ng mga tauhan na nasa staff lobby.

Hindi na sila nakagawa pa ng kung anumang ingay. Kahit si Hera ay natahimik rin dahil sa reaksyon ko. Napabaling naman ang tingin ko sa TV at naglakad papalapit dito.

“That’s seems to be a big and surprising news to all of us! You’re marrying a man named Bridgette Jin Hill, did I say his name right, Mr. Jackson?” Sabi ng interviewer at tila nagpintig ang tenga ko sa pagbanggit nito ng buong pangalan ko.

She mentioned my name in a live show. They literally spill my name in public!

Kita ko naman ang ngising nilahad ng mga labi ng Kupal. It seems like as if he knew that I’m watching him right now. “Yes, you indeed said his beautiful name right.”

Nakayukom na ang kamay ko habang pinapanood siya sa screen ng TV.

“Why don’t you say something to your soon to be husband before we end this interview.” Ngiting sabi ng babaeng interviewer kay Mario.

The creep look straight at the camera. Now it looks like he’s intently staring at me. “Take care and wait for me there, my sweet fiancé.” Then he end it with a wink na mukhang ikinatuwa naman ng mga audience na nasa live show.

“You motherfucker.” Bulong ko habang tinititigan ang pagmumukha ng lalakeng kinabwibwisitan ko.

---

“Are you out of your mind?” Naiinis na sabi ko habang hawak ang cellphone sa tenga ko at palakad-lakad sa kwarto ko.

“Well hello to you too, honey.” Bati ng kupal sa akin nang marinig nito ang bungad ko sa kaniya nang sagutin nito ang tawag ko.

Pagkatapos ng live show ay agad akong tumakbo palabas ng staff lobby at narinig ko pa ang pagtawag sa akin nila Hero at Hera. Pero hindi ko na muna sila tinapunan ng pansin at nagdire-diretso papunta sa kwarto ko. Pagkakuha ko ng cellphone ko sa side table ng kama ay agad kong tinawagan ang number ng bwiset na lalakeng iyon. Sabihin ba naman daw sa public ang buong pangalan ko. Mapang-asar na nilalang talaga iyon!

“Alam mo ang kulit ng lahi mo. What happened to ‘I won’t reveal you to the world as long as we’re not married yet’ mo?” Naiinis na sabi ko rito.

I hear him chuckled which just added to my anger fuel. “It looks like binabawi ko na ang sinabi kong iyon.”

My jaw clench on his answer. “Huwag mo akong ginagago Jackson.”

“Hindi kita ginagago, honey.” May halong lambing pa na sabi nito pero halatang pinaglalaruan niya ako ngayon. 

“Mario, hindi ako nakikipagbiruan sa’yo.” Matiim na sabi ko rito. “Alam mong ayaw kong ikasal sa’yo. At hangga’t maaari gusto ko mamuhay nang normal! Tapos sasabihin mo sa lahat ang pangalan ko? Buang ka?”

“Honey, for your information,

ikakasal

tayo sa ayaw at sa gusto mo. Wala ka na magagawa doon. As I said, you can go and try to ruin the wedding. But at the end of the day, sa akin pa rin ang bagsak mo.“ He said in a enticing way. If I’m just like everyone else, I’ll probably purring like a cat with his voice… But I’m fucking not!

“Listen here, Mr. Jackson—”

“No, you listen Mr. Hill.” Napataas naman ang kilay ko nang tawagin niya ako sa apelyido ko. “You’re a stubborn young man. I know that you’re still planning on how to stop our upcoming wedding to have a

normal life

. And let me tell you this,“ I can feel like he’s smirking at me right now. “Don’t be too ambitious. Whatever you’re going to throw at me, bring it on honey. You don’t stand a chance against me.

Matutuloy

at

matutuloy

’tong

kasalang

ito.“

Ramdam ko na ang pamumula ng mukha ko dahil sa inis at galit na naramdaman sa lalaking ito.

“Ano ba kasi kailangan mo sa akin?” I said exasperated. “We’re basically strangers to each other! Ni hindi nga kita ganoon kakilala. Nakita mo lang ako nung sanggol pa ata ako. I’m too young to even marry you, old man!”

Nakarinig naman ako ng pagsinghap sa kabilang linya ng tawag. “C’mon honey, did you just call me ‘old man’?”

Napahilamos naman ako sa mukha ko. “Sa dami ng sinabi ko, diyan ka lang may pake?”

“Oh of course, my sweet fiance. I’m actually offended by it.”

“Shut up, hindi ’yan ang pinag-uusapan natin—”

“Since I’m old, why don’t you call me daddy instead?” Pagputol sa akin nito.

Ramdam ko ang pag-apoy ng mukha ko dahil sa sinabi nito. I try to think of something to say back. Pero nagmistulang isda ang lagay ko dahil sa pagbukas sara ng bibig ko.

“Speechless? Go on honey. I don’t mind.” He seductively said.

“Shut up!” Naiinis na sagot ko rito.

“I think it’ll be hot. Don’t you think so?”

Napakunot ang noo ko rito habang nararamdaman ko pa rin ang pamumula ng mukha ko.

“I’ll make this wedding stop, Jackson. Just watch.” Nanggagalaiti na sabi ko rito.

“Ohhh, I’m scared.” Then he laughed. “Good luck with that honey.”

The call ended.

Chapter Ten

“Good luck with that honey.”

I frowned as I remember the last sentence he said. Gusto ko pa sana magsalita pero pinatayan na niya ako ng tawag. At mukhang sinasadya talaga ng walang hiyang ’yon na iwasan ako, dahil nang tawagan ko ulit siya ay ‘cannot be reach’ na voicemail na ang bumabalik sa akin.

“Argh!” Nasabi ko na lang at napapitlag pa si Hero na nagdradrive sa tabi ko nang ihampas ko ang nakayukom kong kamay sa pintuan ng kotse.

“Bridge alam kong nagalit ka, pero huwag mo naman idamay ang sasakyan ko. Mahal mahal nito, ilang taon ko rin inipon.” Rinig kong banat ni Hero.

Tinignan ko naman siya at sinamaan ng tingin. “Edi babayaran ko kapag may nasira, kaya huwag mo akong birubiruin ng ganiyan Bayani. Wala ako sa mood makipagbardagulan sa’yo.”

Napangiwi ito sa sinabi ko tsaka saglit akong tinapunan ng tingin. “Tignan mo ’to. Gusto ng simple na buhay pero ’yong mga ganiyang linyahan pang-mayaman kaya.”

I rolled my eyes at him. “Just drive, Hero.”

“Ano pa ba tawag mo dito sa ginagawa ko? Naglakakad?” Pamimilosopo nito. “Hep! Huwag mo akong paluin. Ililiko ko ’tong sasakyan papunta sa teritoryo ni Lord Mario.” Sabi nito nang bahagya siyang umilag kahit ’di ko pa naman nalalapat ang nakataas kong kamay papunta sa braso niya.

Binaba ko naman ang kamay ko at dinala iyon sa noo ko para hilutin iyon. “Don’t stress me any further. Bilisan mo na lang ang pagmamaneho diyan.”

“Ano ba gagawin mo sa Maeve’s Clan? Papakidnap ka ulit?” Tanong nito.

I look at him with boredom. I hate this guy to be honest. Kung gugustuhin ko lang ay kukuha ako sa isa sa mga tauhan ko na ipagmaneho ako papunta sa teritoryo ng mga Maeve. But I honestly don’t have a choice but to tag along Hero. He’s my best friend and more likely isa sa mga pinagkakatiwalaan ko. Kaya naman tinitiis ko ang pamimilosopo nito kahit ang sarap na niyang ilaglag sa kotseng ito.

“Mag-uusap lang kami ni Coll— este Mrs. Colline.” Sagot ko na lamang at napatingin sa daanang tinatahak namin.

Ramdam ko naman ang saglit na paglingon sa akin ni Hero. “Kailan pa kayo naging close ng future Mother-in-law mo?” Napapikit na lamang ako sa inis sa sinabi niya na ikinatawa naman niya. “Nagtatanong lang ako ah.”

I sighed as I look at his direction again. “May pag-uusapan lang kami.”

Ibubuka niya pa sana ang bibig niya para siguro magtanong o mang-asar ulit, pero hindi naman niya tinuloy iyon nang makita nito ang masamang tingin na binabato ko sa kaniya. He just nodded and act like he’s zipping his mouth then turned his complete attention on the road.

Napasandal na lamang ako sa inuupuan at iniisip ang mga posibleng maitutulong sa akin ni Colline. Yeah, I called her since she’s the only one who offered help to stop the wedding. I’m taking whatever help she might give as long as I’m no longer be marrying that man. Sabi naman niya ay magkita kami sa Maeve’s Clan at nandoon daw siya ngayon. Mabuti na rin na doon kami mag-uusap at hindi sa teritoryo ng mga Jackson. Mahirap na at baka maabutan ako ng Kupal doon. I’m not taking the risk to see that guy after our conversation earlier.

I just hope that Colline will take this seriously. Siya lang ang pag-asa ko. Siguro pati si Claudia maaari rin ako matulungan, since mukhang ayaw niya rin ako ikasal sa Kuya Mario niya, pero panigurado ang isang ’yon gusto suri-suriin ang katawan ko bilang kapalit. Siguro kapag walang-wala na ako at hindi gumana ang plano ni Colline tsaka ko siya lalapitan.

Ilang minuto pa ang lumipas at nakarating na rin kami sa malawak na teritoryo ng mga Maeve’s. Agad naman nila kami pinapasok sa gate at sinusundan namin ngayon ang sasakyang nasa harapan namin na gamit ng isa sa mga tauhan nila para i-guide kami papunta sa main mansyon ng lugar.

Kita ko ang paglikot ng mga mata ni Hero sa paligid namin habang sinusundan ang kotseng nasa harapan. “Mas malawak pa ’yong kela Lord Mario.” Sabi nito na ikinasimangot ko.

“Grabe, ginawa mo ng standard ang teritoryo ng kupal na ’yon?” Sabay irap sa kaniya.

He shrugged. “Just saying. Bakit ba G na G ka? Totoo naman kasi. Hindi mo kasi ina-appreciate ang Clan ng mapapangasawa—”

Tinakpan ko naman ang magkabilang tenga ko. “Oo na, oo na. Kanina pa ako naririndi diyan sa mapapangasawa mapapangasawa na ’yan. Please lang, lubayan niyo muna ako sa salitang ’yan lalo na’t wala naman siya dito.”

Tumawa naman si Hero sa ginawa ko. “Sus, nandito ka nga sa teritoryo ng Stepmom niya. Matic na siya rin pag-uusapan niyo.”

Binaba ko ang mga kamay ko sa kandungan ko at diretso siyang tinignan. “For your information, that’s very specific. ’Yong kasal mismo ang pag-uusapan namin, hindi lang ang lalakeng ’yon.” Sagot ko na lamang.

“Oh?—”

“Subukan mo mang-asar, Bayani. Itutulak kita palabas sa sasakyang ’to.” Pagputol ko sa kaniya dahil alam ko namang pipilosopohin na naman ako nito.

He just chuckled and turned the wheels before it coming to a halt. “Sige, pwede mo na ako itulak.” Ngising sabi niya nang mai-park na niya ang sasakyan na lalo lang ikinasimangot ng mukha ko.

Napatingin na lang ako sa labas ng sasakyan namin at doon ko lang napansin ang malaking mansyon ng Maeve. Rinig ko pa ang pagbukas ni Hero ng kaniyang pintuan at bahagyang tumakbo papunta sa pwesto ko. He opened the door and made a little bow which just made me grunt as he chuckled a little. I stepped out of the car and saw a man waiting for us.

“Master Bridge, welcome to the main mansion of the Maeve’s Clan.” Sabi ng isang tauhan na mukhang kanina pa nakaabang sa pagdating namin. “My name is Alfred, the head butler of the mansion. Please come and let me assist on your way to Señorita Colline.” Sabi nito nang matapos ito yumuko nang bahagya sa amin.

“Should I just wait for you here?” Rinig kong bulong ni Hero.

“No, sumama ka na. Basta wala kang ilalabas na kahit ano kela Papa tungkol sa mapag-uusapan namin. Be quiet and listen, Hero. I’ll probably need a moral support of a friend right now.” Sagot ko rito.

He sighed then nodded. “Okay, I won’t say a thing to Master Branden. I can definitely do that.”

I smiled a little at him. “Thanks.” Then I turned to Alfred the butler and nodded for him to take the lead. Iba talaga ang mga malalaki ang nasasakupan, may pa butler. Sa amin parang si Tito Vic, ang ama ni Hero, ang tumatayong main butler dahil nga sa kanang kamay ito ni Papa.

Nang makapasok kami sa loob ay napakamodern tignan ng loob nito. Mapaghahalataan mong mga mahilig sa science ang mga nakatira dito. Pwede na nga ring pumasa bilang museyo loob nito dahil sa mga nakadisplay na artifacts na mga kagamitan. But at the same time it’s all organized, hindi nagclaclash ang pagiging moderno at ang mga kagamitang naka-display dito.

Though it doesn’t seem homey at all. But who am I to judge, it’s their home anyway.

Napatigil kami sa paglalakad nang makarating kami sa malaking double doors. Marahang kumatok si Alfred doon. “Señorita, narito na po si Master Bridgette.” Anunsiyo nito.

Ilang saglit pa ay bumukas na ang pintuan at sinalubong kami ni Colline na komportable sa kaniyang suot na mahabang silky robe. May hawak pa itong sigarilyo na hinithit niya bago pa magsalita. “Salamat Alfred, makakaalis ka na.”

Nag-bow naman ang butler sa kaniya pati sa direksyon ko bago ito tuluyang umalis.

Napatingin naman si Colline sa likod ko kung saan nandoon si Hero. Bahagyang yumuko si Hero sa kaniya na ikinataas lamang ng kilay ng isa.

“You should’ve ask your bodyguard to wait outside.” Sabi niya nang malipat muli ang tingin sa akin.

“He can join us and listen.” I simply answered and went inside the huge room.

Well, it’s not actually a room, I think it’s her office? It looks like one, so I’ll just assume that it is her office.

“Suit yourself.” Rinig kong saad ni Colline at dumeretso sa mga couch at sofa sa gilid.

Sumunod naman kami dito at naupo ako sa isa sa mga couch habang si Hero ay nakatayo lamang sa bandang gilid at likuran ng inuupuan ko na nagmamasid.

Colline put her cigarette in a small ashtray which is on the coffee table. She leaned back at her seat and crossed her legs as she stared at me. “I’m assuming you want help about your wedding?”

I nodded. “Yeah, badly.”

She stared at me for a second before looking at my friend behind me. She pointed at him. “Can I trust him that he won’t spill anything? I don’t want to put a bad image in front of Mario.”

Napairap na lamang ako sa isip-isipan. “He won’t, don’t worry.”

Magsasalita pa sana si Colline nang marinig namin ang pagbukas ng pintuan. “Mom! I need your help to… Oh”

Lumingon naman ako sa direksyon ni Claudia na naka-lab coat at may protective goggles pa sa tuktok ng ulo nito. “What are you doing here?” Tanong niya at ilang saglit pa ay nakita ko ang pagliwanag ng mga mata niya tsaka ito nagmamadaling lumapit sa akin. Gulat ko naman siyang tinignan nang makalapit ito at agad niyang hinawakan ang kamay ko nang mahigpit. “Payag ka na sa isasagawa kong research? You’re going to cooperate na?”

I winced at her tightening hold. She seems very excited and hopeful. “Ahhmm, no?” Sagot ko at marahang binawi ang kamay ko. “I’m just here to see your mother.”

“Oh?” Then she frowned. Nalipat naman saglit ang paningin niya sa direksyon ni Hero. “And who are you?” Taas kilay na tanong nito.

Napatingin din ako kay Hero na humarap at bahagyang yumuko sa direksyon ni Claudia. “Hero Gonzales, Young Master Brigette’s personal bodyguard.” Magalang na pagpapakilala nito.

Napataas na lang ako ng kilay nang pag-angat ng ulo ni Hero ay bahagya itong napangisi. Lumipat muli ang tingin ko kay Claudia at wala na ata itataas pa ang kilay ko nang makita ko ang namumulang mukha nito habang nakatulala kay Hero.

Wait, what chapter did I miss?

“Claudia?” Parang nagising sa reyalidad si Claudia at napaiwas na ng tingin sa kaibigan ko nang tawagin siya ni Colline. “Ano ’yong sinasabi mo kanina?” She tilted her head as she look at her daughter and to my friend.

Tinignan ko ulit ang kaibigan ko na hindi na ito nakatingin pa kay Claudia at nasa dating posisyon na. Diretso na lamang ulit ang mga direksyon ng mata nito at hindi na rin nakangisi. But I can definitely feel the playful side of him coming out. Naramdaman nito ang pagtitig ko sa kaniya kaya bumaba ito ng tingin sa akin. He mouthed ‘what’ to me as my eyes narrowed at him.

I also mouthed ‘what did you do’.

He just shrugged and smirk.

“W-Wala, Mom. Mamaya na lang siguro. May mga bisita ka pa.” Rinig naming sagot ni Claudia kaya bumalik ang atensyon ko sa mag-ina.

“Really?” Then Colline stared at her suspiciously as I can see that Claudia is squirming at her stance uncomfortably. “Bridge.”

I turned to Colline. “Yes?”

“Is it okay if Claudia will sit here with us as we plan about your wedding?” Tanong nito sa akin.

“Mom, there’s no need-”

“Quiet, Claudia. Hindi ikaw ang tinatanong ko.” Pagputol ng ina sa kaniyang anak.

“Ahhmm…” Napatingin naman ako kay Claudia na nanlalaki ang mga mata. Habang si Hero ay may kaunting ngiti na bumabakas sa mga labi nito. Did I really miss something?

“Well.” Sabi ni Colline na naghihintay ng sagot ko. Si Claudia naman ay tinapunan ako ng tingin na parang nagmamakaawa.

I sighed and go for the safest answer. “If she wants to. I think it’ll be okay. Basta hindi niya sasabihin kay Mario.”

Magsasalita na sana si Claudia at parang handa na ito lumabas nang hawakan siya ni Colline sa braso. “Of course she won’t tell. Right, Claudia?”

Kita ko naman ang pagsalumpak ng balikat ni Claudia na para bang natalo ito sa kaniyang ina. Tinignan niya ako at napatingin sa direksyon ni Hero. Napairap na lang ito bago pumunta sa tabi ni Colline. “Whatever.” Bulong nito at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

I heard Hero snickered and I, again, witnessed Claudia’s blushing face. I never really thought that I will see such thing. Like she’s not really the type to have a reddened face because of a man? Especially to my bestfriend, Hero. I’ll probably going to ask him later about this.

“Okay, let’s continue.” Pag-anunsiyo ni Colline kaya naman nakuha niya muli ang atensyon namin.“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa at sasabihin ko sayo ang naiisip kong maaari mong gawin para hindi matuloy ang kasal niyo ni Mario.”

“Wait, ayaw mo magpakasal kay Kuya Mario?” Tanong ni Claudia na mukhang naka-recover na sa pamumula ng kaniyang mukha. “Why? He’s like one of the hottest, richest, and strongest Mafia in our country. Kahit sino ay mapapatalon sa tuwa kapag nalaman nilang ikakasal sila sa kaniya. Tapos ikaw, ayaw mo? Well it’s not like you’re suitable for him, but I don’t get it. Did you insist him to back out, Mom? Kilala kita, at alam kong matagal mo na gustong ipakilala si Kuya Mario sa mga anak ng mga kumare mo.”

Napairap naman si Colline sa anak niya. “I didn’t insist him. Siya na nagsabi na ayaw niya ikasal kay Mario, and I offered him some help. Siya ang tumanggap ng tulong ko, wala naman din ako magagawa kung gusto niya magpakasal sila ni Mario.”

Lumipat muli ang tingin ni Claudia sa direklsyon ko at saglit niyang tinignan ang taong nasa bandang likod ko. She pursed her lips as her cheeks were tinted in pink. “How about him?” Sabay tango sa direksyon ni Hero. “Bodyguard lang siya, kaya hindi ba dapat sa labas na lang siya maghintay? Wala naman siya kinalaman dito.” Sabi nito na may halong pagka-inis sa tono niya.

“No he can stay.” Sabi ni Colline as she eye her daughter with suspicion. “Let him be, Bridge wants him here. May problema ka ba kung nandito siya?” Tanong niya sa anak niya na nakataas pa ang kilay.

Saglit namang natahimik si Claudia at unti-unting lumalala ang pagkapula ng mga pisnge niya na siyang ikinapukaw ng kuryosidad naming pareho ni Colline.

“Wala.” Bulong na sagot niya at sinulyapan pa ang direksyon ni Hero tsaka ito napairap muli.

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa ng kaibigan ko. Nilingon ko siya at napakibit balikat lang muli ito sa akin habang may ngising nakaukit sa mga labi nito.

“Okay?” Sabi na lamang ni Colline. “We’re going to talk later, young lady.”

Claudia just pouted at her. “Just go continue your discussion.”

“Yes, the plan.” Tumayo naman Colline at naglakad papunta sa malaking office table na nakagitna sa silid. May kinuha ito sa ibabaw nito at bumalik muli sa kaniyang upuan. May nilapag naman siyang folder sa coffee table at inusog iyon sa akin.

“What’s this?” Tanong ko sabay kinuha ang folder.

“Profiles.” Simpleng sagot ni Colline nang buksan ko ang folder at bumungad sa akin ang mga impormasyon patungkol sa mga taong hindi naman ako pamilyar.

I frowned. “Ano naman kinalaman nila sa naiisip mong plano?”

“Profiles of people that are willing to fight Mario Jackson.” Sagot muli niya.

Napatigil ako sa kinauupuan kahit si Claudia ay kunot noong tinignan ang Ina niya.

“Excuse me, what?” Takang tanong ko rito. “People that are willing to fight? Kaya nga ako lumapit sayo para ’di maikasal. Then you’re giving me this profiles of random people to fight?” Did I make the right decision to ask for her help?

She rolled her eyes. “Let me explain my plan first.” Tinuro niya ang folder na hawak ko. “Those are the people that are willing to fight Mario and it’ll totally benefit you. Mga heirs, leaders, and allies ng iba’t ibang clan ng bansa ang nakapaloob sa listahang iyan. Sa totoo lang ay hindi naman para sayo ang laban pinaka-hinahabol nila. They just want to fight the famous leader of the Jackson’s Clan.”

“The battle of prideful jerks?” Sabat ni Claudia. “Well except Kuya Mario. He’s not a jerk.”

“Of course, darling.” Pagsang-ayon ni Colline.

Well I totally disagree.

I can’t help but roll my eyes at them. They’re acting like that creep is one of the best man in the whole world. He’s also a jerk, that’s for sure.

“So the plan is?” Pagbabalik ko ng topic.

“Ask your parents to have Mario fight these guys for your hand.” Ngiting sabi ni Colline.

I blink for a second as I think through on what she said. “A fight for my hand? What do you mean by that?”

“Papapuntahin natin ang mga taong nasa folder na iyan para makipaglaban kay Mario. Hamunin mo ang mga magulang mo na dapat patunayan muna ng isang ‘Mario Jackson’ kung kaya ka nga ba talaga niya protektahan at karapat-dapat ba siyang pakasalan.” Sagot ni Colline. “He obviously didn’t need to prove himself, especially to a man like you.” Komento pa nito. “Pero ito ang naisip kong plano.”

“Kapag natalo siya, ibig sabihin hindi ko na siya papakasalan pa.” Sambit ko na may ngiting gumuguhit sa mukha ko at hindi pinansin ang komentong sinabi ni Colline sa huli.

Claudia snickered. “Kung matatalo.”

“There’s a low chance na matatalo nga si Mario. But since marami siyang kakalabanin, just hope that exhaust will get the better of him.” Sabi ni Colline.

Napatango naman ako. “Pero paano kapag nanalo siya? Which I think is impossible, dahil ikaw na nga nagsabi na hindi basta basta ang mga taong ito.”

Colline shrugged. “It’s not entirely impossible. As I said, there’s a low chance na matatalo siya. Ikaw na bahala pagkatapos no’n. I tried my best.”

Napabuntong hininga na lamang ako at napatango. It’s a good plan actually. Mas mabuti na ito kesa sa wala. But what does she mean of ‘low chance’ na matatalo si Mario?

Tinignan ko naman ang folder. “Ilan ba ang kinuha mo rito?”

“There are 20 people in there.”

“At paano mo naman sila nakuha? Makukumbinse mo ba talaga sila pumunta dito at makipaglaban kay Mario?”

Ngumiti naman si Colline. “Oh I’ve been around bago ko pakasalan si Dante.” She said. “Mga kaaway ng mga Jackson karamihan ang mga nakalista diyan. Kaya naman there’s no doubt na pupunta sila dito makaharap lamang si Mario. At ang iba naman ay gusto lamang hamunin ang kakayahan ng mga Jackson.”

“Ang kailangan ko lang gawin ay kumbinsihin ang mga magulang ko?” Tanong ko.

Tumango naman si Colline. “Just a word from the Hill’s Clan, I’ll send the announcement to these guys immediately.”

I sat in silence as I look at the folder. Baka ito na nga ang magpapatigil sa kahibangang ito. Once na matalo ang Kupal na iyon, babalik na sa dati ang buhay ko. At kung sweswertehin ay makakamit ko na rin ang kakalayaan na tinatamasa ko.

“Sigurado ka ba dito, Bridge?” Rinig kong bulong ni Hero na bahagya na palang nakababa ang kalahati ng katawan nito para medyo mapantayan ang tenga ko.

“Sigurado ako.” Sagot ko sa kaniya.

“Pero paano kung maging palpak ’to?”

“For a bodyguard like him, he seems so nosy.” Rinig naming sabi ni Colline.

I stared at her. “He’s also a friend.”

Napatango lamang ito at napatingin kay Claudia na nakaiwas ang tingin sa pwesto namin na para bang may iniiwasan ito.

“How ’bout you Claudia?” Tanong ni Colline kaya nama’y napalingon sa kaniya ang isa. “What do you think about the plan?”

Tumingin naman sa akin si Claudia. “Well, if it fails. You still have me. May kapalit nga lang.” She smile and shrugged.

Yeah, the research thingy.

Bumuntong hininga naman ako. At least kapag hindi nagwork, may option pa ako. Medyo hindi ko nga lang ganoon kagusto ang kapalit nito. Pero bahala na, sigurado namang gagana ang plano na ito.

C’mon, it’s 20 vs. 1.

He’s a total maniac kapag nanalo pa siya sa ganiyang sitwasyon.

---

“No, Bridge. We can’t do that.”

Napangiwi naman ako sa seryosong tono na binibigay sa akin ni Papa nang sabihin ko ang patungkol sa pagpapatunay ni Mario sa akin katulad ng nasa plano namin ni Colline.

“Pero Papa, it’s a reasonable proposal naman.” Pagdadahilan ko. “I barely know the guy. Kaya hindi ba mas mabuti na isabak siya sa ganitong bagay para malaman ko talaga kung kaya niya ako protektahan at kung karapat-dapat siyang pakasalan ako?” Pag-uulit ko sa sinabi sa akin ni Colline kanina.

Papa sighed as he look at Mama who seems concern to our argument.

“Bakit naman biglaan, sweetie? Akala namin ay okay na ang lahat sa inyo ni Mario at tanggap mo na ang sitwasyon mo? You already said that you’ll give this a chance?” Tanong ni Mama sa akin.

“We’re totally not okay, Mama.” I said exasperated. “Hindi niyo ba nakita interview ng lalakeng iyon sa isang live show? Binanggit niya sa madla ang buong pangalan ko.”

“We know that, sweetie. And I think it’s for the best. Para hindi ka banggain ng mga kaaway ng clan natin at kikilalanin ka bilang asawa ng leader ng Jackson’s. He’s actually doing you a favor, anak.” Sagot ni Papa.

Kinunotan ko naman siya ng noo. “No, Papa. He’s not, he’s making my private life miserable. Kaya dapat patunayan niya muna ang sarili niya sa akin bago niya ako pakasalan. Kasi kung kayo may tiwala sa isang katulad niya, ako wala.”

Magsasalita pa sana si Papa nang biglang may kumatok sa pintuan ng opisina niya. “Master Branden, Senior Jackson and Lord Mario is here.” Rinig naming anunsiyo ni Tito Vic sa labas.

Napahingang malalim na lang si Papa at tinitigan ako nang mabuti. He seems contemplating at something but eventually just sighed and give up on his thoughts. “Okay.” He said. “We will let you do the honors of saying this to them. Kapag pumayag sila, gagawin natin ang mga sinabi mo sa amin kanina. Pero kung hindi, it’s up to you on how will you handle this.”

“Sweetheart.” Tawag sa kaniya ni Mama.

“No, Ridge. Let him do it. He’s big enough to know what he’s doing. Kung gusto ni Mario na kuhain ang tiwala ng anak natin, sila na ang bahala doon.” Sagot sa kaniya ni Papa.

I sighed in relief. “Thank you, Papa.”

Tumango lamang si Papa sa akin at tinawag na si Tito Vic na papasukin na ang mga bisita namin.

“Balae, ano ang atin at pinatawag mo kami?” Bungad sa amin ni Mr. Dante nang makipagkamayan at beso ito sa amin.

Lumapit din sa amin si Mario at nakipagkamayan din ito kay Papa at nagbeso kay Mama. Nang lumipat ang atensyon niya sa akin ay napangisi ito. “Lovely evening, honey.” Bati nito na siya namang ikinairap ko. Napansin ko ang paglapit ng mukha niya sa akin at aatras na sana ako para iwasan siya nang hawakan naman niya ang braso ko. “Do you want to carry on from where we left off last night in the car?” Bulong nito na ikinapula ng mukha ko.

“You know what I don’t like the most? People smacking and avoiding my touch.”

Right, he said that before harassing me. Damn creep.

I stayed on my stance as his lips presses to my hot cheeks. Napalunok na lamang ako hanggang sa nakalayo na ang mukha niya sa akin.

“Good boy.” He whispered.

Ngumisi pa ito bago ako tuluyang bitawan. Damn his husky and sexy voice. Bakit ba biniyayaan ng Diyos ang taong ’to, puwera lang sa ugali? Argh.

“Maupo muna tayo.” Yaya ni Papa sa aming lahat. Nang maupo na kami sa mga sofa at couches, nagsimula na muli siyang magsalita. “Sa totoo lang ay ang anak naming si Bridge ang nagpatawag sa inyo dito, at may gusto siyang sabihin sa inyo.”

Lumipat naman ang atensyon nila sa akin. Nilahad ni Papa ang kaniyang kamay sa direksyon ko para ipahiwatig na sabihin na ang gusto kong sabihin sa mga Jackson. Naramdaman ko naman ang paghawak ni Mama sa kamay ko. She gave me an encouraging smile as I smiled a little back at her.

Nilingon ko naman ang mga Jackson na nakaupo sa kabilang sofa. Mr. Dante is patiently waiting and the creep is amusingly staring at me.

I huffed before I speak. Tinaas ko ang kamay ko at tinuro si Mario. “I’m challenging you to fight in order to gain my trust and to continue this wedding.”

Napataas maman ng kilay si Mario. “Fight?” Tanong nito.

“What do you mean by that, iho?” Sunod na tanong ni Mr. Dante.

“I gathered 20 people that will be willing to fight you, Mario Jackson.” Sagot ko. “Kapag natalo ka nila, ibig sabihin lamang nito ay hindi mo ako kayang protektahan sa mga posibleng darating na panganib sa buhay ko at hindi ka karapat-dapat na pakasalan ako sa darating na Linggo.”

“Branden, Ridgette, may kinalaman ba kayo dito?” Sabat ni Mr. Dante.

Umiling Naman si Papa sa kaniya. “Ang anak ko lamang ang nakaisip ng ideyang ito, Dante. Dahil masyado pa siya nabibiglaan sa darating na kasal nila ni Mario at wala pa siyang tiwala sa kaniya, gusto lamang niya patunayan kung hanggang saan aabot ang kakayahan ng anak mo para sa anak ko.”

“Malaki na ang anak namin. Kahit ito lang ay pagbibigyan namin siya dahil reasonable naman ang kagustuhan niyang mangyare.” Dagdag ni Mama.

“Kailan niyo balak isagawa ito? Nalalapit na ang kasal niyo, tatlong araw na lang.” Sabi muli ni Mr. Dante.

“Bukas na bukas din po.” Sagot ko sa kaniya.

“And where did you get these 20 people?” Tanong ng Kupal.

I bit the insides of my cheeks before answering. “With the help of someone I know.”

He smirked and then chuckled. “Kapag natalo ko ba ang mga taong ’to, tuluyan ka na magpapakasal sa akin?”

I frowned at him. What a cocky ignorant jerk. Ang akala niya ba kung sino sino lang ang makakatapat niya? Nakita ko ang mga background profiles ng mga makakalaban niya at makikita doon na malalakas ang mga ito. Kinuha talaga ni Colline ang mga posibleng kayang pantayan ang lakas ng isang Jackson.

“Don’t be too confident, Mr. Jackson. Baka ikatalo mo ’yan” Seryosong sabi ko sa kaniya.

Natawa naman siya nang mahina at napailing. “Oh I’ll win for sure my sweet fiance.”

“Are you accepting this challenge, Mario?” Tanong ni Papa sa kaniya.

Tumango naman ang isa. “I’ll accept it, if that’s what my future husband wants.”

“That’s settled then.” Sabi ni Mr. Dante. “I am quite offended by this. Pero naiintindihan ko naman ang kagustuhan ni Bridge. My son will definitely gain your trust, young man.”

Binigyan ko na lamang siya ng pilit na ngiti bago muli nilipat ang atensyon sa Kupal na nasa tabi niya.

He smirked and stand from his seat. He stretched his arm and offer his hand to me. Tumayo na lang din ako at tinanggap iyon. Nung una akala ko ay makipagkamayan lang ito pero inangat niya ang kamay ko papunta sa labi niya na siyang ikinaapoy muli ng mga pisnge ko.

He brushes his lips on my knuckles and stared at me as he said. “Challenge accepted, honey.”

Chapter Eleven

I can’t believe it, I’m actually taking a step to finally stop this ridiculous upcoming wedding.

Hindi ko naman maiwasan ang paglawak ng ngisi na pumupunit sa mukha ko ngayon dahil sa saya na nadarama nang matapos ang tawag namin ni Colline patungkol sa pagpayag ng mga magulang ko sa hamon na hinahatol ko kay Mario. Sinabi naman sa akin agad ni Colline na ipapakalat na niya ang balitang ito sa mga clan na nais makalaban ang mga Jackson at asahan ko na ang pagdating ng mga 20 na taong makakaharap ni Mario bukas ng hapon. She told me good luck before she end the call.

Good luck? Luck is definitely on my side with this one. I can totally feel it. Like damn, I’m feeling propitious for tomorrow. I can’t wait to see that creep fall on his knees!

“You’re grinning like an idiot, Bridge.” Rinig kong komento ni Hero na nakatayo malapit sa pintuan ng kwarto ko.

Nang matapos ang meeting na isinagawa namin kanina ng mga magulang ko kasama ang mga Jackson, dumeretso na ako dito sa kwarto at hindi na binalak pang samahan sila na ihatid ang Kupal na iyon sa labas. Hindi ko nga alam kung nakauwi na sila, but that doesn’t matter, nakuha ko naman na ang gusto ko. Hinayaan ko nang sumama sa akin si Hero sa silid ko para naman may kadamayan ako sa sayang nararamdaman ko.

Nilingon ko naman ang kaibigan ko habang hindi pa rin natatanggal ang ngiti sa mukha ko. “Well hell I am, Hero.” Sagot dito. “Bawal ba magsaya dahil may tsansa na akong matakasan ’tong arrange marriage na ’to?”

He snort. “Right, there’s a chance. Pero Bridge ’di mo ba naisip na may tsansa ding manalo siya sa hamon na hinatol mo sa kaniya? Remember what Señorita Colline said that there’s a low chance na matatalo si Lord Mario. Meaning, most likely ay mananalo siya dito sa pa-challenge mo.”

My smile falter a little. “KJ mo kamo.” Sagot ko uli dito na ikinatawa niya lang nang mahina. Inirapan ko na lang ito at binagsak ang sarili sa malambot na kama. “Ang halimaw naman ng lalakeng iyon kapag nanalo pa siya sa ganoong lagay. Like c’mon, benteng katao ang makakalaban niya nang tuloy tuloy. At mga malalakas din ang mga ito, galing nga sila sa iba’t ibang Mafia Clans, diba?”

I heard him hummed. “But there’s still a possibility that he’ll win.”

Kunot noo ko naman siyang nilingon mula sa hinihigaan. “So? Exhaustion will surely get the better of him. Matatalo at matatalo rin siya kapag tumagal ang laban. Ikaw ba kaya mo lumaban ng ganoong karaming tao nang tuloy-tuloy?”

Nagkibit-balikat naman siya. “No.” He answered but then smirked at me as he continue. “But I’m not Lord Mario tho. The guy is way stronger than you think, Bridge. Kaya huwag kang papakampante diyan. Baka masayang lang oras mo.”

Napaupo naman ako sa hinihigaan para matingnan siya nang mabuti. I frowned at his remarks. “Teka, sino ba talaga kaibigan mo sa aming dalawa?”

Natawa naman siya muli nang mahina. “You’re definitely my friend. Pero ang taya ko na kay Lord Mario. Pustahan ikakasal ka pa rin sa kaniya pagkatapos ng mga mangyayare bukas.”

Pinaningkitan ko siya ng mga mata ko. “Are you saying that he’ll surely win this fight? Bilib na bilib ka naman ata sa kaniya, Bayani.”

He snickered. “Just stating my opinions, Young Master .” Sagot nito na may halong pang-aasar lalo na nang sabihin nito ang tawag niya sa akin. “Tsaka bakit ganitong klase ng hamon pa? Gusto mo ’yong pinaglalaban ka gano’n? Gwapo ka?”

“Kaya ka nga nandito para damayan at suportahan ako, tapos papanig ka lang pala sa kabila? What kind of a friend and ally are you?” I scowled. “And hindi ako nagpapakagwapo, anong connect no’n dito? Lakas mo talaga mang-bwiset. I’m doing this since reasonable siyang gawin para sa mga magulang ko syempre. Hindi naman sila makikinig kapag sinabi ko lang na ayaw ko pakasalan ang lalakeng iyon. They’ll just throw me excuses upon excuses. At least dito, kapag natalo siya, maiintindihan nila Papa ang side ko na hindi siya worthy at hindi ako kaya protektahan kaya walang kasalang magaganap. Although wala naman ako pakealam sa lakas na taglay niya, I just don’t want to get married yet, especially to him. “

“Bridge, halos lahat ng tao dito sa Hill’s Clan ay gusto maglingkod sa ilalim ng mga Jackson. Kaya nga todo suporta rin ang mga ’to sa darating na kasal niyo.” Sagot niya na mas lalong ikinalalim lang ng simangot ko sa mukha.

“Oo na, alam ko naman na ako lang may ayaw sa kasalang ito.” Mapait na sabi ko rito.

He smiled apologetically. “Hindi mo rin sila masisi, Bridge. Alam din naman ng lahat na wala kang balak pamunuan ang clan, halata naman iyon dahil tinatakasan mo nga mga lessons mo, diba? Nag-aalala lang sila na kung paano na ang kalagayan natin kapag nawala na sila Master Branden at Mistress Ridgette. Hindi naman habang buhay ay nandito lang sila palagi. Kaya naman nang maiparating sa amin ang balita na ikakasal ka sa isang Mario Jackson, talaga namang guminhawa ang mga pakiramdam nila at masaya sa balitang ito.”

Tinignan ko naman siya saglit bago magsalita ulit. “How about you?” Tanong ko rito na ikinataas niya lang ng kilay. “Do you also feel like that?”

Kita ko namang napakamot siya sa likod ng ulo niya. He guiltily look at me. “Kind of, Bridge. But at the same time I’m also relieved that you’re getting married to someone who’s capable of protecting you.” Napabuntong hininga naman siya sa litong ekspresyon na binibigay ko sa kaniya. “Pero kaibigan kita, at alam ko naman ’yong pinaghuhugutan mo sa buhay. Gusto mo ng normal na pamumuhay at makatamasa ng kalayaan sa magulong mundo ng reputasyon natin. Kaya nga nandito lang din ako palagi para suportahan ka.” Papapatuloy nito. “At asarin ka pa pala.” Then he grin.

My look soften on what he just said. “Sorry, Hero. Pero kasi ayaw ko talaga ikasal sa taong katulad ni Mario na may magulo ring estado ng buhay. At ayaw kong makulong pa lalo palayo sa kalayaan at normal na pamumuhay na hinihiling ko. Marrying him means it’s totally over for me. He’ll just end up gripping me in his hands tight. Ayaw ko rin na mas lalo pang tataas ang panganib na darating sa buhay ko. Tignan mo nga at may 20 na taong gustong kalabanin siya dahil ang ilan sa Mafia Clan nila ay galit at kaaway ng mga Jackson.”

Hero sigh. “Well Bridge at the end of the day taga-sunod lang kami ng mga utos niyo nila Master Branden. Kung ikakasal ka man o hindi, proprotektahan ka pa rin namin nang walang pag-aalinlangan at rerespetuhin ang magiging desisyon niyo.” He shrugged. “Sana matalo mo nga si Lord Mario.”

I smiled at him. “Magpapaparty ako kapag nanalo ako sa hamon na ito.”

Napairap naman sa gawi ko ang isa. “Right, kung saan ka po liligaya, Young Master .” Sabay bow nito sa akin na siyang ikinatawa ko na lang nang mahina.

Natigilan naman kami nang may marinig kaming pagkatok sa pintuan ng kwarto ko.

“Master Bridge, si Maddox po ito at nais ko lang po ibigay sa inyo ang sulat ni Lord Mario.” Rinig naming sabi ni Maddox sa labas.

Napatingin naman sa akin si Hero na hinihintay ang senyas ko na buksan ang pintuan. Napasimangot na lang ako at tinanguan ang kaibigan ko.

Well at least it’s just a letter, right?

Nang buksan ni Hero ang pintuan ay niluwa naman nito ang malaking katawan ni Maddox na naka-pormal na suit pa. Bahagya itong yumuko sa gawi ko bago lumakad papasok ng kwarto. Nang makalapit na siya sa akin ay inabot na niya ang maliit na nakatuping papel sa akin bago ito nagpaalam at lumabas na ng silid bago pa ako makapagtanong ng kung ano.

I knit my brows as I open the paper.

Meet me at the garden, honey. If not, I can totally cancel this challenge of yours if I really wanted to, even if it hurts my pride. - MJ

Sinimangutan ko naman ang nakasulat dito. Bakit nandito pa rin ang Kupal na ’to. And did he just threaten me?

“Ano sabi?” Rinig kong tanong ni Hero nang maisara na niya ang pintuan.

“Nothing.” Sagot ko at nilukot ang papel at shinoot iyon sa trash bin ng kwarto.

As if namang papadala ako sa sinasabi niya. My dad already agreed to it, kahit si Mr. Dante ay pumayag na. Tapos ngayon pa ba siya aatras? Huh, tinatakot niya lang ako. There’s no way that I’m going to the garden and see him.

Bahala siya diyan.

---

“Oh you came.”

Ngising salubong sa akin ni Mario na nakatayo sa main center ng hardin kung saan may mga benches at table doon. Kahit na madilim na ang kapaligiran ay hindi pa rin ito sagabal para hindi makita ang kagandahan ng kapaligiran dahil sa mga fairy lights na nakasabit sa paligid. Nakakarelax na sana ang lugar kung wala lang ’tong kupal na nakatingin sa akin ngayon.

“Paanong hindi ako pupunta? You almost cancel the challenge, you creep.” Inis kong sagot dito at hinihingal na lumapit sa kinakatayuan niya. Natawa naman siya nang mahina sa reaksyon ko na lalo ko lang kinainis.

Hindi na sana ako pupunta dito at matutulog na lang dapat nang maaga. Kaso bigla akong tinawag ni Tito Vic sa telepono ng mansyon at pinapaalam na nais na ipatigil ng mga Jackson ang pinag-usapan namin kanina. Kaya labag man sa loob ko ay pinunthan ko na lang siya dito dahil dinagdag din ni Tito Vic na kung tanggihan man ni Mario ang gusto kong mangyare ay magiging maayos lang ito at tuloy pa rin ang kasal ayon kela Papa. Argh, hindi ko ba alam kung anak pa ba ako ng mga magulang ko o tuluyan na silang nahulog sa patibong ng kupal na ito na nasa harapan ko ngayon.

“I already warned you.” He shrugged.

I narrowed my eyes at him. “Won’t your ego be hurt kapag umatras ka sa hamon ko sa’yo? I already spread the word to the people that you’re going to fight. Magmumukha kang duwag kapag umatras ka pa.”

He looked at me and seems impressed on what I just said. “Ang bilis mo ipakalat sa kanila ang balita.” Sabi nito tsaka humakbang papalapit sa akin. He’s towering me as I felt his finger under my chin and slightly chuck it for me to look up at his annoying handsome face. “Tell me, who is this someone that helps you to find those people? it’s definitely not your personal Bodyguard, right? What’s his name again?”

I swallowed thickly as I took a step back. His minty breath with a hint smell of cigarette is fanning my face. “It’s not Hero.” Sagot ko. “At sa akin na lang iyon kung sino ang tumutulong sa akin.”

He hummed. “Is that so, honey?”

I glowered at him. “You should practice on calling me by my name. Hindi magtatagal ay idedeklara nila Papa na hindi na tayo ikakasal pa.”

Natawa naman siya sa sinabi ko. “How can you be so sure that I will lost tomorrow in this little game of yours?”

I smirked. “Bakit? Sa tingin mo naman mananalo ka bukas? Imposible mangyare iyon.” I confidently said.

He grinned at me and seems to mirroring my smirk. “Imposible nga ba? I don’t think so.”

Agad naman akong sumimangot sa sinabi nito. Cocky bastard.

“’Yang kayabangan mo talaga ang magpapatalo sa iyo.” Sagot ko rito.

“Really?” Then he took a step closer to me. Pero bago pa ako makaatras palayo ay kinuha na niya agad pulsuhan ko at nilagay iyon sa likod ko tsaka ako hinila nito papalapit sa katawan niya. My nose almost bump his chest which gave my nostrils a chance to smell his enticingly man perfume. Sinubukan kong pumiglas sa hawak niya ngunit hinigpitan niya lang ang hawak sa akin at lalong idinikit ang katawan ko sa kaniya. Huminga naman ako nang malalim at sinubukang iatras palayo ang katawan ko sa kaniya. Nakaatras nang bahagya ang katawan ko at binwelo ang paa ko patalikod para tuhurin ang alaga nito sa gitna ng dalawang hita niya. Ngunit bago ko pa gawin iyon ay napa-igik naman ako nang marahas niyang inikot ang katawan ko. I groaned as my butt hit the seat of one of the benches while my hand still stuck at my behind because of the creep who’s holding it.

“What––” Naputol naman ang sasabihin ko nang mahigit ang hininga ko dahil sa sumunod na ginawa nito. Napalunok na lamang ako nang itulak ni Mario ang mga tuhod ko palayo sa isa’t isa para bumuka ito gamit ang sarili niyang tuhod. His knee push inside the gap of my thighs until it reach to my groin. “What the hell—” Hindi muli natuloy ang sasabihin ko nang bahagya niya diniin ang tuhod sa gitna ko.

Ang isang paa niya ay nakatayo pa rin sa sahig habang ang isa ay nakaangat at nakapatong ang tuhod nito sa gitna ng mga hita ko. I gasped because of this as he put some more pleasurable pressure on my crotch. Ang isang kamay niya ay mahigpit pa ring nakahawak sa pulsuhan ko na nasa likod ko kaya bahagya siyang nakayuko sa gawi ko. Ginamit ko naman ang isa ko pang kamay para itulak ang tuhod niya palayo sa gitna ko na dumidiin sa akin. Hindi ito masakit, kabaligtaran pa nga ang hatid nito sa akin, ngunit kahit na ganoon ay ayaw ko maramdaman ang ganito mula sa kaniya.

Please lang ayaw ko na maulit muli ang nangyare sa kotse niya kagabi.

I don’t want him to think that I’m that weak for pleasure, or that I’m weak in general. Well, comparing to his size, I am small and my body is not that muscular like his, and he’s taking advantage of it! Halatang kinakaya-kaya niya lang ako. This fucking creep, I shouldn’t have felt sorry when I stab him with his swiss knife.

“Let me go, Mario.” Sabi ko rito habang tinutulak siya gamit ang isang kamay. Kung nakakamatay lang ang tingin baka kanina pa ako nakalaya sa hawak niya at nakabulagta na ito sa sahig.

“I don’t want to, hindi ko pa nakukuha ang gusto ko.” Sabi nito na nagpalito lang sa akin.

“Ano ba ang—” And for the third time, naputol muli ang sasabihin ko. Nanlalaki ang mga mata ko nang hawakan niya ang panga ko gamit ang isa niyang kamay at inangat ang mukha ko tsaka sinugod ng halik ang mga labi ko. Dahil sa nagsasalita pa ako kanina at pati na rin sa gulat, nakaawang bahagya ang bibig ko. Huli na para isara ko iyon nang ipasok ni Mario ang dila niya sa loob ng bibig ko. I felt his warm wet muscle inside my mouth again and exploring every corner of it. He even catch my tongue and suck it which made me groaned a little but enough for Mario to make him grin while we kiss.

Oh god, this guy will be absolute the end of me.

My other hand is still pushing him, punching and even slapping him. But he still won’t budge! Saan ba gawa ’tong bwisit na ito? Semento?

I just kept hearing him groaned whenever I punch or slap him in the face. Pero parang wala lang iyon sa kaniya at pinagpatuloy lang ang paghalik sa akin. He’s kisses didn’t even became messy for a bit as I struggle under him, I have to admit that it’s still amazing, and it’s obviously because of experience. I think any moment I’ll eventually give in—

No, Bridge. No! Huwag kang

marupok

.

“Le-mmmph me go–mmph.” I struggled forming the words between our kisses.

I almost choke in my own words as I felt his knee move inside my thighs.

No, please don’t get turned on. Please, please, please.

I grunt as he bit and nibble my lower lip, which just made me curse myself even more as I try to fight the sensation he’s giving. I totally hate this guy!

Ilang segundo pa ay lumayo na ang labi niya sa akin na siyang ikinahingal ko at narinig ko naman ang mahinang tawa niya. I can totally feel my face being hot, either from the kiss or my anger towards him.

“What is wrong with you?! What was that for?!” Sigaw kong tanong sa kaniya.

He amusingly look at me as he gave my swollen lips a peck. “A good luck kiss for tomorrow.”

Kinunotan ko naman siya ng noo.

He chuckled before looking straight to my eyes. He might be grinning but his eyes is saying the opposite. My breathing is heavy as I look in his dark chocolate eyes. “I’ll win for sure, my sweet fiance.” Sabi nito tsaka niya na ako binitawan at tinanggal na rin niya ang tuhod na nakapagitna sa mga hita ko.

Parang akong nabunutan ng tinik sa lalamunan nang mawala ang diin ng tuhod niya sa gitna ko at tumayo na siya nang maayos. I can totally feel the uncomfortable semi erect of my cock. Pinagdikit ko na lang muli ang dalawang hita ko para kahit papaano ay matakpan ang alaga ko. Pasalamat ko na lang talaga na nakapantalon pa rin ako hanggang ngayon at hindi binalak na magpalit ng pajama. At least my junior is in constraint, argh. I should stop talking about it.

“Puro ka salita, hindi mo na lang gawin.” Inis na bulong ko pero alam ko namang narinig niya iyon.

Tiningalaan ko naman siya muli at kitang kita sa mukha niya ang aliw sa akin. Sinimangutan ko naman siya, kabaligtaran ng ngising binibigay niya sa akin.

“I’m not puro salita lang, honey.” Humakbang naman na siya palayo sa kinauupuan ko. “I’m just simply stating the fact.”

I scowled at him, which made him chuckled. “Tinawag mo ako dito para harasin?”

He tilt his head a little. “Masama bang humingi ng halik sa mapapangasawa ko? As I said it’s a good luck kiss.” Magsasalita na sana ako nang dugtungan niya ang sinabi niya sa akin. “And harasin?” He leaned down to level my face again. “I think the little guy down there tells the opposite.”

Pinanlakihan ko naman siya ng mata at pakiramdam ko ay sasabog na ang mukha ko dahil sa kapulahan nito. “You—”

“See you tomorrow, honey.” Putol nito sa akin at kumindat pa bago tumayo muli nang maayos. Tumalikod na siya sa akin at naglakad na palayo.

“Mario!” Sigaw na tawag ko rito habang napatayo na sa kinauupuan. “Ang yabang mo! Hinding hindi ako magpapakasal sayo!”

Umalingawngaw naman ang tawa niya sa sinabi ko. Bahagya niya tinaas ang kanang kamay niya at ikinaway ito nang kaunti. “Sure, honey. I’ll win anyway.” He confidently said.

I stomp my foot on the ground as I throw dagger looks to his back before his figure disappears as he walk inside the mansion.

---

“WELCOME TO THE HILL’S CLAN TERRITORY.”

Rinig naming panimula ni Tito Vic nang makumpleto na ang 20 na kataong sinabihan ni Colline sa Training ground namin. Napahinga ako nang malalim at tinignan ang paligid ko habang nagsasalita si Tito Vic. Siya kasi ang in-assign ni Papa na tatayong emcee at magiging parang mediator sa mangyayare na mga laban.

“LINGID NAMAN SA KAALAMAN NINIYO ANG DAHILAN KUNG BAKIT KAYO NAPARIRITO. UPANG HAMUNIN AT KALABANIN SI LORD MARIO JACKSON.”

Nandito kami sa second floor ng training ground upang makita ng buo ang laban. Nandito ang mga magulang ko, sila Mr. Dante at pati na rin sila Colline at Claudia. They just gave me a knowing glances earlier when we meet them. Si Claudia naman ay binulungan ako ng ‘Good luck’ bago sumama nang tuluyan sa ina niya. Sila Hero ay nasa baba at nakamasid, magbabantay kasi sila para sa laban na mangyayare mamaya.

Kita ko naman ang pagliwanag ng mukha nila Colline at Claudia habang nakatuon ang atensyon sa ibaba. Si Mr. Dante naman ay may maliit na ngiti sa mga labi at doon ko na tinignan kung saan nakaukol ang atensyon nila. Napasimangot naman ako na nasa ground na rin si Mario at nakahiwalay ito sa mga taong makakalaban niya. Napalunok na lang ako ng laway dahil dama sa loob ng training ground ang tensyon na namumuo sa pagitan ng mga nasa baba.

Mario look at them with a smirk on his face. He even waves at them a little which made most of his opponents frown. Oh diba, nakakaasar talaga ’tong taong ito.

“Go kuya Mario!” Rinig kong pagcheer ni Claudia sa kupal.

Napatingin naman ang lalake sa itaas at nagawi sa pwesto ko. I rolled my eyes when he kiss his right palm and gave me a flying kiss that just makes me want to hurl. Iba talaga tigas ng mukha nitong bwisit na ito.

Pinaliwanag naman na ni Tito Vic ang magiging laban nila. Si Colline ang nakaisip at nagsaayos ng laban na mangyayare. Pinasa ko lamang ito kela Papa at Tito Vic, I don’t know how but they eventually agreed to it. There will be four rounds in this fight and it will basically be a 1 versus 5 for every round. At first I was hesitant because it might sound ridiculous to my family, but Colline said it’s only fair since Mario is a strong guy. Like seriously, how strong is he? He looks like a tough guy but he doesn’t look like to be really strong. Parang happygolucky type lang ito at lumalaban kapag gusto o trip niya lang.

Dalawang klase ng fighting styles ang magaganap dito. The first two rounds will be like a fist fight, meaning they won’t use any weapons. Then in the last two rounds, they will use any kind of weapons that they will choose when Tito Vic showed it to them. There will be no guns or anything long range type of weapon. It will be most likely an arnis, bats, metal, etc.

Pero syempre hindi lang naman basta basta na laban ang mangyayare. Kung hindi man nila mapatumba si Mario, kailangan nila makuha ang telang pula na nakatali sa braso nito upang matapos ang laban at senyales na talo ang kupal. Ganoon din ang gagawin ni Mario, kailangan niya rin makuha ang mga telang asul na nakatali sa mga braso ng kalaban niya.

This will be hard for that creep. He’ll go down in flames for sure. There’s no way that he’ll win.

There’s just no way.

“THE ONLY RULE THAT I’M GOING TO TELL YOU IS…” Tito Vic grimly look at the men in front of him. “…DON’T KILL EACH OTHER.”

The 20 men have this serious look on their faces, while Mario just smirk and look on my way again.

“LORD MARIO,” Tawag ni Tito Vic sa kaniya. “ANYTHING YOU WANT TO SAY BEFORE WE START?” Then he stretched his arm for Mario to reach the mic.

Lumapit naman sa kaniya ang kupal at inabot ang mic. Pinasadahan niya lang ng tingin ang mga makakalaban niyang umaapoy ang mga mata sa kaniya. Nagkibit balikat lang siya sa mga ito bago tumingala at tumingin ulit sa gawi ko.

He gave me a dazzling smile. “See you at the aisle after this, my sweet fiance.”

Napairap naman ako sa kaniya habang ang mga magulang ko ay napangiti na lang sa sinabi ni Mario at pasimple pa akong sinisiko ni Mama. Sila Colline at Claudia naman ay tumaas lang ang mga kilay sa akin. Rinig ko rin ang pagcheer at pagpito ng mga tauhan naming nanonoood din sa mangyayareng laban.

I frowned at him. ‘You wish’ I mouthed which made him chuckled and give the mic to Tito Vic as he walk back to his position.

“THANK YOU LORD MARIO.” Pagsalita muli ni Tito Vic tsaka tumingin sa mga nasa harapan niya.

“LET THE BATTLE COMMENCE!”

Chapter Twelve

This might be pretty random, but in case you didn’t know, I actually love reading books. Any kind of genre will do, as long it peaks my interest.

So what I’m trying to say is that I have read a lot of characters in different stories that were stronger than anyone else. Which is cool, but I do know that they were entirely fictional. There’s just no way that they exist in this messy world.

But how I wish I’m not wrong at this very moment.

“No freakin’ way.” Mahinang sambit ko sa sarili nang makita ang limang kalaban ni Mario na nakahandusay sa sahig ng battle platform ng training ground. I can clearly hear them grunting in pain despite of the cheers of our allies and guards. Rinig ko rin ang pagpalakpak at pagpuri ng mga magulang ko sa natatanging lalakeng nakatayo sa gitna na may hawak na limang asul na tela.

“Bravo Kuya Mario!” Rinig kong pagsigaw ni Claudia. Kahit si Colline ay nakikisali sa pagbigay ng puri dito na parang bang hindi siya ang tumulong sa akin sa planong ito.

My lips became thin as I analyze the creep. Halata namang pinagpawisan siya sa laban pero hindi naman ito hinihingal o halatang napagod. Parang ngang may ginawa lang siyang simpleng workouts.

How can this be? Is he really that strong? Ang buong akala ko pa ay matutumba na siya pagkatapos nitong first round o hindi kaya ay maghihingalo na sa pagod. Pero hindi, it’s the total opposite.

“LORD MARIO WON IN THE FIRST ROUND.” Pag-anunsiyo ni Tito Vic nang lumapit sa kaniya ang Kupal at inabot ang limang asul na tela.

Tumingin pa sa gawi ko ang bwisit at kinindatan ako. Sinimangutan ko naman siya na siyang ikinatawa lang niya nang mahina. He even mouthed ‘I won’ before turning his back on me.

Napairap na lang ako sa pigura niyang naglalakad papunta sa mga benches para uminom ng tubig bago muli bumalik sa platform. Meron lamang siyang limang minuto para makainom ng tubig at makapagpahinga. Akala ko pa talaga nung una ay hindi magiging sapat sa kaniya ang maikling oras na iyon ngunit mas mabuti na pala iyon. Tignan niyo naman ang Kupal na nagstre-stretching pa nang makatapak muli siya sa pwesto niya kanina sa laban.

He’s intently staring at me, like I’m some kind of a prey, as he stretch his neck from side to side. Iniwas ko na lang ang tingin sa kaniya bago pa umarangkada ang pagkamangha ko sa kagwapuhan at tindig ng katawan niya. He’s just wearing a plain white t-shirt and joggers. Simple but I remember that this guy is also a model. Kaya kahit ata anong suotin talaga nito magiging mamahalin kapag siya ang nagsuot. This creep definitely knows he’s hot. He’s oozing of confidence which irritates me.

“What do you think, sweetie?” Tanong ni Mama na katabi ko. “Don’t you think it’s impressive?” As she end the question with a smile.

“I guess so.” Kibit balikat na sagot ko. “Baka mahihina lang ang mga nakalaban niya sa unang round.”

She laughed. “Oh don’t be silly.” Sabay mahinang kinurot ang pisngi ko. “We saw the documents you gave about these people. Malalakas sila at galing din sa iba’t ibang clan.”

“Sadiyang mas malakas at madiskarte si Mario, anak.” Rinig naming sabi ni Papa na nasa tabi sa ni Mama. “Sa tingin mo ba kaya ka na niyang protektahan katulad ng sinasabi mo?”

I look at Mario who seems enjoying the little victory he had. Napasimangot na lang ako at tinuon ang tingin sa mga magulang ko. “A lot of people attempted to kidnap me many times in my life, Papa. I don’t think defeating five people…” Gumawi ang tingin ko sa limang taong nakalaban ng kupal na inaalalayan na ng mga tauhan namin palabas ng training ground. They look pretty bad to be honest. Binugbog sila ng iisang tao lamang. I just sighed and look back at my parents “…is enough to prove himself.”

My parents look at each other. Napasimangot na lang ako sa mga tingin nila na parang bang hindi sila sang-ayon sa kanilang sariling anak. “Well…” Panimula muli ni Papa. “Whatever you want to believe in, sweetie.” Then Mama gave me a smile before turning their attention the battle platform. Napabuntong hininga naman ako at tinuon na lang din muli ang atensyon doon.

I know that my parents want what is best for me, but this is just too much. For me to have a chance at finally finding the freedom I’ve been yearning for, that creep has to lose this challenge.

Tumingin naman ako sa gawi ng susunod na limang katao na kakalabanin ni Mario. Ang iba sa kanila ay nag-uusap usap habang nakatingin sa direksyon ni Mario na para bang pinaplano na nila kung paano nila tatalunin ito. I sighed in relief on what I saw. Maybe this time these guys will win. Sa unang laban kasi ay halos walang pake sa isa’t isa ang limang nauna kanina. Kaya siguro madali sila napaglaruan ng isa dahil sugod lamang sila ng sugod na tila bang wala silang iniisip kung hindi ang mapatumba lang nila si Mario. Hindi nga man lang nila pinapansin ang pulang tela na nakatali sa braso ni kupal. Gusto talaga nilang patumbahin muna ito, which is obviously unsuccessful. I hope whatever their plan is will make Mario fall on his knees.

“GENTLEMEN, PLEASE TAKE YOUR POSITIONS. 5 MINUTES IS UP.” Anunsiyo ni Tito Vic at agad naman nagsipagsunuran ang limang susunod na lalaban.

Si Mario naman ay kampante lamang na nakatayo at hinihintay na sila sa pwesto niya. He’s staring at them just like what he did to the other five men earlier. Hindi ko gaano makita ang pagmumukha niya dahil naka-side view sila sa amin.

I tilt my head a little to the side. “Is he observing him?” Sabi ko sa sarili pero mukhang narinig iyon ng mga kasama ko dito taas.

“No, hijo.” Rinig kong sagot ni Mr. Dante kaya naman napatingin ako sa kaniya.

I frowned. “So tinitignan niya lang sila?”

Ngumiti naman siya sa akin. Pero ito ’yong klase ng ngiti na parang bang hindi ka magiging komportable sa pwesto mo. It gives me chills. “Yes.”

Dahan dahan naman akong napatango at humarap na muli sa pinapanuod namin.

“READY.” Umaalingangaw na sabi ni Tito Vic.

Kita ko ang paghanda ng limang kalalakihan. Masama sila nakatingin kay Mario, habang ang isa ay hindi man lang binago ang katayuan nito at tinitignan pa rin ang mga makakalaban niya.

Ano naman kaya ang tumatakbo sa isip nito?

“SET.”

“He’s just looking down at them.” Nagpintig ng tenga ko sa sinabi ni Mr. Dante kaya nagawi muli ang tingin ko sa kaniya. He looks confident with his son as he watch him.

“FIGHT!”

Inalis ko na ang tingin dito at inilipat ang tingin kay Mario. I can see from his side view that he smirk at the five men. Just like earlier, he seems to be amused by the fact that thses people have the nerves to fight him.

Mario walk closely to his opponents until he got to the center of the platform. Napakunot noo na lang ako nang hindi naman siya inatake ng limang kalaban niya. Ang apat sa kanila ay naglakad papalibot sa kaniya, meron nakapwesto sa magkabilaan at likuran niya, samantalang ang isang hindi gumalaw sa pwesto ay nanatili lamang sa harapan ni Mario. The five men are staring at him with fiery eyes.

“Oh?” Rinig naming sabi ni Kupal. “You look familiar?”

Madali ko naiintindihan ang anumang sasabihin ng mga tao sa baba dahil tahimik ang kapaligiran ngayon. Tila lahat kaming nanonood ngayon ay minamanmanan ang magiging galaw ng mga tao sa gitna.

“I look familiar?” The man in front of the creep snarl. “You must be kidding with me. Dapat kilala mo ako matapos ang ginawa mo sa clan ko!”

Mario snickered making the man and the others mad. “Should I be sorry for forgetting you? Do you have an undying love with me?” Mapang-asar na sabi nito.

I can see the fist of the man in front of him shaking with rage. “Cut the bullshit, Jackson. Kapag natalo kita dito, baka maalala mo na ako at mga ginawa mo sa clan namin. Get him!”

My brow raised as I heard their conversation. They seems to be really angry with this creep. Hindi ako makapaniwala na gusto akong ikasal ng clan at pamilya ko sa taong maraming kaaway. Iniisip ko pa lang na makakasama ko itong lalakeng ito mahabang panahon ay nananakit na ang ulo ko.

Agad namang nagsipagkilos ang mga nakapaligid sa kaniya. Ngunit bago pa man siya maabot ng mga ito ay agad silang inilagan ni Mario. Hindi niya masyadong binigyan pansin ang apat at inatake ang lalakeng nasa harapan niya. Dahil sa gulat ay hindi na nagkaroon ng oras ang lalake na umilag sa suntok ni kupal. As the man got knockdown, Mario turned to the other men.

Napairap na lang ako sa lalakeng natumba. Seriously? Sa Isang suntok? Is he just all talk?

Umilag si Mario sa isang suntok ng kalaban. He catches the guy’s arm. Then he smack its face with his elbow. Napahawak naman sa ilong ang kalaban ngunit bago pa ito makabawi ay tumalikod na si Mario habang hawak pa rin niya ang braso nito. Buong lakas nito hinila para masalampak sa sahig ang kalaban.

I grimaced as I heard the crowds cheering for him as he carried on fighting.

Tuloy tuloy ang suntok na binibigay sa kaniya ng isa pang kalaban ngunit naiilagan niya iyon o na dedepensahan naman. Sa sumunod na suntok ng lalake ay sinalo ni Mario ang kamao nito at pinaikot ang katawan nito. Nang nasa likod na siya ng kalaban, pinalibot niya ang kaniyang braso sa leeg nito. Agad niyang inikot ang sarili kasama ang hawak niyang tao papunta bandang likuran. Sakto namang sisipain sana siya ng isa pang kalaban ngunit ang natamaan nito ay ang sikmura ng lalakeng sakal-sakal ni Mario.

My face keep wincing as I feel pity for the man. Nasasakal na nga ito pero ginagawa rin siyang human shield ni Mario. Kitang kita sa pagmumukha nito ang pamumula at unti-unting pagkawala ng hininga. Ngunit bago pa man mangyare iyon, agad na kinuha ni Mario ang asul na tela nito sa braso. Nang makuha na niya ito ay marahas na niyang itinulak ito sa lalakeng nakausap niya kanina na kakabangon pa lang kaya naman napatumba muli ito.

“ONE OUT!” Anunsiyo ni Tito Vic na nagpaingay muli sa mga taong nanonood. Napasimangot na lamang ako sa kanila at hindi tinatanggal ang tingin sa laban.

Nang maipulupot ni Mario ang asul na tela sa kaniyang kamay, binigyan niya na agad ng suntok ang isang kalaban na susugod sana sa kaniya. Sinipa naman siya ng isa pang lalake sa tagiliran pero hindi man lang ito ininda ni kupal. Inilagan ni Mario ang suntok nito at sinuklian niya rin ito ng isang sapak sa mukha. Bago pa muli makabawi ang kalaban niya ay sinikmuraan na niya ito gamit ang kaniyang tuhod. Hindi man lang naibababa ni Mario ang kaniyang paa, ginamit na rin niya ito pang-sipa sa isa pang lalake na aatake sa likod. Napahawak naman sa ari ang lalakeng nasipa niya dahil sa pagtama nito doon.

Lalapitan na sana ito ni Mario nang yakapin siya mula sa likuran ng lalakeng nakausap niya kanina. “I got him! Get the fucking red tag!” Sigaw nito.

Napairap naman ako dito. Finally someone’s thinking about the tag. Sa nagdaang oras ay wala ng inisip ang mga nakalaban ni Mario kung hindi ang patumbahin siya. They could’ve just snatch the freaking tag!

Pero bago pa man makalapit sa kanila ang iba, agad na binwelo ni Mario ang sarili. He used the back of his head to smack the man’s face. Napaatras naman ang lalake habang hawak-hawak ang sariling mukha. Bago pa ito makalapit ulit, agad na siya sinipa ni Mario sa mukha na nagpatalsik naman sa lalake sa sahig.

I’m no longer surprise by that. The big mouth man just got knockdown for the second time.

Nailagan ulit ni Mario ang paparating na suntok sa kaniya. Agad niyang hinawakan ang pulsuhan ng kalaban at umikot papunta sa likod nito. Kitang kita sa mukha nito ang namimilipit na sakit na nararamdaman nito. Nang makita ni Mario na susugod ang dalawa pang kalaban sa kaniya, agad na niya hinawakan ang asul na tela ng kalaban. Binitawan na niya ang pulsuhan nito at sinipa ang likod nito papunta sa direksyon ng isang papasugod na lalake.

“TWO OUT!”

I unconsciously raise my hand to my mouth and bite my fingernail. I can hear my heartbeat pounding as I watch this creep fight. He is really good at it. Nasusuntok man siya sa iba’t ibang bahagi ng katawan niya, hindi nito pinapakita na nasasaktan siya. Tuloy tuloy lang siya sa paglaban. It’s another reason to call him a maniac. He’s creepy as hell.

Mario turned to the other opponent. Mabilis ang takbo nito pasugod sa kaniya. Yumuko naman siya at sinalubong ang kalaban. Pinulupot ni Mario ang mga braso payakap sa lalake at buong lakas nito itinaas sa ere. I winced as he slam the man down the platform. Rinig ko ang pag-ungol nito sa sakit. Pumatong naman si Mario dito tsaka pinagsusuntok ang mukha ng lalake. Hindi ito makapalag at wala rin tumutulong dito dahil may kaniya kaniyang iniinda ring sakit ang mga kasamahan niya. I can’t help but close my eyes as the man’s face almost becomes unrecognizable.

Balak niya ba patayin ito? But it’s against the rules, right?

“THREE OUT!”

Napamulat naman ako ng marinig ang anunsyo ni Tito Vic. Huminga na lamang ako nang malalim habang nakitang humihinga, kahit papaano, pa rin ang lalakeng pinagsusuntok ni Mario sa mukha. Naglalakad palapit ang kupal sa isang kalaban na nakaupo sa sahig. Ang isang kakampi nito na hawak-hawak ang sariling balikat na binali kanina ni Mario ay nakaplakda sa kandungan ng lalake. Nanlalaki ang mga mata nito kay Mario habang tinatali niya ang pangatlong tela sa kamay niya. The guy seems like he’s so afraid of Mario now.

Mario smiled at him, which didn’t really make any difference to calm the guy. Para bang mas natakot pa nga ito nang makita niya ang mga ngiti ni Mario. The creep squat down to level the opponent’s face. May sinasabi siya sa kalaban na hindi ko na masyado marinig dahil sa ingay na ginagawa ng ibang mga nanonood. Pero base sa ekspresyon ng lalake, hindi ito maganda at nagmamadali pang tinanggal ng lalake ang asul na tela sa kaniya. Nanginginig pa siyang binigay ito kay Mario. Nang makuha na ni kupal ang tela, tinaas niya ang kaniyang kamay at tinapik-tapik ang pisnge ng lalake bago siya tumayo. Ang buong akala ko pa ay hahayaan niya na ang lalake nang tumalikod na siya dito. Ngunit mabilis na umikot si Mario at sinipa ang pagmumukha nito. Natumba ang lalake at nawalan na rin ito ng malay.

I heard the cheers of the people as Tito Vic says, “FOUR OUT!”

Napatampal na lang ako sa aking noo dahil alam ko na ang kalalabasan ng laban na ito.

“Quiet, ladies and gentlemen!” Unti-unti ko namang naibaba ang kamay ko nang marinig ang boses ni Mario. Agad namang tumahimik ang kapaligiran dahil sa utos lamang nito.

Naglakad naman siya papalapit sa lalakeng nakausap niya kanina na ngayo’y nakaupo habang hawak-hawak ang sariling panga. Umangat ang tingin nito nang makalapit si Mario sa kaniya. Kita ko ang takot sa mukha nito ngunit pinipilit niyang hindi ipakita iyon, which is obviously a fail.

“I think I remember who you are.” Rinig kong sabi ni Mario sa lalake.

Tinignan lamang ito nang masama ng lalake.

“Ah yes.” Sabi muli ni Mario tsaka siya humalakhak. “You’re the leader of the Klaud’s clan.” Then he smirk. “The clan I razed down to ashes.”

“Damn you!” Tatayo na sana ang lalake para siguro atakihin ng suntok si Mario ngunit naunahan na siya ng isa. Sinikmuraan siya ng kupal kaya naman natumba ulit ito at namimilipit sa sakit.

“Buo pa ba ng clan niyo?” Mapaglarong sabi ni Mario at muli niya itong tinadyakan sa tiyan. Kita kong naluluha luha na ang mga mata ng lalake dahil sa sakit. “For a weak master like you? Mukhang hindi na matatagal ang clan niyo. Balita ko nga ay naghihirap na kayo. Is that true?”

Wala naman sinagot ang lalake kung hindi ungol lang sa sakit na nararamdaman.

“Balita ko kahit ano pa ibigay niyo sa black market ay hindi na tinatanggap.” Dugtong ni Mario.

“Dahil iyon sa’yo!” Sagot ng lalake.

Mario chuckled. “It’s not my fault that you’re a pathetic leader.” Muli niyang tindiyakan ang lalake sa tiyan. Then Mario squatted down and untie the blue tag of the man. “You’re so weak. How do your family even dare to fight us in the first place? And to think that you participated in this to challenge me again? You’re really dumb huh.” Tumayo na siya at pinulupot ang panglimang asul na tela sa kamay niya. “Oh by the way…” Lumingon naman siya sa mga lalakeng nakalaban niya. “For those who dared to fight me…” Then he scanned his next opponents. “Expect that your bodies will not be the only ones to suffer…” Binalik niya ulit ang atensyon sa lalake. “But your clan as well. Just like what happened to the Klaud’s clan.”

Kita ko naman ang kaba na umuukit sa mga mukha ng mga taong nasa baba.

Sinipa ulit ni Mario ang sikmura ng lalake ng makailang beses pa. Kita kong tinaas niya ang kaniyang paa sa taas ng mukha ng lalake. Is he crazy?

“Enough!” Sabi ko na lamang bago pa gawin ni kupal ang binabalak niya at napatayo rin ako sa inuupuan. Mario froze for a second before lowering his foot to the ground and turned to my direction. “You already won this round. So that’s enough.”

He gave me a charming smile. “Oh yes, my sweet fiancé.” Then he sarcasticly bow.

Napairap na lamang ako at umupo muli. Itinaas naman ni Mario ang mga telang nakapalibot sa kamao niya kadahilanang magsigawan muli ang mga taong nanonood.

“LORD MARIO WON THE SECOND ROUND.” Anunsiyo muli ni Tito Vic na mas lalong nagpaingay sa paligid.

Napasandal na lamang ako sa kinauupuan at napapikit sa inis. Damn that strong creepy freak! He won this round again. Pakiramdam ko ay mas lalo ako nawawalan ng pag-asa. Can he really won the next round? Maaga ata ako magkakauban nito sa stress na nararamdaman ko ngayon. Bwisit na kupal na iyon. Why does he have to be so strong? He handled the ten opponents without any struggle. I completely underestimate him. Their clan is expert when it comes in making weapons. Kaya naman inaasahan ko na hindi siya ganoon kalakas sa pakikipaglaban at mas may advantage lang siya kapag may baril siyang dala.

He’s a monster. A creep. A maniac. Damn it!

“Young Master.”

Napamulat naman ako at napatingin sa tabi ko kung saan nakatayo na pala sa tabi ko si Hera. Hindi ko man lang siya napansin. “What is it, Hera?” Tanong ko rito at naramdaman ko ang mga kasamahan ko dito sa taas ay inaabangan na rin ang sasabihin niya.

“Seven of Lord Mario’s opponents have already left the training ground.” Magalang na sabi nito.

“Huh? ’Yong mga nakalaban niya ba?” Well they can clearly go now. Wala naman na silang gagawin pa dito. Pero ang limang kalalakihan kaninang first round ay kanina pa nakaalis sa clan territory. And the current five men of the second round already left the training ground with the help of our allies. Nililinis na nga nila ang platform.

“No, Young Master. The next seven opponents of Lord Mario for round 3 and 4 already left—”

“They what?!” Napatayo naman ako sa inuupuan dahil sa narinig.

“Calm down, sweetie.” Naramdaman ko ang hawak ni Mama sa pulsuhan ko at marahan akong hinila paupo.

“Why did they left?” Rinig kong tanong ni Papa.

“They quit. Iyon lang po ang sabi nila, Master.” Sagot ni Hera.

No, this can’t be. Seven? That’s too many. Bakit sila nagsipag-alisan agad? Napatingin naman ako sa first floor ng training ground at nakita ko ngang wala na doon ang ibang kakalabanin ni Mario. Tanging tatatlo na lang ang mga naiwan. Ang dalawa sa kanila ay nag-uusap, habang ang isa naman na naka-itim na sumbrero ay nakahiwalay sa kanila na para bang may sarili itong mundo.

Napatingin naman ako kay Mario na umiinom ngayon ng tubig. May bahid pa rin ng dugo ang mga kamay niya pero baliwala lang ito sa kaniya na para bang sanay na talaga siya makipaglaban ng ganito. Hindi ko naman inalis ang tingin ko sa kaniya nang gumawi ang tingin niya sa akin. He smirk as he closes his water bottle.

Napahilamos na lamang ako ng mukha dahil sa hindi malaman ang gagawin at naiirita na rin ako kay Mario. Halatang mataas ang kompyansa nito sa sarili na mananalo siya, lalo na’t nabawasan ang mga makakalaban niya. I’m doomed.

“Then we have no choice but to continue.” Rinig kong sabi ni Claudia.

“Of course. I guess the next fight will also be the final round.” Dugtong ni Colline.

I scowl at them. Napansin naman ni Colline ang pagtingin ko sa kaniya. She just shrug her shoulders. Para bang sinasabi niya na wala na siyang magagawa sa sitwasyon ngayon. Argh.

Tumayo muli ako sa kinauupuan. “Excuse me.” Sabi ko na lamang at naglakad na paalis.

Nang makarating na ako sa first floor, agad kong hinanap si Hero. Hindi naman ako nahirapan sa paghahanap dito at madali ko siyang tinawag.

“Yo Bridge, what are you doing here?” Bati niya at nang makalapit na ito ay hinila ko siya papalayo sa platform.

“Anong nangyare sa pitong taong lalaban kay Mario?” Tanong ko nang medyo nakalayo-layo na kami.

He crosses his arms as he answer. “Kung ano ang sinabi sa’yo ni Hera, iyon na ’yon, Bridge. They just said they wanted to quit, and we let them. Na-escort na rin sila ng ibang kasamahan natin at papalabas na sila sa clan territory.”

“Yeah, I already know that. But why? Why did they want to quit all of a sudden? Parang kanina lang ay balak na nilang ibigay ang lahat ng lakas nila matalo lang si Mario.” Naiinis na sabi ko dito.

“Hindi ko rin sila masisisi. Natakot siguro sila sa banta ni Lord Mario. Sino bang clan ang gugustuhin maging Klaud’s Clan version 2.0.” Sagot niya sa akin.

I tilt my head with curiosity visible in my face. “Ano ba nangyare sa Klaud’s clan na yan para matakot ng gano’n ang iba?”

Tumigin pa sa paligid si Hero bago lumapit pa lalo sa akin na parang isa itong bagay na hindi na dapat pinag-uusapan. “This was like years ago. Masiyado kasi mayabang ang mga Klaud noon. They were also an expert when it comes to weapons, just like the Jackson’s Clan. Pero ang pinagkaiba nila, original ang mga weapons ng mga Jackson. Habang sa mga Klaud naman ay puro nakaw lang nila ang mga ideas nila sa kanilang mga products. Then they thought their being slick and smooth. Kaya naman pati ideas ng mga Jackson ay ninakaw nila.”

Kumunot naman ang noo ko rito. “So they got offended, and then what?”

“They were not that offended. Marami na ang nagtangka na gayahin ang mga Jackson. Kaya naman hindi na iyon bago sa kanila. Ang mali lang ng Klaud ay hamunin ang mga Jackson. Do you know the Infierno’s Clan? That Clan has always been a friend of the Jacksons…”

Infierno? I think it’s the strongest clan that Claudia has mentioned.

“…Pero mas napaaga ang pamamahala ng Young Master ng mga Infierno dahil sa pagkamatay ng Former Master nila. Marami ang nagtangkang utuin ang Young Master na iyon sa kadahilanang sobrang bata pa nito mamahala ng isang clan. The rumors says he was like 14 or 15 years old when he inherit the position. That’s why the Klaud’s clan kept pestering the Infiernos about choosing them as the Infierno’s producer of weapons. Though the Infiernos also kept declining their offer, since the Jacksons has always been their main source of weapons. Kasi kahit na expert ang mga Infierno sa technology, iba ang dating ng mga weapons ng Jackson. Kaya naman nang mabalitaan noon ng marami na mamamahala na ang Young Master ng Jackson’s Clan, which is Lord Mario, the Klaud took the chance to challenge them. Then they agreed that each Master of the clan will present a weapon to the current Master of the Infierno.”

“Of course the Master of the Infierno will pick the Jacksons. Sabi mo nga friends clan nila, diba?”

Napairap naman si Hero sa akin. “Of course it will be a blind pick, Bridge. Para walang halong bias sa pagpili. Pinatulan na lang ito ng mga Jackson para na rin mapatunayan ni Lord Mario ang kaniyang sarili sa clan niya pati na rin sa Infierno Clan. At matagal ng sakit sa ulo ang mga Klaud. They kept proudly bragging their weapons. Pero galing naman sa nakaw ang paggawa nito.”

Napatango naman ako. “Then each clan present their weapons?”

Hero frowned. “The current Masters of each clan. Sila ang gumawa ng mismong weapon na iprepresent nila sa Master ng Infierno.”

I raise my brows in surprise. “Mario can make a weapon?” Akala ko puro yabang lang din siya at mga ka-Clan niya lang ang gumagawa ng mga weapons.

He nodded. “Yes, he’s good with it actually. Kaya naman kung mabibigyan ako ng weapon na galing sa kaniya, bro I’ll be over the moon.” But then his expression drop. “Though I don’t think that will happen. Mainit dugo sa akin ni Lord Mario.”

I don’t get him. Bakit ba mainit ang dugo sa kaniya ni Mario? Mukhang nililito lang ako ng isang ’to eh. “Oh tapos? Ano na nga nagyare?”

“Oh right. Nanalo si Lord Mario siyempre. Kahit na halos parehas ang gawa nila ng Klaud, the weapon of Lord Mario is somewhat unique. After that challenge, the Jackson keep chasing the Klaud. They basically destroy them. They become the weakest and almost the poorest clan in the century. Kahit ano nga ibenta nila sa black market at sa ibang clans, hindi tinatanggap. That’s why there’s an old saying, ‘never mess with the Jacksons’.”

Natahimik naman ako dito at nilingon ang battle ground. There’s only three opponents left. Ang dalawang makakalaban ni Mario ay halos mga kasing laki lang niya. Habang ang isang naka-itim na sumbrero ay halos kasing tangkad ko lang o mas matangkad sa akin ng kaunti. We almost have the same physique but he obviously has more muscles than I am. Kaya ba nila talunin si Mario? Maybe I should be glad that they weren’t scared of the threat that Mario gave. Argh. That guy. Halatang sinadya niya iyon. Freaking maniac.

But I can’t deny that he is really strong. Parang wala nga itong pagod sa katawan matapos niya bugbugin ang sampong katao kanina.

“Huy.” Napapitlag naman ako sa tawag sa akin ni Hero. Muntik ko na makalimutan na katabi ko pa pala ito. “Sorry, Bridge. Wala na rin ako magagawa sa sitwasyon ngayon. Hindi ko naman mapipilit ang mga taong umalis na bumalik dito at magpabugbog kay Lord Mario.”

Inirapan ko naman siya. “Magpabugbog ka diyan.”

“Totoo naman eh. You seen the guy fight—”

“GENTLEMEN, PLEASE TAKE YOUR POSITIONS. 5 MINUTES IS UP.” Pag-anunsiyo ni Tito Vic.

Npabuntong hininga na lang ako. Bahala na kung ano ang mangyare mamaya.

“Akyat na ako.” Sabi ko na lang kay Hero at tumango na lamang ito. He even patted my back before going back to his position earlier.

Nang makabalik ako ay tinanong ako ng mga magulang ko kung ayos lang ba ako. I just gave them a small smile then turned my attention on the battle platform.

Nang maipaliwanag na ni Tito Vic sa kanila ang sitwasyon ng pag-alis ng pitong katao kanina, tumingin sa gawi ko ang kupal at binigyan ako ng mapang-asar na ngiti. I just scowl at him and watch them pick their weapons for their fight.

Since there is only three of them left, they have a variety of weapons to choose. Mga simpleng armas lang naman ang meron doon. No knives and any long-range like guns. Mostly metals and wooden weapons. Pero dahil apat na lang sila, halos puro metal type ang pinili nila. The two men picked a metal nunchucks and a long rod of metal. Habang ang nakasumbrerong lalake ay naka-isang pares ng metal arnis. At si Mario naman ay pinili ang metal bat.

“READY.” Tito Vic said.

The two men were getting ready. Habang si Mario ay nakatingin lang sa kalaban. Pero ang tingin niya ay wala sa dalawa, kung hindi nandoon lamang sa taong naka-sumbrero na hindi rin gumagalaw sa kinatatayuan. Nasa likod nga lang ito ng dalawa pang kasamahan niya.

“SET—”

“Wait!” Malakas na sabi ni Mario. Tinaas niya ang bat niya at ginamit iyon pang-turo sa pweso ng misteryosong lalake na naka-sumbrero. “Take off your cap.”

Lahat naman kami ay tumingin sa lalake. Ilang segundo pa ang lumipas unti-unti na niyang itinaas ang kaniyang kamay na may hawak pa ng isang arnis at hinawakan ang dulo ng sombrero. Then he take it off and let the black cap drop on the floor.

At first I can’t clearly see his face since naka-side view ito sa amin. The only thing I noticed to him for now is his dark curly hair.

Nang lumipat ang tingin ko kay Mario nagtaka naman ako sa ekspresyon na pinapakita nito. He’s no longer in his relax stance. Hindi rin ito nakangisi o kung ano pa man ang ginagawa niya kaninang mga nakalipas na laban. Para bang naging malamig ang itsura nito nang makita niya ang mukha ng lalakeng naka-sumbrero. Halos lahat kaming nanonood ay nagtataka sa tension na nararamdaman namin ngayon sa platform. Hindi ito katulad kanina, mas kakaiba ito lalo na’t naging seryoso kalagayan ni Mario.

Then the man with a curly hair turned and raise his gaze towards us. Towards me, to be specific. I can clearly see his blue eyes that is piercing through me.

Nawala naman ang atensyon ko rito nang marinig ko ang biglaang pagtayo ni Colline. “What the hell is he doing here?!” Gulat na tanong nito.

“Do you know him, Mrs. Jackson?” Rinig kong tanong ni Papa ngunit hindi siya sinagot nito. Gulat pa rin ito nakatingin sa lalake.

“Give me the list of the opponents!” Nagmamadaling utos ni Colline sa isa sa mga tauhan namin. Nang mai-abot na sa kaniya ang listahan ay nagmamadali siyang tinignan iyon. “He’s not here.” Malakas na sabi nito sa sarili.

Kahit si Claudia ay nagtataka sa kaniyang ina ngayon at mukhang wala rin siya kaalam alam sa taong nasa platform. Nilipat ko naman ang tingin ko kay Mr. Dante. He has a grim on his face, which means that he knows the mysterious person.

Tumayo naman si Papa at tinanong ang lalake sa baba. “Who are you, boy? It seems like you’re not in the list of the opponents. Hindi ko rin nakita ang itsura mo sa listahang binigay sa akin ng anak ko. Are you a trespasser?”

Marahan namang umiling ang lalake sa kaniya. “No, Master Branden.” Sagot nito. “You can say that I’m a substitute.”

“Then your name?” Tanong muli ni Papa.

He smile coldly at him. “Eryx Keir Niklaus.”

Niklaus.

Naramdaman ko naman ang paghawak ni Mama sa kamay ko. Kita ko ang kaba sa mga mata niya habang pahigpit nang pahigpit ang hawak niya sa akin. Lumingon ulit ako sa lalakeng kausap ni Papa.

Is he one of the Niklaus Clan, whom they suspect of kidnapping me years ago?

“If I win this round…” Pagsalita muli ng lalake at nilipat na niya ang tingin kay Mario.

“… I want to have a talk with your fiancé.”

Chapter Thirteen

Sigurado na ako.

May nagawa talaga akong masama sa past life ko, kaya ako napaparusahan ng ganito ngayon.

“End of discussion!” Napangiwi na lamang ako sa lakas ng boses ni Papa nang mag-usap kami sa labas ng training ground.

“Papa, you can’t just cancel this fight.” Depensa ko sa kaniya.

I’m in a big trouble. Hindi ko naman in-expect na mangyayare ito. Malay ko bang may Niklaus na pumasok sa territory. I’ve double checked the profiles of the 20 opponents of Mario when Colline gave it to me. Wala akong nakitang kakaiba sa mga iyon, at tsaka parang naman mag-iimbita si Colline ng Niklaus dito dahil nasabi na nga sa akin ni Claudia na kaaway ito ng Clan nila. Sabi pa nga sa akin ay hindi masyado kilala ang pagkatao ng mga Niklaus’ clan. But I think it’s obvious that they know that curly headed mysterious guy.

“I can, Bridge.” Seryosong sabi nito sa akin. “Hindi pa ba sapat ang sampong katao na binugbog ni Mario? He already prove himself that he can clearly protect you. With just his words, umalis at sumuko na lang ang iba niyang kalaban. It should be enough, anak.”

“No, Papa.” Sagot ko sa kaniya. “It will never be enough for me to understand why I should marry that guy. Kaya pagbigyan niyo na lang ako rito.”

Papa pointed at the door of the training ground. “A Nicklaus is there, inside of the training ground, inside of our territory. You already know that we’re suspecting their clan as your kidnapper when you were young.”

“So what are you going to do with him? Beat him? Interrogate him?—”

“I don’t think that’s possible.” Naputol naman ang sasabihin ko nang marinig namin ang boses ni Mr. Dante na mukhang kakalabas lang din ng training ground.

“What do you mean, Dante?” Tanong ni Papa sa kaniya.

May kinuha naman si Mr. Dante sa loob ng kaniyang suit. It seems like a cigarette and a fancy looking lighter. “Do whatever he wants for now, Branden.” Sabi niya nang masindihan niya ang kaniyang sigarilyo. “You can’t just hurt him and ask questions just like that.” He added as he puff the smoke from his cigarette.

“Sino ba ang lalakeng iyon? And how do you know him, Dante? Why didn’t you tell me that you even know a Niklaus? Hindi ba magandang pagkakataon na ito dahil may mapagkukunan na kami ng impormasyon patungkol sa kung sino man ang kumuha sa anak ko noon?” Sagot ni Papa kay Mr. Dante.

“Kahit na sabihin ko sa’yo ang katauhan ng lalakeng iyon, wala ka rin makukuhang impormasyon patungkol sa nangyare sa anak mo. He’ll probably going to keep his mouth shut until the end.” Saad ng isa habang nagsusukatan sila ng tingin ni Papa. “Trust me with this, Branden. My son can handle this.”

My father sighed before breaking the eye contact with Mr. Dante. Napailing na lang siya at napahilot sa kaniyang noo. “Fine. I’ll trust you and Mario on this one.” Then he look at me. “And you young man, after this fight, I don’t want to hear anything about you planning something on how to cancel your wedding. This will be the last time that we’re going to talk about it.”

Magsasalita na sana ako nang tumalikod na siya sa amin at naglakad na muli papasok sa training ground. Wala akong nagawa kung hindi pagmasdan ang pagsara ng pinto habang nakayukom ang mga kamay ko. Halos nararamdaman ko na nga ang pagbaon ng mga kuko sa palad ko.

“Relax, hijo.” Rinig kong saad ni Mr. Dante. “Your fiance will win.”

I frowned at that thought. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin. Kapag nanalo si Mario, wala na akong magagawa kung hindi ang magpakasal sa kaniya nang walang angal. Kita ko naman kung gaano nastrestress si Papa sa mga pinaggagagawa ko ngayon para matutol lang ang kasalang ito. And he even gave me a final scolding about it.

But, what if that Niklaus wins? What will he tell me? Pero ang tanong ay hahayaan ba siya ng pamilya ko na makalapit sa akin? He said he just wants to talk. At sino ba siya? Bakit parang kilalang kilala siya nila Mr. Dante, Colline, at Kupal? Akala ko ba misteryoso ang nga Niklaus kaya hindi kilala ang buong pagkatao nila?

“Aren’t you going inside yet?” Rinig kong tanong ng kasama ko. Kita ko namang nakatingin lang din siya sa pintuan habang naninigarilyo.

Napahinga naman ako nang malalim bago magsalita. “Sino po ba ang taong iyon? Yes I know that Niklaus’ clan was my possible kidnappers years ago. But he seems like an important person, since kinumbinsi niyo pa po si Papa na gawin ang gusto nito?”

He puffs his smoke again then look at me. “The less you know, hijo, the better. You can ask Mario about this. But I do have a warning for you.” Sabi nito sabay turo pa sa akin gamit ang hawak niyang sigarilyo. “Don’t be reckless about what you’re planning to do boy.”

Kinunotan ko naman ito ng noo. “Po?”

“I know that you don’t agree with this arrange marriage. And neither do I.” He said as he put his cigar back to his lips again. “Mas gugustuhin ko ngang babae ang mapapangasawa ng anak ko.”

Halos manlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya. Hindi rin siya payag dito? I’m confused. “So why? Why did you still support this?”

Binugahan naman ako ng usok nito sa mukha na siyang kinaubo ko. Leche, usukan ba naman daw ako. Sagot lang kailangan ko, hindi usok.

“Because of your parents.” Sagot niya.

Napatigil ako sa pagbugaw ng usok nang marinig ko ito.

“You should be thankful that you have parents like them.” Dagdag nito bago ako marahang tinapik sa balikat at naglakad na rin papasok sa training ground.

My parents?

Hindi ito pinagsang-ayunan ng dalawang clan, kundi ang mga magulang ko ang nagpasimuno talaga nito? Pero paano nila napapayag si Mr. Dante? Paano nila napapayag si Mario?

Napahawak naman ako sa ulo ko dahil sa mga tanong na umiikot sa loob nito. Pakiramdam ko ay sasabog na ang utak ko dahil sa mga nangyayare ngayon.

Tumingin ako sa pintuan ng training ground at napabuntong hininga na lang.

I’ll surely get those answers, one at a time.

---

“LORD MARIO WON THE THIRD ROUND.”

Walang ibang sumalubong sa akin kung hindi ang umaalingangaw na boses ni Tito Vic na galing sa mic. Iyon lang dahil ang mga nanonood na nag-iingay tuwing nananalo si Mario ay daig pa ang mga pipi sa sobrang katahimikan nila. Tanging naririnig ko lang dito sa loob ay ang mabibigat na hininga ng mga nasa battle platform.

Pagkapasok ko sa training ground ay nadatnan kong puno ng bugbog ang dalawang kalaban ni Mario. Habang si Eryx Niklaus naman ay nasa labas ng platform at prenteng nakatayo habang nanood ng laban.

Hera explained to me that Mario requested to separate his three opponents in two rounds. Ang dalawa ay magiging kalaban niya sa third round ng challenge, habang ang isa naman ay pang-final round.

Nangyare ang lahat ng ito pagkalabas namin ni Papa. Hindi ko nga namalayan kung ilang minuto kaming nasa labas, pero ang alam ko ay hindi naman kami gaano nagtagal.

But it seems like he immediately finish the two guys off.

Hindi ko naman maiwasan ang pagtingin kay Mario. He’s not wearing his creepy smile at all, and he’s not bragging about being the winner for this round unlike the previous ones. Parang ngang blangko lang ang ekspresyon nito nang makita kong inabot niya ang dalawang asul na tela kay Tito Vic.

He shifted his gaze towards me, and what surprises me is he didn’t even smirk at me. He’s looking at me dead serious before turning his back on me. Nakita ko na lang siya na lumakad sa mga benches para siguro uminom ng tubig at makapagpahinga kahit papano.

Iniwasan ko na rin ang tingin ko sa kaniya at dumeretso na paakyat sa second floor ng training ground. Nang makalapit na ako sa pwesto ko kanina, naririnig ko naman si Mama na nakikipag-usap kay Papa.

“Ridge please. Don’t worry about it. Everything will be fine.” Rinig kong sabi ni Papa nang makaupo na ako sa tabi ni Mama.

“Branden, are you sure about this? How can I not worry? Paano kung manalo ang taong iyan? Hahayaan mo lang ba na kausapin niya ang anak natin? He’s a dangerous man. His surname might bring danger to our son. Paano kung may gawin siya kay Bridge?” Rinig kong bulong ni Mama.

Mukhang hindi niya pa napapansin na nasa tabi niya na ulit ako. I can sense that she’s nervous and probably scared for my safety. She’s been through a lot when I was gone for like 3 years. Of course she’ll feel the anxiety. And I don’t want that.

“Mama.” Tawag ko sa kaniya. Nang lingunin niya ako ay parang nakikita ko ang namumuong luha sa mga mata niya. I gently smile at her and hold her hand. “I’ll be fine.”

She still seems unsure about it, but she just nod and smile at me. Ramdam ko pa rin ang panlalamig sa kamay niya kaya naman ay hindi ko na binitawan ito hanggang sa magsimula ang laban.

Hindi ko na alam ang dapat alalahanin sa totoo lang. I think my life will be in danger whatever the results will be. Kapag nanalo si Mario, hinding hindi ko na matatakasan ang kasalang ito. Kapag si Eryx Niklaus naman ang nanalo, iniisip ng mga magulang ko ay malalagay lang sa panganib ang buhay ko. Pero gusto ko pa rin malaman kung ano ang pag-uusapan namin ng Eryx Niklaus na iyan kung sakali siya ang manalo.

Napahinga na lamang ako nang malalim habang pinapanood ang dalawang bugbog na lalake na inaalalayan palabas ng platform. Ang dalawang nakalaban ni Mario sa third round ay nasa listahan naman ng mga binigay sa akin ni Colline. Nothing really special about them, and they were part of some small gang. They are more likely wanted to prove that they were stronger than Mario. It’s more about their pride to be honest. Nakakangiwi nga lang na makita ang kalagayan nila. I think I saw the nunchucks around one of the man’s neck.

“GENTLEMEN, PLEASE TAKE YOUR POSITIONS FOR THE FINAL ROUND.” Rinig kong pag-anunsiyo ni Tito Vic.

I shift my gaze to the side to see Eryx Niklaus holding his pair of metal arnis again. As I said earlier, when I saw him we are likely at the same height. Halos parehas lang din kami ng pangangatawan, ngunit mas proportional ito kesa sa akin. At dahil doon, halata ang malaking diperensiya nila ni Kupal. Nakita ko naman ang sampong katao na nakalaban nito kanina, well twelve actually, at hindi biro ang mga katawan nila. Mga halos kasing laki lang ni Mario o di kaya may iba pa nga na mas malaki pa sa kaniya. Paano naman niya tatalunin ang lalakeng epal na ito?

“READY.”

Lahat ng mga tao sa loob ng training ground ay tahimik pa rin. Hindi ito ’yong tahimik na maya maya rin ay iingay ang mga tao kapag napabagsak ni Mario ang kalaban. Ito ’yong klase ng tahimik na seryoso ang lahat sa panonood. Kumbaga inoobserbahan talaga nila ang magiging galaw ng mga tao na nasa platform. Lalo na ang mga galaw ni Eryx Niklaus.

“SET.”

Kitang kita ko ang mga malalamig na tingin sa kaniya ng mga tauhan namin. It’s understandable since they were aware about what happened to me years ago.

Especially Hero.

I saw him earlier when I just got inside of the training ground. Para bang biglaang nawala ang maloko kong kaibigan. Naging seryoso ang ekspresyon nito at nakatingin lamang din siya sa pwesto ni Eryx Niklaus. Natural lang naman siguro ito lalo na’t ngayon lang ata may nakatapak na Niklaus sa teritoryo namin.

But it’s still nerve-racking.

“FIGHT!”

Nanlaki naman ang mga mata ko nang hindi na nagpatumpik-tumpik pa ang dalawa at sinugod na ang isa’t isa. This is so unlikely of Mario. Para bang gusto na niya talaga tapusin ito. May galit din ba siya kay Eryx Niklaus? The way he stared at him is really something.

Halos hindi ko na masundan ang mga galaw na ginagawa nila. Napakabilis ng mga nangyayare sa laban, pero kahit gano’n ay mahahalata mo dito na halos pantay lang sila ng lakas. Which is quite shocking. Kahit na mas malaki ang pangangatawan ni Mario, hindi naman nahihirapan si Eryx Niklaus na sabayan siya. Well, at least hindi niya pinapakita na nahihirapan siya. But the mysterious guys is doing good so far.

It’s like the most intense fight I have ever seen. And it’s interesting since they’re like some predators who were fighting for some prey.

Bahagya akong napasimangot nang maalala ko na ako pala ang prey na iyon.

This is like a venomous snake versus the mighty lion fight.

Mario swing his bat to the direction of his opponent’s head, but the other quickly dodge it and took the chance to hit Mario’s legs with the arnis. Pero hindi inalintana ni Mario ang sakit, at nang makatayo na muli nang maayos si Eryx Niklaus ay agad na niya itong sinipa sa dibdib. Dahil sa bigla ay hindi na nagkaroon ng oras si Eryx Niklaus na harangin iyon at bahagyang natumba sa sahig. Hindi na nag-aksaya si Mario at itinaas ang kaniyang bat. Hinampas niya ito sa direksyon ng kalaban. Gumulong si Eryx Niklaus pailag sa atake ni Mario, kaya naman ang bat ay tumama sa sahig.

Hindi ko ba alam kung hanggang kailan magpapatuloy ang laban na ito. Wala sa kanila ang mukhang mananalo o matatalo na. Kumbaga pantay lang ang estado nila ngayon. Tuwing natatamaan sila ng kani-kanilang atake para bang wala na sa oras nila ang magpakita ng emosyon. They’re like robots at this point! Patuloy lang sila sa paglaban with nothing on their faces but determination.

Napalunok na lamang ako sa kaba habang pinapanood sila maglaban. Ramdam ko rin ang pag-higpit ng hawak ni Mama tuwing natatamaan si Mario ng mga atake ni Eryx Niklaus. Kahit si Papa at ang iba pang kasama namin sa taas ay seryoso lamang na nanonood. Sila Colline at Claudia na nagche-cheer kanina ay natahimik din.

I know that my parents are worried, but I also can’t help to be hopeful. What if Mario actually loses this round, does that mean I’m finally free? Pero kailangan namin mag-usap ng Eryx Niklaus na iyon, will I be alright then?

“You should be thankful that you have parents like them.”

That’s what Mr. Dante said earlier. Why should I be thankful to my parents? Did they arrange this marriage for my sake? But why? Kami ang isa sa mga malalakas na clan sa bansa. Sa dami ng tauhan namin, mukha bang hindi ito sapat na maprotektahan ako? Iyon ba ang inaalala nila?

What could be the reason? Hindi sila ’yong tipong makikiusap sa ibang tao. My parents are kind to me, but they’re prideful. Kaya paano rin nila napapayag ang isang Mr. Dante Jackson na mukhang mas mataas pa sa Mt. Everest ang pride? Lalo na’t sabi nito mas gusto niyang babae ang mapapangasawa ni Mario.

Did Mario also knew about this? Nasabi niya sa akin nitong nakaraan na may iba pa siya naging fiance/fiancee. But what happened to those people?

Pakiramdam ko ay magkakasakit ako sa mga nangyayare ngayon. Bakit ba kailangan mangyare ang ganito? At bakit hindi sabihin sa akin ng mga magulang ko ang totoo?

I know they’re worried. Pero hindi ba parang masyado na ito?

Buong akala ko ay ginawa nila itong arrange marriage para may magmana ng clan. But I think there’s more than that? O iyon lang talaga pakay nila dahil bali-balita na magaling si Mario kupal sa pamamalakad ng clan nila.

Argh. I think I’m gonna throw up. I just want to get out of here.

Nawala naman ako sa pag-iisip nang marinig ko ang pagsinghap ni Mama. Gulat itong nakatingin sa platform habang nakatakip sa bibig niya ang isa niyang kamay. Naramdaman ko rin ang paglaki ng tension na bumabalot sa training ground kaya naman nilingon ko agad ang atensyon sa tinitignan ng lahat.

Halos mapasinghap na rin ako sa gulat nang makita ang kalagayan ng dalawang naglalaban. Though they’re not fighting anymore. They’re just standing while shooting dagger stares to each other. Parehas silang hinihingal at pawisan sa laban. Si Mario naman ay hawak pa rin ang metal bat niyang sandata, habang si Eryx Niklaus ay iisang arnis na lamang ang hawak nito. Pero ang isang kamay naman niya ay may hawak na pulang tela…

Wait…

The red tag.

Mario’s tag.

Napatayo ako dahil doon at nanlalaki ang mga mata habang tinitignan ang hawak ni Eryx Niklaus.

He won?

Did Eryx Niklaus actually won?

Does this mean…

I also won?

I don’t have to marry the creep?!

Oh my god…

OH MY FREAKING—

“LADIES AND GENTLEMEN, IT’S A TIE!”

Nagpintig naman ang tenga ko nang marinig ang anunsyo ni Tito Vic.

Tie?

Hinanap ko naman ang asul na tela sa braso ni Eryx Niklaus, pero ramdam ko ang pagkawala ng dugo sa mukha ko nang makita kong wala na ito doon.

Nilipat ko ang tingin kay Mario na ngayo’y nakatingin na rin sa akin. He slowly raise his free hand and let the blue tag dangle. He smirk at me and mouthed something.

Hindi ko namalayan ang biglaang pag-upo ko kaya agad naman ako pinag-laanan ng atensyon ni Mama. She’s cheking on me since I look pale and sick right now. Halos hindi ko na rin narinig ang pag-utos niya sa isa sa mga tauhan namin.

My mind still keep on replaying on what Mario has mouthed to me earlier.

“You’re still mine…”

Chapter Fourteen

“What are we going to do?!”

“Ridge, huminahon ka nga.”

“Our son is going to meet that mysterious man. Panalo naman si Mario, bakit kailangan pang tuparin ang kagustuhan nito?”

“Dante said that we should just do what that Eryx Niklaus wants.”

“Paano ba nila nakilala ang taong iyon? Gusto ba nila malagay sa panganib ang anak natin?”

“Ridge—”

“Branden, sinasabi ko sa iyo, ayaw ko!”

“It’s not like something will happen to our son. Siyempre may magbabantay sa kaniya habang nag-uusap sila ng lalakeng iyon. Hindi ko naman hahayaan ang anak natin na maiwan mag-isa doon.”

“Pero…”

And they continue arguing.

Napabuntong hininga na lang ako habang pinag-mamasdan ang mga magulang ko na kanina pa nagtatalo.

Matapos ang laban kanina ay kinausap kami ni Tito Vic patungkol sa napagdesisyonan ng mga naglaban. Dahil daw sa patas lang ang kinalabasan ng laban, parehong magbebenefit sila Mario at Eryx Niklaus. Mario will still marry me this coming Sunday, and the mysterious guy will get to talk with me.

My parents opposed the idea of me and a Niklaus talking to each other. And I obviously the only one who wants to oppose on marrying that creep, but I choose not to say anything. It’s not like they will agree on it anyway.

Sinabihan naman ulit sila ni Mr. Dante na hayaan lamang ito at gawin ang gusto ni Eryx Niklaus. Kahit si Colline ay sumang-ayon sa sinabi ng asawa niya kahit na kita pa rin sa mukha niya ang pagkabahala.

Then here I am, at my Papa’s office. My parents took me here so that all three of us can have a talk. But it looks like silang dalawa lang ang nakakapag-usap.

Mas prinoproblema nila ang pakikipag-usap ko doon sa Niklaus na iyon. Samantalang ako mas pinoproblema ko ang katotohanang ikakasal pa rin ako sa bwisit na Mario Jackson na iyon. Argh.

It’s Friday already, and I don’t think I have anymore time to think of a plan to escape this nightmare. Lalo na’t hindi ko na pwede pang kumbinsihin sila Papa. He already gave me a warning about it.

So what am I suppose to do then?

Tinignan ko naman ang mga magulang ko na hindi pa rin tumitigil sa pagtatalo. Mom is literally shaking in anger, while Papa is trying to calm her down. This isn’t the first time I see them fight, but it’s a rare occasion. Pero sa tingin ko ay mas malala itong bangayan nila ngayon.

“Ma, Pa.” Tawag ko na nagpatahimik naman sa kanila kahit papaano. “Can you guys stop it already? It’s a tie. At kung gusto lang naman ng Eryx Niklaus na ’yan na makipag-usap, then that’s fine with me. I’ll bring Hero with me, for the peace of your mind. Will that be okay already?” I said exhaustedly. Ako napapagod sa ginagawa nila.

At this point, I think I’m close at totally giving up. I think I’m just going to accept my faith, which is to marry a maniac man. Damnit. I don’t have a choice.

“Bridge, it’s dangerous—”

“I’ll be fine, Mama.” I assured her. “I’m not going to do anything. It’s just a talk. Let’s set an appointment and just get it done.”

Tumayo na ako sa sofa na inuupuan ko at lalakad na sana papunta sa pintuan ng opisina nang bumukas naman ito. Hindi ko maiwasan ang pag-irap ko sa taong pumasok.

“Mario, what are you doing here? Dapat nagpapahinga ka na lang muna.” Sabi ni Papa dito.

I frowned as I saw him wearing a black long sleeves polo and slacks. Mukha ngang kakaligo lang nito dahil visible pa rin ang pagkabasa ng buhok niya. He looks way damn fine despite that he fought like 14 people earlier. And now that I look closely at him, wala man lang kapasa pasa ang pagmumukha nito.

“Mr. Hill, will it be fine that I’ll accompany Bridge to Eryx Niklaus’ place tomorrow? Nag-usap na rin kami ni Eryx patungkol dito.” Sabi nito at bahagyang tumingin pa sa direksyon ko.

Bahagyang tumaas ang kilay ko dahil sa nalaman. They talked? So kilala talaga nila ang isa’t isa? Close ba sila?

Argh, why do I care anyway.

“No, it’s fine. Sasamahan na ako ni Hero—”

“Oh that will be great!” Pagputol ni Mama sa sasabihin ko.

Napahinga naman ako nang malalim. “Ma? I already told you that Hero will accompany me.” Naiinis kong sabi.

“Pero mas mapapanatag ako kung sasamahan ka rin ni Mario.” Sagot sa akin ni Mama. “He already prove himself to you, honey. So it’ll be fine, right? I think he’ll protect you at all cost.”

Napatingin naman ako kay Mario. He smirked at me, which made me scowl before rolling my eyes at him again. Hindi na siya nasa serious mode katulad kanina nang magkalaban sila ni Eryx Niklaus. Mukhang bumalik na siya sa dating ugali nito. This guy has a weird personality.

“To his place? Do you mean to the Niklaus’ territory?” Tanong ni Papa.

“No, Sir. Just to his penthouse.” Casual na sagot ni Mario. “He’s not living with the Niklaus anymore.”

“Is that so?” Sabi ni Papa habang pinag-krus ang sariling mga braso sa dibdib.

“But who is this man anyway?” Tanong naman ni Mama.

“Let’s say he’s my batch mate in college.” Prenteng sagot muli ng isa na ikinataka lang naming lahat.

Batch mate? That mysterious guy is just his batch mate? So what’s this? Their reunion?

“Okay?” Patanong na sagot ni Papa bago tumingin sa akin. “Sweetie…”

“Fine. Do whatever you want.” Sabi ko habang nakatingin kay Mario tsaka lumakad na palagpas sa kaniya at tuluyan na lumabas sa opisina.

---

“Ahhmm, Bridge? Do I really have to go?” Bulong ni Hero habang naglalakad na kami papalabas ng mansion.

“You need to go, Hero.” Ilang beses ko nang sagot dito. Ewan ko ba sa isang ’to at tanong nang tanong kung kailangan ba na kasama siya. Hindi pa ba obvious?

“Sure ka?” Pangungulit pa nito.

Napasinghap na lamang ako at napatigil sa paglalakad. Mariin akong napapikit bago mapabuntong hininga. “Hero.”

“Yeah?” Rinig kong sagot niya.

Hinarap ko siya at binigyan ng pekeng ngiti. “Can you please shut up? You’re getting into my nerves. Wala ako sa mood na makipagkulitan sa’yo.”

Tinaas naman niya ang kaniyang dalawang kamay na parang bang sumusuko ito. “Woah, someone’s a little hotheaded today.”

I rolled my eyes then start walking again. “Bakit ba kasi tanong ka nang tanong? Dati naman kapag umaalis ako, ikaw pa nga nauuna sa sasakyan at gusto mong bantay sarado ako sa paningin mo.”

Ramdam ko naman ang pagsabay nito sa akin sa paglalakad hanggang sa nakatabi ko na siya. “Bridge, iba naman ’yong dati sa ngayon.” Bulong nito.

Saglit ko siyang tinignan bago magtanong. “Paanong magkaiba?”

“May mapapangasawa ka na—”

“Huwag mo na ituloy.” Pagputol ko rito.

Napanguso na lamang siya at pinag-krus ang dalawang braso na para bang umaasta siyang bata. “Sinasabi ko naman kasi sa’yo na mainit ang dugo sa akin ni Lord Mario.”

“Bakit naman mainit dugo no’n sa’yo?” I said nonchalantly. I already heard him say that, and I still don’t get him. Baka nga nag-iilusyon lang siya. Pa-iba iba pa naman ng attitude si Mario, ni hindi ko nga alam kung alin ang totoong pinapakita nito. That’s why he’s creepy.

“Gawa talaga sa bakal ’tong isang ’to.” Rinig kong bulong ng katabi ko pero hindi ko na lamang ito pinansin. Baka nababaliw na ito at kung ano ano na lumalabas sa bibig niya.

“Pupunta ako sa lungga ng isang Niklaus, Hero. Akala ko pa nga ay mauuna kang magpresinta na samahan ako dahil sa mga masasamang tingin na binabato mo sa Eryx Niklaus na iyon kahapon.” Sabi ko na lamang na ikinabuntong hininga naman niya.

“Bridge, kung binabalak mo na ikaw mag-isa pupunta, malamang sa malamang asahan mo na walang pagdadalawang isip kita sasamahan.” Tas napakamot na siya ng ulo niya. “Pero kasi kasama mo na nga si Lord Mario. Alam ba niya na sasama ako? Nako sinasabi ko talaga sa’yo, kung nakakamatay lang ang tingin niya siguro matagal niyo na ako pinaglalamayan.”

Inirapan ko na lang siya at hindi na masyado inintindi pa. Wala rin naman siya magagawa kung hindi ang sumunod sa akin kahit ano pang reklamo niya diyan. Sila na bahala ni Mario kung may issue sila sa isa’t isa na hindi ko nalalaman.

Nang makalabas na kami sa mansion, ihahanda ko na sana ang sarili ko na makita muli ang pagmumukha ng kupal. Ngunit tanging nandoon lamang ay dalawang itim na kotse at si Maddox na nag-aabang sa amin. Pero bakit kailangan pa ng dalawang kotse? At nasaan ba ’yong Kupal na ’yon? Feel na feel ko talaga pagiging fiance ko sa kaniya at ’yong tauhan niya palagi nag-aabang sa akin.

I frowned at my thoughts as I walk closer to Maddox. He bowed a little. “Good morning, Master Bridge.” Napatingin naman siya sa bandang likod ko kung saan nakapwesto si Hero.

“Sup?” Rinig kong sabi ni Hero. Kita ko naman ang pagkunot noo ni Maddox at nagpa-excuse ito sa akin saglit tsaka siya pumunta sa isa sa mga kotse.

Nilingon ko naman ang kaibigan ko. “Sup? Ano kayo, magtropa?”

He shrugged. “Second in command ni Lord Mario ’yon diba? Tas ako rin tumatayong second in command mo, edi parang magiging magtropa na rin kami kapag nagpakasal na kayo—”

“Manahimik ka na lang.” Pagputol ko sa sasabihin niya na ikinangisi na lamang niya.

Tinignan ko naman ang pwesto ni Maddox kung saan nakasilip siya sa bintana ng kotse at mukhang may kinakausap doon. Nandoon siguro ang kupal, bakit hindi na lang siya bumaba at harapin kami dito. Argh at ano bang pakealam ko kung hindi niya ako sasalubungin?!

Narinig ko ang mahinang pagpito ng kasama ko. “Chill ka lang dude. Kulang na lang umusok ilong mo sa sobrang pagkabadtrip mo ngayon.”

“Tigilan mo nga muna ako—”

“Excuse me? Hindi pa ba tayo aalis? I have things to do pa!”

Napalingon naman ako sa pangalawang kotse at kita naming nakadungaw doon si Claudia.

My forehead knotted as I crossed my arms. “And what are you doing here?”

She rolled her eyes at me. “Sasama ako duh? Minsan lang ako makakahalubilo ng isang Niklaus, I don’t wanna miss this opportunity…” Napatigil naman siya nang malipat ang atensyon niya sa kasama ko.

Kita ko ang bahagyang pagkaway ni Hero sa babae tsaka kinindatan pa ito na siyang ikinataka ko. Claudia’s face became bright red and she just instantly close up the window of the car.

I heard Hero’s chuckle which made me frowned in confusion on what is the real deal between these two. “Umamin ka nga, anong meron sa inyo ni Claudia at ganoon na lang siya makaakto tuwing nakikita ka? Ganiyan din siya nakaraan nang makausap ko si Colline.”

He smirked at me and didn’t said anything.

Tinignan ko lang siya saglit hanggang sa ma-realize ko kung anong ibig sabihin ng mga ngisi na iyon. Pinaningkitan ko siya ng mata at tinuro. “You…”

“What?” Natatawang tanong niya sa akin. “I didn’t do anything. I mean WE did something but—”

Tinaas ko naman ang kamay ko para matigil siya sa pagsasalita. “Ayaw ko na marinig, Bayani. Kadiri ka.”

“Hey, it’s normal.” Depensa niya.

Tinignan ko lamang siya na may halong panghuhusga. “Normal bang makipagsex sa isang posibleng heir ng Maeve’s Clan?”

He just sighed and rolled his eyes as he explains to me how they met. “We met at a club, and we have some fun. Iyon lang.”

“Right.” Sagot ko.

“But I didn’t know that she’s a Maeve.” He smiles sheepishly.

Ako naman ang natawa sa kaniya. “Boy, you’re dead kapag nalaman nila Colline at Mario ’yan.”

“Malaman ang alin?”

Nalipat ang atensyon ko sa harapan kung saan nakatayo si Kupal na naka-shades pa habang nasa likod niya si Maddox. Pansin ko ang pagsulyap ni Mario kay Hero. Pero kahit na saglit iyon, medyo naramdaman ko ang lamig ng pagtingin niya sa kaibigan ko at ramdam ko naman ang kaba ng kasama ko sa likod.

“None of your business.” Sagot ko na lamang sa tanong niya kanina.

Mario raised his eyebrow at me. Which made me want to smack my mouth because of the way I said those words to him. Baka mamaya ay ma-offend ito, ayaw ko na lang malaman ang mga posibleng gagawin niya sa akin dahil sa ugali ko sa kaniya.

But why do I care? Kasi alam kong matatalo lang ako rito.

He hummed then look at Hero. “You’ll join with Maddox and Claudia.” Sabi nito.

“Ah-Ahmm, yes, Lord Mario.” Rinig kong sagot ni Hero.

Tinanguan ni Kupal si Maddox at nagbow naman ito sa amin bago pumunta sa kotse kung saan nakasakay si Claudia. Ganoon rin ang ginawa ni Hero at sinundan na si Maddox.

Napakibit balikat na lang ako at lalakad na rin sana pasunod sa dalawa nang marinig kong magsalita ang kinabwibwisitan ko.

“And where do you think you’re going, honey?” Malambing na sabi nito na siyang ikinasimangot ko.

“Sasakay na sa sasakyan.” Sagot ko habang tinuturo ang sasakyan nila Claudia.

He chuckled. “Hindi ka makikisiksik doon.” He said as I tilt my head to the side as I look at him in confusion. “There’s our car.” Pagpapahiwatig niya sa unang sasakyan.

Palipat lipat naman ang tingin ko sa mamahaling sasakyan at kay Kupal.

Please, the last thing I wanted to do is to be in a same car with this creep.

Napahinga ako nang malalim at napatingin sa sasakyan nila Claudia. Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita kong papaandar na ito.

“Wait!—” Malakas na sabi ko habang papalakad papalapit sa sasakyan ngunit umandar na lang ito papaalis.

I heard Mario’s chuckle as I felt him walk closer by my side. Then I silently gasp when his hands touch the side of my waist and pull me a little bit closer to him.

Napalunok na lamang ako nang maramdaman ko ang paghinga niya sa tenga ko. “Let’s go?” He said in a low sexy voice.

Kung hindi lang talaga siya ang taong pinakakinabwibwisitan ko ngayon, malamang ay kanina pa bumigay ang mga tuhod ko dahil sa kaniya— you know what nevermind.

Sinamaan ko siya ng tingin at nagsimula na lumakad papunta sa sasakyan. I was about to open the back door when I heard him speak again.

“Bakit diyan ka sasakay?” Tanong nito na siyang ikinairap ko.

I turned to him. “Saan pala? Diba sabi mo ito sasakyan natin?”

He nodded then give me a dashing smile as he walk to the door of the passenger seat. Binuksan naman niya iyon.

Tinignan ko naman ang loob nito at parang medyo namutla ang pagmumukha ko nang ma-realize ko lalo na literal na kaming dalawa lang talaga sa iisang sasakyan. Walang driver o bodyguard na kasama. As in na kami lang.

“What are you waiting for? Get in, honey. Eryx doesn’t like to wait people.” Mario said wearing his annoying smirk again.

I scowled at him but didn’t said anything as I get in the passenger seat. I’m getting tired of arguing with him, let’s just end this meeting. I’m quite sure that he won’t do anything to me this time, since I assume na magdradrive naman siya.

Ilang saglit pa ay sumakay na rin siya sa driver seat. Napasimangot na lang ako at iniwas na ang tingin sa gwapo niyang mukha. Mas naiirita ako na makita siya ganito kagwapo at kalakas ang dating. Wala tuloy ako mapuna sa kaniya kundi ang ugali niyang nakakaimbyerna.

Nagtaka naman ako nang maamoy ko siya lalo at doon ko lang napansin na malapit pala siya sa akin. Sinamaan ko ulit siya ng tingin na siyang ikinatawa niya.

“What are you doing?” I asked as I’m starting to feel my face being heating up. Pati pagtibok ng puso ko ay parang bumibilis, dahil siguro sa kaba. Yeah, dahil sa kaba nga siguro iyon. But I can’t help notice his scent again, manly fragrance with a hint of smell of cigarette.

He chuckle then reach something behind me. Doon ko lang napagtanto na seatbelt pala ang inaabot nito na mas lalo ata ikinapula ng pagmumukha ko. “Safety first.” He said as I heard the seatbelt click.

Bumalik na siya sa dati niyang pwesto na parang ikinahinga ko nang maluwag. I didn’t notice that I’m holding my breath. Tuwing malapit na lang sa akin itong lalakeng ito, parang hindi ako makahinga nang mabuti. I don’t if that’s a bad thing.

Well I think it is.

“Safety first? Are you a reckless driver?” Tanong ko para mawala sa isip ko ang nangyare.

Natawa muli siya nang mahina. “It depends.”

Lumingon naman ako sa gawi niya. “Anong it depends?”

Marunong ba magdrive ang isang ’to? Baka mamaya final destination na ang mangyare sa akin mamaya.

“Don’t worry. We can’t get you hurt now, can we? My sweet fiance? Lalo na’t ikakasal na tayo bukas. I want my soon to be husband in his best condition.” He remark with a wink then start the engine.

I grimace and simply hold the side of my seat. I don’t feel safe if this guy is behind the wheel. Should I write my last goodbye to my family?

“Relax, honey. I’m a smooth driver.” Saad muli niya at umandar na nga ang sasakyan.

“I don’t trust you.” Sagot ko na lamang na ikinangisi niya lang lalo.

But as drive we away from our mansion, everything seems okay. Smooth nga ang pagkakadrive niya na siyang ikinahinga ko lang nang maluwag.

“See?” He said while driving the wheel with one hand and looking so relax. Kaya naman napabitaw na lang din ako sa paghawak ko sa gilid ng upuan at sinubukan na ring magrelax sa inuupuan.

Now I’m curious kung ano kaya minomodel ng isang ’to. Parang halos lahat ng gawin niya ay parang may photoshoot man kung saan, katulad ngayon. I think it’s one of the perks of being good looking. Hindi naman ako palatambay sa social media at wala rin ako masyadong pakealam sa mga magazine na dumadating sa bahay. Kaya siguro hindi ko man lang siya mamukhaan nung una naming pagkikita.

I sighed and shake my head. Ano ba itong iniisip ko. I need to start thinking bout this meeting with a Niklaus.

Tinignan ko muli ang kasama ko nang makalabas na kami nang tuluyan sa teritoryo namin. Bahagya pa itong humikab na parang bang wala itong importante na pupuntahan na siyang nagpasimangot sa akin. Pero medyo napawi naman iyon nang makita ko ang mga eyebags sa ilalim ng mata niya nang tanggalin niya ang suot niyang shades at sinabit iyon sa collar ng white polo niya.

Hindi ba siya nakatulog masiyado? I think it’s because of his job.

Napaiwas naman ako ng tingin nang makita ko ang pagsulyap niya sa gawi ko. I mentally smack my head as I’m starting to question myself. Ano bang pakealam ko kung nakatulog siya o hindi? As long as hindi siya makatulog habang nagdradrive, magiging maayos lang ang kalagayan ko.

“Eryx Niklaus is a nice man.” Rinig kong sabi ng kasama ko para maputol ang katahimikan sa paligid. “Not that nice tho. But still nice.”

I frowned. “How’s that suppose to help?”

He shrugged. “Just saying.”

“You said he’s a batch mate of yours in college?” Tanong ko na ikinatango naman niya.

“I know him enough. He’s not going to hurt you like what your parents been panicking about.” He said as he take a turn. “If he said he wants to talk, then he’ll just talk to you.”

“Alam mo ba kung ano gusto niya pag-usapan?” Tanong ko muli.

He hummed. “I think you know the answer to that.” He said with a smirk.

Napaisip naman ako sa sinabi niya. Baka gusto pag-usapan ng Niklaus na iyon ang patungkol sa kidnapping na nangyare sa akin years ago. Pero ano naman ang sasabihin niya patungkol doon? Hindi kaya ambush iyon at kuhain muli ako?

“I won’t let him hurt you.” Saktong rinig kong sabi ni Mario.

Medyo nagulat naman ako doon dahil seryoso niya iyon sinabi. Wala rin ako nakitang ngisi sa mga labi niya, seryoso lang siya nakatingin sa daang tinatahak namin.

For some reason…

It kinda ease this nervous feeling I’m having.

This guy, I’m going to marry him tomorrow. Hindi gumana ang plano ni Colline. At hindi ko rin alam kung ano pa ang maitutulong ni Claudia sa akin matapos ang mga nangyare kahapon. My parents also warned me. Then Mr. Dante even said that I should be thanking them.

Ano naman kaya ang mangyayare kapag kasal na kami? Ikukulong niya lang kaya ako sa loob ng teritoryo niya? Sasaktan ako? Ipagpapatuloy niya pa rin kaya ang pambababae o panlalalake niya? He did told me that he’s going to be loyal, but I don’t know if I can trust him, especially a Mafia like him.

“What are you thinking about?”

Nagising naman ako sa pag-iisip nang marinig ko muling magsalita ang kasama ko.

“Nothing.” I mumbled and just stared at the window next to me.

He just hummed. “Hindi ka ba concern sa akin ngayon?”

“Pinagsasabi mo.” Sagot ko rito.

“Honey, I beat up a lot of people yesterday just for you.” He slightly whined which made me look at him as the car stop when the traffic lights goes red.

I make a face. “Yeah, right.” I said. “You’re still alive and as healthy as a horse. Ni wala ka ngang pasa sa mukha mo. Mas nakakaawa pa nga mga nabugbog mo kahapon. Kaya huwag kang magpaawa diyan.”

He snorted. “Such a loving fiance.” He answered. “And of course walang pasa ang mukha ko. Sinadya ko talagang hindi ito patamain ng kahit na anong suntok. I don’t wanna look bad on our wedding day.”

Pinaningkitan ko naman siya ng tingin. “You’re really that confident huh?”

“Of course.” He smirk. “It’s one of my best traits. A lot of people love that.”

“Well I hate it.” Pambabara ko dito.

Natawa naman siya nang mahina. “You’ll learn to love that too when we start to live in a same house.” Dagdag pa nito at pinaandar na muli ang sasakyan.

I sighed. “That’s impossible.”

“Anything is possible, honey. One of these days, you’ll realize that you fall in love with me.” He confidently remark.

I glowered. “Yeah, right. I barely even like you. Tapos gusto mo pa ma-in love ako sa’yo. Paano naman ikaw? I’m sure that you don’t like me either.”

He gave me puzzled look for a second before glancing back in front.

“Who said I don’t like you?”

Chapter Fifteen

“Who said I don’t like you?”

“Oh anong nangyare sa’yo? Bakit pulang pula ka?” Pasimpleng bulong sa akin ni Hero nang makarating na kami sa 5 star condo/hotel na tinutuluyan ni Eryx Niklaus.

Hindi ko naman siya pinansin at tinitignan pa rin nang masama ang likod ng Kupal na nauuna sa amin maglakad ngayon.

“Hoy Bridge?” Sabay kalabit sa akin ng kaibigan ko. “May sakit ka ba?” Ramdam ko naman ang paglagay ni Hero ng kamay niya sa noo ko upang pakiramdaman iyon.

Tinapik ko paalis ang kamay niya. “Ayos lang ako.” Sagot ko rito.

“Sigurado ka?” Pag-aalalang tanong nito.

Tinanguan ko lamang siya at masama pa rin tinitignan ang likod ni Mario hanggang sa makarating na kami sa front desk.

“Ahhh.” Biglang sabi ni Hero kaya tinignan ko naman ito. “Siguro naglabing labing pa kayo ni Lord Mario kanina— aray naman.” Pagputol sa sinasabi niya nang pasimple ko siyang sinikmuraan.

Napatingin lang si Claudia sa amin at umirap lang sa amin habang nakatabi siya kay Mario. I just shrug and ignore her. Mukhang masama ang timpla ng araw nito dahil siguro dito sa kaibigan ko. Knowing Hero, he probably annoy or tease her.

“Eryx Keir Niklaus is expecting us.” Sabi ni Mario sa tao na nasa likod ng main desks ng lobby.

Halos lahat ng mga taong nasa loob ng higanteng building na ito ay parang mga normal na mayayaman na tao lamang. They don’t look like they know a Mafia is living in the top floor of this building. Pero alam ko na kilalang kilala nila ang taong kasama namin.

“Excuse me?” Sabi ng isa sa mga tatlong babae na lumapit sa amin. “Ikaw si Mario Jackson, right?” Tanong nito at parehas sila ng kasama nila na kinikilig.

I just sighed and roll my eyes as Mario smile at them. “Yes that’s me.”

Lalo naman sila kinilig na kita ko namang ikinataas iyon ng kilay ni Claudia, habang si Hero naman ay pasimple akong sinisiko kaya nasusuklian ko siya ng mga masasamang tingin.

“Pwede po ba papicture?” Sabi muli ng babae.

I frowned at them and was about to look away as he answers them. “Sorry, ladies.” Pero nagulat naman ako nang hawakan ni Mario ang kamay ko at hinila palapit sa kaniya. Tinaas nito ang kamay naming dalawa. “I’m with my fiance, right now. And we sorta looking for a place for our honeymoon.”

Pinanlakihan ko naman siya ng mata habang ang mga babae na lumapit sa kaniya ay parang hindi maipinta ang mga mukha dahil sa sinabi ni Kupal. Narinig ko pa ang pagpigil tawa ni Hero dahil siguro namumula na naman ng sobra ang mukha ko ngayon.

“Ahmm, Sir?” Napatingin naman kami sa staff ng hotel. “I’ll assist you to Mister Niklaus. This way please.”

“See you around, ladies.” Gentleman na pagkakasabi ng bwisit sa mga babaeng nakatulala pa rin sa amin.

Nang makalayo na kami sa kanila ay sinusubukan ko na kunin ang kamay ko. Ngunit mahigpit ang pagkakahawak niya dito kaya wala na ako nagawa kung hindi hayaan na lang muna ito hanggang sa makapasok kami sa elevator.

“You’re not wearing your ring.” Mario whispered to my ear.

Napapikit na lamang ako nang maramdaman ang labi niya sa tenga ko. Bigla naman nag-flashback sa akin ang mga nangyare sa kotse noong kinuha ako ni Claudia. Kaya bahagya ako lumayo sa kaniya at hinayaan na niya na bawiin ko ang kamay ko.

“We’re getting married tomorrow anyway.” I said as I throw dagger looks at him. “Wala na kayong oras na ilipat pa ako sa pamamahay mo. So your deal is useless.”

He smirked and stares at me like I’m so amusing for him. “Well you have a point, smart mouth.” Then he leaned to me a little. “I wonder what that smart mouth taste again.” He said softly but since we’re in a elevator I’m defined sure that our company heard that.

I can feel my face heating up as I stomp Mario’s foot out of annoyance. He just said “Ouch.” Pero halata pa rin sa mukha niya na natatawa siya sa reaksyon ko.

Inirapan ko siya at umusog na lang sa pwesto ni Hero na kanina pa nagpipigil ng tawa. Malakas ko namang siniko ang tagiliran nito na siyang ikinaubo na lang niya nang makita niya ang masasamang tingin na binabato ko sa kaniya. Si Claudia naman ay patay malisya lang sa amin at nakatingin sa cellphone nito. But I saw a hint of pink on her cheeks. Doon ko lang napagtanto na magkatabi pala sila ni Hero at parang mas doon nakatuon ang atensyon ng babae kesa sa mga pinagsasasabi ng stepbrother niya kanina.

I gave Hero some knowing glances, which he just shrugs. Si Mario naman ay natahimik na lang din sa pag-aasar pero tuwing sinusulyapan ko ito ay nginingisian lang ako nito. Hindi naman tumagal ang paghihintay namin nang bumukas na ang pintuan ng elevator.

“You can go straight ahead.” Sabi ng staff sa amin at nagbow nang makalabas na kami sa elevator.

Nauuna na si Mario na maglakad sa amin. Hanggang sa makarating na kami sa iisang pintuan ng nasa palapag na ito. Pinindot ni Mario ang doorbell non sa gilid at maya maya’y bumukas na rin ang pintuan.

Akala ko pa ay si Eryx Niklaus ang sasalubong sa amin o ’di kaya ang nakakatakot din na tauhan katulad nila Maddox at Hero. Ngunit laking gulat naming lahat sa nakita namin.

“Daddy, may mga people po sa labas!” Sabi ng batang lalake na tantsa ko nasa lima o anim taong gulang na ito.

Pare-parehas naman kami nagkatinginan nila Hero at Claudia dahil sa hindi namin inaasahan na ito ang sasalubong sa amin. Si Maddox naman ay walang karea-reaksyon, ganun din si Mario na nakatingin lang sa batang lalake.

“Mga people?” Rinig naming sabi ng isang lalake hanggang sa pumunta na rin siya sa pwesto ng bata upang harapin kami.

Wait… Nasa tamang penthouse ba kami?

’Yong lalakeng tinatawag na Papa ng bata ay parang kasing tangkad lang ni Mario at mukhang kasing edaran din niya ito. But he’s not intimidating like this creep. This man seems really friendly, charming I must say. Parang damang dama mo na approachable siyang tao at mahahalata mo ang kabaitan nito dahil sa mga ngiti na binibigay niya sa amin ngayon. He’s quite handsome even though he’s wearing a baby blue apron.

“Kayo ba mga bisita ni Ryx?” Tanong nito sa amin habang kinarga ang batang lalake.

I saw Mario’s head tilt to the side. “You look familiar.” Sabi nito sa isa.

Nagtaka naman saglit ang lalake sa kaniya hanggang sa umukit sa mukha nito ang pagiging pamilyar kay Mario. “Oh? Ikaw si Mario Jackson diba?” Masayang sabi nito.

Pinag-krus ni Mario ang mga braso niya sa dibdib at mukhang magsasalita pa sana nang marinig namin ang boses ni Eryx Niklaus, or I should probably just call him Mr. Niklaus. It’s weird if I keep calling him by his full name.

“Don’t talk to them. Patuluyin mo na lang sila.” Rinig naming utos nito sa lalake.

“Ahmm, sige.” Ngiting sagot nito habang nakalingon sa loob ng penthouse. He turned to us again and open the door wide for us to come in.

Tumuloy naman kami at binibigyan pa rin kami ng ngiti ng lalake. Hindi ko maiwasan na mapangiti rin sa gawi niya lalo na’t kumakaway kaway pa sa amin ang batang buhat buhat niya.

They look really kind. Parang aakalain mo nga talaga na nasa maling lugar kami at hindi isang Niklaus ang kikitain namin.

As we walk in I noticed that the penthouse looks bright and homey at the same time. Like you won’t even know that a man from a dangerous mafia clan lives here. Even though it has this homey feeling, I still can’t help but see on how every furniture is still looking really expensive.

“Hey, Eryx.” Bati ni Mario nang makarating kami sa living room na medyo kinabigla pa namin ng mga kasama namin, except kay Maddox na neutral pa rin ang ekspresyon sa mukha. Kung makabati kasi itong Kupal parang hindi sila naglaban kahapon.

Tumingala naman ang isa sa librong binabasa niya. Kita ko ang bahagyang pag-irap nito sa direksyon ni Mario bago ito tumayo. “Please sit down.” Sabi niya sa amin at hinayag ang mga sofa at couches.

Sumunod kami sa sinabi nito. Sila Maddox at Hero naman ay nakatayo lang sa gilid, mukhang inoobserbahan nila ang paligid. Papaupo na sana ako nang hawakan ni Mario ang pulsuhan ko at hinila ako paupo sa tabi niya kung saan nakatapat kami kay Eryx Niklaus. Hindi na lang ako pumalag at pasimpleng umusog na lang nang kaunti palayo kay Kupal. Si Claudia naman ay umupo lamang sa couches na malapit lang din sa pwesto nila Maddox, kita ko na walang kahiya-hiya niyang pinagmamasdan ang lalakeng pinuntahan namin.

“Do you like some drinks or snacks?” Tanong ni charming guy sa amin. Hindi na niya kasama at buhat buhat ang batang lalake.

“Manang Sitang is already doing that.” Malamig na sagot ni Mr. Niklaus sa lalake.

“Okay then.” The charming guy answered as he warmly smiled at him. “Do you want anything?”

“Coffee.” Maikling sagot ng isa.

Is it just me or I saw a tint of blush when he answered?

Bahagya ko namang nilingon si Mario na nakataas ang kilay nito sa kaharap namin. Mukha ngang naaaliw pa siya sa nakikita niya ngayon.

“Of course.” Malumanay na sagot ng lalake tsaka na ito umalis sa pwesto namin.

Narinig ko naman ang mahinang pagpito ng katabi ko. “I didn’t know that you’re already creating your little family here?”

Mr. Niklaus glared at Mario. “Shut up, Jackson.”

“What?” Natatawang sabi ng isa. “That guy. He’s also that popular guy back in college, right?”

Malamig lang siya tinignan ng isa. “Baka gusto mo palabasin kita dito at maiwan mag-isa itong fiance mo sa pamamahay ko?”

Napatingin naman ako kay Mario at pansin sa itsura nito na hindi siya natuwa sa sinabi ni Mr. Niklaus. Halos mapayakap nalang ako sa sarili dahil sa mga malalamig na titig na binabato nila sa isa’t isa, at mukhang ganoon din ng nararamdaman ng iba pa naming kasamahan.

“Sandwich, everyone?” Naputol ang katahimikan sa paligid nang dumating muli si charming guy na may kasamang isang maid sa likod niya. He smiled at us as they serve our snacks and drinks. “Here’s your coffee, Ryx.”

Pansin ko namang parang lumambot ng ekspreson ni Mr. Niklaus sa lalake. I don’t know how, but this charming guy made the room feel light. Parang bang naibsan niya ang mabigat na tensyon na nararamdaman namin kanina. He’s like a bundle of joy and sunshine. It may sound corny, but it’s true though.

Kaano-ano kaya niya itong si Mr. Niklaus? Nabanggit naman ni Mario na popular guy daw ito noong college? So ka-batch din nila ito?

I frowned at my thoughts. Nagmumukha naman akong chismosa rito at hindi naman ito ’yong pinunta ko. Bwisit din kasi ’tong kupal na ito. Mang-intriga ba naman, tapos kapag ginantihan mapipikon siya diyan.

“Who said I don’t like you? “

Natigilan naman ako nang maalala ko na naman ang sinabi ng Kupal na ito kanina. What’s that suppose to mean? Parang nainis nga din talaga siya nung sinabi ni Mr. Niklaus na maiiwan ako rito mag-isa…

Agad na lang ako napailing sa naiisip nang mapansin ko ang pag-alis muli nung charming guy at ang pagbalik sa malamig na ekspresyon ni Mr. Niklaus.

“Bakit nagsama pa kayo ng marami?” Panimula muli niya habang kinukuha ang tasa na nasa coffee table na nakapagitna sa amin. “It’s not like I’m going to ravage Mr. Bridgette Hill.” Then he took a sip. “Or maybe I should?” He said as he smirk at me which made me swallow my own saliva to ease my nervousness.

At ako pa nga talaga napagtripan ng mga ’to.

“Shut up, Eryx.” Mario muttered. “Just say what the hell you’re going to say to my fiance. He needs some rest.” Then he looks at me. “We have a big day tomorrow.”

“Ikaw lang.” Bulong ko pero sapat naman na para marinig niya.

Napailing na lang sa amin si Mr. Niklaus habang nilapag nito ang tasa na hawak niya. “Sure.” He said then looks at me. “You all might suspecting that my family or clan kidnapped you.” Panimula niya.

Alanganin naman ako tumango dito at medyo kinakabahan sa magiging kakalabasan ng usapang ito. “Did you know that they really kidnapped me?” I asked, and kind of hopeful that he knows the proper answer to my question. Para naman mabawasan na ang mga katanungan ko sa buhay. But who am I kidding? That’s his family. Hindi niya siguro ilalaglag ang mga ’yon.

“Nope.” He answered. “You’re a special kind of man, Mr. Hill. You’re the only son and heir of the Hill’s Clan. Anyone would kidnapped you, not just my family. But I’m not here to defend my clan, I’m no longer part of them.”

“You no longer part of your Mafia clan?” I asked again.

“Let’s say I escaped that kind of life.” Then he looked at me knowingly. “I assume that you want to do that as well?”

“Don’t give him anymore ideas, Eryx.” Mario said and I can definitely hear the boredom in his tone. “Just go straight to the point—”

“How did you escaped?” Pagputol ko sa sinasabi ni Mario.

Mr. Niklaus shrugged. “Ask your fiance.” Sagot nito na ikinataka ko. “He’s the one who kinda helped me with that. He’s an expert when it comes on helping people to escape. Kahit nga ang asawa ng Master ng Infierno clan ay tinulungan niya dati tumakas.”

Napakunot noo naman ako at tinignan si Mario. He smirks at me. “I can help you escape from your family too. Just marry me and that’s it.”

Inirapan ko ito. “Ikaw nga tatakasan ko eh.” I muttered which made him chuckle a little.

“Well I’m here to give you a warning.” Mr. Niklaus said. “Those who kidnapped you, will still probably hunt you when the right time comes.”

“Hunt me?” Pakiramdam ko ay mamumutla ata ako sa narinig kong balita. “What do you mean?”

“Isang malaking balita ang nagkalat sa buong bansa dahil sa mga sunod sunod na pagkawala ng mga batang lalake noon. But for some reason they don’t really just took random kids out of the street. They’re more likely have something special in them, just like you. I heard they are very specific with their choices. Kaya ka siguro nila kinuha noon dahil meron ka na hinahanap nila sa isang batang lalake. Though I’m not pretty sure what it is.” Sabay kuha ulit ng tasa ng kape.

“And you’re telling me this because?” I asked.

Nagkibit balikat naman ito. “Just a warning. I know that you, or everyone, suspect our clan for kidnapping you. Pero huwag ka masyadong makampante na ang pamilya ko nga ang kumuha sa’yo noon. If I were you, I’ll be careful who clan I should trust.” Then he sip his coffee before putting it down again. “They kidnapped those specific boys for experiments. Lahat naman siguro tayo ay walang alam sa kung anong experiment nga ba ang isinagawa nila. But just be careful.”

Tinitigan ko ito saglit bago muli magsalita. “Be careful? Hindi ba dapat sa pamilya mo ako mag-ingat?”

He sighed. “Yeah, sure. Mag-ingat ka sa pamilya ko na hindi niyo naman alam kung ano ang mga itsura nila at kung saan sila nakatira ngayon.” Sabi nito pero halata ko naman ang pagkasarkastiko sa tono nito. “I’m being general. Be careful to those clan na nagsasagawa ng mga experiments. After all, we’re not just Mafias. We’re also some bunch of business men who were just ready to kill at any cost.” He muttered and sighed again as he said the last sentence.

“Why are you telling me this anyway?” Tanong ko muli. Wala na ata ako nagawang matino dito kung hindi ang magtanong lamang. But hey, I’m really confuse right now. Kumbaga sa cartoons, may malaking question mark na siguro sa taas ng ulo ko.

“As I said, just a warning. I hear you’re getting marry unfortunately to this dude.” Sabay tango sa direksyon ni Mario. “He kind of helped me in the past. So I just wanted to return the favor.”

“Akala ko ba magkaaway kayo? Dahil sa mga masasamang tingin na binabato niyo sa isa’t isa, lalo na nang maglaban kayo kahapon.” Sabi ko muli at tinignan si Mario na ngayon ay kumakain ng sandwich habang nakikinig sa usapan namin. Halata sa mukha niya na nabo-bored na siya sa amin. This guy, hindi man lang seryosohin ang sinasabi ng nasa harapan namin. Like hello? I’m in danger or something.

“Oh that? He just hates me, dahil ayaw niya mapahiya sa’yo.” Mr. Niklaus said with a smirk. “Since we were in college hindi niya ako matalo talo tuwing maglalaban kami.”

Kita ko naman ang pag-irap ni Mario sa kaniya. But in my surprise he just bit his sandwich and didn’t say anything. So I will take it that it was true. Nakita naman naming lahat iyon kahapon. Pero ilang tao rin ang nakalaban niya bago niya makaharap itong si Mr. Niklaus. Siguro kapag sa simula pa lang sila na naglaban…

Nevermind. Bakit ba dinedepensahan ko ang epal na ’to?

“And probably because he also suspect my family for kidnapping you when you were young. You’re his fiance after all.” Dugtong pa nito.

Napasimangot naman ako sa sinabi nito. But I just ignore it and ask again. “May dapat pa ba akong paghinalaan sa kung sino ang posibleng mga kidnappers ko noon?”

Tumingin naman siya kay Claudia na nakaupo sa gilid at nagmamasid. Napa-upo naman ito nang maayos dahil sa biglaang pagtingin sa kaniya ni Mr. Niklaus. “Her clan.”

“Excuse me?” Napakunot noo si Claudia dahil sa sagot ng isa sa tanong ko. “My clan? My clan would never do such a thing. Ang pamilya ko ay hindi kilala sa ganoong gawain. Mas malaki pa nga ang tsansa na ang clan niyo ang nang-kidnap sa kaniya.” Naiinis na sabi ni Claudia. Mukhang nawala na talaga ang nerbyos at hiya nito sa lalakeng kaharap namin nang depensahan niya ang clan niya.

Mr. Niklaus hummed. “I’m fully aware.” He answered. “But as I said earlier, Mr. Hill should be careful to those Mafia clans who are expert in selling some drugs or anything connected in any kind of scientific experiments. And I believe your family is one of them.”

“But my family trust their clan.” Depensa ko naman. “Nung niligtas nga ako ay sa kanila nila ako dinala at pinacheck.”

“Is that so?” Sabi niya habang pinag-krus ang mga braso sa dibdib. “Well I’m just giving you a warning. It’s up to you if you want to believe it or not. But if I’m going to give you an advice…” Tinuro naman niya si Mario. “Marry him. I know it sounds like a total nightmare, but if you marry a Jackson, you can expect that you’ll be safe with him.”

Tumingin ako sa gawi ng Kupal at kinindatan naman ako nito na siyang ikinairap ko. There’s no way I’m marrying him .

“Thanks for the lovely advice, Eryx.” The creep said with a smirk.

Napailing na lamang ang isa sa kaniya. “That’ll be my wedding gift. Congratulations to the both of you. I can’t go to your wedding tomorrow for obvious reasons. But I wish you’ll enjoy your special day.”

“That’s sweet for a Niklaus to say.” Sabi ni Mario na kunyare nata-touch sa sinabi ni Mr. Niklaus.

Great, another person who agree to this freaking arrange marriage.

“By the way.” Panimula muli ni Mario sabay may tinuro sa gilid. “Is that your kid?”

Napatingin naman kami doon kung saan nagtatago ang batang lalake na sumalubong sa amin kanina sa pintuan.

“None of your business.” Sabi ni Mr. Niklaus at humigop muli ng kape niya.

“Oh?” Ngising sagot ni Mario na halata mong nang-aasar ito. “Pagkatapos kita tulungan tumakas sa inyo ay wala na akong narinig na kung ano mang balita tungkol sa’yo. I’m surprise that you even have your own family in this tiny penthouse.”

Tiny?

This penthouse is nowhere near in the word of tiny, that’s for sure.

Napansin naman namin ang pagdaan ng charming guy sa gilid at binuhat muli ang batang lalake tsaka na sila umalis nang tahimik. Akala siguro nito ay hindi namin sila napansin.

“I finally remember his name. His name is Thaddeus, right? Thaddeus Hayes? The popular guy from the Business Department.” Mario said as he tilt his head to the side.

Sinamaan naman siya ng tingin ni Mr. Niklaus. “Get out of my house, Jackson. This meeting is already done. You guys may leave.”

---

“Sorry, Bridge. I can’t help you anymore. Bilin na rin iyon sa akin ni Mom.” Sabi ni Claudia habang nandito kami ngayon sa kwarto ko para mag-usap.

Kinunotan ko siya ng noo. “But why? Hindi ba sabi mo ay willing ka tumulong na matakasan ko ang kasalan na ito basta ba makikicooperate ako sa research na sinasagawa mo? I’ll do whatever you want to do, Claudia.” I said with a hint of desperation in my tone.

She sighed. “Bridge, I appreciate that. Pero hindi na talaga pwede. At tsaka tanggapin mo na lang, okay? Even that Eryx Niklaus said na mas maganda ng ikasal ka kay Kuya Mario.” Pinag-krus naman niya ang braso niya sa kaniyang dibdib. “I can’t believe that man accuse my clan for kidnapping you.” She muttered. “I mean no offense, but you’re not that special. Kaya hindi ko alam kung ano pinagsasasabi ng isang ’yon.”

Hindi ko naman pinansin ang huli niyang sinabi at naglakad na lamang papalapit sa kama. “I can’t just accept it.” I mumbled lowly but it’s enough for her to hear.

“Well I’m sorry, dude. Just suck it up and marry Kuya Mario. Bukas na ang kasal niyo at wala ka na maiisip na plano tumakas pa. Kakarampot na lang ang natitirang oras sa’yo.” She remark like it’ll make me realize that I should really give up.

Napaupo na lang ako sa kama at nag-isip isip pa saglit ng sasabihin bago tumingin muli sa kausap ko. “Ano bang klaseng tulong ang naiisip mo nung una para matigil ang kasalan na ito?”

She shrugged. “Nothing really.” She responded which made me frown at her. “What? I just said that for you to cooperate with my research. And besides Kuya Mario is pretty scary you know.”

I tilt my head to the side as confusion written on my face. “Scary? How come?”

Napairap naman siya sa akin. “Sure he’s playful most of the time. Pero kapag nagseryoso siya, as in seriously serious, it’s scary kaya. Ayaw mong mapunta sa bad side ng isang Mario Jackson. Kaya there’s no way that I’ll help you escape. Sinususpect na nga niya si Mom ang tumulong sa’yo para makuha ang mga pangalan ng mga nakalaban niya kahapon.”

“So he threatens you?” I asked.

“Nope. I just know my limit. Mapapangasawa ka ni Kuya Mario. And despite that he deserves someone better than you, wala na ako magagawa pa.” She responded.

Magsasalita na sana ako nang bumukas ang pintuan ng kwarto. At niluwa naman ng pintuan ang lalakeng kinabwibwisitan ko.

“Ginagawa mo dito?” Inis na tanong ko.

He let himself in then look at Claudia. “You may go now, Claudia. Maddox will drive you home. And don’t bother what Eryx said to you earlier. He always suspects everyone anyway.”

Claudia beam a smile at him. “I’m fine Kuya Mario.” Then she looks at me. “Bye, Bridge. See you tomorrow at your wedding.” She said and it made me scowled at the word wedding .

Nabalot naman ng katahimikan ang kwarto nang maisara na ni Claudia ang pintuan nang makalabas na ito. Tinignan ko naman ang Kupal na lumakad palapit sa akin.

Wait, we’re in my room. The door is closed. At kami lang dalawa ang nandito ngayon…

“Diyan ka lang.” Utos ko sa Kupal na siyang nagpataas sa kilay niya.

“Bawal na kita lapitan ngayon?” He asked.

“As I said, I don’t trust you. Kaya diyan ka lang.” Sagot ko rito na nagpatawa sa kaniya nang mahina.

Nakapamulsa naman siyang tumayo habang tinititigan akong nakaupo sa kama. “I’m not going to ravish you, honey. Masyado pa nga maaga para maghoneymoon.”

I glowered at him and instinctively throw a pillow at him. Mabilis naman niyang iniwasan iyon at sabay ngumisi sa akin.

“Argh, can you just get out of my room?” I said feeling exhausted as I lay down on my bed and close my eyes. “Just close the door as you leave. I badly need some rest.”

And some thinking to do. Bukas na ang kasal namin ng lalakeng ito. Wala na akong maisip na paraan kung paano makatakas. Panigurado ay bantay sarado ako ng mga magulang ko bukas, sama mo na rin sila Hero at ang ibang tauhan. Kaya ’di ako makakatakas niyan lalo.

“I don’t want to get married yet.” I mumbled.

“Too bad, you’re getting marry tomorrow.” Naramdaman ko naman ang paglubog ng kama sa tabi ko.

Minulat ko ang mga mata ko at sinimangutan ang kupal na nakaupo sa tabi ko. Napaiwas tingin na lang ako dito dahil naiintimida na naman ako sa presensya nito. “Bakit nandito ka pa?”

“Just checking on you.” Sabi niya. “How are you, after hearing what Eryx has said to you?”

I frowned. “Ano bang pake mo? It’s not like you actually cared—”

“Of course I care, honey.” He said as he use his hand to move some of my hair out of my forehead. “You’re going to be my husband tomorrow after all.”

“Who said I don’t like you?”

Ewan ko kung totoo ba iyon o pinagtritripan na naman niya ako. Pagkatapos niyang sabihin iyon ay wala na akong nasabi o nagawa kung hindi ang matulala sa kaniya hanggang sa nakarating na kami sa destinasyon namin kanina. Yeah, alam ko na nakakahiyang reaksyon ang ginawa ko. But can you blame me?

“I don’t really care about it.” Liar. It kind of scared the shit out of me. Those people who kidnapped me are going to hunt me down. How would I suppose to deal with it? Kapag sinabi ko ito sa mga magulang ko ay maprapraning na naman sila at mas ipupush ang pagkakasal ko kay Mario. Baka nga ipakasal pa nila kami ngayon na mismo dahil sa sobrang takot nila.

“Sure.” Sabi ni Mario na halata naman sa tono niya na hindi siya naniniwala sa sinabi ko. “Where’s the ring by the way?”

I sighed and pull the silver lace around my neck. Pinakita ko naman sa kaniya na nandoon nakasabit ang singsing na binigay nito. I don’t feel like wearing it on my finger. Kaya naman ginawa ko na lang ulit ’to na kwintas.

He leaned forward. Hinawakan niya ang singsing bago muli magsalita. “I told you, rings are for fingers.”

“And I told you, mind your own business.” Panggagaya ko sa sinabi niya.

He chuckled then leaned a bit more. Doon ko na napansin na nakatukod na ang kanang braso niya sa kama at halos nasa taas ko na siya kung tutuusin. I didn’t move or do anything at hinayaan siya na lumapit lang.

“Okay then. You’re going to wear a new ring tomorrow anyway. And I’ll make sure you’ll wear it properly.” He said in a low voice which didn’t help me to ignore the fact that he is truly attractive. Damnit I can even feel my heart hammering out of my chest.

“What’s up with you and rings?” Kabadong sabi ko sa kaniya. Lalapit pa sana siya lalo sa akin ngunit hinawakan ko na ang dibdib niya upang mapatigil ito. “And Mr. Jackson, don’t you really know what’s personal space is?”

“Hmm?” He hummed and tilt his head. “Once you become my husband, personal space will be not in my dictionary.”

I gave him a death stare. “You’re so confident that I’m going to be your husband.”

“Bakit? Makakatakas ka pa ba sa akin?” He asked with a playful annoying smirk.

Ito ba ang sinasabi ni Claudia na scary? Eh mas nananaig nga ang inis na nararamdaman ko rito.

“I still have time.” Sagot ko sa kaniya. Though I’m not sure why I said that. I know I don’t have time to plan or think on how to escape.

He then leaned forward until our nose can barely touch each other. Sinusubukan ko naman siyang itulak ngunit ginagamit na naman niya ang lakas niya sa akin.

“I don’t think so, my sweet fiance. I can’t wait to see you walk down the aisle tomorrow and be with me for a long time.”

---

“For someone getting married, you seem don’t look excited, darling.”

Napaiwas naman ako ng tingin sa sarili sa salamin nang marinig ko ang komento ng nag-aayos sa akin ngayon. His name is Addy and he’s with also a girl named Abby. Cute names actually, Addy and Abby.

“Oh, just nervous.” Sagot ko na lang sa kanila.

“Nako huwag ka ng kabahan diyan at i-enjoy mo na lang ang araw mo.” Komento naman ni Abby habang inaayos na ang mga gamit nila since patapos naman na sila sa pag-aayos sa akin.

“Kaya nga, Master Bridge.” Singit muli ni Addy. “Iba talaga ang mga Mafia leaders noh. Kung mag-asawa ng lalake ay the best silang pumili. Ang gwapo gwapo mo.” Nakangiting sabi nito habang inaayusan ang buhok ko.

I smiled. “May naayusan na rin ba kayong lalake na makakapangasawa ng Mafia leader?” I asked to kind of enlighten the mood.

“Ay meron, pero ang pagmumukha naman no’n ay daig pa ako sa sobrang ganda.” Sagot ni Abby. “Asawa iyon ni Master Infierno.” Bulong nito at parehas naman sila ni Addy na naghagikgikan.

I raised my brows to my surprise. “Really? Lalake rin napangasawa ng Master ng Infierno?”

They both nodded as a response.

“Hindi ba ay invited sila sa kasal niyo?” Tanong ni Addy habang kinuha ang hairspray sa tabi.

“Oh right.” Sagot ko na lang kahit na hindi ko naman talaga alam kung imbitado sila.

I internally facepalm myself. Ni hindi ko man lang alam kung sino sino ang mga imbitado sa sarili kong kasal. Well, I didn’t even look at the invitation. Since alam kong puro mga partners lang nila iyon sa business. Panigurado wala naman akong kakilala doon, except sa mga tauhan namin na magbabantay ng buong venue.

“We’re done!” Masayang sabi ni Addy at tinignan namin pareho ang reflection ko sa salamin. “You look really handsome, Master Bridge.”

I’m currently wearing the suit that Auntie Roxanne made. Abby’s make up on me is pretty simple, she just enhance my features. Addy styled my hazelnut hair into wavy and make sure that no hair will be sticking in front of my face. In short, I physically look like I’m going to marry someone. But of course, I don’t feel it. Pakiramdam ko ngayon ay gusto ko na lang matapos ito. I can’t escape anyway. My parents are already in the venue. Sila Hero na lamang ang nasa labas at ang iba pang tauhan. Their going to escort me. In short, bantay sarado.

I sighed and smile at the two. “Yeah, I look really fine. Thanks to the both of you.”

Pagkatapos kong silang pasalamatan ay lumabas na ako ng kwarto ko sa hotel na ginamitan namin para sa pag-aayos ko. Medyo may kalayuan din kasi ang venue na napili nila sa pagpapakasal namin ng kupal.

I stopped on my tracks when I noticed Hero is nowhere near outside of my room. Kahit ang iba naming tauhan ay wala rin. Ineexpect ko pa nga ay nakahilera sila ngayon dito sa labas ng kwarto ko at hinihintay ako. Ngunit ni isang tao ay wala man lang ako makita.

I didn’t know what to do.

Dumeretso naman ako sa elevator upang tumungo sa first floor. Pagdating ko sa main lobby, wala rin sila doon. Tanging mga staffs lamang na nagtratrabaho. Pero ang mga tauhan namin ay wala rin doon.

Where the hell are they?

Hanggang sa makalabas na ako ng hotel ay wala pa rin ako nakakasalubong na mga tauhan namin.

Wait…

Is this a chance for me to run…

…and escape?

I smirk.

Well,

I think it is.

Chapter Sixteen

How I wish I can tell you guys that I run and escape happily away from that hotel. That I live the best day of my life, I made my parents cancel this arrange marriage for me to come back, and so on.

But of course that’s not what happens.

Definitely far from reality.

Hindi pa ako masyadong nakakalayo sa hotel na pinag-ayusan ko nang may itim na van pumarada sa harapan ko. Literal na ilang hakbang pa lang nagagawa ko palayo ng building ay may mga lalakeng naka-itim na maskara na nagsilabasan sa itim na van at puwersahan akong hinablot. I tried my best to shout and literally punch or kick them. Pero dahil sa iisa ko lang at parang apat silang kumukuha sa akin, wala na rin ako nagawa. Marahas nila akong pinasok sa van habang takip takip pa ng isa ang bunganga ko para ’di ako makagawa ng kahit na anong ingay sa labas.

In short…

Na-kidnap ako.

Ha.

Yeah.

Ang galing diba?

“Call boss. Sabihin mo hawak na natin siya.” Sabi ng lalakeng nasa driver seat sa kasamahan niyang nasa passenger seat.

Nang makaandar na kami paalis sa lugar, tinanggal na nila mga black masks nila. It doesn’t really makes any difference to be honest. Hindi ko rin naman sila kilala o kahit mamukhaan man lang.

Alam ko na dapat akong magpanic o matakot. Pero ewan ko, napasimangot na lang ako at napasandal sa inuupuan habang nag-uusap ang mga taong kumuha sa akin. Hindi rin nagtagal ang pag-uusap nila nang mapansin nila ang kalagayan ko ngayon. Halos lahat sila ay nakatingin sa akin at tila nagtataka dahil naka-krus pa ang mga braso ko at neutral lang ang ekspresyon ko sa mukha.

What do they expect? I’ve been kidnapped so many times. Mas nakakagulat pa nga na hindi sila gumamit ng kahit na anong pampatulog sa akin ngayon.

Napa-ismid naman ang katabi ko sa kanan. “Alam mo ba kung bakit ka namin kinuha ngayon?” Nakangising tanong pa nito na para bang sinusubukan nito ibahin ang ekspresyon ng mukha ko ngayon

Nagtawanan na ang iba pa niyang kasama. It’s like they’re really trying to scare me or something. “Sorry Young Master. Naistorbo ba namin ang kasal mo?” The guy to my left said sarcastically.

Tinitigan ko naman siya at parang natigil ito sa pagtawa nang mapansin niyang wala ako karea-reaksyon sa sinabi niya. Napa-himig na lang ako at nag-isip isip.

Am I a psycho to say that I rather get kidnap than to get married today?

Tinignan ko naman ang katabi ko sa kanan. “Bakit niyo ba ako kinidnap? For my parent’s money?”

“Pera?” Rinig kong galit na tanong ng taong nagdradrive. “Isa ’yon sa mga rason. Pero dahil sa sinira ng Jackson na ’yan ang clan namin…” Nakita ko naman sa rearview mirror ang mapaglarong sulyap nito sa akin. “Edi sisirain din namin ang kasal niya.”

I tilt my head. “Sinira niya clan niyo?”

The guy on the passenger seat scowled. Mukhang kakatapos lang nito tawagin ang boss kuno nila. “Oo, sinira ng magaling mong fiance ang Klaud’s Clan.” Tumingin ito sa akin tsaka ngumisi. “Siguro natatakot siya na matalo at mahigitan namin ang clan nila pagdating sa paggawa ng mga armas kaya niya ginawa iyon.”

Napakunot na lang ang noo ko dito bago unti-unting pumasok sa isip ko ang nakalaban ni Mario nitong nakaraang araw na puro salita lang ang alam at na una naman natumba sa isang suntok lamang ni Kupal sa kaniya. Naalala ko rin ang mga kwento sa akin ni Hero patungkol sa kung paano sinira ni Mario ang Klaud’s Clan.

I don’t think that Mario Jackson is afraid to lose or something. Mukhang wala ngang kinakatakot ang isang ’yon. Ayaw lang niya na kinakaya kaya lang siya, katulad ng ginawang paghahamon ng Klaud sa kaniya.

But who cares anyway. Labas na dapat ako sa gulo nila. Though, I’m here. Being kidnapped. Again.

But on the bright side, the most important thing is…

Hindi natuloy ang kasal namin.

Umukit naman sa mga labi ko ang ngisi hanggang sa natatawa na lang ako sa sobrang tuwa ko ngayon. Hindi ko na lang pinansin ang mga tingin ng mga kasama ko sa sasakyan ngayon. They’re looking at me like I’m some kind of weirdo. But I mean, sino ba kasi ang na-kidnap na parang natutuwa pa? Baka ako lang. But can you blame me? Sa wakas, hindi natuloy ang kasal na isang Linggo ko ng pinaplano na sirain. At dahil pa iyon sa kagagawan ng Kupal kong fiance! Oh my goodness, I think this is a perfect day for me to celebrate. Kapag nahanap man ako ng mga magulang ko, idadahilan ko itong pangkikidnap nila upang hindi matuloy ang kasalan namin ni Mario. Halos mapapalakpak na ako sa sobrang tuwa dahil sa naiisip ko ngayon. This will be a great plan for me! Ewan ko na lang kung hindi pa ma-realize ng mga magulang ko na kapahamakan lang ang dala ng Mario Jackson na iyan sa buhay ko.

Pansin ko pa rin ang takang tingin ng mga lalakeng kumidnap sa akin. I just smiled at them, which made them confuse even more. Hindi ko na sila pinansin at napasandal na lang ulit sa inuupuan. Tinaas ko naman ang kaliwang paa ko at idinantay iyon sa kanang binti ko. I sighed with ease as I relax myself.

“Wala ba kayong pa-music diyan?” Tanong ko sa mga taong nasa harapan.

“What the heck?” Rinig kong bulong ng nagdradrive na nagpatawa na lang sa akin.

Tinignan ko na lang ang dinaraanan namin at hindi na lang masyado pinapansin ang mga tingin ng kasama ko.

I think for the first time in my life, I can say that being kidnap is not that bad. I mean for my situation though. I know it’s a horrible thing to say. Pero igra-grab ko ang lahat ng tsansa na makikita ko, matakasan lang ang kasal namin ng Kupal na iyon.

“Saan ba tayo pupunta?” Tanong ko bigla sa kanila na naging dahilan ng pagtitinginan nila sa isa’t isa. “What? I’m just asking—”

“Manahimik ka na lang.” Naiinis na sabi ng lalake sa passenger seat.

Tinaasan ko naman ito ng kilay. “Aba kung gusto niyo pala ng katahimikan, bakit kinidnap niyo pa ako?”

Napabuntong hininga na siya at napahilamos pa sa mukha. Tinawanan ko na lamang ito na siyang ikinataka lalo ng mga katabi ko.

“Malayo pa ba?” Tanong ko muli. Wala naman sila sinagot. They look frustrated, maybe because I’m being chill at the situation.

Hindi ko alam kung ilang minuto pa ang nagdaan bago huminto ang sasakyan sa isang mukhang abandonadong gusali. Mukhang nakahinga naman nang maluwag ang mga kasama ko dahil sa pagdating namin dito. Buong byahe namin ay wala akong ginawa kung hindi ang tanungin sila ng kung ano-ano. I don’t know why. Siguro dahil sa masaya ako kaya naman sobrang daldal ko.

Agad namang hinawakan ng mga katabi ko kanina sa van ang magkabilaan kong braso at kakaladkarin pa sana ako papasok ng building. Napairap na lamang ako at sinundan na namin ang lalakeng nakaupo sa passenger seat kanina. Napatingin ako sa paligid nang makapasok na kami sa gusali. Halata mong napagdaanan na ito ng panahon. Sa labas nito ay aakalain mong wala na gumagamit nito, ngunit ngayong nandito na kami sa loob, medyo okay naman kahit papaano ang mga gamit pero may kalumaan nga lang. Katulad ng ibang mga ilaw sa ceiling na panay patay at sindi, kahit ang elevator na sinasakyan namin ngayon ay parang kakaragkarag na. But I guess it still do the work. Not to mention na marami rin akong nakitang mga tauhan na nakakalat sa loob.

Nang bumukas na ang sinasakyan naming elevator, sumalubong sa akin ang malawak na palapag. Walang kagamit gamit dito kung hindi ang parang office table lamang sa dulo. Nang makarating kami sa gitna ay tsaka namang umikot ang swivel chair na nasa likod ng lamesa. I winced a little as I heard the loud squeak of the swivel chair which gives a sign that it is also probably as old as my age.

Bahagya na lang ako napairap nang makita ang lalake na kumalaban kay Mario nitong nakaraan na araw, ’yong Master ata ng Klaud’s Clan. He’s currently wearing a suit and his long blonde hair is in style. Ito ’yong lalake na puro salita lang na napatumba naman agad ng kupal. With just one punch he got knocked out. Like seriously, hindi man lang pinagpawisan si Mario sa kaniya.

“Young Master Bridge!” Malakas na bati nito sa akin na parang um-echo pa ata sa malawak na palapag dahil wala ngang masyadong kagamitan dito. “My name is Michael Klaud, and welcome to the Klaud’s Clan territory.” He said with a tone that’s like he’s proud to have me here.

“Territory?” Hindi ko maiwasang ulitin at bahagyang tinignan ang paligid.

Umukit naman ang inis sa mukha niya pansamantala pero minatili niya pa ring ngumiti sa akin. “Yes, our territory.”

I slowly nodded as I realize their situation. Mukhang ito nga ang kinalabasan ng pag-sira ni Mario sa kanila. Kaya ba maraming natakot sa banta niya dahil ayaw nila maranasan ang ganitong buhay? Ang tumira sa isa abandonadong gusali? Well, I guess we can’t blame them too?

“What do you think?” Rinig ko muling sabi ni Michael.

I just pursed my lips and shrug. Ano pa nga ba masasabi ko rito?

Natawa naman siya sa akin at tumayo na sa kinauupuan. “Alam mo ba kung bakit ka nandito?” Tanong niya habang naglalakad palapit sa akin habang nakangisi ito sa akin. Bakit ba tanong sila ng tanong kung alam ko ba bakit ako nandito. I obviously don’t know. What’s wrong with these people? Then this guy even gave me a kind of smirk that he thinks he has the upper card in here. Like he’s expecting me to be scared or something.

Inirapan ko na lang siya. “Siyempre dahil kay Mario.” Sagot ko na lamang.

Bahagya siyang nagulat at napatigil sa pabalang kong pagsagot sa kaniya. Kita kong tinignan niya pa ang mga lalakeng humuli sa akin, at halos lahat sila ay napakibit balikat na lang din sa boss nila.

He frowned and crosses his arms. “Dalhan niyo ng mauupuan ang bisita natin.” Utos niya sa tauhan niya.

Hindi naman nagtagal ay may dala ng upuan ang tauhan. Kahit ang upuan na dinala nila ay napaghahalataang napaglumaan na dahil sa kalawang ng bakal at karupukan ng kahoy dito. Pero pinaupo pa rin nila ako doon at medyo narinig ko pa ata ang pag-langitngit nito.

“So you’re already aware that your fiance—”

“Is the main reason why I’m here? Oo alam ko, paulit ulit?” Pag-putol ko sa kaniya.

Napakunot noo ito sa akin. “Bakit parang hindi na ito nakakagulat sa’yo? Hindi ka ba natatakot sa maari naming gawin sa’yo?”

I shrug again. “Nah.” Sagot ko bago ako napasandal sa inuupuan. I cross my legs and arms as I just take a chill sit on this old chair. “So ano ba gagawin niyo sa akin dito?”

The guy smirk. “Bakit? Nanghihinayang ka ba at hindi natuloy ang kasal niyo?”

Tinignan ko muna siya saglit bago tumawa nang malakas sa mukha niya na siyang ikinataka niya. Halos maluha luha pa ako kakatawa dahil dito.

“Wow, that’s a nice joke.” Natatawang sabi ko.

Napasimangot naman siya. “Hindi ako nagbibiro.”

Mas lalo lang ako natawa dito. “Oh you’re serious?” I asked as I calm myself. “Don’t worry about my wedding. Like you, I’m actually glad that I’m here.” And I chuckle.

Tinitigan niya pa ako na parang bang nasisiraan na ako ng ulo. Taka pa niyang tinignan ang mga kumuha sa akin. “Ano ’to? Bakit ganito ’to? Pinainom niyo ba ng drugs ’to?”

“Hindi, Boss. Katulad ng utos niyo, wala kaming pinainom na kahit na ano sa kaniya. Ganiyan na talaga ’yan kanina pa.” Sagot ng lalakeng nasa kanan ko habang napakamot pa sa ulo niya.

I just chuckle at them. “C’mon guys. Is it bad that I’m a cool victim?”

Saglit naman akong tinignan ng Master ng Klaud’s bago ito napahilot sa noon niya at hinawi ang blonde niyang buhok. “Why he’s so goddamn calm?” Tanong niya sa mga kasama namin. “He’s scaring me.” Sabay tingin muli sa akin. “Hindi mo ba alam na nanganganib ang buhay mo ngayon?”

Nginisian ko na lang siya. “Ipapakasal nga ako ng mga magulang ko sa isang Jackson, the danger himself. Doon pa lang malaking panganib na ang hatid sa buhay ko. Thankful pa nga ako na hinadlangan niyo ang kasal namin.” Then I have them a genuine smile.

Halos mapanganga pa siya sa akin at magsasalita pa sana nang may marinig kaming pag-ring ng cellphone. Napahinga na lamang siya nang malalim at may kinuha sa bulsa nito. Nang makuha na niya ang cellphone niya, muli siyang napangisi at napatingin sa gawi ko. “Kapag nalaman siguro ng mga magulang mo na ayos lang sa’yo na mapalayo ka sa kanila, baka hindi ka na nila hanapin pa at hayaan kaming pakinabangan ka.”

Yeah right. Should I feel scared right now?

I just rolled my eyes at him as he answers the call. “Oh hello Mr. and Mrs. Hill.” Ngising bati nito sa mga magulang ko. “Your son? He’s totally fine.” Natatawang sabi niya na siyang ikinasimangot ko na lamang habang tinuloy niya lang ang pakikipag-usap sa kanila. Kung ano anong pananakot at pagbabanta lang naman ang ginawa nito. Which were totally lame to be honest. I bet my parents didn’t really mind whatever he’s saying and they’re just worried about me.

“Balita ko nga itong anak niyo ay mas ginusto pa ang pangingidnap namin sa kaniya kaysa matuloy ang kasal nila ng Mario Jackson na iyan. Mukhang ayos nga siya dito na kasama kami at napaka-kalmado niyang tignan ngayon.” Pagpapatuloy nito habang nakangisi sa gawi ko.

I frowned at him as he walk closer to me. Pinindot niya ang loudspeaker ng tawag at narinig ko roon ang boses ni Papa. “Michael Klaud, sinasabi ko na sa’yo huwag kang magkakamaling saktan ang anak ko. At anong pinagsasasabi mo na maayos siya ngayon? Hindi ako maniniwala sa’yo hangga’t hindi ko ito nalalaman sa anak ko mismo.” Seryosong sabi ni Papa. Medyo naririnig ko pa si Mama na kinukulit ang Papa patungkol sa kung saan na raw ba ang lokasyon namin.

“Ha! Listen for yourself. Sinasabi ko sainyo na kahit hindi namin siya kunin ay binabalak na niya tumakas talaga. Nakita siya ng mga tauhan ko na tumatakbo palayo sa hotel at mukhang nasisiyahan pa ito na hindi matuloy ang kasal niya.” Natatawang sagot nito sa mga magulang ko sabay tinapat ang cellphone sa mukha ko.

Tinignan ko pa saglit si Michael Klaud na may nakaukit na ngisi sa labi nito. At this point hindi ko rin alam kung anong gusto niya patunayan. But I don’t want to give the thing that will satisfy him. Ain’t no way.

I breath deeply before speaking. “H-Hello.” I said in a low and whispery tone. Muntik pa ngang mabitawan ni Michael ang cellphone dahil siguro sa gulat nang marinig nito ang boses ko. Nagkatinginan din ang iba naming kasama.

“Hello, sweetie—”

“Bridge? Oh my goodness okay ka lang ba?” Pagputol ni Mama kay Papa. Siguro inagaw nito ang cellphone. Bahagya ako napabuntong hininga nang marinig ang panic sa boses ni Mama.

Narinig ko naman ang pagpapakalma sa kaniya ni Papa at mukhang kinuha niya muli ang phone kay Mama. “Bridge, are you okay? Do you know where you are?”

Tinignan ko ang mga kumuha sa akin at mukhang hinihintay ang susunod na gagawin ko. I smirk at them as I take the phone to Michael. “Papa, please help me! I don’t know what happened. Nang matapos ako ayusan hinahanap ko lang sila Hero pero pero…” Naiiyak na sabi ko na nagpaatras sa lalakeng kaharap ko.

“Okay, sweetie. Calm down. Sinaktan ka ba nila?” Nag-aalalang tanong ni Papa.

Nagpekeng umiiyak pa rin ako at na may pa-singhot effect pa para mukhang kapanipaniwala. “Marahas nila akong pinasok sa Van, Papa. T-Tapos pinagbabantaan pa nila ako ng k-kung ano-ano.”

Kita ko naman ang paghilamos sa mukha ng isa sa mga kumuha sa akin. Pati na rin ang pagnganga ni Michael sa acting na ginagawa ko ngayon.

“Sabi…sabi pa nila sisihin ko raw dapat si Mario d-dito. Papa, please help me. I-I can’t believe na sa araw ng kasal ko ganito pa mararanasan ko.” Sabay nag-pekeng hagulhol. “Hindi ko na alam gagawin, Papa. They tie me and blindfolded me. So I have no idea where we are.” Well, even though it’s the total opposite, I still don’t know where we are anyway. So it’s not a total lie.

“Wow.” Rinig kong sabi ni Michael na hindi pa rin makapaniwala sa mga pinaggagagawa ko ngayon.

“Sweetie, Papa will come and get you, okay? We’ll find you, so calm down. Everything will be okay—” Naputol naman ang sasabihin ni Papa nang kunin na ni Michael ang cellphone niya at pinatay na ang tawag.

I simpered, feeling pleased with myself, as they look at me. I know that my parents were worried, but a little lie won’t hurt right? At least some of the things I said we’re kind of true. Kahit pagbali-baliktarin namin ang sitwasyon, na-kidnap pa rin naman ako.

“What the heck was that?” Tanong ni Michael sa akin.

I gave him a toothy smile as I answered. “I’m just being a helpless victim as I thought I should be.” Then I tilt my head at them. “Right?”

Pinaningkitan naman niya ako ng mata bago lumapit sa akin. He leaned down to level my face. “I don’t know what your plan is, Young Master Bridge. Pero baka nakakalimutan mo na hawak ka namin at maaari ka na nga rin naming patayin ngayon kung gugustuhin namin.”

Nabura na ang mga ngiti ko sa sinabi niya at seryoso na rin siyang tinignan. “Then? What are you waiting for?”

He was taken aback at my answer. “What?”

“Kill me, then.” Seryosong sagot ko muli sa kaniya.

Of course I didn’t mean it. I can’t die yet. I have other things I want to do in life and dreams to achieve.

Nararamdaman ko ang lakas ng pagtibok ng puso ko sa mga sinabi niya. Pero hindi ko ipapakita na takot ako sa mga ’yon. Kahit naman na saglit ko pa lang nakikilala itong Michael Klaud na ito, alam ko na hindi siya ’yong tipong papatayin agad ang isang katulad ko, ang fiance ng sumira sa kanila. I’m sure that he has other plans for me. Pero ano kaya iyon? It’s kind of surprisingly actually that they didn’t hurt me yet. Ni hindi nga man lang nila ako tinali, tinakpan ang bibig ko, bugbugin ako, o kung ano pa man na ikakasakit ko.

Well, natakasan ko nga ang kasal namin. Pero I know for sure na nanganganib ang buhay ko ngayon. Sure, I was happy to use this kidnapping as a reason to object the arrange marriage. But I’m also nervous on what will happen to me. Lalo na at mukhang pinlano talaga nila ito nang mabuti. Siguro ay may kinalaman din sila kung bakit wala sila Hero at ang iba naming tauhan sa hotel kanina. Did they do something to them? I hope they’re safe.

And I hope I’ll be safe too.

What a shame. Ang saya ko pa naman kanina. Pero Buhay ko na rin pinag-uusapan. Wala pa naman akong dala kahit na anong dagger. Aba malay ko ba kasing makikidnap ako ngayon.

Natameme lamang sa akin ang kaharap ko. Ilang saglit pa ay napa-ismid na lang ito at tumayo na nang maayos. “S-Syempre hindi na muna namin gagawin ’yon.”

I tilt my head. “Ano pala plano niyo sa akin kung hindi niyo pa pala ako papatayin?”

“Something that will make us rich.” He answered. Mukhang nakalimutan na niya ang gulat sa sinabi ko nang maalala ang plano nila sa akin.

I frowned. Something that will make them rich?

“Ibebenta niyo ako?” I blurted out.

Nawala muli ang ngiti sa mga labi niya at gulat akong tinignan. “How did you know?”

“Oh so ibebenta niyo nga ako? I just guessed it.” I shrug.

Napahilamos naman siya sa mukha niya. “Argh!” Sabay hablot sa kwelyo ko at inilapit nito ang mukha niya sa akin. “Iniinis mo talaga ako noh? Parehas na parehas kayo ng fiance mong gago.”

I glowered at him as I hold his wrist and release myself from his grip. “Don’t you ever compare me to that man.” I said in a low voice and release his hand. “It’s not my fault that you guys are predictable. Kaya hindi na ako magtataka kung bakit nasira ang clan niyo.”

Nakita ko naman ang pagkuyom ng mga kamay niya habang binabato ako ng mga masasamang tingin. Looks like someone’s mad.

“I can’t hurt you since your face is really important for the event later.” Sabi niya na ikinataka ko. Event

? “Pero hindi naman siguro nila mahahalata ang isang suntok lang diba?” Dugtong niya at bumwelo para suntukin ang mukha ko.

But before his punch touches my face, I quickly move my head to the side and dodge it. Umalis ako sa pagkakaupo at nilayo ang upuan sa kaniya tsaka ito mabilis na binuhat. Mabilis ko tong inangat at ipapalo na sana sa likod niya ngunit bago pa man mangyare iyon ay may sumipa na sa tagiliran ko. Kasabay non ay nabitawan ko ang upuan at napatumba ako sa sahig.

I groaned as I touch my side and sit up. Pakiramdam ko ay magkakapasa ang tagiliran ko. Bago pa man ako makatayo ay agad din akong napatumba nang maramdaman ko ang malakas na impact ng paghampas ng kung anong matigas na bagay sa likod ng ulo ko.

Padapa akong natumba muli sa sahig at nasilayan ko ang isa sa mga tauhan na hawak ang upuan na gamit ko kanina.

“Why did you do that?!” Rinig kong sabi ni Michael.

Nagdahilan naman ang tauhan na humampas sa akin ngunit hindi ko na masyado naanigan ang mga sinasabi nila nang unti-unti nang lumabo ang paningin ko hanggang sa lamunin na ako ng kadiliman.

---

“Damnit.”

I said to myself as I slowly open my eyes. I don’t know what the heck happened. But my head really hurts. Hinawakan ko ang likod ng ulo ko at pansin ko na parang basa iyon. Pagkatingin ko sa ulo ko ay nakita ko ang sarili kong dugo. I was about to get confuse on why does it hurt and bleeding as I remember what happened.

Oo nga pala nakidnap ako at nagkaalitan kami nung Michael Klaud. Tapos hinampas sa akin ng tauhan niya ang upuan at mukhang nagkasugat pa ako dahil doon.

Unti-unti ako napaupo at agad na hinarang ang kamay ko sa mga mata ko dahil sa nakakasilaw na mga ilaw na nakatapat sa akin ngayon. Naghintay pa ako ng ilang segundo bago mag-adjust ang paningin ko sa paligid. Napagtanto ko na mga spotlight pala ang nakatapat sa akin ngayon.

“Oh fuck.” Bulong ko sa sarili ko nang makita ang maraming tao na nanonood sa akin ngayon. Doon ko rin napagtanto na mukhang nasa maliit na stage ako ngayon dahil medyo angat ang pwesto ko kesa sa mga taong nanonood. I held the bars in front of me and made me also realize that I’m in a cage, like I’m some kind of animal in a zoo where people are oddly staring at me. Agad kong tinignan ang sarili at napahinga naman ako nang maluwag nang makitang suot ko pa rin ang polo na panloob ko sa suit at slacks. Though my suit jacket and necktie are gone.

“Good evening ladies and gentlemen.”

Nagawi naman ang tingin ko sa baba ng stage na pinagpwepwestuhan ko kung saan nagsasalita si Michael Klaud. Nakamaskara siya pero nabosesan ko naman ito. He’s still in his formal suit as he say his welcoming remarks to his freaking audience. Just what on earth is going on?

“I welcome you once again for this special night to show you our precious jewels and treasures. I hope you have your wallets ready, because you might be spending a lot tonight.” Sabi niya na medyo ikinatawa naman ng mga tao sa paligid. “But don’t worry, everything we show you is worth every millions you’ll spend.” Then he smirk as he look at my way. “Now for a very fresh start. I present to you our first jewel.”

Am I in a black market auction? Ito ba ’yong event na sinasabi niya?

“We can call him ‘The Run Away Groom’.” Dugtong ni Michael kaya naman sinamaan ko ito ng tingin.

“Go to hell.” Sabi ko na nagpasimangot sa kaniya nang pansamantala at mukhang hindi niya ito nagustuhan. May sinenyas naman siya sa bandang gilid niya at ilang saglit pa ay dumating na ang isa sa mga tauhan niya. “A feisty run away groom, I should say.” Biro ulit niya at natawa muli sa kaniya ang mga nanonood.

Napamura na lamang ako sa isipan nang ilusot ng isang tauhan ang kamay niya sa loob ng kulungan at sinabunutan ako sa likod. Pwersahan niya akong inilapit sa kaniya para malagyan ng panyo ang bibig ko. Bigla din niyang kinuha mga kamay ko papunta sa likuran ko. Sa sobrang dahas ng ginagawa nito sa akin iniisip ko nga ay wala siguro itong pakealam kung mabalian man niya ako. Nang masiguro na niya mahigpit ang tali niya sa bibig at kamay ko, marahas na niya ako binitawan.

Ramdam ko ang paglakas ng tibok ng puso ko habang bumibilis na rin ang paghinga ko dahil sa nerbyos sa mga susunod na mangyayare. I’m still glad that my wedding got cancelled, but do I really need to experience this first? Napatingin ako sa mga nanonood sa akin ngayon. I didn’t even know who they are, but it’s obvious that they also do dirty works if you know what I mean.

This is a disgusting event.

“Let the auction begin.”

Chapter Seventeen

“Opening bid will begin at 100,000 dollars?”

Panimula ni Michael na siyang dahilan kung bakit ko ito tinitignan nang masama ngayon. Gusto ko man siyang mura-murahin ay hindi ko magagawa dahil sa panyo na nasa bibig ko at pati na rin ang iniindang sakit sa likod ng ulo ko. Pakiramdam ko nga rin ay mas nahihilo ako dahil sa mga spotlights na nakatutok sa akin at sa nakakairitang boses ni Michael na umaalingawngaw sa buong stage room— pati na rin siguro sa ulo ko.

Napahinga na lamang ako nang malalim at napatingin sa paligid ko. Hindi ko na masyado pinakealaman pa ang mga taong pinagpyepyestahan at nagbibigay interes sa akin ngayon habang nagsasabi sila ng kani-kanilang presyo para makuha ako. Like seriously, ano ba ang tingin nila sa akin? Antique? Dagdag collection sa kung anong meron sila? Fucking human traffickers, fucking illegal auction, fucking headache, fucking mafias, fucking pieces of shit. I can’t live like this anymore! Fucking hell!

Hindi ko na alam kung nakailang mura na ako sa isipan ko, pero agad ko iyon iniwaksi nang magpintig ang tenga ko sa narinig kong impit na pag-angil na parang bang mayroong nasasaktan. Napatingin ako sa gilid malapit sa backstage, at kita ko roon ang isa ring lalake na nakakulong katulad sa kulungan na kinalulugaran ko ngayon. Wala itong suot na paintaas at naka-itim na shorts ito. Hindi ito nakatali o kung ano pa man pero halata mong sinusubukan niyang hindi gumawa ng kahit na anong ingay dahil sa baril na nakatutok sa ulo niya. He’s crying as he also catch me staring at him. Parang mas lalo pa ata siyang naiyak dahil siguro nakikita niya kung ano ang susunod na mangyayare sa kaniya. Kita ko namang lalong idiniin sa kaniya ang baril kaya agad itong umiwas ng tingin at napayuko na lamang.

Hindi nagtagal ay iniwas ko na rin ang tingin sa kaniya. Ayaw ko namang panoorin ang mukha niyang punong puno ng takot. I feel like it will hunt me in my dreams. If I ever get out of here, I will make sure that he’ll be out of here too. Pero ang tanong, makakaligtas nga ba ako rito?

“500,000 dollars!”

Tinuon ko muli ang atensyon sa harapan at kailangan ko pa talagang titigan nang maigi kung sino ang nagsabi no’n. I frowned as I saw an old looking man to the front seat who seems so proud at himself. I even cringed as I saw his dirty lustful stares at me. Damn this hungry pedophile. Mapapadasal ata ako nang ’di oras dito. Sana pala nang inihampas sa akin ’yong upuan tuluyan na nabagok ’yong ulo ko at nawala na lang agad dito sa mundo, kaysa sa makasama ang matandang ’yan.

Nasaan na ba sila Hero?

“Don’t go look for your bodyguard. At this point of your life, I’m should be the one you’re looking for.”

I frowned as I remembered what the creep told me when I was kidnapped by his stepsister. Really? I’m thinking about him right now? Neither I can’t believe at myself at this point. And I shouldn’t even bother thinking about him in the first place. Lalo na ngayon at tinakasan ko ang kasal namin at pinagmukha siyang tanga sa harap ng maraming tao. Sa palagay ko naman ay wala na iyon pakealam kung anong mangyare sa akin ngayon, sa laki ba naman ng kahihiyan na dinala ko sa pamilya nila. Baka nga tuluyan na rin talagang tutulan ni Mr. Dante ang arrange marriage a ipapakasal na lang sa babae ang kupal niyang anak.

I sighed as the wound at the back of my head throb, like it is also telling me to stop thinking nonsense. Well it’s not totally nonsense, I should be celebrating right? Kasi iyon naman ang gusto ko? Ang tuluyang mawala ang kupal na iyon sa buhay ko. But why does my heart feel so heavy just thinking about HIM marrying someone else. And HIM having a child with the woman his father likes. Pakiramdam ko dahil lang ’to sa sakit ng ulo ko. Right?

“500,000 dollars, going once, going twice…” Sabi ni Michael na halata mong mapupunit na ang mukha niya sa lawak ng ngiti niya. Kahit kalahati lang ng mukha niya ang natatakpan ng maskara, hindi mo talaga maipagkakaila na masaya ang hinayupak na ito sa nangyayare. Kita ko rin ang mga tao sa paligid ng matanda na parang kino-congratulate na nila ito.

Looks like I’m totally doomed.

“600,000 dollars.” Rinig kong sabi ng isang lalake na nakapwesto sa bandang likod ng mga manonood. I can’t really see his face that well since he’s wearing a dark hoodie or something like a cap that totally hides his head and face, but even if he’s not wearing any of those I won’t be able to see his face anyway because of this blinding spotlights. Although I did hear his voice and it’s abnormally deep. Like it’s so deep, the kind of voice that will make you jump when you heard it out of nowhere.

“600,000 dollars from the Mister over there.” Sabi ni Michael at mukhang nagtataka rin ito sa kung sino ang lalakeng nagsalita.

“650,000 dollars!” Sabi muli ng matanda kanina na siyang pinalakpakan ng marami. Kita ko pa ng ang pagngisi nito sa gawi ng lalakeng naka-hoodie. Nagyabang pa nga ang bwisit. Jusko, kailan ba matatapos ’to?

Magsasalita pa sana si Michael nang biglang sumabat na muli ang misteryosong lalake. “1 million dollars.”

Rinig sa paligid ang pagsinghap at gulat sa mga manonood. Kahit si Michael ay hindi maipinta ang mukha sa narinig. Nilamon na ng bulong at iilang palakpakan ang buong paligid habang nakatuon ang atensyon nila sa misteryosong lalake.

“1 m-million dollars!” Michael said as he rarely got over to his shock. “G-going once! Going twice!—”

“50 million dollars.” Rinig naming sabi muli ng lalakeng naka-hoodie habang nakataas muli ang kamay nito. Halos lahat kami ay nagtataka na sa ginagawa niya. At pati na rin sa laki ng perang sinasabi niya ngayon. Is he okay? Mukhang may tama ata ito bago pumasok dito. Sino mag-aaksaya ng ganiyang kalaking halaga, lalo na wala namang kumontra pa sa huling presyo na sinabi niya? Hindi niya ba alam kung paano ’tong lecheng auction na ito o sadiyang may saltik ata ang isang ’to.

“50 million?!” Gulat pang sabi ni Michael at mukhang namamawis na siya sa sobrang tuwa sa naririnig niya, kaunti na lang ay mukhang makakaihi pa ito sa pants niya. Ngunit hindi nagtagal iyon nang magsalita muli ang lalake.

“50 million dollars.” Then I saw the mysterious guy took the hoodie off of his head. I try to squint my eyes to see his face. “And the lives of the people inside this room.” At bago pa man makapag-react ang mga tao sa paligid, agad na naglabas ng mga baril ang karamihan sa mga manonood na mukhang kasama ng misteryosong lalake. Tinutok nila iyon sa mga manonood na nagsipagsigawan at mukhang nagpa-panic na dahil sa mga nangyayare. Ang ilan ay nagtangka pang manlaban at naglabas din ng kani-kanilang mga sandata ngunit napipigilan naman sila ng mga tauhan ng lalake.

Nabaling naman ang tingin ko kay Michael na burado na ang mga ngiti sa labi niya at parang namumula ang mukha nito sa galit habang nakatingin sa lalake kanina. I can’t even look at the mysterious guy properly because of this goddamn blinding lights.

“Y-You!” Sigaw ni Michael at agad na tumakbo sa gitnang baba ng stage kaya likod na lamang nito ang nakikita ko habang tinuturo nito ang pwesto ng misteryosong lalake. “What the hell are you doing here?!”

Nakita ko ang pigura ng lalake na naglakad papaalis sa kaniyang pwesto sa likod. I watch his silhouette with anticipation as he is getting closer to the stage and swiftly walk between the sea of audience. ’Yong mga malapit sa stage ay nakita ko ang mga gulat sa kanilang ekspresyon at parang bang nakilala ang lalakeng naglalakad papalapit sa amin. Halos hindi na ako gumalaw sa kinauupuan, pati rin ata paghinga ay napigilan ko rin hanggang sa tinulak ng mga tauhan ng lalake ang ibang manonood sa harap paalis sa daraanan nito.

I silently gasped as I got the chance to look at him properly. He remove some type of device that is masking his nose down to his lips. The corner of his lips tugged upwards and show his devilish smirk at me. His eyes are glinting with amusement as he stared at my not-so-good situation.

“Found you.”

Napasandal na lamang ako sa bakal ng kulungan ko habang nagsasagawa ng malalalim na paghinga. Wala na nga rin ata akong pakealam kung naisandal ko ang ulo kong may sugat dahil sa nakikita ko ngayon.

Oh no.

Is this really happening?

Kakasabi ko lang kanina na… What the hell pinaglalaruan ba talaga ako ng tadhana?

Of course, the one who will come and save my ass again is none other than this maniac…

Mario Jackson.

What is he doing here?

To save me? Is he gone nuts? Matapos ko siya

pahiyain

,

nandito

pa talaga siya para

iligtas

ako?

Ngayon ay naiintindihan ko na kung bakit ganoon na lamang ang reaksyon nitong si Michael pati na rin ang mga manonood. THE Mario Jackson is freaking here! He’s not wearing a hoodie, it’s a cloak actually and he pull the string of it that was knotted below his neckline. Nang mahubad na niya ang suot niyang cloak may lumapit na isa sa mga tauhan niya at binigay niya iyon dito bago nilagpasan ang naestatwang Michael at humakbang paakyat sa hagdanan ng stage na nasa harapan ko lamang. Napalunok na lamang ako nang makitang suot niya ang wedding suit na sinukat niya sa botique ni Auntie Roxanne.

He didn’t change his clothes. Parang bang nananadiya pa ito na ipakita sa akin ang suot niya. I wonder what was his expression when he didn’t saw me walking down the aisle. Is he angry just like I imagine? Well, it doesn’t seem like he’s mad at me as of the moment, though I can’t be too sure since it’s hard to read a creep like him. Just like now, he’s smirking at me, looking at me with amusement, but at the same time there’s something in his eyes that I don’t quite understand. It seems like he is mad. I don’t know anymore. What a complicated man.

Nang tuluyan na siyang makaakyat sa stage at makalapit sa kulungan ko ngayon, nilamon ako ng anino nito na siyang dahilan bakit napakurap kurap pa ako dahil nawala na rin sa paningin ko ang sobrang liwanag na spotlight. I wanted to rub my eyes with my hands but I obviously can’t, so I have no choice but to shake my head and blink my eyes rapidly to somehow erase those black dots that I’ve been seeing after a long time of staring at those stupid lights.

“Hey there, honey.” I heard him called. I lift my face up to be able to look at his face. With the lights radiating behind his back, I have to admit that he looks like some kind of Greek god.

No.

More like the fallen angel himself who turned into devil came to fetch me.

He’s still smirking down at me, and I hate that he got the chance to literally look down at me like I’m a lost puppy in the middle of chaos.

Hindi naman nagtagal ay nawala na ang ilaw sa likod niya at napalitan ito ng kaliwanagan sa buong paligid. He squat down to level my face. “Runaway groom huh.” Sabi niya muli. “It’s funny how you actually ruined our wonderful wedding accidentally .” Dugtong niya tsaka nilusot ang kamay sa pagitan ng mga bakal sa kulungan.

Hindi naman siya nahirapan na abutin ang panyo sa bibig ko dahil malalaki naman ang agwat ng mga bakal na sapat na para magkasya ang kamay niya. I didn’t move a muscle as he remove it and let it dangle around my neck. I winced as I finally felt the wound at the back of my head. I saw how Mario’s face turn into a frown as he noticed my expression. Inabot niya muli ang panyo na nasa leeg ko at bahagyang inikot iyon para makita niya ang likod na bahagi nito. Hindi ko rin maiwasang mapatingin doon at kita kong may dugo ang mismong buhol ng panyo.

Ilang saglit pang nanahimik ang katapat ko habang hawak hawak pa rin ang panyo sa leeg ko. Muntik pa ako mapapitlag sa gulat nang tumawa ito nang mahina na siyang ikinakunot ko ng noo hanggang sa palakas ito nang palakas. Binitawan na niya ang panyo tsaka ito tumayo nang maayos at tumingin sa gawi ni Michael na kahit nakamaskara ay kita ang panlalaki ng mga mata nito sa gulat.

“Not only you’re an idea stealer.” Sabi ni Mario tsaka ito lumakad muli pababa ng stage at patungo sa kinatatayuan ni Michael. “You’re also a groom stealer? C’mon Michael Klaud. Ganiyan na ba talaga kayo kahirap para pati mapapangasawa ko ibebenta mo?” Then he stopped on his tracks as he stood in front of the blonde man. “Aw, how pathetic.” Natatawang sabi ni Mario at siya na mismo nagtaas sa maskara ng isa upang makita ang buong pagmumukha nito.

Kitang kita ang pamumula ng mukha ni Michael dahil sa galit at inis sa lalakeng nasa harapan niya ngayon. Pero hindi naman mapagkakaila na kita rin dito ang takot sa mga mata niya. “Y-You!” Humakbang ito paatras sabay turo kay Mario. “H-How did you find us?! Sino nagpapasok sa’yo dito?!”

Nagpamulsa naman si Mario at mukhang tinititigan ang lalake. He tilt his head at the guy. I’m quite sure that he’s smirking right now even though I can only see his massive back. “I’m here to get my groom.” Rinig kong sagot niya kay Michael. “And…” Nang ilabas niya ang kanan niyang kamay sa bulsa, may hawak hawak na itong parang maliit na marangyang envelope. “I was invited to be here.” Dagdag muli ni Mario habang mabilis na winagayway ang envelope.

Michael was about to snatch the envelope though Mario quickly dodge it. “Where did you get that?! Wala akong maalala na imbitahin ang gagong kagaya mo sa auction event na ’to!”

Mario hummed and opened the invitation in front of the flushed red face of Michael. “A friend gave it to me.” Sagot ni Mario at tinapat nito ang nilalaman ng invitation sa kaharap. “A dear friend named, Cypher Infierno? Does that name ring any bell?” Tanong niya kay Michael tsaka nilukot ang imbitasyon. Kasabay no’n ang pamumula lalo ng mukha ni Michael.

Napasimangot naman ako at kung hindi siguro nananakit ang ulo ko ay magkakaroon pa siguro ako ng lakas na irapan ito. He’s stupid. He invited an Infierno? I’m assuming that Cypher Infierno was the Master of the Infierno’s Clan. Ang dahilan kung bakit hinamon ng Klaud si Mario, at kung bakit din sila pinatumba ng mga Jackson. Akala ko ako lang ang hindi updated na friends friends pala ang mga Infierno at Jackson, siya rin ba? Nakalaban na nga niya si Mario noon at alam naman nilang pabor na pabor ang Infierno sa mga Jackson, tapos iimbitahin— You know what, nevermind. He’s just dumb. Period.

“B-Bakit—”

Naputol naman ang sasabihin ni Michael nang mabilis na sinalpak ni Mario ang hawak niyang lukot na papel sa bunganga ng isa. Hindi niya binitawan ang mukha nito at nanatili lamang ang mga daliri nito sa magkabilaang pisngi ni Michael. Kita ko pa ang pagsugod sana ng mga tauhan ni Michael sa pwesto nila ngunit agad silang pinigilan ng mga tauhan ni Mario at mas itinutok ang kanilang hawak na baril sa kanila.

Humakbang papalapit si Mario sa kaharap at balak naman ata ng isa na humakbang paatras ngunit hindi na niya ito tinuloy dahil sa mahigpit na hawak ni Mario sa mukha niya. I can see Michael wincing in pain and he’s even trying to get out of Mario’s grasp. But I guess that maniac has a strong grip. Dagdag mo pa ang takot na umuukit lalo sa mga mata ni Michael habang nakatingin kay Mario. It’s like he’s seeing his worst nightmare.

“You…” Rinig kong sabi ni Mario. Mas lalo atang diniin nito ang hawak niya sa lalake dahil parang nangingiyak na talaga sa takot at sakit si Michael. “You dare hurt my husband?”

I know it’s not the right moment. Pero mas ramdam ko ata ang pagragasa ng dugo sa mga pisnge ko para uminit iyon kaisa sa pagtulo ng dugo sa sugat ko sa ulo.

We’re not even married yet, get a grip Bridge! And it’s not even the time for blushing for goodness sake!

Umiling-iling naman si Michael. Nagsasalita pa ito na halos hindi ko na naintindihan dahil sa hawak sa kaniya ni Mario at sa papel na nakasalpak sa bunganga nito. “H-Hindi naman namin siya balak s-saktan—”

“But you did it anyway.” Mario said in a soothing tone. Although I can hear his voice in a calm manner, his grip on Michael— who whimpers in pain— tells the opposite.

This is the first time that I’ve seen Mario being this harsh to someone. And I know I should be scared, but I guess since he’s here to save me I’m feeling a little bit more safe and secured? Yeah as cringe-y as it sounds that’s how I feel. Hindi ko rin naman makita ang mukha o reaksiyon na ginagawa niya dahil nakatalikod siya sa akin at mapaglaro rin ang boses nito na parang normal lang na may nangingiyak na tao sa kamay niya.

Or maybe because I’m so out of it I’m not really sure what to feel right now.

Nakita ko ang pag-lapit ni Maddox sa boss niya. “Lord Mario, the others track Klaud’s reinforcement coming.”

“Reinforcement?” I saw Mario tilt his head and sounds like he’s confuse on what he’s ally just said. Binitawan naman niya si Michael at kasabay non ang pagbagsak din ng lukot na invitation. Pero hindi pa ata nakakaabot sa sahig ang papel at hindi pa nakakahinga nang maluwag ang isa ay binigyan na ito ng suntok ni Mario.

Kung hindi lang talaga ako nahihilo ay baka napairap ulit ako nang makita ko ang pagtumba kaagad ni Michael. Ganiyan din ang nangyare sa kaniya no’ng laban nila nitong nakaraang araw. Hindi ko ba alam kung malakas ba talaga sumuntok si Mario o mahina lang talaga siya.

“Na-track din ba ng iba kung ilang backup ng Klaud ang pupunta?” Rinig kong tanong ni Mario habang kinakapkapan ang suit na suot ni Michael na parang bang may hinahanap ito.

“Mahigit kumulang limang daang tauhan ang tantsa nila.” Sagot ni Maddox.

“Limang daan? It’s impossible for the poorest clan to have that many backups.” Tumayo naman si Mario nang may makuha siyang parang itim na bagay na mukhang remote dahil sa mga red buttons na naroon. He press one of the buttons then I heard something screeching, which makes my head hurt as it is. Napansin ko naman ang unti-unting pagtaas ng kulungan at kasabay din non ang paglingon ni Mario sa pwesto ko. “How close they are?” Tanong ni Mario kay Maddox kahit na ang tingin niya ay nasa akin.

“Malayo pa raw sila ayon sa ating mga tauhan, Lord Mario. May anim na oras pa naman tayo para makaalis dito.” Sagot muli ng isa.

Nang tuluyan nang nakataas ang kulungan na sapat na para makalaya ako ay napangisi naman ng bahagya sa akin ang kupal na siyang hindi ko na lang masyado pinansin. This guy saved me, unfortunately, so I’ll give him his little joy just this time.

“Keep them on track.” Mario said and Maddox just bow at him. My cloak.“ Sabi nito at agaran namang lumapit ang isa sa mga tauhan niya tsaka marahang inabot sa kaniya ang telang suot niya kanina.

Umakyat na ulit siya ng stage habang ako ay sinusubukang tumayo pero parang kasabay din no’n ang pag-ikot ng mundo sa paningin ko dahil sa hilong nararamdaman. I barely even standing since my legs are also shaking. Parang bang nananadya pa ang katawan ko dahil saktong paglapit sakin ng kupal ay doon bumigay ang mga binti ko at walang kahirap-hirap naman ako sinalo nito.

“Take it easy, honey.” He whispered in the most gentle and calm way while removing the ties on my hand. Is he really calm to make me feel kind of okay, or I’m probably just hallucinating because of the headache and I’m just desperate to get out of here to comprehend things as of the moment.

Nang tuluyan ko nang maramdaman ang pagtanggal ng tali ay ginamit ko naman ’yon para mahawakan siya sa kaniyang dibdib at dahan-dahang itinulak ang sarili palayo sa kaniya. My heart is acting weird and I don’t like being close to him. Dagdag lamang ito sa hilo at sakit na nararamdaman ko. Argh give me a break.

Napahinga na lamang ako nang malalim at bago pa man ako makapagsalita ay pinalibot na niya ang cloak sa akin. “I’m here now” He said as he ties the strings below my neckline. Then he stared at me with his vicious grin. “So you’re safe now, my dear husband.”

Mariin na lang ako napapikit sa sinabi nito at tinabig ang kamay niya. I don’t care if he got offended by it. At hindi naman siguro malakas ang pagkakatabig ko dahil nanghihina naman na rin ang katawan ko. “I’m not even sure if I’m entirely safe, especially with you here.” Pabulong kong sinabi ngunit alam ko namang narinig niya ito. “And I’m not your dear husband. We’re not married”

“Yet.” He chuckled then gently pat my cheek.

Marahan ko namang iniwasan ang hawak niya at sinamaan siya ng tingin. “Quit touching me. It’s making my head hurt even more.” Mariin kong sabi dito.

His grin slowly turned into a frown as he look at the cloth covered with blood around my neck again. Tinignan lamang niya iyon pansamantala bago bumalik ang tingin sa akin. Halos mapakunot ang noo ko sa kaniya nang mabilis niyang nabago ang ekspresyon ng kaniyang mga mata. Parang kanina lang ay unti-unting sumasama ang tingin niya sa panyo pero nang bumalik ang tingin niya sa akin ay agaran ito naging… expressionless?

Creepy man.

Nilingon naman niya ang mga taong nanonood sa amin na takot na takot pa rin dahil sa mga armas na nakatutok sa kanila. “Show’s over everyone!” Malakas na sabi ni Mario tsaka nito bruskong ipinulupot ang kanang braso sa bewang ko. “I already got the grandest piece. Right Michael?” Sabay tingin sa baba ng stage. At doon ko rin napansin ang unti-unting pagkamalay ni Michael na may namumuong pasa sa kanang bahagi ng kaniyang mukha habang may tumutulo pang dugo sa ilong nito.

The man didn’t said anything and just stared at the creep beside me with fear. He just nod rapidly, like his life depends on it. Umuusog pa siya paatras, parang balak pa nitong tumayo–– na siya namang laging nabibigo at natutumba–– at tumakbo paalis ngunit ’di na niya iyon natuloy nang balutin siya ng anino ng tao sa likod niya. Lalo pa ata ito natakot nang makita ang higanteng katawan ni Maddox. Naging mabilis ang kaniyang paghinga habang nanlalaki ang mga mata sa tauhan ni Mario. Ilang segundo pa ay nawalan na ulit siya ng ulirat.

Halos mapatalon pa ako sa gulat nang tumawa itong katabi ko. Only his laughs are echoing inside the stage room.

“BOSS!” Rinig naming sigaw ng isa sa mga tauhan ni Michael.

Hindi ko na nalaman ang sumunod na nangyare nang hapitin ni Mario ang bewang ko kaya pwersahan akong napaharap sa kaniya habang naka-extend ang kaliwang braso nito sa likod ko na para bang may hawak ang kaliwang kamay nito. Tanging narinig ko na lamang ang pagsigaw sa sakit ng tauhang tumawag kay Michael pati na rin ang pagsinghap ng mga manonood.

Napalunok na lamang ako at balak ko sana itong lingunin nang hapitin pa ako lalo ng isa kaya tuluyang nagdikit ang mga katawan namin. Ramdam ko ang bawat paghinga niya sa tenga ko habang may sinasabi ito sa akin.

“You don’t need to see any of this.” He whispered lowly. “I may not be the safest person to be around with…”

Bahagya na siyang humiwalay sa tenga ko at tuluyang hinarap ang mukha ko. I stared at his eyes and I don’t know why, but his were like pleading me to believe anything that he’ll say.

“But I will vow to protect you with my life,” Then he kiss the tip of my nose. “My dear husband.”

Chapter Eighteen

“But I will vow to protect you with my life, my dear husband.”

Halos napahigit hininga na lamang ako sa sinabi niya. Parang ang naririnig ko lamang ay ang malakas na pagtibok ng puso ko, damay na rin ang likod ng ulo ko na mas sumasakit ata lalo ang sugat nito na parang nakikisabay sa nararamdaman ko ngayon. Napapalunok laway na lang ako habang nakatitig sa gwapong mukha ng kupal na ito.

I can’t believe he will say something like that. Am I dreaming? Matagal na ba siyang ganito? O sadiyang ’di ko lang napapansin dahil mas umaangat ang pangit na ugali nito kumpara sa pagiging ‘maginoo’ attitude niya katulad ngayon.

Like maginoo and Mario doesn’t really add up. Unless kaplastikan lamang ang pagiging maginoo niya. He’s always been the playful. But he’s also unpredictable. I swear mababaliw ata ako ng maaga sa lalakeng ito.

Hindi ko napansin na bahagya palang nakaawang ang bibig ko sa gulat hanggang sa maramdaman ko ang daliri niya sa baba ko para isara iyon. My gaze unconsciously follow his hand and saw him holding a gun. He put it inside his gun belt, that made me conclude that he shot one of Michael’s men. Ito siguro ’yong sinasabi ni Hero na uso na baril ngayon. Silencer? Is that what they call it? I didn’t even hear a thing when the creep use it. Narinig ko lang ang pagsigaw sa sakit ng taong binaril niya. But at the end of the day, it’s still a gun.

I blink rapidly and look back at Mario’s face who just shoot someone but his face is showing no remorse to it. It’s like he’s only concern right now is… me.

May narinig naman akong napa-ismid para siguro makuha ang atensyon nitong kaharap ko. “Lord Mario, kailangan na natin umalis dito.” Rinig kong sabi ni Maddox.

Mario stared at me for a few more second before turning his gaze at my back, to the people down the stage. “Clean this up.” Sabi ni Mario ngunit may kaunting kalakasan ito na sapat na siguro para marinig ng lahat dahil sa katahimikan ng lugar ngayon. Kung mabigat na ang tensyon dito kanina, mas bumigat lalo ito nang makuha ng mga tao ang pinapahiwatig ni Mario.

Muli na pumwesto si Mario sa tabi ko at bahagyang itinulak ang likod ko para masabayan na siya sa paglalakad. Ngunit halos nakaka-isang hakbang pa lang kami ay rumagasa na ang ingay ng mga tao na nagmamakaawa kay Mario na huwag kunin ang kanilang buhay. Pero itong kasama ko ay tuloy lang sa paglalakad na parang bang wala ito naririnig.

I don’t know what to do right now. Should I keep walking? Should I stop and turn around? Should I stop Mario killing all these people? These people who had fun bidding on me like I’m just some kind of a thing that will add to their collection? But they are still people. They had lives. How can Mario easily ‘clean’ that up?

“M-MISTER! MR. HILL! PLEASE SPARE US!”

“PLEASE! WE DIDN’T KNOW ANYTHING ABOUT THIS!”

“HINDI NAMIN ALAM NA IKAW PALA ANG MAPAPANGASAWA NI MR. JACKSON!”

“PARANG AWA MO NA, MR. HILL!”

Napatigil naman ako sa paglalakad at napahawak na lamang ako sa ulo ko dahil sa kirot na nararamdaman ko rito. At parang bang umiikot lalo ang paningin ko dahil sa pagtawag ng mga tao sa pangalan ko. They’re all pleading for mercy, and even crying in pain as I heard some of Mario’s men are making their own ways to keep them quiet.

“MR. HILL!”

“HAVE MERCY ON US PLEASE!”

“MR. HILL!”

“PARANG AWA MO NA!

“MR. HILL!”

“HUWAG MO KAMING PATAYIN!

“MR. HILL!”

“PLEASE! SPARE US, PLEASE!”

“MR. BRIDGETTE JIN HILL—”

“Bridge.”

Agad naman ako napalingon sa katabi ko nang marinig kong tawagin nito ang pangalan ko. He’s watching me with those eyes again, like he’s somewhat concern or I’m just really confuse because of my headache right now. Though I think this is the first time that he call me by name. I mean normally tatawagin niya ako sa pangalan kapag may kasama kaming iba, specifically our parents, pero ito ang unang beses na kaming dalawa lang ang nakakarinig. And surprisingly, he caught my attention instantly. Parang bang nabawasan ang pag-aalala ko sa aming paligid at awtomatiko naka-pokus ang atensyon ko sa kaniya.

“Ignore them.” He said and starts to walk again towards the backstage.

Kinunotan ko naman ito ng noo. “Anong—”

“Ignore them. It wont be your fault if they die anyway.” Walang prenong sabi nito na akala niya ata ay malaking tulong ito sa akin.

Tinulak ko naman siya at hinayaan naman niya ako lumayo sa kaniya nang kaunti. “Are you crazy? Do you think it’s that easy to ignore them? ‘Clean’ them? Is this really a normal thing to you guys? Kung para sayo madali lang sila hindi pansinin, para sa akin hindi. Kung ikaw sanay pumatay ng daan daang tao sa isang pitik lang, pwes ako hindi, Mario. So stop the bullshit and let’s just go—”

“LORD MARIO TAKE COVER!”

And before I can even comprehend what Maddox just said, I felt Mario’s body impacted to mine. Puwersahan niyang itinulak ang mga katawan namin sa backstage, at kasabay ng pagbagsak namin sa sahig ay ang malakas na pagsabog sa kabilang dulo ng stage. Kasabay nito ay ang pagtalsik ng mga parte ng pader, sahig, upuan, at kung ano ano pa. Mukhang nanggaling nga ang pagsabago sa kabilang bahagi ng stage room, kung saan nakapwesto ang ibang manonood. Kaya rinig namin ang pagpa-panic ng mga ito.

I heard Mario groaned above me, which made me realize that he somehow manage to protect my wounded head. Nakadagan ang ulo ko sa braso niya para maiwasan ang pagbagsak nito sa sahig.

“Fuck.” I heard him say as he slightly shake his head and look at me. “Are you okay?”

Argh, I know I just call him crazy and here he is, asking me if I’m okay.

Bahagya naman ako napatango dito bilang sagot. Napahinga naman siya nang malalim at napangisi sa akin. “As much as I love being on top of you…”

Sinimangutan ko siya at sinubukang ibuhos ang buong lakas na mayroon ako para maitulak siya. It looks like he’s the one who had an injury on the head since his personality seems to change so quickly. Nagawa ba naman daw magbiro matapos pasabugin ng kalaban ang stage room.

Natawa na lang siya nang mahina dahil sa pagiging trying hard kong lakasan ang pagtulak sa kaniya. Hindi naman nagtagal ay bumangon na siya at inalalayan akong tumayo sa pwesto ko.

“Lord Mario, Master Bridge, ayos lang po ba kayo?” Rinig naming tawag ni Maddox na tumatakbo sa pwesto namin ngayon na may tumutulong dugo sa bandang noo nito at parang nasugatan pa ang braso nito.

“Nevermind us, mukhang ikaw nga ’tong hindi maayos—”

“What happened, Maddox?” Pagputol sa akin ni Mario.

“Natuon po tayo kaagad ng mga back-up ni Michael Klaud. Nasa labas na po sila ng building ngayon. Our men didn’t mention anything about them being this near in our location—”

’Di na natuloy ni Maddox ang sasabihin nang bigla siyang suntukin ni Mario sa mukha. Kahit gaano kalaking tao si Maddox ay bahagyang napatumba pa rin siya ni Mario sa pamamagitan lamang ng isang suntok na siyang ikinagulat ko. Dagdag mo pa na hindi maayos ang kalagayan nito ngayon.

“Mario!” I exclaimed to him as he go for another kick on Maddox’s stomach.

Hindi pa nga ito nakakatayo nang maayos ay tuluyan na lang napaluhod ang isa niyang tuhod sa sahig. Lalapitan ko sana ito nang hapitin ni Mario ang bewang at naramdaman ko na lang na binuhat na ako nito na parang isang sako ng bigas.

“What the hell?! You creep, put me down—”

“We will talk later, Maddox.” Rinig kong sabi ng kupal sa tauhan niya. “Call whoever’s outside and get ready to escape.”

“But our allies called and said that all exits of the building as of the moment are all block—”

“Helicopters then. We’re going up and try your best to slow down the enemies who’ll come in our way.” Utos ni Mario.

“Yes, Lord Mario.” Sagot naman ng isa.

Naramdaman kong humakbang si Mario papalapit kay Maddox. Kaya naman sinubukan kong buhatin ang kalahati ng katawan ko nang kaunti para silipin lamang ang gagawin ni Mario sa tauhan niya. C’mon creep, give the guy some rest already.

“You.” Mario said as he grab Maddox’s face with his free hand. Kita ko naman ang pagngiwi bahagya ng isa nang higpitan ni Mario ang hawak sa mukha nito at tumatama pa sa pasang binigay niya dito kanina. “Don’t mess up again. I expected only the best from you.” At marahas na binitawan ito tsaka na tumalikod. “Try your best to stay alive.”

Yumuko naman si Maddox sa amin. “Yes, Lord Mario.” Ulit na sagot lamang nito.

I don’t know what to react right now. This creep seems pissed? But I don’t know, it’s hard to read this guy. Pero kahit sa ilang araw na nakikita ko si Maddox, parang siya ’yong taong hindi makakagawa ng ganitong pagkakamali. Lalo na kanang kamay siya ng kupal na pumapangalawa sa pinakamalakas na mafia sa bansa . It seems very odd of him.

Hindi pa naman kami ganoon nakakalayo ay napansin ko ang kulungan sa tabi kung saan nandoon pa rin ang lalakeng tinitignan ko kanina. Nang lumabas si Mario kanina sa auction ay mukhang iniwan na rin siya ng tauhan ni Michael Klaud na nagtututok ng baril sa kaniya kanina.

“Wait!” Sabi ko at hindi naman humihinto sa paglalakad ang bwisit. Akala siguro nito ay papalag pa rin ako sa kaniya.

“We need to get out of here as soon as possible, honey. You seem exhausted, so let me carry you and behave like a good boy.” He said.

“Good boy my ass.” Sabi ko.

He then slap my butt which made me gasped in surprise. Walang pagdadalawang isip ko naman siniko ang batok niya na siyang ikinatigil naman niya.

Bahagya naman niya ako nilingon at doon ko naman itinuro ang kulungan. “Sama na rin natin siya.” The poor boy turned to our direction and look shocked at what I just said.

Tuluyan namang umikot ang kupal para tignan ang tinuturo ko. Ang bilis pa nga ng paglingon nito na parang bang wala siyang buhat buhat na tao sa balikat niya. Muntik pa ata tumama mukha ko sa pader.

“Eh? And why would I do that?” He said with a tone like he’s teasing me.

“Because I want to.” I just answered. Like he said, I’m exhausted. Kaya hindi ko na lang pag-aaksayahan ng panahon ’yang pang-aasar niya.

“Hmmm?” He hummed as he tap his foot. He seems to be waiting for me to say something else.

I frowned. “Gagawin mo o babatukan ulit kita?”

Narinig ko naman ang mahinang pagtawa niya. “Saying ‘please’ is also good you know?” Sagot niya sakin at tsaka tumalikod na ulit ito. Aapila pa sana ako nang magsalita ulit siya. “Maddox, bring the boy with you. Make sure that he’s also safe.”

“Sama na lang siya sa atin.” Sabat ko. Susme ’tong kupal na ’to. Gusto talaga pahirapan mga tauhan niya.

“Nope. Kaya na ni Maddox ’yan. You’re top priority. So your safety comes first. If we ever encounter someone, at least your little friend over there won’t die on your watch.” Sagot nito sa akin at patuloy lang sa paglalakad.

Nagbow ulit sa amin si Maddox at lumakad na papunta sa direksyon ng lalake. Nakatingin pa rin ito sa akin habang may tumutulo pang luha sa mga mata nito. He slightly smile and mouthed ‘thank you’ to me before the creep turned his direction.

Halos wala naman ako nakitang kakaiba sa dinaraanan namin, I mean ni Mario since siya naman itong naglalakad at buhat buhat lamang niya ako. Hindi ko na nga alam kung nasaan na kami at kanina pa paliko liko ng dinaraanan itong isang ’to. Pero nang tuluyan kami makalabas sa stage room, doon ko tuluyang napansin na hindi ito ang building nila Michael Klaud. This is much fancier, much much fancier. It’s seems like a hotel or something. Hindi ito ’yong lumang building kung saan nila ako dinala kanina.

“Do you even know where we going?” Tanong ko dito at napakrus na lang ako ng braso. Kanina pa ako patalbog talbog dito, pati ata utak ko naaalog na. I don’t even know what’s better, the auction or being carried by the creep.

I rather walk, but he’s walking kind of fast right now. So I don’t even know if I’m able to keep up anyway. I guess carrying me is a good option? Pero bakit naman ganitong buhat. Mas maaga ata ako mamamatay nito, pakiramdam ko tuluyan nang dadaloy ’yong dugo ko papunta sa ulo ko.

“Of course.” He answered and swiftly turn to the corner. “Rooftop.” Pagpapatuloy nito nang makaabot kami sa dulo ng nilikuan niya.

Narinig ko naman ang pagbukas ng pintuan. Medyo hindi pa ako makapaniwala dito nang yumuko ito para pababain ako. Tumingin naman ako sa pintuan na binuksan niya. And I think my jaw almost hit the floor as I saw stairs that looks like will probably take us days to even get on the rooftop.

“Seryoso ka? Aakyat tayo dito?” Sabay harap sa kupal. “Hibang ka, ’di kaya maabutan tayo ng mga tauhan ng Michael Klaud na ’yon. Bakit hindi na lang tayo mag-elevator?”

Pagkasabing pagkasabi ko no’n ay bigla namang nawalan ng ilaw— no, hindi lang ilaw, mukhang buong power at electricity sa building na ito nawala.

“Does that answer your question, my dear husband?” Pang-aasar na tanong ni Mario.

Sinimangutan ko na lamang ito at sakto namang kumirot nang bahagya ang sugat ko sa likod na muntikan ko pa ata makalimutan. Mukhang napansin ito ng kasama ko tsaka ito lumapit sa akin.

“What?” Sabi ko nang itulak niya ako papasok at sinara ang pintuan. “Mario?” I call as I can’t see anything but darkness.

“Shhh, I’m not going to do anything, honey. It’s not the perfect time and place for our honeymoon.” He playfully said and I felt him tug the scarf around my neck.

Tinulak ko naman siya gamit ang isa kong kamay pero parang wala naman iyon sa kaniya. Hinuli pa nga niya ang kamay ko na pinantulak sa kaniya at may nilapag doon na parang relo. Feels like a smartwatch? Bago ko pa itanong kung ano gagawin ko dito ay may pinindot siya dito at tsaka nagkaroon ng flashlight. Then he motioned my hand to turn the light to my neck and he started to untie the knot of the scarf. ’Di naman nagtagal ay natanggal niya rin ito. May kinuha pa siyang parang spray sa bulsa niya at nilagyan niya ang panyo. Inayos niya ang pagkakatupi nito bago marahang nilagay muli ang panyo paikot sa ulo ko.

I hissed as I felt it touch my wound. “Masakit?” Tanong nito at kita ko namang nang-aasar lamang ito dahil sa ngisi niya ngayon.

“Hindi, masarap.” I sarcastically answer.

“Oh? I can do better than that.” He answered back and wink at me as he tie the scarf on my forehead.

He’s kind enough to put some disinfectant and bandage-ish on me. I’ll let this slide. Argh, I hate it when I owe him something.

Nang matapos siya ay tinitigan niya pa ang mukha ko bago lumawak ang mga ngisi nito. “Cute.” He said then chuckle a little too.

Sinimangutan ko ito at kinapa ang noo ko. Did he just made a bunny ears knot?

“Shut up.” Suway ko dito nang ’di pa rin siya matigil kakatawa nang mahina sa itsura ko.

Pero natahimik din ito agad nang may marinig kaming pagkalabog sa labas. Kasunod na no’n ay ang sunod sunod na parang mga yapak ng mga tao.

Mario turned and squat in front of me. “Hop in.” He said. Hindi naman ako pumalag pa at kumalong na sa likod niya. “Itapat mo lang ’yong ilaw sa daraanan ko. And don’t make any sounds, okay?” He said as he piggyback me.

“Okay.” I whispered and do as he said.

Sinimulan na niya ang pag-akyat sa hagdanan. Awtomatiko namang napahigpit ang hawak ko sa kaniya nang mabilis niyang inaakyat ang hagdanan. It seems like he’s taking two steps at a time without losing any balance.

Sa sobrang tahimik ng paligid, hindi kami nahirapang marinig ang pagbukas ng pintuan sa pinanggalingan namin kanina.

“THERE THEY ARE!”

Napahigpit lalo ang hawak ko kay Mario nang marinig namin ang mga tauhan ni Klaud pati na rin ang mga hakbang nito paakyat.

“Mario, they’re here.” I whispered.

Mario huffed as he tried his best to move faster. “No shit, Sherlock.” Sagot nito na may halo pa ring panlalaro sa tono nito.

“Anong no shit Sherlock ka diyan? Mamamatay tayo dito.” Pagpa-panic ko.

Kasabay naman no’n ang pagputok ng baril ng kalaban at mukhang tumama ang bala no’n sa handrail na siyang ikinalamig ng mga palad ko.

Guns.

Of course they have guns.

And it’s not those kind of silencer guns that Mario used.

It has sounds.

No, no, no.

I need to focus.

Focus.

Focus, Bridge.

“Focus, Bridge.” Pagtawag ni Mario sa pangalan ko na mukhang nagpabalik muli sa akin sa reyalidad. “The light. Hold it properly.”

Hindi ko namalayan na pababa na nang pababa ang hawak ko sa ilaw kaya naman agad kong inayos ito. Ipinulupot ko naman nang maigi ang mga binti ko sa bewang niya at hawak sa balikat niya.

Ilang tunog pa ng baril ang sunod sunod na naglipana sa direksyon namin at laking pasalamat ko namang hindi iyon tumatama mismo sa amin. I tried my very best to ignore the sound of the guns. Lagi namang tinatawag ni Mario ang pangalan ko at inuutusan lagi ako patungkol sa hawak ko sa flashlight o paghawak ko mismo sa kaniya. Mukhang effective naman ito dahil bumabalik palagi ang isip ko sa nangyayare ngayon. Parang bang ginagawa niya talaga iyon para madistract ako sa ingay ng baril.

Nararamdaman ko na rin ang pagod ni Mario sa bawat baitang ng hagdan na tinatahak niya. Dagdag pa na kanina pa ako buhat buhat nito. I’m surprise that he’s not collapsing at this point. It just goes to show that he really is a strong man. But everyone has limits, I don’t know how far we can go. Mabuti na lang ay kahit papaano malayo ang agwat  namin sa mga kalaban, pero hindi ibig sabihin no’n ay hindi na nakakahabol ang mga ito sa amin.

Ilang hakbang pa ay may natanaw na kaming double doors. Mario breathe heavily as he push through these last steps of stairs. My hands are sweating but I held onto him and grip the flashlight properly for him to see our way. Nang nasa huling baitang na kami ay madali niyang inabot ang handles ng double doors. Pagkabukas niya nito ay inaasahan ko ang hampas ng hangin sa akin at helicopter na naghihintay sa amin sa rooftop. Pero parang mas una ata akong hihimatayin kay Mario nang isang palapag lang na naman ng building ang nasa likod nito. For christ sake ilang palapag ba ang meron sa gusaling ito!

Pagkasara ni Mario sa pintuan ay bumaba na ako sa likod niya at mabilis niyang inasikaso ang mga kadenang nakapulupot sa isang handle ng pintuan. Ipinulupot niya ito sa isa pang handle at agad kaming napaatras nang kinalabog ito ng mga kalaban na nasa kabilang side ng pintuan. Pinagbabaril pa nga nila ito.

“C’mon, Bridge.” Tawag sa akin ni Mario. He’s motioning me to be carried on his back again.

I shake my head. “No I’m okay.” He seems very tired. Titiisin ko na lang sakit ng ulo ko, Saka may bandage naman na ito. I guess running here would be fine.

He stared at me for a moment. “Let’s go.” Sabi niya at hinawakan ako sa pulsuhan tsaka tumakbo paalis sa pintuan.

Madilim pa rin sa tinatakbuhan namin at itong tanging maliit na ilaw lamang ang gumagabay sa amin sa daan. Bawat hakbang isinasagawa ko ay ang pagkirot lalo ng ulo ko. I know I need to suck it up, but my vision is kind of getting blurry…

Bigla namang tumigil sa pagtatakbo si Mario na siya namang dahilan para mabangga ako sa likuran nito. “Ouch.” I hissed as I hold my nose.

“Shhh.” Mario said as he put his pointer finger on his lips, motioning me to keep quiet.

The only thing that we can hear right now is our heavy breathes. We didn’t move a muscle and just listen to our surroundings.

“Nandito na sila.” Saktong pagsabi ni Mario no’n ay naririnig na namin ang mararaming yapak ng mga tao sa direksyong nais sana naming tahakin.

Hinila naman ako ni Mario pabalik sana sa pinanggalingan namin ngunit narinig na namin ang malakas na pagbukas ng double doors kanina.

“Shit.” I just said and before we knew it they already surrounded us.

Inilikod naman ako ni Mario at unti-unti siya naglakad paatras kaya naman ganoon na lang din ang ginawa ko hanggang sa mapansin ko ang pintuan sa likuran namin na nakabukas. Bahagya ko tinapat ang ilaw doon at kita ko sa loob na isa itong ordinaryong kwarto na may balcony sa dulo. Dahil sa sunod sunod na pag-atras ng kasama ko ay tuluyan na kaming nakapasok sa kwarto.

“We got them.” Rinig kong sabi ng isa sa mga tauhan na nasa harapan nami ngayon na nakahawak sa earpiece. Humigit kumulang ay nasa trentang katao ata ang nakapaligid sa amin ngayon.

“We’re going to die.” I murmured.

I heard Mario chuckled and keep stepping back. “Ain’t that romantic.” Kinunotan ko naman siya ng noo nang bahagya siya tumingin sa akin. “’Til death do us part?”

I frowned. “I’d rather kill you than die with you.”

He chuckled again and I can see the people that surround us make confuse faces as why this creepy man has the guts to laugh in a situation like this.

Atras lang ng atras si Mario at umaabante naman ang mga kalaban sa amin. Medyo nakakapagtaka pa nga na kung bakit hindi na lang nila kami barilin nang matapos na. Ganoon lang ng eksena namin  hanggang sa mabangga na ng likod ko ang railings sa balcony. Napatingin ako sa likod at pakiramdam ko ay lalo ako mawawalan ng dugo dahil sa kadiliman ng paligid sa labas. Parang bang nasa kabilang kabihasnan ang gusali na ito. Ni wala isang gusali, bahay, o mga ilaw na nasa paligid.

“Mr. Mario Jackson.” Tawag ng isang tauhan sa kasama ko. “Give us Mr. Bridgette Hill, and you’re free to go. Our Master order us to let you go once you give him to us.” Sabi nito habang nakaturo sa amin.

“Eh? But I won at the bidding right? Are you worried that I won’t pay you? I’m the Mario Jackson you know, I am always true to my words.” Mario cockily said. “Right, honey?”

“Shut up.” Sagot ko na lamang at nate-tense na ako sa maaaring mangyare sa amin.

Natawa na lamang ang kupal sa akin habang ako ay namamawis na ng malamig dahil sa kaba. This man is a maniac. Talagang nagagawa pa niya makipagbiruan sa sitwasyon na ito.

“We’re serious, Mr. Jackson.” Sabi muli ng tauhan.

“Your Master, huh?” Sabi ni Mario sabay kuha sa smartwatch na hawak ko at isinuot iyon. “Mukhang hindi naman si Michael Klaud ang boss niyo.”

“That’s none of your business, Mr. Jackson.”

“But it is. You’re taking my husband, so it is my business as well.” Then I watch Mario stared at his watch.

“Ibibigay mo siya sa amin, or else—”

“Or else what? Kill me?” He chuckled. “Too bad.” Sabay bumuntong hininga pa. “You want him? Okay.”

Bahagya pa ako nagulat dito nang tuluyan niya akong lingunin. “Hoy gago.” Suway ko dito nang walang pagdadalwang isip ako binuhat nito. “Mario what are you doing?!”

“What? They said they only want you. Ibibigay na lang kita para mabuhay pa ako.” He simply stated like my life wasn’t’ on the line right now as he carry me in bridal style.

“You fucking maniac. What’s up with protecting me with your life shit?!” Inis na sabi ko rito.

Wala naman siya ibang sinagot kung hindi ang tumawa lamang.

“Can we have him now, Mr. Jackson?” Tanong muli ng tauhan. “Kung hindi, may ibang paraan namn para makuha namin siya.” Kasabay non ay ang paglabas nilang lahat ng kanilang mga baril at itinutok nila ito sa amin.

“Mario.” Tawag ko dito at nanlalaki na ang mga mata ko sa dami ng baril na nakatutok sa amin ngayon. Kanina ay pumapalag pa ako sa hawak nito, ngayon ay awtomatikong napahawak ako nang mahigpit sa kaniya.

I saw this creep smirk at them before looking down on me. “Do you trust me?” He asked.

“Hell no.” I answered back in a beat.

Tumawa lamang ito at walang kahirap hirap na umupo sa railings ng balcony. Lalo lang humigpit ang hawak ko sa kaniya. Kahit na madilim sa labas ay alam ko namang nasa mataas na bahagi kami ng gusaling ito.

“Come and get him from me then.”

Then he leaned backwards without any hesitation.

“MARIO!”

I shut my eyes as he let us fall into darkness.

Chapter Nineteen

Is someone going to save me?

That’s what my eight year old mind has been thinking about for the past years of being away with my mama and papa.

Paulit-ulit na lang ang mga

nangyayare

sa mga araw ko dito sa

nakalipas

na tatlong

taon

. Nasa malaking kwarto lamang kami. Wala itong

bintana

, at tanging

iisang

pintuan lamang ang

mayroon

dito. Hindi lang iyon, wala pa kaming kahit anong

kagamitan

dito. Kahit tubig o pagkain wala.

Even the lights

…

There is none

.

Just plain darkness.

And it’s suffocating here.

Somebody.

Help…

.

.

.

“Master Bridge is falling down, falling down, falling down…”

Unti-unti naman ako napapakunot ng noo hanggang sa tuluyang magising ang diwa ko.

“Master Bridge is falling down, my dear husband.”

Tuluyan naman ako napamulat at agad na napaupo sa kinahihigaan. I am gasping out of air as I look at my surroundings.

Maliwanag

. There’s lights. So I was just dreaming.

“Oh you’re awake.” Kita ko namang nakaupo si Mario sa gilid ng kwarto kung nasaan ang malaking bintana kaya kitang kita ang liwanag ng buwan sa likod nito.

I groaned and I was about to held my head with my right hand when I suddenly felt the restraint around my wrist. Tinignan ko naman ito at doon ko napagtanto na nakaposas ang kanang kamay ko.

What the hell?!

Tinignan ko ulit ang silid at doon ko lang napagtanto na nasa kwarto ako ni Mario. Ibig sabihin nandito na kami sa teritoryo niya. Pero anong nangyare? Ang huli ko lang natatandaan ay hinulog niya kami pareho sa building…

I instinctively check myself, my body, my head, and even my face. Habang kinakapa at tinitignan ko ang sarili ay napagtanto ko naman na buong buo pa rin ako. Nagagalaw ko rin ang buong katawan ko. Tanging ang sugat ko lang sa likod ng ulo ang medyo kumikirot pero sa tingin ko ay maayos na ang kalagayan nito kumpara nang nasa auction ako. Naka-bandage na ito at mukhang naasikaso na rin.

Pero anong nangyare nang mahulog kami sa building? I look and feel fine. Nang tignan ko naman ang kasama ko ay mukha rin itong maayos. Walang kahit na anong galos o pilay. Umiinom pa nga ito ng alak habang inoobserbahan ako.

“How’re you feeling?” He asked as he put his glass of alcohol down.

Bahagya ko kinunotan ito nang noo. “What the fuck just happen?”

He shrugged. “I saved you?” Patanong na sagot niya.

Sinimangutan ko ito na siyang ikinatawa naman niya nang mahina. “Save my ass.” Bulong ko. Bumuntong hininga na lang ako at itinuro ang kanang kamay ko. “At bakit naman ako nakaposas sa kama mo?”

He shrugged again. “I don’t know. A twist for our honeymoon I guess?”

Lalong lumalim ang kunot ng noo ko sa sinabi nito. “Fuck you.”

“Yes please.” He answered with a playful smile then stood up from his seat. “Pasalamat ka at hindi maganda ang kalagayan mo ngayon. Or else you won’t get away with that.”

Hindi ko naman naiwasang irapan ito. Right, there goes his ego again.

Naglakad na siya palapit sa kinakahigaan ko na siyang ikinalunok ko at awtomatikong napaatras ako sa headrest ng kama. Parang mas lalo pa nga ata lumawak ang ngiti nito nang makita ang reaksyon ko sa pag-lapit niya.

“Sinasabi ko sa’yong kupal ka na lumayo layo ka sa akin.” Banta ko rito na siyang hindi naman niya pinansin hanggang sa tuluyan na siyang umupo sa kama na malapit sa gilid ng paanan ko.

He chuckled. “I may be evil, but I’m not that evil to fuck someone who’s injured.”

Pinaningkitan ko pa ito at tinatantsa ang mga sinabi niya. He just tilt his head and gave me a lopsided grin. Napahinga na lamang ako nang malalim at umurong nang bahagya palayo sa kaniya. Though hindi naman ganoon kalaki ng agwat na nagawa kong pag-urong dahil sa nakaposas nga pala ang isa kong kamay.

“Can you just please answer my questions. ’Yong maayos na sagot naman. Kung hindi ’yong susunod na kutsilyo na ibabato ko sa’yo sisiguraduhin kong tatama na sa ulo mo.” Pagbanta ko ulit dito.

He didn’t even faze with my obvious false warning and just continues on grinning on me. He’s being creepy again.

“Fine.” He answered and gestures me to ask questions again.

“Ano nga nangyare? Huling natatandaan ko nahulog tayo sa building.” I cautiously look at him. “Hindi naman tayo patay noh?”

He snickered at my question. “Why? Sa tingin mo nasa langit ka na? Honey, I can take you there in a pleasurable way.” Then he winked at me.

Sisipain ko sana ito pero mabilis niyang naiwasan iyon. “Sira ulo. Kung patay man tayo ngayon at ikaw lang din kasama ko, impyerno pala ’tong napuntahan ko.” Sagot ko sa kaniya.

Natawa ulit siya sa sinabi ko. “Oh honey, you do know how to tell a joke.” Sabay tawa ulit.

Inirapan ko na lang ito at hiniling na sana malagutan ng hininga ’tong kupal na ’to kakatawa.

Ilang saglit pa ay kumalma na ito pero naiwan pa rin ang mga nakakaasar na ngiti sa labi niya. “We’re not dead.” Panimula niya. “And nawalan ka ng malay kanina nang mahulog tayo sa building.”

Tinitigan ko lang siya at hinihintay sa kadugtong ng sasabihin niya. I realized that he’s not going to say anything else and seems to have no plan to stop messing up with me when he just grin at me stupidly. “Okay? Nahulog tayo, and then how did we survive? Quit it, Mario. I’m being serious here.”

Tinaas naman niya ang dalawang kamay niya na para bang sumusuko na sa kalokohan niya. “Easy, boy.” He said. “I notified Maddox our location. And they seem to catch up that a lot of enemies were after us. Maddox also notified me that they detected some people on the roof top. Seems like the enemies already knew that we’re going there. Kaya nang matuntunan nilang malapit tayo sa isang balcony, they set up a safety net for us.” Then he touches my leg. “That’s why we land safely, honey. We’re not dead.” He smirked as he pat me. “Akala ko pa nga ay bukas ka na magigising. You should rest some more. O nagugutom ka? Does dinner sounds good?”

Napairap na lamang ako at umiwas sa hawak niya. Hindi ko naman pinansin ang mga huli niyang sinabi at mas naka-pokus sa kung ano nangyare kanina. “So that’s why kahit na pinapaligiran na tayo ng mga kalaban, panay tingin mo sa smartwatch mo.” Sabi ko rito na siyang ikinatango niya. “Pero paano naman nalaman ng mga kalaban na sa rooftop tayo pupunta?”

He shrugged. “Some spy or something.” He said like it’s not a big deal.

“Spy?” Pag-ulit ko.

He nodded but he has this expression like he’s not interested on talking about it. Seems like he’s bored. “I guess when Maddox order some of our allies about the helicopters, that spy spread some infos to the enemies.”

Kinunotan ko naman siya ng noo. “And shouldn’t you be worried about it? May spy sa clan mo at nagbibigay sila ng impormasyon sa mga kalaban.”

“Couldn’t care any less.” He said. “Besides, I’m already taking care of it, honey.” Unti unti ulit gumuhit ang ngiti sa mga labi nito. “I think that spy already knows that they mess with the wrong clan.”

Tinitigan ko pa siya nang mabuti bago sabihin ng sinisigaw ng utak ko. “You’re going to kill them?”

He tilt his head to the side. “Going? Honey, parang minamaliit mo naman ata ang kakayahan ko.” He leaned forward, dropping his smile and changing it with a serious face like he’s about to tell me some secret. “They’re already dead as we talk right now.” He whispered and leaned back to get a good look on my face.

Nanlalaki naman ang mga mata ko rito at parang bumibilis ang tibok ng puso ko sa kaba. Did he just kill someone?

A lot of thoughts are now running through my mind but it all went gone as I heard him chuckled again. “Just kidding, honey.” He said with his devilish smile again. “They’re being interrogated right now.”

Tinignan ko naman siya nang may panghihinala sa aking mga mata. “Paanong interogation ang ginagawa niyo?”

Nagkibit balikat lamang siya. “You don’t need to know that.” He answered. “And I’m guessing that you don’t really want to know that.” Dugtong niya at napansin ko namang lumalim ang titig niya sa akin, na para bang nais nitong obserbahan ako nang maigi.

Napalunok na lamang ako sa sinabi nito at napaiwas na lamang din ng tingin sa kaniya. Habang tumatagal pakiramdam ko ay nahihila na ng mga mata niya ang loob ko. Ang hirap talaga na makipag-usap sa taong kagaya niya. Freakishly handsome that will make you hypnotized just by his gaze, but at the same time will make your head hurt because of his attitude.

Bumuntong hininga na lamang ako at napasandal sa headboard ng kama. Pero agad din ako napaupo nang maayos nang masanggi ko ang sugat sa ulo ko na nakalimutan kong nandoon pa rin pala. Kahit naka-bandage na ito ay medyo napalakas din ang sagi nito. I hissed and was about to instinctively touch it when I also remember that my hand is still cuffed.

I groaned and look at the man in front of me. “One more thing.” Panimula ko at mukhang alam naman na nito ang tatanungin ko. The amusement on his face shows it all. “Bakit nga pala ako nakaposas sa kama mo?” Sasagot na sana ito pero hindi natuloy nang magsalita ulit ako at baka kung ano na namang kalokohan ang isagot ng bwisit na ito. “Please answer it for real this time.”

He snorted. “I was about to answer it seriously, honey.” Sagot niya na siyang ikinairap ko. “Simple. Baka tumakas ka ulit kapag wala nagbabantay sa’yo. Mahirap na, prone ka pa naman sa kidnapping.”

“Are you serious?” I whined out of frustration. “Prone ka diyan.”

“You’ve been kidnapped 2 times in just one week, honey.” Laban nito sa akin.

“Right. The first one was your step sister. And then the second one was one of your enemies. Sino kaya ang may kasalanan no’n?” Sarkastikong sagot ko sa kaniya. “Pakitanggal na ito sa akin. Plus mukha ba akong nasa tamang wisyo para takasan kayo?”

Tumingin naman siya bahagya sa itaas na para bang nag-iisip kung papakawalan niya ako o hindi. At alam ko namang iniinis na naman niya ako. Kaya di ako nagdalawang isip ulit na sipain muli siya habang hindi siya nakatingin sa gawi ko. Pero hindi na siya umilag pa at mabilis lamang niya sinalo iyon na siyang medyo ikinalaki ng mga mata ko. Babawiin ko na sana ang paa ko nang higpitan niya ang hawak dito na sapat na para hindi ito makakawala sa kamay niya.

“Why so impatient? Nag-iisip lang ’yong tao.” Sabi niya sa akin habang hawak pa rin ang paa ko.

“Let me go, Mario. At tanggalin mo na rin ’tong handcuffs sa kamay ko.” Naiinis na sagot ko rito.

“See? Impatient.” He smiles. Unti unti naman niyang binaba ang paa ko sa kama pero pati rin siya ay bahagyang sinusundan ang pagbaba ng paa ko.

I silently gasped as I felt his lips on the top of my foot. Nang umangat na muli ang tingin niya ay bumalik muli ang ngisi nito.

Hindi naman ako makapagsalita dahil sa ginawa niya at hinayaan na lamang siya tumayo. Pinanood ko na lang ito na maglakad sa kanang bahagi ng kama. Binuksan naman niya ang drawer sa side table at tsaka pinakita sa akin ang susi ng posas. Umupo ulit siya, closer this time. I almost flinch when he held my right hand, but I still kept my cool. Pero hindi ako mapakali, parang ang bagal ata tumakbo ng oras ngayon dahil sa hawak niya ang kamay ko…? Ew, what the hell am I saying?

“What’s taking you so long? Tanggalin mo na ’to.” Sabi ko at sinubukang tanggalin ang kamay niya sa kamay ko. “Stop holding my hand for too long. Just focus on the handcuffs.”

“Honey, I need to hold your hand. Para mapasok ko ’yong susi nang maayos.” Sabi nito na may halong lambing sa boses niya. Pero alam ko namang kalokohan na naman niya ito.

“Basta bilisan mo na lang.” Utos ko rito.

“What’s the rush anyway?” He said then squeeze my hand a little. “It’s not like I’m going to ravish you here.” Then he leaned forward. “Or I might?”

“Akala ko ba hindi ka papatol sa taong injured?” Diin na sabi ko rito.

He hummed. “But you do look okay. Para ka ngang walang sugat sa ulo sa attitude na pinapakita mo sa akin ngayon.”

“Tanggalin mo na lang kasi.” Naiinis kong sabi dito.

Pakiramdam ko ang pulang pula na naman ang mukha ko. Nakikisabay pa man din ang bilis ng tibok ng puso ko na ’di ko malaman kung bakit. Siguro ay kaba lamang ito. Like hello, nasa iisang kwarto kami, nasa kama kami, at…

Damnit! I don’t know what I’m thinking. Ano ngayon kung nasa kama diba? It’s not like he will kiss me just like what he did to me in his car, and at our garden, right?

He hummed again then lets go of my hand. Bahagya naman na niya nilayo ang mukha niya na siyang nakapagpahinga sa akin nang maluwag kahit papaano. Pero hindi pa rin niya tinatanggal ang posas sa kamay ko.

“Bago ko tanggalin ’yang posas. We need to talk about something.” Sabi naman niya at pinaglalaruan ang susi sa kamay niya.

I frowned. “Nang-iinis ka talaga noh?”

Bahagya siyang natawa doon. “Of course not.” Pa-inosenteng sagot niya sa akin. “I just want to talk. Bihira lang kaya ang ganitong pagkakataon.” Sabay nilapag ang susi sa side table.

Kinunotan ko naman siya ng noo. “Anong pagkakataong sinasabi mo?”

“’Yong hindi ka lumalayo sa akin?”

Inirapan ko ito. “Nakaposas ako at nanghihina ang katawan. Paano naman daw kaya ako makakalayo diba?” Sarkastikong sagot ko rito.

He chuckled. “Well unless you’re life is in danger, iyon din ang isa pang pagkakataon na hindi ka lumalayo sa akin.”

I sighed. “You’re trying to save me.” I whispered. “I’m not that stupid. I still want to live even though I hate my status in life. And being with you at the moment in danger like earlier is my best option as of that moment.”

“I know.” He agreed.

Tinignan ko pa siya saglit, nang matantiya kong wala pa siyang balak na kunin muli ang susi at tanggalin ang posas sa akin ay wala na ako nagawa kung hindi ang mapatango na lamang dito. “Fine. Let’s talk. Ano ba pag-uusapan natin?” Though I have a feeling about what we are going to talk about.

“Us, of course.” Panimula niya. “Bridge…”

And then there it is again. He caught my attention again just by him calling my name. Pansin ko rin na seryoso na ang mukha niya, pati rin ang tono ng boses niya. It’s like he’s about to close some business deal with me, but more intimate.

“…I’m fully aware that you’re against about this arrange marriage. At first I thought it’s cute on how you give your all to make this stop. Nagawa mo pa nga akong itapon sa mga taong gusto akong kalabanin. I really admire your bravery and determination.” He pause for a moment. And I can see a different emotion passed his eyes. Something like he’s worried.

Wait, is that even possible? “Pero ibang usapan na kapag nanganib na ang buhay mo.”

“Then just make this stop. Ikaw na mismo ang tumigil nito. Para hindi na rin manganib ang buhay ko.” Sagot ko. “Hindi mo ba naisip na kapag ikinasal ako sa’yo, mas manganganib lang ang buhay ko? Ikaw na nagsabi, dalawang beses ako nakidnap at nangyare ’yon simula nang nakilala kita. Ayaw ko na pagdating ng araw na mas marami pa magtatangka sa buhay ko.”

“And who said that I’ll let that happen?” Agad na sabat niya sa sinabi ko.

“Your enemies.” Walang isip isip na sagot ko sa kaniya.

“ Who said that I’ll let that happen?“ Ulit na tanong niya. “Name one of those enemies you say, Bridge. I’ll take care of it. Just for you to feel safe with me.”

Muntik pa ako matameme sa sinabi niya. Tinitigan ko pa ang ekspresyon nito nang mabuti at inaabangan ko pa nga na tatawa ito sabay sasabihing nagbibiro lang siya. But no. He has this expression that I’ve never seen before. Parang bang nangungusap na sa akin ang mga mata niya.

It’s like for once… he seems human to me.

He’s not that creepy looking guy with a smirk on his face but has expressionless eyes.

Or is he just acting?

Alam na kaya niya kung ano ang epekto ng mga matang iyan sa akin at ginagamit niya ito para mapapayag ako sa kasalang gusto nila?

Pero paano kung totoo nga ang pinapakita niya ngayon?

Damn this guy! Ang

gulong

tao talaga ng bwisit na ’to!

“But…” Panimula ko habang nakatingin pa rin sa mga mata niya. “I don’t think that’ll ever happen. Being safe with you? As a leader of a mafia clan, hindi ba parang ang imposible na maging ligtas sa tabi mo?”

“That’s true tho.” Sagot niya at sabay umurong para tuluyan kami magkatabi. “But as the heir of a mafia clan, hindi ba parang imposible rin ang hinihiling mong normal na buhay?” Sabay sandal sa headboard at lumingon sa gawi ko. “So your best option of being safe, just like what you said earlier, is being with me.”

Tinignan ko naman ang ekspresyon ng mukha niya. At hindi ito tulad ng mga nakaraang usapan namin patungkol dito. Wala siyang nakakalokong ngiti at titig na para bang minamaliit ka nito. He’s just like someone who’s stating a fact. I think he really is being serious right now. This conversation with him seems really different.

“Na-kidnap ako kanina.” Panlaban ko naman sa sinabi niya.

He shrugged. “Ain’t my fault actually. Kung hindi ka sana umalis sa hotel no’n, hindi ka makikidnap nila Michael Klaud. Besides, ’yang bodyguard mo dapat ang sisihin mo.”

“Si Hero?” Napa-kunot noo naman ako sa sinabi nito. “Bakit siya ang sisisihin ko? Wala naman siya doon nang makidnap ko. He didn’t even know that I went out—”

“And that’s the point. Wala siya nang makalabas ka sa hotel. They got distracted with some orders from that fucking spy in our clan. Kaya naman umalis sila sa mga pwesto nila at saktong doon ka rin lumabas sa kwartong pinag-ayusan mo. And then just like some pet, you escape.” Sabay tawa nang mahina.

Sinimangutan ko naman ito. “Paano mo naman nalaman ang mga ’yan?”

“Well from the CCTV of the hotel. And you don’t mind that I’ll punish that bodyguards of yours right?” He casually asked.

Nanlaki naman ang mga mata ko rito. “Nasisiraan ka ba? Paparusahan?”

Tumango naman ito. “Yeah. You don’t mind, right?”

Sinamaan ko ito ng tingin bago sumagot. “I do mind. Baka nakakalimutan mong hindi pa tayo mag-asawa. Kaya wala ka pang karapatan na hawakan ang mga tauhan namin.”

Ang buong akala ko pa naman ay magkakaroon ako ng matinong pag-uusap sa isang ito, pero mukhang nagkakamali ako.

He smirked. “For a guy who wants a normal life, you act like a true mafia leader right now.”

Bahagya naman ako napaatras at inirapan siya. “Shut up.” Sabay tumingin na lang sa harapan.

Rinig ko pa rin ang mahinang pagtawa niya. “I’m just kidding. I’m not going to do anything with your allies. Katulad nga ng sabi mo, hindi pa tayo mag-asawa at wala ako karapatan. Though I can’t promise that they’re safe with the hands of your father.”

Medyo napangiwi naman ako sa sinabi nito. My dad may be the kindest person to me, pero iba pa rin ito magalit. Kung hindi man si Papa ang magpaparusa kela Hero, alam kong mas malala namang magalit si Tito Vic, lalo na siya ang nagtre-train sa mga ito. At dagdag mo pa na anak niya si Hero. I know that when it comes to trainings, Tito Vic shows no mercy, even towards his children.

I hope Hero and the others are okay.

But speaking of my father. “Kamusta naman sila Papa, lalo na si Mama? Alam ba nilang ligtas na ako?”

“Don’t worry. Sila ang una kong tinawagan nang makarating tayo dito. Bukas na bukas din ay pupuntahan ka raw nila dito.” Rinig kong sagot niya.

Napalingon ako muli sa katabi ko. Pati rin pala siya ay nakatingin na lang din sa harapan. Hindi ko alam kung aware siya na nakatitig ako sa kaniya ngayon, pero hindi ko lang din maiwasan na matitigan ang mukha niya. He’s indeed handsome, at alam ko na ilang beses ko na nasabi iyon. Plus he seems reliable in my parents’ point of view. Tignan mo nga naman at niligtas ako nito at tinawagan agad sila patungkol sa kalagayan ko. Kaya siguro hindi nakakapagtaka na gusto nila ang lalakeng ito para sa akin. A strong reliable mafia leader as a son-in-law, what a win-win situation for my parents.

But not a win-win situation for the both of us.

Lalo na rin sa kaniya.

“Why would you even waste your time to someone like me?” Tanong ko sa kaniya.

Napalingon naman siya sa akin. Halos mapahigit pa ako ng hininga nang mapagtanto ko kung gaano kami kalapit sa isa’t isa. Pero ni isa rin sa amin ay wala namang nagtangkang lumayo.

“Who says that I’m wasting my time?” He asked.

“Me. And probably the people who knows our marriage.” Specifically, he’s whole family. Even his father, Mr. Dante, doesn’t want this arrange marriage.

Pero kung pati rin pala ang ama niya ay ayaw rin sa kasalang magaganap, ibig-sabihin ba nito ginusto ito ni Mario…

But why?

Is it because of my parents?

Ano naman kaya ang sinabi nila dito para mapapayag ang isang Mario Jackson.

He’s creepy, a maniac, a scary, and a mysterious man. But I also do know that he’s a man with dignity. I don’t think he even wants our clan. Sabi nga niya sa akin nitong nga nakaraang araw, ako lang ang habol niya sa arrange marriage na ito.

Just me?

“I’m not wasting my time, Bridge.” He answered. “I never felt like I’m wasting my time with you.”

“But why? A man like you don’t even need my family’s clan, wealth, or power. So why bother marrying someone like me? Ano ba sinabi sayo ng mga magulang ko? You know that you can just ignore them and just live your life to the fullest. Magiging pabigat lang ako sayo, at ayaw ko maging ganoon sa buhay ng kahit na sinuman—”

“Hindi ka magiging pabigat.” Pagputol niya sa mga sinasabi ko. “Hinding hindi ka magiging pabigat sa buhay ko.”

Oh no.

I can feel my heartbeat beating like crazy.

Napalunok na lamang ako ng laway dahil parang nanunuyo na ang lalamunan ko at hindi ko na alam ang susunod na sasabihin dito. But I still need to say something. “Paano naman ako makakasiguro?”

“Marry me.” He said with a low and calm tone. “Marry me, and you’ll see.”

“You know that I can’t just rely with that. Paano kung pagkasal na tayo mas lalo lang gumulo ang buhay ko? Mas lalo lang ako mahirapan sa sitwasyon ko? Please, just make this stop. Kapag ikaw mismo nagsabi sa mga magulang ko na itigil ang kasalang ito, wala sila magagawa kung hindi ang sumunod sa gusto mo.” I replied. Not breaking the eye contact. “Please.”

Natahimik siya pansamantala bago muli magsalita. “Sorry. I can’t do that.”

Para ata akong maiiyak sa sinagot niya. Does this mean wala na talaga ako kawala sa pamumuhay ng mga mafias? Habang buhay na lang ba ako magpapaalipin sa takot at kaba na may kukuha at papatay sa akin?

“Bridge.” Tawag niya sakin. “Imposible talaga ang gusto mong normal na pamumuhay. Lalo na pinanganak ka sa isa sa malakas na mafia clan sa bansa. At kilalang kilala rin ang reputasyon ng pamilya mo sa buong bansa.” Then he sighed and I felt him touch my cheek. Doon ko lang napansin na may luha na talagang tumulo sa mga mata ko. “Marry me, Bridge.”

“Mario.”

“Marry me, and I will give you everything you want. Everything you wish, everything you dream, everything you want to do, name all of it, I’ll make it happen.”

“I won’t be safe—”

“As I said I will protect you, even if my life is on the line. Once you become my husband, I won’t let anyone hurt you. They have to go through my wrath, before they can even touch you. You don’t have to be scared. You don’t have to always look at your back at all times. Let me do that for you.”

“Paano ako? Ano naman maiaambag ko sa’yo? Ano naman magagawa ko para sa’yo? Ni hindi nga kita mabibigyan ng anak. I’m a man, remember? I can’t give you an heir.”

He got silent for a second before he speaks again “Then it’s a good thing I’m not into having kids.” Then he give me a small smile. “Just marry me. That’s all you have to do.”

Napahinga na lamang ako nang malalim bago lumayo nang bahagya sa kaniya at dahan dahang sumandal sa headboard ng kama.

Wala na ba talaga ako kawala? Kahit anong takas ang gawin ko, babagsak at babagsak pa rin ako sa lalakeng ito.

Maybe…

Maybe it’s time to just…

Accept my fate.

This fate.

Huminga muli ako nang malalim bago pinunasan ang luha ko sa pisngi.

“Okay.”

Then I looked at him again.

“I’ll marry you.”

Chapter Twenty

“So you’re finally getting married?”

Umangat naman ang tingin ko sa librong binabasa nang marinig ko ang boses ni Hero.

Nang bisitahin ako ng mga magulang ko kaninang umaga ay sumabay na rin ako sa kanila pauwi dito. I need to have my alone time as much as I can before I finally get tied with that Jackson. I already told my parents about me finally and officially agreeing to this marriage. And surprise surprise, they are actually glad about this news. Para bang mas lalong gumaan ang pakiramdam nila na malamang maayos ang kalagayan ko plus magpapakasal na talaga ako. I don’t know when the wedding is, pero sigurado akong sa lalong madaling panahon din gaganapin ito.

Medyo napangiwi ako nang makita ang mga pasa sa mukha ni Hero. “Ayos ka lang ba?” Tanong ko rito habang umupo ito sa tabing upuan ko.

Pagdating ko kanina ay hinanap ko kaagad itong kaibigan ko at sinabi naman sa akin ni Hera na nagpapahinga ito dahil nga naparusahan talaga sila kasama ang iba pa niyang kasamang nagbabantay dapat sa akin no’ng araw ng kasal. Seeing him like this right now makes me really guilty. Balak ko nga sanang bisitahin na lang ito sa kwarto niya para magpatuloy-tuloy ang pahinga niya. Pero pinasabi naman niya kay Hera na maghintay na lang ako dito sa hardin.

“Ano ka ba?” Natatawang panimula ni Hero sabay taas ng braso niya at fineflex pa ang mga muscles nito sa akin. “Mas maayos pa sa kalabaw ’to noh.” Sabay tawa niya at hindi naman nagtagal iyon nang napa-‘ouch’ siya nang magalaw ang pasa niyang malapit sa bibig.

Kahit ako ay parang nasaktan din para sa kaniya. “I’m really sorry.” Sinseridad kong sabi dito.

Hero sighed and pat my shoulder. “Ayos lang ako, Bridge. Ayos lang din ang mga kasama ko. We’re just glad that you’re safe. May bukol nga lang sa ulo, but safe.”

Natawa na lang din ako sa sinabi nito at napailing sa kaniya. This guy really knows how to lighten up the mood. Kita mong kahit bugbog sarado na Ang mukha ay nakukuha pang makipagbiruan sa akin. Hindi ko alam kung loyal lang talaga siya sa aming pamilya o may saltik lang talaga ang ulo nito. Either way, I’m still glad to have him as my friend,

“Thank you.” Sabi ko na siyang ikinakunot niya ng noo.

“Para saan naman?” He asked.

I shrugged. “For everything. For protecting me and for being a good friend.”

He smile at me. “No problemo, amigo.” Sagot nito na may pekeng accent pa sa tono nito kaya parehas lang din kaming natawa sa pinaggagagawa niya.

“Para kang sira ulo.” Komento ko rito.

Tinuro naman niya ang sugat ko sa ulo. “Ikaw literal na may sira sa ulo.” Sabay hagalpak ang tawa at agad naman ito napalitan ng ‘aray’ dahil sa pasa niya.

Pabiro ko na lang ito nairapan at tuluyang sinara ang librong hawak ko. Napasandal na lamang ako sa inuupuan namin at binigyang pansin ang mga bulaklak na nakatanim sa harapan namin. At least they’re beauty also lighten my mood up. Pero hindi sapat iyon dahil tuwing sumasagi lang sa isipan ko na ikakasal na talaga ako, ay bumibigat lang din ulit ang nararamdaman ko.

“So…” Panimula ulit ni Hero. “Kamusta? Balita ko ay tuluyan ka nang pumayag sa kasal niyo ni Lord Mario ah. Totoo ba ’yan o charot charot mo lang ulit sa mga magulang mo yan? Hoy Bridge, sinasabi ko sa’yo, madala ka na sa pinaggagagawa mo. Tignan mo oh napuruhan ka pa sa ulo.” Sabay turo ulit sa sugat ko.

Napakunot naman ang noo ko rito. “Charot charot ka diyan, saan mo naman natutunan ’yan?” Sabay napapailing na lang sa kalokohan nito at hinawi ang kamay niya. Then I heaved a deep sigh. “Don’t worry. It’s for real this time. I am getting married.”

Dahan dahang napatango ito at marahang napasandal na rin sa tabi ko. Sinabayan ako nito na tumingin sa mga bulaklak bago ulit siya magsalita. “At ayos ka na doon?”

I just gave him a small smile. “I guess so.” Sagot ko. “I mean, katulad nga ng sinabi niyo, imposibleng makamit ko ang simpleng buhay na pinapangarap ko. And I have come to realize that even if I didn’t marry that Mario Jackson, my life will still be in danger. So I guess…” Napapikit naman ako sa susunod ko sasabihin. “… marrying him is indeed a good choice?” Then I opened my eyes after I cringe on what I just said.

Napatango na lang ulit siya sa sinabi ko. Tumahimik lang ito ng ilang segundo bago ulit magsalita. “Alam mo pwede mo pa rin naman maranasan ’yang simpleng buhay na hinahangad mo eh.” I gave him a questioning look. “Like you’re be able to do the things you like? I don’t know. Like actually live a normal life? Total si Lord Mario naman na ang aako ng clan natin kapag tuluyan nang nag-retire sila Master Branden. Sabi ko naman sayo diba, look at the brighter side. Hindi mo na mararanasan na magtraining ng magtraining pa. You can just do whatever you like.” Then he playfully smirk and nudge me. “You just have to look pretty and be a good husband.” Sabay taas baba pa ng kilay nito.

Inirapan ko ito at tinulak siya palayo. Kung hindi lang ito nabugbog baka nabatukan ko na ’to sa kalokohan niya.

Napabuntong hininga naman ako. “I don’t think that’s how this marriage work. Kapag kinasal kami panigurado ay hindi naman ako hahayaang lumabas no’n sa teritoryo niya. Just like what my parents do. Kaya nga gusto nila ako makasal dito ay para ‘maprotektahan’ din. Dobleng proteksyon, dobleng kulong din.” I don’t even know if I should believe everything he said last night. He’s a cunning man for god sake. A manipulative jerk too, so how can I even trust him?

“But at least you have less responsibilities when it comes to the clan.” Laban ulit nito sa akin tsaka ako binigyan ng ngiti. “You’ll be fine. Don’t worry.”

Sinuklian ko naman ulit siya ng matipid na ngiti. “I hope so.”

---

I should be on my bed right now. Cuddling with my giant pillows while I play some calming music…

But nope.

“It’s nice for you to accept my dinner request.”

Napatigil naman ako sa paghiwa ng karne sa plato ko nang magsalita ang kupal kong mapapangasawa. Then he smile as he took a sip on his wine.

“Like you know, without any stunts to escape from me. Para bang may nakakahawa akong sakit no’n kapag ginagawa mo iyon.” Dugtong niya habang nilapag ang baso sa mesa.

Pumunta ito sa teritoryo namin kanina para imbitahin akong kumain sa labas. This guy won’t even give me a break. Kakauwi ko lang kanina galing sa kanila, tapos heto siya, nandito ulit at kasama ko. Pasalamat siya at pinagpala ang mukha niya ng kagwapuhan kasi pagdating sa ugali ay hindi na siya makakabawi pa talaga.

Sinubo ko naman ang nahiwa kong karne. “Shut up, and don’t push my buttons any further.” Sagot ko rito na siyang ikinatawa naman niya nang mahina.

“I’m just breaking the awkwardnes, honey.” Sabat pa nito kaya hindi ko na lang sinagot ito at inirapan na lamang.

Binaba ko naman ang mga hawak kong kubyertos at uminom na rin ng wine bago ulit magsalita. “Bakit mo ba ako dinala dito?” Sabi ko at pasimpleng tumingin sa VIP room ng mamahaling restaurant na napili niyang pagkainan.

Kinuha naman niya ang napkin na nasa kandungan niya at pinunasan ang bibig niya. “To talk about our wedding.” Sagot nito sa tanong ko.

Agad naman niya nakuha ang atensyon ko nang sabihin niya iyon. “Talk? Tungkol sa wedding natin? Tayo?” Takang tanong ko. “Bakit pa? Eh ang mga magulang din naman natin ang magplaplano nito diba? Kaya ano pang silbi ng pag-uusapan natin?” At kinuha ko ulit ang tinidor ko sabay kuha ng karneng nahiwa ko kanina.

“Tayo ang magplaplano ng kasal natin, honey.” He answered without missing a beat.

Nabitawan ko naman ang hawak ko nang marinig ko ang sinagot niya sa akin. Umalingawngaw pa nga ang pagtama ng tinidor sa plato pero hindi ko na lamang pinansin iyon at agad siyang tinanong. “Tayo ang magplaplano?”

He nodded. “Actually ikaw magplaplano. Then I’ll make sure to get it done for next week.”

“Next week na tayo magpapakasal?” Tanong ko rito.

“May problema ba doon?” He asked again. “We need to get married as soon as possible. Magiging busy na ako sa mga darating na buwan. Kaya pati ang ama ko ay minamadali na ang kasalang ito.”

“How about me?” Sabat ko rito.

“That’s why I’ll give you the honor to plan our wedding.” Sabay kuha ulit ng glass of wine niya.

“Paano kung masyadong magarbong wedding ang gusto ko? Makakaya mo ba ipagawa lahat iyon ng isang Linggo? Lalo na katulad ng sinabi mo, hindi tutulong ang mga magulang natin dito.” Taas kilay kong panghahamon sa kaniya.

He chuckled. “I doubt that you even want a grand wedding, honey.” Then he took a sip of his wine again. “But if you do, there’s nothing I can do about it. I’ll still get it done.” Pagyayabang nito sa akin. Kita naman niya ang panghuhusga sa mata ko. He smirked. “Why? You don’t believe me?”

Sinimangutan ko ito. “Of course, there will always be some things that you can’t do.” Sabi ko rito at humabol pa ako ng bulong na alam kong rinig naman niya dahil kaming dalawa lang naman ang nandito. “Yabang yabang.”

He chuckled again and tilt his head to the side. “Like what?”

“Not dying.” I said while giving him a blank stare.

He snickered. “Well, I made you agree to marry me. I think that seems harder than ‘not dying’.”

“Shut up.” Naiinis na sabi ko rito.

Natawa naman ito nang mahina sa reaksyon ko. Goal talaga ng bwisit na ito ang bwisitin ako lalo. Tapos ito pa talaga ang papakasalan ko. ’Di kaya maaga ako magkaroon ng puting buhok dahil sa kunsimisyon na ibibigay sa akin nito sa mga araw na kasal na kami at nakatira sa iisang bahay? I think I’ll just simply die then. Argh.

“Paanong pagplaplano ba ang gusto mo?” Tanong ko rito at halata pa rin sa mukha ko ang pagka-irita ko rito.

“Can you at least calm yourself down?” Sagot nito sa akin. “Or you want me to calm you down?” Sabay ngisi sa gawi ko.

Sinamaan ko ito ng tingin na siyang lalo niyang ikinatuwa. Mas lalo naman akong naiinis sa mukha niya kaya sinipa ko ang binti niya at bahagyang umalog ang mesa namin dahil sa lakas ng pag-sipa ko. Napa-mura naman ito at bumaba nang kaunti para siguro hilutin ang nasipa ko. Satisfaction is written on my face when that annoying smirk of his is gone for a moment.

“So, paano na ulit ’yong planong gagawin ko sa wedding natin?” I said with a sweet sarcastic smile.

Umupo na ito nang maayos at napailing na lamang sa akin. “We really need to fix that attitude of yours.”

Ako naman ang napangisi. “Right. Good luck with that.”

Napasandal naman siya sa inuupuan at kinuha ang baso ng wine niya. “Oh honey, just wait for it.” Then he took a big swig of his wine until the last drop of it. “I’ll make sure that you’ll be a good loving husband to me.” He wink as he set down his glass on the table.

Pinasadahan niya pa ng dila ang mga labi niya, at hindi ko naman maiwasan ang mapatingin doon. Nawala ang ngisi ko dahil sa sinabi niya at parang kinilabutan din ako rito. Kaya kinuha ko na rin ang baso ng wine ko at inubos na rin ang laman nito.

Oh god, I hope I survive this night without getting his lips close to mine. It’s not that I’m assuming that he’ll kiss me tonight, but you can never know this guy’s next move.

Bumalik muli ang atensyon ko sa kaniya nang ilabas niya ang phone niya. Kita ko namang nilagay niya iyon sa recording at walang sabi-sabing pinindot ang play button no’n para marecord ang kung ano mang pag-uusapan namin.

Taka ko naman siyang tinignan at nagkibit balikat lang ito sa akin bago pinagkrus ang mga braso sa dibdib niya. “You can just tell me your dream wedding, and I’ll handle it.”

“Gano’n lang?” Tanong ko.

Tumango naman ito bilang sagot. “I don’t know if you even have the energy to think where to begin. Kaya sabihin mo na lang sa akin ang gusto mong mangyare sa kasal natin. At magpapadala na lang ako ng mga taong tutulong din sayo sa pagpili ng venue, flowers, o kung ano pa mang kailangan para sa kasal natin. But for starters, you can tell me anything you like for the wedding.”

Nag-aalangan naman akong napatingin sa cellphone niya. “Hindi mo ba kayang isaulo na lang ang sasabihin ko?”

He hummed and look to the ceiling, like he’s really thinking my question throughly. Pero nang-iinis lang naman talaga ito. “I got like a lot of work to do after this. So yeah, nope.” Then he grin.

I can’t help but rolled my eyes at him again. Tumawa ito nang mahina at hinayag ang phone niya na parang sinasabi nito na magsimula na ako magsabi ng mga gusto ko. Napabuntong hininga na lang ako rito at sumandal na rin nang tuluyan sa inuupuan. Ako naman ang napatingin bahagya sa itaas at literal na iniisip kung ano nga ba ang ‘dream wedding’ ko.

“You can just start at pretending.” Rinig kong sabi ng katapat ko.

Napaayos ako ng upo. “Pretending?”

He shrugged. “Like kunyare nasa ’ normal ’ life ka na pinapangarap mo. And you’re going to marry a ’ normal person ’ that you really love.” Ngumisi naman ito nang may maisip na naman siguro itong kalokohan. “Or you can pretend that you love me and you’re very happy to marry me.”

“You wish.” Agad kong ani sa sinabi ng kupal.

He chuckled. “What? I’m just helping.”

Tinignan ko pa siya ng ilang segundo bago ulit mahinga nang malalim at sumandal muli sa inuupuan. “Dream wedding huh.” Bulong ko sa sarili.

Getting married did cross my mind sometimes. Especially whenever I see the people around me, like my parents, being happy together, even though they’re also got arrange. But my point is, the fact that you’re able to grow old with someone you love seems like a fantasy to me. Pero katulad nga ng sinasabi ko nitong mga nakaraan, masyado pa akong bata para ikasal. I have dreams that I want to pursue. If I want to plan something, it’s my career and future in life first. Not some wedding that I’m not happy to begin with.

Bumuntong hininga ako sabay tinignan muli ang kasama ko na nakatingin lang din sa akin at hinihintay ako nito na sabihin ang gusto kong mangyare sa kasal namin. Looks like there’s nothing I can do but to cooperate. Wala rin naman magagawa ang pagtataboy ko sa kaniya. Ako at ako lang din ang mapapagod. And I already I agreed to this.

But I do appreciate that he’s asking me the things that I want for our wedding, my wedding. So I guess it’s not that bad either?

“Okay…” Panimula ko at napapikit na lang ako habang sinusubukang sundan ang sinabi niya sa akin kanina. Sinubukan kong i-imagine na ikakasal nga talaga ako sa taong mahal ko. Hindi lang ako ikakasal sa taong may normal at simpleng pamumuhay, kung hindi dahil sa mahal ko ito. “I want our wedding to be simple.” Sabi ko rito. Wala naman sinabi ang kasama ko kaya nagpatuloy lang ako sa pagsasalita. “Simple yet memorable. I always like the forest, it might be shocking given that I never really go out in our clan’s territory, but yeah a forest wedding would be nice.” I smile and continue. “I love reading books, and whenever I read something about the forest, it makes me feel free too. Like a bird flying through the meadows. Like an animal that can run freely through the trees. Parang gusto ko rin ng ganoong klase ng kalayaan. Kaya gusto ko ikasal sa isang lugar kung saan kahit papaano ay mararamdaman ko ang kalayaan na tinatamasa ko. No need for any grand decorations. It just need to be simple and really highlight the beauty of the venue. Like an enchanted fairytale wedding?” I chuckled on my cringeyness, but it is something that my heart really wants. “At hindi ko kailangan ng maraming bisita. Kaya hangga’t maaari gusto ko na makaka-witness ng kasal natin ay ang mga pamilya at piling kaibigan natin. I like it to be private and intimate.” I ended it with taking a deep breath.

Parang gusto ko manatiling nakapikit na lang at ipagpatuloy ang ganitong pagpapanggap. Pero alam kong hindi naman pwede iyon. Kailangan ko pa rin harapin ang reyalidad at ang hinaharap. But it’s nice, to feel this way. To feel like I’m actually getting married to someone I truly love.

“Sure, Bridge.” Rinig kong sagot sa akin ni Mario. Halos mahigit ko pa ang paghinga ko nang marinig ang pangalan ko sa boses niya. “That is really beautiful. It will surely be the best wedding.” With a calm and charming tone that just makes this so real to me.

Nang imulat ko ang mga mata ko ay inaasahan ko pa ang mga nakakalokong ngisi sa labi nito at aasarin na ako sa mga sinabi ko. Pero hindi. He still has his gaze on me, but this time with a soft smile drawn in his lips. Pakiramdam ko ay ganitong klase ng ngiti ang nababasa ko sa libro at ibibigay sa akin ng taong mamahalin ko. At nararamdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

“You think so?” I asked.

He nodded. “I know so.”

And with that, after a lot of bickering and escaping,

I think I finally am looking forward to this wedding.

---

Sa mga nagdaang araw ay nagsidatingan nga sa bahay ang mga taong sinasabi ni Mario na tutulong sa akin mamili ng venue at ng mga kung ano-ano pa kailangan sa kasal.

It’s not much of a work. Tanging ginawa ko lang ay namili at sinabi ang vision ko sa kasal. Buong proseso ay wala sinabi ang mga magulang ko sa mga pinili ko. Naging supportive lang sila sa akin. Medyo nakakapanibago at hindi nila pinipilit sa akin na imbitahan ang mga kaibigan nila at ka-‘business partners’. I don’t know kung pinagsabihan ba sila ni Mario. But I’m thankful for it.

Speaking of that kupal. Hindi na rin ito nagpakita pa sa akin matapos ang dinner namin sa labas. Hindi rin ito nagmemessage sa akin at si Maddox pa nga madalas ang nakikita ko dahil sinasamahan nito ang wedding coordinator na pumupunta sa amin. Wala rin ito sinasabi patungkol sa boss niya, kung may pinapasabi ba ito sa akin o kung ano pa man, wala talaga.

Ganoon lang ang mga araw ko. It’s strange not seeing him for a while. Nasanay na ata ako na maya-maya nandiyan na naman siya para guluhin ang araw ko. But I feel like he’s giving me these few days to enjoy being at home and being a Hill.

But those days were over. And the day that I will become a Jackson has finally come…

“Are you ready, sweetie?” Tanong ni Mama sa akin habang nasa loob kami ng isang carriage. Nakatakip ang mga bintana nito kaya hindi ko alam kung ano ang itsura ng venue nang tuluyan na kaming makarating dito.

“I guess so?” Patanong kong sagot na siyang ikinangiti niya pero nahalata ko naman ang naluluhang mga mata niya. “Ma, hindi pa nga nagsisimula naiiyak ka na.”

Natawa naman siya dito at wala ng sabi-sabing niyakap ako. “Masaya lang si Mama.” Sabay kuha ng baon niyang tissue at maingat pinunasan ang namumuong luha. “Ikakasal na ang baby boy namin.” Pero parang wala ring silbi iyon dahil tuluyan na siya humagulhol.

“Ridge, tahan na. Tama nga naman itong anak mo, hindi pa nga nagsisimula eh.” Natatawang sabi ni Papa habang hinahagod ang likod ni Mama.

“Buti na lang at puro waterproof make-ups ang pinagamit ko.” Ani ni Mama habang kumuha ulit ng tissue.

I smiled at them.

This is it.

There is no protesting.

No escaping.

I’m finally getting married.

“Sweetie.” Tawag sa akin ni Papa at inabot ang kamay ko. “We know that it’s hard for you.” And he slightly squeeze my hand. “But just remember that we’re doing this for you.”

I heaved a sigh and pat his hand. “I know, Papa. I’m fine now.”

Both of them smiled at me.

Narinig naman naming may kumatok sa labas ng carriage. “Young Master.” Rinig naming tawag ni Hero. “It’s time.”

Napahinga ako nang malalim at muli tinignan ang mga magulang ko. Hanggang ngayon ay misteryo pa rin sa akin ang pagpapa-arrange nila sa akin kay Mario. Dahil ba ayaw ko manahin ang clan namin? Dahil ba sa natatakot silang may mangyare sa akin kapag wala na sila? Dahil ba sa iniisip nilang mas ligtas ako sa kamay ng mga Jackson?

I don’t know. I don’t have any choice but to trust them. Katulad nga ng sabi nila, they’re doing this for my own good. I hope they’re telling the truth. ’Cause I’m already sacrificing myself to some creepy maniac who is waiting for me right outside.

Binuksan na ni Papa ang carriage at una na siyang bumaba. Sumunod naman si Mama at inalalayan siya nila Papa at Hero. Napahinga muli ako nang malalim bago bumaba.

“Wow.” I gasped as I saw how beautiful the venue look. We’re like in a large opening space in the middle of the forest. Tall trees are everywhere, but the spot that they took is perfect because the sun that is about to set is peaking through it. Saktong sakto pa itong katapat ng mismong altar. Kaya parang mas nagpadagdag pa ito ng kagandahan. There are also baby’s breath gypsophila flowers everywhere. It was also mix with different type of white flowers, and it actually works all out together. It’s not clashing or anything. It’s actually really feels like a fairytale. Dagdag mo pa na nasisinagan ang mga ito ng papalubog na araw, oh my what an enchanted view to see.

Inabot sa akin ni Hero ang isang bouquet ng gypsophila. “Congrats.” He whispered and gave me a smile before leaving us.

Pumwesto naman na sila Papa at Mama sa magkabilaan ko. They both smile at me as we walk to the middle. At saktong pagkapwesto namin ay narinig na namin ang pagtugtog ng piano.

(Wedding Entrance X Jin - Epiphany | Piano Cover by James Wong)

I took a deep breath as I saw every audience stand up. Kita ko ang pamilya nila Hero— sila Tito Vic, Tita Armina, at Hera— na nakangiti sa amin sa kaliwang bahagi ng mga upuan, habang ang pamilya ni Mario ay nasa kanang bahagi. Para bang gumaan ang pakiramdam ko kahit papaano dahil tinupad nito ang kahilingan ko tungkol sa mga magiging bisita namin. No business alliances, no reporters, no people that I didn’t even meet in my whole entire life. Just us.

Halos mapahigit ako ng hininga nang tuluyang lumapat ang tingin ko malapit sa altar. And he’s standing right there, looking dashing and handsome. With the sunset light radiating behind him, he seems so strikingly gorgeous. Like at the first glance you wouldn’t even know the power he holds in the mafia world. Like I even couldn’t believe that I’m about to marry this guy. Pero mas lalong bumagsak sa akin ang reyalidad na nangyayare na nga talaga ito nang magsimula na kami maglakad papalapit sa altar. Sa bawat hakbang na tinatahak ko, wala ako ibang tinignan kundi siya lamang. It’s like I’m hypnotize to his beauty, and the way he stares at me right now I would like to assume that he feels the same too. He’s not wearing his cocky smile, this one is a genuine and loving smile.

Lagi niya sinasabi sa akin nitong mga nakaraang araw ay hindi siya makapaghintay na makita akong matali sa kaniya, kaya lagi kong inaasahan na kapag ikakasal na kami ay purong ngisi ng kalokohan at pagyayabang ang ibibigay niya sa akin kapag maglalakad ako sa aisle.

But he prove me wrong this time. Para bang ikakasal kami nang walang kapilit-pilit. Para bang ikakasal kami dahil kagustuhan namin ito. para bang ikakasal kami dahil…

nagmamahalan kami.

It’s like a dream to me.

Nang tuluyan kami makarating sa harapan ay nakipagkamayan siya kay Papa at nakipag-beso kay Mama. Niyakap naman ako ng mga ito at marahang binigay na kay Mama ang hawak kong bouquet bago sila pumunta sa uupuan nila. At nang kami na lang dalawa ni Mario nakatayo ay parang ngayon ko na ulit naramdaman ang matinding kaba sa dibdib ko. Pakiramdam ko ay nanlalamig ang mga kamay ko kahit na tama lang naman ang temperatura dito sa labas ngayon. Pero agad din nawala ang nararamdaman kong lamig na iyon ilahad niya sa akin ang kamay niya at hindi na ako nagdalawang isip pa na tanggapin iyon. I can feel his comforting heat as he also brush his thumb on the back of my hand.

Tinignan ko siya at walang sali-salitang naglakad na kami papunta sa harap ng magkakasal sa amin at sinimulan na ang seremonya. At sa buong seremonya ay wala akong ginawa kung hindi titigan lamang ang napakagwapong nilalang na papakasalan ko. And he also did the same, he never did once take his gaze off of me.

“Mario and Bridge, now we come to your vows. May I remind you that saying your vows are one thing but nothing is more challenging than living them day-by-day. What you promise today must be renewed tomorrow and each day that stretches out before you.” The solemniser said.

At ito lang ang tanging pagkakataon na tinanggal ko ang tingin sa isa.

Vows? Oh fuck, I totally forgot about exchanging of vows! Argh, ano naman ang sasabihin ko sa mapapangasawa kong dalawang Linggo ko lang nakilala!

Kabado ko naman tinignan ang mic na inaabot sa akin. Nag-aalinlangan akong kinuha iyon habang napapatingin pa sa mga audience at sa taong kaharap ko.

“Ahhmmm…” I’m doomed. I don’t know what to say. “I vow to…” Mario just gave me an encouraging smile. And this almost make me confuse. Kasi kung sa normal na araw lang talaga, pagtatawanan na ako nito dahil sa katangahan ko ngayon. “I vow to take care and cherish you.” Pagtapos ko sabay binigay agad ang mic sa solemniser na kita pa ang pagtataka sa mukha nito.

Tahimik lang naman ang mga pamilya namin at napapakamot ulo na lang sila Papa pati na rin sila Hero. Ang pamilya ni Mario ay napapailing na lang sa akin. What should I suppose to say?

The man in front of me just mouthed to me ‘So sweet’ before actually speaking up to the mic. Kinunotan ko ito ng noo nang siya naman ang napailing-iling.

“Bridge,” Panimula niya. “I may not be the perfect man in your eyes, but I will try my best to fulfill all of your wishes in life and be the best for you.” Unti-unti namang nawala ang kunot ng noo ko sa sinabi niya. “I know that it has been a rollercoaster ride since you met me, and I do apologize for the troubles you’re experiencing. That’s why I’m here to tell you…” Then he held my hand again. “…to protect you with all my life. To give you the peace and simple life you always dreamed of.”

Halos mapanganga ako sa sinabi nito. I can hear the sobs around us, the total opposite of reaction to my vow. What the heck? Is he serious? O pinaghandaan niya talaga ito? But…

That actually touched my heart.

Seryoso man siya sa sinabi niya o pinaghandaan lang niya, sana maasahan ko ang mga sinabi niya sa akin. And I’ll do the same to him…

Damn. Nahiya tuloy ang vows ko sa sinabi niya.

Why is he being this sweet and kind to me? Parang hindi ito ang Mario na nakilala ko. And my heart can’t help liking this version of him.

Lumapit naman si Maddox at binigay sa amin ang singsing namin. Bahagyang tinaas ni Mario ang kamay kong hawak-hawak niya at itinapat ang singsing sa ring finger ko.

“Bridge, I give you this ring, that you may wear it, as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, and respect, my laughter and my tears. With all that I am, I honour you.” Pag-uulit niya sa sinabi ng solemniser at sinuot ang singsing sa akin.

Doon ko lang napagtanto na ito ang singsing na binigay niya sa akin nang mag-fiance pa lang kami. Sa totoo lang ay buong akala ko nawawala na ito dahil naaalala kong iniwan ko ito sa hotel na pinag-ayusan ko no’ng nakaraan bago ako ma-kidnap. Nasa kaniya lang pala all this time?

“Mario, I give you this ring, that you may wear it, as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, and respect, my laughter and my tears. With all that I am, I honour you.” Pag-uulit ko rin sa sinabi ng solemniser at sinuot ang singsing kay Mario. Halos parehas lang ng design ang singsing namin, pero mas makapal sa kaniya at halatang bagay ito sa malaki niyang kamay.

“Mario and Bridge, we have heard your promise to share your lives in marriage. We recognize and respect the covenant you have made here this day before (God and) each one of us as witnesses. Therefore in the honesty and sincerity of what you have said and done here today and by the power vested in me, it is my honour and delight to declare you married and partners in life…for life.” The solemniser said and gave Mario a smile. “You may now kiss your spouse.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko doon pero hindi naman ako makapalag nang hilahin niya ang kamay ko na hawak niya at mabilis na ipinulupot ang isang braso niya sa bewang ko. Mas lalo ata nanlaki ang mga mata ko nang maglapat na nang tuluyan ang mga labi namin. Napakapit na lang din ako sa magkabilaang balikat niya dahil baka hindi magtagal ay bumigay ang mga binti ko. Napapikit na lang ako at sinabayan ang halik niya. Matagal ko ring hindi natikman ang mga labi niya, pero parang iba talaga siya ngayon. I used to hate him whenever he kissed me, because his kisses has always been harsh and it’s like forcing me to submit to him.

But this kiss is different.

It’s softer and even the way he moves his lips is so gentle that I felt like I’m about to go in cloud 9 or something. Like this is the kind of kiss I always imagine to experience with my love. The kind of kiss that I will treasure.

“It is now my personal privilege and great joy to be the first one to introduce Mr. and Mr. Jackson as a newly married couple. Please greet them warmly.” Rinig kong sabi ng solemniser at ang palakpakan ng mga pamilya namin.

Nang humiwalay na ang mga labi namin ay napadilat na rin ako para tingnan siya. I really am feeling so happy right now. Everything seems so perfect. Pero parang nabawi ang kasiyahang nararamdaman ko nang makita kong may nakaukit ng ngisi sa mga labi niya. I can feel my heavy breathing as I saw his playful smile again. That smirk, the kind of smile that I truly hate. The malicious smirk that I’ve been expecting from him. Wait…

Oh no.

I should’ve known.

He’s nothing but kind to me after I got kidnapped. He’s been really patient to me. Kada pang-susungit at pag-iwas ko sa kaniya ay tinatawanan lang niya o hindi kaya ay hinahayaan lamang niya. We even had this heart-to-heart talk. He even say things that made my heart beat like a racing horse. He let me plan the wedding, he let me do anything these past few days. He literally gave me a little bit of freedom before marrying him. And today he’s been so sweet and loving when the wedding starts. Pero puro pagkukunwari lang ba ang lahat ng iyon?

Para tuluyan akong mapa-Oo sa kasalang ito.

Para tuluyan akong matali sa kaniya.

Para tuluyan akong hindi makatakas sa kaniya.

He did all of these, the sweetness, understanding, patience, kindness, and being lovely…

Just to get me?

He is indeed a cunning man and a manipulative jerk!

Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko nang ma-realize ko ang ginawa niya. I was about to push him, but he held my waist tighter and leaned forward to my ear.

“You’re finally mine, my lovely husband.”

Chapter Twenty-One

“Congratulations!”

“Mr. Mario Jackson, I can’t believe that you’re already married! Congrats!”

“Congrats sa inyo ng asawa mo.”

“Mr. Bridgette Hill, right? Congrats sa wedding niyo!”

I

fucking

hate this asshole.

Iyan lamang ang nilalaman ng isipan ko habang nakangiti sa mga bisita ng kupal na nandito sa reception namin ngayon. Kanina pa nga nangangalay ang panga ko kakangiti at kakabati pabalik sa mga taong hindi ko naman kilala. Kung ako lang masusunod ay pagkatapos na pagkatapos ng kasal ay uuwi na sana ako dahil wala naman kaming napag-usapan na reception since kami-kami lang din naman magpapamilya ang magsasama-sama hindi ko na napag-isipan pa ang bagay na ito. Pero itong bwisit na lalakeng ito ay may sarili palang plano. Akala ko pa nga ay simpleng dinner lang gagawin namin kasama ang mga pamilya namin nang dalhin niya ako sa isang sikat na beach resort na malapit lamang sa venue ng kasal namin. Ngunit laking gulat ko namang sumalubong sa amin ang daan-daang katao na walang sawa kaming binabati.

Nang kausapin ko ang kupal tungkol dito, ang sagot niya lang sa akin, “You didn’t said that I can’t invite them to our reception?”

Gusto kong lukutin ang nakangising pagmumukha nito. Para bang nang-aasar pa talaga ang loko. Ni hindi na nga ako hinayaan nito magsalita o umapila pa nang hilain niya ako sa mga taong kinakausap niya ngayon. Mga taong siya lang naman ang nakakakilala dito. At kung may inimbita rin ang mga magulang ko rito na naiimbita nila noon sa family parties/occasions namin ay tiyak hindi ko rin mamumukaan ang mga ito dahil busy akong takasan iyon noon.

But I don’t think I can even escape here anymore. I wanted to walk out and call Hero to drive me home. But this shitty husband of mine ayaw akong tantanan. Nagmumukha na kaming kambal tuko nito dahil sa higpit ng hawak niya sa bewang ko at talagang wala itong balak na pakawalan ako.

Tuwing nagbabalak ako simangutan ang mga taong bumabati sa amin ay pinipisil niya bahagya ang bewang ko sabay bulong, “Subukan mong sungitan ang mga bisita natin. I’ll fuck that attitude out of you later.”

Later? Anong later? Typically after the reception…

Honeymoon?

Hell no!

At simula no’n abot tenga na ang ngiting ginagawa ko sa mga bwisita . Talagang pinapakita ko pa nga sa kaniya na nakangiti ako sa kanila, at kita kong tuwang-tuwa na naman ang kupal dahil sa pantritrip nito sa akin. Dapat talaga matagal ko na ito sinaksak , o ’di kaya ay pinana ko na ang ulo nito noon.

Napabuntong hininga na lamang ako nang umalis na ang mga tao sa harapan namin nang maglakad na kami papunta sa main table namin.

Kahit na nakakainis ang lalakeng ito, malamang sa malamang ay hindi ko naman magagawa ang mga iniisip kong pagpatay dito. First, he’s stronger than me, way stronger than me. Second, I still have my sanity, I’m not like a maniac like him who probably kills a lot of people since it’s normal in his world. Our  world.

I have nothing else to do but say farewell to my simple life dream. Sa huli ay sa ganitong pamumuhay pa rin ako bumagsak. That fucking manipulator! Hindi ako makapaniwala na nagpaloko talaga ako sa mga pinagsasasabi niya sa akin nitong mga nakaraang araw. Nagbait-baitan lang talaga siya for the sake of this wedding. I should be really pissed and angry, but I can’t help to get hurt too. Aminado ako na ako rin itong medyo nagtiwala sa mga pinagsasasabi niya kaya kasalanan ko rin namang nagpalinlang ako sa kaniya.

But are those just lies? None of those are really true? When I got kidnapped, did he save me just to put up a show that he’s really going to protect me? He really is an asshole if that’s the case. Manipulating an 18 year old for godsake. I hate this. I hate him.

But again, he’s a mafia boss himself. I should expect nothing but the worst from him.

“Easy, my dear husband .” Sabi ng katabi ko na ikinapantig ng tenga ko. “Baka mabasag ’yang hawak mong baso, we don’t want you to get injured noh? You look so dashing, and I don’t want you to get messed up.” Then smirk at me as he drink his own glass of vodka.

Ngayon ko lang napansin na mahigpit ang pagkakahawak ko sa wineglass na inabot lang sa akin kanina nang makarating kami dito. Ni hindi pa nga nababawasan ang laman nito. Bumuntong hininga na lamang ako at tuluyang nilapag ang baso sa lamesa namin. Napatingin ulit ako sa kupal na kumakain na ng dinner katulad ng karamihan. I envy this dude for having such an appetite in this kind of situation. Samantalang ako ay wala na ako ibang iniisip ngayon kung hindi ang umuwi na lamang. Pero alam kong hindi naman ako papayagan nitong bwisit na ito.

Tatayo na sana ako sa kinauupuan at nagbabalak na lumabas saglit sa venue para magpahangin, pero agad akong napatigil nang magsalita muli ang katabi ko. “Hindi ka kakain?”

“Wala akong gana.” Maikling sagot ko.

“Why?” He asked as he tilt his head.

Napahawak na lamang ako sa batok ko dahil nararamdaman ko na ang pag-ikli ng pasensya ko. “Pagod lang.” 

“Oh?” He replied. Tumingin naman siya sa plato ko sabay lipat ulit sa gawi ko. “Gusto mo subuan kita?” Mapang-asar niyang tanong.

“Manahimik ka.” Naiinis ko sabi sa kupal na siyang ikinatawa nito. “Magpapahangin lang ako sa labas.” Magsasalita pa sana ito nang unahan ko na siya. “At huwag mo muna akong sundan, please lang.” Sabay tayo sa kinauupuan at lumakad na palayo sa table namin.

Hindi nagtagal ay nahanap ko rin ang daan palabas sa venue ng reception at natagpuan ko na lang ang sarili na nakatayo sa buhanginan. I inhaled the salty air that was accompanied by the cool wind and exhale with contentment as I finally got out to that place. Aware naman akong may mga nakasunod sa akin, probably sila Hero or kung sino man sa mga tauhan ng kupal sa hindi kalayuan. Gustuhin ko mang wala nakasunod sa akin ngunit mas pinili ko na lang na hindi pansinin ang mga ito at hinubad na lang ang sapatos para mas madama ang buhangin tsaka umupo para pagmasdan ang paghampas ng alon sa pampang. Ilang segundo pa ay mas nararamdaman ko na ang pag-relax ng katawan ko habang pasimpleng nilalaro ang buhangin gamit ang mga paa ko. Napatingin ako sa kamay ko kung nasaan suot ko ang singsing na bigay sa akin ni Mario. 

I’m finally married. Surprise surprise. I would pay anything just to get my life back before this damn arrange marriage.

Pwede bang magyaya ako kaagad ng divorce kahit kakakasal pa lang namin? Parang hindi ko naman nakikita ang sarili ko na kasama ang isang yon nang pangmatagalan. Dalawang Linggo pa lang kami magkakilala at ang dami na nangyare, pakiramdam ko mababaliw ako nang tuluyan kapag nagsama kami nang mas matagal. Worst, sa iisang bahay pa!

Right, there’s no way that I’ll be going home with my parents after this. Baka nga pinalipat na nila ang mga gamit ko sa teritoryo ng mga Jackson.

Napahiga na lang ako sa buhanginan. “Being 18 sucks.” I said as I stared at the twinkling stars in the sky.

Buti pa mga bituin may kalayaan. Samantala ako? Ang akala kong posible, mukhang masyado nang imposible dahil sa kalagayan ko ngayon. Ano na ulit sabi ng kupal na iyon? If I marry him, he will give everything that I want, everything that I wish for, and even my dreams? Huh, as if namang papayag ang isang yon kapag sinabi ko nga talaga ang mga gusto at pangarap ko.

They’re all lies.

“Fucking mafia shit.” Bulong ko sa sarili.

“Coming from a mafia member himself.” 

Bahagya ako napatingin sa gilid at kita kong may nakatayong lalake doon na naka-black suit. Napaupo naman ako sa kinakahigaan ko.

“I’m no mafia member.” Nakasimangot kong sagot dito. 

Napamulsa naman siya at tumingin sa gawi ng resort kung saan nagaganap ang reception.

“Well, you’re married to a mafia boss tho?” Sabay lakad palapit sa pwesto ko. Medyo naging alerto naman ako sa posibleng gawin nito. Mukhang nahalata naman niya iyon kaya bahagya ito napangiti sa akin. “Don’t worry, I’m also one of your guest. And I don’t think I have the nerve to do anything to you anyway.” Sabay tingin muli sa hindi kalayuan.

Tumingin din ako doon at kita ko sila Hero na nakabantay sa amin. Ang ibang kasama niya ay mukhang mga tauhan ni Mario. Kita ko pang papalapit ang mga ito pero umiling na lamang ako sa gawi nila at sinenyasan sila na ayos lamang ang kalagayan ko. Mukhang nakuha naman nila ito pero kita naman ang pag-alinlangan sa kilos nila. 

“Can I sit?” Napaangat muli ang tingin ko sa lalake. 

I frowned. “No. Tapos na ako mag-entertain ng bisita.”

Sabay higa muli sa buhanginan at inilagay ang dalawang kamay sa likod ng ulo ko para i-unan iyon.

“Go away.” Walang preno kong pagtaboy dito habang nakapikit ang aking mga mata.

“Well I just want to relax too.” Sagot nito.

“Relax ka doon sa malayo.”

“Eh? Lalayo pa pwede naman dito.”

Napamulat naman ako sa sinabi nito. “Hands on your sides.” Sabi ko rito dahil kanina pa ito nakapamulsa. I’m being cautious since he might also be a person like that Michael Klaud. Gusto ko na ng pahinga kakakidnap ng mga bwisit sa akin.

Mukhang mabilis naman nitong nakuha ang pinapahiwatig ko kaya nilabas niya ang mga kamay niya at sinadya niya pang ilabas ang tela ng bulsa niya para ipakita na walang laman ito. “There’s no need to entertain me or whatnot. I’m good just sitting here.” Sabay upo na sa tabi.

Natagpuan ko na lang ito na nakaupo na sa tabi ko at ang matipunong likod na lang nito ang nakikita ko. Napabuntong hininga naman ako at napatingin sa langit.

God, bakit niyo ba ako

inilalapit

palagi sa mga taong makakapal ang mukha.

Wala na ako nagawa kung hindi ang maupo na muli at umusog kaunti palayo sa kaniya. He’s stilll a stranger to me even if he’s one of my shitty husband’s guest. Nakita ko ang pag-iling nito sa peripheral vision ko dahil sa pag-usog ko palayo, pero wala naman siya sinabi tungkol doon at pinanood na lang din ang paghampas ng alon.

“Must be a tiring day for you.” Rinig kong sabi nito. “Kanina ko pa kayo nakikita ng asawa mo na nag-aasikaso ng mga bisita niyo. I’m surprise na natatandaan niyo ang mga pangalan ng ganoong karaming tao.” Natatawang bahagi nito.

I sighed. “I don’t know them either. Si Mario lang ang nakakakilala sa kanila. I’m just…” Bahagya kong tinaas ang mga binti ko at niyakap iyon tsaka dinantay ang baba sa aking tuhod. “…I’m just there, as his loving husband .” I said sarcastically. I’m not sure if that’s a good thing to say to this guy, but I don’t even care at this point.

“Hindi ba dapat sanay ka na sa ganoon? You’re part of a famous mafia clan. Kaya big deal ang ganitong wedding lalo na hindi lang kung sinong tao ang napangasawa mo.” He pointed out.

I turn my head to the side to look at this stranger. Dahil sa mga fairy lights and lamps na nakapaligid sa beach ay hindi naman ako nahirapang makita ang itsura nito nang malapitan. He has a light skin and brownish hair. When he also turned to me I saw his jet black eyes. Well, he is a good looking guy and probably a bit taller than me by the way we are sitting next to each other.

He awkwardly smile at me. “Is there something wrong?” Napahawak pa siya sa mukha niya. “May dumi ba?”

Pero mas malakas ang karisma at appeal ng kupal na kilala ko. Argh, bakit kasi kailangan pa biyayaan ang bwisit na iyon ng pinagpalang pagmumukhga kung ganoon naman ang ugali niya. I hate it that I can’t completely hate him because that shit’s face is also my type. Fucking creepy handsome maniac. Ngayon ay tuwing makakakita ako ng may gwapong mukha ’di ko ito maiwasang ikumpara sa mukha ng kupal.

Fucking hell.

“Mr. Bridge?” Tawag nito sa akin na siyang ikinagising ng diwa ko.

I can feel my face heating up as I realized that I’ve been staring at this stranger’s face for a while. Agad akong napaiwas ng tingin sa lalake at napaupo nang maayos.

“Sorry.” Sabay ismid at tumingin ulit sa gawi niya. “Ano ulit sinasabi mo kanina?”

His awkward smile turn into a warm one. “I said, diba dapat sanay ka na sa ganitong ganapan dahil parte ka ng isa sa sikat na mafia clan dito sa bansa?”

I observe him for a sec before answering. He seems harmless? Whatever, it’s not like I’ve always been protecting my image anyway. “My family is part of it. But not me.”

“Isn’t it the same?” He asked and didn’t seem to mock me. Seems like he’s just simply curious.

Napasimangot naman ako rito. “No, I’m surely not one of them.” And I added, “Ikaw? Kaya ka nasa ganitong event, dahil parte ka rin sa mga ganoong klaseng tao. Is it okay to you that I curse guys like you?”

Napakibit balikat naman ito. “Doesn’t really matter to me. The mafia world is indeed a shitty place to be in.” Then smile again. “And no. I’m not really one of them. I just happen to be around, that’s why they invited me here.”

Medyo naguluhan naman ako sa sinagot nito. “You’re not one of them?”

“Maybe we’re the same? My father is a mafia boss, but I can’t also say that I’m part of it.” Sagot nito.

Medyo nagpantig naman ang tenga ko sa sinabi nito. This is the first time that someone says that we’re the same. And this is also the first time that someone is not actually claiming their family’s power. Kasi karamihan sa mga kaedaran kong nakakahalubilo ko nang maikling oras sa mga nakaraang parties o events na may mga magulang din na parte sa ganitong industriya ay nagpapayabangan tungkol sa kung gaano makapangyarihan ang pamilya o clan nila.

I tilt my head with curiosity about this dude. “What’s your name?”

He smiled again and slightly raise his hands for a handshake. “My name’s Saide.”

I look at his hand for a moment and I was about to reach for it when someone snatch my hand away from Saide’s. Napasinghap ako nang pwersahan akong napatayo dahil sa paghila nito ng may hawak sa kamay ko.

“What do you think you’re doing?” Agad ko nilingon si Mario nang marinig ko ang boses nito. Hindi naman ito nakatingin sa akin, kundi kay Saide na papatayo na rin sa inuupuan.

“I’m just greeting your groom. Didn’t got the chance to meet him earlier.” Saide replied calmly.

Marahan akong hinila ni Mario sa likod niya at hinarap nang tuluyan ang isa. Aapila pa sana ako nang makita ko kung gaano kaseryoso ang mukha ni Mario. Parang ang bigat nga ng tensyon na nagaganap sa kanilang dalawa ngayon. Doon ko lang din nakita na halos magkasing tangkad sila at halos magkasing laki rin ng katawan. Kaya kung mag-away tong dalawa, tiyak na ako lang din ata ang kawawa kung pipilitin ko silang awatin.

“I don’t remember inviting you.” Sabi muli ni Mario.

Sasagot na sana si Saide nang makita namin ang papatakbong Claudia at nasa likod lang niya sila Hero. “Kuya Mario.” Halos kapos na hiningang tawag ni Claudia sa isa.

Tumabi siya kay Saide at hinawakan niya ang braso nito para bahagyang hilahin paatras. Alam kong hindi basta-basta mahihila ang isang tulad ni Saide base sa tindig nito, pero hinayaan lang niya si Claudia na gawin iyon. Medyo nagpaluwag din to sa paghinga ko kaya naman hinawakan ko na rin pabalik ang kamay ni Mario at tumabi sa kaniya. Paniguradong nakaw atensyon kami nito lalo na parang ilang saglit lang ay mananapak na itong kupal kong asawa kung may sabihi o gawing mali si Saide.

“A-Ako nag-invite sa kaniya Kuya. Kakarating lang kasi ni Tito Saide dito sa bansa nitong nakaraang araw. Nagpaalam din ako kay Papa Dante at okay lang naman daw sa kaniya…” Hindi na natuloy ni Claudia ang sasabihin nang ilipat ni Mario ang tingin niya dito.

Kita kong lalong kinabahan si Claudia doon at halos itago na ang sarili niya kay Saide.

“Tito?” Tanong ko. Kung hindi ako nagkakamali ay parang hindi naman nagkakalayo ang edad namin ni Claudia kay Saide. Kahit na halos magkasing lebel na sila ni Mario ng pisikal na anyo, sigurado naman akong mas bata-bata ito.

“The name’s Saide Maeve, Mr. Bridge.” Pagpapakilala muli ni Saide ng buong pangalan niya. “Colline is my half-sister.”

Halos mapanganga naman ako sa sinagot nito. Well, I kinda see the resemblance with the brownish hair and light skin. But I would also never thought that he has this connection with the Maeve’s Clan. At kung half-brother naman pala siya ni Colline, bakit ganito ang reaksyon ni Mario dito. Para bang may ginawa ito na hindi niya nagustuhan.

Dahil ba sa nakita niyang kinakausap ako ni Saide? That wouldn’t be it, right? At kung iyon man ang dahilan, ano namang masama doon? O talagang may issue or something itong dalawa na hindi naayos?

Knowing Mario alam kong maraming kaaway ito. But Saide seems like he didn’t have any motive to fight Mario.

Parang mas lalo tuloy lumamig ang kapaligiran dahil sa paghaharap nitong dalawa. 

“Bridge.” Bulong na tawag sa akin ni Hero nang makalapit ito nang bahagya sa likod ko. “I think you should calm your husband.” Sabay tingin sa gawi ng reception kaya naman napatingin din ako doon. 

Kita ang mga ilang bisita na nagkukumpulan sa ’di kalayuan. Hindi rin nakatakas sa mata ko ang mga cellphones na nakatapat sa amin na para bang handa ang mga ito na kunan lahat ang pangyayare kapag may kaguluhang naganap. Napabuntong hininga naman ako rito. Panigurado ay magiging laman kami ng balita kinabukasan kapag hinayaan ko ang kupal na ito. 

Bahagya kong hinila ang kamay ni Mario na hawak ko. The little gesture seems quite enough to turn his attention to me.  “I’m tired. Can we just go?” 

Pakiramdam ko ay lalo natahimik ang kapaligiran. Parang bang pigil hinga ang mga taong malapit sa amin na hinihintay ang magiging sagot niya. Hindi naman nagtagal ang ganoong sitwasyon nang marahan itong tumango at lumambot nang kaunti ang ekspresyon nito. Nakahinga naman ako nang maluwag dito. Hindi ko man alam ang nangyayare, pero mas mainam namang napahinto ko ang namumuong tensyon ngayon at baka kung saan pa ito mauwi.

Tumingin ulit si Mario kela Claudia. “Let’s talk tomorrow about this, Claudia.” Tsaka nilipat ang tingin kay Saide at tumalikod na sa kanila. Binitawan na ni Mario ang kamay ko at pinulupot ang kaniyang braso sa bewang ko.

“Yes, Kuya Mario.” Sagot ni Claudia bago kami lumakad papalayo, pabalik sa resort.

Napalingon pa ako sa kanila saglit at kita ko na parang sinesermonan ni Claudia si Saide habang ang isa ay parang humihingi lang ng patawad. Napapakamot ulo nga lang ito habang nakayuko bahagya para matignan nang mabuti ang pamangkin niya.

He then somehow turn to our direction. Bahagya itong ngumiti nang makitang nakatingin ako sa kanila at mukhang napansin iyon ni Claudia kaya naman nahampas siya nito sa braso. Napa’ouch’ na lamang ito at humingi ulit ng pasensya sa kaniyang pamangkin.

“Doesn’t really matter to me. The mafia world is indeed a shitty place to be in.”

“Maybe we’re the same? My father is a mafia boss, but I can’t also say that I’m part of it.”

A guy like him is rare to meet with, especially in this world full of people who’s just basically hungry in power. He’s somehow warm and comfortable to be with. Para bang pakiramdam ko magkakasundo kami nito kung magkataon mang mag-usap ulit kami.

It’s just nice to meet someone who has the same belief as me.

Hindi ko maiwasang mapangiti rito at iniwas na ang tingin sa kanila. Pero agad na nanlamig ang pakiramdam ko nang makitang nakatingin sa akin si Mario. He didn’t said anything nor smirk at me like he always do. Tumingin na lamng ulit ito sa aming dinaraanan at dire-diretso lamang naglakad. Ni hindi na niya kailangang umiwas sa mga bisitang nakakasalubong namin at sila na mismo ang nagbibigay daan sa aming dalawa. Parang ngang iniiwasan talaga nilang makabangga ang kasama ko. Parang pati sila ang naramdaman ang namuong tensyon kanina kahit na hindi sila ganoon kalapit sa pwesto namin kanina.

Ilang saglit pa ay nakasalubong namin sila Colline at Mr. Dante na kasama ang mga magulang ko. Lalapit sana sa amin si Colline at mukhang may sasabihin sana ito nang lagpasan lang siya ni Mario. Napatingin naman ako sa kela Mama at tumango lamang sila sa akin at nag-aalalang nakatingin sa gawi ni Mario. 

Now that I think about it, wouldn’t this guy hurt me? Like maybe he was somewhat mad at me for talking to another guy? Or he was just worried that there will be rumors circulating about ‘the famous Mario Jackson’s husband is talking to another man alone right after their wedding’?

Tuluyan na kaming nakapasok sa establishment ng resort at binati kami ng iilang staffs na nadadaanan namin hanggang sa makapasok kami sa elevator, which didn’t even get me a chance to glance around the place. But that all didn’t matter to me since as soon as the elevator doors were close he pull me against the wall while his left hand stays on the side of my waist. I looked up to him and was about to ask why he’s cornering me for no reason as his lips shut mine with an aggressive kiss. 

Nanlaki naman ang mga mata ko dahil sa bigla. Itutulak ko na sana siya nang humiwalay ito sa aking labi at mabilisang kinuha ang dalawa kong kamay gamit kaniyang kanan at itinaas iyon pasandal sa pader. While his left hand sneakily roam on my back and slightly pull my waist closer to him. I gasped as he kiss me again while his leg is in between my thighs. I can definitely feel my face turning red as I can also feel my member brushing against his strong thigh.  At this point hindi ko na alam kung alin ang uunahin, ang agresibong halik nito o ang pag-akit nito sa aking pambaba. I can feel myself being dizzy about what’s happening right now. I feel like I can no longer fight back and I just wanted to go with the flow. And it’s not like I even drink my wine earlier. But I feel like I miss his kisses even though I swear to myself that I hate it. And I know that we kissed earlier in our wedding. But I freaking don’t know why I like this aggressive one even more.

Oh my god.

Is it that I’m low-key waiting for him to kiss me like this again?

Do I really love this kind of kiss because I want him?

Or because I’m just a masochist?

Oh no.

This has to stop.

This definitely has to stop.

Kapag nagtuloy-tuloy pa ito, pakiramdam ko ay pati sarili ko hindi ko na mapipigilan pa sa mga maaaring mangyare sa amin.

As soon as I made my mind of resisting again, I heard the elevator ding and its doors open. Agad namang humiwalay si Mario sa akin at wala man lang itong karea-reaksyon nang tignan ako nito nang panandalian bago tumalikod at hinila na ako palabas ng elevator.  Wala naman ako nagawa kung hindi ang magpahila dito at para bang tulala pa rin ako sa nangyare kanina. I don’t know what the hell just happened, but it’s been days since he kiss me like that. Even his kiss earlier at the wedding is a bit different. Did I do something wrong? 

He slide what seems to be a key card to the door access system. And again, I didn’t get the chance to take a glimpse at the dim lit huge room as he pull me inside. Agad akong isinandal nito sa pintuan nang maisara niya iyon at walang atubiling binigyang atensyon muli ang mga labi ko. I almost moan as his hot wet lips makes it ways to mine. I hold onto his shoulders and try to push him but he didn’t budge. He kept licking my lips and teasing it to open up for him. 

“What the hell, Mario?” I manage to say as I turn my face to the side to avoid him.

Hinawakan naman niya ang panga ko gamit ang isa niyang kamay. Ang akala ko pa ay pipilitin ako nitong palingunin sa gawi niya, pero agad kong binawi ang akalang iyon nang iangat naman niya ang mukha ko at wala siyang sinayang na oras na ilapat ang kaniyang labi sa aking leeg. 

“Mario…” I called with whispery tone to it as he kept abusing this certain spot on my neck that makes my mind out of control. “P-Please, stop.” If he didn’t stop, I might just actually let him do things to my body.

Shit, what the hell am I thinking? Fucking teenage hormones!

I didn’t know if my words will work again this time, but he somehow did stop and just drop his head on my shoulder. Wala maririnig sa silid na ito kung hindi ang mabibigat na paghinga naming dalawa. Hindi ko nga alam kung ilang segundo na ang lumipas pero nanatili lamang ako sa pwesto ko. 

Ilang saglit pa ay narinig ko ang mahinang pagtawa niya  tska binigyan ng mumuniting halik ang leeg ko. Napaiwas na ako rito at itinulak siya which kinda surprises me when I manage to push him a bit. At kahit na dim lit ang kwarto, hindi naman naging hadlang iyon para makita ang mga ngisi ng kupal. So he’s back to being stupid again. I guess that’s a good sign.

Napabuntong hininga naman ako. Did he just calm down for real by kissing me? “You’re a weird guy.” Bulong ko rito at tuloy pa rin ang malalalim na paghinga ko dahil sa nangyare. This man really knows how to kiss, he effortlessly takes my breath away.

Hinawakan naman niya ang isang kamay ko na nakadantay pa rin sa balikat niya. Inilapit niya iyon sa mga labi niya at marahang pinasadahan ng halik. “Weird?” Then he leaned a little. “I think breathtaking is a better word for it?”

I couldn’t agree more but I just glared at him. “Why do you even do that? May nagawa na naman ba ako na hindi mo nagustuhan?” I sarcastically ask.

He chuckled. “Sa tingin mo ba hinahalikan kita dahil lang sa may nagawa kang ayaw ko?”

“Yes.” Walang pagdadalawang isip na sagot ko sa kaniya. “That’s why weird is the right word for you.”

Napangisi na lamang ito at tinitigan ako saglit bago mag-iba na naman ang ekspresyon nito. Napahawak siya sa ulo niya at nakakunot ngayon ang noo na para bang may kumikirot doon. 

Hindi ko naman maiwasan ang mag-alala nang kaunti dito. “Hoy, okay ka lang ba?” 

“I don’t know. Medyo napadami ata ang pag-inom ko kanina.” Sabay tingin sa akin at unti-unti na namang may umuukit na ngisi sa mga labi niya. “Maybe I’m just drunk and I have a beautiful husband like you that’s why I can’t resist to kiss you.”

This guy had a side job right? Modeling? He should be an actor. Galing umarte ng bwisit.

I frowned and push him as I finally made out of my way to the other side of the room. Napahinga ako nang maluwag nang hindi naman ako pigilan nitong makalayo sa kaniya. At mabuti na rin iyon, pakiramdam ko ay ilang sandali na lang masu-suffocate na ako dahil sa sobrang lapit namin sa isa’t isa. And take note, nasa kwarto kami, kaming dalawa lang.

Tinuon ko na lang ang atensyon sa malaking bintana ng kwarto at kita sa ’di kalayuan ang reception. “Hindi na ba tayo babalik doon?” Tanong ko habang nanatili ang tingin sa labas.

Narinig ko naman ang mga hakbang niya kaya napalingon ako sa kaniya. Umupo siya sa kama at tumapat sa akin. “You said you’re tired.”

“Right.” Sabay balik ulit ng tingin sa bintana. Well, I am tired. Pero sinabi ko lang din iyon para mapalayo siya kela Saide kanina. Hindi ko naman alam kung ano ang issue nitong dalawa, pero mas mainam nang ilayo ang isang ito kesa sa magkagulo pa. 

“You know what…” Napasinghap naman ako nang maramdaman ko ang presenya niya sa likod ko. 

Ni hindi ko narinig ang paglapit nito sa akin. Hindi naman ako gumalaw sa kinatatayuan at napatigil na lamang ako nang puluputin ni Mario ang mga braso niya sa bewang ko. I swalowed my saliva as I felt his chin on my right shoulder. Then his nose slowly trace the side of my neck until I can feel his breaths on my right ear. 

“…maybe I kiss you because I was mad…” I almost shudder when he slightly bit my earlobe. “…and jealous.” 

I take a deep breath and unwrapped myself from his embrace. “You’re joking.” Sabi ko dito at hinarap siya. “You’re always playing with me, Jackson.”

At naglakad na muli palayo sa kaniya pero hindi naman ako nito hinayaang makalayo katulad kanina. Hinawakan niya ang braso ko kaya naman napaharap muli ako sa kaniya. “Or maybe I am just drunk.”

Kinunotan ko ito ng noo. “Alam mo ang gulo mong tao.”

Natawa naman siya nang mahina doon. “My guards and some of our visitors saw you talking to that guy alone. And I saw that you seems comfortable around him?” Then he tilt his head to the side. “Maybe I am jealous that’s why I kiss you.”

“I’m just talking to your   visitor. Ako ba nag-imbita sa daan-daang tao na nandiyan ngayon sa labas.” Binawi ko naman ang kamay ko at ako naman ang napahawak sa noo ko. “Jealous my ass. May nangyare ba sa inyo ng lalakeng iyon at ganiyan ka makaasta.” Inis kong sabi dito.

Natawa ulit ito sa sinabi ko at lumakad papalapit sa akin. “Oh? Is my dear husband also jealous?”

I instinctively took some steps back. “Para kang gago, Jackson. Pinagsasasabi mo? Sa akin mo pa ipapasa kabaliwan mo.”

Mas lalo namang natawa ang kupal at patuloy pa rin ang paglakad nito palapit. “What? I’m just asking. No need to be that triggered.”

“Fuck you.” And I came into halt as I felt the bed on the back of my legs.

“Gladly.” He said with a vicious smirk and push me on the bed. “ Mr. Jackson. “

Chapter Twenty-Two

“Gladly, Mr. Jackson .” Sabi nito sa akin at itinulak ako pahiga sa kama.

“Mario!” I gasped as he went on top of me and put his hands to each side of my head.

“Yes, my dear husband?” He responded with a playful smirk on his face and leaned forward to my face.

Agad kong tinakpan ang mga labi nito gamit ang dalawa kong kamay. “For godsake, stop this already. Hindi ka nakakatuwa.” Tsaka ito itinulak kaya napaupo na ako nang magkaroon ng espasyo sa pagitan namin. “If you’re drunk, jealous, or whatever the heck it is, I don’t care. Deal it on your own.” Naiinis kong sabi rito.

He’s still in all fours that’s why half of my body was still under him. Napalunok na lamang ako nang parang natutuyo ata ang lalamunan ko sa view na nasa harapan ko ngayon. Mario on all fours with his white polo that is half unbuttoned, just enough for me to have a peek of his muscular chest. It made my face heat up just the sight of him looking like a hot model. Well, they did say that he also do modeling sometimes, but damn him for being this sexy.

Hindi maganda ang pakiramdam ko sa mga maaaring mangyare kung mananatili akong malapit sa kaniya. Siguro mas mabuting umalis na lang ako sa kwartong ito at magpahatid na lang kay Hero pauwi. There’s just no way na magsasama kami sa iisang kwarto, or worst magtatabi kami sa iisang kama. Kailangan kong umalis dito—

“You’re so rude.” Napatigil ako sa pag-iisip nang ilapit ni Mario ang mukha niya sa leeg ko. I hold my breath when I felt him sniff my scent before kissing my neck.

“Mario, stop.” I helplessly whispered as I can almost feel his tongue again lapping on my skin.

Narinig ko ang pagbubtong hininga nito at tumigil sa ginagawa tsaka isinandal ang ulo sa balikat ko. I look at him while also being cautious to my movement since we’re really close to each other. Nakagilid ang ulo nito habang nakasandal sa balikat ko kaya kaunting maling galaw lang ay magtatama muli ang aming mga labi, at alam kong kapag nangyare ’yon, pakiramdam ko ay hindi na ako makakaatras sa gustong gawin nito sa akin.

Why this guy have to be so hot and irresistible?

“You’re so rude.” He repeated.

“I’m rude?” Bahagyang napakunot ang noo ko rito.

He nodded cutely, like a kid who has a grudge. “Yes, very rude. I’m drunk, as your husband dapat inaalagaan mo ako.”

Hindi ko maiwasan ang mapairap dito kahit na lumalakas lalo ang pagtibok ng puso ko dahil sa inaakto nito. Fucking hell, why do I like his face. “Drunk? Gulo mong tao ka. Ano ba talaga? You said you were mad and jealous. At tsaka mukhang hindi ka naman lasing. You look perfectly fine, so drop the act.” Sabay tulak sa balikat niya.

Inangat naman niya ang ulo paalis sa balikat ko at hinarap muli ako. “Then, kapag sinabi kong nagseselos ako, susuyuin mo ba ako?”

Lalo namang lumalim ang kunot ng noo ko rito. “Sino ka ba para suyuin ko? Tumigil ka nga.” At uusog na sana ako palayo sa kaniya pero inabot naman niya ang isang balikat ko tsaka muling tinulak pahiga sa kama.

I was surprised as he straddle on my waist, basically pinning me against the bed. Mas lalo nanlaki ang mga mata ko nang unti-unti niya tinatanggal ang natitirang pagkakabutones sa polo niya. I can feel blood rushing to my face, heating it up as I watch this crazy hot maniac stripping on top of me. “H-Hoy, ano namang kabaliwan ’yan?” Kinakabahan kong tanong sa kaniya.

“Honey, hindi mo ako susuyuin, then I think I am really drunk.” Sabi nito nang tuluyan na niya mahubad ang polo niya.

I again felt like my throat is being restraint just by looking at the sex god himself on top of me. Kahit na naka-aircon ang kwarto, pakiramdam ko ay wala itong epekto sa init na nararamdaman ko ngayon. His solid physique and tan complexion can make any ladies or guys like me salivating and beg for his attention. Kaya hindi na nakakapagtaka na maraming nahuhumaling sa lalakeng ito kahit na hindi ito pinagpala ng kaaya-ayang ugali. At isa na ako sa mga nahuhumaling sa lalakeng ito dahil sa kahit anong pag-iwas ang gawin ko, hindi maipagkakaila na nakakaakit talaga ang isang Mario Jackson. I’m ruined if he knew that I really like his face and body. Kaya isasama ko na lang sa hukay ko ang sikretong ito kaysa sa malaman niya. Argh, I’ll make sure that he will never find out about it, but I’m not so sure if I can longer withstand being close to him without getting so affected by his sinful body.

Bumaba naman ito palapit sa akin at idinantay ang braso sa gilid ng ulo ko. “Kung ayaw mo akong suyuin dahil nagseselos ako. Then at least take care of me for being drunk.” As he reach for my left hand.

Napalunok na lamang muli ako nang ilapat niya iyon sa matipuno niyang dibdib, pababa sa matitipunong abs. Napapikit naman ako at binawi ang aking kamay bago pa bumaba nang bumaba iyon. “Just sleep if you’re drunk, okay? Ang damulag mong tao tapos papaalaga ka sa akin.”

Tsaka siya tuluyang bumaba at isiniksik muli ang mukha sa leeg ko na siyang nagpamulat sa akin. “Why do you keep on resisting anyway? I certainly know that I’m not ugly, and I’m sure that I have a hot body. You’re basically fighting a losing battle.”

Huminga ako nang malalim para maikalma ang sarili. Kapag inuntog ko ba ulo nito sa pader liliit kaya iyon para mabawasan ang kayabangan niya. “What a confidence you have there.” Sarkastikong sagot ko.

“What?” Sabay angat ulit ng ulo para matignan ako sa mukha. “Am I not that attractive for you to resist this much?”

Halos mapanganga ako sa tinanong nito. Here I am practically beating myself up because I can’t ignore how sexy and hot he is. He don’t know how hard it is for me to resist this much. But I still have my pride and dignity, I won’t back down just because he’s my type in the physical aspect.

“Oo, ang pangit mo.” Sabay iwas ng tingin sa kaniya.

I heard him slightly gasped. “Aw, that’s so mean, honey.” Acting all hurt on what I just said.

Pasimple ko ulit siya sinulyapan, at napasimangot ako nang makitang nakangisi lang ito sa akin. Ibig sabihin hindi ito naniniwala sa sinasabi ko. Ganoon kataas ang bangko na buhat-buhat ng kupal na ’to. Well, hindi naman talaga kapani-paniwala ang sinabi ko, lalo na’t kitang-kita ang ebidensya sa mukha ko na apektadong apektado ako sa bwisit na ito. Kahit na sino ay hindi maniniwala sa sinabi ko. It’s just a lame excuse to make him go away.

I hear him hummed and seems like he was thinking about something for a moment before turning to me again. “How ’bout this…” Then he smirk. “Let’s reverse the situation. How ’bout you’re the drunk one and I’ll take care of you.”

“What?” Naguguluhan kong tanong dito.

He shrugged. “Ayaw mo akong pagbigyan kapag nagpapanggap akong lasing o kapag sinasabi kong nagseselos ako. Edi ikaw na lang ’yong lasing sa atin, I’ll surely do a good job on taking care of you.” Hindi naman nakatakas sa mga mata ko ang pagdaan ng dila niya sa ibabang labi niya. Like I’m his tasty dessert.

“No. I’m not drunk.” Mariin kong sabi dito. “I don’t know what kind of game you’re playing right now. But I won’t—”

“Shhh…” Pagputol nito sa sinasabi ko at hinarang ang hintuturong daliri sa labi ko para patahimikin ako. “…I know you have this pride in you. Na kahit anong mangyare, hindi ka bibigay sa mga gusto ko, diba?” And he brushes my lower lip using his thumb. “That’s why you can just pretend that you’re the one who’s drunk. Wala kang pride na masisira, kasi lasing ka. You can’t control the things you’ll do tonight, kasi lasing ka.” Then he leaned forward. “You’ll give in to me, kasi lasing ka. Lasing ka, Bridge. Diba? Lasing ka lang kaya bibigay sa akin.” With a hint of playful glint in his eyes.

Hindi na ako nakapagsalita pa nang ilapat na niya ng tuluyan ang mga labi niya sa akin. At first it was light kisses that made my heart flutter each seconds passes.

Lasing ako? Ako na walang ininom na kahit na isang patak ng alak ngayong gabi, and here he is gaslighting me that I’m drunk just to give in to his desires. To my desires also. He’s pushing me to pretend that I’m just drunk so whatever happens tonight is just because I’m wasted. Not because of my weakness, and got lost by this lust that I’m feeling.

It’s…

It’s actually not a bad idea.

I’m drunk?

I’m drunk.

..

I hesitantly wrapped my arms around him and settle my hands on the back of his neck. I gently pull him and open my lips to welcome his. I can feel his smirk before deepening the kiss.

Yes, I’m just drunk.

“Lasing lang ako.” I manage to whisper between our kisses.

I heard him chuckled. “Yes, my sweet. Lasing ka lang.”

I softly moan as our kiss became aggressive each time passes. Lumipat naman ang mga kamay ko sa likod ng ulo niya at bahagyang napasabunot sa kaniya tuwing kinakagat kagat niya ang ibabang labi ko. Everything around me seems so red and hot as I felt his tongue swirling around in every corner of my mouth. He really explore every inch of it, like he’s hungry for it. I groan when he catches my own tongue and gently suck it which whirl my mind even more.

Naramdaman ko ang pagbaba niya sa pagkakakandong sa bewang ko at ibinuka ang mga binti ko. He settled between my thighs and I gasped a little as I can feel his hard-on to mine. Kahit na naka-slacks pa ito, hindi ito naging hadlang para hindi ko maramdaman ang katigasan niya sa baba. Pakiramdam ko ay mas namula ang mukha ko dahil dito. Just by the thought that he is also turn on, makes me eager to continue and kiss him even further.

I can’t help myself but grind against him as we lap our lips and tongues to each other. Then he slowly move away from my lips and leave wet kisses to my cheeks ’til he made his way to my neck again. I raise my head to give him more access.

“Ahhh…” I moaned as he kept abusing on the sweet spot of my neck. Pakiramdam ko ay magmamarka iyon pero hindi ko na binigyan iyon ng pansin at mas inalala ang sarap na nararamdaman ko sa bawat paggalaw ng labi niya sa leeg ko. And also the way our arousals grind to each other.

Tuluyan na atang matutuliro ang isipan ko sa nangyayare. Ni hindi ko nga napansin ang pagtanggal niya sa pagkakabutones ng polong suot ko. I can feel the chillness on my body as he finally manage to unbuttoned my clothes and expose my torso. He then made his way to my collar bone as he sensually rubbed his hands on my body. I almost shudder by the heat of his hands. Hindi na ito masyadong nagtagal sa leeg ko at tuluyan nang bumaba sa dibdib ko. My eyes dreamily look at him, and I think he felt my gaze as he look back at me. Dama ko ang pagbilis ng paghinga ko nang ibaba niya ang mga labi niya sa dibdib ko habang nanatili ang tingin sa akin. My whimpers became known as I watch his lips engulf my nipples.

“Ohhh god.” I whimpered as I felt him lightly bit and lap my nipples while his hand playing with the other. I don’t even know that this chest of mine is also sensitive.

“You should call my name instead, honey.” He said with a husky and sexy tone as he leave my chest. He leveled his face to mine and made me stare to his dark chocolate eyes that seems really black with the dim light of the room. “Come on. Say it.” Then kiss my lips again.

“Mario.” I moaned and pull him further for our kiss to be deeper. “Mario.” I whined as I felt his hands being busy on my slacks.

“Yes, that’s it honey.” He then chuckled. “Ah, music to my ears.” Tsaka binigyan ang labi ko ng huling balik bago siya humiwalay. He stared at me with a sexy smirk forming on his lips. “Hearing my sweet husband calling my name in pleasure makes me want to make a mess of you even more.”

My breath hitched with those words. He then kiss the tip of my nose before lowering himself. “W-Wait.” Pag-pigil ko nang tuluyan na siyang nakatapat slacks ko na ngayo’y nakabukas na ang butones at zipper nito. Napaupo naman ako dahil dito. “Ano gagawin mo?”

“Relax.” He said and gently push me to make me lay down again. “Just enjoy the experience, my sweet.”

Napasinghap naman ako nang tuluyan niyang ibaba ang suot kong slack kasama na rin ang boxers ko. “Mario.” Nahihiyang tawag ko sa kaniya at sinusubukan takpan ang aking ibaba habang tuluyan niya tinatanggal ang slacks sa paanan ko.

He didn’t say anything else as he successfully strip my pants and boxer off. He settled himself again between my legs. Nakaluhod lang ito at pinagmamasdan ako. I’m wearing nothing but my unbuttoned polo that literally hides nothing but my shoulder and arms. My legs were practically bare and open for him since he’s in between of it which made me feel shy.

“S-Stop looking.” I said with a hand on my reddened face and the other on my shaft. This is so embarrassing, it’s my first time to let someone see me this naked. Well he did saw me taking a bubble bath before, but this was different. This is more embarrassing, and the fact that I’m also turned on by his heated gaze raking on my body makes it even worst.

“Bridge.” Napatigil ako at marahan kong tinanggal ang kamay ko sa mukha para matignan siya. “You’re so pretty, Bridge.” He complimented making me blush up to the roots of my hair as he lowered himself against me.

He then kiss my lips again though he just gave it small pecks before lowering himself further down my body. I shuddered as I felt him lick and play with my navel. Oh my shits, I don’t even know that I’m also sensitive there. Pero hindi rin siya tumagal doon na siyang mas lalong nagpakaba sa akin dahil pababa pa rin nang pababa ang mga labi niya. My breath hitches once more as his wet luscious lips reach the top of my hand that is covering my arousal. He then finally looks at me as he slowly remove my hand away from my shaft.

Never in my wildest dream that I’ll be seeing the Mario Jackson with my pulsating cock in front of his gorgeous face. 

Halos may namumuong ungol sa aking lalamunan nang damang-dama ng aking ibaba ang kaniyang paghinga doon. I’m really turned on right now, and I can’t help but let out that moan when he holds my cock with his big warm hand. 

“So beautiful.” He said as he slowly brush the tip of my thing on his lips. “So lovely, my sweet husband.” He then sexily smirk. 

“Mario.” I whined cause it’s becoming painful to just watch him tease me. I want more. I want something more. “Enough with the teasing.”

His smirk widen. “Oh? My husband is being impatient again.” Then he gave my cock gentle strokes. 

“N-No I’m not.” Mahinang depensa ko. Inabot ko naman ang pulsuhan niya. “Stop teasing already.”

Narinig ko ang mahinang pagtawa nito. “See? Impatient.”

Before I can defend myself again, I automatically arch my body when I felt the hotness of his mouth envelop my throbbing cock. “A-Ahhh!” I moaned quite loudly as I felt his warm wet tongue in every space of my length.

Napahawak naman ako sa kaniyang buhok at napasabunot doon nang magsimula siyang gumalaw. He’s taking it so painfuly slow. Like he wants me to suffer and feel every suck and lick he do to my hard-on. Para bang gusto nito na mauhaw ako lalo sa kaniya. Na mauhaw ako sa atensyon niya. Kung iyon ang nais niya, it’s becoming effective.

“Faster, Mario.” I groaned when his tongue made its way to the tip of my cock. “Please, please, please.”

At the back of my head, I did thought that he will laugh at me since I’m practically out of my wits and begging him for something that I never imagine that I would even beg out of him. Pero wala itong sabi-sabi na sinubo muli nang buo ang ibaba ko at tumuloy-tuloy sa paggalaw. At first his head bob up and down in a steady phase. Bawat paggalaw niya ay parang mas lalo ako nagiging sensitibo kaya lumalakas din ang paghalinghing at ungol ko. Hindi ko alam ang gagawin kung hindi ang mapapikit sa sarap na nararamdaman.

I’m literally a virgin to any sexual activities. I have zero experience in any of it, except masturbating. I was always curious what would it feel like to receive a blowjob from someone, and I didn’t expect it to be this damn good.

“M-Mario…” Ungol ko sa pangalan niya nang mas lalo niyang bilisan ang paggalaw ng ulo niya.

Kaya naman mas lalong napahigpit ang pagsabunot ko sa buhok niya. Kung nasasaktan man siya doon ay hindi lamang niya iyon pinansin at mas binigyang atensyon ang ibaba ko.

“F-Fuck, yes.” I whined out of pleasure as he suck my cock into the oblivion. “I-I’m cumming.” I manage to say in between of my moans. Hindi ko alam kung masyado ba mahina ang pagkakasabi ko no’n at hindi man lang tumitigil si Mario sa paggalaw. Napamulat ako at tinignan siya. “Mario, s-stop. I’m cumming.” He then turned his gaze on me.

Imbes na umalis ito ay mas lalo niya pa binilisan ang paggalaw na siyang muling nagpapikit sa akin sa sobrang sarap na nararamdaman. My eyes almost roll on the back of my head as my back arched.

“M-Mario…” I called as I can feel something is building up in my insides.

Sinusubukan kong ilayo ang ulo niya, pero hinawakan niya lang ang kamay ko. He pinned my hands down as he move without ruining the sensual rhythm.

“AHHH!” I moaned loudly as I felt spasms after spasms of semen from my pulsating cock. I felt like my head is in cloud nine as my energy is being suck out by this maniac on top of me. 

My eyes almost buldge out of my eye socket as I realize that he swallowed my cum and shamelessly wipe some of it on the corner of his lips using his tongue while tall kneeling. “Sweet.” He said.

Pakiramdam ko ay sobrang kamatis na ng mukha ko sa sobrang pamumula nito. Napatakip ako ng mukha sa sobrang hiya dahil natikman nito ang nilabas ko. At wala namang ebidensya ng pandidiri sa mukha nito. I peek when I felt the bed slightly move. Kita kong bumaba na ito sa higaan.

“You wanna help?” Tanong nito nang makita niyang sumisilip ako sa pagitan ng mga daliri ko.

Unti-unti ko namang binaba ang kamay ko nang makita siyang hinuhubad ang sarili niyang sinturon. I swallowed my saliva as I saw how big his bulging erection even though he is still wearing his slacks. I mean I did get a peep of his cock on the second time we met. Noong nahuli ko siyang may mga kalantaring iba sa kama nito, at walang hiya-hiyang inilalantad pa sa akin ang katawan nito. It was big, I know it’s a bit huge even if I just took a glance of it the last time.

I sat and I can feel my mind still being hazy with lust. I already came, should we stop there? But he’s also so turned on right now, and the fact that I was the reason of it didn’t help my lustful mind to calm down. So, should I also return the favor?

“Hey.” I heard him call. I raise my head to look at him. “You’re thinking too much.” Natatawang sabi nito tsaka ginulo ang buhok ko. “We can stop here.”

Muntik pa akong matulala sa sinabi nito. “What?”

He shrugged. “You’re drunk, and I already taken care of you. I think you do want to stop at this point, right?” Sabay tukod ng dalawang kamay niya sa kama para pantayan ang mukha ko. “Unless, you want more?”

Kita ko muli ang pag-ngisi nito nang makitang ’di ako makasagot sa sinasabi niya. He then leaned forward and I automatically close my eyes in anticipation. Pero minulat ko rin ang mga ’to nang maramdaman ang munting paghalik nito sa ilong ko bago humiwalay at tumayo ulit nang maayos.

“Shower muna ako.” Sabi niya. “I still have to deal with something.” Sabay tingin bahagya sa ibaba niya.

“You don’t want me to take care of it too?” Tanong ko.

He then eye on me. “Do you want to?”

Muli ako napalunok at napatingin sa alaga niya sa baba. I’m tempted, I want to see it fully. I’m curious what it actually looks like and how big it is.

Oh god, I can’t believe I just thought about that.

“Well?”

I bit my lower lip as I look up to him. “I think I’m still drunk.”

He stared at me for a moment before his lips broke into wide grin. “Oh yeah?” He then reach for my hand. Itinapat naman niya iyon sa butones ng slacks niya na siyang nagpamula sa akin. “My sweet wants to also have a taste of my cock. You seem really drunk, huh?”

Ramdam ko ang pagbigat ng paghinga ko at pakiramdam ko ay medyo nanginginig ko pang itinaas ang isa ko pang kamay. Nanlalamig at namamawis ang mga kamay ko nang tinanggal ko ang butones ng slacks niya. Hingang malalim ko pa binaba ang zipper nito at ibinaba na nang tuluyan ang slacks niya hanggang sa nakaboxer na lang ito. I can feel a bit of tremor in my hands as I hold the garter and strip his boxer down.

I gasped as I saw his big dick bulge free from his clothes. And it’s really big, mines nothing compare to his size. I’m like 5 inches, while him? It’s like a 9! What the heck?!

Does that even fit in my mouth? He easily swallowed mine with no gag reflex. Pero parang mahihirapan ata ako sa kaniya nito. At dagdag pa na wala akong experience. He did a really really good job on taking care of me, I don’t know if I’ll be able to do the same. I never thought that I’ll be insecure for being inexperience!

I heard him chuckled. “You look damn nervous.”

Sinimangutan ko naman ito. “Shut up.”

Napailing naman siya at lumakad paalis sa tapat ko. Pinanood ko naman siyang maglakad papasok sa banyo. Ilang saglit pa ay lumabas na itong may dala-dalang kung ano bote. Umupo naman siya sa kama at sumandal sa headboard nito.

He then tap his thighs. “Come here, honey.” He said.

Lumapit naman ako dito at nang maabot niya ako ay inalalayan ako nito pakandong sa kaniya hanggang sa tuluyang magdikit ang ibaba namin pareho. Our cocks are now against each other that made me aroused once again. Tinanggal ko naman ang tingin doon nang marinig ko ang pagbukas ng hawak-hawak niyang kung anong lalagyanan.

“They don’t have lube.” Sabay tapat sa akin ng gel cleanser. “I guess this will do.” Then he pour the contents of it on our arousals.

Napakapit ako sa magkabilang balikat niya at medyo napasinghap nang maramdaman ko ang lamig ng gel. Nang makuntento na siya sa nilagay niya ay inilapag niya na iyon sa tabi. I bit my lip to prevent myself to moan but it did nothing as I whimper when he massage both of our cocks with the slippery cold gel. But the chill of it was nothing to compare with our heated bodies.

“Hold it, honey.” Sabi niya tsaka kinuha ang dalawa kong kamay at ibinalot iyon sa ibaba namin. He guided me on moving my hands up and down. “Ah fuck, that’s it.” He groaned and releases my hand to let me do the work. Gumala naman ang kamay niya mula sa bewang ko paakyat sa dibdib ko.

I let out a moan as I rubbed our cock while he kept on playing with my nipples. My mind is being clouded by heat and lust all over again. I can’t help but grind against his cock as I handjob both of it at the same time. Just seeing both of our arousals rubbing each other gets me to the edge.

Naramdaman ko ang isang kamay ni Mario sa likod ko at mas lalo akong inilapit sa kaniya. “You’re doing good. Keep going.” Sabay halik sa aking mga labi.

I helplessly moaned and groaned against his lips. Ilang saglit pa ay bumalik muli ang mga kamay niya sa ibaba namin. Inalis niya ang kamay ko doon at pinalitan ng  kaniya. He’s hands was way bigger and better that’s why I can’t help but moan even louder as I felt the phase of his hands is getting faster and faster. Our kiss broke as he made his way to my neck and abuse the sensitive spot of it.

“Mario.” I moaned as I felt myself getting closer again.

Humiwalay na siya sa leeg ko at muling napasandal sa headboard. “Feeling good?” He asked as he watch every reaction that I make.

I licked my lower lip as I grind against him. “Yes.” I manage to answer. “So good. It’s so good, Mario.”

I heard him groaned. “That’s it. Sing my name more, Bridge.”

“Mario…” I moaned his name. “Mario…”

“Good boy.” He then leaned forward and capture my lips once more.

I cried out of pleasure as I felt the heat inside of me kept building up again. Even though my hands is slippery from the gel, I manage to hold onto his shoulders.

This is so fucking good. Is this because of some raging teenage hormones or it’s because Mario is just really good at it.

“I-I’m cumming!” I said and Mario just groaned in response.

I throw my head back as the heat build up inside me shattered with streams of semen coming out of my pulsating cock. I can still feel Mario’s hands moving that made me weak even more since I just came and my shaft is quite sensitive. I moaned with him when I felt his hot cum also rushing over my cock.

I can’t help but feel so tired and out of energy.

I feel like I’m literally drunk.

Drunk from pleasure.

Chapter Twenty-Three

“I see…”

Namumula akong nakatingin kay Hero nang pagbuksan ko ito ng pinto sa kwartong tinulugan namin ng kupal kagabi. Kita ang pagguhit ng ngisi sa labi ng kaibigan ko nang makita niya ang sitwasyon ko.

“Looks like someone had fun last night.” Mapang-asar na sabi nito sa akin habang may pag-taas baba pa ng kilay.

I groaned out of annoyance. “Tumahimik ka.” And turn my back to him as he chuckled at my response.

Rinig ko namang sinara niya ang pinto kaya napalingon ulit ako rito. Pasimple pa itong tumitingin sa paligid na para bang may hinahanap. “Si lord Mario?”

Napasimangot ako sa binanggit nitong pangalan. “Bakit mo naman gusto makita ang isang ’yon?”

Napakamot ulo naman ito sabay abot sa akin ng paper bag na hawak niya. “Mas mabuti nang nag-iingat.” Sabay upo sa isang couch na malapit sa akin. “Mukhang seloso talaga ’yang napangasawa mo. Sabi ko naman sa’yo mainit pa naman dugo no’n sa akin, at baka mamaya tinitignan pa lang niya ako nang masama nakabulagta na ako dito sa kaba.” He shivers at the thought.

Inirapan ko ito at binuksan ang paper bag. “OA mo. Bakit naman magseselos…”

“Maybe I am jealous that’s why I kiss you.”

Napapikit na lang ako at napasapo sa ulo ko dahil sa biglang pag-alala ng mga nangyare kagabi. Please lang self, huwag mo na alalahanin ang mga kababalaghang iyon. Daig ko pang may kumukulong tubig sa mukha ko dahil sa kapulahan na nito tuwing bigla kong naaalala ang mga ginawa namin sa kwartong ito.

“Oh, ano nangyare sayo?” Nagtatakang tanong ni Hero sa biglang pagtigil ko.

Bumuntong hininga lang ako at napailing sa kaniya. “Wala.” Tsaka na tuluyang tinignan ang laman ng paper bag. “Paggising ko wala na siya dito, kaya huwag ka mag-alala diyan.”

Sumandal sa inuupuan si Hero at pinagkrus ang mga braso sa dibdib. “Akala ko naman kung ano na nangyare sayo at kung makatawag ka kaninang madaling araw kala ko may kikidnap ulit sayo.” Sabay hikab. “’Yon pala naglaro kayo ni Lord Mario kagabi. Bakit ba kasi nagpasugat ka?” Tsaka napanguso sa leeg ko.

Agad akong napahawak sa leeg ko tsaka tumayo mula sa couch at dumeretso na lang papuntang banyo habang humahagalpak ng tawa si Hero.

“Hoy Bridge, hindi mo kailangan mahiya, ganiyan talaga kapag bagong kasal! I understand my friend!” Natatawang pahabol ni Hero nang makalapit na ako sa pinto.

I raise my middle finger to him before going inside the bathroom and locking the door to muffled his annoying laughs. I sighed and took out the scarf that Hero brought. Kaninang mga 5am nagising akong mag-isa na lang sa kwarto. Akala ko pa nga ay panaginip ang lahat pero agad nagsilagusan ang dugo ko sa mukha ko nang makita ang mga ebidensya ng nangyare kagabi. Mga damit naming nakakalat, pati yung gel cleanser na nasa side table. Kung pwede lang magpalamon sa lupa at hindi na babalik sa mundong ito kaninang pagkagising na pagkagising ko pa ginawa!

Naglakad ako papalapit sa salamin at napangiwi sa mga markang nasa leeg ko. I think I also saw some bite marks and bruises on my chest too. Am I that too distracted from pleasure that I didn’t even notice he puts bruised marks on me? I hate myself .

Tinignan ko pa ang mga damit na binaon nila Mama para sa akin kanina na nandito lang din sa kwarto, at ni isa wala akong makitang pwedeng ipang-takip sa mga markang iniwan sa akin ng kupal. Ano ba ie-expect ko? We’re in a resort, it’s not like they’ll pack some turtle neck shirts under the summery weather. And as embarrassing as it is, I also looked at Mario’s clothes. They’re all just polos and t-shirts. Kaya naman kahit mamayang tanghali pa ang alis namin sa lugar na ito, binulabog ko na si Hero para bumili ng kahit na anong pwedeng ipangpatakip sa leeg ko.

“And this floral scarf will do.” I said to myself as I look at the piece of white floral clothing.

Napatingin ulit ako sa sariling repleksyon at agad ko naman napansin ang long sleeve polo ng kupal na nakasabit sa towel rack. Sumimangot ako roon at napahilamos na lamang para maibsan ang pag-init ng aking mukha.

Gumising kasi akong walang suot kung hindi ang polo niya at sarili kong boxer. I did kind of appreciate that he cleans me off. Ni wala akong naramdamang lagkit sa sariling katawan at ang presko pa nga ng pakiramdam ko. Pero alam ko ring nananadiya iyon na isuot sa akin ang polo niya para siguro ipamukha sa akin ang mga nangyare kagabi. As if namang makakalimutan ko iyon kahit gustuhin ko!

Gusto ko na lang maiyak sa inis at hiya. Oh my freaking shit! Lasing? Ako lasing?!

Paulit ulit kong inuuntog ang sarili sa salamin. I grunt out of sheer embarrassment. Kapag ba nilaksan ko itong pag-untog sa ulo ko, magkaka-amnesia kaya ako at makakalimutan lahat ng nangyare?

“Hoy Bridge, okay ka lang? Huwag mo patayin sarili mo ah! Libog lang yon, ’di pa katapusan ng mundo!” Sarkastikong pagpa-panic ng walangya kong kaibigan. Alam kong nang-aasar lang ito dahil may pahabol pang pagtawa ito.

“Get out, Hero!” I shout with annoyance lingering on my tone.

“Huh? Hindi mo pa nakwekwento first experience mo sa—”

“Get out!” Pagputol ko rito na siyang ikinatawa niya.

Napabuntong hininga na lang ako at muli tinignan ang sarili sa salamin. Rinig ko naman ang pagbukas sara ng pintuan na nagpapahiwatig na lumabas na nga si Hero.

I breathe deeply and look at my emerald green eyes. “Just act like nothing happens, Bridge. Act like nothing happens.”

---

“Don’t say another word.”

Suway ko kay Hero na kanina pa nagpipigil ng tawa habang papalakad kami sa beachfront restaurant ng resort kung saan mag-early lunch daw muna kami nila Mario kasama ang pamilya namin. Kaya itong kaibigan ko na rin ang nagsundo sa akin para i-escort ako papunta doon. At kitang kita sa pagmumukha ng isang ’to na pinagtritripan ako nito dahil sa scarf na suot ko. Masusuntok ko na rin talaga ito kung hindi pa siya titigil.

Bahagya kong in-adjust at niluwagan nang kaunti ang scarf na nakapalibot sa leeg ko ngayon. It’s freaking hot outside. Summer na nga talaga, kaya naman hindi na ako magtataka kung ma-heatstroke ako mamaya dahil sa suot ko. I look weird, I’m wearing a plain shirt that at least hides my chest up to my collarbone with scarf on top of that. I can just hear the scream of every stylists that my Mama hired for me on every occasions I forcedly attended in the past.

Hindi naman nagtagal ay nakarating na kami sa resto at hindi rin ako nahirapang hagilapin ang kupal pati na rin ang pamilya namin dahil halos lahat ng mga tao dito ay nakatuon sa kanila ang atensyon. Kita ko ang pasimpleng paglapit ni Maddox kay Mario at may binulong sa kaniyang amo, mukhang pinapaalam na nandito na ako dahil saktong tumingin ito sa gawi namin. I saw him smirk, but it turned into a chuckle as he look down on my neck that is currently hiding beaneath this annoying scarf.

Lumakad na ito palapit sa akin at tsaka na nagpaalam si Hero sa akin pero ‘di nakaligtas sa tainga ko ang natatawang boses nito. Kaya pasimple kong sinipan ang binti niya na siyang ikina’aray’ niya habang patuloy lang lumakad paalis. Binati niya si Mario na siyang hindi naman gaano pinansin ng isa kaya marahang napakamot ulo na lang din ang kaibigan ko habang naglalakad palapit sa pwesto nila Maddox.

Pinakrus ko na lamang ang mga braso ko sa dibdib nang nakapamulsang lumapit sa akin ang kupal. Look at him walking with such ease. Samantalang ako hindi ko na malaman ang gagawin kanina dahil sa sobrang hiya na nararamdaman. Argh, dalawang Linggo ko pinamukha sa isang ito na hindi ako interesado sa pagpapakasal sa kaniya at sa mga pang-aakit niya, pero napunta lang iyon sa wala dahil sa libog na naramdaman ko?!

“Good boy.”

Napapikit na lamang ako at bahagyang pinupukpok ang noo dahil sa biglang pagpasok ng mga ala-ala kagabi. Act like nothing happen my ass. I don’t think it’ll be an easy task to begin with. Hindi ba pwedeng magkulong na lang ako sa kwarto at hinatyin na lang mag-uwian? Pakiramdam ko ay hindi ako makakakain nang ganito ang kalagayan.

“Good morning, honey.” Napamulat naman ako nang maramdaman ko ang kamay ni kupal sa kamay na pasimple kong ipinupukpok sa aking noo. Pigil hinga ko naman siyang pinanood nang iangat niya iyon palapit sa mga labi niya. He brushes his lips onto it. “I hope you slept well. Nice scarf by the way.” Then gave me his usual sexy knowing smirk.

Binawi ang kamay ko. “Good morning.” I mumble.

“Bakit mo naman pinapalo ulo mo? May masakit ba diyan?” He asked. “Hangover perhaps?”

Kinunotan ko ’to ng noo. “Hangover?”

He then leaned forward to level my face that made me take a step back. “Lasing ka kagabi, diba?” He pointed out with an evil grin forming on his lips as he watch my face turned into absolute tomato when the things that we did last night kept flashing in the back of my mind. Aatras pa sana ako nang hapitin niya ang bewang ko palapit sa kaniya. “Careful.” He said and change his smirk into a kind smile. “I’m so sorry, my husband’s a bit clumsy.” Sabi nito sa waiter na nasa likod ko na may hawak na tray puno ng mga pagkain. Kung hindi ako hinila ni Mario ay malamang magsasalpukan kami ng waiter at ng mga nag-uusukang pagkain na hawak niya.

Tuluyan naman akong humarap doon at humingi rin ng pasensya na siyang mabilis at nahihiya nitong tinanggap tsaka na nagpatuloy sa trabaho. Napahinga na lamang ako nang malalim. Muntikan na iyon, panibagong eksena na naman iyon kung sakali. Saglit ako napatingin sa kamay na nasa bewang ko nang maramdaman ko ang bahagyang pagpisil nito sa akin.

Tumingin ako sa bwisit na may-ari no’n. “Thanks.” Mahinang wika ko.

He looked pleased on what I just said as he pulls me closer and leaned on my ear. “You’re always welcome, my sweet.” I stopped myself from shuddering as I felt his breathe fanning my ear. Tsaka na ito muling tumayo nang maayos. “Lunch?” Tanong nito sabay hayag ng kamay sa direksyon kung na saan ang pamilya namin.

Tatanggalin ko na sana ang kamay nito sa akin pero hindi naman niya ako hinayaan nang mariin lang siya nakahawak sa bewang ko. Bumuntong hininga na lamang ako at napairap sa kaniya habang naglakad na kami palapit sa table namin.

“Sweetie!” Masayang bati ni Mama nang una ko silang puntahan para makipagbeso sa kanila nila Papa. “You look flush, are you okay?” With a worried look crossing her face.

“I’m okay, Mama.” Sagot ko rito at bahagyang siniko ang natatawang kupal sa tabi ko.

“Kagabi pa medyo nag-aalala si Mama mo. Hindi na kasi kayo bumalik sa reception kagabi.” Sabi ni Papa at napaakbay kay Mama.

“Napagod lang din po ako. Don’t worry I’m okay.” Paninigurado ko sa kanila.

My mom sighed as my father console her. “See, sweetheart. He’s fine. Lalo na’t kasama naman niya si Mario, ang asawa niya.”

My smile faltered a bit when I heard Papa call this guy beside me that word. Mukha pa ngang natuwa ang kasama ko. “Huwag po kayo mag-alala, Tita Ridge. I’m taking a good care of your son.” With a mischievous glint in his eyes.

Of course my parents were satisfied with that assurance and let us meet the others. Binati at nakipag-beso na rin ako kela Mr. Dante at Colline, na medyo naging awkward lang sa parte ko. Ang huling usapan pa naman namin ni Mr. Dante ay ang hindi niya pangsang-ayon masyado sa pagpapakasal ni Mario sa isang lalake na kagaya ko, habang si Colline naman ay ’yong pagplaplano namin sa pagtigil ng kasalang ito. But Mario’s father just warmly smiled at me, while his stepmom didn’t really acknowledge me. So I guess we’re okay? Mas kinamusta lang ni Colline ang kalagayan ni Mario, at halata namang wala itong balak na pansinin ako.

Pagkatapos ng lahat ng batian at kamustahan ay naupo na rin kami ni Mario. Saktong nagsipagdatingan na ang mga waiter at nagserve ng pagkain sa hapag namin. Inikot ko ang tingin ko sa mga kasama at napansing may bakanteng upuan sa tabi nila Mr. Dante. “Saan si Claudia?” Tanong ko nang medyo may kalakasan kaya narinig ako ng iba.

“She’s escorting a relative of ours.” Sagot ni Colline.

Oh si Saide.

I wonder what happened after we left last night. Base rin sa nangyare kagabi, mukhang wala rin namang balak itong katabi ko na hayaang makisalo si Saide sa amin ngayong tanghalian. Hindi ko pa rin masyado alam kung bakit parang ang init ng dugo ni Mario sa isang iyon. This guy kept saying that he’s jealous or something, but I do know that there’s something deeper than that.

Adn as if nagseselos nga siya! Lakas din talaga ng tama ng bwisit na ito. Kung ano-ano pinagsasasabi, kung saan-saan din tuloy nagtungo ang mga nangyare sa amin.

Tumango na lamang ako at pasimpleng tumingin kay Mario na inaabot ang isang putahe. Wala sali-salitang naghain siya nito sa plato ko. Ngumiti naman siya sa akin at narinig ko ang pag-‘aww’ ng tao sa paligid namin. Bahagya ako napasimangot sa kaniya. He really knows how to put on a show.

The lunch is uneventful, and I didn’t really talk that much. Puro businesses lang naman din pinag-uusapan nila. Kaya imbes na mahilo kakakinig sa kanila ay mas binigyang pansin ko na lang ang dessert na nasa harapan ko.

“So, are you guys going in a vacation?” Rinig kong tanong ni Colline. “I could give you some recommendations. May mga amigas ako na may-ari ng iba’t ibang sikat na resorts at hotels sa ibang bansa.”

“I think it’s also been a while since Bridge got out of town. I think it’ll be nice to take a trip, right anak?” Napaangat naman ako nang tingin kay Mama.

“Vacation? Trip?” Takang tanong ko tsaka sumubo pa ng mousse cake.

“For your honeymoon.”

Hindi ko maiwasang masamid sa sinagot sa akin ni Mama. Napapasuntok na lang ako sa sariling dibdib habang inabot sa akin ni Mario ang inumin kong juice. “Honeymoon?!” I manage to asked after I drink. “Kailangan pa po ba ’yon?”

Tumango naman sila Mama at Colline, habang sila Papa at Mr. Dante ay napapailing lang sa kanila.

“But I already did that.” Biglang sabat ni Mario na siyang ikinagulat ng mga kasama namin.

Kahit ata ang mga guards na nasa kalapit naming lamesa kung saan nakapwesto sila Hero at Maddox ay napatigil sa pagkain sa sinabi ng kupal. Nanlalaki naman ang mga mata ko habang kinurot siya sa tagiliran niya na siyang ikina’ouch’ nito pero halata namang natatawa siya sa sitwasyon ngayon.

“Pinagsasasabi mo?” I hissed.

“Oh already?” Papa asked which made me blush even more.

Mas diniin ko naman ang kurot ko sa kupal at natatawa lang niyang hinawakan ang kamay ko papunta sa kandungan niya. “Yes, I already planned it.” Then he smile widely at me. “The vacation, honey.”

Parang halos lahat ay napahinga nang maluwag sa pagpapalinaw ni Mario. Habang kita ko namang nanginginig ang mga balikat ni Hero at halatang nagpipigil ito ng tawa. Kahit ako ay hindi ko maiwasan ang mapabuntong hininga, parang tuloy akong nabunutan ng tinik sa dibdib. One of these days I will surely have a heart attack because of this man.

“That’s… That’s nice then.” Sabi ni Papa at napangiti na lang sa akin. Kita ko naman parang nagpunas ng pawis si Mama at napapaypay lang dahil siguro sa gulat.

“Saan niyo naman balak magpunta?” Tanong ni Mr. Dante.

Mario leaned back to his chair. “Somewhere out of town. At hindi lang din iyon magiging bakasyon. I’m planning to also move there with my husband.” Sabay marahang pinisil ang kamay ko.

“Move? Tayo?” I was dumbfounded.

Tumango naman siya. “Yes, honey. Doon na tayo titira.”

Bahagya ako lumapit sa kaniya. “Ba’t kasama ako?” Bulong ko sa kaniya.

Napataas ang kilay niya sa tanong ko. “Of course kasama ka, honey. Aren’t you forgetting that we’re now officially married?” He whispered back.

Sasagutin ko pa sana ito nang marinig ko ang pag-ismid ni Papa. “Is there something wrong?”

Agad naman ako napalingon sa kanila. “Wala, Papa. Medyo biglaan lang, nag-alala lang ako sa mga gamit ko.” Sabay ngiting peke dito.

“Mga gamit mo?” Pag-singit ni Mama. “Na kela Mario na. Sa Jackson Territory.”

“What?” Takang tanong ko.

Tumango naman si Mama. “Habang nagreready kayo kahapon sa kasal niyo, inasikaso na iyon ng iba nating tauhan, anak. Para hindi na rin masyadong hassle sa’yo. Pero buong akala namin ay doon kayo titira. I guess your husband has other plans.” Then smiles at Mario.

“Gano’n po ba…” Nanghihinang sagot ko.

Are they really that ready to kick me out? Hindi man lang ba ako makakapagpaalam sa mga tauhan namin at sa sarili naming tahanan? I mean, aware naman ako na pagkatapos ng wedding ay didiretso na ako sa teritoryo ng kupal. Pero sana man lang ay ako ang magligpit at mag-impake ng sarili kong mga gamit. It means so much to me ’cause this will be my first time to move out of our house. And I’ll probably not going to see them that much. Lalo na’t balak pa ni Mario na tumira malayo sa kanila. Akala ko nga rin ay doon lang ako sa teritoryo niya titira, at least kayang kaya ko pumunta sa amin nang walang problema. Pero kung lalayo ako…

Magiging okay lang ba ang lahat?

“Bridge.” Tawag ni Papa.

Huminga ako nang malalim para maikalma ang sarili. Pakiramdam ko kaunting pag-uusap pa namin patungkol dito ay tutulo na ang mga luha ko. “I…” Binawi ko ang kamay na hawak ni Mario tsaka ako napatayo sa kinauupuan. Kita ang pag-aalala sa mukha ng mga magulang ko. Habang sila Mr. Dante at Colline ay naghihintay sa sasabihin ko. Napatingin ako saglit kay Mario na nakatingin lamang sa kaniyang kamay na binitawan ko. “…I’ll be at our room. Excuse me.” Paalam ko sabay lumakad na paalis at hindi na sila hinintay na magsalita.

I felt my heart being heavy and at the same time there’s a lump forming in my throat. I kept heaving deep breaths as I was finally got in the elevator. Hindi ko pinindot ang palapag ng kwarto namin ni Mario, kun’di sa top floor ng building. Hoping there won’t be any people there right now. I really need to be alone and have some air to calm down my nerves.

Hindi nagtagal ay bumukas na ang elevator at laking pasalamat ko na lang na walang katao-tao doon. Magtatanghaling tapat na rin kasi at siguro’y masyadong mainit para tumambay dito. But at least there are some umbrella shades, chairs and tables set everywhere. Mas maganda siguro dito kapag gabi lalo na’t maraming fairy lights ang nakasabit sa paligid.

Pumunta ako sa pinakadulong lamesa at doon naisipang tumambay pansamantala. Pagkaupo ko ay agad kong dinantay ang dalawang braso ko sa lamesa at sabay sandal ng noo ko roon.

“Shit.” I muttered as my tears started to fall like endlessly.

Hindi ko alam kung ilang segundo o minuto ako nasa ganoong sitwasyon, pero ang alam ko lang na hindi ganoong katagal bago may marinig akong boses.

“You cryin’?”

“Leave me alone, Jackson.” Pagtaboy ko sa kupal nang marinig ko ang boses nito.

Hindi naman ito sumagot at narinig ko ay pag-urong ng upuan sa tapat ko. I heard him grunt as he sits. “Ohhh, I didn’t know it’s relaxing here.” Napaangat naman ako ng tingin at kita kong nakadekwatro pa ito habang nakatingin sa karagatan. “View’s great, you should see it kesa sa nakasubsob ka diyan.” Sabay lingon sa akin.

Agad naman ako napaupo nang maayos sabay napaiwas ng tingin sa kaniya at humarap sa sinasabi niyang view. Nilibot ko ang aking paningin sa asul na karagatan pati na rin sa mga naglalakihang mga bundok-bundok na mga bato na nakapaligid sa resort na puno ng mga iba’t ibang halaman na mukhang inaalagaan ng mga tao dito sa resort. I sighed and just take in the beauty of it as I simply wipe my tears on my cheeks.

Pero napatigil ako nang may bumangga sa braso ko at kita kong may inaabot na panyo si Mario sa akin. “Are you really that upset on moving in with me?”

“I don’t need your filthy handkerchief.” Sabay punas pa ng luha gamit ang kamay ko sa basang bahagi ng aking pisngi.

He sighed and put the handkerchief on the table between us. “I’m being kind, you know.” Sabay upo ulit nang maayos. “You have a rude mouth when you’re not in pleasure huh.” He pointed out.

Tuluyan ako napalingon sa kaniya. “Shut the hell up, Jackson. Kung ano man ang nangyare kagabi, kalimutan mo na lahat iyon. Isang beses lang iyon at hinding-hindi na mauulit iyon. Kuha mo?” Namumulang sabi ko rito.

“Oh?” He grinned as he put his hands on the table and leaned forward. “Hindi na mauulit iyon? Paano ka naman makakasigurado?”

Kinuha ko naman ang panyo niya na nasa lamesa at binato iyon sa kaniya na siyang sinalo niya lang. “Sigurado ako. I’ll never sleep with you. It’s just a one time thing. Ikaw na nga nagsabi na lasing lang ako kagabi. Kaya tumigil ka na kakabanggit sa mga nangyare. Malaking pagkakamali lang iyon. So shut up.” I hissed.

Natawa na lamang ito at napasandal sa kaniyang upuan. “You’re really amusing.” He said while chuckling as he crossed his massive arms across to his equally massive chest. “I guess marriage life won’t be boring with you in it.”

“It sucks, kung ikaw lang din ang makakasama ko.” Bulong ko pero alam ko namang narinig niya iyon.

Napangisi lamang ito at bahagyang tumingin sa paligid. “Pwede mo pa rin naman bisitahin ang pamilya mo at ang main territory niyo. There’s no need to walk out like that.” Then laid his gaze on me again. “Drama queen.” He remark that made me gasped a little.

Tinuro ko naman siya. “Ikaw ang drama queen sa ating dalawa. Acting kind and all loving in front of others. Pwede ka na gumawa ng sarili mong palabas.”

Hinawakan naman niya ang dibdib niya sa tapat ng puso nito. “Why thank you for acknowledging my talent.” He said acting touched on what I just said.

Hindi ko naman maiwasang mapairap dito. “As if namang papayagan mo akong bumisita sa kanila o lumabas man lang ng pamamahay mo.” Pagbabalik sa pinag-uusapan namin kanina. “Paniguradong ikukulong mo lang ako doon kaya sa malayo tayo titira para hindi ako tuluyang makatakas sa mga kamay mo. You’ll probably going to make me as your slave or something. O baka paglalaruan mo lang ako hanggang sa masiraan na ako ng bait. Huh, I just knew it. You’ll break me into pieces. I just fucking knew it.”

Humagalpak ito ng tawa na siyang nagpainis sa akin lalo. Halos nangingiyak pa itong magsalita. “Anong teleserye ba pinapanood mo?” Natatawang tanong nito.

Sinimangutan ko na lamang siya at hinintay na matapos siya kakatawa. Malagutan

ka sana ng

hininga

.

“Sino namang nagsabi na gagawin ko ’yon?” Siya naman ’tong nagpupunas ng luha pero galing sa kakatawa.

“That’s basically how every mafia boss does.” I remarked. “You’re a manipulator and a huge jerk. At ngayong kasal na tayo, paniguradong sasaktan mo ako at ikukulong sa loob ng pamamahay mo. You’re going to continuously threaten me with your disgusting power and authority. I just know it.”

Siya naman itong napairap sa sinabi ko. “Mapanghusga ka rin pala.” Sabi nito na siyang nagpatigil sa akin dahil sa mahinang pagkakasabi niya nito. Bumuntong hininga siya bago muli magpatuloy. “Correction, pamamahay natin ang paglilipatan natin. And well, I guess I did deserve that kind of judgement. And I’m not sorry for the things that I have done and said just to make you say yes to this marriage.” Lumingon ito sa karagatan at unti-unting sumeryoso ang ekspresyon ng mga mata niya. “But I’m a man of my words. Hindi kita basta-basta lamang minamanipula, seryoso ako sa mga sinabi ko na susundin ko ang mga gusto mo. So relax, I’m not going to hurt you.”

Natahimik ako pansamantala sa sinabi niya sa hindi ko malaman ang sasagutin sa kaniya. I didn’t really expect him to say such things.

“Say…” Muling sabi nito at lumingon sa akin. “…are you afraid of me?” He asked.

My mouth open and close like a fish since the question did shock me again. But I heaved a sigh. “No.” I manage to answer but my voice seems tiny.

Mario smile.

A kind smile.

A warm one.

A gentle one…

And I’ll be damn if it’s just my imagination, but the surrounding seems brighter around him. Nararamdaman ko ang pagbilis ng puso ko na para bang triple ang bilis ng pagtibok nito sa bawat segundo na pagdaan. At dahil lang iyon sa mga ngiti niya?

Oh my goodness, since when did I became this corny?

I snapped to my senses when I heard him chuckled. “Then there’s no need to be worried, right? You can always throw your daggers at me if I did something that you don’t like.” He then shrugged. “I don’t mind.”

Huminga naman ako nang malalim para maikalma ang puso kong nangangabayo na palabas sa dibdib ko. “You don’t mind ka diyan.” Sagot ko. “Paano kung mapatay kita? You still don’t mind?”

“I guess so.” Mabilis na sagot nito. Wala man lang pagdadalawang isip sa sinabi niya. “If it’s one of your wills, I’ll let you do it. As I said, susundin ko ang mga gusto mo.”

I gulped and look away from him as I’m being overwhelmed with his words again. Is he manipulating me again? Inuuto na naman ba ako nito? I hate how good he is with his words and let them play with my mind.

“Huwag mo nga akong linlangin—”

“At bakit naman kita ikukulong? Malapit na ang pasukan hindi ba? Kailangan mo pa pumasok sa kolehiyo.” Pagputol nito sa akin. “I think that’ll be your nemesis from going to your clan’s territory. You’ll be very busy by then to even have time to visit your parents. College is a hard place to be with, you know.”

Mabilis akong napalingon sa kaniya. “College?” Agad naman ako napailing. “You mean I’ll be home studying, right? Edi gano’n din, nasa bahay lang din ako—”

“Nope.” He answered. “You’ll be going in a university, of course.”

Nanlaki naman ang mga mata ko. “Ako? Papasok sa isang university?” I can feel my eyes being sparkled just by the thought of me actually going to school.

Sa buong buhay ko ay nanatili lang ako sa mansion at binibisita ng iba’t ibang mga guro para turuan ako. Hindi ako ’yong tipong pumapasok sa isang paaralan katulad ng ibang mga kabataan na kasing edad ko. Kaya wala rin ako naging mga kaibigan sa labas ng teritoryo namin. Puro sa mga pribadong lugar lang ako napapayagang pumunta, sa mga lugar ba na kung saan may koneksyon sila Papa. At hindi sa mga lugar katulad ng paaralan, kahit private school pa ito. My parents said that it’s too risky and dangerous. I think it’s also part of their trauma since I did got kidnap after I got out in my kindergarten school. Kaya nang mailigtas ako, sa bahay na lang din ako nag-aaral. Kaya hindi rin naging mahirap sa akin na humabol sa tatlong taong pag-aaral na hindi ko naabutan. Dahil doon ay hindi ako nahuli sa lebel ng pag-aaral ng mga kasing edad ko.

Though I always envy Hero and the others going to schools. They get to talk and hang out with their friends for lunch and after classes. Habang ako ay madalas na mag-isa at naka-stuck lang sa mga librong binabasa. I love that my parents still makes time for me. I get to eat lunch and hang out with them whenever they’re free. But it’s different if I was in an actual school. Like it’ll be different if I get to hang out like any normal kids do. It’ll be fun to have a normal life, just like going to school.

You can say that it’s one of my dreams.

“Hey…” Tawag ko at unti-unting nawala ang saya sa mata ko at iniisip na baka niloloko lang ulit ako ng isang ito. “Kung inuuto mo lang ako, hindi ka na nakakatawa. Stop it.”

He tilt his head to the side. “Why would I joke something like that?” Then he smirk. “If I want to mess with you, I’ll do it in a pleasurable way.”

“Then…” I bit my lower lip with anticipation “…are you serious with it? Papasok talaga ako sa isang unibersidad? Sa isang paaralan?” Agad na tanong ko rito at hindi pinansin ang huli niyang sinabi.

Unti-unti naman nawala ang ngisi sa kaniyang mga labi. He didn’t answer right away, but he did stare at me for a while. Para bang inuukit nito sa utak niya ang reaksyon ko ngayon. I don’t know if I look a little bit desperate right now and he’s sketching it in his mind to make fun of me later on. But I don’t care, I just need answers.

He then nod. “Yes, Bridge.”

My heart start to race with excitement as I can’t stop myself to smile ear to ear. “Really?” I beamed.

Mario once again smiles gently. “It’s one of your dreams, right?”

Chapter Twenty-Four

“Hero.”

Tawag ko sa aking kaibigan na kakapasok lang sa front gate ng territory. Agad itong napalingon sa gawi ko at

ngiting

kumaway

sa akin habang naglakad

papalapit .

“Yo, Young Master.” Bati nito na may halong pambobola sa tono nito. “Bakit nandito ka? Tumakas ka na naman sa mga lessons mo tapos dito ka nagtago noh?!” Sabay napamewang pa.

“Sira, um-attend ako sa mga lessons ko.” Napailing na lamang ako sa mabilis na panghuhusga nito sa akin tsaka napansin ang basang uniform na suot niya. Doon ko rin napansin na parang basa ang buhok nito. “Napano ka?” Tanong ko.

Bahagya pa itong nagtaka sa tanong ko pero agad din naman niyang nakuha ang pinapahiwatig ko. “Ah pawis lang ito. Naglaro kasi kami ng mga kaklase ko ng basketball pagkatapos ng klase.” Natatawang sagot nito sabay hawi ng kaniyang buhok na tumatakip sa noo niya.

Pinagkrus ko naman ang mga braso ko sa aking dibdib. I tilt my head out of curiosity. “You played a sport while wearing a uniform?”

Natawa ulit siya habang napapakamot pa sa ulo. “Tinanggal ko naman itong polo ko kanina habang naglalaro, kaso wala rin akong dalang pamunas ng pawis. Kaya itong polo ko lang din ginawa kong pamunas.” Sabay tingin sa kusot-kusot niyang polo na basa ng pawis.

I frowned. “Ew.”

Napasinghap naman siya sa sinabi ko. “Anong ‘ew’? Kahit pawis ako marami pa rin nagkakarandapa sa akin noh!” Tsaka ito umakbay sa akin. “Bango ko pa rin kaya.” Sabay taas ng braso nito para ipaamoy sa akin ang kili-kili niya.

Siniko

ko naman siya sa

tagiliran

na mukhang

napalakas

ang puwersa kaya agad din itong napabitaw sa akin. “Just go and shower. Samahan niyo ako nila Hera mag-dinner.”

“Bakit? Wala sila Master at Mistress?” Tanong nito at rinig ko pa ang pabulong na hinaing nito habang sapo-sapo ang tagilirang siniko ko.

Tumango naman ako bilang sagot. “May dinner meeting sila kailangang puntahan. Kasama rin nila sila Tito Vic at Tita Armina.”

“Ganoon ba? Tara na pala sa loob at nagugutom na rin ako.” Sabi nito at tuluyang nakalimutan ang sakit ng tagiliran niya dahil sa tiyan naman nakahawak ang kamay niya habang naglakad kami papuntang mansion.

Napabuntong hininga naman ako at tinignan si Hero na nasa tabi ko. Matamlay pa itong naglalakad at

bumubulong

pa sa sarili kung gaano na siya

kagutom

ngayon.

“So…”

Panimula

ko. “How’s school?”

In-adjust naman niya ang strap ng backpack sa kaniyang balikat. “Katulad din ng kahapon. Wala naman masyadong kakaiba na nangyare sa school namin.” Tsaka ito napalingon sa gawi ko. “Alam mo, simula nang mag-highschool ako lagi mo na tinatanong kung kamusta ako sa school.” Lumakad pa kami nang

kaunti

bago ito

mapasinghap

muli at

napatigil

sa

paglalakad

. “Don’t tell me may crush ka na sa akin kaya lagi mo na kinakamusta ang araw ko?!” He claim as he point at me dramatically.

Hinampas

ko ang kamay niya at

inirapan

siya. “Pakealam ko sa’yo. As if naman ikaw ang pakay ko tuwing nagpapakwento ako tungkol sa school niyo.”

Napanguso itong hinimas ang kamay niya. “Grabe ka naman sa akin. Ni katiting na pagkukunwari lang na concern ka sa akin, wala?” Bumuntong hininga naman ito at natatawang pinatong ang kamay sa balikat ko tsaka kami nagpatuloy sa paglalakad. “Biro lang, alam ko naman ano pakay mo.”

Hindi ako sumagot dito at hinayaan na siyang magkwento ng mga nangyare sa kaniya sa

paaralan

nila. Tama nga siya, wala namang bago sa mga kwento niya dahil wala rin nga masyadong nangyare sa school nila kanina. But the way he tale it, para bang first time niya lang ito nakwekwento sa akin. I can’t help but laugh whenever he complaints about a certain teacher that he really hates. Kinwento niya rin ang mga

kaklaseng

nakakasabay

niya tuwing break time and lunch nila. Napapailing na nga lang ako sa dakilang pagkachismoso nito dahil kinekwento niya rin sa akin minsan ang mga nalalaman niyang sikreto sa mga kaklase or schoolmates niya. Bahagya pa itong nagrereklamo dahil sa dami ng assignments na

mayroon

siya ngayon kaya hindi na naman siya

makakapaglaro

ng

kinakaadikan

niyang mobile game. Hindi rin mawawala sa kwento niya ang mga naggagandahang babae na kinahuhumalingan niya. Kahit nga ang mga nangyare sa laro nila ng basketball kanina ay kinwento niya na. And all I did was listen and imagine myself

like I’m also there. Like I’m also in a school, having fun like any other normal kids would.

Napahinga na lamang ako nang malalim at napatingin sa kalangitan kung saan malapit na

magdilim

. “Sana ako rin

makapasok

sa isang

paaralan

.“ Bulong ko sa sarili pero alam kong narinig din iyon ni Hero.

“Panigurado ’yan, Bridge.” Agad na

suporta

sa akin ng kaibigan ko

habang marahang

tinatapik

ang balikat ko.

Alam naming dalawa na medyo imposible ang

hinihiling

ko. Pero kahit na imposible ang mga pangarap ko sa buhay, walang pagdadalawang isip pa ring

sumusuporta

sa akin ang kaibigan ko na ito.

Aasarin

man niya ako na

imposibleng

magkaroon

ako ng simpleng buhay, pero lagi niya ring sinasabi na

possibleng

makamit

ko rin ang mga ’yon. He’s kind enough to go with the flow and cheer me on the things I kept dreaming about.

“Do you think so?” I asked. “After I turned eighteen, my parents will probably push me to keep on training as I become the new Master of this clan. Bawat taon na

dumaraan

, unti-unti rin nagiging malayo para sa akin makamit ang mga gusto ko sa buhay.“

Naramdaman ko ang pagtanggal ni Hero ng kamay niya sa balikat ko. “Hey, don’t be so down now.” Sabay adjust ulit ng backpack niya sa kaniyang balikat. “Eighteen won’t be that bad. Malay mo iyon pa nga ang magiging panahon na matutupad mo ang mga pangarap mo sa buhay. Baka nga makapasok ka na no’n sa mga Universities!” Then he nudge my arm using his. “Ano man ang mangyare sa araw na iyon, alam kong there will be ways and opportunities para

matupad

ang mga

kahilingan

mo sa buhay.

Kaya huwag ka masyado

panghinaan

ng loob, paano na kita

maaasar

niya.“

Bahagya ko naman

sinuntok

ang braso niya na siyang ikinatawa niya lang habang

naglalakad

kami papasok sa mansion.

.

.

.

Hero, I think you’re right.

I think this will be the time where I can fulfill my dreams.

No matter how I can achieve it.

No matter what it takes for me to achieve it.

“Really?”

If being committed to this man will give me the opportunity to see the outside world.

“It’s one of your dreams, right?”

I will take it.

“Lord Mario, Master Bridge.” Napalingon naman ako nang marinig ko ang boses ni Maddox. Kasama nito si Hero na may nag-aalalang ekspresyon habang nakatingin sa akin. “Handa na po ang ating sasakyan. Nailigpit na rin po doon ang mga gamit niyo.” Inporma nito sa amin.

“Dederetso tayo sa lilipatan nating bahay.” Rinig kong sabi ni Mario kaya napatingin ulit ako rito. “I’ll give you enough time to say your goodbyes to your parents.” Tsaka na ito tumayo sa upuan niya at nagsimula na maglakad.

Napatayo rin ako sa inuupuan. “Wait!” Tawag ko rito. “Are you really serious about what you said earlier? Am I really…” Nanghihinang sabi ko rito.

“I’ll be waiting for you in the car, honey.” Sabi lang nito sa akin at nagpatuloy na sa paglalakad.

Nag-bow naman sila Maddox at Hero nang daanan sila nito. Sumunod si Maddox dito habang si Hero ay pumunta sa pwesto ko. Pinanood ko ang matipunong likod ni Mario hanggang sa nawala na ito sa paningin ko. Napaupo na ulit ako habang dinadamdam ang nararamdaman kong saya sa mga sinabi niya sa akin kanina.

“Bridge, okay ka lang?” Rinig kong nag-aalalang tanong ni Hero sa akin nang makalapit siya sa tabi ko.

Umangat ang tingin ko sa kaniya nang may malapad na ngiti sa mga labi ko. “Hero.” I called as he looked at me a bit confused. “Papasok na ako sa school. Sa isang university!” Masayang balita ko sa kaniya.

Bahagya siya nagulat pero unti-unti na rin itong ngumiti na para bang nadamay siya sa kasiyahang nararamdaman ko. “Talaga?!” Sabi nito at napahawak pa sa magkabilang balikat ko. “Papasok ka na? Hindi na home studying?” Bahagyang inaalog pa ako.

Natatawa kong hinawakan ang braso niya para tumigil ito sa kakaalog sa akin. “Oo!” Masayang sagot ko. “Papasok na ako. Hindi na ako sa bahay lang mag-aaral. Sa mismong paaralan na.” Sabi ko rito at ramdam ko ang namumuong luha ng saya sa mga mata ko.

Hero widely smiles at me as he pats my shoulder. “Good for you, Bridge.” He says as happy as I am. “You’re finally going to achieve it. Hindi mo na kailangan magpakwento sa akin. Damn, ikaw na ata ang walang sawang magkwekwento sa akin niyan!”

Halos maiyak ako sa saya sa sinabi nito.

Little by little.

My dreams…

…they seem to be in my reach now.

---

“We’re sorry to upset you, anak.”

Sabi ni Mama nang yakapin ko sila ni Papa. Agad ako dumiretso sa kwarto nila nang mapagdesisyunan ko na bumaba sa rooftop.

“Ayos lang po ako.” Sabi ko sa kanila.

Nagtinginan naman sila ni Papa. Napabuntong hininga pa si Papa at ginulo ang buhok ko. “Look at you.” Nakangiting sabi nito pero halatang malungkot ang mga mata nito habang tinitignan ang mukha ko nang maigi. “You’re all grown up.”

I snorted. “Si Papa ang drama. Eighteen pa lang ako, para namang ang laki ng itinanda ko.”

“Well, kinasal ka na nga eh.” He pointed out. “And you’re moving out of our house for the first time. It’s a big step for an eighteen year old man like you.”

“Right. A big big step.” Naiiling na sabi ko rito.

Hinawakan naman ni Papa ang kamay ko sabay napahinga nang malalim. “Be good to your husband, Sweetie.” Paalala nito habang nanatili ang tingin sa kamay kong hawak niya. “Alam kong hindi perpekto para sa’yo ang napili naming napangasawa mo. Pero alam naming hinding hindi ka niya papabayaan. Kaya maging mabuti kang asawa sa kaniya.”

“Papa.” Tawag ko sa kaniya kaya napaangat ito ng tingin sa akin. I look directly to his emerald green eyes that is same as mine. “Kaya niyo ba ako ipinakasal kay Mario dahil sa ayaw ko manahin ang clan natin, katulad sa sitwasyon ni Mama noon kaya rin kayo nagpakasal? Is that really the reason at all?”

Hindi ito nakasagot agad sa tanong ko. Para bang iniisip nito kung ano ba ang tamang isasagot sa akin. Para bang simpleng ‘Oo’ at ‘Hindi’ ay hindi sapat na sagot.

“It might be one of our reasons.” Papa answered with a tiny smile on his lips. “But also, we want someone who is capable enough to protect you. Alam kong alam mo kung gaano kagulo ang mundong ginagalawan natin. Hindi natin alam kung ano ang maaaring mangyare sa mga susunod na araw dahil sa marami tayong kaaway na nakakalat din sa mundong ito. Kaya hangga’t maaari, gusto naming maging ligtas ka parati.” Sabay marahang tinapik ang kamay ko. “At gusto rin namin matupad ang mga pangarap mo sa buhay. Balita ko ay papasok ka sa isang University ayon kay Mario. Ibinalita niya sa amin ito kaninang umaga.”

Medyo nanlaki naman ang mga mata ko roon. “At ayos lang iyon sa inyo?”

“Wala naman kami masyadong magagawa pa roon, anak. Asawa mo na mismo ang nagsabi sa amin. Nasa tamang edad ka na rin at alam namin kung gaano mo kagusto pumasok sa totoong paaralan. Pasensya ka na kung hindi ka namin magawang ipasok sa paaralan katulad nila Hero at Hera. Hindi rin naging madali sa amin iyon dahil sa hindi pa rin namin na tutukoy kung sino ang mga kumuha sa’yo noong bata ka pa lamang. We were so worried when you got kidnap last week. And we’re really thankful that Mario was able to save you immediately. Natatakot kami ni Mama mo na baka…” He heaved a deep breath. “…na baka makuha ka ulit nila sa amin nang mahabang panahon. But even though we basically kept you inside our mansion most of the time, we did try our best to invite a lot of our friends in every special occasions, so that at least you can still meet new people.”

“Well, you did have a lot of friends.” Pabirong singit ko nang maalala ang mga daan daang taong pumupunta sa bahay namin tuwing birthday ko o kahit anong okasyon na meron sa amin. Kahit nga kagabi sa reception, alam kong may mga kaibigan din doon sila Mama dahil kahit papaano iilan sa kanila ay bahagyang pamilyar sa akin.

Natawa naman si Papa. “Most of them are your Mama’s amigas.” Sabay turo kay Mama.

Pinalo ni Mama ang kamay na nakaturo sa kaniya. “Sa akin mo pa nilipat, karamihan nga roon ay mga kumpare mong ’di ko malaman kung saan-saan nagsisisulputan.” Sagot nito habang iniirapan si Papa.

Tumawa na lang din ako sa kakulitan nila. Mukhang nahawa si Mama sa tawa ko kaya napangiti na lamang ito katulad ni Papa.

“Kapag may problema ka, huwag na huwag ka mahihiyang tumawag sa amin, anak ha?” Sabi ni Mama sabay hawak sa pisngi ko. “Mami-miss ka namin.”

I leaned at her soft hand. “Mama, pwede ko pa naman kayo bisitahin noh.”

Mama gave me a gentle smile. “Alam ko. Pero iba pa rin syempre ’yong kapag nasa bahay ka.” She answered. “Pag-igihan mo ang pag-aaral ha? Pero huwag mo masyadong papagurin ang sarili mo. Kumain ka palagi sa tamang oras, huwag ka papalipas. Alam ko mahirap ang kolehiyo, pero hangga’t maaari matulog ka rin nang sapat na oras.” Munting paalala nito habang inaayos ang buhok ko na ginulo ni Papa bago ako bitawan nito.

“Enjoy the most of it, anak. Huwag mo kami alalahanin ni Mama mo sa territory natin. Ayos lang kami roon.” Sabi naman ni Papa. “I’m not going to force you to continue your trainings anymore. Wala ring balak si Mario na ituloy iyon dahil nalaman niya kung gaano mo kinakaayawan at tinatakasan ang mga iyon.”

“He said that?” Gulat kong tanong.

Tumango naman si Papa. “We kept on training you for years incase danger comes at you. Pero ang mga Jackson ay isa sa makapangyarihang Mafia sa bansa natin, at kilala rin sila sa iba pang parte ng mundo. At ang napangasawa mo ay may malaking impluwensya sa karamihan. Halos lahat ay natatakot sa kapangyarihang taglay nito despite of being young. That’s why I don’t really question his confidence on protecting you. Ang sabi niya sa amin, kung ayaw mong gawin ang mga bagay na iyon, hindi ka niya pipilitin.”

Bahagya ako napatigil doon at hindi malaman kung ano ang isasagot sa kanila.

Sinabi ni Mario iyon? Sa mga magulang ko?

“But Sweetie…” Tawag ni Mama. “… please at least hone the skills that you learned this past years. Kahit iyon na lang. I’m not doubting your husband, but I can’t help but feel worried. Just…” She smiles. “Just for your own sake and safety.”

I sighed and smiles back at her. “Yes, Mama. Kailangan ko rin mag-exercise noh. I’ll keep myself healthy para hindi ka na masyadong mag-alala. Kapag nag-aalala ka pa naman masyado, si Papa ang nag-aalala sayo.” Natatawang sabi ko rito na siyang ikinatawa niya rin.

“Always take care of yourself, anak.” Sabi ni Papa. “We know there are a lot of good things ahead of you. Whatever you do, or whatever choice you do, we will always be proud of you.”

I warmly smile at Papa. “I will, Papa. Don’t worry about me. If you’re that confident with Mario as my husband, I guess there’s nothing to worry about, right? Magiging maayos lang po ang lahat. Kapag bibisita ako may baon po ako maraming kwento para sa inyo.” Tumingin naman ako kay Mama. “I know how to cook and take care of myself already, Mama. So you don’t need to worry too much, okay? Tatawag po ako pagdating namin doon sa bago naming titirahan.”

Kita ko naman ang namumuong luha sa mata ni Mama at unti-unti ito napapahikbi. “Big boy na ang baby ko.” Umiiyak na sabi nito na siyang ikinatawa namin ni Papa.

We both hug her, until the three of us cried together.

It’ll be a big change for me. But at least my heart is at ease and ready for that change.

---

“Are you ready, Master Bridge? Naghihintay na po sa sasakyan si Lord Mario.”

Tanong sa akin ni Maddox nang magkita kami sa main lobby ng resort. Tatango na sana ako rito nang tawagin ako ni Mr. Dante na papalapit sa gawi namin. Lumingon naman ako kay Hero na bitbit ang mga pagkaing pinabaon sa akin ni Mama at pinasunod na lang siya kay Maddox. Medyo nag-aalinlangan pa akong iwan ni Maddox, pero nang tuluyang makalapit si Mr. Dante sa amin ay wala rin ito nagawa kung hindi ang magpaalam na hihintayin ako nito sa labas.

Nang makalabas na ang dalawa ay lumipat muli ang paningin ko kay Mr. Dante. “Congratulations again on your wedding, hijo.” Sabi nito tsaka inilahad ang kamay niya sa malapit na terrace at naglakad kami papunta doon para sa mas pribadong usapan.

“Salamat po, Mr. Dante.” Sagot ko.

Napailing naman ito habang kumukuha ng sigarilyo sa kaha na nasa bulsa niya. “You can call me Tito Dante. You’re my son’s husband anyway.” Sabay sindi ng sigarilyo. Humithit pa muna siya at bumuga ng usok bago magsalita ulit. “Hope you enjoy marriage life.”

“Ahmm… Thanks.” I hesitantly said as I simply wave the smoke off my face.

“’Yong lugar na pupuntahan niyo at titirahan, none of us really know where it is. Si Mario at ang mga tauhan lamang niya ang nakakaalam sa lugar na iyon.” He said while watching the beach from afar.

Taka ko namang tinignan ito. “Hindi niyo po alam?” I mean, I also don’t know the place yet. Pero akala ko ay alam na nila Papa kung saan ang lugar na iyon dahil hindi naman nila pinahalata sa akin kanina na wala sila kaalam-alam sa lugar na pupuntahan namin. Ni hindi nga rin nila ito tinanong sa akin.

Tumango si Tito Dante. “None of us.” He repeated. “Kahit ang mga tauhan kong na nanatili sa Jackson’s territory, hindi niya rin pinagsabihan.” Sabay hithit muli ng sigarilyo.

“Kahit po ikaw? Na mismong ama niya?” Tanong ko.

He sighed as smoke comes out from both of his mouth and nose. “My son is already an adult, young man. So it’s not really my job anymore to care about the things he do.”

“Then…” Napatingin na lamang din ako sa mga taong naglalaro sa beach. “…Why did you want to talk with me?”

“Just to remind you to stay out of trouble.” Sabi nito matapos siya makahithit sa hawak niyang sigarilyo. “I’m not really sure what to expect from you and how can this marriage even benefit my son. So at least all you can do is be a good husband and stay out of trouble as much as you can.”

Napasimangot naman ako sa sinabi nito. “Right.”

“Alagaan mo ang sarili mo, hijo.” Marahan niyang tinaktak ang abo ng sigarilyo sa buhanginan na nasa labas lamang ng railings. “And take care of my son, also.”

Parang nagpintig ang tainga ko rito kaya naman napalingon ako nang tuluyan dito.

“Sometimes he just do things too much to the point of surpassing his limits. It may not look like it, but I’m sort of worried for him as well.” Pagpapatuloy nito.

“Bakit ako po ’yong sinasabihan niyo? Hindi po ba dapat mas mabuti nang ikaw po ang magsabi niyan sa kaniya?” It’s obvious that he doesn’t really care about me. Sinasabi lang nito na umiwas ako sa gulo para hindi rin madamay ang anak niya.

“We’re not that close.” Sagot nito sa akin. “At alam kong hindi rin makikinig ang batang iyon sa mga sasabihin ko.” Sabay tawa nang mahina.

“You’re not that close?” 

“Let’s just say we don’t have that father and son type of relationship like you have with your father.” He then exhale the smoke. “Sa una pa lang ay hindi naman na talaga nakikinig sa akin si Mario. Kahit na medyo tutol ako sa pagpapakasal niya sa’yo, he just stubbornly accept this arrange marriage at his own will anyway.”

Napakunot noo naman ako roon. “Teka lang po, akala ko po ba ikaw ang tumanggap nitong arrange marriage na ito dahil ikaw ang pinakiusapan ng mga magulang ko. You did told me that my parents were the reason why you support this marriage.”

“As I said, my son is already an adult. Totoong sa akin unang lumapit ang mga magulang mo, at siyempre tumutol agad ako roon dahil sa kagustuhan kong magkaroon ng tagapag-mana ng clan ang anak ko. Pero nang lumapit sila kay Mario, binalita na lang sa akin nito na magpapakasal na siya sa’yo.” Napahawak naman siya saglit sa kaniyang noo para bahagyang imasahe ito. “To think that I even tried to arrange him to other women that Colline has suggested to change his mind. But he just kept on playing pranks or straight out ignore those women. Mas pinipili pa no’n na makipaghalubilo sa mga estrangherong taong nakikilala niya sa mga clubs at parties na pinupuntahan niya, kesa sa bigyang pansin ang mga babaeng pinagkakasundo namin sa kaniya.” Binaba na niya ang kamay niya at napatingin na lang sa malayo. “In the end, I just give up and show my support. We don’t really acknowledge each other that much so it’s also not nice to be in bad terms with my son.”

Wala akong nagawa kung hindi ang matigilan sa mga sinabi niyo. Huminga ako nang malalim habang tuluyang napasandal sa railings ng terrace. Tinignan ko naman ang singsing na suot ko, ang singsing na isinuot ni Mario sa akin nang ikasal kami.

Buong akala ko nung una ay pinilit lang din siya ng ama niya na magpakasal sa akin. Na hindi naman talaga niya desisyon ang pumasok sa arrangement na ito. Akala ko’y sumasabay lang siya sa mga desisyon ng mga magulang namin.

But all this time…

It was all his decision?

But why?

Why would he even say yes to this arrange marriage?

We’re basically both strangers to each other. Sabi pa nga ni Mama ay ang huling pagkikita namin noon ay no’ng sanggol pa lang ata ako at bata pa siya.

So why did he marry me?

A man with so much power and authority within him shouldn’t choose a guy like me…

Why, Mario?

“Well, that’s all I have to say.” Sabi nito at umalis na sa pagkakadantay sa railings.

“We have to go, Father.” Napaangat naman ako nang tingin at nakita si Mario na papalapit sa pwesto namin. “Can I have my husband back?”

Mr. Dante chuckled. “Have a safe trip.” Sabi sa akin nito at naglakad na papasok ng lobby. He pat Mario on its shoulder as he passed him by.

Lumapit naman nang tuluyan si Mario sa akin. “What did you two talked about?” Tanong nito.

“Nothing.” Natutulalang sagot ko. “He just said to take care.”

“That’s all?”

Tumango naman ako. “Yeah, that’s all.” Not really but my mind needs time to take in the information I just learned.

Tinignan niya pa ako sandali bago pa ito mapabuntong hininga at nilahad ang kamay niya sa harapan ko. “Let’s go then?”

Tinignan ko ang kamay niyang nakalahad at napansin ang singsing na suot niya. Him being tied with me is his decision. I don’t know what exactly to feel, but I can feel my heart almost hammering out of my chest as I accept his hand with mine. 

“Saan ba talaga punta natin?” Tanong ko nang makarating na kami sa sasakyan at awtomatiko namang pinagbuksan kami ni Mario ng pintuan nito. 

“I’ll tell you when we get there, honey.” He answered as he guide me inside the car.

Nang makasakay na rin siya sa backseat ay taka ko namang tinignan ang katabi ko nang pumasok si Maddox sa driver’s seat. “Si Maddox lang kasama natin? Saan ang isa mong driver? At saan si Hero? Hindi ba siya sasama sa atin?”

“It’s a very private place. Kaya si Maddox muna ang makakaalam kung saan ang lilipatan nating bahay.” Sagot niya. “Bakit hindi ka muna magpahinga? You should take that scarf off. Hindi ka ba naiinitan?” 

Sinimangutan ko ito habang may gumuguhit na mapang-asar na ngiti sa labi niya. “I’m fine.” Sagot ko tsaka tumingin sa bintana para maiwasan siya ng tingin.

Ilang saglit pa ay umandar na rin ang sasakyan namin. Nakita ko naman si Hero na papalabas ng resort at masayang kumaway sa akin. I smiled and wave back at him. Pasimple naman ako tumingin sa katabi ko na ngayon ay busy sa kaniyang phone kaya naman binalik ko ulit ang tingin sa bintana hanggang sa tuluyan na kami lumabas ng property ng resort. Napasandal na lang ako habang pinapanood ang dinaraanan namin at hinayaang iligaw ang isipan sa mga nalaman ko kanina. 

This person beside me did marry me at his own will. I wonder what my parents told him or propose to him. Ang akala ko ay nagkasundo lang talaga ang mga magulang namin dahil magkaibigan ang mga ’to. But now that I’ve heard Tito Dante’s side of story, it made me really confuse. Base sa mga pinagsasasabi ng mga magulang ko, kayang kaya akong protektahan ni Mario kaya mataas ang kompiyansa nito na ipatigil ang mga trainings ko. Pero iyon lang ba talaga ang buong rason kung bakit nila ako pinagkasundo rito? At sapat ba iyon na dahilan para pumayag ang isang ’to na pakasalan ang isang katulad ko? I don’t think so…

I think there’s more to it…

Should I ask him?

“Do you have a dream house?”

“Huh?” Napalingon naman ako rito nang magsalita ito.

He tilt his head and ask again. “Do you have a dream house?”

“Dream house?” Ulit ko na siyang ikinatango lamang niya. Napaisip naman ako roon. “I think I’d like a house that is somewhat simple?”

He snorted. “Right, I should’ve expected you to answer so simple. “

Napakunot noo naman ako rito. “Ano gusto mo? Detalyadong-detalyado pa?” 

“Yes.” Sagot nito na may ngisi muli sa labi niya.

I just sighed and rolled my eyes at him. Tumingin na lamang ulit ako sa bintana at idinantay ang siko doon para maipatong ang baba sa aking kamay. Ilang segundo ako natahimik at iniisip ang bahay na pinapangarap ko. Muli ako napabuntong hininga bago magsalita. “A simple house will really do for me just fine. Hindi ko kailangan ng naglalakihang mansion lalo na’t kung dalawang tao lang naman ang titira doon. Like a one or two-story house will do…” I tried to think what else should I add onto that.

“How about the interior?” I heard him asked.

Napaisip pa muli ako saglit, pero agad din ako napaayos ng upo sa pumasok sa isipan ko. “Oh!” Then I look at him. “I’d like a house that is not too modern looking. I’m really into vintage type of house. Pakiramdam ko magiging komportable ako sa gano’ng klase ng lugar. Even just imagining it, I know it’ll feel homey. Mas mabuti nga kung nakatira ako sa lugar kung saan maraming halaman at bulaklak sa paligid. Para ba maging malinis at nakakarelax ang kapaligiran. That’ll be a dream come true kind of house…” I sighed dreamily and paused as I saw Mario looking at me like he’s really absorbing the things that I say.

Napaiwas naman ako sa kaniya nang maramdaman ko ang pagpula ng pisnge ko. I kept on blushing just by the gaze of his sinful eyes. Argh, I should really practice to control this. Lalo na’t titira na kami sa iisang bahay. 

“’Yon lang?” Rinig kong tanong niya.

Tumango na lamang ako dito at tumingin na lang sa bintana. 

I talked too much.

Why do I kept blabbering in front of this guy recently?

Maybe because he kept asking for my dreams and the things that I want?

I frowned to myself as I thought, I’m a simple minded guy.

“I’ll just take a nap.” Sabi ko na lang at napapikit na lamang. Baka kung saan pa mapunta ang magiging usapan namin. Ngayon pa lang ay iiwas na ako sa sakuna. Hindi naman ito sumagot kaya hinayaan ko na ang sarili na tuluyang magpabalot sa antok.

Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog pero unti-unti rin ako nagising nang maramdaman kong may yumuyugyog sa akin na siyang unti-unti rin nagpapagising sa diwa ko hanggang sa may naririnig din akong boses na tumatawag sa akin. 

“We’re here, honey.” Rinig kong sabi ni Mario.

Papiki-pikit pa ako habang minumulat ang aking mga mata para maka-adjust ito sa liwanag. Kita ko namang nakabukas ang pintuan ng kotse na nasa gilid ko at nandoon si Mario na nakayuko habang ginigising ako. 

“Labas ka na. Nandito na tayo.” Sabi nito at umayos na sa pagkakatayo.

Bahagya ako napahilamos sa mukha para gisingin ang sarili nang tuluyan habang pababa ako ng kotse. Kusot-kusot ko pa ang mata at napatingin kapaligiran. Agad ako natigilan nang tuluyang makita kung nasaan kami.

I can’t help but feel at awe as I mesmerize the greeny fields surroundings. But the thing the catch my heart the most is the house in front of me. A pretty old two-story stone house that has indeed a vintage vibe to it. Simple is far to describe it. It looks like an elegant type but it still has this homey feel on it. With the different flowers and plants surrounding it, it’s just simply breathtaking for me. And it’s golden hour already, so the sunset light makes it more magical to my eyes. I felt like I’m going to cry as my heart once again beats in joy and excitement.

I felt a warm hand holds mine. I looked at the man besides me. “Is this…”

“Do you like it?” He asked.

I can’t help but nod continuously as happiness wrap my whole being. “It’s beautiful.” As I look at the house again.

Naramdaman ko ang marahang pagpisil niya sa kamay ko at humakbang paharap bago muli humarap sa akin. Tinaas niya ang kamay ko at inilapit sa labi niya. Ramdam ko ang lakas at bilis ng tibok ng puso ko nang pasadahan ng labi niya ang likod ng kamay ko.

He looked at me again as the golden light hit his dark brown eyes as it turns into a color like a mixed gem of copper and amber. I can’t help but breath deeply as he said those heartwarming words…

“Welcome home, my sweet.”

Chapter Twenty-Five

“Honey, this is Mrs. Iya she’ll be our housekeeper.”

Pagpapakilala ni Mario sa nakakatandang babae na naka-simpleng housekeeping tunic uniform na sumalubong sa amin nang nakapasok kami sa bahay.

Yumuko ito ng bahagya sa amin. “Ikinagagalak ko po kayo makilala, Master Bridge.” Halata sa boses nito ang tuwa.

I can’t help but smile too. “Bridge na lang po ang itawag niyo sa akin.” Sabi ko rito.

As much as possible I don’t want to be acknowledge like I’m a superior to anyone. Kotang-kota na ako sa ganiyan doon sa amin, kaya kahit dito man lang sa pamamahay na ito maging normal lang ang pakikitungo sa akin ng nakakasama namin dito.

Napatingin siya kay Mario at napatango lamang ang isa. “Kung ayos lang iyon sa inyo.” Ngiting sagot ni Mrs. Iya. “Pwede mo rin akong tawagin Manang Iya.”

Hindi ko maiwasang matuwa at ramdam kong magaan ang loob ko rito. Alam kong magkakasundo kami ni Manang Iya at magiging masaya rin ang pananatili ko rito dahil kahit papaano ay may kasama kaming iba ni Mario. Medyo kinabahan pa ako kanina na baka kaming dalawa lang talaga ang maninirahan sa bahay na ito. But I think it’s impossible to just live on our own anyway. We’ll be needing Manang Iya’s help especially I’ll be entering college and I know that Mario will still be busy with his businesses .

Napatingin naman ako kay Mario nang marinig ko ang pag-ring ng cellphone nito.

“Show him around. I’ll just take this.” Then he gently pat my back before going outside again to take the call.

At tuluyan na kami naiwan ni Manang Iya sa loob. Nakangiti naman niyang inilahad ang kamay niya para igaya ako tuluyan sa sala ng bahay.

Agad kong iginala ang paningin sa kabuuan ng kinatatayuan ko ngayon. Just by looking at the living room, it’s clear to me that the interior of the house has an inspired victorian style to it. The color theme of it also screams richness of dark red, green and brown. At dahil padilim na rin sa labas ay agad na naagaw ng pansin ko ang malaking chandelier nang buksan iyon ni Manang Iya para magka-ilaw sa loob. Kahit na hindi ganoon kalakihan ang bahay na ito, mahahalata pa ring mayaman ang nakatira dito dahil sa mga nagmamahalang figurines at iba pang mga furniture na nakadisplay.

It looks homey on the outside, but the inside is obviously a rich mafia’s den. But I won’t complain, I’ll still take it rather than living in a big mansion.

Nagpatuloy lang kami sa paglalakad ni Manang Iya hanggang sa nakarating kami sa dining area at kusina ng bahay. Mabait naman si Manag Iya na sagutin ang lahat ng katanungan na binibitawan ko paminsan-minsan. Nalaman kong matagal na pala ito nagsisilbi sa mga Jackson at magreretiro na sana ngunit mahirap ang buhay at kailangan pa rin niyang kumayod lalo na’t may sakit daw ang asawa nito. Mabuti na lang at malapit lang ang pamamahay niya dito kaya nakakapagkayod pa siya at the same time naaalagaan ang asawa’t anak niya.

“Matagal na po ba nakatayo ang bahay na ito?” Tanong ko habang paakyat na kami sa second floor para makita ang mga kwarto.

“Magtatatlong taon pa lang naman, kaya hindi pa ganoon katagal.” Sagot ni Manang.

“Lagi po ba nandito si Mario?” Kuryosong tanong ko.

“Hindi masyado at lagi pumapa-ibang bansa si Lord Mario dahil sa trabaho nito. Pero bumibisita ito dito para masiguradong maayos ang lahat bago makita ng mapapangasawa niya.”

I almost missed a step on the stairs as I heard her answer. Kamuntikan pa akong masubsob sa sahig, pero agad ko namang naitayo nang maayos ang sarili dahil sa railings at pag-alalay sa akin ni Manang Iya. Nakita ko pa nga na bahagyang natatawa ito na mas lalong ikinapula ng pagmumukha ko. Nako tantsa ko na kasing edad lang ni Manang sila Papa, at mukhang magkasing ugali rin sila pagdating sa pang-aasar sa amin ni Mario.

“Pati ba naman ikaw Manang ay ibinobola ako sa lalakeng iyon.” Nahihiyang sabi ko rito.

Natawa ito sa sinabi ko. “Ano ka ba, bakit pa kita bobolahin gayong totoo naman ang sinabi ko. Tatlo kaming kasambahay ang nangangalaga sa pamamahay na ito, pero pinabalik niya ang dalawa sa teritoryo ng mga Jackson nang nalalapit na ang kasal niyo. Kaya ako na lamang ang makakasama niyo dito sa mga susunod na araw.”

“Ibig-sabihin ay ngayon lang titira si Mario dito matapos niyang ipatayo ang pamamahay na ito?”

Tumango naman siya. “Ang alam ko ay pinatayo niya lang talaga ang bahay na ito para sa mapapangasawa at magiging pamilya niya. Akala ko pa ay mauuna pa ako pumanaw sa mundong ito bago mag-asawa ang amo ko.” Biro nito.

I just smile to acknowledge her jokes, but I can still feel my cheeks burning hot and my heart beating fast.

This house is for me? For the two of us? Iniisip niya ba talaga ang pagtira namin sa pamamahay na ito three years ago? Teka, alam na ba niya na ako ang papakasalan niya noon? Baka naman may iba siyang iniisip na pakasalan. Hindi ko pa naman alam kung kailan siya niligawan ng mga magulang ko para pakasalan ako…

It might be for someone else.

I felt my shoulders went down as I felt something uncomfortable within me. The thoughts of Mario marrying someone else and they get to live in this wonderful place, make my stomach churn a little.

Argh, so what kung makasal siya sa iba?

Why am I acting like a jealous fool already?

“May limang kwarto sa palapag na ito.” Aniya Manang Iya nang makarating kami sa unang pintuan ng silid na ipapakita niya. “Ito ang office ni Lord Mario.”

Just like what I thought, the colors of this room is also dark and twisted with bold colors. Nasa gitna ng silid ay ang isang malaking mahogany presidential desk with carvings of Victorian stencils at drawers. May mga couches din sa loob para siguro kapag may bisita siya.

Umikot ako sa buong silid at napansin ang mga papeles sa lamesa. Pansin ko rin ang mga office bag at suitcase sa upuan. Mukhang nauna na dito ang mga gamit niya, at paniguradong nandito na nga rin ang mga gamit ko.

Nang makalabas na kami ay agad lang ako dineretso ni Manang sa katabing kwarto ng office ni Mario.

“Ito naman ang office mo.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. “Office ko ho?” Sabay turo pa sa sarili.

Ngiti lamang ang naging sagot sa akin ni Manang at tsaka binuksan ang pintuan. I automatically gasped as I take in the view outside the window wall that is behind the mahagony desk. Halos mapatakbo na ako papasok dahil sa nakita. Agad ko nilapat ang mga kamay ko sa salamin ng bintana at pinagmasdan ang view sa labas.

“May hardin tayo?” I can’t hide the amazement in my tone as I asked her.

Halos magningning ang mga mata ko dahil sa malawak na hardin sa labas. At dahil tuluyan nang lumubog ang araw sa labas nakadagdag ang mga fairy lights at lanterns na nakapaligid sa kagandahan nito.

“Sinadya ni Lord Mario na magpalagay ng hardin diyan para makadagdag sa magiging tanawin mo dito sa silid na ito. Lalo na’t tuwing gabi ay madilin talaga dito sa lugar natin at malalayo ang mga kapitbahay. Kaya minabuti niya na maglagay ng hardin na may mga pailaw.” Pagpaliwanag ni Manang.

Napatango-tango naman ako habang unti-unti na nilayo ang sarili sa bintana. Nilingon ko naman ang lamesa na halos kasing laki ng nasa office ni Mario. May iilang gamit na rin doon, katulad ng mga panulat at lampara. Napukaw din ng pansin ko ang maliit na remote na nakapatong din doon.

“Para iyan sa bintana.” Pag-singit ni Manang Iyah sabay turo sa malaking bintana.

I just push the buttons out of curiosity and I automatically mouthed ‘woah’ as the window wall got frosted. Hindi talaga mawawala ang pagka-hightech sa bahay na ito, Jackson ba naman ang nagpagawa. But it’s a nice touch to it, I’m impressed.

Inalis ko na ang atensyon sa malaking bintana at iginala ang paningin sa kabuuan ng silid. Kita ko sa mga shelves ang mga libro na mayroon ako. Panigurado ngang nandito na ang mga kagamitan ko.

Pagkatapos ko igala ang office ko ay sumunod na kami sa dalawang guest rooms ng bahay bago kami mapunta sa huling silid.

“At ito ang kwarto niyo mag-asawa.” Ngiting anunsyo ni Manang Iyah nang makarating kami doon.

Agad ko ito nilingon. “Kwarto namin mag-asawa?”

“Oo, ito ang master’s bedroom.” Sagot niya sabay bukas ng pinto.

Nag-aalinlangan akong pumasok sa loob at pinagmasdan ang kapaligiran ng kwarto. Mas malaki ito kumpara sa mga silid na pinakita niya sa akin kanina. Nanlalaki ang mga mata ko nang bumagsak ang paningin ko sa king size bed sa pinakagitna.

Ramdam ko ang pagragasa ng init sa aking mukha dahil sa mga imaheng bumabalik sa isipan ko. Mga imaheng tungkol sa nangyare ng kinagabihan ng kasal namin.

Bahagya ako napapikit at umiling bago nilingon si Manang. “Pwede po ba sa isa sa mga guest room na lang ako mag-stay?”

She tilt her head. “Bakit naman? Mag-asawa na kayo, natural lang naman na magtabi kayo matulog.” Natatawang sagot nito. “Nahihiya ka pa ba? Nako ganiyan din ako noong una sa asawa ko, pero masasanay ka rin.” Hagikhik niya muli.

Mas lalo ata ako namula sa sinabi nito. At madalian muling tinignan ang malaking kama.

There’s no way that I’ll sleep with him. I mean I don’t fully remember if we slept together on our wedding night since I just passed out, but that doesn’t mean it’s okay for me to sleep with him now.

Besides…

As much as I hate that guy, I’m afraid that I’ll be tempted again and do such ridiculous things. And yes, I also admit that I don’t trust myself when I’m with him. Stupid creepy maniac handsome face with a Greek god body.

“Ako na lang po maglilipat ng mga gamit ko sa kabilang kwarto.” Sabi ko at magsasalita na sana muli si Manang nang may marinig kaming katok sa pintuan.

“Mrs. Iya, ihanda mo na ’yong dinner namin. I’ll take it from here.” Mario said while leaning against the door frame with crossed arms.

Nag-bow naman sa amin si Manang Iya tsaka na lumabas ng kwarto. Silence eat the whole atmosphere around us. Hindi ito nagsasalita at nakatingin lamang sa akin. Awtomatiko lamang ako napaiwas dito at hindi ko kaya makipagsukatan sa kaniyang nag-aalab na tingin.

Tumikhim lamang ako at dumeretso sa walk-in closet. “Lilipat ako ng kwarto.” Sabi ko rito at binuksan ang lagayan ng mga damitan namin.

Napasimangot na lang ako nang makitang nakaayos na ang mga damit, sapatos, accessories, at iba ko pang mga gamit sa walk-in closet. Katabi pa nga ng mga ito ang mga kagamitan ni Mario. Hindi ko naman maiwasan ang pagmasdan iyon. Seeing his things with mine, feels even real that we’re married.

“What do you think?” Halos mapapitlag ako sa kinatatayuan nang tumabi sa akin si Mario at pinagmamasdan din ang nga gamit namin.

“What—”

“About the house.” Then he looks at me. “ Our house.“

Bahagya nanlaki ang mga mata ko at iniwasan siya ng tingin. Then I felt his fingertips gently touch my chin and made me turn to his gaze again.

“You don’t like it?” Tanong niya na may halong pag-aalala sa tono nito.

Napatitig pa ako sa kaniya dahil dito. Hearing him being so concern is still somewhat foreign to me. He’s always been the guy who don’t give a fuck about other people’s opinion. But seeing his eyebrows knotted with so much worry, makes my heart ache a little. Parang ayaw nitong makita na nalulungkot ang taong nasa harapan ko.

Bahagya ako napaatras para mawalay sa hawak niya. “I told you.” Panimula ko. “It’s beautiful.” I said, almost a whisper, but enough for him to hear.

Napabuga na lamang siya ng hangin na parang guminhawa ang nararamdaman nito dahil sa sinabi ko. He flash his megawatt smile. “Good.”

“Pero lilipat pa rin ako ng kwarto.” Sabi ko at napakrus ng braso.

He just shrugged and grab my wrist. “Let’s eat dinner first. Nagugutom na ako.” Yaya niya sa akin at hinila na ako papalabas ng walk-in closet at kwarto.

“Hindi mo ba narinig sinabi ko? Lilipat ako—”

“But I’m starving.” He whined, acting childishly, which made me shut my mouth.

Why the hell he’s acting this cute?

And why did I find it cute?!

“Kumain muna tayo, please? Asawa ko?” Paglalambing nito at tuluyang hinawakan ang kamay ko.

Napasinghap naman ako nang halikan niya ang tuktok ng kamay ko. Ramdam ko muli ang pamumula ng mukha ko, pati na rin ang mabilis na pagtibok ng puso ko. My mind seems to turn blank as it repeats those words.

Asawa ko?

Asawa ko?

Asawa ko?

“Don’t call me that.” I just murmured and try to take my hand.

Humigpit naman ang hawak niya doon at napangisi sa reaksyon ko.

“Let’s eat.” Sabi ulit nito at inalalayan na ako pababa sa hagdanan.

Napanguso na lamang ako dahil sa wala ako magawa kung hindi ang sundan siya kesa sa manlaban pa kung saan ako rin ang mapapagod.

Pagkababa namin ng hagdan ay naamoy ko na agad ang nakahaing pagkain. Nadatnan namin si Manang Iya na naghahain ng aming pagkain. Napayuko naman ito sa gawi namin nang mapansin niya ang presensya namin.

Lumipat ang kamay ni Mario sa likod ko at bahagya ako itinulak papunta sa upuan. Ramdam ko pa rin ang pamumula ng mukha ko dahil sa mga sinabi nito kanina, at ngayon namumula ulit iyon nang ipaghila ako ng upuan ni Mario. Dagdag mo pa ang makahulugang tingin ni Manang Iya habang hinahain ang aming putahe sa lamesa.

Pumunta na si Mario sa katapat na upuan. Sakto namang natapos na maghain si Manang Iya at aalis na sana ito nang tawagin ko siya.

“Manang, sumabay na po kayo sa amin kumain.” Pag-yaya ko.

“Ahmm…” Napahimig si Manang na parang nagdadalawang isip sa sinabi ko.

Napatingin na lang siya kay Mario pero ang isa naman ay abala na sa kaniyang pagkain.

“Hindi na, pauwi na rin ako at sasabay ako sa pamilya ko kumain ng hapunan.”

“Ganoon po ba.” Nanghihinayang na sabi ko.

Ibig-sabihin ay kami lang ni Mario ang maiiwan dito? O baka naman nandito ang mga tauhan niya?

Muling nagpaalam si Manang at nang makaalis ito ay sinimulan ko na rin kumain. Halos ang pagkalansing lang ng mga kubyertos namin ang naririnig sa buong pamamahay. Senyales na kami nga lang ang naiwan dito.

“Do you like your office?” Pagputol ni Mario sa nakakabinging katahimikan.

“Yes.” Agarang sagot ko nang maalala kung gaano iyon kaganda. “The view is nice.”

“And you’re welcome, my sweet.” He said as his lips brush against his glass of wine.

Napayuko na lamang ako sa pagkain ko at sumubo na lamang ng ulam. Does he really have to do that while staring at me?

“6am ulit ang balik ni Mrs. Iya dito, at 6pm naman ang alis niya dito. Medyo napagabi lang siya dahil paghihintay sa atin.” Pag-imporma nito sa akin.

“Totoo ba na si Manang Iya lang ang makakasama natin dito?” I asked curiously.

“Manang Iya and Maddox.”

“Nandito pa rin pala si Maddox?” Pasimple pa ako sumilip sa sala at nagbabasakaling makita ang tauhan niya.

“May bahay din siya sa lugar na ito. Hindi kalayuan sa atin. Tuwing umaga rin ang balik niya dito.” Sabay tuon muli ang atensyon sa kaniyang pinggan.

“How about Hero?” I asked.

Bahagya siya napatigil at tinitigan ako. “What about him?”

Is it just me, or I can really sense the tension is quite dense after my question?

“He’s my personal bodyguard since I was young. Hindi ba dapat ay narito rin siya?”

“Honey.” He called, and it was odd for me to hear him say this endearmemt with such serious tone in his voice. “From now on I’m not just your husband, but also your personal protector. So there’s no need to look for someone else.” Sabay inom ng wine niya. “Consider yourself lucky too.”

Napakunot naman ang noo ko rito. “Lucky?”

“I’m the Mario Jackson, honey. And as your husband I can do anything for you.” He said seductively. “Napatunayan ko naman iyon sa gabi ng kasal natin.” Then winked at me.

Parang ako nabilaukan sa sinabi niya kaya paubo-ubo akong inabot ang juice sa tabi at uminom. Kita ko namang natatawa ito habang pinapanood ako matarantang uminom.

“Shut up.” Inis ko sabi dito nang mahimasmasan. “And stop mentioning about what happened that night!”

He tilt his head. “Bakit? Ano ba nangyare?”

Pakiramdam ko ay sasabog ang pagmumukha ko dahil sa kapulahan nito. Mas pinili ko na lang na di mas salita at inirapan ang kaharap ko na siyang ikinatawa niya lang ulit. And he just chuckled at my reaction as I aggressively stab the steak at my plate.

Napatikhim naman ito. “Next week nga pala ay pasukan na sa university kung saan ka papasok.”

Napatigil ako sa sinabi nito. At tila nakalimutan agad ang inis ko sa kaniya nang malipat ang usapan namin.

“Next week?” I asked attentively.

He seems amused as he nod.

“Next week.”

Tila mapupunit ang labi ko sa sobrang laki ng ngiti. But it faltered a little as I remember something.

“Paano yan? Hindi pa ako nakaka-enroll at wala pa akong napipiling kurso.”

He take his wine and leaned against his chair.

“You can go to the university any day this week. I’ll have someone come with you and guide you throughout the enrollment.” He sips on his wine. “And your course? Ano ba gusto mo kuning kurso?”

Bumaba ang tingin ko sa pinagkainan habang iniisip ang isasagot sa katanungan niya. I never really give much time to think about it. Lalo na nitong nakaraan ay puro kasal namin ang laman ng isip ko at kung paano ako makakatakas sa buhay na pinanggalingan ko. But there’s no escaping it now, especially I’m officially married to him.

Muli ako napatingin sa kaniya at pansing nakatitig pa rin ito sa akin na mukhang hinihintay ang magiging sagot ko. Napatikhim ako at muling napaiwas ng tingin sa kaniya.

“Business.”

Bahagya napataas ang kilay nito sa akin.

“Business? Iyan ang kurso na gusto mong kunin?”

Nag-aalangan akong tumango dito at halata naman na ayaw nito paniwalaan ang sagot ko. Napairap na lamang ako.

“Fine. I have no idea what to choose.”

“Then why do you say business?”

I bit my lip as I lower my gaze.

“Just…” I sighed. “Just wanted to help you.” I murmured.

I saw him smirk and leaned forward.

“Sorry, pakiulit nga, hindi ko narinig.”

Inirapan ko ito dahil halata namang nang-aasar lamang ito.

“I just wanted to help you, okay?” Sabi ko ng may kalakasan na.

“Oh?” He raised his eyebrows. “Help with what?”

Bahagya ako napanguso at tinusok tusok ang pagkain para mabawasan ang hiyang nararamdaman.

“Business.”

“But you hate doing such business that is connected to our—”

“I didn’t say that I’ll be doing it with the connection of your Mafia stuff. Tutulong ako sa mga businesses na meron ka na walang bahid ng anumang karumaldumal na ginagawa mo.” Pagputol ko sa sinasabi niya. “Hindi ba at meron kayong clothing business kung saan ka nagmomodelo? May partnership pa nga kayo ni Auntie Roxanne since ganoon din ang business niya.”

“That clothing business of ours make various designs of suits.” At napatango naman siya. “Mostly si Auntie Roxanne ang nagli-lead sa partnership na ito since hindi ko naman ito masyadong binibigyang pansin.”

Hindi ko maiwasang umirap sa huling sinabi nito. “Right. Hindi binibigyang pansin pero ikaw ’yong official face ng kompanya.” Pabalang na sabi ko nang matandaang kaya naging kilala ito sa modeling industry ay dahil sa business nila.

Not gonna lie, I’ve seen pictures of him modeling those suits. Minsan na ito pinakita sa akin ni Hero. And I admit, he looks good on every freaking photo. It drives me nuts. Kahit nga nakaupo lang ito ngayon sa harapan ko ay parang akalain mong nagmomodelo na ito at kulang na lang ay camera.

“’Cause I love attention, honey.” He said with a wink.

I scoffed as a response which made him chortled.

“But don’t worry.” Ngiting sabi muli nito. “Simula ngayon ay atensyon mo na lang ang hihilingin ko.”

I automatically reach for my drink and try to hid my flushed face. Why this man has to be so great with those corny words? At bakit ako naman ’tong apektado?!

Napatikhim na lamang ako at hindi pinansin ang mapang-asar niyang mukha.

“I’ll take Business.” Pagbalik ko muli sa pinag-uusapan namin kanina.

He hummed. “That’s actually surprising.” Sabay patong ng baba niya sa kaniyang palad. “Akala ko pa naman ay pipili ka ng kurso kung saan pwede ka makakalayo layo ka sa akin kapag nakapagtapos ka. Pero pumili ka ng kurso dahil sa gusto mo ako tulungan pagdating sa negosyo.” Napahawak naman siya sa dibdib niya. “I’m so touched.”

I frowned at his stupid acting. “Don’t give me anymore ideas. Hindi ba dapat ay matuwa ka na lang at hindi ’yong marami ka pang sinasabi.” Kupal.

“I am happy, my dear husband.” Tsaka tuluyang natawa. “Pwede ka na pumunta sa University bukas para mag-enroll, I’ll have someone to guide you there since I can’t go with you. Or…” Sabay bigyang ng mapaniyang tingin. “Do you want me to come with you? I can totally cancel my appointment—”

“I’d rather go alone.”

As expected ay natawa na lang ulit siya sa sagot ko.

Napahingang malalim naman ako at ramdam ko ang halong kaba at saya para bukas. It’ll be my first time to go in an actual school again. At ako pa mismo ang mag-eenroll! Naalala ko pa na kapag tuwing enrollment nila Hero ay tamad na tamad siya pumunta doon. But I feel the opposite. I feel ecstatic and excited. It’s just like what I’ve been dreaming! Any course will do, basta ba’t hindi na ako sa bahay mag-aaral pang muli.

“Happy?”

Naputol ang mga iniisip ko nang magsalita si Mario. Ganoon pa rin ang pwesto niya at para bang kanina pa ako pinapanood nito.

I felt colors warm my face. Do I look stupid just now?  “Shut up.” Nasabi ko na lang muli.

“I’m just asking.” Tsaka tawa nang mahina. He sighed and leaned back to his chair.

Napailing na lang ako sa pang-aasar nito at agad din akong natigilan nang may naalala ako.

“Ano nga pala isusulat ko sa enrollment form?”

“What do you mean?”

“Like what will be my surname?”

Pabiro akong inirapan nito.

“Jackson, obviously.”

“Will that be fine?”

Pinagkrus naman niya ang matipuno niyang mga braso sa matipuno niyang dibdib. Hindi ko naman maiwasan ang mapasulyap doon.

“Bakit hindi? Kasal na tayo. Kilala na rin ng marami ang pangalan mo.”

I frowned as I remember his interview from last time.

“Hindi ba’t ang pagsabi ng pangalan ko sa publiko ay mas delikado? Lalo na’t hahayaan mo akong pumasok sa kolehiyo.”

“No one will dare touch nor hurt the husband of Mario Jackson, honey.” He said with dominance. “Remember that.”

I don’t know if he said that out of cockiness, or he really is that confident that ton of people fear him to even dare get close to me.

Pero noong laban niya lang sa ibang clans nitong nakaraan ay napatunayan na nito na isang banta lang niya ay karamihan sa kanila naduduwag na.

Jackson’s are that powerful huh.

It’s even too scary for me to just use the last name.

Bridgette Jin Jackson.

Chapter Twenty-Six

I can’t sleep.

Wala ako nagawa kung hindi ang mapahilamos bago umupo sa kinahihigaan. Kanina pa ako papalit palit ng pwesto at higa, tila ba tinatantsa ang pinakakomportableng posisyon para lang tuluyan na makatulog. Pero kahit ata magpagulong gulong ako sa buong kwartong ito ay hindi pa rin ako makatulog.

Nandito ako ngayon sa master’s bedroom, sa kwarto namin ng kupal. Alam kong nasabi ko na lilipat ako ng kwarto. But believe me, I checked the guestrooms earlier and they’re all locked! Tinanong ko naman kay Mario kung na saan ang susi para makalipat ako.

But that guy just smirk at me and say, “Mrs. Iya has the keys.”

Sinong niloloko niya? Malamang may duplicate keys ’yon, siya may-ari nitong bahay! Dapat din pala ay magpagawa din ako ng para sa akin.

Hindi rin ako pwede matulog sa office ko. Wala pang kahit anong couch or sofa doon. And I’m too prideful to even sleep in the living room. Ayaw ko namang madatnan niya akong tulog sa sala at alam kong pagtatawanan lang ako lalo no’n. Kaya wala na ako nagawa kung hindi maparito at hintayin na lang dumating si Manang Iya bukas para sa susi.

Kinuha ko ang cellphone ko na nasa side table para makita ang oras. It’s already 11pm and he’s still not here. It’s not that I’m worried or I’m looking forward to be with him, okay? Medyo nakakapagtaka lang…

Bumuntong hininga ako bago mapagpasiyahang tignan ang mini fridge na nandito sa kwarto para makapaghanap ng gatas. Baka sakaling ito ang magpatulog sa akin. Pero puro tubig, sodas, at beer lang ang laman nito. Hindi na ako nagdalawang isip pa na lumabas ng kwarto para pumunta sa kusina.

Bago pa ako tuluyan makalapit sa hagdanan ay pansin ko ang nakaawang na pintuan sa office ni Mario. I can’t help myself but to take a little peek. And as expected I saw him working on some papers. Pabalik balik rin ang tingin niya sa laptop kung saan nagrereflect sa suot niyang salamin ang liwanag ng gadget na ito.

It’s late. Malapit na mag-hating gabi. Hindi ba ito napagod sa buong araw?

I didn’t know that he wear glasses. But what do I expect, of course it looks good on him. Seeing him work so seriously, with his glasses on, makes my insides want to be squeeze in a pleasurable way. If that makes sense.

Napailing naman ako sa mga naiisip at bahagyang tinapik tapik ang pisnge. Sa tingin ko kailangan ko na matulog. Dama ko ang pagod pero hindi talaga ako mapakali. Pakiramdam ko kahit uminom pa ako ng katerbang galon ng gatas, hindi pa rin mapapanatag ang loob ko hangga’t nandoon ako sa kwartong iyon.

“Can’t sleep?”

Muntik pa ako mapatalon sa kinatatayuan nang marinig ko magsalita si Mario. He’s still staring at his laptop. Baka nasulyapan niya akong sumisilip sa kaniya nang hindi ko namamalayan? Fuck, nakakahiya.

Namumula man ay tuluyan ko na binuksan ang nakaawang na pinto at tuluyang pumasok sa loob ng opisina niya. Umangat ang tingin niya sa akin nang nasa gitna na ako ng silid.

“I think I really need the key.” Sabi ko rito na siyang ikinataas niya ng kilay. “Kahit isa lang sa mga guestrooms, ayos na ako matulog doon.”

“Hindi ba’t sinabi ko na sa’yo na kay Mrs. Iya—”

“Imposibleng wala kang duplicate key.” Pagputol ko sa kaniya. “Tama na ang pang-aasar Mario. Just give me the keys so I can sleep.”

“Smart.” He smirked. “Paano kung ayaw ko ibigay?”

Sinamaan ko ito ng tingin. “Stop messing around.”

He hummed and leaned back at his chair. “Or what? May magagawa ka? Should I be scared?”

Patience. Please, give me patience.

Narinig ko itong matawa sa hindi ko pagsagot. Binuksan niya ang isa sa mga drawer sa lamesa niya at may kinuha doon.

“Ito ba magpapatulog sa’yo?” Sabay angat ng isang susi at marahang winagayway sa akin. “Come and get it then.” He dared smugly.

Napakuyom ako ng kamay nang maramdaman ko ang pagkalabog ng dibdib ko. I bite the inside of my cheeks as I took a step forward.

Lalapit lang ako at kukunin ang susi, how bad can it be?

Mario turned his swivel chair to face me as I got behind of his desk. Kukunin ko na sana ang hawak niyang susi nang bahagya niyang ilayo sa akin iyon.

“Not so fast, honey.” Sabi nito na siyang lalong ikinalakas ng tibok ng puso ko.

Kaya ayaw ko masyado lumalapit sa lalaking ito. Napakadelikado. Lalo na’t kami lang dalawa sa bahay na ito.

His office may be big enough for us, but the thought of being this close to him makes my breath hitched. Para bang nasisikipan ako, gusto ko kumawala. But at the same time, I want to get closer and closer…

“Sigurado ka ba na itong susi na ito ang makakapagpatulog sa’yo?” He asked as he play the key on his fingertips.

“I’m sure of it.” With full of conviction.

He hummed and nodded. Tinignan niya pa ako saglit na siyang unti-unti kong ikinapula. Masyado maaapoy ang mga tingin niya sa akin. Pakiramdam ko ay napapaso ako rito.

He extend his arm, handing me the key. Napahinga ako nang maluwag at kukunin na ulit iyon sa pangalawang pagkakataon.

But I should’ve known better. Dapat sa una pa lang ay alam ko nang hindi niya ibibigay ito nang gano’n lang.

Napasinghap ako nang bawiin niya ulit ang susi palayo sa akin at hinila ang umaabot kong kamay. Muntik pa ako mapasubsob sa kaniya kung hindi ko kaagad naibalik ang balanse sa sarili. Pero nanatili akong nakayuko sa kaniya. Hawak niya ang kamay ko, habang ang isa ay nakatukod sa arm rest ng upuan niya. It’s like I’m the one cornering him this time.

Nakita ko namang ibinulsa niya ang susi na siyang ikinainis ko.

He’s playing with me again.

“Mario—”

“I can do so much better than this key, honey. I can make you sleep in so much ease. Hindi ba’t nagawa ko na rin iyon sa gabi ng kasal natin? I can do it again if you want to.” He smirk and leaned his face on the palm of my hand. “I’ll take care of you.”

Wala ako nagawa kung hindi ang mapalunok sa sinabi nito. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Ito na nga ba ulit ang kinakatakutan kong mangyare.

“No.” I object, more on to myself than to him. “Just give me the key.”

Napahimig ito at parang hindi pinapakinggan ang sinabi ko. Pinapaulanan niya ng munting halik ang palad ko na parang nagbibigay kuryente iyon sa bawat haplos ng labi niya sa akin. Napakagat labi ako sa ginagawa nito at ramdam kong nanghihina ako sa paglipas ng mga segundo.

“C’mon, Bridge. I can make you feel better.” He said lowly.

Pakiramdam ko ay lalo akong hindi makahinga nang maayos. Alam na kaya niya na malaki ang epekto sa akin kapag tinatawag niya ako sa pangalan ko? His timing is impeccable, I feel like I’m going to actually accept his offer…

No!

Bridge, wake up.

Just get the damn key.

Get the key—

Mario pull my hand even further and smash our lips together. Nanlalaki ang mga mata ko sa ginawa nito. Ang isa kong kamay ay awtomatiko kong nilagay sa balikat niya para maitulak ang sarili palayo sa kaniya. Pero bago pa man mangyare iyon ay nilagay na niya ang isa niyang kamay sa batok ko dahilan para mas maipalalim ang halikan namin.

I feel like I’m drowning on every stroke of his lips on mine. He even bit my lower lip which made me gasp and he take this as an opportunity to kiss me deeper as his tongue starts to explore every corner of my mouth. Para akong nanghihina sa bawat sipsip niya sa nanlalaban kong dila hanggang sa ’di ko na namalayan na ikinandong na niya ako sa matitikas niyang mga binti.

Fuck, am I falling for it again?

My moans slightly became uncontrollable as I felt his groin on mine. Naka-pajama na ako kaya ramdam ko ang katigasan niya kahit na naka-slacks pa siya. My mind is on whirlpool as I unconsciously grind on him. Nararamdaman ko pa ang pag-ngisi niya sa bawat galaw na ginagawa ko.

Nanginginig pa ang kamay ko na haplusin ang matipuno niyang dibdib. Parang natutuwa pa siya sa ginawa ko kaya mas inigihan niya ang paghalik sa akin.

But little did he know…

My free hand got lower and lower, until I reach for his pocket. I immediately felt the cold metal and grab it. Agad ako humiwalay ng halik at hinihingal na ipinakita sa kaniya ang susi na hawak ko.

“Matutulog na ako.” Mahinang sabi ko rito habang taas baba ang dibdib ko sa hingal.

Muntikan na.

Napaiwas ako ng tingin sa mapang-akit niyang labi. Mabasa-basa pa ito, ebidensya ng pagtatalik ng mga labi namin. Itinulak ko na ang sarili patayo at palayo sa kaniya na siyang hinayaan lamang ako.

“Good night.”

Mabilis ako naglakad papalabas ng office at hindi na siya hinintay na makasagot. Hindi ko na inabala pang isara ang pinto pero dapat isinara ko na rin iyon para hindi ko na marinig ang nakakainis na tawa ng lalakeng iyon.

Nakakahiya.

Anak ng bwisit.

Nakakahiya talaga!

Muntikan na ulit

iyon

, Bridge!

Sa tingin ko ay hindi rin ako makakatulog agad kahit saan mang kwarto ako matulog dahil sa nangyare kanina.

---

“Magandang umaga, Bridge.”

Ngiting bati sa akin ni Manang Iya pagpasok ko sa dining area. Saktong 7:30am na ako natapos mag-ayos at maghanda para sa enrollment mamaya.

“Magandang umaga din po, Manang.” Ngiting bati ko pabalik nang makaupo ako.

“Kamusta ang tulog mo dito? Naging komportable ka naman ba?” Tanong niya habang nagsasalin ng juice sa baso ko.

“Ayos naman po.” Sagot ko na lang at agad na napainom sa basong sinalinan niya.

Hindi naging maayos ang tulog ko. Nakailang ikot din ako sa kama sa guestroom. Walang pinagkaiba sa kwarto namin ni Mario, hindi pa rin ako ganoon makatulog nang maayos. It’ll be a lie kung sasabihin kong namamahay ako dahil iisang tao lang talaga ang gumugulo sa isipan ko kaya hindi ako makatulog!

And speaking of the devil himself…

“Mrs. Iya, coffee.” Agad na utos nito pagkapasok niya.

Iniwasan ko na lang siya ng tingin at pinagtuunan ang pag-inom ng juice. Pero halos maibuga ko rin iyon nang maramdaman ko ang paghalik niya sa pisnge ko.

“Good morning, honey.” Natatawang bati niya at umupo na sa harapan habang ako ay inuubo pa dahil sa pagkasamid.

Agad na lang ako inabutan ng tissue ni Manang pagkabigay niya ng kape sa kupal. Makahulugan pang nakangiti sa akin si Manang, tila nakita niya pa ang mabilis na pagbati ni Mario.

Walang good sa morning! Hindi ako nakatulog

nang

maayos

dahil sa’yo!

Sinimulan ko na ang pagkain sa almusal ko. It’s fried rice, eggs, and bacon! Kulang man ako sa tulog, ibabawi ko na lang sa pagkain.

Napasulyap ako sa kasama ko na may hawak na cellphone habang nagkakape. Tanging tinapay lang ang kinakain nito.

That’s news to me. Ngayon ko lang napansin na hindi ito masyado kumakain ng agahan.

“You’re a busy man, bakit kape at tinapay lang ang almusal mo?”

I instantly want to get eaten by the floor on what I’ve just said. Iniisip ko lamang iyon pero hindi ko namalayan na nasabi ko iyon sa kaniya.

Bahagya ito napataas ng kilay. “It’s just what I preferred.” Sagot niya at umukit ang ngisi sa labi niya. “Are you concern?”

Hindi naman ako makasagot dahil baka marinig ni Manang Iya ang bangayan namin kaya inirapan ko na lang siya na siyang ikinatawa niya.

“Hintayin mo ako mamaya, ihahatid kita sa university mo.” Sabi niya.

“Why? Bakit hindi na lang si Maddox maghatid sa akin?” Takang tanong ko

“Wala si Maddox dito. May pinadala akong papeles sa kaniya. Though hindi kita masasamahan sa enrollment mo. Someone will be there to assist you, so don’t worry.”

Napakunot-noo ako dito. “Sino naman?”

“HERO!”

Hindi maitago ang tuwa sa mukha at boses ko nang makita ko ang matalik kong kaibigan sa tapat ng gate ng university. Malaki rin ang ngiti nito nang makita akong lumabas sa kotse. Pero agad din siya napaayos ng tayo nang bumaba rin sa driver seat si Mario. Napa-bow si Hero sa amin nang tuluyan kami makalapit.

“Good morning po, Lord Mario, Young Master.” Bati nito.

Napatango si Mario sa kaniya kaya umayos na ulit ng tayo si Hero. Magsasalita na sana ako nang may tumawag sa kasama ko.

“Kuya Mario!”

Kita namin si Claudia na kakahatid lamang ng driver niya at dumeretso na sa amin. Nakipagbeso ito kay Mario, at medyo nabigla pa ako nang magbeso din sa akin ito.

“These two will assist you in your enrollment. Mr. Gonzales will be your guard as usual. Sasamahan naman kayo ni Claudia since she’s been studying here since highschool.” Pag-imporma ni Mario sa akin.

Napatango naman ako at kita ko naman sa mukha ni Claudia na ayaw niya gawin iyon pero wala siya magawa kung hindi ang magpeke ng ngiti dahil kay Mario.

“I have to go.” He turned to me and even gave me a peck on my lips. “I’ll pick you up later.”

Bago pa maprocess ng utak ko ang halik na ginawa niya ay nakasakay na ito ng sasakyan at nagdrive na paalis.

Doon ko lang din narealize na may nakakita sa amin. Si Hero ay may malaking ngisi, si Claudia naman ay napairap na lang sa nangyare.

“Tara na sa loob.” Yaya ni Claudia at nauna na maglakad.

Agad namin siyang sinundan at bahagya pa akong sinisiko ni Hero.

“Uyyy, may pa-good bye kiss.” Sabay aktong humahalik sa ere na siyang ikinatawa niya rin sa sarili niyang kalokohan

“Sira.” Sagot ko na lang at tinignan ang papasukan namin.

Isang malaking ‘Oxerulean University’ ang nakalagay sa taas ng gate. Nang makapasok kami, doon ko lang napansin na wala gaanong tao sa loob kung hindi ang mga staff lamang.

“Wala na bang mag-eenroll na mga estudyante?” Tanong ko dahil nagbabakasakali pa naman akong may mga kasabayan ako.

“Last week pa tapos ang enrollment. Mahigpit ang Oxerulean pagdating sa pagtanggap ng mga estudyante. Usually they stop accepting students the week before the semester starts.” Sagot ni Claudia.

“Paano pala ako makakaenroll niyan?” Kabang tanong ko.

Hinarap naman ako ni Claudia. Nakataas ang kilay nito sa akin.

“You’re already a Jackson. Your surname is powerful enough na kahit mag-enroll ka pa sa kalagitnaan ng academic year, tatanggapin ka pa rin nila.” And she look at Hero. “As for him, sabit lang siya.”

Natawa naman si Hero na siyang siniko ko para tumigil habang papasok na kami sa isang building.

“So mag-eenroll ka rin dito?” Masayang tanong ko sa kaibigan.

“Syempre! I’m still the right hand of our Young Master Bridge. Kaya kung saan ka, doon din ako. Except sa bahay niyo, ban ata ako doon.” Biro nito.

Siya naman ang tinawanan ko dahil sa sagot nito. “Anong ban na sinasabi mo?”

“Well, no one really knows where your house is.” Sabat ni Claudia nang makapasok kami sa elevator. “Kahit ako hindi alam kung saan ang bahay niyo. Kahit sila Mama at Papa Dante.”

I tilt my head as various of questions starts to circulate around my head. I am aware na marami hindi nakakaalam ng bahay namin ngayon. But is it really this serious? Am I even allowed to say where my house is? Siguro kailangan ko pang kausapin si Mario tungkol dito?

Nang nakarating kami sa registrar ay walang patumpik-tumpik na inasikaso kami agad nito. Lalo na nang marinig nila ang buong pangalan ko sa bibig ni Claudia.

“Bridge Jackson would like to enroll. Oh and this bodyguard of him too.”

Agad naman nila kami binigyan ng form na siyang sinagutan namin agad. Napatigil pa ako sa Civil Status. Mukhang napansin iyon ni Hero at sinilip ako.

“Naks, married.” Pang-aasar nito.

“Shut up.”

“Ganda ng pangalan mo diyan ah. Bagay pala sa’yo apelyido nila Lord Mario.”

Hindi ko na lang ito pinansin at nagpatuloy sa pagsusulat sa form. Nang makarating ako sa guardian or person to call in case of emergency, ilalagay ko pa sana sila Mama. But I remember malayo na sila. And I’m already married. I sighed and put Mario’s name.

“Paano sa address ko?”

Hindi ko rin natatanong kay Mario kung ano address namin. Pero sinasadya niya rin itong isekreto sa iba, kaya mukhang hindi ko rin dapat ito basta-basta isulat kahit saan.

“Leave it blank.” Sabi ni Claudia na busy sa kaniyang cellphone.

I shrugged and do what she said. Pinasa ko na iyon at ganoon din si Hero. Pagkatapos ay may pinirmahan lang kami saglit at si Hero naman ay may nilabas na envelope galing sa dala niyang backpack. It’s his transcript of records and other documents.

“Mr. Jackson.” Tawag ng babaeng taga-registrar sa akin. “Ayos na po ’yong sa inyo. Welcome to Oxerulean University.” Ngiting ngiti na anunsyo nito sa akin habang ang isa niyang kasama ay inaasikaso pa rin ang documents ni Hero.

“Paano po ang mga dokyumento ko?” Takang tanong ko.

Homeschool lang ako, at biglaan lang din ang paglipat ko sa lugar na ito kaya hindi ko rin naisip na kailangan pa pala ng mga ganiyan kapag mag-eenroll sa isang paaralan.

“Yours is already okay. Naasikaso na ni Kuya ang lahat, pirma at form lang kailangan sa’yo.” Sabat ni Claudia.

Napatango na lamang ako at nagpasalamat sa babaeng nasa registrar. Ilang saglit pa ay natapos na rin si Hero.

“Anong kurso kinuha mo?” Tanong ko rito.

“Edi parehas lang din ng sa’yo.” He shrugged.

“Okay lang sa’yo?” Kunot noong tanong ko. “Wala ka bang ibang gusto pag-aralan?”

Napakamot ulo naman siya. “Hindi naman ako mahilig mag-aral, alam mo naman iyon. Kaya kung ano na lang kunin mo, edi doon din ako. Bodyguard mo nga ako diba?”

Napatingin ako kay Claudia na busy pa rin sa cellphone niya pero napaangat din ito agad ng tingin sa akin.

“My job here is done. Kung gusto niyo maglibot-libot dito, kaya niyo na ’yan. Alis na ako.” Napatingin pa siya saglit kay Hero na siyang nginisian ng isa.

Kita kong bahagya namula si Claudia doon pero tinago na lang niya iyon sa pamamagitan ng pagtataray at umalis na.

“Salamat.” Habol ko sa kaniya.

“Sungit talaga no’n sa akin.” Sabat ni Hero habang pinapanood ang papaalis na Claudia.

“I wonder why?” I sarcastically asked Hero which made him laugh a little.

“It’s just one time, dude.” Depensa nito na siyang kina-iling ko.

Nang makalabas kami ng building ay sinubukan na naming maglibot-libot. Malaki ang unibersidad na ito, sa sobrang laki ay kailangan pa ng mapa para sa mga unang beses pa lang makapunta rito katulad namin.

They have various of cafes and restaurants inside. There also a lot of parks and study areas. Naglibot din kami sa iba’t ibang pwesto ng mga kursong nandidito. I like how they have their distinct features of each courses.

“Bridge?”

Napatigil kami pareho ni Hero sa paglalakad nang may tumawag sa akin. I turned and saw a man wearing what seems to be like an all white uniform.

“Saide?”

Kung hindi ako nagkakamali, siya ’yong stepbrother ni Colline. Siya ’yong nakausap ko no’ng reception.

Ngumiti ito sa akin. “Hey, dito ka rin nag-aaral?”

Lalapit na sana ito sa akin nang humarang si Hero sa pagitan namin. Bahagyang napataas ng kamay si Saide dahil sa pag-iba ng aura ni Hero. Kanina ay patawa-tawa lang ito habang naglilibot kami, ngayon sobrang seryoso na nito. It’s his protector mode or something.

“Hero, it’s okay.” Sabay hawak sa balikat niya.

Saglit niya pa tinignan si Saide bago umalis sa pagitan namin. Pumirmi siya sa likod ko pero nanatiling inoobserbahan ang bagong dating.

“Yeah, dito na ako mag-aaral. Sorry about that.”

He chuckled. “It’s fine. No worries.”

Napatingin ako sa paligid at mukhang nasa Medicine field na kami dahil sa malaking building na may nakasulat na ‘Oxerulean Hospital’.

“Nagtratrabaho ka rito?” Tanong ko.

Umiling naman siya. “Nope, estudyante pa lang.” Sabay pakita ng ID niya na nakasabit sa leeg niya. “2nd year this upcoming semester. Ikaw?”

“1st year. 2nd year ka pa lang pala?” Takang tanong ko.

Napakamot ito ng ulo. “Graduating na sana ako ngayon sa pre-med ko. Kaso nahuli ako ng tatlong taon. Siguro kung hindi ko naihabol ang isang taon baka naging magkaklase pa tayo.”

Napatango naman ako. “Ako rin medyo nahuli. Pero naihabol ko naman ang mga taong kulang ko sa pag-aaral.”

“Wait, how old are you again?” Tanong niya.

“18.” I shrugged.

“Oh sakto lang naman pala. Ako nga 25 na. Balak ko sanang hindi magkolehiyo, kaso I eventually go since my father insisted.” Nahihiyang sabi nito.

“You’re still in your 20s. Kaya mo yan. Ako nga ngayon lang makakapasok sa ganitong unibersidad.” Ngiting sabi ko rito.

“Ganoon ba? Homeschool ka since highschool?”

Napatango naman ako.

He just nodded too at my answer. “Well I don’t really know the difference. Siguro mas masaya kasi may mga kasama kang maghihirap sa pag-aaral.” We both laugh at his comment. “But if you need any help, I’ll be willing to help if I have the time. Especially si Claudia, parehas kayong 1st year. I guess your stay here will be fine.”

“Thank you.” Masayang sagot ko rito. “Ayos lang kasama ko rin naman si Hero. Pareho kaming Business ang kinuha.”

“Then that’s great.” He warmly smiled.

“Saide! Tara!”

Napalingon kami sa mga lalakeng nakaputing uniform din. Mukhang mga kaklase niya.

“Alis na ako. May kailangan pa kasi kami asikasuhin bago mag-start ang semester.” Paalam nito sa akin.

“Sige. See you.” I waved.

He wave back and turn to his classmates.

“Nandito na raw si Lord Mario.” Aniya Hero.

Nilingon ko ang kaibigan ko. “Why would you do that? Bumati lang ’yong tao.”

Napairap siya at nagsimula na kami maglakad papunta sa gate. “Bridge, kung mainit ang dugo sa akin ng asawa mo. Walang wala sa init ng dugo niya doon sa Saide na iyon. Kita mo naman nangyare noong kasal niyo.”

Right…

Ayaw ko na isipin pa ang nangyare pagkatapos ng paghaharap nilang dalawa. Pakiramdam ko hindi ulit ako makakatulog kung iisipin ko pa ulit iyon nang husto.

“Kaya kailangan tratuhin mo ’yong tao ng ganon? He’s still Colline’s stepbrother, kumbaga Tito ni Claudia ’yon. Buti na lang mabait ’yong tao at hindi kasing ugali ng mag-ina.”

Natawa ito sa komento ko. “Kung sabagay. Pero mabuti na ’yong nag-iingat. Seloso pa naman ang asawa mo.” Sabay taas baba pa ng kilay sa akin.

“Seloso ka diyan.”

Kung dati, kapag naririnig kong nagseselos si Mario ay todo deny at naiirita ako. Ngayon napapanguso na lang ako dahil sa ngiting kumakawala sa mga labi ko.

Am I going insane?

Why hearing him being jealous makes me feel…

happy?

“Hala napapangiti. Aminin mo na kasi.” Sabay turo pa sa pisnge ko.

“Na ano?” Inis kong sabi rito.

“Na kinikilig ka.”

“Manahimik ka, Bayani.” Sabat ko rito.

“Kunyare ka pa.” Sabay tawa.

Inirapan ko na lamang ito.

“Pero seryoso, Bridge. Iba ’yong ihip ng hangin nang magharap sila Lord Mario at Saide sa reception. Alam kong hindi naman maiiwasan na makipagkaibigan ka sa iba. But be careful.”

Napakunot noo ako. “Why? Porket makikipag-kaibigan ako sa ibang tao, lahat sila may potential na saktan ako?”

He shrugged. “Hindi naman sa gano’n.”

“Ano pala?”

Nang malapit na kami sa gate ay tanaw ko na ang kotse ni Mario sa labas.

“I just feel like…”

Kita naming lumabas ito sa driver seat. Natanaw niya agad kami at bahagyang kumaway sa akin.

“…Lord Mario is the type of guy that will kill anyone who makes a move on you.”

Halos mapatigil ako sa sinabi niya.

“Without hesitation.”

Chapter Twenty-Seven

“How’s the university?”

Rinig kong tanong ni Mario at pinutol ang nakakabinging katahimikan na namamagitan sa aming dalawa simula nang sunduin niya ako.

“It’s okay.” I muttered.

I’m trying my best not to look at him. Pero pansin ko pa rin ang mabilis na pagsulyap niya sa akin sa peripheral vision ko.

Am I being awkward right now?

“What’s with the mood?” Tanong niya ulit. “You don’t like Oxe? Gusto mo ilipat kita ng ibang school?”

Nanlaki naman ang mata ko at tuluyang napaharap sa kaniya.

“No! I do like it. I swear!”

I saw him smirk and it dawned me on how my voice just raise. Nakakagulat naman kasi ang sinabi niya. I like the school, kaya bakit pa ako lilipat. Tsaka hindi naman iyon ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito.

“Mabuti kung ganoon. It’s my alma mater after all.” Pagbabahagi nito sa akin.

Napukaw naman nito ang interest ko. “Doon ka nag-aral noon?”

Tumango siya. “Yup. Though Electrical Engineering kinuha kong degree.”

Ako naman ang napatango sa sinabi nito at nilipat muli ang tingin sa dinaraanan namin.

Electrical engineering? Kung sabagay hindi na ito nakakapagtaka dahil naalala ko na ang pinaka- negosyo

ng mga Jackson ay weaponry. Hero did say that Mario built some famous weapons na talagang kinakamanghaan ng iba, katulad na lang ng mga tauhan namin na talagang determinadong hulihin ako para lang sa sandatang gawa ng clan niya. Kahit nga ang natatangi kong kaibigan ay nangangarap na magkaroon ng baril na galing sa mga Jackson.

I don’t get it.

It’s just weapons. Kahit ano pa man itsura niyan, ganoon din naman ang gamit nito. Marami rin namang mga companies na gumagawa ng high-quality na mga sandata. Kaya ano naman ang meron sa sandatang gawa ng isang Mario Jackson?

I guess I will never know. Wala naman akong balak humawak ng ginagawa nilang sandata. I’m trying to live a normal life, even though I’m from a mafia clan and married to a mafia boss. Although it’s not like I’m going to use it on someone.

I’m not like him.

“I just feel like Lord Mario is the type of guy that will kill anyone who makes a move on you. Without hesitation.”

That’s what Hero said that kept bugging my mind.

Simula nang ikasal kami alam ko sa sarili ko na medyo nagbago ang pakikitungo ko rito dahil sa naisip ko na wala naman na ako magagawa sa sitwasyon ko kung hindi ang tanggapin na lamang ito. Kumbaga parang pasan ko na ang bigat ng mundo dahil sa makukulong lang ako lalo sa mundong kinakamuhian ko at sa lalakeng kinakatakutan ng marami.

But…

Mario didn’t do anything but listen to me.

Lahat ng gusto ko, it seems like sinusunod at tinutupad niya ang mga iyon.

Akala ko no’ng una ay palabas niya lang ang pagsabi sa akin na gagawin niya ang lahat ng hinihiling ko at tutuparin ang mga pangarap ko sa buhay para lang pakasalan ko siya. Pero kahit makasal na kami, parang patuloy niya pa rin tinutupad ang mga matagal ko ng gustong gawin sa buong buhay ko. Ang paghinto niya sa mga trainings ko, ang bahay na pinagawa niya, ang pag-aaral ko. He did all of it just because that’s what I want.

So hearing this warning bring me back to reality.

My husband is still part of the messed up world I hate.

My husband is still a mafia boss.

No matter how kind he is towards me.

He can still kill people.

Without any hesitation indeed.

Ayaw ko pa rin maging involve sa mga ganoong bagay. Kahit matagal na akong parte sa pamumuhay na iyon dahil sa pamilya ko, at ngayong kasal ako sa kaniya, ayaw ko pa ring isabuhay ang mga ito.

Having a crush on him is one thing.

But being too comfortable and attached to him might bring danger not just to me, but to other people who I will meet in the future.

Paano nga kung hindi niya magustuhan ang mga magiging kaibigan ko? It’s like I’m walking in thin ice.

Napalingon ako sa kaniya. He’s driving the car with such ease and even humming to the song that is being played on the radio.

Napansin niyang nakatingin ako sa kaniya.

“What?” He asked.

Umiling lamang ako.

Kung magiging maingat ako, wala naman sigurong patayang magaganap. Maybe mentioning to him about seeing Saide in the university is not a great move to do. At nasa college na ako, malaya naman ako makipagkaibigan kung kaninuman.

Mario is already 28. He’s matured enough. He’ll understand about me having friends. Hibang lang itong si Hero. At bakit naman may gagawa ng ‘move’ sa akin? Wala namang ganoong magaganap siguro.

Sana nga wala.

---

Days had passed, and it’s weekend already.

Sa Lunes ay magsisimula na ang semester namin sa university. Nitong nakaraang mga araw ay wala ako inasikaso kung hindi ang magbasa ng libro patungkol sa kursong kinukuha ko. Wala naman ako masyadong ganap, might as well read in advance.

Sinubukan ko ring magpunta sa mall para makabili ng mga gamit pangpasok. Akala ko ay hindi ako mapapayagang lumabas, but Mario did let me. Siya pa nga ang sumama sa akin doon kahit pwede naman akong ipahatid at ipabantay kay Maddox.

Hindi pa rin kami nagsasama sa iisang kwarto, ’cause I refuse to do so. Pero napapansin ko na lagi rin itong busy sa trabaho niya. Naaabutan kong ito may inaasikasong trabaho sa office nito tuwing nadaan ako roon. But he never fails to join me on breakfast, lunch, and dinner.

Nang sinabi ko ngang gusto ko magshopping ng mga gamit, he was in the middle of discussing something with Maddox. But he dropped all of his work just to join me to the mall.

He’s somehow attentive when it comes to my needs and wants. Lagi pa rin ako inaasar nito, pero napapansin ko namang nakikinig ito parati sa mga sinasabi ko at umaakto namang may interes siya.

Seriously, ilang babae o lalake na ba ang nakarelasyon niya? Mahahalata dito na marunong siya mangsuyo at magpahulog ng tao.

But I won’t fall for it.

Hindi ko alam kung hanggang kailan kami magiging ganito. But I will never fall for it! Ayaw ko!

“Magbihis ka mamayang gabi. Something formal. May a-attend-an tayong party.”

Napatigil ako sa pag-subo ng tanghalian ko nang marinig ang sinabi niya.

Bahagyang kumunot ang noo ko. “Party?”

“Business.” Maikling sagot niya sabay subo ng ulam naming gulay.

I groaned. “Kung itong business na ito ay konektado sa karumaldumal na trabaho mo, I’ll pass.”

He chuckled. “Don’t worry. It’s not that kind of party. It’s a charity event that Auntie Roxanne will host on. At dahil business partner kami ni Auntie sa isang clothing line, kailangan nandoon ako. And since you’re my beloved husband, you should be there too.” Sabay taas ng kilay nito sa akin.

“Oh.” I nodded.

“Do you want to go? Kung ayaw mo, ako na lang ang pupunta.” Sabay bumuntong hininga pa at matamlay na ginalaw ang pagkain.

He’s pouting like a kid. Umaaktong nagtatampo ito at naglulungkot-lungkutan na siyang ikinairap ko. He’s older than me but he acts like this. I don’t hate it, though I low-key find it… cute?

Nevermind.

Sinabi ko naman sa kaniya no’ng nakaraan na gusto ko matutunan ang takbo ng clothing line business nila, kaya magandang opportunity rin ito para sa akin. And it’s a charity event, nothing bad will happen. I guess.

“It’s okay. I’ll be ready later.” Sabi ko at nag-iisip na agad ng pwedeng masuot mamaya. 

Mabuti na lang at marami nabiling mga formal suits si Mama sa akin sa mga nakaraang taon. Mukhang lahat ng mga ’yon ay pinadala na nila dito kaya marami ako pwedeng pagpilian.

Agad naman umukit ang ngisi sa labi niya at masaganang kumain ulit ng kaniyang pagkain. Napaiwas na lang ako ng tingin at napanguso para maiwasan ang pagtakas ng ngiti ko.

He’s cute.

“Sa Lunes na pala pasok mo.” Aniya Mario. “Simula no’n ay mas magiging busy na ako sa trabaho, kaya baka mas madalas ka nang ihatid sundo ni Maddox.”

Dahan-dahan ako napatango dito. Hindi ko naman alam ang sasabihin kaya nanatili akong tahimik at tinuon ang pagkain.

Magsasalita na sana siya nang marinig namin ang pagpasok ni Maddox sa dining area. Yumuko ito sa akin saglit bago dumeretso kay Mario. May binulong ito dito na siyang nagpatigil sa isa. Dahil ata sa kung anuman ang sinabi ni Maddox, naging seryoso ang ekspresyon ni Mario. Nawala ang mapanglokong tingin at ngiti nito.

Nagpunas siya ng bibig at tumingin sa akin. “I’m done. I’ll go back to work.”

Hindi na ako hinintay nito na magsalita at tumayo na sa kaniya inuupuan. Agad na sumunod si Maddox nang naglakad na palabas ang boss niya at naiwan akong nagtataka.

“Oh saan si Lord Mario? Tapos na siya kumain?” Saktong lumabas si Manang Iya na may dalang pitchel ng juice.

“Mukhang gano’n na nga po.” Sagot ko at pinilit na magpatuloy sa pagkain.

Nang maubos ko na ito ay tumayo na ako agad at nagpaalam kay Manang Iya. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko pero mas pinapangunahan ako ng aking kuryosidad at umakyat na sa ikalawang palapag ng bahay. Dahan-dahan na ako naglakad nang makarating ako malapit sa office ni Mario.

Bahagya itong nakaawang at nang sumilip ako ay likod ni Maddox lang ang nakikita ko dahil sa nakabantay lang ito sa pintuan. Pero naaaninag ko naman si Mario kahit papaano na may kausap sa telepono.

“And I don’t care. Matagal ko na sila sinisingil at ano na namang rason ang ibabato nila sa akin?”

Nakakunot ang noo nito sa kausap niya. May dala siyang baso na may lamang alak. Sumisimsim siya dito na para bang kahit papaano maiibsan nito ang inis na nararamdaman niya.

“What? He committed suicide?” Then he laugh in a sarcastic way. “Sa sobrang pagkabaon niya sa utang, tatakasan niya lang ako? Hindi niya ba alam na billion billion ang utang sa akin ng gagong iyon?!” He shouted and even slam the glass on the desk.

I flinched as I saw the shards of the glass wound his hand, but he didn’t mind it at all.

“Akala ko ba binabantayan niyo? Bakit hinayaan niyo makatakas ng gano’n?”

Lalo lang ako napangiwi nang ikuyom niya ang kamay niya at tumutulo na ang dugo niya sa desk.

“If you’re doing your job properly, then fucking act like it!”

This is the first time that I saw him this angry. Tuwing kaharap niya ako ay lagi itong mapagbiro at mapangloko. Naiinis pa nga ako na palagi itong kalmado. Tumatahimik at seryoso lang siya tuwing may hindi siya magustuhan sa sinasabi ko.

But this is different.

“Ano gusto niyo? Ako pa ang pumunta diyan? I can’t go there, and my hands is already full as it is.” Sabay hilot sa kaniyang noo sabay baba ng telepono.

Napaupo siya sa kaniyang swivel chair saktong nag-ring ulit ang telepono niya. He answered it and put it on speaker this time.

“Who’s this?”

“Hey babe, what’s with that tone? You seem stress.”

Parang ako napako sa kinatatayuan nang marinig ko ang mapang-akit na boses ng isang babae sa tawag.

And did she call him babe?

“I am. And why are you still calling, Latrice. Paano mo nakuha itong number ko?” Si Mario sabay sandal sa kaniyang inuupuan.

Latrice? Sino naman ’yon?

Hindi ko maiwasang mapasimangot.

Is he cheating on me? Hindi pa ganoon katagal simula nang ikasal kami tapos may kinakalantari na agad siyang iba?

What happened on being faithful to me? Palabas niya lang din ba iyon?

I felt some uneasiness in my heart but ignore it and listen to them more.

“I have my ways. Kung stress ka, bakit hindi mo ako papuntahin diyan? Alam ko naman kung paano

pawalain

’yang init ng ulo mo.“

I don’t know what to feel. That girl is completely flirting with him. Sino ba talaga ito?

I heard Mario unhumourous chuckle. He still look stress on what happened earlier. Hindi ko alam kung gagaan ba dapat ang loob ko pero mukhang hindi naman siya ganoon natutuwa sa babaeng katawagan.

“I’m already married, Latrice.” He responded.

“Right. I don’t get you. Why would you marry some guy like him. Dahil ba mas

makapanyarihan

ang pamilya nito

kaysa

sa pamilya ko?“

“Ibababa ko na ang tawag. Don’t ever call again. Baka kung ano pang isipin ng asawa ko.” Pag-ignora ni Mario sa tanong ng babae.

“Tignan mo nga at stress ka na sa dami ng trabaho mo. I know how workaholic you are. And I also know your stress reliever.” She said in a needy voice.

Napasimangot ako sa kalandiang taglay nito. Like really? Kasal na ’yong tao. Bakit kailangang pagtulakan pa ang sarili sa kaniya? Nauubusan na ba ng lalake sa mundo at gumaganiyan siya sa may asawa na?

And stress reliever? Anong stress reliever naman sinasabi ng maharot na ito?

“ I bet that your so called husband is no help to you. He’s only 18. Ano

maitutulong

niyan sa’yo? I bet he doesn’t even that good in bed, kaya madaling

uminit

ang ulo mo ngayon.“

Halos mapasinghap ako sa sinabi nito. The nerve of that girl! Ni hindi ko nga ito kilala at kung makapagsalita ito sa akin ng kung ano-ano? At ano naman kung hindi magaling sa kama? Argh, litong lito na ako sa usapan ng mga ’to.

Does it mean sex is Mario’s stress reliever?

I blush at the thought.

Hindi naman ito mukhang stress tuwing magkaharap kami. Kaya hindi na niya kailangan iyon. As if ibibigay ko iyon para lang maging ‘stress reliever’. I’m not that low. Kahit kasal kami walang ganoon magaganap.

Bumuntong hininga ako at aalis na sana sa kinakatayuan. Bahala sila kung anong mapag-usapan nila. Basta ako nananahimik at mamumuhay nang payapa—

“He’s only a kid, Latrice. He’s too young for that…”

Napatigil ako nang marinig ang sagot ni Mario sa katawagan.

Did he just call me a kid?

A kid?

Me?

My heart felt a stung, like it’s been stab by those words.

I can’t move. My head is swirling.

So he doesn’t treat like a husband. But just some kid.

I’m only a kid to him?

But he kissed me.

Touched me.

Does that mean it’s nothing?

Is he just playing with my feelings?

“Master Bridge.”

Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ko ang pagtawag sa akin ni Maddox. Hindi ko napansin na umalis na siya sa tapat ng pintuan at inabutan ng pamunas si Mario. The two were looking at me.

Mario…

He’s staring at me.

Like waiting for me to do something.

I didn’t know what else to do, but ran to my room.

---

“Bridge? Ayos ka lang ba? Kanina ka pa hinihintay ni Lord Mario. Pinapatanong niya kung sasama ka pa raw ba.”

Tinitignan ko ang sarili sa salamin nang marinig kong kumatok si Manang Iya. Nakabihis at nakaayos na ako kanina pa. I’m currently wearing a slim fit black Armani suit with black turtle neck underneath. I try my best to pick some gold accessories that will fit my suit, and did a little makeup to look presentable.

Pagkatapos ng pag-aayos ay heto ako, nakatulala lang talaga sa salamin at nakikipagtitigan sa sariling repleksyon.

Nang tumakbo ako papasok dito sa guestroom kanina, sinubukan akong kausapin ni Mario. Sinundan naman niya ako at kumakatok siya sa pintuan kanina. Pero dahil sa wala ako balak na sagutin siya, umalis na rin ito at hinayaan ako.

Sa totoo lang nagdadalawang isip akong sumama sa event na sinasabi niya. Pero alam kong importante ang event na ito. Importante rin ito sa akin at sa clothing line na ito ako magtratrabaho pagka-graduate ko. At tsaka alam na ng lahat na kasal na siya. Na kasal siya sa akin. For sure aabangan nila kami doon. Ano na lang ang sasabihin ng iba kapag makita siyang um-attend sa party nang mag-isa?

“He’s only a kid, Latrice.”

So I’m just a kid to him that is easy to play with huh.

My heart is aching a little, yes. it stings, yes.

But my pride? It has been hurt the most!

How dare he call me a kid?!

Ako bata? Gago ba siya? Matapos niya akong halikan, matapos niya akong suyuing pakasalan, sasabihan niya akong bata lang ako?

Kaya imbes na magmukmok ako rito, mas pinili ko na rin talaga na mag-ayos at may balak na sumama.

I’ll fucking show that creep.

Napahugot na lamang ako ng malalim na hininga at inalis na ang tingin sa salamin. Binuksan ko na ang pinto at sinalubong si Manang Iya.

“Oh nakahanda ka na pala.” Sabay ngiti nito sa akin. “Kay gwapo mo naman, Bridge.”

Kahit papaano ay naibsan ang inis ko sa kupal dahil kay Manang Iya. I guess we really do need her in this house. Kung hindi ay baka sumabog na itong bahay kapag tumagal pa.

“Salamat Manang.” Ngiti ko pabalik dito.

Pasimple naman niyang inayos ang necktie at buhok ko. I can’t help but sigh  as I remember my Mama.

I did call them, though I still can’t help but miss them. Pero kailangan kong tatagan. Ayaw ko namang mag-alala pa sila, lalo na’t mag-aaral na ako ng college.  Mag-iisang Linggo pa lang akong nawalay sa kanila, hindi pwedeng nakakaramdam agad ako ng pagka-homesick.

I unconsciously fix my suit.

I don’t know why, but I just feel nervous. Hindi lang naman ito ang party na napuntahan ko. My mom loves parties. Kaya strikto man sila sa akin, they still make it a point to have a party in our territory. Like my birthdays before I turned 18.

Marahil ay hindi na sila ang kasama ko sa mga ganoong event. At panibagong pakikialamuha na naman sa iba ang gagawin ko, but this time kasama ko na si Mario.

“Ayos ka lang ba iho? Hindi ka na nakakain ng meryenda kanina. Sabi ni Lord Mario hindi raw maayos pakiramdam mo. At ngayon mukhang hindi maipinta ang itsura mo.” Nag-aalalang tanong ni Manang Iya.

Napatingin ako sa sariling suot bago sumagot Kay Manang. “Manang maayos ba itong suot ko?”

“Aba’y oo naman. Sobrang ayos. Tiyak mai-inlove lalo ang asawa mo sa’yo.” Umaakto pa siyang kinikilig.

Hindi ko maiwasan ang mapasimangot doon.

“Tingin nga sa akin ng lalakeng iyon isa akong bata.”

Hindi ko maiwasang ibulong iyon at bahagyang nanlaki ang mga mata ko sa nang mapagtantong narinig iyon ng kaharap ko.

Manang Iya tilt her head. “Bata?”

I sighed and nodded. “I heard him said that I’m only a kid for him.” I mumbled.

“At papayag ka na ganoon lang ang tingin niya sayo?”  Taas kilay na tanong ni Manang.

Medyo nagulat pa ako sa sagot niya pero hindi ko naman maiwasan ang mapangiti.

“Syempre hindi, Manang! Hindi na ako bata at papatunayan ko iyon sa kaniya.” Taas noo kong sabi na siyang nagpatawa sa matanda.

“Ayan ganiyan dapat. Huwag ka panghinaan ng loob.” She encouraged as she pat my back as we made our way to the living room.

Pero aaminin ko na kahit medyo lumalakas na muli ang loob ko, hindi ko pa rin maiwasang hindi mapakali lalo na nang makita ko ang matipunong pigura ni Mario na nakatalikod sa amin at nakatanaw sa malaking bintana sa sa sala.

“Lord Mario.” Pagtawag ni Manang Iya sa kaniya. “Handa na po si Bridge.”

Lumingon ito sa amin at agad na nilapat ang tingin sa akin. Bahagyang lumayo si Manang sa akin nang lumakad papalapit si Mario. Abot hanggang lalamunan ang pintig ng puso ko sa sobrang kaba.

Do I look matured enough? Sinadya ko pa naman mag-all black just to look fierce. Kung sa tingin niyang isa lang akong ‘kid’, what more if other people in that event see me—

“You look handsome, honey.”

He then pick up my right hand and gave it a soft kiss on the back of it. My breath hitched, my cheeks got warm by his action and compliment.

Nakakainis, bakit ba lumalakas ang tama ko sa isang ito? Isang mapanuyong tingin ay nawawala ang galit ko sa kaniya. Para bang unti-unti niya akong napapaamo sa bawat paghawak nito sa akin.

And I hate it.

I hate having this feeling towards him.

Especially that he’s still a mafia boss who sees me as a kid.

“Mrs. Iya, ikaw na mag-lock ng mga pintuan dito bago ka umalis.” Nanatili ang tingin niya sa akin habang may inuutos.

Hindi ko na ata masyado narinig pa ang pag-sagot ni Manang dahil sa maaapoy na paninitig nitong kaharap ko. Napatikhim na lang ako at binawi ang kamay ko.

“You too.” Namumulang sabi ko at napaiwas ng tingin sa kaniya. “You look good.”

He’s wearing a black three piece suit with contrast buttons. It fits him like a glove, kaya kitang kita ang katipunuhan sa kaniyang katawan. I’m not gonna lie, if I didn’t know him, I might say that he is simply mouthwatering. Kaya hindi na nakapagtataka ang dami ng mga taong nahuhumaling sa kaniya.

He smiled. “Let’s go?”

Tumango na lamang ako at nauna na maglakad sa kaniya. Paglabas namin ay nakita ko ang nakaabang na black limousine at nandoon si Maddox na naghihintay sa labas. Pinagbuksan na niya kami ng pinto at bahagya pa ako napatingin kay Manang.

Nakangiting kumaway ito. She mouthed ‘enjoy’ and smile widely. Sinuklian ko ito ng ngiti at napakaway rin sa kaniya bago pumasok sa sasakyan.

Nang makapasok ako ay pansin ko kaagad ang spacious red interior ng limousine. I made myself comfortable on the plush leather seats as the mood lighting illuminate the luxurious amnesties. There’s also a minibar with different kinds of alcoholic drinks, and snacks. It screams luxury indeed.

Pagpasok ni Mario sa sasakyan ay kumalabog na naman ang dibdib ko nang tumabi ito sa akin. Pasimple akong umurong palayo nang umandar na ang sasakyan namin. Kahit na malawak ang loob ng sasakyan, walang wala iyon para sa akin lalo na’t kaming dalawa lang ang nandito. May harang sa driver seat kaya hindi kami matatanaw dito sa loob.

Nagpintig ang tenga ko nang marinig kong nagbukas siya ng isa sa mga champagne na nakadisplay. I watch him pour some. Binigay niya sa akin ang isang baso na siyang tinanggap ko bago siya magsalin ng sa kaniya.

Sumimsim ako rito. The delicious flavor of the drink captures my mouth. Pero parang nawawalan agad ng lasa iyon dahil sa paninitig ni Mario.

“Can you not.” Pagsuway ko rito.

“What?” He then smile sexily. “I’m just admiring my husband.”

“Yeah, right.” Mapait na pagkakasabi ko. “Husband? How can you admire a kid like me huh?”

Wala sa sariling tinungga ko ang inuming binigay niya at nilapag na iyon malapit sa mini bar.

“So narinig mo nga ang usapan namin ni Latrice.” He said.

Nang marinig ko ang pangalan ng babae ay masama ko siyang tinignan. Hindi naman siya nasindak dito, what do I expect, mas lumawak pa nga ang ngiti niya sa akin na siyang ikinainis ko.

“Ano ngayon? You’re guilty? Sino ba ’yon at ganoon ka kausapin? Para bang gustong gusto ka ikama.” Walang prenong sabi ko rito.

Lalo lamang lumawak ang ngisi nito. Fucking creep, now he find this entertaining? Pwes ako hindi natutuwa sa ginagawa niya. How dare he even talk to that girl gayong kasal na siya? The nerve of this guy.

Napairap na lang ako rito na siyang ikinatawa niya nang mahina.

“Honey, are you jealous?”

Ramdam ko ang pagragasa ng init sa aking mukha dahil sa tanong niya.

“Hindi noh!” Pagdepensa ko.

He hummed. “Really?”

“Huwag mo akong asarin, Mario. Sagutin mo na lang ang tanong ko.” Inis kong sabi dito.

Nagtaas siya ng kamay na para bang umaaktong sumusuko. “Fine, fine.” Pinatong naman niya ang isang braso niya sa likod ng upuan kaya naabot ng kamay niya ang likod ko. “She’s one of my ex fiances.”

“Ex fiance?” Kunot noong tanong ko rito.

Napangiti ito sa reaksyon ko. Maiinis pa sana ako dito nang maramdaman ko ang paghawak niya sa batok ko. He’s massaging it gently with his warm hand. It’s like telling me to relax and calm down.

“Siya ang itinakda sa akin ng ama ko bago tayo ipagkasundo. But whatever happened to us is all in the past, okay? You don’t need to worry.” Distracting me with his touch.

Sinubukan kong hindi pansinin ang mapang-akit na hawak nito at umalis sa pagkakasandal para matanggal ang kamay niya sa akin. Tuluyan ko siyang hinirap.

“Bakit tumatawag pa rin siya sa’yo?”

“She always do that kahit na cancel na ang kasal namin. Iniisip siguro niya na hindi ako seryoso sa mga desisyon ko. That’s why she keep on pursuing me on coming back and marry her.” He answered calmly.

Pinaningkitan ko ito ng mata. “You’re already married. Sa tingin niya ay hindi ka pa rin seryoso?”

He nodded. “She thinks magsasawa rin ako at babalikan siya.”

“She seems confident.” Puna ko.

“We had sex, I admit it. But it’s just sex and nothing more. Init ng katawan lang.” He bluntly said.

“Obviously it’s not ‘just sex’ for her.” Sinimangutan ko lalo ito.

“Yeah, and it’s becoming a problem.” He sighed and lean against the leather sit. “Lalo na’t nagtatampo ang asawa ko sa akin.” Acting cute with a pout.

Napasinghap naman ko rito at iniwasan siya ng tingin. Lumayo ako sa kung saan hindi niya ako maaabot tsaka sumandal sa inuupuan.

“Hindi ako nagtatampo.” Sabi ko rito. “I’m offended.”

“Tungkol saan?”

Tinignan ko siya. “You just call me a kid. At talagang sinabi mo pa iyon sa ex fiance mo. Malamang iisipin no’n lalo na hindi ka seryoso sa kasal na ito.” Bumabalik na naman ang inis ko nang maalala ang sinabi niya kanina sa Latrice na iyon.

“But you are, honey. You’re 18.” He shrugged.

“And so? Kapag hinahalikan mo ako, bata lang tingin mo sa akin?”

Natawa naman siya doon. “Of course not, honey. I see you as my husband. It’ll be weird if I imagine you as a kid, that’s a crime.”

“Then why do you—”

“Bridge.” He called.

Damnit.

Napatigil ako at hinintay ang susunod na sasabihin niya.

“Narinig mo ba talaga ang buong usapan namin ni Latrice?” Tanong nito.

Sasagot pa lang sana ako nang magsalita ulit siya.

“Alam niya na tuwing stress at mainit ang ulo ko, I crave sex. Just to make it short, sinasabi niya na bakit hindi kita gamitin to relieve my stress.” Umalis siya sa pagkakasandal at umusog papalapit sa akin. “She’s basically offering herself to me, but I obviously decline since I’m already married. I’m being faithful, my lovely husband.”

Ako naman ang napalunok sa sinabi nito. Dagdag pang palapit siya nang palapit sa akin na nakadagdag sa kabang nararamdaman ko. Awtomatiko naman akong napa-usog din sa inuupuan. Pero napamura na lamang ako sa sarili nang tumama ang likod ko sa pinakadulong parte ng sasakyan.

He smirk when he cornered me.

“That’s why I said that you’re still a kid.” He then cup my chin with his fingers. “Siguro ay mali lang ang pagkakasabi ko, and I’m sorry about that, honey. You’re so fine, handsome, cute, and sexy.” He lick his lower lip. “But you’re still too young for that. “

“Bakit hindi mo tinanggap ang offer ng ex mo? Siya na nagsabi, wala ako maitutulong sa’yo.”

“I’m not interested.”

“What do you mean?”

“Nobody looked interesting anymore actually.”

Kumunot ang noo ko. “Why? Dahil kasal ka na? I don’t think marriage is enough reason for you to stop your old habits on fucking anyone just to relieve some stress.”

He grinned. “You’re right. If I want to fuck someone else, a piece of contract won’t stop me.”

He leaned forward. Inangat niya ang aking mukha para mas matitigan siya nang mabuti.

“But I’m just too busy being yours to pay attention for someone else.”

Nanlalaki ang mga mata ko sa sinabi nito. Agad ako napahawak sa balikat niya at marahang siyang itinulak.

“S-Shut up.”

“What?” He chuckled. “Nagsasabi lang ako ng totoo.”

Napakrus ako sa aking dibdib at namumulang iniwasan siya ng tingin. “Stop it. Hindi nakakatuwang biro ’yan.”

Lumakas naman ang tawa niya na siya lalong ikinainit ng aking pisnge.

“Huwag mo nga akong tawanan!” Naiinis na puna ko rito.

“I’m sorry.” Pero patuloy pa rin sa pagtawa. “Ang cute mo kasi.”

Hindi ko siya sinagot at sinipa na lang ang kaniyang binti. Medyo tumigil naman siya sa pagtawa nang bahagyang masaktan ito sa pagsipa ko. Pero ang nakakainis na ngisi ay nanatili sa labi niya.

“Tumatawa lang ’yong tao. Masyado kang pikon.” Aniya habang hinihimas ang sinipa ko.

“I’m only a kid, remember?” I sarcastically said.

Napaayos muli siya ng upo. “I just thought that you’re not ready for that, kaya ko nasabi iyon. I don’t want her to spread rumors about you not being good in bed. Ayaw ko rin namang ipilit ang sarili ko sa’yo. Gusto ko ’yong ikaw mismo ang bibigay sa akin.” He wink.

I rolled my eyes at him. “That will never happen.”

“Sure. Just like the time na sinabi mong hinding hindi ka magpapakasal sa akin?” Pang-aasar nito.

Hindi naman ako sumagot at bibigyan na sana siya ng suntok nang saluhin niya ang kamao ko.

“Damn you.” I cursed.

He smirk. “Pikon.”

Sinamaan ko ito ng tingin at babawiin na sana ang kamay ko pero hinigpitan niya ang paghawak dito.

“Ano?!” Inis na tanong ko rito.

“You’re young, Honey. And totally a virgin in everything. So it’ll be cruel for me to just have my way to you. Ayos lang ako sa mga mahinhin mong halik at hawak, if you want to help me relive some stress. I’ll be satisfied with that.” He then leaned beside my ear. “For now.” He whispered.

Binitawan na niya ako at umusog na palayo sa akin para magkaroon ng espasyo sa pagitan namin. Kinuha na niya ang baso niya na may alak at nagpatuloy na inumin iyon.

“For now?”

He look at me. The ghost of his playful smirk is still there.

“When you turn 21, lagot ka sa akin.”

Chapter Twenty-Eight

“Mario! Bridge!”

Agad naagaw ang atensyon ng mga tao nang tawagin kami ni Auntie Roxanne pagkapasok na pagkapasok namin sa venue ng charity event.

Walang malay akong napahigpit ng hawak sa braso ni Mario dahil sa tingin ng mga tao sa amin. Most of them are wearing their own luxurious outfits that matches the elegance of the spacious, well-lit hall.

“Kanina ko pa kayo hinihintay!” Puna ni Auntie sa amin at niyakap si Mario bago ako tignan. “Mabuti at nakapunta ka rin, Bridge. Nakakagalak namang makita ka rito.” Sabay beso at yakap din sa akin.

“He wants to learn more about our clothing line business, Auntie. Kaya naisip ko rin siyang isama rito at magandang opportunity ito para magka-ideya siya sa ating negosyo.” Pag-imporma ni Mario.

“Then that’s great!” Halos mapapalakpak pa si Auntie Roxanne sa tuwa. “Masyado ring busy itong si Mario sa iba niyang trabaho. Mabuti’t nagka-interes ka sa aming negosyo, Bridge. Salamat naman at may tutulong na sa akin.” Pabiro pa niyang siniko si Mario na siyang ikinatawa ng isa.

“Hindi po ba masyado nakakatulong si Mario?” Takang tanong ko at sinibukang i-ignora ang tingin ng mga nasa paligid.

“Nako, magpapakita lang iyan kapag photoshoot niya ng mga bagong labas na produkto.” Nailing-iling pa ito.

“Auntie naman. Malaki rin ang tulong ng pagmo-model ko sa negosyo natin.” Taas-baba pa ang kilay ni Mario.

Awtomatiko naman ako napairap dito na siyang ikinatawa ng Auntie niya. Buti at hindi pa kami natatangay sa kalakasan ng hangin niya sa katawan.

But he’s not lying though.

I’m aware that his face can actually make millions, if not billions. Nakita ko na rin ang mga magazines kung saan na-feature ang clothing line business nila ni Auntie Roxanne. Needless to say, he is very dashing in different kinds of suits. Kahit ano suotin nito, modelong modelo ang datingan. Kaya siguro kahit mukha at katawan lang niya inaambag sa negosyo nila ay hindi nagagalit si Auntie niya dahil sa lakas nito manghatak ng mga customers.

Ilang saglit pa ay unti-unti nang lumalapit ang mga taong nakatingin lang sa amin kanina. Pinakilala nila ang mga sarili nila sa amin, pero pansin ko namang mas interesado sila sa kasama ko. But they still greet me, maybe as a respect since I’m currently the husband of their main interest.

Ang iba nga ay napapansin kong may bahid ng panghuhusga ang mga tingin nila. They seem to look down on me. Pero karamihan naman sa mga iyon ay gustong landiin si Mario dahil hindi naman nila tinatago ang pasimpleng matagal na pag-haplos at panghaharot nila rito.

Pinili ko na lang na huwag sila masyadong bigyan ng atensyon. Mas tinuon ko na lang ang atensyon sa ibang bisita na mukhang kakilala nila Papa kaya nakakausap nila ako nang walang problema.

Napatigil naman ang kwentuhan nang marinig namin ang emcee na magsalita at pinaupo na kami. Auntie Roxanne led us to the table in front, and there I also notice other people will be sitting with us. She briefly introduce me to them. They’re the main designers of their clothing line and important sponsors.

Madalas ay si Mario lang ang kumakausap sa kanila habang ako ay nakikinig lamang sa usapan nilang puro patungkol sa charity event hanggang sa magsalita na sa harap si Auntie Roxanne.

“Good evening, everyone!” Ngiting panimula ni Auntie nang makatayo siya sa munting entablado sa harapan. Lahat ay napunta na ang atensyon sa kaniya. “Thank you all for coming for this simple charity event dinner party…”

My eyes wandered a bit as Auntie’s speech is going. Ready ang mga photographers at reporters ngayong gabi. I can practically see them everywhere in this room. Pansin ko pa nga na may camera ring nakatutok sa amin ni Mario. Hopefully nothing much will happen tonight. Ayaw ko naman maging laman ng balita lalo na’t malapit na ang pasukan.

Nang matapos ang speech ni Auntie ay bahagya pa ako nagulat nang tumayo rin si Mario sa kalagitnaan ng palakpakan ng mga tao. Kinindatan pa ako nito bago lumakad papalapit sa stage.

Nakipagbeso pa siya sa kaniyang Auntie bago tuluyang makipagpalitan sa pwesto rito. Ngiting ngiti umupo si Auntie sa table namin at rinig kong binulungan siya ng puri ng mga kasama namin.

“Good evening, I’ll probably just going to make this short since my Aunt have already said it all.” Sabay hayag sa pwesto namin.

The guests laught a bit at his opening remarks and the photographers are going crazy. Parang kada anggulo ng lalakeng ito ay kailangan makuhanan nila. May mga bisita pa ngang pasimple siyang vinivideohan at kinukuhanan din ng litrato sa kani-kanilang mga cellphone.

Well, he is freakishly handsome tonight, there’s no denying it. Hindi nakakapagtaka ang mangha sa mukha ng bawat tao rito habang nakikinig sa kaniya.

I frowned at the thought of how many people are being crazy over him.

“Today, we gather not only to celebrate our generosity, but to make a real difference in the lives of those less fortunate. Your presence for this event is a big contribution for us to provide a glimmer of hope to those who need it most. So once again, I thank you all for joining us, and let’s enjoy the rest of the night.”

Muli nagsipagpalakpakan ang mga dumalo na siyang sinalihan ko. Kahit maikli lang sinabi nito, matino naman ang laman ng mga ito. Hindi naman ito nakakabigla, napagtanto ko namang magaling siya maghayag ng mga pormal na speeches. Well he’s not just a Mafia boss, but also a businessman

Kahit no’ng kasal pa lang namin. He gave a sweet vow to me, habang ako ay wala man lang naihanda. Mabuti’t pamilya lang namin ang nandoon at hindi naman ako na-pressure na pantayan ang mga sinabi niya sa akin. I just said what comes to my mind.

But I can’t help but wonder if his vows were true? He did say na may mga naging fiance nga siya bukd sa akin, like that girl on the phone, Latrice. Kung sila kaya ang tuluyang nagpakasal, ganoon din kaya ang sasabihin ni Mario sa kaniya?

Ewan ko ba, pero parang akong nawalan ng gana habang sineserve sa amin ang mga pagkain. Iniisip ko pa lang na papakasalan ni Mario ang Latrice na iyon, hindi na nagiging maganda ang timpla ko sa sarili…

Fuck.

Napailing naman ako. I mentally slapped myself to wake up and set things straight in my head. I’m being overdramatic. Again, ano ngayon kung makasal siya sa iba? Hindi ba’t mas maganda iyon at tahimik sana ang buhay ko? Ilang beses ko ba dapat isaisip ang mga bagay na ito?

“You’re not going to eat?” Tanong ng kakaupong si Mario. “You should eat. Wala ka pang kinakain simula kaninang lunch.” Tsaka tinuon ng pansin ang kaniyang pagkain.

Hindi ko naman siya sinagot at tinignan ang plato kong may pan-seared filet mignon. It looks really appetizing. Sinubukan ko nang kalimutan ang mga iniisip at mas inalala ang kulo ng gutom sa aking tiyan.

Kukunin ko na sana palapit ang aking plato nang kunin ito ni Mario.

“Hey—”

Agad naman ako napatigil nang ilapag niya ang plato niya sa akin. The filet in it is already cut into slices. Tumingin ako kay Mario at inatupag naman niyang hiwain ang pagkain ko dapat.

He turned to me as he noticed my gaze. “Eat.” Sabay turo sa pagkaing nahiwa niya.

I simply look around and a lot of people were mostly watching us. Kahit ang mga kasama namin sa table ay sumusulyap sa amin kahit na may sarili silang usapan. Hindi na ako magugulat kung sa simpleng aksyon na ito ni Mario ay kakalat pa sa media.

‘Mafia Boss Mario Jackson’s Secret Love Life Exposed – Acts of Sweetness to Husband Revealed’

Pfft— yeah right.

Napasimangot ako at kinuha na ang mga kubyertos tsaka na nagsimulang kumain. Muntik ko nang makalimutan na ganito siya kaasikaso sa akin kapag may ibang tao sa paligid. Kapag nasa bahay naman kami hinahayaan niya lang ako basta magkasabay kami.

Napakibit balikat ako at hindi ko na lamang pinuna ito. Mas itinuon ko na lang ang atensyon sa masarap na pagkain.

Napuno na ng iba’t ibang usapan at tawanan ang buong venue nang matapos na ang lahat kumain. Tanging mga alak na lang ang hawak ng karamihan.

“Mr. Bridge, I heard you’re going to study in Oxerulean!” Sabi ng isang babaeng designer.

Ngumiti naman ako rito. “Yes, sa Lunes na ang pasukan namin.”

“Ano namang kurso ang kukunin mo, iho?” Tanong ng isang matandang sponsor.

“Business po.” Maikling sagot ko.

“Really? Why not engineering?” Takang tanong nito. “Sikat ang mga Jackson pagdating sa weaponry. At tsaka mahilig ang mga Hill sa mga baril diba? Hindi kayong babansagang may mata ng lawin kung hindi kayo magaling sa paggamit ng mga ito.”

“Ahh…” I try to think on what to answer.

“He’s interested in our clothing brand, Mr. Wallace.” Pagsingit ni Mario sa usapan.

“And that’s wonderful, right?” Si Auntie Roxanne. “Since busy na tao ang pamangkin ko sa ibang mga negosyo nila, it’ll be a good thing if Bridge take interest in our brand. It’s a good start for him as well. Para na rin may tutulong pa sa amin sa negosyo kapag wala si Mario.”

“Kung sa bagay. Pero Roxanne mukhang matatagalan pa iyan. He’s too young.” Napapailing pa si Mr. Wallace.

“We need new ideas for the younger generations anyway.” Mabilis na sagot ni Mario. He seems calm but I can feel the rigidness of his body.

“He’s just 18, Mario. And I heard mahigpit ang mga Hill sa natatanging tagapagmana nila. Kaya hindi mo ito masyadong makikitang lumabas.” Sagot ng matanda. “I bet you’re being spoiled by your parents, huh? Balita ko ay palagi ka lang naman nasa malaking mansion niyo. With your maids and allies taking care of you. Kaya siguro ka nila pinakasal nang maaga para may mag-alaga pa rin sa’yo kapag nagtagal.” Natatawang sabi nito sa akin.

Hindi ko naman alam ang sasabihin at gagawin kung hindi ang matahimik habang bahagyang namumula ang mukha sa hiya.

Ganoon ba ang tingin ng marami sa akin? I might be spoiled, because my parents treat me the best and can practically give me anything that you can imagine. Pero hindi ko namang pinili magkulong sa mansion. O magpunta sa mga lugar kung saan bantay sarado ako palagi. It’s just our way of life.

I can’t believe someone will actually say these things to my face.

“C’mon boy, kaya siguro hindi na nakakapagtaka na hindi ka masyado makakatulong sa mga negosyo nila. Be thankful iho that your parents were successful. Kung hindi, baka hindi ka pa tapunan ng tingin ng isang Jackson–”

“Mr. Wallace.” Pagputol ni Mario sa matanda. He smiled at him.

I don’t know if it’s a smile since it looked force. Dahil siguro sa nasanay na ako sa kaniya alam ko na ang mga tunay niyang ngiti sa hindi. Pero kung titignan ng iba ay parang normal lang ito nakangiti. But being this close to him, you can probably sense something dangerous is coming.

“Can you shut up?”

Bahagyang napanganga ang matanda. “What?”

“I said, can you shut that crusty mouth of yours? Masyado na kasi nakakairita sa tenga.”

“Mario–”

“It’s Mr. Jackson, Mr. Wallace. I can’t remember being so close to you that you can call me by my first name?”

Napatingin ako sa baso na hawak niya. His veiny hands is evident on how tight he holds the glass. Parang kapag hindi pa tumahimik ang matanda ay mababato na niya ito o ’di kaya ang mabasag na ito sa kamay niya.

Halos mapangiwi ako sa ideya dahil mayroon pa siyang skintone bandages kung saan nasugatan din siya nang mabasag niya ang kaniyang baso kanina. I don’t think it’s a deep wound. Pero mas lalala lang ito kung uulitin niya muli iyon.

“Kung hindi ka pa tatahimik, should I do it for you instead?”

Kita ko ang kaba sa mukha ng matanda. Napapalunok pa nga ito habang nakatingin sa nakangiting mukha ni Mario.

Kung hindi ko lang naririnig ang mga sinasabi nito ay siguro mapagkamalan kong maayos lang ito nakikipag-usap sa kaharap. But his words are like acid.

Lahat ng kasama namin sa table ay natahimik, kahit si Auntie Roxanne ay napahalukipkip na lamang sa kaniyang upuan.

“Hindi ko alam kung saan ka kumukuha ng lakas ng loob na kausapin ng ganiyan ang asawa ko.” He tilt his head. “Ang plano ko sana ay uuwi na ako agad pagkatapos ng speech. Kaya magpasalamat ka at nandito siya, dahil kung hindi, wala akong balak na tapunan ka ng tingin, Mr. Wallace.”

Mukhang balak pa humirit ni Mr. Wallace nang pigilan siya ng mga kapwa niyang sponsors.

“Mr. Jackson, he’s just joking—”

“I hope you keep this in mind.” Pagputol ni Mario. “The boy that you’re talking about is currently the king of both the Hill and Jackson’s clan. My king. My husband. You said it yourself, siya tagapagmana ng mga Hill. Sa tingin mo kapag narinig nila ang sinasabi mo hindi ka makakaligtas sa tutok ng mga baril nila?”

Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita si Hero kasama ni Maddox na lumapit sa table namin. He looked serious, like he heard what Mr. Wallace has said to me.

Pumwesto ang kaibigan ko sa likod ng matanda at may itinutok sa gilid ng ulo nito.

Napatingin ako kaagad kay Mario. “Mario, that’s enough.”

Hindi naman nakaagsalita si Mr. Wallace at siya naman ngayon ang namumula ang mukha dahil siguro sa hiya at galit. Pero kita sa mga mata nito ang namumuong takot dahil sa baril na nakatutok sa gilid ng ulo nito.

Napatingin ako sa mga camera sa paligid, hindi na ito nakatutok sa table namin at mas inintindi ang mga nagkakasiyahang bisitana hindi pa rin nakakapansin ng tensyon na namumuo sa table namin. They purposely took their cameras away. Para bang kapag inilabas nila sa media ito, the Jackson’s clan will surely hunt them.

“If I were you, I’ll be careful. I don’t care if you’re a sponsor, I can totally replace you. Alam ko namang ginagamit mo lang ang pangalan namin para manatili ka sa industriyang ito. You know what I’m capable of, Mr. Wallace.” Then he drink his alcohol as he stares intently with the old man. “It’s not like I can’t kill you in front of these people?”

Tila pigil hinga ang mga kasama namin at inaabangan ang magiging kilos ni Mr. Wallace. Hindi na ito nagsalita at nanginginig pang kinuha ang kaniyang baso para makainom doon.

Napabuntong hininga ako at tinignan si Hero. Sinenyasan ko ito na itago na ang kaniyang baril. Agad naman niyang sinunod at wala naging reklamo si Mario doon.

Nag-bow sa amin sila Maddox at Hero tsaka na umalis ang mga ito. Iniwan nilang namumutla si Mr. Wallace. Napatikhim na lang ito at tumayo na sa kinauupuan. Pabulong siya nagpaalam kela Auntie na magbabanyo ito at dali-daling umalis.

Napatingin ako sa aking binti nang maramdaman ko ang hawak ni Mario doon. He squeeze it a little. Humupa na ang hiya na nararamdaman ko kanina. Napalitan na ito ng kaba dahil sa mga banta ni Mario.

He leaned and whisper to my ear. “Don’t worry. Binibiro ko lang siya.” Then he chuckled which a tingling to my ear.

He’s way of defending me might be scary. Pero ano pa nga ba ang maaasahan ko sa isang Mario Jackson?

Napahawak na lang din ako sa kamay niya na nasa binti ko. You can say that it’s my act of saying ‘thank you’ to him. Tinignan niya ako at ngumisi sa ginawa ko.

Malinaw sa akin ang tingin ng ibang tao. I’m too young, barely to be called an adult, a kid. But I’m grateful that Mario managed to defend me from those kind of people.

Nang makabalik si Mr. Wallace ay hindi na siya makatingin nang diretso sa pwesto namin. Nanatili itong tahimik at sumisimsim na lang sa kaniyang inuming alak. Sinubukan namang pagaanin ni Auntie Roxanne ang tensyong namuo kaya unti-unti bumalik sa dating atmospera ang table namin.

I’m in the middle of enjoying my slice of chocolate cake when the mood of the surroundidngs change. The lights dim a little as the music turned into a mellow and slow one. Napansin ko naman ang pagyayaya ng mga tao sa kani-kanilang mga kasintahan o pinagkakainteresan at nakangiting pumunta sa gitna para maisayaw ang mga ito.

I still took a bite of my dessert as I watch everyone do their own thing. Siyempre hindi naman nakatakas sa paningin ko ang malalagkit na tingin ng mga kababaihan at ilang kalalakihan sa katabi ko. Alam ko namang ito ang pakay nila at gusto nila ito maisayaw.

Palihim na lang ako napairap sa mga humahagikhik na kababaihan sa gilid at may pagnanasa na tingin kay Mario. Pero agad din lumisan ang atensyon ko sa kanila nang makarinig ako ng mahinang pagtawa.

Taas kilay kong tinignan ang katabi ko. “Tinatawa tawa mo diyan?”

Mas lalo namang lumawak ang ngisi niya. Bahagya pa ako nabigla nang itaas niya ang kamay niya at nilapat ang kaniyang daliri sa aking labi. He wipe it using his thumb. Napalunok na lang ako nang makitang may icing ng cake ang daliri niya. Hindi niya pinuputol ang pakikipagtitigan sa akin habang marahang dinila ang kaniyang daliri.

“Kaya pala nag-eenjoy ka sa cake na iyan.” He said. “It’s delicious.”

Kung kanina ay namumula ang mukha ko dahil sa hiya, ngayon ay namumula ito dahil sa ginagawa ng lalakeng ito sa akin. He’s messing up with me again.

“You wanna dance?” Sabay hayag sa dancefloor kung saan marami ang sumasayaw sa mabagal na musika.

I felt my heart jump, and almost fleet out of my chest. I can feel myself being excited because of his question. Pero agad ding nawala iyon nang may mapansin ako sa likod niya.

Kumunot ang noo ko sa camera na nakatutok na ulit sa amin. Hindi rin naman itinatago ng iba ang mga tingin nila na tila inaabangan ang mga susunod na gagawin namin.

Napasimangot na lang ako nang may napagtanto ako. “Hindi mo na ako kailangang isayaw pa. Ayos lang ako rito.”

“What do you mean?”

Ito naman ang inirapan ko. “Hindi mo na kailangang magpakitang tao pa para sa iba, Mario. Alam ko naman na kaya mo ako niyayaya ngayon dahil may mga nagoobserba sa atin.”

He shrugged and stood up. Akala ko naman ay aalis ito pero nabigla pa ako nang maagap niyang hinawakan ang kamay ko at hinila patayo.

“Hoy! Kumakain pa ’yong tao.” Reklamo ko nang tuluyan kaming makalayo sa mesa namin.

Narinig ko lang siya tumawa at hinarap ako. Nasa gitna na kami ng dancefloor at ang mga sumasayaw sa paligid ay nakatingin na sa amin.

Yumuko ako nang rumagasa ang init sa mukha ko. I felt Mario’s fingertips on my chin.

“You shouldn’t lower your head just because of the stares of some lowly people.” Aniya habang tinaas ang mukha ko para matingnan siya.

I frowned. “They’re people. Just people. Not lowly or whatever you call them.” Marahan ko inalis ang mukha ko mula sa munting hawak niya. “I just don’t like to be the center of attention.” Bulong ko.

“What is that?” Bahagya siyang yumuko sa akin.

Kita ko ang mapangloko niyang mga ngiti.

“Wala!” Inis na sagot ko rito

“Nahihiya ka?” He smirked at me.

Binigyan ko siya ng matalim na tingin. “Uupo na lang ako.” Sabi ko rito at aalis na sana.

Pero agad din akong napabalik sa pwesto nang muli niya hawakan ang kamay ko. Nilagay niya iyon sa balikat niya. Nanatili ang tingin niya sa akin habang nilalagay ang isa ko pang kamay sa kabilang balikat niya.

“Don’t mind them, honey.” He whispers, but it is loud enough for me to hear.

“Paano—”

Naputol ang sasabihan ko nang mapasinghap ako sa paghila niya sa akin palapit sa kaniya. His big hands comfortably held my waist. Pinanlakihan ko ito ng mata nang maramdaman ko ang mapanuyong pagpisil niya rito.

“Eyes on me.” He said and swayed the both of us with the slow music in the background. “Ignore them and just focus on me. Huwag mo sabihing pati sa akin nahihiya ka?”

Marahan ko hinampas ang balikat niya. “Manahimik ka na nga lang at sumayaw na tayo.”

“Bibigay din pala. Papakipot pa.” He whispered.

Bumuhay muli ang kapulahan sa aking mga pisnge. “Sinasabi mo diyan? Pinagbibigyan lang kitang magpakitang gilas sa mga tao dito.”

He chuckled and slip his hands from my waist to my back. Dahil doon ay mas lalo ako napalapit sa kaniya. Tanging ang mga kamay ko sa balikat niya ang pumipigil sa amin para tuluyang magkalapit.

He tilt his head and smile. “Sa’yo ako nagpapakitang gilas.”

Kahit alam kong inaasar lang ako nito ay hindi pa rin maiwasan sa pagtambol nang malakas ang puso ko.

I pursed my lips and look away. Narinig ko ang mahinang pagtawa nito habang patuloy namin sinasabayan ang mabagal na musika.

“You and your playful words.” I murmured.

“Nagsasabi ako ng totoo.” Hirit niya pa.

“Yeah right.” Inirapan ko muli ito.

Napatigil naman ako ng tingin nang makita ko sa likod ni Mario ang mga taong papasok ng venue.

It’s Claudia and Saide

Claudia’s wearing a formal pink knee-length dress, and with her is Saide in a two piece maroon grey suit. Kita ko namang masaya silang sinalubong ni Auntie Roxanne.

Does Mario know about them being invited? O alam ba ni Mario na nag-aaral din si Sage sa Oxerulean?

Hindi naging maganda ang mood ni Mario dahil kay Mr. Wallace. At ngayong nandito si Saide, hindi na ako sigurado sa mga mangyayare.

“Who are you looking at?”

Bigla ko nailipat muli ang paningin sa kasayaw ko. He’s no longer smirking. His playful smile is gone as he gaze at me.

“Didn’t I said that you should focus on me?” He frowned.

Lilingon na sana siya para siguro tignan ang nakaagaw ng atensyon ko. Napakagat ako ng labi at walang malay na napahigpit ang hawak ko sa balikat niya. Hindi natuloy ang paglingon niya sa kaniyang likod nang maagaw ang atensyon niya sa kamay ko.

“What is it, honey?” Taas kilay niyang tanong.

Napansin ko ang pagtingin niya sa labi ko. Napabitaw ang ngipin ko doon dahil sa mainit na pagtitig niya. I unconsciously lick my lips because of my raging nerves. Napatigil ako nang iangat niya ang kamay niya. He touched my wet lower lip with his thumb.

He hummed. “You’re nervous?”

Hindi ako sumagot at nanatiling nakatitig sa kaniya.

“Dahil ba sa taong nasa likod ko ngayon kaya ka nagkakaganiyan? I wonder who that is?” He leaned forward. His finger is still on my lips.

“No one.” Halos pabulong kong sagot.

“Liar.”

Sasagot pa sana ako nang tuluyan niyang isinara ang munting pagitan sa aming mga labi. Nanlalaki ang mga mata ko sa biglaang paghalik. Ang puso ko ay parang lalabas na sa aking dibdib. Bahagya pa akong natakot na baka sa sobrang lapit namin ay marinig na niya ang pagtibok nito. Malaman niya ang nararamdaman ko sa konting paghaplos lang ng mga labi namin.

Pero imbes na itulak siya, napakapit lang ako sa kaniya lalo. I felt his warm hand on my back drawing slow circles. It’s comforting but at the same time it brings butterflies in my stomach.

He licked my lower lip and gently bit it. I hold back my moan and suppressed it into a almost silent groan.

“Kuya Mario.”

Bigla ako napamulat nang marinig ang boses ni Claudia. Agad ako humiwalay ng halik at tinignan ang bagong dating. Kasama niya ang Tito niya.

Saide is not smiling like the usual. Seryoso lang itong nakatingin sa amin.

Napatingin ako kay Mario at naabutang nakatingin lamang siya sa akin bago tumingin kela Claudia. Pansin ko ang pag-igting ng panga nito nang makita si Sage.

This is what I’m nervous about.

Hindi ko alam kung anong meron, pero halata naman talaga na hindi sila nagkakasundo ni Saide. Ayaw ko namang may eksenang pag-walk out na naman ang mangyare kaya hangga’t maaari iniiwasan kong magtagpo ang mga tingin nila ngayon, kahit na imposible lalo na’t nasa iisang event lang kami.

“Mario, iho.” Pag-singit ni Auntie Roxanne. “Pasensya na at naistorbo namin kayo. Inimbitahan ko si Claudia at si Saide sa party. Naibilin kasi sa akin ng Lolo nila dahil gusto rin nila magsponsor para sa charity event natin.” Nakangiting pag-imporma niya.

“Ganoon ba, Auntie.” Seryosong sagot ng isa.

Nagtaka naman si Auntie Roxanne sa inakto ng pamangkin. Tumingin siya sa akin at napaiwas na lang ako ng tingin. Hindi ko alam anong issue nila, ayaw ko lang na makaagaw na naman kami ng eksena. Please lang tama na ’yong kanina.

Pero mukhang ganoon nga ang nangyayare at kita ko ang bulungan ng mga tao sa gawi namin.

“Magbabanyo lang ako.” Paalam ko. “Excuse me.”

I awkwardly let go of Mario’s broad shoulders as I went on my way. Ramdam ko ang pagsunod nila ng tingin sa akin pero mas pinili ko na lang magdire-diretso papuntang banyo.

Nang makarating ako sa banyo ay napatitig lamang ako sa salamin. Kahit na may kaunting make-up akong nilagay ay halata pa rin ang pamumula ng pisnge ko. Mas lalo pa ata kumulay iyon nang mapatingin ako sa mga labi ko. They’re wet and my lower lip is a little swollen.

Hindi naman ako ganoon nagtagal sa loob nang magpasya akong lumabas na. Nagpalipas oras lang ako doon, nagbabakasakaling hindi na mabigat ang tensyon sa labas.

May mga tao pa ring naiwan sa dancefloor. Pero mas upbeat na ang tugtog kaya naman todo sa pag-indak ang iba. Wala naman na doon sila Mario kaya maglalakad na sana ako pabalik sa table nang may humarang sa dinaraanan ko.

“Saide.” Hindi ko maiwasan mapatingin sa paligid.

“Hey.” Matipid na ngiti niya. “Si Mario ba hanap mo?”

Bumalik ang tingin ko sa kaniya.

“Nasa labas siya, may kinakausap.”

Napatango-tango naman ako. Ilang segundo rin kami natahimik at parang hindi lang tama na mag-usap kami ngayon. Lalo na’t paniguradong wala na naman sa mood si Mario.

But looking at Saide, he’s a nice guy. I don’t know what’s their issue. Hindi ko rin alam kung dapat ba ako magtanong patungkol doon. Ayaw ko masyadong mahimasok. But I’m the husband right? I guess it’s okay, but…

Nevermind. Malalaman ko na lang kung gusto mang ikwento sa akin ni Mario.

“Si Claudia ba?” Pagtigil ko sa paghahalukipkip.

“Kasama ng Auntie Roxanne niya.”

Muli ako napatango. Bahagya siya napakamot ng ulo niya.

“Sorry.” He said.

Kunot noo ko itong tinignan. “Para saan?”

“I kind of ruined the mood again for both of you and your husband. Nagpasama kasi sa akin si Claudia, at utos na rin ng Father ko makisalamuha sa mga Jackson.”

“Kaya ba isa ka ring seryoso kanina?”

Tumango naman ito at parang nahihiya pa. “Baka mairita lalo sa akin si Mario kapag nakita niyang nginingitian kita.”

“It’s okay. Wala naman problema sa akin kung nandito ka.” Ngumiti ako para gumaan kahit papaano ang pakiramdam nito.

“Kay Mario lang noh?” He chuckled.

Nadamay na lang ako sa mahinang pagtawa nito. He’s so chill about it. Para bang wala sa kaniya na inis na inis sa kaniya si Mario. O baka nasanay na lang siya sa ganoong pakikitungo nito sa kaniya.

Nag-usap pa kami saglit. Mostly patungkol lang sa university dahil malapit na ang pasukan. Nang makita niyang papabalik na si Claudia sa table nila ay nagpaalam na siya sa akin. Tumungo na ako sa table namin.

Saktong pag-upo ko ay bumalik na rin si Mario at umupo na muli sa tabi ko. He didn’t say anything as he sits.

Nagulat na lang ako na may babaeng sumunod sa kaniya. The woman is tall and beautiful. She has porcelain skin that stood out because of her wine colored satin sling dress. But she seems mad?

Nagpupuyos ang mga mata niya sa galit habang nakatingin sa katabi ko. Padabog itong naglakad papalapit sa amin. She seems so furious to the point that her face is turning a little red.

Sobrang bilis ng pangyayare, pero natagpuan ko na lang na basa ang mukha ni Mario ng tubig. Ang babae ay may hawak na baso na galing sa aming lamesa. Wala na itong natirang laman dahil sa pagbuhos niya nito sa mukha ng katabi ko.

“Latrice!” Gulat na tawag ni Auntie Roxanne na kakarating lamang muli sa table namin.

Parang nagpintig ang tainga ko sa narinig na pangalan.

I looked at Mario and he’s giving a bored stare to the woman, while the latter is giving him dagger ones.

Hindi ko alam kung ano pumasok sa isip ko, sa kamay ko. Pero parang may naramdaman akong init sa loob looban ko. Parang inis o pagkairita.

“Nasa labas siya, may kinakausap.”

I stood up and my hand act on its own. I grab Mario’s wine glass and threw the alcohol on the woman’s face.

Gulat itong napatingin sa akin at nagtitili habang naliligo ng wine ang mukha niya.

“What the fuck?!” She screams. “Who the hell are you?!” Sa akin na nalipat ang inis at galit niya. “Hindi mo ba ako kilala? I can sue you!”

“Sue me?” Taas kilay kong tanong sa kaniya.

“Yes, you twink!”

“You can’t sue me.” Paghahamon ko.

“Wha—”

Napatigil ito nang marinig namin ang pagtawa ni Mario. Tumayo na siya sa kaniyang kinauupuan. He grab my waist and the woman called Latrice glance at his hand.

“He’s my husband, Latrice.”

I can practically hear the amusement on his voice despite that I’m having a death staring contest with Latrice.

Chapter Twenty-Nine

“Husband? Him?!”

I rolled my eyes as she successfully got everyone’s attention once again. Lahat ng mga mata, and even the cameras, sa amin na talaga nakatutok. And it didn’t bother me at all. Mas nakapokus ako sa babaeng kinakainit ng dugo ko ngayon.

“Isn’t that Latrice Laurelle?”

“That’s Mario Jackson’s ex-fiancee, right?”

“What is she doing here?”

“She recently become a designer, right?”

“Alam mo namang may chismis na nag-apply siya sa company nila Ms. Roxanne para mapalapit ulit kay Mr. Mario.”

Agad ako napalingon sa direksyon ng mga nagbubulungan. Parang sinasadya pa nga nila lakasan ang usapan nila dahil rinig na rinig ko naman ito. Napatikom naman sila ng bibig at napaiwas ng tingin sa akin.

“What is happening here?” Auntie Roxanne asked.

Bahagyang nanlaki ang mga mata niya nang makita ang kalagayan nila Mario at Latrice. Sa likod niya ay may mga kababaihan nang lumapit kay Latrice at sinubukan siyang tulungan na punasan ang wine sa pagmumukha nito. She seems really pissed since she kept smacking the helpful hands away from her and never leave her sight out of me.

Inirapan ko na lang ito at tinignan ang katabi ko. He just kept on grinning. Mas lalo ito nakadagdag sa inis ko.

Oh he thinks this is funny?

Kumuha ako ng table napkin at marahas ko itong binato sa mukha niya. “Magpunas ka na. Ngingisi ngisi ka pang parang aso diyan.” Pabulong na sabi ko na may bahid ng pagkairita sa tono.

Mukhang wala naman nakarinig dahil puno ang paligid ng pagpapaliwanag si Auntie Rosa sa mga pres, at pag-aasikaso ng iba kay Latrice.

Bumuntong hininga na lang ako at kinuha ang purse na dala ko. “Excuse me.” Sabi ko na lang sa kanilang lahat as I’m about to walk my way out of there.

But I stopped as soon as I felt Mario’s big hands on my arm. “We’re going now, Auntie. Mukhang napagod na ang asawa ko. Call me if there’s anything you need. Good night everyone.” He said and gently wrap his hand on my waist again.

Narinig ko pa ang pagtawag ni Auntie Roxanne kay Mario pero bahagya na ako ginabayan nito paalis sa aming pwesto. Awtomatikong umalis sa dinaraanan namin ang mga taong nakapaligid sa amin pero patuloy pa rin kami sinusundan ng mga camerang hawak nila. Maddox and Hero tried their best to block us from those photographers. Though I doubt that it made any difference. Sigurado ako na laman na naman ako ng balita, but strangely, it didn’t bother me at all. Mas nananaig pa rin ang nararamdaman ko kanina.

I don’t know what’s really gotten into me. Kusa na lang gumalaw ang kamay ko nang makita silang magkasunod kanina. It’s a new feeling that I can’t pinpoint on…

Sino

niloloko

mo Bridge? Of course alam mo kung ano ’tong nararamdaman mo. You’re jealous.

Fucking

jealous—

Agad ako napailing iling para maalis ang sinasabi ng malikot kong konsensya.

I. Am. Not. Jealous.

Maybe I just felt disrespected?

Yeah.

Yeah, that’s right, I think.

Nasa isang event kami tapos kinakausap niya ang ex-fiancee niya, habang ang asawa niya ay walang kaalam alam sa loob.

I totally did those things because I felt disrespected, not because of jealousy.

I know. Who am I kidding?

Napahilot na lamang ang sa aking noo nang umandar na ang limousine. Doon ko lang din napansin na iniwan ulit namin si Hero. Nakalimutan ko pa palang tanungin ito tungkol sa presensya niya sa event na ito. But I guess Mario order him to be here. I’ll just talk to him to school. Sa ngayon ay gusto ko na lang magpahinga. Parang ’yong pag-usbong bigla ng emosyon ko kanina ay hinigop ang natitira kong lakas ngayong gabi. I just want to go home and sleep.

Buong byahe ay hindi naman ako kinausap ni Mario dahil tuloy-tuloy ang pagring ng cellphone niya at iyon ang pinagtutuunan niya ng pansin, which I’m thankful for since I really need some space.

Naririnig ko pa ang boses ni Auntie Roxanne sa kabilang linya ng tawag nila. Hindi ko maiwasan mapangiwi nang bahagya dahil sa gulo na iniwan namin doon. I really should apologize to her, but I won’t apologize to Latrice though.

She deserves it, for talking and also humiliating my husband. Sabuyan ba naman ng inumin sa mukha, sa harap pa ng maraming tao.

But knowing Mario, I don’t know if he insulted her or something.

Damn it, why do I have to care anyways!

Nang makarating na kami sa bahay ay agad na ako bumaba sa sasakyan. Madali ko namang nabuksan ang pinto nang mailagay ko ang daliri ko sa fingerprint sensor nito. Right, the house may look vintage but it’s a den of a very rich mafia, of course it’ll be high-tech.

“Honey—” Naputol ang pagtawag sa akin nito nang walang tingin kong sinara ang pintuan. Pero hindi pa ako nakakaabot sa hagdanan nang makahabol siya sa akin.

He hold my arm and make me turn to him “Let’s talk.”

Napairap ako dito at binawi ang braso ko sa kaniya. “Ano pag-uusapan natin? ’Yong pinag-usapan niyo ng ex fiancee mo habang hinihintay kita sa loob ng venue? No, thank you. I rather sleep than waste my time.”

He chuckled. “Why are you so upset?” Napangisi ito at humakbang palapit sa akin. “Nagseselos ka na naman ba?”

“Selos mo mukha mo.” Sabi ko dito at tinalikuran siya muli para makaakyat na sa hagdanan papunta sa mga kwarto.

I feel like it’s been a long ass day. Hindi rin nakatulong itong emosyon na namumuo sa damdamin ko. It’s all new and I don’t like it at all.

I’ve never been jealous. Nainggit ako sa buhay ng iba or nararanasan ng iba, pero sa isang relasyon? I don’t know about it at all. It’s a confusing day and night for me.

Kalagitnaan sa pag-akyat ay naririnig ko ang mabibigat na yapak niya. Napabuntong hininga naman ako at napatigil. Mukhang ganoon din siya kaya nilingon ko ito. I stared at him as he gaze me with a smirk still dancing on his lips.

“I’m not jealous, Mario.” I stated without breaking eye contact to his playful stares. Though my mind and heart hesitates.

“Really?” Sabay umakyat ito papalapit sa akin hanggang sa magkatabi na kami. “Then why did you do that then?” He step closer to me.

“D-Did what?” I accidentally stuttered as I took a step back carefully. “Umayos ka nga, nasa gitna tayo ng hagdanan.” Sabi ko rito nang maramdaman ko ang railings sa likod ko.

Idinantay niya ang mga kamay niya sa railings at pinagitna ako ng matitipuno niyang braso. He’s not wearing his coat anymore, and the sleeves of his inner polo were rolled up to his elbow. That’s why I can’t help but noticed how his muscles flex as he corner me. And the way he smell right now, the mix of his manly perfume and wine made just want to forget everything what happened earlier and kiss—

Napailing na lang ako para gisingin ang sarili sa kahibangang naiisip ko. Get a grip, Bridge!

“Tinapunan mo si Latrice ng wine sa mukha.” He tilt his head. “Tapos hindi ka nagseselos?” He challenged.

Napakuyom naman ako ng kamay at tiningalaan siya. “I did it out of instinct since my husband is being humiliated.” Tinuro ko naman siya. “But you fucking disrespect me in front of everyone, Mario. Ako ang asawa mo. Dinala mo ako sa event na ’yon tapos makikipag-usap ka lang sa ex-fiancee mo? Knowing that there are a lot of reporters and photographers there? Are you out of your mind? Do you think this is just jealousy? Kung makikipaglandian ka sa iba, at least do it discreetly, you piece of shit.”

Tinitigan niya lang ako habang taas baba ang aking dibdib dahil sa hingal na nararamdaman. Bursting sudden emotions can make you feel out of breath, and I’m not liking every bit of it.

Napatingin naman ako sa mga labi niya nang may namumuong ngiti dito. Halos mapadaing ako sa inis at sinubukan siyang tulakin. Alam kong hindi na naman ako seseryosohin ng bwisit na ito.

“Move!” Iritang sabi ko rito.

He chuckled and grab my hands. “Damn, you’re so sexy when you’re mad.”

Napakunot noo naman ako dito. “Gago ka ba?”

“Matagal na.” He shrugged.

Mas lalo itong natawa at naramdaman ko ang paghawak niya sa bewang ko. Hinapit ako nito papalapit na siyang nagpasinghap sa akin. Madali ko lang tinignan ang paanan namin at baka magkamali ako ng hakbang. Ang dami na nangyare at ayaw ko naman magkaroon ng bukol sa ulo. Mahuhulog kami sa ginagawa ng bwisit na ito.

“Mario…” Pagbabanta kong tawag dito.

“Bridge…” He called. “I’m sorry, okay?”

Napatigil ako sa sinabi nito.

“Hindi ko sinasadya na masaktan ka sa ginawa ko. May kinausap lang akong mga bisita ni Auntie Roxanne kanina, at bigla lang dumating si Latrice. I didn’t even know that she’s invited. We just talked, nothing happened.” He explained.

Diretso sa mata ang tingin nito sa akin. Para bang gusto ipakita nito na puno ng sinseridad ang mga sinasabi niya.

“Just talked?” Paghihinala ko pa rin dito at bahagya tinulak ang dibdib niya. “Kayong dalawa lang?”

“No, Bridge.” Malumanay na sagot nito. “Kasama pa rin namin ’yong ibang bisita. Latrice socialize with them also, since she recently have a project with Auntie Roxanne right now.”

My eyebrow raise. “So designer nga talaga siya sa company niyo? How come na hindi mo alam na invited siya since she’s one of your employees?” Sabay irap ko sa kaniya.

“Auntie Roxanne didn’t tell me anything. Knowing Latrice, pinakiusapan niya siguro ito na itago muna sa akin. But I couldn’t care less anyway if I had known.” He shrugged.

Pinaningkitan ko ito ng mata at tinatantsa ang mga sinasabi nito. Napakrus ako sa aking dibdib habang iniignora ang mga kamay niya na nakahawak pa rin sa akin. I almost can’t believe with myself, like how can I be this calm right now? Ramdam ko ang pasimpleng pagpisil niya sa akin tuwing sinasagot niya ang mga tanong ko. Halos napapalunok na lang ako ng sarili kong laway dahil sa namumuong tukso na binibigay niya sa akin ngayon.

Napaismid ako at mas inayos ang tayo ko. “She was your fiancee. Paano mo nasabing wala kang pake kung magtrabaho siya sa kompanya niyo?”

“Ex fiancee.” He corrected. “Bakit wala akong pakealam? You should already know the answer to that.”

I frowned as an answer.

Naramdaman ko ang pagtaas ng kamay niya. He held my chin as he said something that hammered my heart. “It’s because you’re already my husband, Bridge.” I unconsciously bit my lower lip as he said my name sinfully. “You’re always be my number one priority. Ilang beses ko ba dapat ulitin iyon sa’yo? And I’m sorry if you felt otherwise.” He pulled my lower lip and graze it with his thumb.

Parang bawat bahid ng daliri niya sa labi ko ay nag-iiwan ito ng init na kumakalat sa buong katawan ko. Hindi rin nakakatulong ang mapang-apoy na pag-titig niya sa akin ngayon.

I stand my ground. Sinusubukan kong hindi magpaapekto sa pang-aakit nito. “Pero bakit galit siya sa’yo kanina? She seems not mad at you nang tawagan ka niya kaninang hapon.” Napasimangot ako nang maalala ang offer ni Latrice sa kaniya kanina. Having sex with a married man? She’s insane.

“I may have said something na hindi niya nagustuhan.” Nagkibit-balikat siya at iniwan na ng kamay niya ang labi ko.

“Ano ba sinabi mo sa kaniya?” Tanong ko.

“Kung gusto niya manatali sa industriyang pinagtratrabahuan niya, I suggest that she behave herself and stop acting so desperate in front of other people. Nakakahiya siya.” Diretsong sabi nito na siyang nagpanganga sa akin.

Napailing naman ako.

“You don’t believe me?” He tilt his head.

I didn’t say anything and just look at his liquid dark chocolate eyes. Sinong hindi malilito sa taong ito? He’s known to be deceiving. He’s a manipulator at blood. He may look sincere, but you can’t just trust the Mario Jackson.

Nakipagtitigan pa ako sa kaniya pansamantala hanggang sa ako na mismo ang kusang pumutol doon. Bahagya ko hiniwalay ang aking sarili sa kaniya.  “It doesn’t matter. Matutulog na lang ako.”

I turned and continue my way upstairs. Ilang hakbang pa lang nagagawa ko ay narinig ko naman ang pagsunod niya sa akin hanggang sa nakarating na ako sa pangalawang palapag. Binilisan ko ang paglakad ko para makapasok na sa kwarto ko. Pero bago pa man ako makaabot sa pintuan ay naramdaman ko na ang paghawak niya sa pulsuhan ko. He didn’t need to use any force to corner me on the wall, because for some reason my body always obliged this man.

“What?” Inis na tanong ko dito.

He still holding my wrist. “Hindi pa tayo bati.” He said lowly. “Matutulog ka na nang hindi pa tayo nakakapag-ayos?”

I was stunned on what he said, and also on how sad he looks right now. Akala mo isang batang pinagkaitan. Wala ako masabi dito at napaiwas na lang ng tingin sa kaniya.

Damnit, he’s acting cute and for some reason my heart is beating so loudly right now.

“I’m just tired and I want to rest.” Maikling sagot ko.

“At paano ako?” Napatingin muli ako dito. Humakbang pa ito palapit sa akin. Our chest are just inches away from each other. I can practically feel his breath fanning on my face as I look up to him. “I don’t think I can rest knowing that my husband is still mad at me.”

Napalunok naman ako rito. “Stop playing around, Mario.” Sabay iwas muli ng tingin dito.

Naramdaman ko muli ang paghawak niya sa baba ko at hinilig ang mukha ko para bumalik ang tingin ko sa kaniya. “I’m not playing around, Bridge. Ano ba gusto mong gawin ko para paniwalaan mo ako? Para magkaayos tayo?”

I didn’t say anything as my eyes can’t help but trail down to his lips. It seems like seducing me as time goes by.

“Don’t look at me like that.”

Agad ko binaling ang tingin ko sa mapang-akit niyang labi nang magsalita muli siya.

“Baka hindi mo magustuhan ang mga susunod kong gagawin.” He said as I felt his thumb slightly rubbing my chin.

Mas lalo dumagdag ang kaba sa dibdib ko nang makita ang tingin na binibigay ng mga mata niya. Para bang isa itong mabangis na hayop na handang umatake.

“Just…” Panimula ko. Napatingin pa ako saglit sa mga labi niya bago ko tinanggal ang mga kamay niya na nakahawak sa akin. I don’t know if I want to kiss those lips or just run and lock myself in the room. “…  Just don’t embarrass me any further. Nalalapit na ang araw ng pagpasok ko sa kolehiyo. Ayaw ko maging laman ng tsismis o kung ano pa man. I married you because I do trust your promises, a little .” I muttered the last word. “And I’m also doing this for the sake of my family’s clan. I don’t wanna ruin their reputation dahil lang sa mga kalokohang ginawa mo noon sa mga naging babae o lalake mo.”

He stared at me for a moment before nodding. “Okay, honey.” Then he crossed his arms. “Duly noted.”

Napahinga ako nang malalim at tinanguan na rin siya. Aalis na sana ako sa pwesto ko nang magsalita ulit siya.

“But I also want to remind you something.” He said then gave me a serious look once again. “I would highly appreciate it if you stop talking to Saide Maeve.” He tilted his head. “Hindi ba’t hindi rin maganda sa image ko kung makikita nila ang asawa ko may kausap na ibang lalake?”

Napairap ako dito. “He’s technically your Step Uncle.”

Napataas naman ito ng kilay. “And technically I don’t care. You’re smart, Bridge. Alam na alam ko iyon. At ine-expect ko na alam mong hindi maganda ang relasyon namin ni Saide. Nakita mo naman iyon sa gabi ng kasal natin.”

I sighed as I remembered their encounter. “He’s been nothing but kind and polite to me, Mario.”

He smirked. “Right” And roll his eyes. “Kind and polite you say?”

“Yes. Hindi katulad ng ex fiancee mo na sa unang pagkikita pa lang namin ay insulto na agad ang narinig ko sa kaniya.”

Napailing naman siya sa akin. “You’re too naive, my sweet. Don’t judge the book by its cover. Kind and polite?” Bahagya siyang natawa dito at para bang iniignora lang ang sinabi ko kanina. “May I remind you that he is also a member of a mafia clan, honey. There’s no kind nor polite in this world. Unless kung may kailangan siya sa’yo.”

Sinamaan ko ito ng tingin. “Huwag mo itulad ang lahat sa’yo. You don’t know anything. I’ve been through hell, but I can assure you that there’s people out there who are kind at heart. Hindi lahat katulad mo. So stop acting like you know everything.”

Nanatili naman ang ngisi niya sa kaniyang mga labi. “Oh honey I lived in that hell since I was born, and trust me, there’s no kind in this type of world.”

I was taken aback at what he said. Nakangisi man siya pero habang sinasabi niya ang mga salitang iyon may kung anong galit ang dumaan sa mga mata niya. And if I look at it even more, I can tell that he already has seen hell before.

Napaiwas ako ng tingin nang nararamdaman ko ang paglambot ng puso ko para sa kaniya. Siguro kung nakita ko ito sa mga unang araw ng pagkikita namin, tiyak ay matatakot ako. But I just hesitantly look at him again, as those fiery dark chocolate eyes, almost black actually, bore into mine.

“Lived.” Pag-ulit ko sa sinabi niya.

Tumango niya. “Lived. Past tense.”

I sighed deeply. “Then you’re not living in it anymore?” I asked, almost a whisper.

The smirk on his face slowly dissipates. The intense look in his eyes turn into soft ones that also made my heart melt. Pero hindi ito sumagot na siyang mas ikinabahala ng puso ko.

Napatikhim na lang ako. “Matutulog na ako.” Pang-ilang ulit na sabi ko na ata ito at sa totoo lang alam ko sa sarili ko na hindi ako makakatulog nito.

Tinalikuran ko na siya at inabot ang doorknob ng pintuan ng guest room. But my hand stopped, I think so is my breathing, when I felt warm strong arms circled around my waist. Napahigpit ang hawak ko sa doorknob pero hindi ko ito pinihit at nanatili lang sa kinatatayuan. I felt his chin rest on my shoulder, his breath hits my neck, making it impossible to not just melt between his arms.

“I’ll be honest…” He started with a whispery low tone. “… commitment used to scare me. Kaya lahat ng nirereto at ina-arrange sa akin, hindi ko sineseryoso. I played with them, I admit. And maybe I have given some of them false hopes because of that. Isa na doon si Latrice. That’s why she kept calling and flirting with me.”

“You should draw the line then.” Sagot ko. “Mukhang ine-entertain mo pa rin mga paglapit niya sa’yo kaya lalo siyang nagkakaroon pag-asa.” I frowned and turn the doorknob.

Mas humigpit ang pagyakap niya sa akin hanggang sa naramdaman ko na ang matipuno niyang likod.

“I did draw the line to her after we met. Totoo naman ang sinabi ko sa’yo nang magpapasukat tayo ng mga suits natin. That day was truly the last day of my bachelor life.”

I sighed and turned to face him. “So since you marry me, ibig sabihin ba no’n ay hindi ka na takot sa commitment? Or you’re still scared and you’re saying that you’ll end up playing with me too. Kasi kung ganoon, wala kang karapatang pagbawalan akong makipag-usap kaninuman.” Matapang na tanong ko sa kaniya, pero pakiramdam ko ay mangangatog ang mga tuhod ko kapag ang pangalawang tanong ko ang magiging sagot niya.

He promised to protect, to achieve the things that I want, and to be loyal. At inaamin ko sa sarili ko na unti-unti akong naniniwala sa mga pangakong iyon.

At

unti-unti

na rin na

huhulog

ang loob ko sa kaniya.

Fine! I admit it!

Pero impossible bang mahulog agad sa isang tao na halos wala pa sa isang buwan ko nakikilala? I’m confused. This little crush of mine, I’m afraid this little feeling will grow into something more. Kaya siguro hangga’t maaga ay kailangan ko na alamin ang kasagutan niya.

Yes, there’s no doubt that he’s capable of protecting me.

Yes, there’s no doubt that he can achieve the things that I’ve been dreaming of for a long time.

But loyalty? Faithfulness? Can he even do that?

There’s a doubt there.

“I was scared of being committed to someone, because I don’t want that someone to suffer hell with me.” He said.

“Pero simula nang ikasal tayo…” Umiling-iling ito. He’s contemplating whether to say the next words that he’s going to say.

He seems…

embarrassed?

“I felt like I can finally start loving this life after so many years of hating it.”

At napaiwas ito ng tingin.

With a tint of blush forming on his cheeks.

Huminga ito nang malalim at tumingin ulit sa mga mata ko.

“So, may karapatan na ba ako sa’yo?”

Chapter Thirty

“As we move forward on this new academic year together, let’s embrace curiosity, foster kindness, and strive for excellence. Here’s to a year filled with growth, learning, and unforgettable memories. Welcome, and let’s make it a fantastic year. Thank you!”

Fantastic year they say…

Anong petsa pa nga lang pero parang pang-ilang taon na ’yong mga nangyayare sa akin ngayon.

I just turned 18. I met the most attractive man that I’ve ever seen in my whole life. And that man happens to be my arranged fiance. I hated him since he’s a Mafia boss, and back then ini-imagine ko pa lang na ikasal sa kaniya ay pakiramdam ko mas lalo lang ako makukulong sa magulong mundo nila.

Sinubukan ko pigilan ang kasalang iyon. To the point na masaya pa akong ma-kidnap ng mga kaaway ng clan niya.

But I eventually got married. I’m currently living in a house that I’ve been dreaming for a long time. And now I’m also sitting here, in the University’s auditorium, to attend the orientation as I start the new chapter of my school life, being a college student.

Wala pa sa isang buwan nangyare ang lahat ng yan. So sue me kung masasabi ko na ngayon pa lang ay pagod na ako.

Napapitlag naman ako nang makaramdam ako ng lamig sa pisnge ko. I turned and looked at Hero. Lumabas kasi ito saglit nang magsimula ang closing remarks para bumili ng maiinom.

“Ano nangyare sa’yo at parang kulang ka sa tulog?” Sabi niya habang may inaabot na inumin. “Oh mag kape ka muna, feeling ko any moment matutumba ka na.”

Bumuntong hininga naman ako at tinanggap ang ice-coffee na inaalok niya.

“Wala ito.”

“Aysus, wala ito. Baka mamaya sobrang excited mo pumasok kaya ka ’di makatulog noh?” Pang-aasar nito.

I awkwardly laugh. “Yeah…” Napatikhim ako at tumayo na sa kinauupuan. “Let’s go. Lunch break naman na. Magsisimula na rin daw maghunt ang mga clubs ng new members mamaya. May gusto ka ba salihan?”

Napaisip naman siya habang naglalakad na kami palabas ng auditorium.

“Edi kung saan ka sasali.” He shrugged as he took a sip on his drink.

I frowned. “Alam kong trabaho mong bantayan at protektahan ako. But it’s also your first time in college, you should join in any clubs that you want.”

Napairap naman ito sa akin. “Bridge, ilang taon na ako sumasali sa iba’t ibang clubs noong elementary at highschool. Halos lahat ng gusto ko nasubukan ko na. Kaya I don’t really mind kung ano pa ’yang sasalihan mo.”

“I heard that they have a Fashion and Design club.” Sabi ko rito at napainom na rin ng kapeng hawak ko.

Bahagya siya napaisip at kita ko ang pagkunot ng noo at ilong niya na nagpapahiwatig na hindi niya gusto sumali sa club na iyon.

“Iyon ang sasalihan mo?” Na may reklamo sa tono nito.

Tumango naman ako at pinipigilan ang sarili na matawa.

Kahit ano pala ah.

“Oo, hindi ba’t interesado akong i-handle ang business nila Auntie Roxanne at Mario. It’ll be nice na magkakaroon ako ng kasalanan about sa fashion and designing clothes.”

Kita ko ang pag-nguso nito.

“Fine.” Sagot nito na siyang ikinatawa ko nang tuluyan.

“It’s really fine, Hero. Sumali ka na sa clubs na gusto mo.”

Napakamot naman ito ng ulo. “Kulit din ng lahi mo, Bridge. Okay nga lang sa akin kung ano man ang sasalihan mo. Tsaka hindi ako mapapanatag na iwan ka sa isang club na wala ka namang kakilala.”

Bahagya ko sinuntok ang braso nito na siyang ikina-aray niya pero alam kong wala naman iyon sa kaniya.

“18 na ako. Kasal na nga ako. Pero ginagawa mo naman akong bata niyan.”

He chuckled. “Just doing my job, Bridge.” Sabay umakbay sa akin. “I-enjoy mo lang itong college life mo. Don’t mind me. Okay?”

Sabay tapik ng balikat ko bago niya tanggalin ang pag-akbay niya sa akin.

“Payag kang sumali sa club na gusto ko?” Pang-aasar ko sa kaniya.

Napailing na lang siya sa akin at napangisi. “I don’t mind. Pero ako na nagsasabi sa’yo na wala akong alam diyan.” He shrugged. “But I can be your model tho.”

Sabay pose at nagpapapogi pa na siyang ikina lukot ng mukha ko. Hinilamos naman niya sa akin ang mamasa-masa niyang kamay dahil sa moist na nanggagaling sa hawak niyang inumin. I cringed and smacked his hand which made him laugh.

Napangisi na lang ako sa kalokohan nito pero agad din nawala iyon nang napansin ko ang tingin ng ibang mga estudyante sa akin. Some of them are even whispering as they point at me. Napabuntong hininga na lang ako at sinubukang hindi ito pansinin.

Kaninang pagpasok pa lang namin sa unibersidad ay para bang tumigil ang oras ng mga tao.

I’m not exaggerating. And I wish that I’m just exaggerating.

But they literally stopped walking just to stare at us, at me. It’s really awkward, though I still did my best to smile and just walk straight to the auditorium to attend the orientation.

Nakasabay din namin si Claudia kanina. Pero humiwalay na agad ito sa amin dahil kada kurso ang pwestuhan kanina. And I think she also doesn’t want to hangout with us. Iniirap irapan pa nga nito ang mga nakatingin sa amin habang naglalakad papasok sa building.

Minsan kapag naiinis na siya sa mga tao, sa amin niya ibubuhos ang katarayan niya. I don’t really mind her. Pero si Hero ay talagang pinapatulan ang kasungitan ng babae. Nang-aasar pa nga ito, kaya siguro ayaw niya kami makasama lalo.

“Hindi ko alam kung mae-enjoy ko ang pag-aaral ko dito.” Bulong ko pero sapat na para marinig ni Hero.

My friend simply looked around and knew exactly what I was talking about.

“Peymus yarn.”

I glared at him which made him chuckle.

“Mae-enjoy mo yan. Ilang taon mo ring hinintay ang pagkakataong ito noh. Ngayon ka pa ba panghihinaan ng loob? Sa una lang yan. Syempre medyo malakas ang impluwensya ni Lord Mario dito. Diba nga’t dito siya nagtapos ng kolehiyo.” Then he lean a little. “Tsaka wala namang lumabas na kahit na anong balita tungkol sa nangyare nitong weekend. Kaya rest assured na kaya ka nila tinitignan at pinag-uusapan ay dahil asawa ka ng isa sa makapangyarihang tao sa bansa na ito.”

Sabay tumayo na muli ito nang maayos. Pero rinig kong may pahabol pa Siya

“Hindi dahil sa binuhusan mo ng wine sa mukha iyong ex niya.”

I rolled my eyes. “Siya nauna.” Sagot ko na lang at mapang-asar na tumango-tango ito.

But Hero’s right. Matagal ko nang pinapangarap ang makalaya sa mansyon namin at tuluyang makapag-aral sa isang tunay na paaralan. Pero ang akala ko magiging handa ako sa mga magiging tingin at usapan sa akin ng mga tao. Medyo mahirap pala, pero sa tingin ko sa sobrang papansin ng asawa ko, masasanay din ako sa pansing binibigay sa akin ng mga tao.

And speaking of last weekend.

Tumigil ako sa paglalakad at hinarap si Hero na siyang napatigil din.

“What?” Tanong niya bago muli uminom.

“Bakit ka nga pala nasa event na ’yon? Anong oras na rin iyon ginanap at ang alam ko malayo ang teritoryo natin sa venue na iyon?”

I frowned as he continued to drink and ignored me.

“Did they threaten you to go? Sabihan ko nga ’yang sila Mario.”

Napabuga naman siya ng iniinom niya at may natalsikan pa siyang estudyante. Natatawa na lang ako dito nang panay hingi ito ng tawad sa nabugahan niya.

“Don’t fucking do that, dude.” Sabay punas ng bibig niya. “Kapag sinabi mo yan kay Lord Mario, baka kinabukasan tinitirikan niyo na lang ako ng kandila.” Sabi nito habang napapakamot ulo.

I just chuckled. “Ang over naman ng titirikan.” Pabiro ko ito inirapan. “Tagal mo kasi sumagot.”

“Pagkatapos ng enrollment natin sinabihan na agad ako ni pareng Maddox about sa event na yan. Tsaka ’di ko ba nasabi sa’yo na nagco-condo na ako malapit lang sa university.” He shrugged.

“Pareng Maddox? Feeling close ka?” Taas kilay kong tanong dito.

“Grabe ka naman, Bridge. Kumpare ko ’yon!”

Napailing na lang ako sa kalokohan nito. At nagpatuloy na sa paglalakad.

“By the way. Malapit ka ba kela Mario nang kausapin siya ni Latrice?” I asked.

“Kunyare pang concern sa kalagayan ko. Iyan naman pala ang pakay mong itanong.” Sagot nito. “Masakit dito Bridge oh.”

Pag-acting nito habang tinuturo pa ang kaniya dibdib.

Sinimangutan ko naman ito. “Sira.”

He laughed as we walked out of the main building to look for where to eat lunch, since halos lahat ng estudyante ay papunta sa cafeteria ng main building.

“Nah, si Maddox ang kasa-kasama niya sa labas. Nasa loob ako ng venue binabantayan ka.” Sagot nito.

Bumuntong hininga na lang ako at napatango.

“Bakit? Ano ba nangyare pag-uwi niyo? Nag-away kayo?”

Sunod-sunod na tanong nito sabay umakbay muli sa akin.

“Normal lang yan. Nanay at tatay ko nga halos magkabarilan na sa sobrang pag-aaway nila.”

Napangiti naman ako sa huling sinabi nito. Right, his parents were somewhat extreme when they fought. Mga magulang ko hindi ko nakikita nag-away, nag-kukulong lang sila sa office or kwarto nila bago magbangayan. Malalaman mo lang na nag-away sila kapag hindi sila nagpapansinan.

“Hindi ko alam kung away ba ’yon.” Sagot ko habang inaalala ang mga nangyare kagabi.

“So, may

karapatan

na ba ako sa’yo?“

That’s the last thing he said. After that, I just panicked and ran straight to my room. Hindi na niya ako pinigilan at hinayaang magkulong sa silid.

I didn’t expect him to say that.

Kahit sino hindi ine-expect na ang isang kinakatakutang tao sa bansa ay magsasabi ng ganon sa akin.

“I felt like I can finally start loving this life after so many years of hating it.”

It’s like…

He’s already confessing to me…

And my heart can’t take it.

Para bang hindi handa ang puso ko sa mga nangyare kagabi. Hindi ko alam kung ano dapat ang magiging reaksyon ko. Kung ano ang mga isasagot ko. Kaya hindi ako masyado nakatulog kagabi, dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, ang gwapong mukha niya ang nakikita ko. But it’s different. My mind keeps going back to his tinted cheeks and how shy he looks. Like even him is not ready for the things he said to me.

Kaninang umaga ay hindi ko na siya naabutan. Sabi ni Manang Iya ay may pinuntahan itong trabaho at si Maddox na ang maghahatid sa akin papasok.

I’m glad and disappointed at the same time.

I’m glad because I feel like if I see him first thing in the morning, my heart will eventually explode.

But I’m also disappointed, hindi man lang siya nagpaalam sa akin. I’m his husband.

Damn it.

Simula nang aminin ko sa sarili ko na nahuhulog na ako sa kaniya, parang mas pinapangatawan ko na nga ang pagiging asawa niya. And I’m not sure if it’s a good thing or bad thing.

Pagkatapos namin mananghalian sa isang maliit na fast food chain sa loob ng university, naglakad na ulit kami upang pumunta sa main gym/court.

Kada paglipas ng oras ay nasasanay na rin ako sa mga tingin at bulungan ng mga nadadaanan namin. Though some of them will smile at me if I ever meet their gazes. Ang iba naman ay todo iwas na para bang natatakot na masamain ko ang paninitig nila. I can’t blame them for that.

Sa labas pa lang ng building na tinatahak namin rinig na agad ang ingay sa loob. Pagpasok namin ay nagkalat ang mga stands ng mga clubs. Kitang kita ang mga miyembro ng bawat clubs ang panunuyo sa mga dumadaang freshmen para sumali sa kanila. May mga stalls na pinipilahan ng mga estudyante katulad ng mga sports like basketball, volleyball, etc. May mga stalls din na ’di gaano pinapansin, but the enjoyment of every club recruiting new members is still there.

The place is literally buzzing off noises and laughter. It makes my heart beat with excitement. Pero agad iyon napalitan ng kaba nang unti-unting napagtanto ng mga estudyante na nasa loob na kami, ako.

Napabuntong hininga ako at ayan na naman sila na parang tumigil na naman ang oras nang makita nila ako. Ang kaninang ingay ay napalitan ng katahimikan. Pakiramdam ko ay namamawis na ang mga kamay ko.

Tinignan mo naman si Hero na prenteng nakatayo lang at tinitignan pabalik ang nga estudyanteng tumitingin din sa gawi namin, which doesn’t really help ’cause he looks intimidating.

“Hey, Bridge!”

Naputol ang katahimikan nang umalingawngaw sa lugar ang boses ni Saide. He run towards us with a cheerful smile on his face.

“Musta? May club na ba kayo sasalihan o magtitingin pa kayo?”

“Umm…”

Napatingin naman ako sa paligid ko.

“Balak sana namin sumali sa Fashion and Design club.”

Tumango-tango ito. “Nabanggit nga pala ni Auntie Roxanne ang interest mo sa company nila. Tara let me tour you muna sa mga clubs. Baka malay niyo may iba pa kayo magustuhan. Pwede namang maraming club sasalihan, nasa estudyante na lang kung kakayanin niya ba sched niya.”

Humalukipkip naman ako at hindi pa rin nagalaw sa pwesto.

Napansin iyon ni Saide at tumingin sa ibang mga estudyante.

“Okay everyone, back to work! Tao rin ’tong mga ’to!”

He boyishly rolled his eyes at them. Tsaka ito pumagitna sa amin ni Hero.

“Let’s go.”

Nang maglakad na kami ay bumalik na rin sa ginagawa ang karamihan.

“Huwag niyo na lang sila masyadong pansinin. Ganiyan din sila sa amin ni Claudia noong una. Pero kalaunan nasanay din sila sa presensya namin.” He shrugged.

“Hoy Saide!”

Rinig naming tawag ng isang babae sa isang stall ng club sa hindi kalayuan.

“Katulad niyan, hino-hoy hoy na nga lang ako.” Nailing lang ito at niyaya kami papalapit sa babae.

Nakatinginan lang kami ni Hero bago sumunod sa kasama.

“Hoy din sa’yo Ka-Ka.” Sabay gulo ng buhok ng babae.

She has beautiful curly hair that sit nicely on her shoulders. Her dark skin also made her standout from the rest, parang may ibang lahi pa nga ito dahil sa gandang taglay din nito.

Inis naman tinanggal ng babae ang kamay ni Saide. “Ang baho naman ng Ka-Ka! It’s Ericka, Saide. E-ri-cka!” Irap nito at napunta naman ang mga tingin niya sa akin.

I just smiled at her and to my surprise she squealed in excitement. Lumapit siya sa akin at kinuha ang kamay ko.

“OMG! Ikaw ba talaga si Bridgette Jackson?”

Her eyes were literally twinkling. Hindi pa man din ako nakakasagot ay nagsalita muli siya.

“I heard so much about you! Una kita narinig sa interview ni Mario Jackson. Akala ko pa nga ay babae, no offense it’s just that you have such feminine name. But you’re a beautiful man, so the name suits you actually.” Sunod-sunod na sabi nito.

Kita ko namang bahagya natawa si Saide sa inasal ng kaibigan niya. “Calm down, girl. First day nila dito, huwag mo naman silang takutin.”

Nawala naman agad ang ngiti ng isa. “Mama mo takutin.” She said childishly.

Kahit si Hero ay natawa kaya naman napalingon sa kaniya si Ericka.

“Oh, bodyguard mo?” She asked curiously, not wanting to sound offending.

“He’s a friend.” Sagot ko.

“Hero.” Ngiting pagpapakilala ng kasama ko kay Ericka.

“Ay oo nga pala hindi pa ako nagpapakilala!” Tinanggap naman niya ang kamay ni Hero. “Ericka Seethal, same course with Saide, medtech.” Tsaka nakipagkamayan din sa akin. “But please call me Ericka. Huwag niyo gayahin ’tong si Saide, pauso iyang lecheng ’yan.”

“Hey. Ka-Ka is a cute nickname. Right, guys?” Tanong niya sa mga kalalakihang papalapit na rin sa pwesto namin.

Pinaghahampas naman sila ni Ericka na siyang ikinatawa nila. Kalaunan ay isa-isa na nagpakilala sa amin ang mga kaibigan ni Saide.

They’re really kind and cool to talk with. Ni hindi ko naramdaman na kakaiba ako sa kanila katulad ng pinapakita ng iba. Kahit nga si Hero ay agad na nakasundo ang mga ito.

Hindi nagtagal ay nagsisitinginan na ulit ang mga ibang estudyante sa gawi namin dahil sa ingay ng grupo namin.

Pati ako ay nahahawa sa tawanan at kulitan nila. Kadalasan ay si Ericka ang pinupuntirya nila, pero mas nakakaaliw dahil hindi talaga nagpapatalo sa pang-aasar ang isa.

“Anong club ulit sasalihan niyo?” Tanong ni Ricky, isa sa mga kaibigan ni Saide.

“Fashion and Design, related kasi doon ang kumpanya na pagtratrabahuan ko pagkagraduate ko.” I answered.

“Oh ’yan ba ’yong Suit&Tie Co.? ’Yong isa sa mga kumpanya ng asawa mo?” Tanong ni Ericka.

Namula naman ako doon kaya napuno na naman kami ng asaran.

“Hindi niyo kinaya may ‘asawa’ na.” Natatawang sabat ulit ni Ericka.

“Si Bridge may asawa na, samantalang si Ka-Ka…”

“Oh bakit? Study first ’to noh.” Irap ni Ericka sa isang kaibigan nilang lalake.

“Ganon talaga kapag hindi crush ng crush niya mapapa-study first talaga.” Sagot ni Saide.

“Gago kayo ah.” Sabay kurot ni Ericka kay Saide na siyang ikinangiwi niya. “Pare-parehas tayong single dito. Bakit ako tinatarget niyo?”

“Hindi mo sure na single.” Sagot ni Carl.

“Aysus, bigyan mo ng helmet yang jowa mo. Baka maiuntog ko nang magising sa katotohanan.” Sagot ni Erika.

Nagsipagtawanan naman kami nang patuloy lang ang bangayan nila magkakaibigan.

“Bakit kaya hindi ka sumali sa sports club?” Tanong ni Mikee.

Umiling naman ako dito. “I don’t really play any sports?”

“Really?” Tanong ni Ricky habang hawak ang buhok ni Ericka na pilit siyang pinapalo. “But you’re a…”

“Porket anak ng mafia magaling na agad sa sports? Hindi ba pwedeng sports niya ganda-gandahan lang, like me?” Singit ni Ericka at nagbeautiful eyes pa.

I smiled at her ’cause I think she can tell that the conversation might turn into an uncomfortable one.

“Well, we have archery.” Saide said. “Nabanggit sa akin ni Claudia na mas sanay ka doon.”

Bahagya nanlaki ang mga mata ko. “May archery kayo dito?”

Tumango naman sila. “Hilig mo ba iyon?” Tanong ni Carl.

I sheepishly nod. “Pero baka kapag sumali ako ay required na lumaban ako sa mga contest o kung ano pa man.”

“You can just join.” Sagot ni Saide. “You can talk to the coaches. Paniguradong wala sila magiging problema kung nandoon ka lang dahil gusto mo lang ihasa skills mo.”

I thanked them and said that I’ll be thinking about it.

“Eh ikaw Hero? Fashion and Design ka rin?” Tanong ni Ricky.

Tumango naman ang kasama ko. “Apply akong model.” Biro nito na siyang ikinatawa namin.

---

Dumeretso agad ako papasok ng bahay nang maihatid ako ni Maddox. Medyo maaga naman natapos ang mga ginawa sa university. After namin mag-apply nila Hero sa Fashion and Design club ay binigyan lang kami ng list ng sched kung kelan ang first meeting nito. Ganoon din sa archery.

Mabuti nga at pumayag ang mga coaches at president ng archery club sa hindi ko pagsali sa mga laban nila. I just really want to enhance my skills since my mama requested me to do so. And I think archery has been part of my routine before I got married. It’ll be nice to get back to it.

Pagbukas ko ng pintuan ay bumungad sa akin ang mga maleta sa sala. Napatigil pa ako doon at agad na nalipat ang tingin kay Manang Iya na lumabas galing sa dining area.

“Oh Bridge, nandiyan ka na pala.”

Kinuha naman ni Manang ang hawak kong bag. She looks tensed but she’s trying her best to put a smile on her face.

“Tamang tama at kakatapos ko lang ipaghanda ang meryenda mo. Kumain ka na muna at para dire-diretso ang pagpapahinga mo. Nako panigurado ay marami kang gustong ikwento tungkol sa unang araw ng pagpasok mo. Marami ka ba naging kaibigan? Naging komportable ka ba sa lugar—”

“Manang, kanino iyang mga maleta?” Pagputol ko sa litanya niya.

She sighed and looked worried. Mukhang gusto nitong libangin ako at huwag masyadong alalahanin ang mga nakita ko, which she failed.

Magsasalita na sana muli siya nang makita ko si Mario pababa ng hagdan. He’s wearing a suit, and it doesn’t take me that long to realize na siya ang may-ari ng mga maletang ito. Napatingin ulit ako sa mga maleta na may kalakihan ang mga ito.

My heart beats nervously.

“Saan ka pupunta?” Tanong ko dito at nilagpasan si Manang para lapitan ang asawa ko.

He looked at me and then looked at Manang. “Ako na bahala dito, Manang.”

Rinig ko naman ang mga yapak ni Manang habang hindi ko pa rin inaalis ang tingin kay Mario.

“Let’s go upstairs, honey.” Bahagya siya gumilid, indicating me to go first.

I sighed and did what he said. Pagka-akyat namin ay nauna na siya maglakad sa akin. Akala ko pa nga ay didiretso kami sa opisina nito, pero nilapagpasan namin iyon hanggang sa makarating kami sa masters bedroom, our supposed to be bedroom.

He opened the door. Pakiramdam ko ay namamasa at nanlalamig ang mga kamay ko. But we’re just going to talk, right?

Right, usap sa kwarto, at kami lang dalawa? Right.

Tinaasan niya lang ako ng kilay nang makita nagdadalawang isip ako pumasok. Inirapan ko na lang ito at tuluyan na pumasok sa silid.

I just stood there and waited for him. Narinig ko ang mahinang pagsara ng pintuan. I didn’t hear him lock it which make my nerves calm a bit. Kita kong nilagpasan niya ako at umupo sa kama.

“Upo ka.” He tapped the bed.

After a few seconds of contemplating, I just did sat beside him. Not too close but also not too far from him.

“Saan ka pupunta?” I asked. “Business trip?”

“You can say that.” He answered. “My father called me, and he wants me to go with him for this business trip. Well, it’s more like rebuilding alliances to other clans around the world.”

Nanlaki bahagya ang mga mata ko roon. “Around the world?”

Tinignan naman niya ako ng mataman. “Yes, honey. It means I’ll be gone for a while.”

“A while.” I whispered. “Gaano katagal?”

“3 years.”

Napayukom ang kamay ko sa ibabaw ng aking binti. Ramdam ko ang konting kirot sa puso ko.

3 years?

Kung kailan naamin ko na sa sarili ko na nahuhulog na ako sa kaniya, tsaka siya aalis? Matapos ang lahat ng nangyare kagabi, lahat ng napag-usapan namin, lahat ng sinabi niya…

“Bridge.”

Napapitlag ako nang hindi ko namalayan ang paglapit niya sa tabi ko hanggang sa nagbabanggaan na ang mga binti namin. He reached for my hand and held it. Ang lamig na nararamdaman ng palad ko kanina ay napalitan ng init na nanggagaling sa kaniya.

“Tatlong taon lang.” Pagpapatuloy niya.

Kumunot ang noo ko. “Lang? Iiwan mo ako ng tatlong taon sa lugar na hindi pa ako pamilyar, Mario. Do you expect me to just give you a goodbye kiss and ‘take care’ shit?”

“We can talk about the goodbye kiss later.” He smirked.

Inirapan ko ito at binawi ang kamay ko. Natawa naman siya doon tsaka pinasadahan ng kamay ang maayos niyang buhok.

Huminga ito nang malalim at tuluyang sumampa sa kama. Sinundan ko naman siya ng tingin hanggang sa humiga siya room.

He spread his arms. “Cuddles?”

I pursed my lip at how inviting he looks right now.

“Akala ko ba mag-uusap tayo?” Tanong ko at unti-unti na ring sumampa sa kama.

“We can talk while cuddling. I’ll miss my husband.” Sagot niya at inabot muli ang kamay ko.

Hinayaan ko siyang hilahin ako pahiga sa matipuno niyang braso. Habang ang isa naman ay ipinulupot niya sa bewang ko.

I feel awkward at first, since I think this is the first time that I let him do this without me cussing him out or something.

But I soon relaxed when I felt his thumb rubbing circles on my waist. Ramdam ko pa nga ang pagpasok ng kamay niya sa loob ng damit ko para tuluyang mahawakan ang balat ko.

I didn’t say anything and let him do what he’s doing.

Naaamoy ko ang pabango nito. This time it’s just his manly perfume. Walang halong amoy ng sigarilyo o alak. Just him.

“How’s your first day?” Tanong niya.

“It’s fine.” Panimula ko. “Um-attend kami ng orientation. Then looked and joined in some clubs. Met new people…”

“Who’s this new people?” He asked.

Hindi ako nakasagot agad. But who am I kidding, I can’t lie to him. He’ll know who they are eventually.

“Saide’s friends.”

He hummed and I felt him nod.

“Were they nice?” He asked.

Bahagya pa ako nagulat dahil inaasahan kong pagsasabihan ako nito na layuan ang mga ito.

“They are nice. Sila mga unang tao lumapit sa amin. Karamihan sa ibang mga estudyante kakaiba ang tingin sa amin, but I guess they also eventually warm up to us since Saide’s friends hangout with us throughout the day.”

He hummed again and I felt him bury his face on my hair. Ramdam ko ang pamumula ko lalo na’t hapitin niya ako palapit sa kaniya.

Silence eats us for how many minutes. But the silence is not scary nor awkward, just plain comforting. Pakiramdam mo kapag tumagal pa ay makakatulog ako.

“You’ll be fine here.” He finally said. “Ganoon pa rin ang schedule ni Manang Iya. Ihahatid sundo ka pa rin ni Maddox. Your friend, will also be with you at the University. And so is Claudia.”

“Paano kapag may mga okasyon? Like Christmas, New year, holidays?”

“You’ll visit your family. You can hangout with your new friends whenever you have free time.”

“My birthday?” I asked again.

“You can celebrate it however you want to celebrate it. With your friends or family. Hindi ka magiging mag-isa.”

I frowned. “Being alone is not the problem here.”

“Then what is it?”

“Kakakasal lang natin, tapos hindi ko man lang makakasama ang asawa ko sa mga importanteng okasyon na iyon ngayong taon.” I raised my head to have a good look at his face.

Awtomatiko namang napababa ang tingin niya sa akin. “Weeks ago, kapag sinabi ko sayong aalis ako, you’ll be practically celebrating on your own and wish me to never come back at all.”

Ang kamay niya na nasa bewang ko ay tumaas para mahawakan niya ang pisngi ko. Parang lalo uminit ang mga pisngi ko nang maramdaman ko ang init ng palad niya.

“What changes now, Bridge? Hmm?” He asked.

Napalunok lamang ako at napaiwas ng tingin sa kaniya.

“Matapos lahat ng ginawa mo para sa akin, lahat ng pinangako mo sa akin, lahat ng sinabi mo sa akin kagabi, do you really expect me to be the same?” My voice is barely audible, but I knew it was enough for him to hear.

“Are you saying that you have feelings for me?” He asked as he lowered himself.

Halos magsanggian na ang mga ilong namin. We’re dangerously close to each other again.

“Do you?” I asked back.

“I can’t answer that yet, my sweet.”

Kumunot ang noo ko.

“Baka kapag sinagot ko iyan ay hindi na ako makaalis pa.” Pagpapatuloy niya.

“Then stay.”

“Just three years, Bridge.”

Hindi ako sumagot at tinitigan siya nang maigi.

“Paano ako makakasiguro na babalik Ka nga?” I asked.

“I’m a married man, honey. Uuwi at uuwi ako sa asawa ko.” Bahagya niya pa sinanggi ang ilong naming dalawa.

Naninimbang ang mga tingin mo sa kaniya. But I eventually sighed.

“You better be.”

He chuckled.

“Now.” He then wrapped his arm around my waist again.

Bahagya nanlaki ang mga mata ko nang hilahin niya ako papunta sa ibabaw niya. I rest my hands on his firm chest. Napakagat labi ako nang maramdaman ko ang kamay niya sa bewang ko.

“Let’s talk about that goodbye kiss.”

And before I could say anything, I felt his hand on my nape and pulled me to his lips. It didn’t take any second for me to open up my mouth and let his wet muscle explore my insides.

My stomach is churning as I feel his hand raise my clothes a bit and rub my waist sensually. Every touch of his warm hand ignites something deep within me.

This kiss somehow feels different. Maybe because of the fact that I’m acknowledging my feelings towards him. Pakiramdam ko ay lalagnatin ako sa init na binibigay ng mga labi niya sa akin.

Itinagilid niya pa ang ulo niya at hinila pa ako papalapit para mas lumalim ang halikan namin. I can’t help but groan as he sucked my tongue like it’s his favourite thing to taste.

Masyado ako nakatuon sa maiinit niyang halik at hindi ko na masyadong inalala ang pag-iba ng posisyon namin. He’s now right above me, still dominating me. I rest my hands on his broad shoulders.

Ipinasok na niya nang tuluyan ang kaniyang kamay sa loob ng damit ko. I can’t help but whimper between our kisses as he touched my chest, slightly grazing my nipples.

We’re so deep in our own world that I barely heard the knock on the door.

“My lord, your father has called and he’s been asking if you’re already on your way to the airport.”

To my dismay, naghiwalay na ang aming mga labi. Ngumisi siya sa akin at itinanggal na ang kaniyang kamay sa loob ng damit ko.

“Looks like I need to leave, honey. That’s a nice goodbye kiss, I appreciate it.” He then rubbed my wet lips with his thumb before stealing another quick kiss.

Bumangon na siya at inayos ang sarili. Napaupo na lamang ako at pinapanood siya.

“Sleep here. Ask for Manang Iya to clean the guest room kapag nailipat mo na ang ibang mga gamit mo pabalik dito.” Sabi nito habang inaayos ang polo na suot niya.

Three years.

Kahit halos isang buwan pa lang kami magkakilala, pakiramdam ko ay malaking parte na siya sa buhay mo. Masyado ako nasanay sa presensya niya. At talagang aalis siya kung kailan tapos na ako sa denial stage ng nararamdaman ko sa kaniya. Pakiramdam ko ay lalagnatin nga ako.

I move a bit and I frowned as I can totally feel my hard on  tightening my pants.

Napatingin ulit ako kay Mario.

I don’t know if it’s the fact that he’ll be gone for three years, or it’s just that I’m horny right now, but I wanted to be eaten by him right at this moment.

I groaned internally at my own thoughts.

Parang gago naman.

Fucking teenage hormones.

Habang minumura mo ang sarili, biglang may sumagi sa aking isipan.

“21 na ako pagbalik mo rito.” I said as a sudden realization comes up in my mind.

Napalingon naman siya sa akin.

I tilt my head to the side. Like how he usually does.

“Lagot pa rin ba ako sayo pagdating ng araw na iyon.”

He smirk. “Why? You’re looking forward to it?”

He’s being a tease as usual.

“I am.”

I answered back and watch his playful gaze turn into heated ones.

I can play too, my husband.

“See you in three years, Mario.”

Chapter Thirty-One

“Good morning, Master Bridge.”

Tipid kong nginitian si Maddox nang siya ang makasalubong ko paglabas ng bahay. Agad niya binuksan ang pintuan sa backseat ng kotse para sa akin.

“Morning, Maddox.” Bati ko pabalik bago tuluyang sumakay sa loob ng sasakyan.

It’s been a month since Mario left the country. He said he’s currently in Italy right now. Malalaki raw ang mga base ng mga Mafia clans doon kaya doon sila nauna, according to Maddox tho. The bigger the alliance, the better they said.

Nakita kong pinapanood ni Manang Iya ang pag-alis ng sasakyan namin habang siya ay nakatayo sa labas. She waved and I just smiled but I didn’t bother to wave back since the car is heavily tinted.

Simula nang umalis si Mario ay mas inaagahan ni Manang Iya ang pag-punta sa bahay at mas nagpapa-late siya ng uwi. Sinabihan ko na nga ito na umuwi sa oras ng schedule niya, pero nag-aalala lang daw ito lalo na’t mag-isa ako sa bahay. Kung pwede nga lang na matulog siya doon ay matagal na niya ginawa, pero alam kong may iniintindi siyang sarili niyang pamilya.

My routine for the whole month kinda changed when Mario left. Nakasanayan na ng katawan ko na gumising ng 5am. Pupunta ako sa hardin para doon mag-ehersisyo at i-ensayo ang dagger skills ko.

Minsan kapag hapon pa ang schedule ng pasok ko ay niyayaya ko si Hero na pumunta sa field ng university para magjogging. Pero madalas ay nandoon kami para mag-spar.

Nang yayain ko si Hero mag-sparring sa unang pagkakataon ay tinignan niya ako na para ba akong tinubuan ng isa pang mata sa noo dahil sa gulat niya.

“Bakit? Ano nakain mo?” Sabay hipo pa sa leeg at noo ko. “Gago may nararamdaman ka bang kakaiba?”

“Oo.” Hinawi ko ang kamay niya. “Inis, Hero. Inis nararamdaman ko kung hindi ka magtigil diyan.”

Napanguso naman ito at napakrus sa dibdib.

“Nagulat lang naman ako dahil ngayon ka lang nagyaya ng ganiyan sa akin. Kapag niyayaya kita noon ay lagi kang pass at nagbabasa lang ng mga libro sa gilid. Anyare sa’yo?”

Umiwas ako ng tingin dito at napagawi sa mga estudyanteng naglalakad sa main quadrangle.

“Nothing, just felt like it.”

The truth is I’m missing some creepy man. And that creepy man is my husband. Kahit isang buwan na ang nakakalipas ay hindi pa rin ako mapanatag sa pag-alis niya.

I may have feelings for him. I may have admitted it to myself already. Pero hindi pa rin mawawala sa akin ang kaba sa mga maaaring mangyare sa aming dalawa sa loob ng tatlong taong ito.

Ang tanging komunikasyon lang na meron kami ay si Maddox. Siya ang nagbabalita sa akin kung saan na ang amo niya, kung ano na balita roon. Siguro ay ganoon din ang ginagawa niya sa isa patungkol sa mga nangyayare dito sa akin.

I don’t know if that’s a good thing or not.

Kung kusa ko siyang natatawagan or name-message, siguro kahit papano mapapanatag ako at hindi masyado mag-aalala.

Pero mas mamimiss ko naman ang bugok na iyon kung makakausap ko lang siya online. Baka kapag nakita ko ang lecheng kagwapuhan sa video call ay mas ika-overthink ko lang ang mga taong maaaring umaligid sa kaniya.

The world is too big. He will meet a lot of ladies or gentlemen out there that suit his type. Babaero at lalakero pa naman ang bwisit bago kami ikasal. At hindi mapagkakaila na habulin talaga ang isang ito.

I’m afraid that after three years of waiting for him…

Baka sabihin nito na nagsawa na siya sa akin.

O may nahanap na siyang iba.

Iyong mas mature.

May experience.

Someone who can definitely understand him.

Someone who’s a wife or husband material.

Lalo na kasama niya si Mr. Dante. Jusko alam ko pa namang ayaw niya ako para sa anak niya. Baka mamaya ay ireto niya ang kupal sa mga babae doon.

Damn it.

That’s why I started to workout and enhance my skills. At least nailalabas ko ang mga frustrations ko sa pag-overthink at sa pagka-miss sa asawa ko.

Kaya tuwing ka-spar ko si Hero, nablablangko ang isip ko. Mas nakapokus ako sa mga tinuturo niya at sa laban namin.

“We’re here, Master Bridge.” Rinig kong anunsiyo ni Maddox nang i-park na niya ang sasakyan. “Your friends are waiting for you.”

Tumango siya sa pwesto ng mga kaibigan ko. Kita kong nakatingin si Hero sa sasakyan at hinihintay ako lumabas. Kasama niya sila Ericka na mukhang hinihintay din ako.

Hindi nagtagal ay dumating na rin si Saide at pumunta sa pwesto nila. He also looked at our car and seemed like waiting for me to come out also.

“Be careful with Saide Maeve, Master.”

Napatingin naman ako sa driver’s seat. Nakatingin lang din si Maddox sa pwesto ng mga kaibigan ko.

I sighed. “He’s harmless, Maddox.”

Napatango na lang siya pero hindi pa rin inaalis ang tingin kela Saide.

“Inutusan ka ba ni Mario tungkol dito?” I asked.

Bago siya umalis ay nasabi ko naman sa kaniya ang tungkol sa mga kaibigan ni Saide. Wala itong sinabi na layuan ko ang lalake katulad ng lagi niya pinapahiwatig sa akin tuwing nababanggit si Saide. Kaya hindi na nakakapagtaka na kay Maddox naman niya pinasa ang responsibilidad na paalalahanan ako patungkol dito.

Kita ko ang pag-iling niya. “Sinasabihan lang kita.”

“Why?”

“Because him and lord Mario don’t really have a good relationship with each other.” He shrugged.

Napanguso naman ako rito. “Thanks, captain obvious.”

Narinig ko ang mahinang pagtawa nito. Magtatanong pa ulit sana ako nang makarinig kami ng katok sa bintana ng kotse. Kita naming nakasilip na doon si Hero kaya naman pinagbabaan ko ito ng bintana.

“Ano na? Anong oras na, malelate tayo niyan.” Taas kilay nitong sabi sa akin. Napatingin siya sa kay Maddox at napangisi. “Uy pareng Madz.”

Napailing na lang si Maddox sa kaibigan ko. Mukhang nasanay na ito sa ugali nito at hinahayaan na lang siya.

“I’ll pick you up after your last subject, Master Bridge.”

“Thanks again, Maddox.” Sabi ko rito at binuksan na ang pintuan.

Bahagyang sumaludo pa si Hero bago tuluyang umalis ang sasakyan.

“Tagal mo naman bumaba. Kanina ka pa nila hinihintay.”

Sabay gawi kela Saide na nagtatawanan sa benches habang papalakad kami patungo roon.

“May sinabi lang sa akin si Maddox.” I answered as I adjusted the straps of my backpack on my shoulders.

“Ano naman?”

“Mag-ingat daw ako kay Saide.” I shrugged.

Napa-‘oh’ na lang si Hero at tumango-tango.

“Sa tingin mo ba ay dapat ako mag-ingat?”

Napahimig naman si Hero at para bang nag-iisip din.

“Kung iyon ang sinasabi ng boss ko, edi mag-ingat ka nga talaga.” Tsaka umakbay sa akin.

I frowned. “Boss mo?”

“Oo, boss ko iyang si pareng Madz. Pero pinaka-boss si lord Mario.”

“Eh ako?”

“Asawa ng boss ko, duh?”

Pabirong umirap pa ito sa akin na siyang ikinatawa ko lamang nang mahina.

“Hindi pa natin lubusang kilala sila Saide, Bridge. Mas mainam na ngang mag-ingat, wala naman mawawala kung susundin mo iyon.” Then tapped my shoulder.

Lalong umingay ang grupo nila Saide nang makalapit kami ni Hero. Tumambay lang kami saglit bago magsipunta sa sari-sarili naming klase.

“Ikaw Saide? Hindi ka pa pupunta sa klase mo?” Tanong ko sa kaniya nang napansin ang pagsunod niya sa amin.

Umiling siya. “After lunch pa sched ko.”

Kumunot ang noo ko sa sinabi nito. “Bakit ang agad mo pala dito?”

“Bawal ba?” Natatawang sagot niya.

Napailing na lang ako rito at binalik ang tingin sa dinaraanan.

“Gusto lang kita ihatid sa klase mo.”

Kahit mahina lang ang pagkakasabi niya ay nagpintig naman iyong tainga ko at mabilis siyang nilingon.

He smiled and walks besides me. Halos nagbabanggaan na ang mga braso at kamay namin sa sobrang lapit.

“Dude, parehas kami ng klase, so ihahatid mo rin ako?” Pagsingit ni Hero.

Pumagitna pa nga ito sa amin ni Saide at inakbayan kaming dalawa. Parang ako nakahinga nang maluwag sa ginawa ni Hero. Pero hindi ko pa rin maalis sa isip ang narinig kanina.

Tumawa si Saide at tinapik ang braso ni Hero na nakaakbay sa kaniya. “of course, man. Mahirap na, kailangan nila mag-ingat sa’yo.” Biro nito pabalik.

Hilaw na napangisi si Hero sa kaniya bago ilipat ang tingin sa akin. My friend gave me a knowing look. I just shrugged and pretended that it didn’t bother me at all.

Nang makarating kami sa room ng klase namin ay agad namang nagpaalam si Saide sa amin. Kumaway pa nga ito sa iilang kababaihan na kilala niya na siyang ikinakilig ng mga ito.

Sa isang buwan ko rito ay hindi namang mahirap mapansin ang kasikatan ni Saide sa mga estudyante. Kahit ang mga professors ay madali niyang makasalamuha. Ilagay mo man siya sa ibang kurso, paniguradong makakasundo niya agad ang mga tao doon.

He’s the kind of guy that’s nice to be with. Napaka-friendly at approachable nito kaya hindi nakakapagtaka na sa bawat sulok ata ng university na ito ay kilala siya.

“Is he interested in you?” Rinig kong tanong ni Hero habang nakatingin sa papaalis na Saide.

It’s been like two weeks, somehow Saide manages to walk us in our first class each day. Walang palya itong nag-aabang sa amin para sabayan kami pumunta sa mga rooms namin.

Napairap ako. “There’s no way, Hero.”

“No way ka pa diyan nalalaman. Narinig ko nga kay Ka-Ka nitong nakaraang araw sinesermonan niya iyang si Saide dahil minsan ay nale-late ito sa mga klase nila.” Siya naman ang napairap sa akin ngayon.

I sighed. “Baka gusto niya lang makasiguro na komportable tayo sa mga klase natin?”

Napahalakhak si Hero doon na siyang ikinasimangot ko.

“What a lame excuse.” He scoffed. “Magdadalawang buwan na tayo dito. Sa araw-araw ka niyang hinahatid sa mga klase natin, hindi pa ba niya nakikita kung gaano ka kakomportable?”

“Bakit ako lang ba hinahatid? Ano ka? Pader lang, ’di ka namin kasama?”

Napanguso naman ito. “Apparently. Kahit bata mapapansin na ikaw ang pakay niya.”

Tinampal ko ang nakausling labi niya gamit ang nga notes na hawak ko.

“He’s straight, Hero. And I’m already married. He knows Mario, kaya imposible iyan.”

“And how did you know that he’s straight?”

“Siyempre sa dami ba naman ng mga babaeng lumalapit diyan—”

“Bakit iyong asawa mo? Lapitin din ng mga chicks pero kinasal din sa isang tandang.” Pagputol nito sa akin.

Kinunotan ko siya ng noo. “We both know that he’s bi in the first place.”

“Malay mo baliko rin pala iyang si Saide, hindi lang halata—”

“Mr. Gonzalez, Mr. Jackson, gusto niyo mga grades niyo ang ibaliko ko? Kanina pa time, bakit nakaharang pa kayo sa pintuan?”

Naputol ang usapan namin nang dumating ang terror na prof namin. Agad kaming humingi ng pasensya sa kaniya at mabilis na naglakad sa upuan namin.

Tinapakan ko ang paa ni Hero nang tumalikod sa amin ang prof para iayos ang PowerPoint presentation niya.

“Huwag mo ito sasabihin kela Maddox.” Bulong ko. “Who knows what will happen kapag nakarating kay Mario.”

Nagkibit balikat lang siya at kukulitin ko pa sana siya nang lumingon sa gawi ko ang professor na may matalim na tingin. I just shut my mouth and listen to the discussion.

It’s not like I’m keeping secrets to my husband. Ayaw ko lang na maging big deal ito at baka kung ano pa ang mangyare.

Kung makarating man sa kaniya at ito ang magiging dahilan para umuwi siya sa akin nang maaga, fine, Hero can blabber his mouth. Pero kung hindi naman, aba’y huwag na lang.

“May girlfriend ka na Saide?”

Halos mabilaukan ako sa kinakain nang marinig ang tanong ni Hero sa kasama namin. Kahit ang mga kaibigan niya na sila Ricky at Carl ay napatigil.

Saide smirk. “Bakit tol? Interesado ka sa akin?”

Napangiwi naman ang kaibigan ko na siyang ikinatawa ng isa.

“Wala akong girlfriend.” Natatawang sagot ni Saide.

Napaayos ng upo si Hero. “Pero may naging girlfriend ka na?”

“Mga naging girlfriends.” Singit ni Ricky kaya siya pabirong tinulak ni Saide.

“Mabangis din iyang si Saide sa mga babae, huwag kayo papalinlang sa itsura niyan. Gago rin ang isang ’yan.” Dagdag pa ni Carl.

“Mga sira. Ang bait ko kaya.” Sagot ni Saide.

“Pag-tulog.”

Binato na lang ni Saide ng fries si Ricky. Habang natatawang kumakain si Carl.

“No boyfriends?”

I mentally groan as Hero continues to question him.

“Nakakahalata na ako, Hero.” Asar ni Ricky sa kaniya.

Pinakitaan lang siya ni Hero ng kaniyang gitnang daliri.

“Nagtatanong lang ako. May mga kaklase kasi ako na may crush sa kaniya. Nakikita kasi nila na lagi namin siya kasama.” Palusot niya.

Napailing na lang ako at hindi malaman kung ano ba ang pinaplano nitong kaibigan ko.

“No boyfriends.” Sagot ni Saide.

Tinignan ko si Hero at tinaasan siya ng kilay. My expression says ’ sabi ko sa’yo eh’

“Yet.”

Napatingin ako kay Saide na ngayo’y nakatingin din sa akin.

Ramdam ko pa ang pagsiko ni Hero sa akin kaya tinignan ko naman ang kaibigan ko.

Ako naman ang tinaasan nito ng kilay na may ekspresyon sa kaniya mukha na nagsasabing,

‘sabi ko rin sa’yo eh’ .

---

A few months have gone by and it’s already our Christmas break.

“Saan ka magbabakasyon niyan, Bridge?” Tanong ni Ericka nang ibigay niya sa akin ang order kong inumin.

Nagpasalamat naman ako sa kaniya at sumimsim muna rito bago siya sagutin.

“Sa parents ko. Sabay kaming babalik ni Hero doon.”

“Eh si hottie husband mo?”

Lapit pa nito sa akin habang iniinom ang matcha milktea niya.

“Hindi pa uuwi iyon.” Sagot ko.

Saktong dumating na sila Hero kasama sila Saide, Rick, Mikee, at Carl na dala-dala ang mga pagkain namin.

Nasa isang cafe kami malapit lang siguro ito sa university. Nagdecide sila Ericka na mag-hangout muna kami bago tuluyang i-enjoy ang bakasyon namin.

“Bakit hindi mo puntahan iyong asawa mo?” Patuloy ni Ericka. “Sa yaman ng asawa mo kahit nakaprivate plane ka pang pumunta sa kaniya wala ka magiging problema.”

Ang mga kasama namin ay napatutok din tuloy sa usapan namin.

Bago pa man ako sumagot ay may nagbigay ng pagkain sa plato ko.

“Delikado roon, Kaka.” Napatingin ako kay Saide. “Trabaho pinunta ni Mario doon. You know how messy it is.”

Si Hero naman ay napailing na lang habang kumakain. Mukhang nasanay na lang sa pag-asikaso ni Saide sa akin.

Months have gone by pero wala pa ring palya sa paghatid si Saide sa akin sa mga klase. Madalas ay niyayaya na ako ni Hero na agahan namin ang pagpunta sa university. Pero naaabutan pa rin kami ni Saide doon.

Patagal nang patagal ay mas nagiging maasikaso ito sa akin. Minsan ay pasimpleng niyang kinukuha ang backpack ko at siya ang magbubuhat, agad ko namang kinukuha iyon at naging patay malisya lang. Pati paghain ng pagkain sa akin ay ginagawa niya, katulad ngayon.

Todo bakod na nga si Hero sa akin. Nakikita ko ngang naiinis na ito sa mga pinaggagagawa ni Saide. Madalas nga ay pinipilosopo niya ito o ’di kaya’y nanunuya kapag masyado nagiging maasikaso ang isa sa akin, pero sinasabayan lang siya ni Saide at tinatawanan.

Kapag may mga assignments kami sa mga minor subjects, tinutulungan kami ni Saide. Iyon lang ata ang pagkakataon na mabait sa kaniya si Hero.

Sa ilang buwan niya ginagawa ito, pakiramdam ko ay nasanay na lang ang kaibigan ko. Kahit ako ay nasanay na lang din.

“As long as he doesn’t mean any harm to you.” Sabi ni Hero.

I’m also guessing that’s what Maddox told him.

Alam kong binabalita niya ang mga nangyayare kay Maddox. But so far, I haven’t heard anything from Mario about it since wala rin sinasabi si Maddox. Kapag nakikita niya si Saide ay matagal lang niya ito tinititigan tuwing hinahatid sundo niya ako sa university.

It’s not that I’m tolerating it, as much as possible I don’t want to make things awkward for us. We’re already in the same circle anyway.

Kapag sumobra na siya, I’m going to confront him. But right now, I’ll just assume that he’s treating me like his brother, friend, or something.

I sighed as I finally went home. Wala naman masyadong ganap sa labas namin kundi ang mag-foodtrip at mag-gala. Nauna na rin ako umuwi at mag-iimpake pa ako ng mga gamit ko bago umuwi bukas.

After months of being a college student, I really miss my parents. We still keep in touch every week. Lalo na’t nalaman nilang umalis si Mario. Medyo nag-alala sila kaya dumating pa sa punto na gabi-gabi sila tumatawag noong mga unang linggng umalis ang asawa ko. But I reassure them that I’m fine and safe, since halos araw-araw kasama ko sila Hero, Maddox, at Manang Iya.

Kung may oras lang na mag-isa ako. Iyon ay tuwing gabi.

I’m staring at the ceiling as I lay on the soft king size bed. My fingertips are starting to feel cold since it’s the only part of my body that is out of the duvet.

Every night, I’m low-key regretting being in denial. Napapakunot noo na lang ako sa sarili ko tuwing naaalala ko na pinili ko matulog sa guest room kesa tabihan sa kwarto si Mario.

Cuddles with him? Seriously pinagpalit ko iyon dahil sa kaartehan ko?

I groaned and pulled the quilt over my head.

Bakit kasi nagpapakipot pa ako noon? Kung kailan wala siya tsaka ko naiisip ang mga bagay na ito.

Tumagilid ako ng higa at niyakap ang unan sa tabi ko. I felt nothing but the coldness of the soft velvety pillow.

Last time we cuddled, he felt so warm. So firm but yet so comfortable. And the way he kissed me…

Humigpit ang yakap ko sa unan dahil sa mga iniisip.

Every stroke of his tongue on mine became known and unforgettable. Pakiramdam ko ang init ng katawan niya ay napapasa sa akin. At first I’m denying the pleasure that he gives because of my pride. But now that I’m beginning to be true about my feelings, I’m craving for that pleasure.

I’m craving for him.

And with that, I just woke up with a boner.

Damn it.

---

“Sweetie!”

Napangiti ako nang salubungin ako nila Mama at Papa sa gate. Hindi na ako nagsayang ng oras at tumakbo na ako papalapit sa kanila.

I hugged them so tightly.

“I missed you, Mama, Papa.”

Nang humiwalay ako ay pareho kaming natawa ni Papa nang makita ang nangingiyak na mga mata ni Mama.

Binati ko rin sila Tito Victor at Tita Armina na sinalubong din si Hero. They’re not as emotional as my parents, but I know that they missed my friend also.

Si Hera nga ay sumunod din sa gate at nagtanong agad sa amin ng pasalubong. Tawang tawa naman si Hero nang kurutin ni Tita Armina ang kapatid niya.

Nang tuluyan kami makapasok ay sinalubong kami ng mga tauhan sa loob. Tuwa at galak ang makikita sa mga mukha nila na siyang ikinasaya ko rin. I also missed these guys!

Malalim ako huminga habang tinitignan ang paligid. Nothing’s changed. Still the same Hill’s territory since I left.

Hindi na ako nagulat pa nang malaman kong pinaghandaan nila Mama ang pagdating ko. Partida hindi pa pasko pero grabe ang paghahanda at selebrasyon ang nangyare.

I catch up with some of our allies and friends. Marami nangamusta sa pagpasok ko sa kolehiyo. May iilan din nagtatanong kung kamusta ang buhay may asawa.

The last one was quite tough to answer. Parang isang Linggo o mahigit ko lang nakasama ang asawa ko pagkatapos namin ikasal. Kaya ano naman maisasagot ko bukod sa ‘ayos lang’ diba?

Days went on and during my stay here I still stick to my daily routine. Parang nakakita ng multo sila Papa at Tito Victor nang maabutan nila ang spar namin ni Hero. Pero kalaunan ay nakisali na rin sila sa pagtuturo.

“Pick up your pace, Bridge. Mas maliit ang katawan mo pero mas maliksi ka. Use that as your advantage!” I heard my father coached.

“Dodge and punch! Gulatin mo para hindi makabawi.” Dagdag pa ni Tito.

Kunot noong tumingin si Hero sa kaniya.

“Pa? Ako anak mo oh?” Hero asked.

But before he could hear his father’s answer, I took my chance and threw a powerful straight punch with my rear hand. I even rotate my body a little for maximum force. And with that Hero got knocked on the ground.

Time passed by and Christmas Eve is already here.

Nandito lang ako sa kwarto habang nagkakagulo sila mag-ayos sa labas. I’m just scrolling through my socials as I lay on my bed.

I created an account since Ericka told me to do so, para madali raw akong i-contact kapag may mga planong gala or hangouts sila.

Medyo nakahiligan ko na rin ang magpost ng mga pictures, nahawa ata ako kay Ericka. But of course it is limited to my friends only. Mahirap na, I’m still part of this shitty world.

Hindi ko na lang masyado pinansin ang mga nag-friend request sa akin at agad pinuntahan ang pakay ko.

Mario Jackson

What a nice thing to do, right?

I’m a married man, but instead of preparing something, I’m stalking my husband’s social accounts.

Halatang matagal na niya hindi ginagalaw ang account niyang ito. Last pictures that are posted are from his college days.

“Binata pa lang halata mo nang gago.” Sabi ko sa sarili ko nang may makita akong litrato na nasa isang party sila at maraming mga babaeng nakaaligid sa kaniya.

I scrolled some more and even saw a picture of him with Eryx Nicklaus. Malaki ang ngiti ni Mario habang ang isa ay nakasimangot lang na nakatingin sa camera.

They seemed really close. Mario did mention na magka-batch sila noong kolehiyo.

Hindi ko alam kung ilang minuto na ako nakatambay sa account niya. Tuloy-tuloy lang ako sa pagtingin ng mga litrato niya hanggang sa napatigil ako.

I don’t know why but this picture…

Base on the date it was posted it was 10 years ago, he was 18. He’s in a black suit. Looking so formal and serious. But the mischief in his eyes was still there. The 18 year old Mario has no stubble beard. He seems mature despite being young, but the slight baby fat on his face was evident.

Nonetheless, he’s really attractive.

But…

He’s somewhat familiar.

Like I’ve seen him before.

10 years ago? Iyon din ang taon na nailigtas ako sa mga kamay ng nang-kidnap sa akin.

Imposibleng nagkita kami noon. Pagkaligtas sa akin, I was totally isolated in our territory.

But how can I explain this feeling? It’s like I’ve seen that face before. That 18 year old Mario.

Pero imposible naman kung makita ko siya sa lugar kung saan ako na-kidnap.

It’s impossible…

Chapter Thirty-Two

“Still no clue?”

I asked Hero when he entered in my office.

“None.” Sabay lapag ng mga documents sa lamesa ko. “Wala rin siya sa listahan.”

I sighed and double checked the files.

“Bridge, triple check pa ginawa ko diyan. Walang kang kasamang Mario Jackson na na-kidnap din 10 years ago.”

Hindi ko ito pinakinggan at patuloy pa rin sa pagtingin at paglipat ng mga papel. Siya naman ang narinig kong napabuntong hininga.

“Pinakiusapan ko pa si Mama na itakas ang mga ’yan kay Papa. Bakit mo ba bigla naisip na kasama mo si lord Mario sa lugar na iyon?”

After Christmas, agad kong sinabihan si Hero na hagilapin ang mga listahan ng mga kasama kong nakidnap noon.

Sabi nila, at base rin sa natatandaan ko, puro bata ang mga nakasama ko. But you will never know, right? Madilim doon, at hindi mo naman naaalala lahat ng mga nakasama ko doon.

Dahil sa tagal ni Hero na hagilapin ang mga impormasyon na kailangan ko ay nauna na ako umuwi nang matapos ang Bagong Taon. Pinasunod ko na lang siya dito sa bahay namin ni Mario.

“I saw a picture of him. It was taken when he was 18 years old.” I flipped a page again. “He looks familiar to me.”

“Baka nakikita mo lang siya sa internet noon? He was quite famous, dude.”

Umiling ako. “Hindi, iba pakiramdam ko rito.”

Every time I think about that picture, my heart is somewhat racing. Iba ang kutob ko. Alam kong hindi ko lang siya nakita sa internet or kung saan pa mang online platforms.

It feels like I’ve seen him in person.

Napadaing na lang ako sa inis at padabog na nilapag ang huling papel na tinignan ko.

“Told ya.” Hero smirked as he looks around. “Mabuti naman at inimbita mo na rin ako dito sa inyo. Ayos din noh, may sarili kang office.” Napapito naman siya habang tumitingin sa paligid.

“Okay lang naman kay Maddox, I’m sure okay lang din iyon kay Mario.”

Napatango siya bago ulit lumipat ang tingin sa akin. “Bakit kaya hindi mo tanungin si Maddox kung na-kidnap ba si lord Mario noon?”

“I’ve already asked.”

“Anong sabi?”

Napangalumbaba ako. “Hindi raw. And knowing Maddox, he’s been working with Mario since he was 15 or something. Kaya kilalang kilala niya iyon. Imposibleng kidnappin ang lalakeng iyon. Lalapit pa lang ata mga kidnappers doon, nabaril niya na.”

“Ask your husband then.” He shrugged.

Natahimik ako at hindi na alam kung ano ang gagawin. Malungkot ko na lang tinignan ang mga documents na nasa harapan ko. These are the list of names that also have been kidnapped years ago. Kumbaga sila ang mga nakasama ko ng ilang taon. But I never really remember any of them.

Naaalala ko na may mga nakakausap ako, but that’s all of it.

I don’t know if it’s because I’m too young to remember anything. Except some vivid details like the gummy bears, the people in black suits, the dark room, the day they rescued me.

It’s like a fever dream.

They said I can’t recall anything because of the trauma. It’s like some part of my brain shuts those memories down.

At dahil doon kailanman hindi ako natakot sa kahit anong madidilim na kwarto. I can comfortably talk to strangers if I wanted to. I’m not that scared of eating a gummy bear. It’s like thanks to those shutdown memories, I’m able to live a normal life, kind of a normal life I mean.

But seeing the young Mario. Parang hindi ako mapakali. Like my heart is telling me that I knew and met the guy before, but at the same time my mind tells the opposite.

Hero already went home after dinner. Magkasabay sila ni Manang Iya umalis.

I’m alone in this house again.

“Hello?” I greet when my phone rings after I get out of the shower.

“Bridge, it’s Auntie Roxanne.”

“Auntie, napatawag kayo?”

I sat on the bed as I dried my hair with a towel.

“Magkakaroon ng meeting bukas sa company with some of our designers. And since Mario is still not here, I want you to be there and be his representative.”

Napaupo naman ako nang maayos. “But Auntie, I’m not sure what I should do in the meeting?”

“Oh dear you just have to listen to their proposals. List everything you have to list if necessary. Mario told me that if he is needed in the company we should call you from now on.”

Napanguso ako roon. “He said that huh.”

“Yes. And so I’m expecting you to be there, okay? Take this as your experience and it’ll also be your opportunity to learn in our company. Besides I’ll be there, and I think Maddox will be there with you too as usual.”

I sighed. “Okay, Auntie. I’ll see you tomorrow.”

Nang magpaalam na rin ang kausap ko tsaka ako napahiga sa kama.

Meeting with some designers? I hope wala doon si Latrice. Hindi ko alam kung kaya kong matantiya ang isang iyon.

Pagkatapos pa naman ng mga nangyare ay wala na ako narinig tungkol sa kaniya. Kahit si Auntie Roxanne ay humingi rin ng pasensya sa akin. But we didn’t receive any apologies from Latrice.

Tho sana wala nga siya.

And of course.

Kailan pa ba ako kinampihan ng tadhana?

“Welcome, Bridge.” Ngiting bati ni Auntie Roxanne nang makapasok kami ni Maddox sa meeting room.

Kita ko ang pasimpleng pag-irap ni Latrice sa akin habang kasama niya ang mga iba pang designers na tumayo para batiin ang presensya ko.

I didn’t mind her and just made my way to my seat. Katabi ko si Maddox at binuksan niya ang laptop na dala niya. He said he’ll be taking notes. All I have to do is listen and observe the meeting. Pang-all around din talaga itong si Maddox, kapag si Hero ito may reklamo muna bago umaksyon.

The meeting started as soon as Auntie Roxanne saw us seated and ready.

“Good morning everyone, before we start this meeting, since Mario has been busy lately, as always, I would like you to welcome Mr. Bridge Hill Jackson, my nephew’s lovely husband. He will be Mario’s representative while he’s gone.”

Nagpalakpakan lang ang karamihan, as a welcoming gesture. Latrice keeps her hands to herself and rolls her eyes at me once again.

I did my best to listen and observe the meeting. Malapit na raw kasi ang Anniversary ng Suit&Co. Kaya nagplaplano sila na magkaroon ng fashion show para mashowcase nila ang iilang designs na hindi pa nila nailalabas.

They showed us pictures and sketches as a sample of their designs. After years of being my Mama’s personal mannequin that she dressed up in her own taste and style, hindi naman ako nahirapan at nawala sa context ng meeting.

“Do you have any questions, Bridge?” Tanong ni Auntie nang matapos ang presentation.

Before I can say anything my inabot sa akin si Maddox. “These are the designs that lord Mario liked. And he said it’s up to you what to approve or not.”

“Bakit kailangan pa ng approval ko?” Bulong ko kay Maddox.

But it looks like hindi lang siya ang nakarinig no’n.

“He’s right. Bakit kailangan pa ng approval niya?”

Halos lahat ay gulat na tumingin sa gawi ni Latrice.

“Latrice.” Auntie called her with a warning tone.

“What? I really don’t get Mario at all. Kung may napili na siya, iyon na ang masusunod. Bakit kailangan pa ng approval niya? He’s only what? 18?” Then she flips her hair to one side. “Too young to even comprehend the meeting actually. Hindi niyo ba pansin na nakatunganga lang siya sa atin buong oras? He doesn’t give any suggestions at all. Kung wala pa iyang right hand ni Mario—”

“Latrice, that’s enough.” Auntie Roxanne said firmly.

I’ve been ignoring her since the meeting started. Ramdam ko ang matalim na paninitig at pagtataray nito sa akin. Even when she presents her designs. Whenever she looks at my way she always scowls.

It’s all nothing for me. Wala lang iyon, simpleng pagtataray lang iyon. But disrespecting me in front of everybody?

“You want my opinion?” I crossed my arms and leaned against my seat. “Sure, I’ll give you my opinion.”

She smirk. “Hindi na kailangan, kid. Your opinion is worthless anyway—”

“I don’t like it.”

That caught her off guard.

“Excuse me?” Kunot noong tanong nito.

“Out of all the presentations, yours is the one that I don’t like at all. The theme of this runway is about ‘Urban Sophistication’. We want something that blends these suits with the energy of the city life. So it means we should basically highlight how professionals can exude style and confidence in urban settings effortlessly.”

I tilted my head as I boredly stared at her.

“And your design doesn’t fit the concept at all.”

Kita ko ang bahagyang pag-nganga at pagtulala ng mga empleyado sa akin. Si Auntie Roxanne ay napatakip ng bibig pero halatang napapangiti ito sa likod ng kamay niya.

“How dare you?” Namumulang turo sa akin ni Latrice. “Wala kang alam sa mga designs na pinakita ko. They totally fit in the theme!”

“Bakit ka nagagalit?” I chuckled. “Opinyon iyon ng isang ‘kid’, why do you have to be so upset about it?”

“You’re giving bias critization, Bridge.”

“Bias?” Umiling ako. “Why would I?”

She smirked. “’Cause I’m Mario’s ex-fiancee.”

Napataas ako ng kilay. “At hanggang doon ka na lang.”

Nawala ang ngisi niya sa sinabi ko.

“I’m already his husband after all. There’s no need for me to be bias.”

Kita kong napakuyom siya ng kamay at halos mapunit na ang mga papeles na na hawak niya.

“Totoo naman mga sinabi ko. Hindi pasok sa tema iyang ginawa mong designs. It’s too vintage type looking. Maybe you can pass these designs if the concept is about old age type of suits.” I shrugged.

Everyone flinched when Latrice threw her papers and screamed at me.

“Shut up! You fucking faggot! You think you’re better than me? Isa ka lang namang baklang walang ka muwang-muwang. Kaya nga hindi na ako nasurpresa na pinili ni Mario ang trabaho niya kesa sa isang katulad mo.” She laughed. “Innocent lamb like you don’t match with that maniac himself, Bridge. Itatak mo iyan. Kahit kailan, hindi ka nababagay sa kaniya. He has his needs. And you can’t give it to him.” Siya naman ang napa-krus sa dibdib. “I’m sure, he’s out there having sex with multiple—”

“Latrice!” Tumayo na si Auntie Roxanne at lumapit sa kaniya. “That’s enough, young lady.” Giit nito.

“I’m stating the facts here, Auntie.” Giit niya pabalik. “C’mon, we all know who Mario Jackson is. He’s never the loyal type of man.”

“I said that’s enough.”

“Totoo naman!” Napatingin na ulit ito sa akin. Halos nag-aapoy ang mga mata niya sa galit. “Akala niya kung sino siyang mapagmataas. For all I know, he’s just a trophy husband.”

Natahimik ang lahat. Ang mga kasama namin ay pigil hingang pinapanood ang magiging reaksyon ko.

I felt the ache in my heart. Lahat ng sinabi niya ay tagos hanggang damdamin.

What she said might be true. Mario was never the man who waits for someone. Kung ayaw sa kaniya, kung wala silang silbi para sa kaniya, he lets go easily. He’s the kind of guy who likes to play around.

I knew all of these already.

And it fucking hurts to know the reputation of my husband in the past.

But…

It didn’t falter me. My face remains unemotional.

“Be careful, Ms. Contreras.” I warned. “Ang baklang walang kamuwang-muwang na sinasabihan mo ay tagapag-mana ng isa sa mga malakas na clan sa bansa. I have the right to be ‘mapagmataas’ since I’m the only son of none other than Branden Hill.”

My voice may be calm, but I make sure every word screams authority. I saw some of the employees almost shrink to their seats and avoid their gazes from me.

“Ikaw? Ano naman rason mo para sabihin sa akin at sa asawa ko ang mga ’yan? May I remind you that my father, my clan beat your family’s clan to ashes.”

The smug look on her face is no longer evident. Namumula na ito sa galit at halos nangingiyak na ang mga mata sa inis.

“You think I don’t know? You seduced my husband, and you claim that you’re pregnant out of desperation of saving your family. Kaya ka niya naging fiancee, diba?”

Nang pinapahanap ko kay Hero ang mga pangalan ng mga kasama kong na-kidnap. I also did my own investigation. Sinubukan kong halungkatin ang mga ginawa niya noon.

Maddox did helped me. Binigay niya sa akin ang mga socials ni Mario. Wala naman masyadong importanteng inpormasyon ang meron doon kaya siguro walang problema ang kupal na ipamigay sa akin ito.

But I did accidentally across something. It’s Latrice’s message about being pregnant.

Naitanong ko agad ito kay Maddox. And he did explained me what happened.

Latrice wasn’t pregnant at all. Hindi rin naniniwala si Mario sa kaniya. Though Mr. Dante wants Mario to have a child to secure the future heir of their clan. Kaya siguro agad na niyang pina-arrange ang dalawa.

But Colline doesn’t trust the woman as soon as Latrice denied having an ultrasound. She took action and they eventually found out about the fake pregnancy.

“H-How did you know that?” Halos nanginginig ang mga labi niya na para bang naiiyak na siya. “Did he told you that?!”

“An eye for an eye.” It was my turn to smirk. “You insult me and my husband once again. Pinalagpas ko na ang nangyare noong charity event. Pero ngayon sumosobra ka na. I can’t promise that this little secret of yours won’t be out in the media.”

Tumayo na ako at maglalakad na sana palabas. Nang maramdaman ko ang paghawak ni Latrice sa braso ko. Pero agad din siyang napabitaw nang mahigpit siyang hinawakan ni Maddox na siyang ikinangiwi niya sa sakit.

“Bridge.” She called with desperation in her eyes. “P-Please, I’m sorry. Alam mo namang nasabi ko lang iyon dahil sa galit. I didn’t mean any of it!”

Nagmamakaawa siya at parang hiyang hiya na sa mga nangyare.

But that doesn’t faze me at all.

“It’s Mr. Jackson, Ms. Contreras. Call me Mr. Jackson.”

I turned and walk out of the room.

---

Binaba ko na ang phone ko nang matapos ko kausapin si Auntie Roxanne. Hindi na ako nakapagpaalam sa kaniya kanina kaya tinawagan ko ito pag-uwi ko. She understands and she said that she fired Latrice when I left.

“What she said and did was horrible, Bridge. I’m so sorry. I didn’t knew anything about it. Kung sa una ay alam kong ganoon ang ginawa niya, hindi ko na sana siya hinayaang magtrabaho sa kompanya. I just gave her a warning after the charity event. Pero ngayon mas mabuting maghanap na lang siya ng ibang trabaho.” Auntie Roxanne said earlier.

I heard that her family is still somewhat struggling after they challenge my father. Naikwento ko kasi kay Mama ang mga nangyare sa event. She figured that Latrice is the daughter of the boss of the Contreras’ clan. My Papa even proudly told me about how they beat them. Kaya siguro ginagawa na ni Latrice ang halos lahat para lang maisalba ang natitirang yaman nila.

Wala naman sa plano kong komprontahin siya at ibunyag ang mga nangyare sa kanila ni Mario noon. It’s in the past and they already sort it out. Bakit ko pa papakealaman kung hindi naman ito konektado sa buhay ko.

Pero sinagad niya ako.

And I’m not sorry about it.

“Nice shot.”

Rinig kong puri ni Saide kaya napatingin ako rito.

Nasa archery studio kami. Si Hero ay nasa gilid kasama ang iba, pero alam kong hindi nito tinatanggal ang tingin sa akin lalo na’t malapit sa akin si Saide.

I gave him a small smile and picked up another arrow to shoot.

Ilang buwan na rin nang matapos mangyare ang pagharap namin ni Latrice. And I hope it’ll be the last.

I stretched out the string of my bow with the arrow. I’m trying to ignore the gaze of Saide as I breathe deeply and release it.

Narinig ko ang mababang pagpito niya. “Bullseye. You’re really good.”

Natawa ako nang mahina nang marinig ko ang pagkamangha sa boses niya.

“Thanks.”

Lumakad na ito palapit sa akin. “Kailan ka ulit natuto niyan?”

Bahagya ako napaisip. “I guess since I was 10?”

Tumango-tango siya. “Bakit hindi baril? Kadalasan baril agad ang itinuturong sandata, lalo na’t anak ka ng isang Mafia boss.”

“I don’t like guns.” I shrugged.

“Why?”

“Mabigat.” Sabay kuha ulit ng palaso. “Maingay.”

“So that’s why you choose archery instead?”

I nodded. “Much lightweight and has this silent hissing sound to it.”

“Bakit hindi ka gumamit ng baril na gawa nila Mario? They created and improved the silencer guns.”

Napatigil ako sa paglagay ng arrow sa string. “Created and improved?”

Tumango siya. “They call it Sordino. Ang mga silencer guns may tunog pa rin iyon kapag ginamit mo, diba? So they created their own version which they called Jackson’s Sordino. I heard these guns were totally mute when you used them. Kaya nga limitado lang ang gumagamit nito noon, kinokontrol ng mga Jackson ang pagbenta sa baril na ito. Since it’s really dangerous. Imagine everyone using sordino guns. The world would be messier as it is.” Pag-iling nito.

Napabalik ako ng tingin sa sandatang hawak ko. “Sino lang pala ang pinagbebentahan nila nito?”

“Infierno’s Clan that’s for sure. Alam naman ng lahat kung gaano sila malapit sa clan na iyon.” Sagot niya at kumuha din ng palaso. “Pero ang alam ko wala na iyon sa market. Itinigil na ng mga Jackson na magproduce ng ganoong klaseng baril at masyadong delikado.”

“Ganoon ba.” Iyon na lang ang nasabi ko at sinimulang inatin ang string ng bow.

“You know it’ll be safer for you to have a gun as well.”

I snorted. “Nasabi na nila sa akin iyan, Saide. Hero, my parents, allies.

“Does Mario say it to you as well?”

Binitawan ko ang string at tumama ang pana malapit sa red target.

“No.” Tinignan ko siya.

“Kung ako sa kaniya bibigyan kita agad ng pangproteksyon mo. Mas mainam pa namang may sarili kang panglaban bukod sa daggers at proteksyon ni Hero.” He said with worry and confused eyes. “What kind of husband is he? Iniwan ka niya dito, knowing that your life can be in danger at any moment. Bodyguards aren’t enough, Bridge.”

I sighed and put the bow with the arrows. Bahagya ako nakaramdam ng inis sa sinabi ni Saide. I know he means well. Pero parang pinapalabas nito na walang pakealam ang asawa ko sa mangyayare sa akin dito.

“My husband.” Panimula ko. “He’s confident that he can protect me in his own ways. And I’m also confident that he can protect me no matter how far he is. So I really don’t appreciate my friend saying those things towards him.”

“Friend.” Saide repeated.

I ignored it. “And I can protect myself. I’m not that weak, Saide.”

He sighed and raised his two hands like he was surrendering.

“Okay. I’m sorry if I offended you. I’m just worried” He then lowered his hands. “As a friend.”

I nodded and walked my way to Hero.

“Oh ano nangyare?” Tanong ng kaibigan ko nang makita niya ang kunot sa noo ko.

“Wala. Mauuna na ako umuwi. Pakimessage si Maddox.”

Saide tried to call me. Hindi ko na lang ito nilingon at tumuloy na palabas ng studio kasunod si Hero.

“Himala at nabadtrip ka doon kay Saide.” Sabi ng kasama ko habang hinihintay namin ang pagdating ni Maddox.

“Hindi ko kasi nagustuhan iyong sinasabi niya tungkol kay Mario.”

Then I explained to him the conversation.

Napairap naman siya nang matapos ko itong ikwento. “Eh sa ayaw ka pilitin ng asawa mo sa mga ayaw mo, ano magagawa niya?”

“Ewan ko ba.”

“Pero bilib din ako kay lord Mario. Lahat ata ng gusto at ayaw mo alam niya.”

Napatigil ako at napahigpit ang hawak sa straps ng bag ko.

“Yeah.” Mahinang pag-sang-ayon ko. “Mukhang alam ng niya halos lahat.”

---

“Magmeryenda ka muna, iho.”

Nilapag ni Manang Iya ang mga cookies at orange juice sa mesa malapit sa akin.

I looked up from the papers in front of me. “Thank you, Manang.” I smiled.

“Ano ba iyan? Schoolworks? Hindi ba’t tapos na ang semester niyo?” Tanong niya habang nagsasalin ng inumin sa baso.

“Wala ho ’to. Sa kompanya lang po ito nila Auntie Roxanne.”

Napatango naman siya at inilapit sa akin ang basong pinagsalinan niya.

Saglit ko lang binasa ang mga papeles sa harapan ko bago sumuko at napagpasyang ituloy na lang ito mamayang gabi.

Kumuha ako ng cookies sa plato at sumunod kay Manang sa kusina. She’s now preparing for our dinner.

“Tulungan ko na po kayo.” Sabi ko nang ubusin ko ang hawak kong pagkain at kumuha na rin ng apron.

“Sige ba.” Ngiting anyaya rin nito. “Tapos ka na ba sa ginagawa mo?”

Naghuhas muna ako ng kamay bago niya ibigay sa akin ang mga gulay na hihiwain.

“Mayang gabi ko na po tatapusin ang mga ’yon.” I answered as I started to chop the potatoes. “Ano po ba itong ulam natin ngayong gabi?”

“Chicken curry. Paborito ito ng asawa mo.” Masayang sagot nito.

Bahagya ako napatigil. “Paborito niya po ito?”

Tumango siya. “Oo. Simula bata pa lang siya ito na lagi niyang nirerequest sa akin.”

I also nodded and continued to chop. I think I just realized that there are a lot of things that I don’t know about Mario. Like the simple things such as his favorite food.

I groaned and smacked myself internally. I like the man but I don’t even know this? At kasal pa kami sa lagay na iyan.

Samantalang siya ay halos lahat ata alam niya na tungkol sa akin.

“Ito lang po ba ang paborito niya?” Pasimple kong tanong.

Napaisip ito saglit. “Ang alam ko. Pero hindi naman mapili sa pagkain lord Mario.”

Napatango ako.

“Gusto mo ba turuan kita?” She gave me a knowing smile as she slightly bump my waist with hers.

Namula na lang ako at tinapos ang paghiwa. “Lagi niyo naman po ako tinuturuan, Manang.”

Kapag hindi ako busy sa schoolworks at sa kompanya, lagi ko sinasamahan magluto si Manang Iya. Naturuan naman na ako nila Mama ng ibang mga putahe, katulad ng seared salmon, steak dinner, braised short ribs, at marami pang iba. Pero si Manang kasi ay putaheng pinoy ang mga niluluto nito.

Noong nandito si Mario pansin ko na mas napaparami ang kain niya kapag mga Pilipinong ulam ang nakahain. Hindi katulad noon na kapag kumakain kami sa restaurant at mga steaks ang nakahain, halos puro wine lang ito.

And yeah, you can say that’s also the reason why I’m helping Manang Iya in cooking our foods.

“Kung ganoon matagal na po pala kayo nagtratrabaho sa mga Jackson kung bata pa lang si Mario ay lagi niyang sadiya ang chicken curry niyo?” Tanong ko nang matapos kami sa pagluluto at ngayo’y naglilinis na.

Pansin kong hindi siya sumagot agad kaya tinignan ko ito. Para siyang napatigil kaya tinawag ko ito.

“Uhmm…” She gave me a soft smile. “Oo matagal na ako dito. Noong si senior Dante pa lang ang namamahala, nagtratrabaho na ako sa kanila bilang katulong.”

I nodded warily.

Napansin ata nito ang pagkabahala ko kaya parang agad nito binalik ang sigla na laging mayroon siya.

“Nako iyang si lord Mario simula bata pa lang ay napakakulit at sutil na.”

“Paano po?” I ask curiously.

“Hindi niya sinusunod ang ama niya. Alam mo bang lagi iyan tumatakas sa mga sparring at gun lessons niya?”

Nanlaki ang mga mata ko roon. Tumawa naman si Manang Iya sa reaksyon ko.

“Talaga po?” Hindi makapaniwalang tanong ko.

“Aba’y oo. Lagi siyang hinahanap ng mga guwardiya. Kahit kaming mga katulong sa mansion ay hinahabol siya kapag nakatakas siya sa mga lessons niya.” Napailing ito na para bang naaalala niya ang mga ito.

Gulat man, pero pati ako natawa na lang din sa mga kinwento ni Manang. Would you look at that, we’re totally alike!

“Wala po sa itsura na tumatakas siya sa mga ganoong bagay.”

Kahit kasi loko-loko ang kupal na iyon, mahahalata ng kahit na sino na seryoso siya sa trabaho niya. And just by looking at his body, alam mong tutok ito sa training at pag-ensayo.

“Noong malapit na siya magkolehiyo doon na siya nagseryoso sa mga lessons niya.”

Tinulungan ko naman si Manang na isaayos ang mga ginamit namin sa pagluto.

“Doon na rin po ba nagsimula ang mga kalokohan niya sa mga babae?”

Halos masampal ko pa ang sarili kong bibig dahil sa sinabi. Iniisip ko lang iyon pero bigla lang din iyon lumabas. But oh well, natawa lang din naman si Manang. Mukhang alam din niya ang kalokohan ng alaga niya.

Sinabayan naman ako kumain ni Manang Iya. Tuloy lang kami sa kwentuhan at kinamusta pa nga niya si Hero dahil tuwang tuwa siya sa isang iyon. Kapag nandito kasi iyon ubos lagi ang mga niluluto ni Manang.

“Hindi ka ba nalulungkot kapag mag-isa ka rito? Bakit hindi mo tawagin ang kaibigan mo at samahan ka dito?”

“Si Hero po? Nako Manang hindi pwede iyon dito, nagdadala ng babae iyon sa condo niya. Kaya minabuti na rin niyang hindi tumira dito.”

“Pero hindi ka ba nalulungkot?”

Matipid ko ito nginitian. “Medyo po.” I bit my lip before adding, “Namimiss ko rin po si Mario.”

Lumaki ang ngiti ni Manang. “Ikaw talagang bata ka. Noong nandiyan ang asawa mo, pansin kong lagi ka nakailag o nakaiwas. Ngayong wala siya, nagkakaganiyan ka.”

Napanguso ako. “Manang naman.”

Bahagya ito natawa. “Ayos lang iyan. Bata ka pa. Kaka-18 mo lang nang ikasal kayo. Alam kong medyo naguguluhan ka pa. At alam ko ring minsan mong sinisisi si Mario na natuloy ang kasal na kinamumuhian.”

Halos mapanganga ako sa sinabi nito. “Pano niyo po nalaman iyan?”

“Kalat iyan sa buong clan, iho.” She smiles. “Pero huwag ka mag-alala. Hindi kita hinuhusgahan. Naiintindihan kita.”

I sighed. “Napaka-bilis lang po kasi ng pangyayare.”

She nodded. “I know.”

Then she reached for my hand.

“But I want to tell you something.”

I looked at her in the eyes. Ngayon ko lang napansin na parang parehas sila ng mata ni Mario.

Dark chocolate brown eyes.

“Pinakasalan ka ni lord Mario, hindi dahil sa habol niya ang clan niyo, o gusto ka lang pagtripan, o kung ano man ang tumatakbo sa isip mo nang kinukulit ka niya magpakasal.”

She stared at me deeply. It’s almost like Mario’s eyes are also staring at me.

“He wanted to help you. At iyon din ang isa sa mga bagay na dapat mo malaman tungkol sa asawa mo.”

Marahan niya pinisil ang kamay ko.

“Isa siya sa mga pinaka-matulungin na tao na nakilala ko sa buong buhay ko.”

Chapter Thirty-Three

“Happy Birthday, sweetie!”

Napangiti ako nang bumungad sa akin ang bati nila Papa at Mama pagkasagot ko ng tawag nila.

“Thank you, Papa, Mama. Natanggap ko iyong gift niyo, pinadala ni Hero dito kahapon.”

It’s been almost three years since Mario left. And I’m already 21 years old. I honestly don’t know what to feel about it.

These past few years has been kind of great for me. I learned a lot of things in the company. I gained a lot of friends. Manang Iya also taught me so many Filipino dishes to cook. I’m also doing good with my studies, naging dean’s lister pa nga ako! And my fighting skills, dati hindi masyado sineseryoso ni Hero ang mga sparring namin at nakapokus lang siya sa pagtuturo, ngayon ay halos natatalo ko na ito.

Almost three years have past. Mas tumindig ang katawan ko dahil sa mga training na ginagawa ko. Sabi nila Mama habang tumatagal ay mas nagmamature na ang itsura ko. And I believe that I’m also emotionally and mentally maturing as well.

“Happy birthday to you! Happy birthday to you!”

Nangingiti akong pinapanood ang mga kaibigan ko nang kantahan nila ako habang may hawak si Saide na cake at itinapat iyon sa akin.

Normally kapag birthday ko ay uuwi ako sa amin at magcecelebrate kasama ang pamilya ko. Then after that I’ll celebrate it with my friends or with Manang Iya.

Pero ngayon ay busy sila Papa sa clan. Habang kausap ko sila kanina sa phone ay naririnig ko pa na may pinaghahandaan sila roon.

That’s why I’m here in a restaurant, celebrating with my friends.

“Make a wish.” Saide smiled when they finished singing.

Napapikit ako.

Kung uuwi man ang asawa ko, bilisan niya na dahil kapag lumagpas pa siya ng isa pang taon, susunduin ko na talaga siya kahit saang lupalop man siya ngayon.

And then I blew the candle.

“Yes! Kainan na!” Sabi ni Ricky at halos nag-uunahan na sila ni Hero kumuha ng pagkain.

“Happy birthday, Bridge.” Bati ni Ericka sabay bigay sa akin ng regalo niya.

“Salamat, nag-abala ka pa.” I smiled at her.

“Ay naman, alam mo namang ikaw lang ’yong tunay kong kaibigan dito.”

“Alikabok lang pala tayo dito.” Sabat ni Carl.

Inirapan naman siya ni Ericka. “Oo mga lamang lupa kasi kayo. Kasama na si Hero doon.”

Then the teasing and banter began. Nasanay na lang ako sa kanila sa ilang taon naming pagsasama. Kahit magkakaiba kami ng kurso, sila pa rin ang mga mas naka-close ko ngayong college.

“Here.”

Napatingin ako sa maliit na velvet box na inabot sa akin ni Saide habang hinihintay namin ni Hero si Maddox. I know Hero is doing the side-eye on us.

“Thank you, Saide.” As I accepted the box.

“Open it.”

Napatingin ako kay Hero at napaiwas ito ng tingin kahit alam ko namang gusto rin niya malaman kung ano binigay sa akin ni Saide. Years have gone by, pero cautious pa rin siya dito.

Binaba ko ang mga regalo na binigay sa akin ng iba at binuksan ang box.

Namilog ang mata ko nang makita ang kwintas na nasa loob nito. The necklace appears to be an elegant piece with shimmering gemstones embedded in a slim gold chain.

“Do you like it?”

Napaangat ako ng tingin kay Saide. He seemed worried because of my reaction.

“It’s beautiful, Saide.” Panimula ko at sinara ang box. “Thank you, I’ll wear it well.”

Ang kaba sa mukha niya ay nawala at napalitan ng ngiti. “Why don’t you wear it right now?”

“Oh, uhmm…” Napakamot na lang ako sa aking pisnge habang nag-iisip ng pwedeng idahilan. “It looks expensive. Baka mawala ko.”

“Akin na.” Sabay abot ng box at kinuha ang kwintas doon.

Kita ko ang pagtaas ng kilay ni Hero habang sinusuot sa akin ni Saide ang kwintas. I just stood there motionless and didn’t know what to do.

“Looks good on you.” He said with a satisfied smile on his lips.

Kinapa ko iyon at ngumiti rin sa kaniya habang si Hero ay napaiwas na ulit ng tingin sa amin.

Nagpaalam na kami sa kaniya nang dumating na ang sunod namin.

“Stop staring at him, Hero.” Suway ko rito nang hindi niya tinatanggal ang tingin kay Saide habang papaalis na ang sasakyan namin.

“May ginawa ba si Mr. Maeve sa’yo, Master Bridge?” Tanong ni Maddox at tumingin sa rearview mirror para makita ako.

“Wala, Maddox. Binigyan lang ako ng regalo.”

“Lang? That necklace looks very expensive.” Singit ni Hero.

“He’s just being a nice friend as usual, Hero. Huwag mo lagyan ng malisya.”

“Pinapalagpas ko ’yong mga pagtrato niya sa’yo nitong mga nakaraang taon. Naisip ko na baka nga kapatid ang turing niya sa’yo kaya ganiyan siya. Pero iyang kwintas?” Napailing siya.

“It’s just a gift.”

“Consistent nga magbigay ng gifts. Puro magarbo at mamahalin. Una iyong designer bag na halos ikaluwa ng mata ni Kaka. Sumunod iyong mga luxury na relo. Ilan ulit binigay niya? Tatlo?”

“Hindi ko alam kung saang patutunguhan itong pinag-uusapan natin.”

“Kahit nga si Hera hindi ko bibilhan ng ganiyang magarbong regalo. Kahit sa mga kaibigan ko. Unless if I like those friends.”

I sighed heavily as I look out of the window.

Saide has been consistent on everything lately. Hindi naman ako manhid o bulag. Nakikita ko naman ang mga sinasabi ni Hero. Pero mas gusto ko na lang na magbulag-bulagan muna. He’s been nice, and he helped me a lot.

“Don’t overthink it, Hero. It’s Master Bridge’s day. Alam kong hindi niya muna kailangan ng sermon mo ngayon.” Sabi ni Maddox na siyang ikinahinga ko nang maluwag.

“Thank you, Maddox.”

Kita kong napakrus sa dibdib si Hero sa passenger seat at bahagya pa napanguso.

He’s worried, I know. He’s my friend and personal protector after all. Alam kong kahit ganiyan siya kay Saide ay naging kaibigan na rin ang turing niya rito. Pero mas matimbang ang loyalty nito sa asawa ko.

“Kamusta ang selebrasyon niyo magkakaibigan?” Bungad sa akin ni Manang Iya pag-uwi ko.

Ngumiti ako rito. “Masaya naman po, Manang.”

“Mukhang marami nag-regalo sa’yo ah.” Habang kinukuha niya ang mga bitbit ko.

Natawa ako nang mahina at tuluyang pumasok sa bahay. Pero agad ako napatigil nang may makita akong batang lalake na kakalabas lang mula sa dining area. I tilted my head as I stared at the boy.

Unti-unti namilog ang mga mata ko nang mapagtanto kung sino ito.

“Tobby?”

Mas lalo ata nanlaki ang mga mata ko nang makitang lumabas ang lalake na nakita ko sa penthouse ni Eryx.

“Oh nandito ka na pala.” He smiles warmly.

Inakbayan niya ang batang lalake at lumapit sila sa akin.

Bahagya ko siya tinuro. “Thaddeus, right? Ikaw iyong asawa ni Eryx Nicklaus?”

Kita ko ang pagpula ng mga pisnge niya. “Kasama lang sa bahay. Hindi asawa.”

Nakatinginan kami ni Manang Iya. Napakibit balikat ang katabi ko at pinasok na ang mga dala kong gamit.

“Hindi pa pala ako pormal na nagpapakilala sa’yo.” He stretched his hand towards mine. “Thaddeus, you can call me Theus. And this little guy here is Tobias, my son.”

“You can call me Tobby po.” Paggaya ni Tobby sa ama niya.

Bahagya ako napatingala dahil sa katakarang taglay ni Theus habang nakipagkamayan sa kaniya.

“Bridge. Nice to meet you.” I smile but still curious as to why they’re here.

Mukhang nabasa naman niya ang ekspresyon ko. “Oh right.” Yumuko siya kay Tobby at may binulong.

Tumango ito at tumakbo papunta sa dining area. Tumayo na nang maayos si Theus at ngumiti. Agad na bumalik si Tobby habang ang isang kamay ay nakatago sa likod niya.

“Happy birthday po, Tito Bridge.” Sabay bigay sa akin ng isang rosas na tinatago niya.

I can’t help but feel awed as I accept the flower. “Thank you, Tobby.” At bahagyang kinurot ang pisnge niya.

He smiled brightly at tumabi na ulit kay Theus.

“Tara mag-meryenda ka muna. Tinutulungan ko pa si Manang Iya para sa dinner natin.”

Kita kong tuwang tuwa si Manang Iya dahil sa bilis na pagkilos ni Theus. Akala mo ay isang chef o cook ito dahil sa galaw nito sa pagluluto. Gusto ko man tumulong ay hindi nila ako hinayaan kaya kasama ko si Tobby dito sa counter at kumakain ng mga chips.

“Ang big po ng house niyo, Tito Bridge.” Tobby said as he munched his chips.

I chuckled. “Big din naman house niyo ah.”

Napanguso siya. “Hindi namin house iyon. House iyon ng little monster.”

“Little monster?”

Tumango siya.

“Si Eryx ba?” Natatawang tanong ko.

He cutely grinned and nodded.

Napatakip ako ng bibig para mapigilan ang sarili sa paghagalpak ng tawa.

“I heard that, Tobby.” Sabi ni Theus habang may hawak na pagkain at inilapag sa counter. “Sabing huwag mo tawagin ng ganiyan si Tito Eryx mo.”

“Sorry, Daddy.” Tobby mumbled.

“Bakit ganoon ang tawag niya kay Eryx?” Tanong ko.

Napabuntong hininga si Theus. “Hindi kasi sila magkasundo.”

“And Daddy is much taller than him! Yet he’s so cold and bossy towards my Daddy.” Pagsingit ni Tobby.

“You’re little too, young man. So don’t call him like that.” Suway ni Theus.

“Kasi I’m bata pa po eh. Kapag lumaki ako like you, I’ll be taller than him!” Pangangatwiran pa nito.

Napailing na lang si Theus habang ako ay natatawa sa kakulitan ni Tobby.

“Magkasama sila Eryx at Mario ngayon. Pero last year lang umalis si Eryx. Nasabi sa akin ni Manang Iya na halos magtatatlong taon na nang umalis si Mario dito.”

Napatango naman ako sa kwento ni Theus habang tinutulungan ko siya magligpit at maghugas ng pinggan pagkatapos ng dinner namin. Si Manang Iya ay nasa sala at buhat-buhat si Tobby dahil sa inaantok na ito.

“Tumatawag sa inyo si Eryx?” Kinuha ko ang pinggan na inaabot niya sa akin at pinunasan ko iyon.

“Oo naman. Chinecheck niya ang penthouse, kinakamusta kami, ina-update din sa kung ano na nangyayare sa kanila doon. Ngayon ay nasa Japan sila.”

I sighed and put the plate on its shelf. “Buti pa kayo.”

“Eryx did mention na hindi ka raw tinatawagan ni Mario.” He gave me a sympathetic smile.

“Yeah. Minsan hindi ko alam kung uuwi pa ba siya o ano.”

“Uuwi iyon. Nasa Japan na lang sila. I heard last destination na nila iyon bago umuwi.”

Nang matapos kami magligpit ay nasa counter na kami nakaupo at nagpapahinga.

“Akala ko noong una ay mag-asawa kayo ni Eryx.”

Muli ko nakita ang pamumula sa pisnge nito at napaiwas ng tingin. Theus might be as tall as Mario. But they’re totally the opposite. Theus seems more gentle and compassionate. Madali mo rin siya mababasa base sa mga reaksyon niya.

“I’m like he’s personal butler.” He shrugged. “Kabatch ko rin sila noong college, though different course nga lang ako.”

“Ah so sa Oxe Uni ka rin pala grumaduate?”

“I didn’t graduate.” He smiled. “Hanggang third year lang natapos ko.”

“May I ask why?”

Napatingin siya sa sala. Nakahiga na doon si Tobby habang si Manang Iya naman ay kanina pa nagpaalam sa amin at umuwi na.

“Family problems.”

Ako naman ang napatango at ininom ang green tea na ginawa niya.

Hinatid ko na sila sa guest room dahil sinabihan daw sila ni Eryx na manatili pansamantala rito.

Anong oras na rin nang matapos ang kwentuhan namin ni Theus. He’s really a nice person. Sa sobrang bait aakalain mo kahit lamok ay hindi nito kaya saktan.

“Salamat at pinahiram mo muna sa amin itong kwarto, Bridge.” Sabi niya nang mailapag niya ang natutulog na Tobby sa kama.

“Wala iyon. Salamat din sa mga pagkain. Mabuti na rin at dito kayo matutulog, masyadong tahimik itong bahay kapag ako lang nandito tuwing gabi.” Tsaka ako tipid na ngumiti.

Magpapaalam na sana ako nang magsalita pa ulit si Theus.

“I heard your husband missed you so much.”

I frowned. “Huwag mo na pabanguhin ang asawa ko sa akin, Theus.”

Napailing naman siya. “It’s true.” He chuckled. “Nang minsan magkatawagan kami ni Eryx ay naririnig ko ang mga dilemma ni Mario. He kept saying ‘I miss my Honey’ ‘I miss my husband so much’ blah blah.”

I pursed my lips as heat went up to my cheeks. “He said that?”

Tumango ito. “I swear. I don’t lie when it comes to something like this.”

Napakrus ako ng dibdib. “Bakit hindi niya ako i-contact?”

“He’s afraid that once he messaged you, he will have the urge to call you. And once he calls you and hears your voice, he will have the urge to fly home here and abandon his job.”

Natahimik ako at naninimbang ang tingin.

“That’s what I heard.” He shrugged.

“Kahit isang sulat lang? Isang bati ng happy birthday?”

He smiled. “Good night, Bridge.” Then he closed the door leaving me confused.

I just let out a sigh and walked towards my room. Pagkapasok ko sa kwarto ay hindi ko muna pinansin ang mga regalong hindi ko pa nabubuksan na nasa gilid lamang.

Balak ko na sanang dumeretso sa banyo nang may mapansin akong box sa gitna ng kama. It’s a black box with a silky red ribbon around it.

Kay Theus kaya galing ito? Kay Manang Iya?

Nilapitan ko iyon at napaupo. Hinila ko ang tali ng ribbon tsaka binuksan ang box.

Tumaas ang mga kilay ko nang makita ko na puro letter envelopes ang nasa loob nito. Kinuha ko ang nasa taas na papel na walang balot at nakatupi lamang.

Happy birthday, my lovely husband.

I

know that you miss me so much. Huwag mo na ipagkaila. I’m the Mario Jackson, honey. Of course you’ll miss your hot sexy husband.

Who wouldn’t be, right?

Napairap ako sa unang bungad ng sulat.

Bwisit talaga to. Hanggang sulat buhat pa rin niya bangko niya.

Please know that my silence was never a reflection of my feelings towards you. In fact, quite the opposite. The thought of reaching out to you weighed heavily on my mind every single day. Pero pinili ko pa rin ang hindi tumawag sa’yo. ’Cause honey I’m afraid that the moment you

said

that you miss me, I might just

abandoned

everything and go home to you.

That’s why I just chose to

wrote

140 letters to you.

Napasulyap ako sa mga envelop sa loob ng box at nilabas iyon.

I try my best to write every week, every special occasion, every anniversary, every birthday. I know expensive things

doesn’t

really

impressed

you.

Gustuhin

ko mang

paulanan

ka ng mga

mamahaling

regalo, I know that it won’t make you feel that special. I tried, honey. I’m not a writer, so please bear with my letters.

My heart is beating like crazy. Ramdam ko na parang naluluha ako at pinipigilan ko ang sarili na maiyak.

Pag-uwi ko ikwento mo lahat ng gusto mo ikwento sa akin. Hindi kasi

sapat

ang mga updates na

natatanggap

ko kela Maddox. I want it to hear it from you, my sweet.

I hope you enjoyed your day. And I want to assure you that not a day has gone by where I haven’t thought of you, wondered how you were doing, if you’ve eaten well, if you still have feelings for me like the last time.

Kasi ako, ganoon pa rin ang nararamdaman ko. It won’t change. Ikaw pa rin.

Pauwi na ako, Asawa ko. Wait for me.

I miss you.

Mario.

“He has nice penmanship.” Sabi ko sa sarili ko at pinasadahan ng kamay ang sulat niya.

And I also love the fact na kaamoy niya ang mga sulat. Talagang nilagyan niya ng mga iyon ng pabango. Kaya parang adik tuloy ako na kada bukas ng bagong sulat ay inaamoy ko muna ang papel.

I chuckled as I saw another ‘I miss you’ at the end of his letter.

Kada-sulat ay mayroong ganon sa pinakahuli bago ang pangalan niya.

“I miss you too.”

Weeks have passed. I spent my summer vacation reading Mario’s letters. Kapag natatapos ko ay pinapaulit-ulit ko itong basahin.

“Someone looks happy.” Komento ni Hero.

Nginisian ko naman siya na siyang nagpatawa sa kaniya lalo.

Well, I am happy. I don’t feel that alone on my vacation. Kahit malayo si Mario, pakiramdam ko naman ay mas napalapit ang nararamdaman ko sa kaniya. It gave me assurance that he’s going home to me.

“Mukhang may excited kasi malapit na umuwi ang asawa niya.” Ericka added as he gave me knowing looks.

“Tatlong taon ba naman walang labing-labing.”

Umilag naman si Hero nang batuhin ko ito ng chips dahil sa sinabi niya.

“Ay kung ako rin naman. Tatlong taong hindi ko nakasama ang hot kong asawa. Magkukulong kami talaga sa kwarto niyan.”

“Ew, Kaka, ew.” Maarteng napatakip ng tenga sila Ricky at Carl.

Inirapan lamang sila ni Ericka kaya tampulan na naman sila ng asaran dito sa cafeteria.

Bigla lang sila natahimik nang tumayo si Saide at rinig ang ingay ng pag-urong ng upuan niya.

“Una na ako.” He said in a low tone.

“Someone’s not happy.” Binatukan naman ni Hero si Mikee nang gayahin siya nito.

“Nakaraang Linggo pa ’yan. Ayaw naman sabihin kung bakit.” Napanguso si Ericka habang pinaglalaruan ang straw sa inumin niya.

“Nakaraang Linggo?” Takang tanong ko.

“Diba ilang beses ka namin niyaya na minsan na magbakasyon or magbeach man lang? Kaso sabi mo busy ka at may mga bisita ka. Natuloy kami nitong nakaraan, kala ko pa nga hindi sasama itong si Hero.”

“Maayos naman siya no’n. Kaso ewan, bigla nag-iba ’yong mood.” Dagdag ni Rick.

Kita kong nananahimik Hero. Napansin niya ata ang titig ko sa kaniya at napakibit balikat lang ito.

“Sinabi ko lang na busy ka sa mga regalo ng asawa mo.” He shrugged again when we walked our way to our class. This time walang Saide na naghahatid sa amin. So it’s just the two of us.

“Tapos nawala na siya sa mood?”

Tumango siya. “Yup.” Sabay napairap. “It’s obvious, Bridge. May gusto sa’yo si Saide. The acts of service, the gifts, the way he would just shut down if he heard anything about your husband. It’s not just him being a nice friend anymore.”

Napabuntong hininga ako at natahimik hanggang sa makarating kami sa klase.

I looked at myself in the mirror of the comfort room as I washed my hands. Hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang sinabi ni Hero.

Should I confront Saide? Hindi ba magiging awkward kapag kinonfront ko siya tapos mali lang pala ang hinala namin? Baka mamaya ay nagkataon lang na…

I let out a frustrated sigh.

Who am I kidding?

Mas malinaw pa sa araw na may gusto ito sa akin. Hinahayaan ko lang siya dahil ayaw ko masira pagkakaibigan namin. Pero ayaw ko rin na dumating sa puntong kapag sumobra siya sa linya, magkakaroon ng problema sa amin ni Mario.

Nang matapos ako maghugas agad ako napalingon sa ilaw nang bigla ito magpatay sindi. I tilted my head as it flickered again.

Hindi ko alam kung ilang segundo ako nakatitig doon nang biglang may kamay na dumantay sa balikat ko.

I instinctively quickly pivot to face the person while raising my arm with the hidden dagger in a defensive position.

“Woah. Ako lang ’to, Bridge.” Natatawang sabi ni Saide habang tinaas niya ang dalawa niyang kamay.

“Oh.” Nilayo ko ang dagger sa kaniya at napaayos ng upo. “Sorry. Nagulat lang.”

“Understandable.” Napatingin din siya sa ilaw na tinitignan ko kanina. “Anong meron? Pundi ata ’yang ilaw.”

“Mukha nga.” Sabi ko at muli tinago ang dagger sa loob ng damit ko.

“Ano ginagawa mo dito? It’s already 6:30pm.” Tanong niya at dumeretso sa lababo na katabi ko.

“Medyo late natapos klase namin…” Napatingin naman ako sa kamay na hinuhugasan niya.

There’s blood on his knuckles. He didn’t even flinch as the cold tap water ran through his wound. But I’m not sure if it’s just his blood. Parang ang dami masyadong lumabas na dugo para sa maliliit na sugat sa kamo niya.

“What happened?” I can’t help but ask.

“Oh this?” He chuckled that somehow made me shiver down my spine. “I was practicing my fighting skills at the University’s gym. Medyo napasobra lang ata ako.”

Kaya ba siya hindi naka-uniporme ngayon dahil nag-ensayo siya?

It’s the first time that I see him like this. Saide has always been warm and easy to be with. But today, he seems distant and cold.

Napatango ako at hindi malaman ang gagawin. I looked at my wrist watch.  Anong oras na nga rin at baka naiinip na si Hero kakahintay sa akin.

“Mauna na pala ako.”

And as I was about to turn at the door, I felt his wet hand clasped around my arm.

“Iniiwasan mo ba ako?”

Kumunot ang noo ko rito. “What?”

“I feel like you’re distancing yourself from me.” He said with a serious look on his eyes.

Lito ko ito tinignan at unti-unting binawi ang braso ko. “No I’m not, Saide. Bakit naman kita iiwasan? You’re my friend.”

Naninimbang ang mga tingin niya bago napatango at binawi ang kaniyang kamay. “Right.”

“May problema ba?”

He actually looks tired and a bit frustrated. Dark bag circles are forming under his eyes and he also looks pale. His eyes seemed to look bewildered. Parang hindi nga ito mapakali.

He was about to answer when we heard a sharp sound of a gunshot pierced outside. We also heard screams and running footsteps.

Nagkatinginan pa kami ni Saide at halos patakbo kami lumabas ng comfort room para lang makita ang nangyayare.

Pagkalabas na pagkalabas ko ay agad akong hinila ni Hero at mabilis na kinaladkad patakbo. Hindi na niya pinansin si Saide at dire-diretso lang ang takbo namin.

“We have to get out of here.” He said in a low but urgent voice.

“Ano nangyayare?” I asked as I tried to keep up at his pace.

Mas hinigpitan niya ang hawak ko. “Black bodysuits and weird looking masks.”

Halos mapatigil ako sa sinabi niya pero hindi ako hinayaan nito. Tulala akong sinusundan si Hero at hinahayaan siyang dalhin ako kung saan.

“You mean…”

“They’re here, Bridge. They’re fucking here.” He gritted his teeth and we turned to the corner.

“Who’s here?” Litong tanong ni Saide habang sinusubukan humabol sa amin.

“They’re here again.”

Halos napapikit ako sa

liwanag

na

nanggagaling

sa

pagbukas

ng pintuan. Matagal kaming

nananatili

sa madilim na

kwartong

ito, kaya kahit munting ilaw lang ay

nasisinagan

ang aming mga mata.

Ginamit ko

pangharang

ang kamay ko habang

inaaninag

kung sino ang mga papasok.

“They’re going to give us some gummy bears again.”

“Ayaw ko na kainin iyon. Ang pangit ng lasa.” Some kid behind me whimpered.

“Wala ka magagawa. They’ll shoot us kapag hindi tayo sumunod.”

“Just eat it. Makakatulog lang naman tayo pagkatapos kainin iyon.”

“N-no.”

“Huwag nang matigas ang ulo, kainin mo na lang.” A young girl replied in a stern whispery voice.

Natigil

lang ang

pag-uusap

nila nang tumigil sa mismong harapan namin ang taong

naka-itim

na bodysuit habang may suot na

kakaibang

maskara

.

He pointed the gun in front of the little boy who said that he didn’t want to eat the gummy bears anymore.

..

BANG!

“Fuck!”

Napatigil kami ni Hero nang bumagsak sa tabi ko si Saide. He’s clutching his shoulder with pain expression. Napaupo ako sa tabi niya at kitang may tumamang bala doon.

“Bridge!”

Mabilis akong ibinuhat patayo ni Hero at patumba kami nakarating sa palikong daanan nang may marinig ulit kaming malakas na tunog ng baril.

I can’t help but cringe at the sound as panic almost surged through me. My heart is pounding against my ribs like a trapped animal.

Narinig ko ang pag-ungol ni Saide. Lalabas na sana ako sa tinataguan nang hilahin ako ni Hero.

“The fuck are you doing?” Kunot na tanong nito.

“Si Saide…”

Napapikit siya nang may marinig ulit kaming purok ng baril at papalapit na mga yapak.

“Tangina.” Bulong niya sa sarili habang napapahilamos sa kaniyang mukha.

“Hero, we need to save him. He’s our friend.” I said as I try not to flinch when I heard another gunshot.

Hinawakan niya ang magkabilang braso ko. “No. I’ll save him. Tumakbo ka na palabas ng building na ’to. Maddox will be here any minute now.”

“Kaya ko lumaban, Hero—”

“They have guns, Bridge! Look at yourself! You can’t fight them looking like this.” He snapped. Pumunta siya sa likod ko at malakas akong itinulak palayo. “Go!” Kita kong naglabas ito ng baril at tumalikod na.

My breaths are heavy as I took steps back until I completely turned on my heels and dashed through the dimly lit corridors of the university with the sound of gunfire echoed behind me.

Adrenaline coursing through my veins as I try to sprinted faster and to quickly look for the exit of this building.

Hindi ko hinayaan ang sarili ko na lumingon at nagpatuloy lang sa pagtakbo hanggang sa lumiko ulit ako ng dinaraanan.

Napatakip ako ng bibig nang makita ang walang buhay na mga estudyante na nakakalat sa paligid.

Mas lalo ko hinigpitan ang pagtakip sa sarili nang makita ko ang mga taong tinutukoy ni Hero.

Just like what I remembered. Black bodysuits with masks that have an aura of eerie fascination and unease.

Muntik na ako matumba sa gulat nang barilin nila ang ulo ng isang estudyanteng walang malay.

Humakbang ako patalikod at sinusubukang hindi gumawa ng kung anong ingay. Nang makalayo ako ay muli ako tumakbo palayo doon.

I don’t know exactly where to go. Sinubukan kong pumunta sa mga possibleng lugar na alam kong may exit sa building na ito. But they were all guarded.

My breath bacame ragged gasps, matching the frantic rhythm of my pounding heart. Fear fueled my every move, pushing me beyond the limits of exhaustion.

As I gasped for breath, I found myself in the University’s main library. The lights were off and the place was descended into an eerie silence.

I pulled out my dagger as I felt that something was not right.

Hindi ko alam kung saan na ako pupunta. I don’t know if I should come back for Hero and Saide.

Napahigpit ako ng hawak sa dagger.

I can’t get out of here. I can’t contact anybody outside since my phone was in my fucking bag that’s in my shitty locker.

And I can’t fight…

Tangina. Tangina talaga!

I can’t remember the whole thing that happened years ago. But this trauma with gunshots is fucking my mind right now.

Napatigil ako sa paglalakad pati na rin ata sa paghinga nang may marinig akong munting yapak.

It’s dark.

I can’t see anything.

Napapapikit na lang ako sa butil ng pawis na dumadaan sa paningin ko.

With trembling hands, I raised my dagger, ready to defend myself if needed.

I was about to move again when strong arm wrapped around my waist and a hand to cover my mouth. With no time to react, I was seized and dragged into the depths of the library. I was about to attack with my dagger when the strong hand held a grip on my wrist and made me turn.

Napaawang ang labi ko sa gulat habang namimilog naman ang mga mata.

Kahit na madilim ay sakto ang pagtama ng liwanag ng buwan na nanggagaling sa bintana sa mukha ng lalake.

Lalakeng tatlong taon kong hinintay.

Dark piercing brown eyes locked onto me with a magnetic force, drawing me in like a moth to a flame.

Kusa kong nabitawan ang natatanging sandata na hawak ko nang hawakan niya ang basa kong pisnge dahil sa mga luhang hindi ko namalayang tumulo.

Mario shushed me as he rubbed my tears away.

“I’m home, my husband.”

Chapter Thirty-Four

“Just eat it, brat.”

Ramdam ko ang

pagbaon

ng mga daliri niya sa pisnge ko. Bahagya

bumuka

ang bibig ko at

marahas

pinasok

ng nakakatakot na tao ang pagkain.

The awful taste of those cute gummy bears slid across my tongue. I forcefully swallowed it.

Seconds gone by, I can feel myself being dizzy. Parang ako inaantok bigla hanggang sa hindi ko na namalayan na natumba ako sa kinatatayuan.

Ang huling nakita ko lang ay ang paglapit muli sa akin ng taong may nakakatakot na maskara.

Binuhat

ako nito

papalabas

ng madilim na kwarto.

My head hurts.

Mama, Papa, Tito Vic, Tita Armina,

Hero…

I’m scared.

It’s so in dark here.

Ilang segundo pa ang

lumipas

pero naramdaman ko na lang ang sarili na tuluyang

naparalisa

at nawalan ng malay.

“I want to go home.”

I regai

ned consciousness as I heard a little voice silently cry

ing

in

the darkness.

I’m back in the dark room.

Pasimple ko

kinapa

ang sarili ko. I don’t feel any different except for this headache and weird feeling in my stomach.

“I want to go home…”

Halos lahat ng mga batang kasama ko ay iyan lamang ang sinasabi.

Kaliwa’t

kanan

ang

malulungkot

na

himig

na naririnig ko.

Some are calling their parents. Some are even praying to Papa Jesus to come and save us.

I also tried that.

And no one saved me.

“Hoy.”

I motionlessly turn to my right. I can barely see the boy who called me.

Nang una kami

mapadpad

dito ay wala talaga akong makita o

maaninag

na kahit na ano. Ngayon ay parang nag-adjust na lang nang

kaunti

ang

paningin

ko sa

kadiliman

kaya kahit

papaano

ay bahagya ko nakikita ang

silhouette ng mga kasama ko.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa pisnge ko. It made me flinch away from him.

“Bakit hindi ka umiiyak?”

I frowned. “Is it required?”

I think he made some mocking expression but it’s too dark for me to tell. “Halos lahat ng mga kasama natin umiiyak. Ikaw lang ang hindi.”

“Pati rin naman ikaw.”

Iniwasan

ko na ito ng tingin.

“Tapos na ako umiyak. Touch my eyelids oh.”

Kinapa

niya ang kamay ko at

ginabay

iyon sa mukha niya. “Maga noh?”

Hindi ko naman alam ang

pinagkaiba

kaya napakibit balikat na lang ako.

“Oo na lang.” Sabay

bawi

ng kamay.

“Sungit.”

Komento

nito.

Inignora

ko lang ito pero hindi pa rin siya

natigil

sa

kakakulit

sa akin.

He kept nudging my shoulders.

“Alam mo ba bakit tayo nandito?”

Napakibit balikat ulit ako kahit hindi naman niya nakita iyon. “My family is rich. Maraming beses na may

sumubok

na

manguha

sa akin. Ngayon lang may

nagtagumpay

.“

“Sinasabi mo ba kaya tayo

nakidnap

dahil

mayaman

tayo?“

“Ganoon naman palagi diba?”

“Hindi rin.”

“Okay.”

“Bilis mo naman kausap.” Mahinang tawa nito. “Hindi dahil sa yaman kaya nila tayo kinuha.”

Napayakap

ako sa mga

tuhod

ko. “Paano mo nalaman?”

“Tinanong ko iyong mga bata dito kanina. Ang iba nga ay sa

kalsada

lang natutulog eh. Nagising daw sila sa isang hospital tapos may kumuha na raw sa kanila.“

“Sa

dilim

ng malaking kwartong ito nagawa mo pa mag-gala at magtanong sa iba?“ Kunot noong sabi ko.

“Chismis din iyon. Nakakabagot dito eh.”

“Chismis?”

“Ay anak

mayaman

ka nga.“ Bahagya ko narinig ang

pagkamot

niya sa kaniya ulo. “Basta kwento nila iyon.

“

“Kung hindi dahil sa pera? Para saan pala

pangkikidnap

nila?“

Takang

tanong ko.

Ramdam ko ang

paglapit

niya. Naramdaman ko rin ang paghinga niya sa tenga ko habang

bumulong

ito.

“May kung anong bagay raw sa loob natin. Kaya

pinag-eeksperimentuhan

nila tayo…“

Tears tremendously falling on my cheeks. My silent breaths become uncontrollably sobs. I felt my hands shaking.

Kinuyom ko ang mga kamay ko.

I fucking lose it and punch my smirking husband on the face.

Napalingon siya sa kaniyang kaliwa dahil sa pwersa ng suntok ko.

“Gago.” Bulong ko.

Kita ko ang pagpasada ng kaniya dila sa loob ng pisnge niya. Tumawa ito nang mahina bago humarap sa akin.

“It’s nice to see you too?”

“You’re late.”

I was about to punch him again out of anger and fear. But he smoothly catches my fist and even kisses my knuckles.

“That’s a strong punch, honey. You’ve really been training huh?”

Sinubukan kong bawiin ang kamay ko pero hindi niya iyon hinayaan. Kaya naman pinagsusuntok ko ang matipunong dibdib nito gamit ang isa kong kamay.

“Bakit ngayon ka lang? Ha?!”

Halos hindi na ako makakita nang maayos dahil sa tuloy-tuloy na pagtulo ng mga luha ko.

“I fucking waited for you!”

I punch his chest even harder.

“Nandito ulit sila. They got my friends. Sila Sade… Hero…”

I let my frustrations out by punching him as hard as I can. 

“Kukunin ulit nila ako. You said to always look for you when I’m in danger, pero paano?!”

I pour every ounce of my aggression into my punch.

“You fucking leave! You left me!”

He didn’t move a muscle. He just let me punch him repeatedly. Sa lakas ng suntok ko sigurado akong magpapasa iyon.

“Akala ko makukuha ulit nila ako. I waited years for you to come home. Paano kung hindi na ulit kita makita?”

Just the thought of bruising him made my punches turn to soft ones until I stopped.

“I’m… I…”

Before I could say anything else, I felt his fingertips on my chin and tilted my head a little as he leaned forward.

In the middle of my sobs, he dominated my lips.

Ramdam ko ang sabik sa bawat paghagod ng labi at dila niya sa akin. Na para bang gutom itong tikman muli ang labi ko.

Ang mga nakakuyom kong kamay ay unti-unting lumapat nang tuluyan sa makisig niyang mga balikat.

He’s tasting every corner of my mouth. I can’t help but lean against him for support as I can feel my legs being weak.

Ang kaninang malakas na pagtibok ng puso dahil sa galit at takot, ay tila parang bumagal.

It’s like I feel peace.

I feel safe.

I feel home.

Nang humiwalay ang aming mga labi, mahinang paghikbi na lang ang nagagawa ko. Agad ko ipinulupot ang mga braso ko sa kaniya at tuluyan siyang niyakap.

“You found me, Bridge. I’m here.”

I can’t help but bury my face on his neck and inhale his addicting scent that I missed for the past years.

“Did they hurt you?” I heard him ask lowly as he rub small circles on my back.

“No.” I answered in a whispery tone. “But Hero and Saide…”

“Maddox got them.” He lean back to get a better look at me. “So don’t cry, hmm?”

No matter how much I hate to admit it, at this point of my life, he’s going to be the one who calms every storm inside me.

“Did they…” He stopped doing the small circles behind my back. “…scared you?”

I hug him tighter as an answer.

He hummed lowly. Naramdaman ko ang pagtaas ng isang kamay niya papunta sa batok ko. He gently messaged it that makes me want to bury my face onto him even further and purred.

“Don’t worry, I’m here. No one will ever frighten you again.”

A shiver nearly runs down my spine at the menacing undertone in his voice. It’s like a warning to anyone who would dare such a thing.

“So stop crying, okay?”

Nilayo niya nang tuluyan ang mukha ko sa leeg niya at pinunasan ang mga luha ko sa pisnge.

I sighed as I felt his warm calloused hands on my face.

“Hindi ako sanay na umiiyak ka ng ganiyan.” He tilted his head. “Kung sa kama ka iiyak habang nasa ilalim ko, okay pa.”

I frowned at his innuendos.

Wow, wala talaga siyang pinipiling lugar.

Mahina siyang natawa sa reaksyon. Aasarin pa sana ako nito nang ilabas niya ang phone sa bulsa at rinig ko ang pag-vibrate nito.

“C’mon, honey.” Habang binubulsa ang phone. “Let’s go.”

Agad na niya hinawakan ang kamay ko hanggang sa makalabas kami ng library.

“Lord Mario.” Rinig kong bati ni Maddox.

Sumilip ako mula sa likod ni Mario. Bahagya nanlaki ang mga mata ko sa mga nakahilerang mga tauhan.

Ni hindi ko mamukhaan ang iba rito, at mukhang mga bagong salta lang sa bansa. Hindi naman mahirap na makitang iba’t ibang lahi ang mga ito…

Did my husband literally recruit new alliances from different country for the past three years?

“Everything has already been taken care of. Nasa labas na ang mga ambulansya para sa mga estudyanteng nadamay…” Nagawi ang tingin sa akin ni Maddox.

“Are they okay?” I asked with a small voice.

I can’t help but worry.

Hindi ko alam kung bakit nandito ang mga taong iyon.

If they’re here because of me…

Then this is all my fault?

“Most of them, Master Bridge.” He replied with a sad smile.

Parang ako nanghihina. It’s good that most of them were okay. Pero paano naman ang mga hindi? Those people have futures ahead of them.

And I destroyed it…

Because of my shitty world…

I brought that world here, and innocent people suffer because of it.

“How’s Hero?” Humigpit ang hawak sa akin ni Mario nang tanungin niya ang kaniyang tauhan.

I gave Maddox a hopeful look.

“He’s okay. May mga daplis ng bala, but okay.”

“And Sade?”

Napatingin ako kay Mario nang itanong niya rin ang kalagayan ni Sade.

“He lost a lot of blood. Hero is with him and they’re on their way to the hospital.”

Tumango ang kasama ko at tumingin siya sa akin. “Gusto mo ba siya puntahan?”

Bahagya pa ako nagulat sa tanong nito. “Ayos lang sa’yo?”

“He’s your friend, right?”

Tumango ako. “I would like to check on him first.”

“The rest of you stay here until the place is clear.”

Nagbow ang mga ito at nagsipagalisan na sa kanilang mga pwesto.

“Ikaw na muna bahala dito, Maddox.”

“Yes, lord Mario.” Yumuko rin ito nang bahagya sa amin hanggang sa lagpasan na namin siya.

Maliwanag na muli sa university dahil sa unti-unting pagbalik muli ng power dito. Rinig ko ang mga ambulansya sa labas, kahit ang mga ingay ng tao.

Nang makalabas kami ni Mario sa ibang daanan ay walang katao-tao roon. Tanging ang tauhan lang niya na naghihintay sa labas ng masasakyan namin ang nandoon.

Pinagbuksan ako ni Mario ng pintuan at kinuha niya ang susi sa tauhan hanggang sa nakasakay na siya sa driver’s seat.

The drive to the hospital is quiet. Tanging ugong lang ng sasakyan ang naririnig.

As much as I’m not in the mood to talk, I still have to open up and talk to my husband.

“I think I should get back to homeschooling.”

Kumunot ang noo niya. “But I thought you love the university, honey. I heard from Maddox that you’re quite enjoying it.”

“Mario,” I groaned frustratedly. “Iyong mga taong nanggulo sa university, iyon din ang mga taong nanguha sa akin noong bata ako. I clearly remember that it’s them.”

The suit, the masks. Memories that I have and still remembered from those years quickly flooded in me.

“Gano’n na gano’n ang itsura nila. Kung kapalit lang ng saya na iyon ay mga buhay ng mga estudyanteng walang ka muwang-muwang sa mundo natin, I would rather just stay at home just like before.”

Bumuntong hininga ito at naramdaman ko ang mainit na kamay nito sa hita ko.

“It’s not your fault, honey. The security of the university got messed up. None of it was your fault.” He squeezed my thigh as he gave me assurance.

“Hindi ko alam kung kakayanin kong pumasok pa doon, knowing that people have died because of me…”

“Bridge.” He called my name. “Many students that are part of different clans are enrolled at Oxe. Anything can happen in that university. It’s a risky environment, but Mafia clans have ensured top-notch security for their children or loved ones there. But enemies are everywhere, and they know that something like this will likely to happen.”

“Kung hindi ako ang habol nila, then sino?”

“We don’t know that yet.”

He sighed and grabbed my hand.

“Don’t beat yourself down, honey. You’re just a student in that university, you’re no mafia that brings danger to others. Trust me. Wag mo na masyadong problemahin.”

He then kisses my knuckles and glances at me.

“Let me handle it.”

After that, he didn’t let go of my hand.

“Bridge!”

The relief on my friend’s face is the first thing that I saw as soon as we arrived at the hospital.

Hindi ko mapigilan ang mapayakap kay Hero at nag-aalala itong tinignan.

“I’m okay.” Natatawang sabi niya at marahang pinitik ang nakakunot kong noo.

Tumingin naman siya sa likod ko.

“Good evening po, lord Mario.” Nahihiyang bati ni Hero.

Ako rin ay napatingin at nakaiwas ito ng tingin sa amin. Tumango lang siya at hindi na muli pinansin ang kaibigan ko.

Napakamot ulo na lang si Hero. “May payakap ka pa kasing nalalaman eh. Hindi naman ako naghahanap pa ng sakit ng katawan.”

“Pinagsasasabi mo.” Irap ko dito. “Napalinis mo na ba mga sugat mo?”

“Papa-stitch ko pa lang mga daplis ko.” He shrugged.

Napahinga ako nang maluwag. “I’m glad that you’re okay.”

“Baka Hero ’to.” Sabay flex ng biceps niya.

Inilingan ko na lang ito. He’s in good condition. It made me breathe a little.

“Sila pareng Maddox pala ang dumating kanina at lumigpit sa mga taong nakamaskara nang pinatakas kita para protektahan si Sade. Pupuntahan na nga sana ulit kita matapos ang laban, pero sabi naman sa nila sa akin ay kasama mo na si lord Mario.”

Tumango ako sa eksplanasyon nito.

“Si Sade?” Tanong ko.

“Nasa emergency room pa. Sabi kanina sa ambulansya stable naman vital signs niya.”

“So he’s not in a critical condition?”

He shook his head. “He’s going to be fine, Bridge. You should go home.”

“Pero si Sade…”

“Alam ko kung gaano kabigat sa’yo itong nangyare. Akong bahala kay Sade. Update kita agad.” Hero leaned forward. “Tsaka kakauwi lang ni lord Mario. Alam ko rin namang miss na miss niyo ang isa’t isa.” Taas baba pa ang kilay nito na parang may kakaibang pinapahiwatig.

Napasulyap naman ako sa asawa ko na ngayo’y nakasandal lang sa pader at nakatingin sa kaniyang cellphone.

Bahagya ko tinulak ang natatawang Hero. “Siraulo ka talaga.”

Lalo itong natawa. “Sige na. Anong oras na rin. Para makapagpahinga na rin kayo ng asawa mo.”

“Basta update mo ako.” Pag-ulit ko.

Tumango ito at tinapik ang balikat ko. “I’m glad you’re safe too.”

I smile and tap his shoulders.

Nag-inarte pa itong nasaktan kaya kinabahan ako na baka may nasagi akong sugat. Pero agad din siyang natawa sa sarili niyang pang-aasar.

Natahimik lang siya nang maligaw ang tingin niya sa likod ko kung nasaan si Mario.

Ako naman ang natawa nang mahina nang makitang nakataas ang isang kilay ni Mario sa kaibigan ko.

Hindi rin nagtagal ay nakauwi na nga kami ni Mario. Napansin kong nakauwi na rin si Manang Iya dahil sa maliit na note na iniwan niya sa ibabaw ng nakatakip na mga pagkain.

Napalingon muli ako sa sala nang marinig ang pabagsak na pag-upo ni Mario sa sofa.

He exhaustedly sigh and massaged his temples. Then he unbuttoned the first few buttons of his white polo.

How can someone look tired but hot at the same time?

Haggard na siya ng lagay na iyan?

Tumikhim ako at naglakad papalapit sa pwesto niya. Nanatiling nakasandal ang ulo niya kaya bahagya itong nakatingala.

“Gusto mo ba kumain?” I asked and I don’t know why my hands are slightly fidgeting.

Bakit ako kinakabahan? Parang timang lang, Bridge?

Well…

It’s been years since we met again. And with just the two of us in this house is somewhat nerve-wracking.

Ibinaba na niya ang kaniyang kamay at namumungay ang mga mata nang tumingin sa akin.

Now that we’re alone again and the room is well lit this time unlike in the library, I’m able to see him clearly.

“Are you hungry?” He asked back.

Umiling naman ako dahil sa wala akong ganang kumain matapos ang mga nangyare.

He reaches for my wrist. I can’t help but swallow nervously as he pulls me closer to him until he positioned me between his strong legs.

“Let’s rest a little before we eat dinner. Okay?”

Ramdam ko ang malakas na pagtibok ng puso ko habang nakatingin sa gwapong mukha ng asawa ko. His drowsy dark brown eyes are also inviting me to relax.

Sumandal ulit siya sa sofa sabay tinapik ang kaniyang hita.

“Sit.”

Pakiramdam ko ay tatakas na ang puso ko sa aking dibdib dahil sa pinaggagagawa nitong lalakeng ito.

Sit? Gawin ba naman akong tuta? Ano ako? Uto-uto? Ha!

“C’mon, honey. Sit on my lap.” Panunuyo nito.

And I sat on his lap.

Natawa pa nga ito nang mahina dahil alam kong namumula ngayon ang mukha ko. I awkwardly sit on the one side of his big thighs.

Nanlaki na lang ang mga mata ko nang hawakan niya ang bewang at ang isang hita ko. Wala itong kahirap-hirap na iangat ako at ibinuka ang mga hita ko.

I’m now straddling on his lap.

I feel like my face is going to explode because of its redness. Gusto ko takpan ang sarili kong mukha pero kapag ginawa ko iyon ay hindi ko makikita ang kaharap ko.

As much as possible all I want to do is to just stare at his good-looking face.

Goodness, I’m whipped.

He settles his hands on my waist, while I settle mine on his shoulders. I try to lose some tension within me as he gently massages my waist.

He stared at me and took in my appearance. “You look even more handsome than I remember.”

I rolled my eyes as he smirked at how the blush easily crept on my cheeks.

“You’re not so bad yourself.” I murmured which made him chuckle.

Tinitigan ko rin ang kaniyang mukha at inilipat ang mga kamay ko sa kaniyang pisnge.

His dark brown hair was neatly trimmed. The playful charm he always had is still there. He was more striking than I remembered. His chiseled jawline was now adorned with a heavy stubble, adding a rugged handsomeness to his already captivating features.

“You missed me that much?” He teased.

Hindi ko namalayang masyado ko na pala ito tinititigan. But I don’t mind. There’s no need to be shy about it.

He’s my husband after all.

I didn’t say or express it enough, but three years without him had been torture.

“And you?” I asked back. “Did you miss me?”

Unti-unti nawala ang ngisi sa mga labi niya.

“Nabasa mo mga sulat ko?”

Humigpit ang hawak niya sa akin kaya mas lalo ako napalapit sa kaniya

Tumango ako bilang sagot. Almost catching my breath as I felt his warm breath on my neck.

“Every single one of it.”

He hummed as his lips graze on my skin. “And did you read that I missed you in every letters?”

“I prefer to hear it in person.” I answered back.

My heart races as I feel his lips, and heat pooling in my stomach.

His grip tightens, his desire evident in his gaze when he leaned back. “I suppose actions speak louder than words, don’t they?”

Pakiramdam ko pati ang paghinga ko ay bumibilis para lang pakalmahin ang nararamdaman.

Three years, and still this attractive?

Hindi rin nakakatulong na nakaupo ako ngayon sa mga hita niya. He’s wearing slacks and I can feel that something is growing beneath my butt.

Pati ang alaga ko sa baba ay sumasang-ayon sa nararamdaman ko ngayon. It would be a lie if I deny that I play with myself while thinking about him.

And him being here, being this near. It’s like a wet dream coming true.

Oh my god, I can’t believe I’m saying these things.

I bit my lower lip as my hands trailed down from his face to his neck, finally resting on his broad chest.

He didn’t say anything and just watched my every move. Parang gusto nito malaman kung ano pa ang mga susunod kong gagawin.

Umabot ang mga kamay ko sa mga butones ng puting polo niya. Hinayaan niya akong tanggalin ang mga iyon. Kada-tanggal ng isang butones ay lalo nag-iinit ang nararamdaman ko sa bawat silip ng matipuno niyang katawan.

He always has a sexy frame that everyone has been drooling excessively. But now, he’s body had developed significantly, bearing greater maturity and more defined muscularity.

I opened his clothes like I’m opening a present. Pinasadahan ko ng kamay ang dibdib at matigas niyang tiyan. Parang ako napapaso sa bawat haplos na ginagawad ko sa kaniya.

He lets me trace his chiseled chest and abs, like he’s letting me know that I own it.

That I own him.

Tumingin ako sa mga mata niya. Mas lalo itong namumungay. Napansin kong humihigpit ang hawak niya sa bewang ko, pero sapat lang para hindi ako masaktan.

Kunot ang noo nito na parang nilalabanan ang sarili.

“Pinipigilan mo na naman ba ang sarili mo?” Tanong ko rito na nakapagpataas ng kilay niya.

“What do you mean?”

“You look like you’re trying your best to stop yourself from giving in to your desires.” As I continue to lower my hands.

Hindi siya sumagot at nanatiling nakatingin sa akin. His eyes gleamed with a hunger that betrayed his innermost desires.

“You don’t need to stop yourself.” I rest my hands just above his belt.

“Bridge.” He called warningly.

“I’m not a kid anymore, Mario.” I leaned forward. “No need to be considerate.”

He licked his lips like a hungry beast ready to unleash. “Do you know what you’re getting yourself into?”

“I know, my husband.” I called him mine for the first time.

I can practically see how the lusts on his eyes burn even further.

“I’m not a kid anymore.” Pag-ulit ko at mas lalo ako lumapit dito. “There’s no need to hold back. I can take it, Mario.”

I looked at his eyes one last time.

“Please, make love to me.”

Chapter Thirty-Five

Please, make love to me?

I groaned and almost hit my head in the mirror.

Hindi ko akalaing sa buong buhay ko ay masasabi ko ang bagay na iyon. If my 18 year old self sees this, he might just die in embarrassment right now.

Natapos na ako magshower at nandito lang ako sa banyo habang nagdi-dilemma. Parang ako nahimasmasan at doon na nakaramdam ng hiya. Napatakip ako ng mukha sabay umupo sa toilet seat.

He’s outside and also getting ready. Sa kaniyang office na ito nag-shower at hinayaan akong solohin itong banyo ng kwarto namin. Gusto pa nga ito sana na sabay na kami, but I need to deeply clean myself first.

Sa ilang taong pagpapangarap kong angkinin niya ako, of course I did my own research on how to clean myself properly. I mean there’s no doubt that my husband is an expert when it comes to this kind of thing. But at least I want to do it on my own and be ready for him.

I already did my routine and cleaned myself down there thoroughly also. Ginamit ko rin ang mga inorder ko online na pangpabango. Right now I’m just too nervous to come out in that room.

I was pretty much shaken about what happened earlier in the university. But seeing him here in this house again makes me at ease. My mind is completely focused on him, on my husband.

Hindi ko rin alam saan ko nakuha ang tapang ko para akitin siya nang ganoon. Maybe because I just miss him so much. And also very much horny to the point that I keep dreaming about him doing the nasty on me. I won’t deny that. Lalo na’t patuloy umiikot sa isipan ko na kami na lang dalawa sa bahay na ito.

Napatigil ako sa pag-iisip nang nakarinig ako ng munting katok sa pintuan.

“Bridge.”

I bit my lower lip as I heard him call my name. Pakiramdam ko alam talaga nito na kahinaan ko ang pagtawag niya sa pangalan ko.

Pinasadahan ko ng kamay ang robe na hawak ko dahil sa hindi mapakaling nararamdaman bago lumapit sa pintuan at dahan-dahang binuksan ito. I nearly gasped at the sight of him.

Dripping wet as if he’d just stepped out of the shower, with a towel draped snugly around his waist.

“What took you so long?” He tilted his head and stared at me hungrily from head to toe.

“I umm…” Napahawak ako nang mahigpit sa tali ng roba ko habang titig na titig sa matipunong pangangatawan ng kaharap ko.

Hindi ko pa maiwasan sundan ng tingin ang pagtulo ng tubig mula sa kaniyang buhok hanggang sa tumulo ito sa matipuno niyang dibdib at tiyan. His happy trail ignites a desire in me that makes me want to groan and lose myself.

This is going to be a very long night.

Hinawakan niya ang doorframe gamit ang kanang kamay habang ang isa ay nasa bewang niya.

He leaned forward and teasingly smiled. “Are you nervous? Where’s all that confidence earlier?”

Tiningalaan ko ito at amoy na amoy ko ang bango ng shower gel at toothpaste na ginamit niya.

“Are you backing out?” He asked, his dark chocolate eyes still glinting with unyielding thirst.

I did think about it out of nervousness since it’ll be my first time. Pero mas nananaig pa rin ang kagustuhan kong maangkin ng asawa ko. Pakiramdam ko ay hindi rin naman ako papayagan nito magback-out matapos ang mga sinabi ko kanina.

Umiling ako bilang sagot.

His gaze ignites even further. “Good.”

Inabot niya ang nakabuhol na tali ng roba ko at hinila ako papalapit sa kaniya. Lumapit siya sa tenga ko at bumulong.

“As I said three years ago…”

His voice is soothing and captivates me with its warmth. I close my eyes in pleasure when he nibbles my earlobe.

“When you turn 21, lagot ka sa akin.”

And with that he attacks my lips, completely dominating me with his. Awtomatiko ako napahawak sa magkabilang braso niya at rumesponde sa nag-aalab na halik na binibigay niya.

I felt a tug on my robe and the tie slipped loose. Hindi nagtagal ay hinubad na niya nang tuluyan ang robang suot ko. I’m completely bare naked when he releases my lips.

Kita ko ang pagpasada ng mga mata niya sa katawan ko. The blush on my cheeks is very prominent as I can almost feel the burning desire in his eyes.

Hinawakan niya ang kaliwang kamay ko at marahan akong hinila papasok ng aming kwarto. Tumigil siya nang nasa pinakagitna na ako at humakbang ito paatras.

My heart pounded like a drum in my chest as I felt the weight of Mario’s gaze upon me. Napalunok na lang ako nang magsimula ito maglakad paikot sa akin.

Imbes na itago ang sarili dahil sa kaonting hiyang nararamdaman, I still stood tall, and tried to exude confidence. I allowed him to take in the full view of my figure. Sa ilang taong page-ensayo ko, alam kong nag-iba ang pangangatawan ko. My muscles are honed and defined. Malayo sa medyo payat kong postura noon. Kaya bakit ko ikakahiya ang pinaghirapan ko.

I inwardly sigh as I felt him on my back. I almost moan when I felt his clothed manhood near my ass. Tanging twalya na suot niya ang humahadlang para maramdaman ko muli nang tuluyan ang init nito.

“You have no idea how sexy you are right now.” He murmured, his voice thick with desire. “If I keep touching you, I can’t promise I’ll be able to control myself.”

Huminga ako nang malalim nang at nilingon siya para magtama ang tingin namin. He cockily raised his eyebrow as he smirked. Damang dama ako ang galit ng aking ari kahit wala pa itong ginagawa sa akin.

Hinawakan ko ang kaniyang matigas na dibdib at iginawad iyon pababa. I teasingly touch his nipple and the cocky smirk on his face falters. Napakagat labi ito nang pasadahan ko ang kaniyang abs hanggang sa hawak ko na ang tuwalya na suot niya.

“Then lose control.” I voice a tantalizing challenge.

Napaawang ang bibig nito sa sinabi ko. Ilang saglit pa ay tumawa ito nang mahina at napatakip ng mukha gamit ang isang kamay.

“Fuck.” A low chuckling groan escaped his lips as he vainly attempted to mask his excitement with his hand. “Don’t say I didn’t warn you.”

Naramdaman ko na lang ang mainit niyang mga palad sa aking bewang at hinapit ako papalapit sa kaniya.

Muli niya ako sinunggaban ng halik. It’s full of thirst and desire. Parang uhaw na uhaw ito, like a desert wanderer longing for a single drop of rain to quench his parched soul.

Binigyan niya ng kaunti pang haplos ang aking bewang hanggang sa lumandas na ang mga kamay niya sa likod at bumaba sa pang-upo ko. Bahagya ako napaungol sa mga labi niya nang pinisil niya ito at nilamas na para bang sabik na sabik siyang mahawakan ito.

I gasped as I felt him slap the left cheek of my bottom. The pleasurable sting went straight to my groin that made me moan as he knead the reddened skin.

Agad ko na rin tinanggal ang tuwalya na suot niya at hinayaan iyon mahulog sa sahig. I felt his bulbous cock on my skin. Mine somehow throbbed and leaked in response.

“Ahhh…” I released a breathy moan as his kisses went down to my jaw until he reached my neck.

Ramdam ko ang panggigil niya sa pagsupsop sa leeg ko nang hawakan mo ang malaking ari niya. Halos mapasigaw na ako sa sarap nang hawakan niya rin ang akin. He used my precum as a lube to handjob me while still sucking the soft spot of my neck.

“M-Mario…” I called helplessly as he gave my shaft slow sensual strokes at the beginning.

I tried to copy him and gave him the same intensity. Pero napapa-tigil ako at napaawang ang bibig nang binibilisan niya na ang paghagod sa akin. Kasabay non ang patuloy niyang pag-abuso ng halik sa leeg ko.

“N-no… Mario, no…” I whine and hold his hand to stop him.

He hummed and eventually slowed down. “Why?” He asked while giving wet kisses to my collarbone. “You don’t like it?”

Napaiwas ako nang magtama muli ang mga tingin namin. Namumungay ang mga mata nito. Namumula at mamasa-masa ang mga labi. Just the sight of his handsome face makes me want to cum.

“I like it… love it, actually.” I whispered, too shy to say it but brave to admit it.

Ramdam ko ang paghawak niya sa panga ko at inilingon ako para matignan siya. “Then, ano pala gusto ng asawa ko, hmm?”

Hindi ko maiwasang mapakagat ng labi at pansin ko ang pagbaba ng tingin niya rito.

“I want to cum while you’re inside of me…”

Napasinghap siya at parang hindi pa ito makapaniwala sa narinig bago matawa muli nang mahina.

Pinasadahan niya ng kamay ang kaniyang buhok. He boyishly smile at me. “You’re making me crazy, Bridge.”

Ako naman ang napangisi tsaka kinuha ang kamay niya at hinila papunta sa kama. Tinulak ko siya pa-upo doon at muling gumala ang mga kamay niya sa katawan ko. Like he can’t resist to touch me.

I whimper as I watch his sinful tongue erotically lap my nipple, while he plays the other one with his fingertips. Ramdam ko naman ang gigil na pisil niya sa pang-upo ko.

I lowered myself to kiss him. He let me plunge my tongue inside his mouth, letting me taste every corner of his insides. He slightly groan as I suck his tongue momentarily before letting him go.

Bumaba ang mga halik ko sa panga niya, sa leeg, sa matipunong dibdib, at abs. He leaned backward with a hand on the bed and the other on my shoulder.

Mabibigat ang paghinga niya nang makitang nakaluhod ako sa kaniyang harapan. Kumakabog naman ang dibdib ko nang hawakan ko ang malaki niyang alaga. Halos kasing laki na nito ng mukha ko. Galit na galit itong nakatayo para sa akin. Ramdam ko ang bahagyang paggalaw nito nang hawakan ko ang kahabaan niya.

Itinaas ko ang tingin ko. Kita ko ang pagtaas baba ng kaniyang dibdib. I lick my lips and slowly lean forward. Without breaking eye contact, I opened my mouth and swiftly took in his monstrous cock.

I moan with satisfaction as I saw his eyes roll back in intense pleasure. Napahawak siya sa buhok ko at inangat ang kaniyang ulo.

Just by looking at his strong physique, extending up to the length of his neck, he surely embodies every woman and gay man’s dream.

At first I thought Mario is the type of guy who stays quiet when it comes to sex. Sa mga naririnig or nababasa ko, iyong mga mas dominant ay ’di masyado maboses pagdating sa pagtatalik.

But I judged him wrong.

Mas ginanahan akong isubo ang kahabaan niya at dila-dilaan iyon nang marinig ko kung gaano siya nasasarapan sa ginagawa ko. His moans and groans are addictive. I can’t get enough.

“Fuck, Bridge…” He grunt.

Sinubukan kong isubo lahat ang kahabaan niya. But since it’s too big, I use my hands to cover the rest. I simultaneously bob my head with my hands. His moans were so audibly loud that it made me leak like a broken faucet.

Dama ko ang pagsabunot niya sa buhok ko at ginagabay ang paggalaw ko sa kung gaano niya ito gusto kabilis at kalalim.

I am groaning desperately too. Gusto ko hawakan ang sarili, pero hindi ko magawa. Dahil sa oras na hawakan ko iyon paniguradong lalabasan agad ako ’di oras.

I felt his body tensed, every muscle taut, as waves of pleasure coursed through him. Breaths came in ragged gasps as he called my name. Every time he moans my name, I moan in response.

“Ugh, Bridge…” He deepened my head as I felt his cock swell and pulse as he emptied himself.

It went straight to my throat. I swallowed every cum just like what he did to me on our wedding night.

Nang linisin ko ang kahabaan niya ay muli ako tumayo sa harapan niya. Mas namungay ang mga mata nito at may ngisi sa kaniyang labi.

I lick the side of my lips. “Sweet.”

Bahagya nanlaki ang mga mata niya at tumawa sa panggagaya ko sa sinabi niya sa akin nang tikman niya ako noon.

Gulat akong napayuko nang abutin niya ang batok ko at hinila papalapit sa mga labi niya. Pinasadahan niya ng kaniyang dila ang mga labi ko bago ito ipasok sa bibig ko. He thoroughly explores my palate, tracing the contours of my teeth, and even drawing my own tongue into his mouth, sucking it deliciously.

Rinig ang pagtunog ng mga labi namin nang maghiwalay kami. “I agree.” He smirked.

Still in daze, he stood up and pushed me as I lay down facing downward on the plush bed. Agad ko naramdaman ang init ng katawan niya sa likod ko.

Itinago ko pa ang mukha ko sa unan nang maramdaman ang kahabaan niya sa pang-upo ko. He teasingly rubbed his entire length of magnificent cock against my ass. Hindi rin nakakatulong ang haplos ng ari ko sa malambot na kama.

“Thank you for pleasing me, Bridge.” He said in a deep husky voice that sends shivers down my spine. “Now, let me return the favor.”

Napasinghap ako nang bigla niyang itinaas ang bewang ko. My face is definitely as red as a tomato right now. I’m confident that I’m clean down there, but raising my bum for my husband still makes me shy in some type of way.

I squeak in surprise when he smacks my behind again. Katulad kanina ay minasahe niya ito, ramdam ko rin ang mumunting halik doon. Napapahigpit na lang ako ng hawak sa unan at bahagyang napapasigaw sa ungol nang tuloy-tuloy niya ginagawa iyon.

I almost begged for him to stop. Not because it hurts, but because of the pleasure it brings. Pakiramdam ko kaunting palo pa ay sasabog na ako.

I heard him chuckle sexily as his lips skim on the cheeks of my behind. “You didn’t cum.”

“Stop teasing me.” I groaned frustratedly.

“Hmm?” Pagkukunwaring himig na patanong nito. “I’m pleasuring my husband. I don’t tease.”

Mas binaon ko ang sariling mukha sa unan nang maramdaman ko ang pagbuka niya sa dalawang pisngi ng pang-upo ko. A sharp intake of breath escaped my lips, followed by soft involuntary moans as I felt his sinful tongue on my puckered hole.

“Mario…” Pa-ungol kong tawag rito.

He laps me like he’s really hungry for me. Naiiyak na ako sa sarap at pagtitiis na hindi labasan. Bawat hagod ng dila niya ay mas dumadagdag iyon sa init na nararamdaman ko. Dagdag mo pa na naglilikot ang mga kamay niya.

Huminga lamang ako nang malalim nang nilubayan na niya ang pang-upo ko, pero agad din iyon nabawi nang mabilis niya akong iniharap pahiga. I watched him sensually spread my legs and settle in between.

Oh the view in front of me will be the death of me.

His shaft is standing tall again. Ang matipunong basang katawan nito ay parang kumikinang sa ilalim ng munting ilaw ng kwarto. Nagbibigay-diin ito sa mga linya at hugis ng kanyang katipunuhan.

Mayabang ito ngumisi nang mapansin niya ang paninitig ko sa kaniya at kapansin-pansin din naman ang pagnanasa ko dahil sa galit kong alaga.

He slightly bent over as he grabbed something. Bumalik ulit ito sa pagkakaluhod at pansin ko ang hawak niyang lube. Naglagay siya ng marami sa kaniyang mga daliri. I slightly flinch as I feel the coldness of the lube when he touches my hole again.

“Relax.” Habang idinantay niya ang isang kamay gilid ng ulo ko at titig na titig sa mukha ko.

My face scrunches a bit when he pushes one finger into my entrance. I did try my best to relax, but since it’s all new to me I’m quite having a hard time.

“Relax, Bridge. I’m just preparing you.” Then he kisses my forehead that gives me butterflies in my stomach.

Hindi ko alam kung alin uunahin. Libog o kilig.

Tumango ako at huminga nang malalim hanggang sa maipasok na niya nang buo ang daliri niya. Ilang saglit pa ay unti-unti na niyang ginalaw iyon. Mabagal ang paglabas pasok nito. Napakapit na lamang ako sa kaniyang balikat nang magpasok pa ulit siya ng isa pang daliri.

I moaned when he sped up a little. Hindi ko na inalala pa ang paninitig niya sa bawat reaksyon ko at mas inuna ang sarap na nararamdaman.

I almost whined in protest when he removed his fingers, which made him laugh. Kita ko ang paglagay niya muli ng lube sa kaniyang mga daliri. This time, imbes na dalawa, tatlong naman ang pinasok niya.

It hurts, but it subsided as time passed by. Nararamdaman ko rin na may natatamaan siya sa loob na siyang nagpapatuliro sa akin.

My shaft is turning purple and I know that I’ll be a freaking fountain once I let myself cum.

Pabilis nang pabilis ang paglabas pasok ng mga daliri sa loob. Pasigaw kong inuungol ang pangalan niya. Minsan ay nahahampas ko ang malaking braso nito sa hindi ko malaman ang gagawin dahil sa halong sakit at sarap na nararamdaman.

“You’re stubborn huh. Ayaw mo pa rin labasan?” He teasingly asked.

Sasamaan ko pa sana ito ng tingin nang muli niyang tamaan ang g-spot ko na siyang nagpaikot sa mga mata ko.

My cock is leaking so much pre-cum!

Humigpit ang hawak ko sa kaniya at tinignan siya sa mata. I know my face is so lewd right now.

“M-Mario…Ahhh!”

“Yes, my sweet?”

Mapakagat labi ako. “Please…”

“Ano? Hindi kita marinig.”

Nangingiyak akong tinignan siya. “Please, Mario. Fuck me already, please?” I grabbed his massiveness and aligned it towards my hole.

He became feral and kissed me animalistically. Tinanggal na niya ang mga daliri niya at narinig ko muli ang pagbukas ng lube. My mind is hazy as I respond to his intense kiss, but I instantly grab him for dear life as I feel him finally entering in me.

It was slow and torturous. It was painful, but the tingling sensation is there.

Nang maipasok na niya ang kabuuan, hindi muna ito gumalaw. Mahina itong natawa at pinasadahan ng halik ang mga mata kong naluluha.

He gave me kisses to my cheeks and lips to distract me, to help me relax. Naramdaman ko ang pag-abante ng bewang niya…

“AHHH!” I shouted in ecstasy as he snapped his hips forward and buried himself to the hilt.

My back arches as I felt the streams of my semen coming out of my shaft. Halos manginig ako sa sarap nang magpatuloy siya sa paggalaw sa loob ko.

“Fuck, Bridge.” He moaned as he kept thrusting in me.

Bumabaon na ang mga kuko ko sa balat niya habang napapasigaw sa sobrang kasarapan. He kept hitting my spot that made me turn into a delirious whore.

He kneels on the bed again and put my legs on his shoulders. I cried out loud as he continuously pound my ass like a beast. I’m folded in half as he bends and ram my insides to oblivion.

Nararamdaman ko ulit ang namumuong init sa kahabaan ko hanggang sa tuluyan akong nilabasan. He let out his shaft and made me lay down on my stomach while I’m still high from my release.

Ramdam kong bumaba ito sa kama. Hinila niya ang mga paa ko hanggang sa kalahati ng katawan ko na lang ang nasa higaan.

My knees buckle as he inserts himself again. Mahigpit siyang humawak sa bewang ko at sigurado akong magmamarka rin iyon. Not that I care anyway.

“Ugh…” I try to meet his thrusts, at rinig na rinig sa buong kwarto ang pagsalpak ng mga balat namin.

I groaned as he smacked my ass again. Narinig ko pa itong natatawa na siyang ikinakunot ng noo ko.

“Why are you laughing?” I asked still in the haze of pleasure as I turned my head to the side to look at him.

He playfully smirked. “You feel so good, Bridge. You’re so fucking tight.”

Sabay kinuha ang mga braso ko at hinila ako pataas habang pabilis ulit nang pabilis ang paggalaw niya.

“You’re so hot, my sweet.”

“You’re a maniac. Who laughs while having sex?! Ahhh!”

He sort of changes his position and repeatedly hits my gland that made me howl in so much pleasure.

Something hot is pooling in my insides again.

“Can’t help it. I’m too happy right now.” He chuckled sexily.

Napayakap na siya sa akin. Napakapit naman ako sa batok niya habang pinaglalaruan ang dibdib ko. Ang isang kamay niya ay bumaba sa kahabaan ko.

He gave me wet kisses on the soft spot of my neck as he stroke my shaft.

I howled on the top of my lungs and for the third time, I found myself cumming hard again. It seemed like my release was never ending. Parang fountain nga talaga ang nangyare sa akin.

Mario picked up the pace of the pistoning hips, soon I heard him groan long and hard. Ilang bayo pa ay naramdaman ko na ang paglabas niya sa loob ko. Napaungol ako sa init nito at naramdaman ko pa ang pagtulo niyo sa binti ko.

Hinayaan niya akong nanghihinang humiga sa kama. Halos habulin ko ang hininga ko habang nakatingin sa kaniya.

Like a greek god, the sweat on his muscular body glistens. Pinasadahan niya ng kamay ang kaniya buhok. Parang hindi ito napagod at ngumingisi ito sa akin.

“Since I’m a maniac, how ’bout another round?”

Chapter Thirty-Six

“Tumigil ka naman na!”

Tumakbo ako palayo rito habang natatawa naman siyang lumakad para sundan ako. I know that I look ridiculous since I’m too slow to run right now. But whatever, gusto ko lumayo muna saglit sa maniac na ito.

It’s been almost a week since he got home. At halos isang Linggo lang din kami nakakulong sa bahay na ito. Our university announced the suspension of classes due to what happened last week. Dalawang Linggo ito sinuspende dahil kailangan ng university makabawi sa nangyare. Many clans, including my husband’s, gave sponsorship for the restoration.

Nakibalita rin ako kela Hero tungkol sa mga kaibigan namin. Mabuti na lang ay nagsipag-uwi nang maaga ang mga ito, except sa amin nila Hero at Sade. Naging maayos na rin daw ang kalagayan ni Sade at wala masyadong naging komplikasyon sa kalagayan niya.

Ericka and the others were messaging me as well. Kinakamusta ang kalagayan ko. But I haven’t heard anything from Sade yet.

I try reaching out to him, but I guess it’s either he’s too busy or he’s straight up ignoring me. Pero buti na lang at nandiyan si Hero para i-update ako sa kalagayan niya.

Kung siguro mag-isa ulit ako dito sa bahay ay kung ano-ano na ang maiisip ko. Ang mga bagay na ikinakaalala ko, ang mga bagay na ayaw kong balikan.

So I’m thankful that Mario is finally here.

Although my body has been on a complaining spree lately.

You can imagine what those days were like for me. We spent days making love to each other. Hindi niya ako tinatantanan. Ni hindi ko na nga nakikita si Manang Iya dahil pinagbakasyon na muna ito ni Mario para raw ma’solo’ niya ako.

Lagi siya gumagawa ng paraan para lang angkinin ako nang paulit-ulit. At siyempre sino ba naman ako para tumanggi sa taong pinagpala masyado sa mukha at pangangatawan.

He’s irresistible, and you can’t blame me!

Okay lang naman sa akin na angkinin niya ako lalo na’t ilang taon kami hindi nagkita. I gave him consent about not holding back.

Pero umaga, tanghali, hapon, gabi? He literally did not hold back that’s for sure.

“Gago ka, sabi ng lumayo ka sa akin!” Inis ko itong binato ng unan na galing sa sofa nang maabutan niya ako sa sala.

Humahalakhak itong iniilagan at sinasalo ang mga binabato kong unan. “What? Wala naman ako ginagawa.”

I groaned and threw him another cushion. “Wala pa sa ngayon, pero alam kong may binabalak ka.”

Tumawa ito at naglakad papalapit sa akin. “Anong binabalak? Wala ah. You’re overthinking things, honey.”

Marahan niyang hinapit ang bewang ko. Tinulak ko ang dibdib niya habang nakahawak pa rin siya sa akin.

“I’m fucking sore, Mario.”

Mayabang ito ngumisi. “I know.”

Inirapan ko ito at itinulak naman palayo ang mukha niya. Natatawa itong hinawi ang kamay ko.

“Yayayain lang naman kita mananghalian. Look at the time, it’s already noon. Tulog ka kasi nang tulog.” Pang-aasar nito.

Hinampas ko siya sa dibdib. “At sino may kasalanan?” Singhal ko.

“Ikaw.” He shrugged. “You keep seducing me.” He bit his lower lip as he sensually squeezed my waist and pull me closer.

Ayan, iyang pang-aakit na iyan. Diyan ako bumibigay, walangya ‘yan.

Napakrus ako ng aking dibdib. “Yayayain kumain, pero paggising ko nilalamas mo pang-upo ko?”

“Wala naman akong naalalang ganoon. I think you’re dreaming again.” Bahagya ito napayuko at nagtra-trying hard magpa-inosente.

Kinunotan ko ito ng noo habang siya ay nakangisi. “I’m serious, Mario. I’m really sore right now.”

Napanguso ito. “Alam ko nga. Kaya kakain na tayo para makapagpahinga na ang asawa ko.”

Hindi ko na napigilan ang ngiti na tumatakas sa labi ko hanggang sa tuluyan na ako natawa sa pagpapa-cute nito sa akin. A big burly Mafia boss like him acting this cute? Baka mahimatay pa sa gulat ang mga kaaway niya.

“Fine. Let’s eat.”

Tumango ito at nanatili ang hawak sa bewang ko habang ginagabayan ako papuntang dining area.

“Gusto mo ba ng masahe pagkatapos natin kumain?”

Tinaasan ko ito ng kilay. “Duda ako sa masahe na iyan.”

He held back his head and laugh very heartily. Pati ako ay nadamay na rin sa tawa niya.

Nang magsimula na kami kumain ay sinabi ni Mario ang pagdaan dito ni Manang Iya para dalhan kami ng pagkain. Minsan ay ako naman ang nagluluto ng pagkain namin, lalo na’t dito ko ina-apply ang mga tinuro sa akin ni Manang. Pero madalas ay nilalamon ako ng kapaguran at si Mario na lang ang nagluluto ng pagkain.

I thought he’s the kind of person who’s probably too busy to even learn how to cook. But to my surprise, he’s quite good. Pansin ko ngang halos parehas sila ni Manang Iya kung magluto. And he did confirm that Manang taught him how to cook when he was a kid.

Sa ilang araw naming magkasama, marami rin ako nalaman dito. Like the basics, his favorite color, what he likes/dislikes, hobbies, and such.

In such a short span of time, it made me feel that we’re really closer than before. Like we’re becoming a real married couple.

“A-ahhh!” I moaned involuntarily when he sucked my angry shaft.

He also groaned in response which adds the delicious vibration to the pool of hotness in my insides.

“S-Sabi ko na duda ako sa masahe na ‘yan— Ahhh…” Napasabunot ako sa buhok nito nang laliman niya ang pagsubo sa akin.

Napatingin ako sa kaniya nang maramdaman ko ang pagkawala ng kahabaan ko sa init ng bibig niya. But I immediately rolled my eyes back when I saw him lick my balls up to my mushroom head.

“This is part of the massage.” He playfully said and bob his head up and down as he sucked me to never ending pleasure.

Hindi nagtagal ay nilabasan na rin ako. Halos ikanginig ko pa ang pagsubo ulit nito sa akin matapos ko mailabas lahat. Nanghihina akong humiga sa malaking kama namin habang nililinisan niya ako at binihisan.

Mukhang nakinig talaga siya sa sinabi kong sore pa ako at hindi na niya ako ginalaw pa pagkatapos no’n. He said he just planned to give me a blowjob ‘cause he can’t resist the way I look when I’m in bed with him.

Manyak.

Nang mahiga ito sa tabi ko ay agad kong isiniksik ang sarili sa kaniya. Halos nasa ibabaw na ako nito nakadapa at nagpapahinga.

“Cuddles?”

“Cuddles.” I replied and sigh.

Siniksik ko ang mukha ko sa kaniyang leeg habang hinahaplos haplos niya ang buhok ko. Sinubukan kong pigilang makatulog sa ginagawa niya habang kinakausap ako nito.

“Halos may isang Linggo ka pa bago bumalik sa Oxe, diba?” He asked while drawing small circles on my back.

I yawned and nodded. “Yeah. Why?”

“Gusto mo magbakasyon?”

Napakunot noo ako at bahagya napabangon para tignan siya. “Saan naman?”

Napakibit balikat siya. “My friends’ place.”

I frowned. “Magbabakasyon na nga lang tayo mang-iistorbo ka pa ng tao. Baka patalsikin tayo ni Eryx.”

Napairap ito. “Si Eryx lang ba ang kaibigan ko?”

“Siya lang kilala ko.”

Umiling naman siya. “Hindi si Eryx ang tinutukoy kong mga kaibigan. You’ll see. Makikilala mo rin sila pagdating natin doon. They sorta live on an island.”

Taka ko ito tinignan. “Island?”

Humahampas ang preskong hangin sa akin nang lumabas ako sa cabin ng barkong sinasakyan namin. Nanlalaki ang mga mata ko at halos mapanganga nang makita ang malawak na isla na tinutukoy ni Mario.

“Wow…” I exclaimed in admiration as I leaned on the railings.

The island, with its lush hills and sparkling white beaches, looked like a jewel set in the sapphire sea. Palapit na nang palapit ang sinasakyan namin, doon ko rin nakikita iyong mga kubo na nakakalat sa harapan. I close my eyes as I could hear the distant cries of seabirds, the gentle lapping of waves against the hull, and I do also hear some kids playing nearby the shoreline.

Napamulat ako nang may marinig akong tumutunog sa itaas. Nang tinignan ko iyon ay may drone doon. Parang may camera ito at binabantayan kami.

Rinig ko ang tawa ng asawa kong papalapit sa akin. Kita ko itong kumakaway sa drone bago tuluyang pumunta sa likod ko. Pinulupot niya ang kaniyang matipunong braso sa aking bewang at tinignan na rin ang view na kanina ko pa kinakamangha.

“You like it?” He asked.

“It’s beautiful.” I answered. “Talagang mga kaibigan mo ang may-ari nito?”

Tumango siya sabay kita kong napanguso at napangalumbaba sa balikat ko. “Bili na rin ba ako ng isla?”

Natatawa akong napasandal sa kaniya. “I love our home the most.”

Nawala ang pagtampo sa mukha niya tsaka napatago sa leeg ko. Ramdam ko ang pagsilay ng ngiti doon bago niya binigyan ng mumunting halik ang leeg ko.

“Ano nga pala pangalan ng mga kaibigan mo?” Tanong ko nang makarating kami sa main dock at bumaba na sa barko.

Kita ko pa ang pag-nganga ni Hero habang napapatingin sa paligid nang makababa sila ni Maddox dala ang mga gamit namin.

I was surprised that Mario let my friend to join us. Akala ko nga ay hindi ito papayag nang gusto ko ring isama si Hero. Nakakaawa naman kung iiwan ko ito habang ako ay nagbabakasyon dito. Alam ko namang nababagot na rin ito.

“Welcome, lord Mario Jackson.” Bati ng isang tauhan at parehas sila nagbow ng kaniyang kasama.

Ang isa ay seryoso ang mukha habang ang isa naman ay may ngiting nakasilay sa labi.

“Axel, Kai.” Tumango naman si Mario sa mga ito. “This is my husband, Bridgette Jin Jackson. Honey, mga kanang kamay ng kaibigan ko.”

Bahagya ako namula sa pagpapakilala nito sa akin. “You can call me Bridge.”

“Master Bridge.” Napayuko sila bahagya.

Kinuha na rin nila ang ilang gamit na dala nila Maddox at Hero tsaka namin sila sinundan.

“Mga kanang kamay?” Kunot noong tanong ko at halos mapatigil pa ako sa paglalakad nang may mapagtanto ako. “Wait, hindi ba bakasyunan itong isla na ito?”

Tumaas ang kilay niya. “Bakasyunan?” Tanong nito tsaka natawa nang mahina.

Sinuntok ko ito sa braso na siyang mas lalo niyang ikinatawa. “Bwisit kang lalake ka. Kaninong teritoryo ‘tong pinuntahan natin?”

Ngumisi lang ito at pinasakay na ako sa kotseng nag-aabang sa amin.

“Cypher, my friend.” Nakangiting bati ni Mario nang makapasok kami sa malaking mansyon.

Halos mapalunok ako sa kaba nang makita kung sino ang binabati ni Mario.

Napakrus sa dibdib ang lalakeng nagngangalang Cypher at walang ganang tumingin kay Mario. “Nandito ka na naman? Wala ka bang bahay at namamalagi ka rito?”

“Inimbitahan ako ng asawa mo.” Mapaglaro itong umirap. “Tsaka may bahay ako, may gwapong asawa pa.”

Doon naman napatingin sa akin ang lalake. Pasimple ako napakapit ako sa asawa ko.

The man exudes an intimidating presence. His white hair complimented his pale skin. And those piercing gray eyes, with a single glance, it’s like he instills fear in all who meet his gaze.

“Stop scaring my husband, Infierno.”

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Mario.

“Infierno?” I asked.

Nagtaas ito ng kilay. “Cypher Infierno, Mr. Hill.”

“Mr. Jackson.” Mario corrected.

“Oh?” Mr. Infierno replied sarcastically.

Now I remember. The Infierno clan? ‘Yong strongest clan na sinasabi ng marami? At ang kupal kong asawa dinala ako sa teritoryo nila? Is he out of his mind?

But I also did remember that the Infiernos and Jacksons are good friends. Mahahalata naman iyon sa kung paano mag-usap ang dalawa ngayon. Kung siguro sa malayuan ay iisipin ng iba na nakakatakot at masyadong seryoso ang mga pinag-uusapan. Pero ang totoo niyan ay puro lang sila asaran.

“Elli invited us. So basically we’re your guests. Dapat inaasikaso mo kami.” Sabay mayabang na umakbay si Mario sa akin.

“Asikaso? I can take care of your husband. You can leave.” Mr. Infierno said with a straight face.

Sumimangot naman si Mario at tinanggal nito ang pagka-akbay sa akin. He territorially put his hand on my waist.

“Sumbong kita kay Elli.” Maangas pa itong tumango.

Natawa na lamang si Mr. Infierno. Napailing ito tsaka tumingin sa akin. “Welcome to our island, Bridge. I hope maayos ang naging byahe mo papunta rito.”

He still has this serious demeanor on him. Pero ngumiti ito nang kaunti na siyang kahit papaano nagpagaan ng loob ko.

“It was fine. Your island is very beautiful.” Puri ko sa lugar nila.

“It’s quite welcoming isn’t it? The works of my beautiful husband himself. He made the place look far from being a Mafia clan’s den.”

I smile and saw the adoration he has when he mentioned his husband.

“But maybe he made it too welcoming.” Umirap ito sa kinatatayuan ni Mario.

“What? He’s my therapist.” Mario shrugged.

“Ikaw lang naman nagdesisyon niyan. Hindi mo nga siya sineswelduhan. A mafia boss like you should be ashamed.”

Mario smile sheepishly. “Mas mayaman naman kayo sa akin. Okay lang iyan.”

I tilted my head in confusion. Therapist? Nagthe-therapy si Mario?

“You should meet my husband Elli, Bridge. He’s quite excited to meet you.” Sabi ni Mr. Infierno.

Napatingin naman ako kay Mario. Tumango ito. “Go meet him. He’s a kind person, honey. Take Hero with you, if you want. Mag-uusap lang kami ni Cypher tungkol sa trabaho.”

Tumabi na sa akin si Hero nang utusan ni Mr. Infierno ang isa sa tauhan niya na dalhin kami nito sa asawa niya. Bahagya pa pinisil ni Mario ang bewang ko bago ako tuluyang bitawan.

Lahat man ay nakatingin, hinawakan ko ang collar ng polo ni Mario at hinila siya pababa. I gave him a peck on his lips. “Wait for me here?”

Napangisi ito sa ginawa ko. “Of course, honey.”

Napa-ismid ako at sinundan na ang tauhan papunta sa elevator. Napalingon pa ako kay Mario. He wave little with a smirk still sporting on his lips.

“Ganoon ka pala ma-in love. Tumatapang.” Bulong ni Hero.

Hindi ko ito sinagot at narinig ko na lang ang mahinang halakhak nito nang mapansin ang pamumula ng mukha ko.

“Grabe hindi pa rin ako makapaniwala na nasa teritoryo ako ng mga Infierno.” Manghang sabi nito nang makalabas na kami ng elevator.

Napatango ako rito. Pansin sa mansyon na ito ang mga advance technologies. Naalala ko na nabanggit ni Claudia sa akin ang expertise ng clan na ito. Parang lahat ata dito ay controllado ng remote o internet. Lahat napaka-high tech, kaya parang kaming mga bata ni Hero na palingon lingon at ignorante sa paligid.

Though I’m also distracting myself. Narealize ko rin kasi na mame-meet ko ang asawa ng isang Cypher Infierno. I haven’t really gotten the time to search about them. Wala ako kaalam alam sa mga ito dahil mas nagfocus ako sa pag-aaral at kay Mario.

Mr. Infierno said that his husband made the island beautiful and welcoming. Parang doon pa lang may pagka-perfectionist ito. Pero hindi naman siguro ito masungit katulad nila Colline. I guess I’ll just have to trust whatever my husband said.

“May alam ka ba tungkol kay Mr. Elli Infierno?” Pabulong na tanong ko kay Hero.

“Invited iyon sa kasal na tinakasan mo ah.” Bulong niya pabalik.

“In my defense, na-kidnap ako noon.” Napairap ako rito. “May alam ka nga? Para naman handa ako. Foon pa lang kay Mr. Infierno kanina nakakakaba na.”

“Huwag ka mag-alala, mabait itong si Mistress Elli.”

“Mistress Elli?” Takang tanong ko.

“Iyon daw ang tawag nila sa kaniya.” Nagkibit balikat siya. “I heard from Hera before that he’s really beautiful and kind. ’Di mo aakalaing asawa ng pinaka-kinakatakutang tao sa bansa.”

We stopped walking when the Infierno’s ally stopped in front of the high-tech door that stood imposingly at the entrance, a marvel of modern design. Its sleek, seamless surface, crafted from reinforced glass and steel.

May pinindot sa gilid ang tauhan. “You have guests, Mistress.”

Ilang saglit pa ay bumukas na ang pintuan. I’m expecting to see a dimly lit room by a grand chandelier or something high-tech that matches the interior of the mansion that we’ve seen so far.

Parehas kami ni Hero natulala nang makita namin ang nasa loob ng kwarto.

It’s the total opposite. Maliwanag at maaliwalas ang loob ng kwarto. Sa buong lugar ng mansyon, ito ang pinakakakaiba. The room exudes warmth and serenity, a sanctuary designed for comfort and coziness. Napapaligiran ang kwarto ng transparent na mga salamin. Kaya kitang kita sa paligid ang kagandahan ng mga punong nakapaligid dito.

“The wheels on the bus go round and round, round and round, round and round!”

Napatingin kami sa dalawang lalake na mukhang mga kasing kaedaran lang nila Mario, na mukhang magkambal, ang isa ay may hawak na baby boy habang ang isa ay may hawak na batang babae na hindi siguro lalagpas sa sampung taong gulang. Ang dalawang lalake at batang babae ay masayang kinakantahan iyong baby boy.

“The wipers on the bus go swish, swish, swish, swish, swish, swish, swish, swish, swish. The wipers on the bus go swish, swish, swish. All through the town!”

Pumipilantik pa ang mga kamay nila kaya rinig na rinig ang tawa ng baby habang pinapanood sila.

“Hi!”

Naagaw ang atensyon namin at napatingin sa lalakeng bumati sa amin. He has light skin with a slight rosy undertone, unlike Cypher’s ones. His chocolate brown eyes are expressive, with a gentle and inviting gaze. And his round lips are slightly full and naturally defined.

Androgynous perfectly describes the strikingly beautiful man standing before us.

Rinig ko pa ang pag’woah’ na bulong ni Hero. And I couldn’t help but agree with his reaction.

“Mario’s husband?” Ngiting tanong nito sa akin.

Napatango naman ako at hindi malaman ang sasabihin. Iba ba ang tubig sa isla na ito at ganito kagwapo ang mga nakatira rito?

“Tuloy kayo.” Masayang hayag nito. “The name’s Elliott Infierno. But you can call me Elli.” Nagpasalamat pa siya sa tauhan na kasama namin bago niya isinara ang pinto.

“Head, shoulders, knees, and toes. Knees and toes!” Bibo pang pinapakita ng batang babae iyong step sa kinakanta nila.

Pero unti-unti naman sila napatigil nang mapansin ang pagpasok namin. Tumayo naman ang dalawang lalake habang buhat pa rin ng isa ang baby.

I was taken aback when the little girl squealed and hugged my waist. Her eyes are twinkling in excitement. “Ikaw po husband ni Mr. Handsome?!”

Taka ko tinignan ang mga kasama niya.

Natatawa namang hinawakan ni Elli ang balikat nito at inaalis ang pagkakayakap sa akin.

“Yes, Rene. He’s Mario’s husband.” He kindly smiles and turns to the twins. “How about you keep his friend company? Mag-uusap lang kami ni Mr. Jackson.”

“Sure, Mistress.”

“We can do that.”

Kita ko ngumisi ang mga ito kay Hero.

Si Hero naman ay kuryoso silang tinignan.

Napairap naman si Elli. “He’s one of our guests. Please behave.”

Nagkibit balikat naman ang kambal. Habang ang batang babae ay hinila ang kamay ni Hero.

“Tara po Kuya play with us habang nagta-talk sila nila Kuya Elli.”

Napatingin pa sa akin si Hero at tinanguan ko na lang ito na sumunod.

“Dito lang kami sa balcony.” Paalam ni Elli at niyaya na ako lumabas.

Hindi ata matatapos ang araw na ito nang hindi ako namamangha sa bawat sulok ng lugar na ito. Kitang kita rito ang kagandahan ng dagat sa malayo. Napahinga ako nang malalim nang maramdaman ang preskong simoy ng hangin. It’s so peaceful.

Nang umupo si Elli, umupo rin ako sa kaharap na upuan niya habang pinapagitnaan namin ang round table na puno ng mga desserts at cookies.

“Please have some. Tinanong ko talaga si Mario kung ano mga gusto mo. He said that you’re fond of sweets.” Bahagya niya inilapit ang pagkain sa akin at nagsalin siya ng inumin sa baso tsaka binigay iyon sa akin.

I muttered my thanks as I nibbled on one of the cookies.

“It’s Bridge, right?”

Bahagya ako nahiya. “I’m sorry hindi ko pa pala pinapakilala sarili ko. Bridgette Jin Jackson, but yes, you can call me Bridge.”

Kahit maliwanag pa rito sa labas, his radiant smile somehow lit up the surroundings even more.

Naaalala ko sa kaniya si Theus. Kumbaga small and cute version niya itong si Elli.

“Masaya ako at sa wakas naidala ka na rin ni Mario dito. Hindi na rin kasi kami nakarating sa reception ng kasal niyo at naging busy kami rito.” As he also poured some drinks into his glass too.

“Ayos lang iyon.” Bahagya ako napakamot sa pisnge dahil sa hiyang nararamdaman. “Hindi ko man lang alam na kayo pala ang may-ari nitong isla na pagbabakasyunan daw namin. Ang sabi lang kasi ni Mario ay kaibigan niya raw ang may-ari.” Lagot talaga sa akin iyon mamaya.

“Well, my husband’s name can be a bit intimidating. Maybe that’s why your husband didn’t inform you.”

Tumango ako bilang pagsang-ayon at tinuloy ang pagkain.

Hindi naman mahirap pakisamaham si Elli. He’s very kind and warm to be with. Para lang may kausap na anghel sa sobrang kabaitan nito. Siya iyong tipo ng tao na gusto mo na lang maglabas ng mga hinnanakit sa buhay, at sa isang payo niya lang ay gagaan na.

Maybe because he’s a psychiatrist. Pero nabanggit rin nito na retired na siya simula nang ikasal sila ni Cypher.

“I only give psychotherapy and supportive therapy to some people who need it. Madalas ay sa akin lumalapit ang mga tao namin dito sa isla kapag gusto nila ng payo o tulong.” He explains.

“Like Mario? Ngayon ko lang nalaman na nagthe-therapy siya?” Napasimangot ako roon.

He smiles gently. “More like a friend seeking for advice at first. Hanggang sa mukhang naging therapy na nga. But I did try my best to help him.”

“Mr. Infierno did mention na lagi nagawi si Mario dito.”

Elli chuckled. “Palibhasa kasi may private jet siya. Ginagawa niyang kabilang barangay itong isla.” Tsaka napailing. “Lagi namang nagawi iyan dito simula nang ibalita niya sa aming malapit na siya ikasal.”

“Do you know why?” I asked curiously.

“Therapy. He said he needed one.” He shrugged. “Doon lang din naman nagsimula ang pagtatanong at paghihingi niya sa akin ng mga advice.”

Bahagya nanlaki ang mga mata ko. “Anong mga payo naman hinihingi niya?”

I admit that my husband can be a prideful jerk. Pero nanghihingi ito ng tulong sa kaibigan niyang psychiatrist simula i-announce na ikakasal kami? I can’t help but to be curious.

Elli hummed as mischievousness crossed his doe eyes. “It’s confidential between me and my so-called patient.”

Napanguso ako rito na siyang ikinatawa niya nang mahina.

“Though I can make an exception.” Pahabol niya.

Inusog ko ang upuan para mas mapalapit sa kaniya. “Really?”

Tumango ito at lumapit din sa akin sabay bumulong.

“He went to therapy because he was so obsessed with his soon to be husband.”

Chapter Thirty-Seven

Mario went to therapy because he’s obsessed with…

Me?

Tama ba narinig ko?

I tried to laugh it off, since I thought he’s messing with me.

Pero dahil mukhang seryoso itong nasa harapan ko, natahimik ako at hindi na ako nakapagsalita pa. Kita ko pa na napangisi si Elli sa akin at napasimsim sa kaniyang iniinom.

Hinayaan naman ako ni Elli na matahimik at hindi na rin siya nagsalita pa. Parang hinihintay ako nito mauna magsalita at makita ang reaksyon ko.

But I just sat there and tried to think which part of those days he became obsessed?

Mario’s has always been the playful one. Wala masyadong sineseryoso, dahil hindi naman siya iyong tipo ng tao kailangan magseryoso.

Wait…

Kaya ba niya itinutulak na matuloy ang kasal namin dahil obsessed siya sa akin?

I cringed at the thought. Parang ako rin ang na-cornyhan sa naisip ko.

I don’t know if I should believe it. Alam kong tutol siya sa mga plano kong hindi pagpapakasal sa kaniya noon. Lagi niya sinasabi na ako lang ang gusto nito, hindi ang yaman at kapangyarihan ng pamilya ko…

Is he really obsessed with me?

Bago pa lumalim ang iniisip ko ay may narinig akong iyak ng sanggol na siyang bumasag ng katahimikan sa paligid namin.

“Pasensya na, Mistress.” Sabi ng isa sa kambal niyang tauhan habang buhat-buhat ang nagwawalang baby.

Agad na tumayo si Elli at binuhat ang bata. “Ako na bahala dito, Kael. Salamat.”

Tumango naman ang isa at bumalik na ulit papasok sa kwarto. Marahang hinehele-hele niya ang baby at mukhang unti-unti na itong tumigil nang makita kung sino na ang may buhat sa kaniya.

“Why are you crying, hmm? Miss mo si daddy?” He softly asked as he wiped the tears from the baby’s chubby cheeks.

Ilang saglit pa ay umupo na ulit siya habang kandong ang baby.

“Oh right.” Tumingin siya sa bata. “Caius, this is your Tito Bridge.” Tsaka ito tumingin sa akin. “Bridge, this is our son, Caius Quinn Infierno.”

Napangiti naman ako at kumaway kay Caius. Tinignan lang ako nito saglit bago pinagtuunan ng pansin ang mga pagkain sa mesa. Umabot naman si Elli ng tinapay nang makita niyang inaabot iyon ng anak niya, at sinimulang pakainin si Caius na ngayo’y pumapalakpak sa tuwa. ’Di ko maiwasang matuwa sa ka-cute-an nito.

“Kamukhang kamukha ni Mr. Infierno.” Sambit ko nang mas natitigan ko ang bata.

Parehas sila ng kulay ng mata. Pati ang balat magkasing puti rin sila. Hindi mapagkakaila na ito ang tagapag-mana ng Infierno.

“Well, we decided to undergo surrogacy. My husband is the intended father for the procedure.”

“Ayos lang ba sa’yo iyon? Na may baby kayo?” I asked hesitantly.

Tumango siya at ngumiti. “I’ve always dreamt of having a family of my own. At wala na makakatumbas pa sa saya ko na magkaroon ng anak na kamukha ng taong mahal ko.” He gently caresses the cheeks of his son.

“Right…” I sighed and brought the glass to my lips.

Bigla ko naalala ang kagustuhan ni Tito Dante na magkaroon ng tagapag-mana si Mario. But the real question is…

Did Mario also want to have a child? Gusto niya rin ba bumuo kami ng pamilya katulad ng mga kaibigan niya?

“Is there a problem?” Elli asked. His brow furrowed with worry.

Iiling na sana ako at sasabihing wala, pero retired psychiatrist itong kaharap ko. Tsaka magaan na ang loob ko sa kaniya, mas mainam nang ilabas itong ikinakaalala ko lalo na’t alam kong siya rin ang makakaintindi.

“Paano mo nalaman na handa ka na magkaanak?” I asked, almost like a whisper.

Napaisip siya doon habang sinusubuan ng tinapay si Caius. “Hindi naman ako nagising lang ng isang araw at biglang handa na kami magka-anak.” Bahagya ito natawa sa sinabi. “It was more like a gradual realization.”

I tilted my head. “Gradual realization?”

He nodded and smiled softly. “My husband and I had talked about our future since we officially got married. Hindi naman niya ako pinilit na magkaanak kami. Ni hindi niya rin binabanggit sa akin na kailangan niya ng tagapag-mana, as all mafia clans do. As long as I’m with him, he’s satisfied and at ease. But as I said, I dreamt of having my own family since I lost mine when I was young. I realized that I couldn’t imagine it without a little one running around.”

Marahan niya pinunasan ang gilid ng labi ni Caius.

“For us, it was about feeling emotionally secure in our relationship. We make sure to communicate. Lalo na’t hindi rin naman maiiwasan na mangamba kami.”

“You had doubts?”

“Of course. Hindi madali na maglabas ng bata sa mundong ito, lalo na sa buhay na ginagalawan natin ngayon. So it’s normal to feel unsure. Ang importante, you and your husband are on the same page.”

Namula naman ako sa huling sinabi nito. “Hindi naman ako nagtanong para sa amin ni Mario.”

Natawa ito nang mahina sa reaksyon ko. “Ganoon ba?” Pang-aasar nito na lalo ko ikinapula.

Nanatili ang ngiti niya tsaka marahang tinapik ang kamay ko. “You’re still young. Take your time.”

Sinuklian ko ito ng ngiti.

Nag-usap pa kami sa iba’t ibang bagay ni Elli. Katulad na lang kung paano sila nagkakilala ni Cypher. Ako ata ang nalula sa kwento ng lovelife nilang dalawa. Partida parang summarization lang iyon.

But seeing them so in love with each other every time they mention each other’s names, I can tell that it’s all worth it for them.

“By the way, this week na rin birthday ni Caius. Nasabi ba sa’yo ni Mario?”

Napasimangot ako at umiling. “Kaya pala sinasabi niya na inimbitahan mo raw kami.” I groaned. “Nakakahiya wala pa naman akong dala na kahit na ano.”

Sabihin ko sana na ampao na lang ibigay ko dahil wala talaga ako maireregalo. Kaso kailangan pa ba nila ng pera ko kung mayroon silang sariling isla bilang teritoryo ng clan nila?

Natawa naman siya sa reaksyon ko. “Don’t worry. Your presence is okay. And I’m sure nagdala si Mario, sinabihan na siya ng asawa ko na ang kapal raw ng mukha ng lalakeng iyon kung ’di niya reregaluhan si Caius.”

Humalakhak naman ako doon. I did a mental note to ask Mario if he did bring any gifts. 1st birthday ng isang heir ng Infierno clan, a gift is a must talaga.

Naputol naman ang masayang pag-uusap namin nang marinig namin ang paglapit ng tauhan nila.

“Mistress, pinapatawag ka ni Master Cypher.” Sabi ng isang tauhan nang makalapit ito sa pwesto namin.

“Sige, I’ll be there. Thank you.” Tumingin naman ito sa akin. “Would you mind holding him for a sec?”

Medyo nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya at tinuro ko pa ang sarili ko. “Ako?”

“Sino pa ba?” He giggles as he stands up, passing the baby gently into my arms.

Parang wala naman ako nagawa kung hindi marahang hinawakan ang bata sa kandungan ko.

Kinakabahan kong tinignan si Elli. “Baka umiyak siya sa akin. Ipabantay mo na lang kaya ulit sa mga tauhan mo?”

Tumayo siya nang maayos at tinignan ang itsura naming dalawa ng anak niya. Bahagya ito natawa dahil siguro sa hindi mapakali ang itsura ko ngayon.

“Lumabas na ang mga ’yon. Sinama rin ata nila iyong kasama mo.” Sabay tingin sa kwarto at doon ko nga rin napansin na wala ng tao doon.

It’s my first time holding a baby, and my hands tremble slightly as I cradle the tiny one on my lap. Magaan naman ito at hindi pa masyado naglilikot.

I’m always afraid of holding one. Their small, delicate bodies seem so vulnerable, and I’m terrified of making a wrong move.

Saktong tumingala ang baby at tinignan ako. Kabado ko ito tinignan at hinihintay na umiyak siya bago ito ibalik kay Elli. But to my surprise, lumingon lang ulit siya sa lamesa at inaabot ang pagkain.

“I think he likes you.” Nangingiting sabi ni Elli. “Wait, kunin ko inumin niya.” Mabilis ito pumasok papasok sa loob.

Napakamot ako sa aking pisnge at inabot ang tinapay na pinapakain ni Elli sa kaniya. Sinubuan ko ito ng pagkain na siyang nagpapalakpak sa kaniya.

“Here.” Abot ni Elli ng chupon na may lamang tubig. “I’ll be back, okay?”

Bago pa man ako nakapagsalita ay tumalikod na ito at umalis. Naiwan akong kandong ang anak niya habang hawak-hawak ang chupon nito.

Caius turns as he reaches for his water and makes gentle sucking sounds. Agad ko ito pinainom sa kaniya. Bahagya pa ito nagbigay ng maliit na buntong hininga nang matapos siya uminom.

Ganoon lang ang ginawa namin. Pinapakain ko siya ng tinapay, at pinapainom kapag inaabot niya ulit ang chupon.

Ganito pa lang ang ginagawa ko pero pakiramdam ko ay pinagpapawisan na ako.

I’m glad that he’s quite behaved. Baka mapakanta rin ako ng The Wheels on the Bus kapag umiyak ito ’di oras.

“Didn’t know you’re a good babysitter.”

Napalingon ako sa pinto ng balkonahe at nakita si Mario na naka-krus ang mga braso sa matipuno niyang dibdib habang may mapaglarong ngisi sa kaniya mga labi.

Napanguso naman ako. “Yeah, ngayon ko lang din nalaman.”

He chuckled and walked towards us. Umupo naman siya sa pwesto ni Elli kanina.

“Hey, little Cay.” Bati niya sa baby.

Pansin kong napatingin sa kaniya si Caius at tinuro siya. “Uh! Yo-Yo!”

Parehas kami natawa ni Mario sa reaksyon nito sa kaniya.

“Yes, it’s Uncle Yo-Yo.” He smiles.

“Yo-Yo?” Tsaka ulit binigyan ng tinapay si Caius.

Napakibit balikat siya. “Short for Mario, I guess. Nitong nakaraang buwan ay nagkakatawagan kami ng mga magulang niya. Lagi niya naririnig ang pangalan ko at pinapakita ako palagi ni Elli sa kaniya tuwing video call.”

I nodded and noticed that Caius seems reaching for Mario with his chubby arms.

“Punta raw siya sa’yo.”

Mario awed a bit. Lumapit siya sa akin para buhatin papunta sa kaniya si Caius.

“Hello, Cay. Ikaw ah, pinopormahan mo ang asawa ko sa ka-cute-an mo.” Biro nito.

“Baliw.” Natatawang sabi ko rito.

Tulala naman sa kaniya si Caius at tinititigan ang mukha niya. Parang hindi siguro makapaniwala na wala siya sa screen ng video call.

Isinandal ko ang gilid ng ulo ko sa nakakuyom kong kamay. “So you’ve been in contact with them for the past few months, huh?”

He grin sheepishly. “Pati nitong mga nakaraang taon.” Lalo ako napasimangot doon at pinaharap niya si Caius sa akin. “Can’t help it, honey. I need to contact Cypher for business purposes. Alam mo naman ’yong rason kung bakit hindi kita natatawagan.”

Napailing na lang ako sa kaniya nang makitang nagpapacute na naman ito at ginagamit pa si Caius para magpaawa.

“Good thing those letters make up for it.” I murmured.

He smiles widely. “I have also made up for it the past few days. Kung gusto mo ituloy ko pa iyon mamaya.” Taas baba pa kilay nito kaya binato ko ito ng tinapay sa mukha niya.

“Magtigil ka diyan, may bata kang buhat.”

He chuckled and continue to play with Caius who seems fascinated with him right now.

Nakapangalumbaba lang ako habang pinapanood sila. Hindi ko maiwasan ang mapangiti tuwing tumatawa si Caius kapag nagme-make face si Mario.

“I thought you said that you’re not good with kids?”

Naalala ko kasi na nabanggit niya ito sa akin dati. Pero sa nakikita ko ngayon mukhang kabaligtaran naman iyon.

Nabanggit pa nga ni Elli sa akin na siya iyong Mr. Handsome na tinutukoy ng kapatid ni Cypher kanina. The little girl seems to like him too.

“It’s not like I despise kids, honey.” He chuckled. “I’m okay with them.”

Napatango ako at nginitian si Caius nang tumingin ito sa akin.

“It’s just that I’m not sure I’d make a good father if I had one.” His voice was soft, almost hesitant, as if admitting a deep-seated fear.

Unti-unti naman nawala ang ngiti ko habang pinapanood si Mario. May kung anong kalungkutan ang dumaan sa mga mata niya nang tignan niya si Caius.

“Pero gusto mo ba magkaroon tayo ng anak?” Buong tapang ko tinanong.

Malungkot ito napangiti sa akin. And it’s a bit new to me to see him like this. Halata mo na gusto niya, pero nandoon pa rin ang takot.

Makikita sa kanyang mga mata ang pag-aalinlangan, marahil dahil sa mga responsibilidad na kaakibat ng pagiging magulang o dahil sa takot na baka hindi niya magampanan ng maayos ang tungkulin bilang ama.

“Do you want to?” He asked back.

Napayuko ako at pinaglaruan ang mga daliri habang nag-iisip ng isasagot.

“I’m not sure yet.” I finally answered. “Marami pa ako gustong gawin.”

I felt him cup my chin with his fingertips and made me raise my gaze towards him. “I’ll wait for your decision, my sweet. Whatever you say, goes.”

Napasimangot ako. “Hindi naman pwede iyon. Paano kung gusto ko magkaanak tapos ayaw mo?”

Nagkibit balikat siya. “Kung ano gusto mo, gusto ko rin.”

Lalo kumunot ang noo ko. “Gaya-gaya lang?”

Humalakhak naman siya doon habang ang buhat niyang si Caius ay palipat lipat ang tingin sa amin.

He chuckles and grabs my hand. “Hindi ba pwedeng alipin mo lang?” Sabay halik sa kamay ko.

Napakagat labi na lang ako at pinipigilan ang pamumula ng mukha ko. He’s always been playful with his words towards me. But I can’t seem to get used to it. Lagi pa rin ito may hatid na kakaibang saya at antig sa puso ko.

Ganto ba talaga kalakas ang tama ko sa kaniya?

“Uuuuh! Uuuuh!”

Naputol ang pagtititigan namin nang marinig namin si Caius at inaabot muli ang mga desserts sa mesa.

Parehas kami natawa doon at inaasikaso na muli ang pagpapakain kay Caius.

“Psst, tignan mo oh.” Sabi ni Hero nang makita ko ulit siya matapos kami maglunch nila Mario kasama ang mga kaibigan niya.

Tinignan ko ang phone niya at napangiti ako nang malawak nang makita ang litrato namin nila Mario at Caius.

Nakapokus akong pinapakain si Caius habang si Mario ay relax ang mukha at pinapanood kami.

“Happy family yarn?” Komento niya habang pinagbuksan ako nito ng pintuan ng sasakyan.

Pati ako ay natawa. “Send mo sa akin.” Tsaka pumasok at umupo sa passenger seat ng kotse.

Hindi nagtagal ay sumunod na rin sa akin si Mario nang nakapagpaalam na ito kela Cypher. Binaba ko ang bintana at kumaway kela Elli habang buhat niya si Caius, hawak ang matabang kamay nito at kinakaway iyon sa amin.

“Saan na tayo niyan?” Tanong ko kay Mario nang pinaandar na niya ang sasakyan, habang sila Maddox at Hero naman ay nasa ibang kotse at nakasunod sa likod namin.

“To our vacation house.” With one hand confidently gripping the steering wheel and the other casually resting on my thigh.

Kahit matagal na kaming kasal, hindi ko maiwasan isipin na nasa honeymoon phase pa rin kami. Lalo na’t parang ngayon lang talaga namin ginagampanan iyon. Kaya kaunting hawak, kaunting pisil, it brings a fluttery feeling in me.

“Sa sobrang napapadalas ka rito nagpatayo ka na rin ng vacation house?” Natatawang tanong ko.

Napangisi siya. “I need to, honey. Baka mamatay ako sa inggit kapag tuwing nakikita ko iyong landian ng mag-asawa doon sa mansyon kapag doon ako namamalagi.”

Napailing na lang ako rito at iginala ang tingin sa dinaraanan. Sa sobrang ganda at peaceful ng lugar, hindi mo maiisip na isang makapangyarihan na mafia clan ang namamalagi rito. Siguro ay nababalance ito ni Elli. Cypher looks intense, while Elli is like a ray of sunshine. Total opposite, but meant for each other.

Ilang saglit pa ay nakarating na kami sa vacation house. Nang bumaba ako sa sasakyan ay napangiti agad ako sa gawi ni Mario nang makita iyon.

The bungalow vacation house was a charming retreat. Its worn wooden exterior, painted a light seafoam green, matched perfectly with the nearby pines and gently swaying wildflowers.

May sumalubong naman sa amin na matandang lalake at malawak ang ngiti nito. “Lord Mario, masaya ako makita ka ulit dito. Tagal rin ng huling bisita mo.”

“Magandang hapon, Manong Edwin.” Bati ni Mario pabalik tsaka ako inakbayan. “Ang asawa ko nga po pala.”

Yumuko ito sa akin. “Master Bridge.” Tsaka ulit ngumiti. “Mabuti at nakapasyal ka na rin dito. Lagi ka nakwekwento sa akin nitong asawa mo bago siya mangibang bansa.”

“Sana po maganda ang kinekwento niya tungkol sa akin.” Makahulugan ko namang tinignan si Mario na siyang natawa lang.

“Pangako at puro magagandang puri lamang ang sinabi niya tungkol sa’yo.”

Kalaunan ay pumasok na rin kami sa bahay matapos ang pangangamustahan nila Manong Edwin at Mario. Si Manong pala ang caretaker nitong vacation house kaya pala naaabutan namin itong may hawak na walis kanina.

Umalis na rin sila Hero at Maddox nang maibaba nila ang mga gamit namin, at doon sila sa bahay nila Manong Edwin mananatili.

Hinayaan kong mag-ayos si Mario ng mga gamit habang ako ay nililibot ang loob ng bahay. The whitewashed shiplap walls were decorated with vintage botanical prints. Sunlight poured through large windows, creating a warm glow over the comfy sofas and antique coffee table on a handwoven rug.

Nang gumawi ako sa likod ay mayroon doong maliit na garden at masaya akong madatnan na tanaw ko pa rin ang karagatan sa ’di kalayuan.

Napakrus ako sa dibdib at napapikit sa preskong hangin na hatid nito. A wave of joy washed over me as I recalled my cherished dream of embracing true freedom.

I knew this wasn’t quite the dream I had once longed for. Yet, amidst the satisfaction and contentment, I could sense it, the fulfillment I craved.

Napahinga ako nang malalim nang maramdaman ko ang mga mainit na palad ni Mario sa bewang ko at isinandal ako sa matipuno niyang katawan. Nang makita naming papalubog na ang araw, napagpasyahan naming maglatag ng tela at tumambay muna rito.

“Ang ganda.” I commented, fascinated by the beauty of the setting sun.

“Sobra.”

Nang tingnan ko naman ang katabi ko ay nakapangalumbaba itong nakatitig sa akin. I laugh and playfully push his face slightly.

Natatawa rin siyang hinawakan ang pulsuhan ko. “Kapag kinikilig dapat inaamin, hindi ’yong nanunulak pa.”

Napahalakhak na lamang ako roon. Lalo lumakas ang mga tawa ko nang hapitin niya ang bewang ko at inulanan ako ng halik sa aking pisnge at labi.

Kalaunan ay napagod rin kami at nagpatuloy sa panonood ng papalubog na araw. Kahit na masaya ang naging oras ko rito, mayroon pa ring bumabagabag sa damdamin ko…

“I heard from Elli,” Panimula ko at alam kong agad ko nakuha ang atensyon niya. “..that you went to therapy because you’re obsessed with me?”

“He said that?” He chuckled.

“Hindi ba iyon totoo?” I asked. Baka mamaya ay ginu-goodtime nga lang talaga ako ni Elli.

He held my hand and kissed it. “It’s true.”

Halos mapahigit pa ako ng hininga sa kabang nararamdaman. I didn’t say anything since I have no idea what to say after that either.

Napansin siguro nito na hindi ako mapakali at hindi alam ang sasabihin. Bahagya niya pinasadahan ng kaniyang daliri ang noo kong ’di ko namalayang nakakunot na pala.

“Does that freak you out?” He finally asked.

Bumuntong hininga ako. “I actually don’t know what to feel about it.”

He frowned and has this concern knot on his forehead. “Please, don’t be scared of me.”

Mahina akong natawa at ’di makapaniwala sa sinabi nito. “Bakit naman ako matatakot?”

“Seryoso ako, Bridge.” Tsaka niya isinandal ang kaniyang mukha sa aking palad. “Wala ka dapat ikatakot sa akin.”

Ramdam ko ang init ng kaniyang paghinga sa balat ko. Halos ramdam ko rin sa lalamunan ko ang lakas ng pagtibok ng puso ko nang marinig kung gaano ka-sinseridad ang boses nito.

Sinubukan kong bawiin ang kamay ko, pero nanatili ang hawak niya. His grip gentle but insistent.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“You’ll freak out kapag sinabi ko iyon sa’yo noon bago tayo ikasal.” He chuckles. “After that, as our relationship became better, napagtanto ko na ayaw ko ring mag-alala ka.”

Hindi niya binitawan ang kamay ko at nanatili iyon sa pisnge niya. Pansin ko ring wala siyang balak na bitawan iyon na para bang ayaw nitong mawala ako sa mga hawak niya.

I’ve always viewed Mario as an intimidating, scary, ruthless, creepy maniac type of guy. But seeing him so scared and worried makes him seem more human.

I can’t help but fall even deeper for him knowing that he’s showing this vulnerable side to me.

To me only.

“When I met you that night, I judged you for being a brat to be honest. Knowing that you were an only son, I assumed you were spoiled, always getting your way, and used to being the center of attention.”

Bahagya ito natawa nang makitang tinaasan ko ito ng kilay. “Katulad mo? Solong anak ka rin, diba?” Well, not until Mr. Dante married Colline kaya siya nagkaroon ng stepsister, which is Claudia.

His laughter was soft. I couldn’t help but smile a little despite my irritation. He noticed and leaned closer, his expression growing serious again.

“Then when you walked out of that restaurant, I couldn’t help but roll my eyes, thinking that you were just another privileged kid na gusto dapat siya lang ang masusunod sa lahat. I admit na medyo hindi kita sineseryoso noong una at nilalaro lang ang arrange marriage natin. I teased you and flirt with you. Like I thought that would help me make you say yes to the marriage. But I was wrong. “

He leaned back away from my palms as he ran a frustrated hand through his dark brunette hair. “I started to see a different side of you. Beneath that stubborn exterior, there was someone who was genuinely passionate and fierce. And with that, I didn’t notice that I’m starting to think to myself that I have to take care of you.”

His honesty was disarming, at naramdaman ko ang kakaibang pakiramdam ng kaluwagan na may halo ng pangamba. Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon.

“You’re so full of dreams and hope, and I wanted to be the one to help you achieve those dreams. But then, I started feeling more. Every moment with you became precious, and I became terrified of losing you.”

He paused, taking a deep breath before continuing. “Akala ko kapag lagi ako nasa tabi mo, lagi akong nandiyan, magiging ligtas ka. But then I realized that I was smothering you. Kaya lumapit ako kay Elli. Noong una para manghingi ng payo. Pero kalaunan, naging therapy session na dahil gusto ko maintindihan ’yong nararamdaman ko. And I want it to manage it better whenever I’m with you.”

The silence that followed was heavy, charged with the weight of his confession. Tanging paglunok lang ang nagagawa ko habang inuunawa lahat ng mga sinabi niya.

It was overwhelming, but in that moment, I realized that his intentions, however misguided at times, came from a place of genuine care…

“Do you…” Pati ako ay napahawak sa mga kamay niya.

Mariin kong tinignan ang gwapong mukha nito. Kitang kita ko ang magandang kulay ng malatsokolate niyang mga mata na nasisinagan ng papalubog na araw.

Noon, ang mukha nito ay laging may bahid ng ngisi at wala kaemo-emosyong mga mata. Ngunit ngayon, seryoso ang ekspresyon nito. Walang mapaglarong ngisi sa kaniyang mga labi. Pero puno ng emosyon ang kaniyang mga matang nakatingin sa akin.

Nilakasan ko lalo ang loob ko at mahigpit na humawak sa kaniya. “Do you love me?”

Pigil-hininga, nanatiling naghihintay ako nang may kaba at abang, habang ang bawat segundo ay tila tumitigil sa oras. Ang kanyang mga mata ay naglalaro ng emosyon habang hinahanting ang tamang mga salita.

Inangat niya ang aking kamay patungo sa kanyang mga labi. Halos sumabog ang puso ko nang marinig ang sagot niya.

“Since the night you said yes, Bridge, I love you.”

Chapter Thirty-Eight

Mario has always been far from the man of my dreams. He’s the complete opposite of it actually.

While I envisioned a life with someone gentle, kind, and has a simple life, Mario is brash, ruthless, and heavily involved in the messy world that I grew up with. He’s a Mafia boss on top of that. Kaya todo iwas at ilag ako rito nang malaman kong pinagkasundo kaming ikasal.

Akala ko kapag natali ako sa kaniya ay mas magiging miserable ang buhay ko. Mas makukulong ako. Mas lalayo ako sa mga pangarap na matagal kong tinatamasa. Halos hindi ko kayaning isipin na ikasal at maging parte ng buhay ko ang isang taong lubos na mapanganib. Nang um-oo ako sa kaniya, kusa kong hinahanda ang sarili para sa mga panahong haharapin ko na puno ng lungkot at pagsisisi.

Pero nagkamali ako.

Kahit kailan hindi niya ako kinulong, hindi niya ako nilayo sa mga bagay na gusto ko, hinahayaan niya akong tuklasin pa ang mundo. Nirespeto niya ang mga desisyon ko nang ikasal kami. Hinihikayat pa ako nito na sabihin sa kaniya lahat ng mga pangarap ko sa buhay, at hindi ko lubos akalaing tinutulungan niya pa ako tuparin ang mga iyon.

Being with him and getting to know him is like the best thing that has ever happened to me. He shows me that love and freedom can coexist even in the most unlikely situations.

“How ’bout you, Bridge?” Mahinahong tanong nito. “Mahal mo rin ba ako?”

Tinitigan ko ang mga mata niyang nakikiusap sa akin. Sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko ngayon, halos mabingi ako rito at hindi na marinig ang huni ng hangin pati ang paghampas ng alon sa malayo.

Pakiramdam ko kapag hindi ko pa sinabi sa kaniya ngayon ang nararamdaman ko, ay babagsak na ang mga luha ko at tuluyang sasabog ang damdamin ko.

Hinawakan niya ang mukha ko, dama ko ang init ng balat niya sa aking mga pisnge. I can’t help but lean onto it even further as I stare back at him.

“Mahal kita, Mario.”

And without missing a beat, our lips met in a soft brush of warmth and intimacy that seemed to linger in the air like a whispered promise. Dahan-dahan lamang ang bawat hagod niya sa aking mga labi na parang bang nanlalambing ito.

Wala ako ibang nagawa kung hindi ang mapapikit at tugunin ang kaniyang mapanuyong mga halik. Nagsimula ito nang banayad, ngunit habang tumatagal ay bahagyang nag-iba ang tempo ng aming mga galaw. Ang mahinahong haplos ng aming mga labi ay unti-unting nagiging agresibo, na para bang habang tumatagal ay mas lalo kami na-uuhaw at hindi makuntento.

Halos mapaungol ako nang maramdaman ko ang isang kamay niya sa aking batok at mas pinailalim ang halikan namin. Napawak ako nang mahigpit sa kaniyang pulsuhan habang ang isang kamay ko ay nakayukom sa tela na aming inuupuan.

Halos matuliro ako nang sinimulan niyang kagat-kagatin ang aking ibang labi at sipsipin ang aking dila. Our bodies are pressed together, seeking to erase any distance between us.

Nang kusa siyang humiwalay ay awtomatiko ko pang hinabol ang kaniyang mga labi na siyang nagpatawa sa kaniya nang mahina.

“Let’s eat dinner first, my sweet.”

Napamulat ako at napansing tuluyan nang lumubog ang araw na pinapanood namin kanina.

“Dinner?” Wala sa sarili kong tanong sa kaniya.

Tumango siya at tumayo na sa kinauupuan. Tinulungan naman ako nito makatayo.

“You’ll be needing a lot of energy for our dessert later.” Tsaka hinila ako papasok sa bahay.

“Huh?” Litong tanong ko pero sinuklian niya lamang ako ng halakhak.

Oh my fucking god…

That’s all I can think about as Mario kept sucking my manhood on top of the dining table here in our bungalow vacation house.

Prente itong nakaupo habang ako ay nasa ibabaw ng mesa at walang kasaplot-saplot sa katawan. Hawak niya ang mga binti ko, pinapanatili itong nakabuka para sa kaniya. Halos gulo-gulo na rin ang buhok nito dahil sa pagsabunot ko sa bawat hagod ng dila niya sa pagkalalaki ko.

Nakatapat sa akin ang ilaw ng dining area. Para bang nagministulang spotlight at nagmumukha akong putahe na nakahain para lang sa kaniya.

So this is the dessert he’s talking about?

“Ugh…” Napaungol ako nang maramdaman ang daliri niya na puno ng lube na pumapasok sa akin. I quiver at the coldness of the substance. Sa sobrang duliro ko, ni hindi ko nga alam na may dala pala siyang lube?

Nangingiyak na ako sa sobrang sarap nang buo niyang sinubo at sipsipin ang kahabaan ko habang labas pasok ang mga daliri niya sa loob ko.

Tinakpan ko ang bibig ko nang mapansing palakas nang palakas ang mga ungol at hinaing ko. Pero kalaunan ay natanggal din iyon nang abutin ni Mario at braso ko. Nakatayo na ito sa kaniyang inuupuan at nakayuko sa akin.

“Get louder, Bridge. I love it when I hear you scream in pleasure.” He murmured in my ear.

Napakapit ako sa matipuno niyang balikat nang may nasasagi siya sa loob ko. It makes my toes curl as the hotness of pleasure builds in my balls.

“I-I’m cumming.” Halos mahubaran ko na siya dahil sa higpit ng hawak ko sa kaniyang damit.

He lunged forward and captured my lips as my loud moans got sealed between our kisses. Hindi nagtagal ay dinilaan niya pa ang ibabang labi ko bago muli bumalik sa pwesto niya kanina.

“I’m not done yet.”

I rolled my eyes back as he swallowed my entire length again in his warm mouth. Awtomatikong napa-arko ang likod ko at halos isara na ang binti dahil hindi ko na kinakaya ang kasarapan na nararamdaman.

Imbes na hayaang sumara, ay pinatong ng asawa ko ang mga binti ko sa kaniyang balikat habang patuloy na ginagalaw ang kaniyang ulo pataas at pababa sa aking kahabaan.

I’m getting incoherent under the pleasure he gives to me. My eyes are wide open, overwhelmed by the intense rush of pleasure coursing through me. Nakaawang lang ang bibig ko at hinahayaang lumabas ang mga ungol ko. Hindi ko na rin maiwasang salubungin ang paggalaw ni Mario sa kahabaan ko at sa pang-upo ko.

He patiently worked up to three fingers into the hot smooth haven of my rippling channel. The sensation of his touch, both gentle and commanding, sent shivers down my spine, igniting a fire within me that threatened to be released.

Mas lumakas ang mga ungol ko dito sa dining area, at napayukod ang likod ko nang tuluyan akong labasan. I felt my thick, white liquid sprayed into his mouth. He gave my shaft one lustful lick.

A wave of pleasure washed over me, and I almost whimpered when he withdrew his fingers. The blend of sensations overwhelmed me, creating a moment of raw desire and connection that left me breathless and wanting more.

“Mario…” I lewdly called him.

His tender gestures sent a shiver down my spine as he leaned in, peppering my cheek and neck with feather-light kisses.

“Hmm? What does my husband want?”

Napakagat labi na lang ako sa lalim ng nang-aakit na boses nito. Hinintay ko siya matapos sa pagpapaulan sa akin ng mumunting halik hanggang sa tignan niya ako sa mata.

“Bed.” Bulong ko at hinawakan ang kaniyang pisnge. “Let’s go to bed, my husband, please?”

Bahagyang umawang ang kaniyang labi bago sumilay ang nakakatunaw na ngiti nito sa akin. Walang sabi itong binuhat ang aking mga hita at ang isang braso niya ay nakasuporta sa aking likod. Napakapit ako sa kaniya nang walang hirap niya akong buhatin.

Wala itong sinayang na oras at agad ako sinunggaban ng halik nang maihiga na niya ako sa aming kama. Agad ko nilibot ang aking mga kamay sa makisig niyang katawan. Pinipilit kong tanggalin ang mga damit niya.

I groaned in the middle of our kiss when I couldn’t remove his clothes. Natawa ito at lumuhod sa pagitan ng aking mga hita. Alam kong puno na ng pagnanasa ang aking mga mata nang tuluyan niyang hubarin ang t-shirt na suot niya.

His sculpted abs and muscular chest nearly made me drool with desire. The sight of his toned physique will always be my favorite part when we lovemaking.

Bumangon ako at lumuhod din sa kama. Hindi ko napigilan ang sarili na hawakan ang kaniyang katawan. My fingertips traced the contours of his body, feeling the warmth radiating from his skin.

Nang tignan ko siya sa mata ay puno ito ng naghahalong emosyon ng pagmamahal at pagnanasa sa akin. Pinasadahan niya ng dila ang kaniyang ibabang labi bago ngumisi.

“Tuwad, Bridge.”

Mas lalo akong nag-init at walang reklamo itong sinunod. Kalaunan ay naramdaman ko ang malaking ulo ng kaniyang kahabaan na puno ng lube. Napakapit ako nang mahigpit sa kama nang dahan-dahan niyang pinasok ito sa akin.

I sensed my muscles trembling as they were extended to their limit by his magnificent size. Nang tantsa kong nasa kalagitnaan pa lang ang naipapasok niya, napahiyaw ako nang buong puwersa siyang bumayo. Halos manginig ang kalamnan ko nang maramdaman ang kabuuan niya sa loob ko. I can definitely see fireworks before my eyes as he starts to thrust in me.

Lalo kong binuka ang aking mga hita at halos mapasubsob sa kama dahil sa sarap ng paggalaw at pagbayo nito sa akin. Tanging ungol at hampas ng aming balat ang naririnig sa buong kwarto.

He plunged into me over and over again, he go harder and deeper with every thrust. I held onto the bed tightly, my knuckles turning white.

“Fuck, Bridge.” I heard him chuckle. “You’re taking it so well, my sweet.”

Ramdam ko ang pag-abot niya sa buhok ko at sinabunot iyon. He tugged on it while continuing to thrust into me. The mixture of pleasure and a hint of pain sent a jolt of intensity through me. Hindi nagtagal ay binitawan niya iyon at pinagpapalo sabay hinihimas ang mga pisnge ng pang-upo ko.

Tuluyan akong sumubsob sa kama habang nakataas pa rin para sa kaniya ang aking ibaba. Tinagilid ko ang aking ulo at nakita itong kagat labi na nakangisi habang binabayo ako.

It’s like a maniac finally satisfying his needs.

Niyakap niya ang katawan ko at itinaas ako habang patuloy pa rin ang pagbwelo at pagbaon niya sa loob ko.

“Masarap ba?” He asked as he hugged me tighter.

Tanging pagtango lang ang nagagawa ko dahil sa puro ungol lang ang lumalabas sa mga labi ko.

“Words, Bridge.” He chuckled as he slowed down.

Irita ko sinuntok ang kaniyang brasong nakayakap sa akin. “Don’t tease me, you fucking maniac! Tutuwad at uungol ba ako ng ganito kung hindi—ahhh!”

I threw my head back onto his shoulder and groaned as he thrust in me harder. Mabagal man ang galaw niya, pero bawat pagbaon ay ramdam ko ang gigil nito sa akin.

“Geez, mainitin pala ulo mo kapag binibitin.” Thrust. “I’m just asking, my sweet.” Thrust.

I whimper as each thrusts abused my sweet spot. “Mario, please…”

“Yeah?” Mabilis niyang tinanggal ang pagkalalaki niya sa loob ko. Bago pa ako makareklamo at tinulak na niya ako pahiga sa kama.

“AHHH!” Malakas na ungol ko nang agad niya ring binalik ang kahabaan niya sa akin.

“Please what? Hmm?” He gave me one sweet powerful thrust.

“I want to cum. Please, Mario. Please, faster.” I hold onto his shoulders. “Harder.”

Sinilayan niya ako ng kaniyang mapaglarong ngisi. “Ah, I love seeing you beg.”

Tuluyan akong hindi nakasagot nang bilisan niya na ulit ang kaniyang paggalaw. Bawat bayo ay natatamaan ang loob ko na siyang umiipon ng init sa aking tiyan. Halos hampasin, kalmutin, at panggigilan ko ang katawan ng asawa ko dahil sa hindi ko na malaman ang gagawin sa sobrang kasarapan.

We found ourselves locked in a dance of pure passion, each movement bringing us closer to our climax. Binalot niya ng kaniyang kamay ang kahabaan ko.

I scream as my arousal reaches its peak as my orgasm erupted between us. He let go of my shaft. The friction against Mario’s sculpted abdomen nearly overwhelmed me. Wave after wave of white fluid burst forth with such intense pressure from within me.

Mario growls, he leans back while breathing heavily and held his head back staring at the ceiling as his long, thick cock throbbed deep within my body. His hot release coated my inner walls.

Nang tanggalin niya ang kaniyang kahabaan ay bumigat ang talukap ng mga mata ko.

“I love you, Bridge.”

Hindi ko na namalayan na nakatulog ako sa sobrang kapaguran. Nagising na lamang ako sa mga bisig ni Mario.

I feel clean and refresh. Pansin kong nakaboxer na rin ako habang suot ang t-shirt niya. Grabe siguro ang pagod ko at hindi ko man lang naramdaman na nilinisan niya ako.

Napahinga ako nang malalim at napangiti.

“I love you, Mario.”

Beyond the facade of a playful and unpredictable man lies someone who bared his heart and confessed his love to me. In that moment, a wave of happiness swept over me, knowing that our connection had deepened.

How I hope this will all last.

“Happy birthday, Caius! Happy birthday, Caius! Happy birthday! Happy birthday! Happy birthday, Caius!”

Nagpalakpakan kaming lahat nang sabay hinipan nila Elli at Cypher ang kandila sa birthday cake ni Caius habang buhat nila ito. Nagtawanan pa kami nang mabilis na naabot ni Caius ang cake, kaya puno tuloy ng icing at tinapay ang maliit na kamay nito.

Napakrus ako sa aking dibdib habang pinapanood ang masayang tawanan ng pamilyang nasa harapan namin. Hindi ko tuloy maiwasan ma-imagine na kung paano kapag kami naman ang maging ganiyan ni Mario.

I know that having a child is far from our plans right now, but it’s not bad to dream about it, right? Alam kong magiging masaya pa rin kami sa kung anumang desisyon namin sa hinaharap.

“Thank you, Bridge!” Masayang hayag ni Elli nang buksan nito ang regalo namin ni Mario kay Caius.

“Wala iyon, si Mario naman ang namili niyan.” Natatawa kong sabi.

Pati siya ay natawa at tinuloy ang pagsilip sa iilang regalo ng anak niya. Hawak ngayon ni Hero ang tuwang-tuwa na si Caius, kasama niya ang kambal na personal bodyguards ni Elli. May iilang bata rin pala talaga dito sa isla. Mga anak daw ng mga tauhan ng Infierno. Kalaro ng mga ito si Rene, kaya napupuno ng matitining na halakhak nila ang paligid.

Nasa ilalim kami ng pinakamalaking puno rito sa isla. Halos lahat daw ng special events ng Infierno ay dito ginaganap dahil napakalawak din ng pwesto nito. Madilim na pero puno naman ng fairy lights at may mga lanterns din sa paligid. Tama lang ang lamig ng hangin ngayon kaya mas lalong ginanahan ang iba na magcelebrate.

Tumaas ang kilay ko nang mapansing nakatingin sa akin sa ’di kalayuan si Mario habang umiinom ng alak. Kasama niya sila Cypher at iilang mga tauhan nila.

Ngumisi ito sa akin. Pinagdikit niya ang kaniyang hintuturo at hinlalaki, pinorma niya itong bilog na parang ‘Okay’ sign. Tinapat niya iyon sa kaniyang bibig at bahagyang nilabas ang kaniyang dila. Pertaining something about eating my hole.

Bastos talaga.

Ako naman ang napainom ng alak at tinaas ko ang middle finger ko sa kaniya. Natawa naman siya doon at nagpokus na ulit sa usapan nila Cypher.

“Ang bilis ng araw. Uuwi na agad kayo sa makalawa.” Rinig kong sabi ni Elli kaya hinarap ko na ulit siya.

“May pasok pa kasi.” Sagot ko rito.

Kung ako nga lang masusunod ay mananatili kami nang matagal rito. Pero kailangan na naming bumalik dahil papasok pa ako at alam kong babalik na rin sa trabaho si Mario.

“Visit anytime, Bridge. Kahit hindi mo pa kasama si Mario. Mas welcome ka rito kesa sa kaniya sa totoo lang.”

Natawa kaming pareho sa sinabi nito. Tinuloy namin ang pag-uusap at kasiyahan ng gabing iyon.

Mabilis na lumipas ang mga araw at nakauwi na rin kami sa aming bahay. Masaya pa kaming sinalubong ni Manang Iya na siyang binigyan ko ng pasalubong.

“Mukhang blooming ka ngayon, hijo.” Tukso si Manang sa akin habang pinapanood siyang nagluluto ng tanghalian namin.

Ngumiti ako nang malaki rito at alam ko ring bahagyang namumula ang pisnge ko.

“Masaya lang po, Manang.”

“Alam ko iyon. Halata naman. Masyado niyo nga atang na-enjoy ang isa’t isa kaya maaga akong pinasahod ni lord Mario nang makauwi siya dito para lang makapagbakasyon ako.” Halakhak nito na siyang lalo ko ikinapula.

“Manang naman.” Napanguso ako sa pang-aasar nito.

She smiles and pats my hand. “Masaya lang ako para sa inyo.”

Ako naman ang napangiti. “Salamat po.”

“Alam mo simula nang dumating ka dito, malaki ang pinagbago ni lord Mario.” Mahinang sabi nito habang naghahalo ng pagkain.

“Paanong pinagbago po?”

“Nako, iyang batang ’yan noon pa man ay hindi na bokal sa kaniyang nararamdaman. Naaalala ko noon na kapag may sakit siya, iniinda niya lang. Kapag may sugat siya kung saan, akala mo kung sinong gawa sa bakal at ngumingisi lang kapag napansin naming mga katulong.” Napabuntong hininga siya.

I tilt my head. “Bakit po kaya ganoon?”

“Hangga’t kaya niya, ayaw niya umabala ng kahit na sino. Sabi ko naman sa’yo, likas na matulungin iyan. Pero hindi siya kailanman nanghingi ng tulong.”

Ako naman ang napaisip doon. Nasabi na rin sa akin ni Tito Dante noon na minsan ay lumalagpas si Mario sa kaniyang mga kakayanan.

Tinapat niya sa akin ang sandok na may kaunting sabaw. Agad ko ito tinikman at napa-thumbs up ako sa kaniya.

Bumalik ulit siya sa paghahalo. “Nang dumating ka rito, aba natutong makiusap at magpatulong.” Bahagya ito napatingin sa labas at lumapit sa akin. “Ang totoo nga niyan ay lagi nagpapaturo iyan sa akin magluto kapag busy o tulog ka tuwing hapon.” Humagikhik naman siya.

Nanlaki ang mga mata ko. “Talaga po? Akala ko po ba noong bata pa siya nagpaturo sa inyo magluto?”

“Sabi niya iyan?” Natatawang tanong nito.

Tumango naman ako kaya mas lalo siyang natawa.

“Jusko, puputi pa muna ang uwak bago siya sipagin magpaturo magluto noong bata siya.” Pag-iling nito. “Nagpaturo lang iyan nang dumating kayo rito. Bago pa nga iyan umalis ay nirequest niya sa akin na ilista ang mga putaheng alam kong lutuin at aaralin niya raw habang nasa ibang bansa siya. Kaya nga nakakatuwa kayong mag-asawa dahil pareho kayo gusto matutong magluto at ipagluto ang isa’t isa.”

Halos mapupunit na ang pisnge ko sa laki ng ngiti na namumuo sa labi ko. Pakiramdam ko ay pulang pula na ako dahil sa mga nalaman ko.

“Minsan pa nga ay noong mga unang araw niyo rito ay pinapasilip ka niya sa akin sa guest room at gusto kamustahin kalagayan mo sa pagtira dito sa bahay niyo.”

Bahagya kumunot ang noo ko. “Bakit sa inyo pa po inuutos iyon?”

“Magaan daw kasi ang loob mo sa akin. At alam niyang kapag siya ang gumawa non ay baka magalit ka kapag naabutan mo raw siya.” Sabay tawa nito. “Kung tutuusin pansin namin ni Maddox na under iyang si lord Mario sa iyo.”

Pati ako ay natawa. After all the things he did just to make me say yes to him, talagang pinapakita pa nito sa iba na under siya sa akin?

Under, huh?

Parang hindi naman? I think it’s more like he’s being mindful towards me.

How ironic, right? Samantalang noong bago kami ikasal ay halos ipagduldulan niya ang sarili sa akin. Ngayon malalaman kong ganito pala siya kapag hindi ako nakatingin?

“Naririnig ko pa iyan minsan na katawagan niya ang mga magulang mo. Nagtatanong ng kung ano-ano tungkol sa’yo. Lahat ng gusto mo, talagang gusto niyang malaman. Pag dating sa’yo, walang trabaho-trabahong hahadlang mapagsilbihan ka lang.”

Naalala ko noon na kapag may gusto akong puntahan noong bago magpasukan. He did drop everything just to be with me.

“Walang trabahong hahadlang? Tatlong taon nga po iyan nawala dahil sa trabaho.” Natatawang punto ko.

Bahagya napatigil si Manang bago marahang ngumiti na siyang ikinataka ko.

“Malalaman mo rin kung bakit balang araw, Bridge.” She sighed. “Lahat ng ginagawa ni lord Mario ay para sa ikabubuti mo.”

Chapter Thirty-Nine

“Wala pa rin sila Rick at Saide?” Tanong ni Hero nang makarating kami sa cafeteria.

Nagsipagtanguan naman ang ilang kaibigan namin habang ang iba ay hindi tinanggal ang tingin nila sa hawak nilang libro.

“Si Saide baka bukas papasok na.” Sagot ni Ericka. “Si Rick, ewan ko ba doon sa taong iyon. Hindi naman sumasagot sa group chat.”

“Paano sasagot kung hindi nag-oonline?” Singit ni Carl.

Nang maupo ako ay agad na inabot sa akin ni Mikee ang pinaorder kong pagkain. Medyo nahuli kami ni Hero ng dating dahil sa nag-overtime magturo ang prof namin. Malapit na kasi ang Prelims kaya todo habol kami sa mga lessons na na-missed namin.

“Nakita niyo pa ba siya after ng incident?” Tanong ni Hero nang kunin niya ang pagkain na binigay ni Mikee.

“Wala na siya sa dito sa Campus bago mangyare iyon. Maaga kami umuwi bago pa mangyare ’yong gulo dito.” Sagot ni Mikee.

Parehas kasing Medtech ang kurso nila Mikee, Rick at Saide. Madalas sila naman ang lagi magkakasabay umuwi. Si Saide lang naman daw ang nagpaiwan noong araw na iyon dahil may practice itong taekwondo sa gym ng university. Kaya hindi na namin masyadong diniin pa ang usapan tungkol doon sa nangyare nitong mga nakaraang Linggo.

“Try ko siyang puntahan sa kanila mamaya, medyo malapit lang naman ako sa subdivision nila. Baka mamaya akala niya bakasyon na.” Kibit-balikat na sabi ni Carl.

Nagsipagtanguan naman sila at muling iniba ang usapan. Halos puro rants lang iyon tungkol sa mga prof na minamadali silang sauluhin ang mga lessons nila.

Habang nagbabasa ay hindi ko maiwasan bumalik ang diwa ko sa araw na iyon. The thought that those who kidnapped me years ago have possibly returned to come for me sends a slight tremor of fear through my entire being. Hindi ko pa tinatanong si Mario tungkol dito. Okyupado masyado ang isip ko nitong mga nakaraan dahil hangga’t maaari gusto ko iwasan ang takot na nararamdaman ko sa mga taong iyon.

Sinubukan kong huwag masyadong alalahanin iyon at mas nagpokus na lang sa studies ko. Mabuti na nga lang din at nandiyan ang mga kaibigan ko. Tinutulungan nila akong kalimutan ang mga nangyare, which made me thankful for them. Kahit na busy kami, they never fail to hangout with us.

“Mapapa-sana all na lang talaga ako.” Bulong ni Ericka at nakatingin sa parking lot ng campus.

Nang tignan namin ang tinitignan niya ay kita namin si Mario na nakapamulsang nakasandal sa kaniyang kotse. Naka-simpleng black shirt at slacks lang ito, pero kahit na ganoon ay malakas pa rin ang dating niya kaya naman halos mabalian na ng leeg ang mga estudyanteng lingon nang lingon sa kaniya.

“Tabi kayo.” Aniya ni Hero. “Baka maapakan niyo buhok ni Bridge.”

Natawa na lang ako doon at halos sa amin naman napunta ang atensyon ng mga tao dahil sa ingay na ginagawa nila.

“In fairness ah, consistent iyang asawa mo. Simula nang magpasukan ulit talagang hatid sundo ka.” Bahagya pang sinusundot-sundot ni Ericka ang tagiliran ko.

Nagkibit balikat ako. “Dapat lang.”

“Hala ang yabang!” Tukso ni Carl kaya naghiyawan na naman sila.

I can’t help but feel happy as I felt endless flutter in my stomach. Kahit na araw-araw niya ito ginagawa ay walang palya ang kilig na hatid nito sa akin. Alam kong namumula ang mukha ko ngayon kaya tuwang tuwa ang mga kasama ko na asarin ako.

Kalaunan ay nagpaalam na rin silang lahat. Malawak ang ngiti kong naglakad papunta kay Mario.

“Hi, honey.” He then leaned and gave me a peck on my lips. “How’s school?”

“Tiring.” Sagot ko at hinayaan ang sarili na magpayakap sa bisig niya nang marahan niyang hapitin ang bewang ko.

“I know something that can make you relax.” Komento nito sabay tinaas-baba ang kilay.

Napairap ako sa malaswang biro nito na siyang nagpahalakhak sa kaniya.

“Would you like to come with me at work? O gusto mo umuwi na lang?” Tanong niya pagkapasok namin sa sasakyan at agad niyang pinaandar iyon.

“Bakit? Anong meron?”

Usually, kapag may ganap, sa akin na tumatawag ang secretary ni Auntie Roxanne para ipaalala sa akin ang mga schedule. Pero dahil papalapit na ang exams, hindi ko na masyado naharap ang trabaho sa kompanya at hinayaang si Mario muna ang mag-asikaso doon.

“May photoshoot ako.” Sabay swabeng inikot ang manubela.

Napataas kilay ako sa sinabi nito. Muntik nang mawala sa isipan ko na siya pa rin ang face of Suit&Co.

“You want me to accompany you?” I exclaimed with a tone of excitement.

Napangisi ito nang masulyapan niya ang ekspresyon ko. “Yes, honey. If you’re not that tired.” Sabay abot ng kamay ko at nilapatan iyon ng halik.

Tumango-tango at hindi ko na maitago ang kasabikan na mapanood siya mag-modelo sa photoshoot niya.

Habang nagdradrive siya ay nag-uusap lang kami ng mga bagay-bagay tungkol sa araw namin. Ganito lang naman lagi ang ginagawa namin tuwing sinusundo niya ako, at hindi iyon nakakasawa para sa akin. I’m even looking forward to it. He just seems to relax me. Maybe that’s how people feel if they find their home in a person.

Gusto ko sanang itanong dito kung ano ang balita tungkol sa mga nanggulo sa university. But the atmosphere is too cheerful, and I don’t want to disrupt it. Siguro pagkatapos na lang ng trabaho niya mamaya. I don’t want to ruin the mood.

Nang makarating kami sa set ay masaya kaming binati ng mga taga-kompanya at ilang mga staff. Mario didn’t let my hand go until it was time for him to change.

Habang inaayusan ang asawa ko ay kinakausap ko naman ang ilang mga empleyadong kakilala ko na. Ina-update at kinakamusta lamang nila ako habang tinitignan ko ang mga damit na susuotin ni Mario.

“Ready, Sir Mario?” Tanong ng photographer nang nakabihis at nakaayos na ang isa.

He simply nod and direct his gaze towards me. A nervous gulp was almost visible as I took in how alluring he looked, sporting a polo paired with a corset. I didn’t even know that men in a corset can be this hot. It captivates my attention, making it difficult to look away.

Mas humulma ang katipunuan sa katawan nito. Kaya naman kung ano-anong image na ang lumalabas sa utak ko at hindi na ako makapag-hintay na makauwi kami.

If I request him to make love to me while he’s dressed like that, would he agree?

Ugh, pakiramdam ko ay nahawaan na ako ni Mario ng kamanyakan niya.

“Perfect, Sir Mario. Now hold that pose.” Sabi ng photographer at tuloy-tuloy itong kumukuha ng mga litrato.

Halos mapanganga na lang ako habang pinapanood siya magtrabaho. Ang kanyang mga pose ay nagpapakawala ng nakakaakit na impresyon sa aming mga manonood. Nakita ko ang iilang mga staff na hindi ako masyadong pinapansin kanina ay halos maglaway na sa kaniya.

Paminsan-minsan ay tumitingin sa gawi ko si Mario habang isinasagawa ang mga pose niya. Kung hindi sa photographer, sa akin siya tumititig.

Napatakip ako ng aking bibig para matago ang ngising sumisilay sa labi ko.

Kaya imbes na magselos na maraming naaakit sa kaniya, mas naging proud pa ako dahil napaka-hot at gwapo ng napangasawa ko. His gaze is fixed on me, solely focused on me.

Nang matapos siya ay dire-diretso siyang pumunta sa kinatatayuan ko.

“Hindi ka pa magpapalit?” Tanong ko dahil may ilang outfits pa siyang kailangang i-shoot.

“You’re staring at me like you want me to claim you this instant.” He murmured, his voice dripping with desire.

Marahan kong hinawakan ang kwelyo niya at hinila siya para mapayuko sa akin.

“Quickie?” I whispered in his ear.

Kita ko ang pagpasada ng dila niya sa kaniyang labi. “You can stab me again if I ever say no to that.”

Napahalakhak naman ako doon at hinayaan na siyang hilahin ako papunta sa dressing room niya para tulungan siya magbihis.

Nang matapos ang shoot niya ay napagpasyahan naming mag-dinner sa labas. Nasabi naman niya sa akin na sinabihan niya si Manang Iya na umuwi nang maaga dahil plano niya nga talaga na sa labas kami kakain.

For the first time in my life, I actually feel like I’m a normal person. It’s as if I’m not the so-called heir to a mafia clan or the husband of one of the most intimidating mafia bosses in the nation. It’s like I’m simply an average individual having dinner with my beloved partner.

“After your exams, gusto mong mamasyal tayo?” Tanong ni Mario sa akin habang nakahawak sa aking kamay at ang isa sa manubela ng kotse.

Napangiti ako doon. “Sige.”

“Payag agad? Hindi mo itatanong kung saan?” Natatawang sabi nito.

Inirapan ko ito. “Oh saan naman?”

“Secret.”

Sinuntok ko ang braso nito habang siya ay natatawa lamang sa sarili niyang biro.

Hindi nagtagal ay nakarating na rin kami sa bahay. Nang makapasok kami sumalubong agad sa akin ang mga rosas na nakapatong sa coffee table sa sala. Napataas ang dalawang kilay ko sa gulat at nilapitan iyon.

Nakalagay ito sa isang vase. Halos hindi ko na nga makita ang mesang pinagpapatungan nito dahil sa dami at laki ng mga rosas.

I smile and turn to Mario. Pero agad din napawi ang ngiti ko nang makitang naka-krus lang ito sa kaniyang dibdib at seryosong nakatingin sa mga rosas.

Bakit ganiyan ang itsura niya? Hindi ba sa kaniya galing ’to?

“Ay nandiyan na pala kayo.” Bungad ni Manang Iya na kakagaling lang sa dining area.

“Manang? Bakit nandito pa po kayo? Anong oras na po.” Alalang sabi ko.

“Hindi kasi ako makaalis at dumating itong mga rosas.” Kamot ulo ni Manang. “Ang sabi ni Maddox ay pinapamigay daw ni young lady Claudia.”

Mas lumalim ang kunot ko sa noo.

Claudia?

Is it for Mario, then? Pero bakit parang asiwang-asiwa ang mukha niya ngayon? Hindi naman pwedeng para sa akin dahil tuwing makakasalubong ko iyon sa corridor ng campus, iniirapan lamang ako. At tsaka wala namang okasyon para magbigay ng ganitong kagarbong mga rosas.

Napansin kong may sulat na nakasuksok sa pagitan ng mga rosas kaya kinuha ko iyon at binasa.

“Sige na, Manang. Kami ng bahala dito.” Ani ni Mario.

Ramdam ko lang na tinapik ako ni Manang Iya tsaka na ito umalis. Ako naman ay nanatili ang tingin sa sulat na hawak ko. Bago pa man ako makaangat ulit ng tingin ay agad na kinuha iyon ni Mario sa kamay ko at binasa.

His jaw clenched as he read the short letter. Matalim itong tumingin sa akin. “Saide, huh?”

Ibubuka ko na sana ang bibig ko kaso mas minabuti ko na lang na itikom iyon dahil hindi ko rin alam ang sasabihin.

“Did I miss something while I’m away? I let you be friends with him, pero parang nagiging komportable na siya masyado?”

Bumuntong hininga ako. “You miss nothing, Mario. He’s just a friend.”

Napataas ito ng kilay. “Friend? Ganiyan na ba ang magkaibigan ngayon?” Sabay tingin sa mga rosas.

Napakamot ako sa aking pisnge habang nag-iisip ng maisasagot.

“It’s just flowers?” Pati ako ay gustong mapangiwi sa sinabi ko.

Tumalim lalo ang tingin niya. “Just flowers?”

Binalik niya ang kaniyang tingin sa sulat at binasa iyon. “I’m sorry I didn’t get in touch with you. Let’s talk tomorrow. I keep thinking of you at night. I miss you, Bridge.”

Sabay tingin ulit sa akin. “Love, Saide.”

Napalunok na lang ako na parang lason sa bibig niya nang banggitin niya ang pangalan ni Saide.

“It doesn’t take a genius to figure out what he was up to when you crossed his mind during the night.” He mockingly said.

“Mario.”

He tilt his head as he waits for my answer.

“Kaibigan ko lang siya.”

He scoffed. Kita pa rin ang inis sa mukha nito. “Wala akong pakealam kung ano gagawin mo sa mga bulaklak na ’yan. Just make sure hindi ko maaabutan ulit ’yan dito bukas.”

Tsaka ulit binigay sa akin ang sulat at nauna nang umakyat. Bahagya ako napapikit nang marinig kong padabog niyang sinara ang pintuan.

Napahilamos na lang ako sa mukha at tinignan ang mga rosas sa harapan ko.

“Damn you, Saide.” I muttered under my breath.

I had enough. Kung dati hinahayaan ko lang siya at hindi gaano pinapansin ang pinapakita niyang motibo sa akin, ngayon sumobra na siya.

Alam niyang may asawa na ako, at si Mario pa iyon. We really need to talk, that’s for sure.

“Ibabalik ko ito kay Saide?” Tanong ni Hero nang makarating siya dito sa bahay.

Halata sa mga mata niya na inaantok pa ito. Mag-alas sais pa lang kasi ng umaga ay pinatawag ko na siya dito.

“Please, Hero?” Pakiusap ko.

Napakamot naman siya sa ulo. “Lakas din ng tama ng lalakeng iyon. Sabi ko naman kasi sa’yo na may nararamdaman sa’yo ’yong tao, pero hindi ko naman inakala na aabot siya sa ganito.”

“Ako rin.” I sigh as I ran my hand through my hair. “Ikaw na bahala ah. May susuyuin pa akong tigre.”

Natatawa niyang binuhat ang vase. “Suyo well, dude. Sige na ako na bahala dito. Parang wala ka pang tulog oh.”

Paano ako makakatulog, ni hindi ko nakausap kagabi si Mario. Nandoon lang siya sa office niya nagkukulong. Hinintay ko siyang pumasok sa kwarto namin, pero mukhang matindi talaga ang sama ng loob niya.

Kahit papaano ay napahinga ako nang maluwag nang wala na ang mga rosas sa bahay. Dumeretso na ako sa kusina para magluto ng agahan namin ni Mario.

Nang saktong mailapag ko na ang mga pagkain sa mesa ay narinig ko na ang mga yapak niya pababa ng hagdan. Pasimple kong sinilip ang sala at kita kong nakabusangot pa rin ang mukha habang nakatingin sa sala. Agad ako napaayos ng tayo nang maglakad na ito papunta dito.

“Good morning.” Bati ko. “Breakfast?”

Napatigil siya at tumingin sa paligid.

“Wala si Manang.” Sabi ko nang mapansin kung sino hinahanap nito.

Umupo na siya kaya napangiti ako habang inaasikaso ito. Madalas ay siya ang naghahain sa akin ng pagkain, siya lagi ang umaasikaso. But now I wanted to do something to at least lessen those knots in his forehead.

Nang maupo ako ay nagsimula na siyang kumain. Kita kong unti-unting nagiging relax ang ekspresyon niya kada subo ng niluto ko.

“Is it good?” Tanong ko habang nakapangalumbabang pinapanood siya.

Napaismid ito. “It’s good.”

Nang makita kong nasasarapan ito sa luto ko, hindi ko mapigilang ngumiti. Nagpatuloy kaming kumain nang tahimik. Habang lumilipas ang oras, napansin kong hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Hindi ko maiwasang sumambit ng napakalalim na buntong-hininga.

“I’m done.” Sabi nito nang ubusin ang mga pagkaing niluto ko.

Bago pa man siya makatayo ay inunahan ko na ito. Ipinilig niya ang kaniyang ulo habang buong tapang ako kumandong sa makikisig niyang mga binti.

“Galit ka pa rin ba sa akin?” Malumanay kong tanong sa kaniya.

Kita ko ang pag-igting panga nito habang taas-baba ko hinihimas ang kaniyang malapad na balikat hanggang sa kaniyang matipunong dibdib.

“Hindi ako galit.” Halos bulong nitong sabi na parang nagtitimpi.

“Hmm.” I bend closer to plant gentle kisses on his cheek, jaw, and neck.

Ramdam ko ang paghawak niya sa aking bewang at binigyan iyon ng pisil. Kita kong napapikit ito nang manatili ang labi ko sa kaniyang leeg.

“Bridge.” He whispers as I sensually kiss and suck the sweet spot of his neck.

“Tell me what I can do to make you forgive me.” I whispered seductively, my voice laced with a hint of desire.

Pati ako ay napapahigpit ng hawak dahil nararamdaman ko ang matigas niyang kahabaan sa pang-upo ko. Muli umakyat ang mga halik ko at bago ko pa man mahuli ang mga labi niya ay marahan akong nilayo nito.

“I said I’m not mad.” He said with a serious look.

Napasimangot naman ako sa kaniya. “Eh ano pala ’yan? Masaya ka niyan ganon?” Turo ko sa mukha niya. “Sinusuyo ka na nga.”

Ayon na, naglakas loob na iyong tao, nabitin pa.

Kita ko ang pagpigil ng ngiti niya nang makitang naiinis na ako. Ewan ko ba dito at kasiyahan niya talaga ang pangbwibwisit sa akin.

“May pasok ka pa mamaya, diba?” Sabay marahang hinihimas ang bewang ko. “Kapag tinuloy natin iyang panunuyo mo, hindi ko mapapangako na makakalakad ka pa ngayong araw.”

Halos matameme ako sa sinabi nito. Ramdam ko ang pamumula ng mukha ko. Pakiramdam ko rin ay uminit lalo ang paligid.

“I don’t mind.” I whispered, my face is probably as red as tomato right now. “Hindi pa namin exam. Kaya ko humabol sa lessons na mamimiss ko ngayon.”

Napasinghap ito at pabugang natawa sa sinabi ko. Pumasada ang dila niya sa loob ng kaniyang pisnge habang tinatantsa ang sinasabi ko.

Para lalo tuloy ako nahiya sa mga sinabi ko.

“Oh edi huwag na.” Nainip kong sabi at tatayo na sana mula sa kandungan niya.

Hindi naman niya iyon hinayaan at natatawang hinigpitan ang hawak sa akin.

“Anong klaseng suyo iyan? Suko ka kaagad?” Tukso nito.

Tinaasan ko siya ng kilay. “Anong suko agad? Halos buong gabi kita hinintay sa kwarto. Naka-lock pa ’yang office mo. I thought you needed some space.”

“Dapat kasi kumatok ka.” He shrugged.

Kumunot ang noo ko habang siya ay nakita kong tuwang-tuwa na naman sa reaksyon ko.

“Kung kaltukin kaya kita?”

Malakas siya humalakhak at napayakap sa akin. Dama ko ang ngiti niya habang nakatago siya sa leeg ko. Kahit papaano ay nag-relax ako nang mabawasan na ang tensyon na namamagitan sa amin.

“I’m not mad at you, honey.” Malambing na sabi nito. “It’s not your fault that there are people admiring you. But it’s their fault that they admire what’s mine.”

Umalis ito sa pagkakatago sa aking leeg para matignan ulit ako sa mata. Mukhang kalmado na ito, pero halata pa rin ang inis sa mukha niya.

“Nagseselos ka?” Tanong ko sa kaniya.

Sinuklian naman niya ako ng mayabang na ngisi. “Honey, I don’t get jealous.”

Napalunok naman ako nang hawakan niya ang panga ko at mas inilapit sa kaniya.

“I’m territorial.”

Napapikit na ako nang mas lumapit siya habang nakatingin sa labi ko. Hinintay ko lumapit ang kaniya pero ilang segundo ang lumipas tanging paghinga niya ang ang nararamdaman ko. Minulat ko ang aking mga mata nang pinasadahan niya lamang ng kaniyang daliri ang labi ko.

“Bukas ka na pumasok. Ngayon na natin ituloy ’yong pasyal natin.”

Sabay binuhat na ako nito papunta sa kwarto naming dalawa para makapag-ayos.

Habang nasa byahe ay nakatulog lamang ako sa passenger seat. Sinubukan kong labanan ang antok para sana masamahan si Mario. Pero ilang minuto pa lang sa byahe ay hindi ko na nakayanan talaga.

Nagising na lang ako nang may maramdamang tumatapik sa akin.

“Honey.” I heard Mario called softly. “Nandito na tayo.”

Kinusot ko pa ang aking mga mata habang unti-unti ginigising ang sariling diwa. Napahikab pa ako nang alalayan ako ni Mario palabas ng kotse.

Agad namang akong napatigil nang makita ko ang lugar kung nasaan kami ngayon.

“You remember this place?” He asks as he holds my hand.

As I stood in awe at the spot where we had exchanged vows years ago, a sense of nostalgia washed over me. The towering trees and the setting sun casting a warm glow stirred memories of our wedding day.

Pero hindi lang iyon ang kinagulat ko.

Hindi ako makapaniwalang tumingin kay Mario. Nandoon ang mga ngiti niya nang makita ang pagkasurpresa ko. Hinayag niya ang kaniyang kamay papunta sa espasyo kung saan kami kinasal.

Halos mapatakip ako ng aking bibig nang makita iyon puno ng mga rosas. Sakop nito ang buong espasyo at nang matignan ko nang maigi ay nakakorteng puso ito.

Napatigil ako sa gitna ng mga rosas at masayang tinignan si Mario na nakasunod lang sa akin.

“Mario.” I breathtakingly said.

“You like it?” He asks as he grabs my waist.

Tuloy-tuloy akong tumango. “I love it.” Sabay napatingin ulit sa lugar na puno ng mga rosas.

“Mas nagustuhan mo ba ito kesa sa bigay ni Saide?”

Natawa ako nang mahina doon. “Akala ko ba hindi ka nagseselos?”

Nagkibit balikat siya. “Ayaw kong nalalamangan ako pagdating sa’yo.”

“Why? Does your small ego hurts?”

Napataas siya ng kilay. “You know there’s nothing small about me, honey.”

Lalo ako napahalakhak doon at niyakap siya nang mahigpit.

“Kahit isang rosas lang ang ibigay mo, mas magugustuhan ko iyon kesa sa mga bulaklak na ibibigay ng iba.” Bulong ko.

He hummed and hugged me tighter. Bahagya niyang sinayaw ang mga katawan namin at sinunod ko lamang ang ritmo nito. Kahit walang tugtog ay marahan pa rin namin sinayaw ang isa’t isa. Na parang may sarili kaming mundo.

“Naalala mo ’yong vows mo sa akin nang ikasal tayo?” Tanong niya.

I groan, which made him chuckle. “Please, kung alam ko lang na naghanda ka ng vows, sana nakapaghanda rin ako kahit papaano.”

He tilts his head as he looks at me. “I didn’t prepare it, honey.”

“On the spot iyon?” Gulat kong tanong.

Tumango siya. Ako naman ay napasimangot.

“Now, I feel bad. Hindi masyado maganda ang sinabi ko doon.”

“Maganda naman ah. Halatang hindi ka napilitang ikasal.” Sagot nito.

Hinampas ko ang balikat niya na siyang ikinatawa niya.

“I vow to take care and cherish you.” Panggagaya sa sinabi ko noong kasal namin.

Imbes na maasar ay dinugtungan ko iyon. “I’ll support you through every triumph and challenge that comes our way. As your husband, I will always be by your side. Your happiness is my purpose, your tears my own, and your smile the light that guides me.”

Hinawakan ko ang pisnge niya. “Nagpapasalamat ako sa walang sawang pag-intindi sa akin. Salamat sa pagtulong sa akin na tuparin ang mga pangarap ko. Dahil diyan pangako ko sa iyo ang katapatan at walang hanggan handang igawad sa’yo ang lahat ng akin bilang tanda ng pag-ibig ko. Mahal kita, Mario.”

Kita kong naluluha ang mga mata niya. Mas lalo niya diniin ang kaniyang mukha sa aking kamay.

“Mahal na mahal kita, Bridge.”

I smile and lean forward to seal a kiss. I sigh in contentment as he kisses me back. Mabagal ang halik, walang halong pagmamadali, na parang bumagal ang oras sa paligid namin.

Tanging panalangin ko lang ay sana magtuloy ang ganitong kapayapaan na namamagitan sa akin.

Na sana walang anumang hadlang o gulo ang makakasira sa amin.

Chapter Forty

It feels hot.

Everything feels hot.

Nagising akong tagaktak ang pawis. Nanunuyo ang lalamunan. Mabibigat ang aking paghinga na para bang daig ko pang tumakbo ng ilang kilometro.

Bumangon ako sabay tumingin sa labas ng bintana at nakitang madilim pa ang paligid. Nang sinilip ko ang orasan sa cellphone ko, nalaman kong madaling araw pa lang pala. Napahinga ako nang malalim habang pinupunasan ko ang pawis sa noo. Napatingin ako sa katabi ko at mahimbing pa ang tulog nito.

Mag-iilang gabi na akong ganito. Iyong bigla magigising tuwing madaling araw dahil sa init na nararamdaman. And it’s not like I’m horny or something. Ibang init ito. Parang ako lalagnatin na hindi maintindihan.

Naka-on naman ang aircon namin. Malakas pa nga ang malamig na hangin na binubuga nito. Halos i-full blast ko na dahil iniisip ko na baka naiinitan lang ako nang sobra. But I don’t think that’s the case.

Nang hindi ko na ulit maibalik ang antok ko, napagpasyahan kong bumangon na lang. Kumuha ako ng maiinom sa mini fridge bago tumuloy sa opisina ko.

I’m still in the middle of taking my prelim exams. Kaya inabala ko na lang ang sarili na mag-review ng mga notes kahit ilang beses ko na ito binasa.

Sinubukan kong magpokus at iniignora ang bigat ng pakiramdam. Uminom na nga rin ako ng gamot na nireseta sa akin ng doktor nang magpa-check up ako nitong nakaraan. Kahit nga ang mga green smoothies na ginagawa ni Manang Iya ay pinapatulan ko na ring inumin kahit pangit ang lasa nito. And so far it’s not effective at all, but I still drink it hoping it will be effective at some point.

“Why are you awake, honey?”

Umangat ang tingin ko nang marinig ang boses ni Mario. Bahagya ako napangiti nang makitang halos inaantok pa itong lumapit sa akin. Namumungay ang mga mata at gulo-gulo ang buhok.

“I can’t sleep.” Sagot ko.

“Hmm.” He hummed as he put his hand to my neck and forehead. “You still feeling nauseous?”

“A bit.”

Napasimangot ito at marahan akong hinila patayo. Umupo naman siya sa inuupuan ako sabay hinayag akong kumandong sa kaniya.

“Magpa-check up ka ulit.” Bulong niya habang hinihimas ang likod ko.

“Sabi naman ng doctor baka dahil lang sa stress ’to, diba? I’m taking my medicines. At tsaka exams na namin. Masyado pa akong busy.” Sagot ko habang nakapangalumbaba sa balikat niya.

“Paano ka hindi mastre-stress kung nagrereview ka tuwing madaling araw?”

“Nagpapaantok lang. Wala rin ako magawa kapag nagising ako.”

“Ilang gabi ka na nagigising nang ganito.” Sabay halik sa aking leeg. “I’m just worried, honey.”

Pansin ko ang antok sa kaniyang boses. And I can’t help but feel bad about it. Mas maaga talaga ito nagigising dahil sa trabaho. Pagkahatid niya sa akin sa unibersidad, trabaho ulit ang aatupagin niya. Pagod ito maghapon pero kahit na ganoon ay pati siya nagigising tuwing madaling araw. Nararamdaman niya raw kasi kapag wala ako sa tabi niya.

“You should sleep.” Sabay atras nang kaonti para matignan siya. “You’re tired.”

Hinawakan ko ang mukha niya at kita ang namumuong eyebags sa ilalim ng mga mata niya. Kahit na ganoon ay hindi naman ito nagpabawas sa kagwapuhan niya. Parang mas gumagwapo pa nga ito sa paningin ko.

Napapikit siya at binigyan ng munting mga halik ang palad ko. “Tulog na tayo.” Tsaka ako niyakap nito. “I can’t sleep knowing my husband is here.”

Tahimik ako napasinghap nang nagmamakaawa niyang minulat ang mga mata niya. How can a tiger like him act this cute? Parang hindi namumuno ng isa sa mga malalakas na clan sa bansa.

“Okay, let’s sleep.” Pagsang-ayon ko na lang dito at hindi ko ito matiis kapag ganito siya.

Ganito lang lagi eksena namin tuwing nagigising ako nang madaling araw. Lagi niya ako hinahanap at susunduin para matulog ulit. Tuwing sinasabihan ko itong mauna na matulog, hindi siya papayag na hindi niya ako kasama pabalik ng kwarto.

“After exams magpa-check up ka na ulit.” Sabi ni Mario habang nagdradrive ito papuntang university para ihatid ako. “Tinawagan ko si Eryx, he’s willing to check on you.”

Kumunot ang noo ko. “Si Eryx? Doktor ba siya?”

“He’s the former heir of the Nicklaus clan, honey.”

I frowned. “Anong connect no’n sa pagiging doktor niya? Hindi ba’t nabanggit mo na magka-kurso kayo noong kolehiyo?”

“Second degree niya iyon.” Kibit-balikat niyang sabi.

Napataas ang dalawang kilay ko sa pagkasurpresa. “Hindi ba’t kaedad mo lang si Eryx? Second degree niya na iyon?”

Tumango siya. “He’s smart, honey. Very smart. Some will say he’s a prodigy or a gifted child. At alam mo naman ang clan na pinanggalingan niya.”

Nicklaus clan, my alleged kidnappers, are known for their mastery of illicit experiments and medical practices within the black market. Hindi nga naman nakakagulat na maging magaling si Eryx pagdating sa field na iyon.

Kaso iba ’yong pakiramdam na tingnan ka ng isang taong tagapag-mana ng clan na posibleng nanguha sa akin noon.

“He’ll do the check up in our house, honey.” Mario held my hand. “Tsaka nandoon ako, kaya wala kang dapat ipag-alala.”

“Paano mo naman nalamang nag-aalala ako?” Taas kilay ko rito.

Natawa naman siya nang mahina. “The frown on your face says it all.” He sighs. “Besides, Eryx is a good friend of mine. Kaibigan din ito ni Cypher. We somehow trust him.”

“Somehow.” Mas lalo ako napasimangot.

He just chuckles as he kisses my hand. “I’ll be there beside you. Halos magkasing tangkad lang kayo ni Eryx, pero natatakot ka doon. Samantalang sa akin, kinakaya kaya mo pa akong saksakin noon?”

Pinigilan ko ang pagngiti nang makitang napanguso ito.

“Not my fault.”

“It’s okay. Nahalikan naman kita no’n.” Sabay kindat sa akin na siyang ikinatawa ko.

Agad na ako nagpaalam kay Mario nang makarating kami sa unibersidad. Nang lapitan ko si Hero, doon ko lang napansin na katabi niya si Claudia na nakasimangot habang namumula ang mukha habang si Hero ay may malaking ngisi sa mukha. Mapagtanong kong tinignan si Hero na siyang ikinakibit-balikat niya lang.

“Hi, Claudia.” Bati ko nang tuluyan ako nakalapit.

Masungit ako tinignan nito habang sinusuri niya ang pagkatao ko mula ulo hanggang paa.

“Sabi ni Kuya Mario tignan-tignan daw kita at masama raw ang pakiramdam mo.” Sabay lapit sa akin.

Itinaas niya ang kaniyang kamay para pakiramdaman ang leeg, noo, at pisnge ko.

Sumimangot ito. “Wala ka namang lagnat. But you look like you have one.”

Napayuko ako bahagya nang dalawang kamay niyang inabot ang mukha ko at tinitigan ang mga mata ko.

“Your face is flush. Your eyes look a bit watery.” Tsaka lumayo sa akin. “Parang pumapayat ka rin. Last time I saw you, hindi ka ganito katamlay.”

“Medyo nawawalan ako ng gana kumain.” Sagot ko.

“Why?” She asked seriously.

“Hindi ko rin alam. I just don’t have the appetite for it.”

“Nagtre-training pa rin kayo?” Sabay tango sa direksyon ni Hero.

Napailing ako. “Simula nang hindi gumanda pakiramdam ko, hindi na kami nakapagtraining ulit.”

She’s like a doctor asking a patient. Tinignan niya pa ako mabuti hanggang sa napatingin ito sa wristwatch niya.

“Punta na ako sa klase ko. I’ll see you at lunch.” Inismiran niya lang si Hero nang kumaway ito sa kaniya at dire-diretso na itong naglakad.

“Mukhang badtrip na naman siya dahil binigyan na naman siya ni Mario ng trabaho.” Sabi ko nang maglakad na rin kami ni Hero patungo sa klase namin.

“Kailan ba hindi naging badtrip iyon?” Natatawa niyang sabi.

Napailing ako rito. “Inasar mo siguro bago ako dumating.”

“Lagi naman naaasar iyon sa akin. Ligawan ko na lang kaya.”

Gulat ko ito tinignan. “Bakit? Gusto mo na ba siya?”

“Para lalo mainis sa akin.” Natatawang sagot nito.

Nang mag-lunch break ay totoo ngang sumama ulit sa amin si Claudia. Nasa cafeteria kami ngayon habang jinajudge niya ang pagkain na kinuha ko.

“Pano ka hindi mangangayayat at magmumukhang may sakit kung iyan lang ang kakainin mo?” Inis niya turo sa isang mangkok ng prutas.

“This is all I can eat without feeling a bit nauseous, Claudia.” Sagot ko sabay kain ng hiwang pakwan.

Napairap siya. “Daig mo pa ang buntis.”

Mahina na lang ako natawa doon at pinagpatuloy ang pagkain. Walang sabi-sabi pa nga itong kinuhanan ako ng litrato at isesend niya raw kay Mario.

Halos hindi magpokus ang aking mga tingin sa exam na sinasagutan ko. Tahimik ako napapaungol sa inis dahil parang umiikot ang paningin ko. Bumibigat na naman ang pakiramdam ko na parang pasan ko ang buong mundo.

All I did is just suck it up and hope for the better. Sana pasado naman itong exam ko kahit hilong-hilo ko gawin.

“Natapos din!” Sigaw ni Ericka nang makasalubong namin sila.

Marahan pa akong natawa nang ihagis niya ang reviewer niya sa basurahan nang matapos ang exams.

“Ayan sige, itapon mo. Tapos sa Finals ’yong eexamin from the beginning.” Sabi ni Carl.

Namutla naman si Ericka doon at agad na kinuha ang reviewer na tinapon niya. Tawang-tawa naman sila Carl at Hero pero agad din iyon napalitan ng mga ‘aray’ nang sa kanila hinahampas iyong makapal na reviewer para pagpagin iyon.

“Oh ano? Clubbing na tayo?” Masayang tanong ni Ericka.

“Tara ba?” Tanong ni Carl sa amin.

Napatingin sa akin si Hero.

“Pass muna.” Sabi ko at bahagyang inaantok na.

Matapos ang exams kanina unti-unti naman nawala ang pagkahilo ko at doon naman ako inatake ng pagkaantok. Kahit na niyaya ako ni Mario na matulog, hindi rin ako nakatulog agad kaya bangag na bangag pa ako.

Hindi ko na rin naiintindihan itong nangyayare sa akin.

“Ano ’yang naririnig namin? Inuman na?” Lumingon kami sa bagong dating na Mikee.

Pasimple akong napaiwas nang makita ang pagtitig ng kasama niyang si Saide.

Matapos ang pagbigay niya ng mga rosas, nang pumasok ako ay talagang iniwasan ko muna ito. Hindi naman naging mahirap iyon dahil sa sama ng pakiramdam ko ay madali ako makalusot na hindi sumama sa mga kaibigan namin.

“Kapag inuman ang lakas ng pandinig ni Mikee.” Hirit ni Carl. “Clubbing sana. Kaso pass ulit si Bridge. Maganda sana kung kompleto tayo.”

“Masama pa rin pakiramdam mo, Bridge?” Nag-aalalang tanong ni Ericka.

“Kulang pa kasi ako sa tulog.”

“Matulog ka na muna, tapos habol ka na lang mamaya. Gabi pa naman iyon.” Suhestiyon ni Mikee. “Ikaw Hero? Sasama ka?”

“Kung sasama si Bridge.” Sagot ng isa.

“Ikaw Saide?”

Nang hindi sumagot si Saide ay kuryoso akong tumingin dito. Nahuli ko pa rin itong nakatingin sa akin na parang malungkot ang mga mata nito. Siniko naman siya ni Mikee para makuha ang atensyon nito.

“Hindi na lang.” Tanggi niya na ikinagulat ng iba.

“Ikaw? Tumatanggi sa inuman? Namuti na ba ’yong uwak?” ’Di makapaniwalang sabi ni Ericka.

Saide chuckles. “Magpapahinga pa ako, Ka-Ka. Kayo na lang.” Sabay tingin ulit sa akin. “Enjoy kayo.” Bago ito umalis nang tuluyan.

“Baka ayaw lang niya biglain ang katawan niya.” Sabi ni Mikee habang pinapanood namin ang papalayong bulto ni Saide.

“Si Rick ba?” Pag-iiba ko ng usapan.

“Wala pa nga rin. Dumaan ako sa bahay nila, kaso wala namang tao.” Sagot ni Carl.

“Si gago nagbakasyon na nga ata talaga.” Pag-iling ni Mikee. “Officially dropout na ata siya. Nabanggit iyon ng prof namin kanina.”

Kita ko ang pagtatampo sa mga mukha nila tungkol sa nalaman. Hindi na kasi nagpaparamdam si Rick, kahit sa mga social media accounts niya ay hindi rin siya nago-online. Medyo nakakapagtaka pa nga iyon dahil siya ’yong tipo ng tao hindi nagpapahuli sa kahit na saan.

“Masama pa rin pakiramdam mo, iho?” Tanong ni Manang Iya nang makita niyang hindi ko masyado nagalaw ang meryendang hinain niya para sa akin.

Humikab ako at napakusot nga mata. “Kakagising ko lang po kasi, Manang. Kaya baka wala pa akong gana masyado.”

Bakas pa rin ang pag-alala sa mukha niya. Umupo ito sa katapat kong upuan. “Aalis ka pa ba? Saan ba ang punta mo?”

“Sa isang club lang, Manang. Kasama ko sila Hero at ang mga kaibigan namin. Nagpaalam na rin po ako kay Mario.”

Kahit na gusto kong matulog na lang magdamag, lalo na’t hindi maayos ang sleeping schedule ko, pinili ko pa rin ang sumama kanila Ericka. Ako na nga rin nagpresinta na sagutin ang mga drinks nila mamaya bilang pambawi man lang at hindi ko sila nakakasama masyado. Tsaka pansin kong sobrang lungkot ng mga iyon kanina. I want to at least cheer them up.

“Siya ba ang magsusundo sa’yo pag-uwi?” Tanong ni Manang.

“Opo. Hindi rin naman po ako masyado magpapa-late ng uwi.” Sabi ko rito.

Huminga ito nang malalim bago tinapik ang kamay ko. “Basta kapag hindi ulit gumanda ang pakiramdam mo ay umuwi na kayo agad ah.”

Tumango ako dito at sinubukan nang ubusin ang pagkain para may lakas ako mamaya. Hindi nagtagal ay nag-ayos na rin ako at tinawagan ang asawa ko para magpaalam.

“I’ll call you when I get there, honey.” Sabi nito sa kabilang linya. “Be safe. I love you.”

Kahit na paulit-ulit na niya itong sinasabi sa akin, hindi ko pa rin maiwasang mamula at kiligin. Parang laging bago sa pandinig ko ang mga salitang iyon.

“I love you too. Bye.” Sagot ko at pinatay na ang tawag.

Saktong paglabas ko ay nandoon na rin si Maddox na naghihintay sa akin. Habang nasa byahe kami ay sinasabihan na ako nito na ligtas naman daw ang lugar na pupuntahan namin. Kakilala raw nila ang may-ari nito kaya alam nilang wala akong dapat na ikabahala.

Nang makarating kami sa club ay nandoon na rin sila Hero sa labas na naghihintay.

“Party! Party! Party!” Cheer nilang lahat nang makababa na ako sa sasakyan.

Natatawa ko silang sinalubong at nakipag-apiran sa kanila bago kami pumasok sa club. Agad naman nag-iindakan ang mga kasama ko nang sumalubong sa amin ang malakas na musika sa dancefloor. Marami-rami ring tao at may nakita pa nga akong iilang mga schoolmates namin. Marahil nagsasaya rin dahil tapos na ang exams.

Pag-upo namin sa napili naming pwesto ay agad lumapit ang waiter sa amin at pinag-serve na kami ng alak.

“Wala pa kaming inoorder?” Takang tanong ko. “Kayo?”

Tinignan ko pa ang mga kasama ko at nagsipag-ilingan din sila.

“It’s in the house, Mr. Jackson. Your husband called us earlier. So please, enjoy your night.” Ngiting sabi nito sa amin.

Nagsipaghiyawan naman sa saya ang mga kasama ko at natatawa na lang din akong inangat ang bago ko nang nagyaya sila mag’cheers’.

“Cheers to our prelims, kahit bagsak, bawi na lang sa midterms!” Sabi ni Ericka at diretso na nilagok ang inumin niya.

Sumunod naman kami at agad na gumuhit ang alak sa lalamunan ko kaya agad ako napainom ng chaser.

Kalaunan ay nasa gitna na kami ng dancefloor at nagsasayawan. Pinapaligiran ako ng mga kaibigan ko habang umiindak kami sa kung ano man ang pinapatugtog ng DJ. Minsan pang umaalis si Ericka sa tabi ko at bumabalik na may dalang alak. Dahil minsan lang naman ako magsaya ng ganito kasama sila, hindi ko tinatanggihan ang bawat bigay nila ng shots sa akin.

Humalakhak ako nang makitang sumasayaw na lang si Carl sa gitna. Nakapabilog na kaming mga nagsasayaw habang pinapagitnaan namin siya. Halos maihi na sa kakatawa sila Mikee at Hero nang mag-ala robot pa na sayaw si Carl. Kahit ako ay walang humpay sa kakatawa. Hinihila pa nila ako para isama sa kalokohan nila.

Hindi ko rin alam kung ilang minuto na kami nagsasayaw at kung ilang beses na ako tumanggap ng shots kanila Ericka. Basta alam ko lang ay nararamdaman ko nang tumatama ang alak sa akin.

Napatigil ako sa pagsasayaw nang makaramdam ako ng presensya sa likod ko.

“Hi.” Sabi ng isang lalakeng sumasayaw sa likod ko. “Ngayon lang kita nakita dito. You’re new here?”

Kahit bahagyang nahihilo sa alak ay nagawa ko namang lumayo sa kaniya pero nagulat ako nang hawakan niya ako sa braso.

“Hey, c’mon. Don’t be shy. Gusto ko lang naman makipag-kaibigan. It’s not like you’re straight anyway. I saw you dancing with different guys.” Sabay lapit nito sa akin.

Tinutukoy ata nitong kasayawan ko sila Hero. Sinimangutan ko ito at pipiglas na sana sa hawak niya nang may humawak na sa pulsuhan ng lalake para gawin ang binabalak ko.

“Back off, man.” Sabi ni Saide nang marahas niyang piniglas ang kamay ng lalake mula sa pagkakahawak sa akin.

The guy chuckles. “Bakit? Boyfriend ka ba?”

Without missing a beat, Saide squared his shoulders, locked eyes with the man, and declared. “Yes, he is my boyfriend. So back off.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi nito at agad kong hinanap sila Hero. Nakita ko sila sa gilid. Agad tinuro ni Ericka ang direksyon ko kaya nagsilapitan ang mga kaibigan ko sa amin.

“Anong nangyayare?” Tanong ni Hero na tumabi kay Saide.

The man’s smirk faded, replaced by a look of uncertainty as he assessed the situation. Sila Carl at Mikee ay nasa tabi rin, habang si Ericka ay hinila na ako palayo sa dancefloor.

“Nothing. Excuse me.” Sabi na lang ng lalake nang mapagtantong marami siyang makakalaban kapag gumawa siya ng gulo.

Binangga pa ni Hero ang lalake sa balikat na siyang halos ikatumba ng estranghero.

“Ayos ka lang, Bridge?” Tanong ni Ericka.

Bahagya ako napangiwi at napahawak sa sariling ulo nang maramdaman ang hilo na galing sa alak na kanina ko pa iniinom.

“Ayos lang.” Sagot ko at doon na rin nagsipagsunuran ang mga kasama namin.

“Hoy Saide, hindi mo sinabi na susunod ka pala.” Salubong ni Ericka.

Hindi ko narinig ang sagot nito sa kaibigan at naramdaman ko na lang ang paghaplos ng kamay niya sa siko ko.

“Let’s talk, Bridge.” Seryosong sabi nito.

Kita ang pagtataka sa mga kaibigan ko. Habang si Hero ay tumabi na sa akin at pasimpleng tinatantsa ang kaharap.

I’ve been avoiding him for days. At some point alam kong kailangan naming mag-usap, pero hindi ko alam kung ngayon ba ang magandang timing para sa pag-uusap na iyon.

He’s my friend. He has always been kind to me. Sinubukan kong ignorahin ang mga ginagawa niya at hindi iyon hinahaluan ng malisya kahit na masyado na itong nahahalata. But those roses are over the line. Lalo na’t pinadala niya pa ito sa bahay namin gamit ang pangalan ni Claudia.

And him calling me his boyfriend? Alam kong nasabi niya iyon para lumayo ang lalake. Pero maraming tao sa paligid at mabilis kumalat ang balita kapag nalaman nila ang sinasabi nito.

This has to stop.

Bumuntong hininga ako at tumango. Napatingin si Hero sa akin. May tanong sa kaniyang mga mata. I mouthed that I’ll be fine. Mario knows the people of this place, I know I’ll be fine…

Sinundan ko si Saide papunta sa ikalawang palapag ng club. May mga tao din doon at pinapanood ang mga nagsasayaw sa baba. Dumeretso lang ito papunta sa bandang dulong bahagi kung saan walang masyadong tao.

“Kamusta ka?” Tanong niya matapos ang saglit na katahimikan sa pagitan namin.

I smile a little. “Ayos lang. Ikaw ang kamusta? Magaling na ba ’yang mga sugat mo?”

“I live. So I’m fine.” Sagot nito.

Muli kami kinain ng katahimikan. Napapatingin na lang ako sa paligid habang siya ay harap-harapan akong tinititigan.

The tension is new to me. It’s making me uncomfortable.

Nang hindi ko na kinaya ay ako na ang unang nagsalita. “Why did you send those flowers?”

“Hindi mo ba nabasa ang sulat ko?” Tanong nito.

“My husband saw it, Saide.” Nawawalang timpi kong sabi. “Magkaibigan tayo, at gusto ko panatilihin iyon.”

Tumawa ito nang mapakla. “Sa tingin mo ba gusto ko manatiling kaibigan mo lang?”

“I’m married, Saide.” Mariin kong sabi na pinapahiwatig ko dito na huwag ituloy ang mga gusto niyang sabihin.

His eyes darkened with a mix of desire and determination as he locked onto mine. Doon pa lang ay alam kong hindi nito susundin ang gusto kong iparating sa kaniya.

“I like you, Bridge.” Sabay kuha ng kamay ko. “I like you so much. Ever since that night I first laid eyes on you at the beach.”

Kunot noo kong binawi ang kamay ko. “Nasisiraan ka ba? Gabi iyon ng kasal ko. Kasal ako.”

“Kasal ka lang. Pero hindi ba napilitan ka lang naman doon?”

Humakbang siya papalapit sa akin at awtomatiko naman akong napaatras.

“Marriage should not be a cage, Bridge. It should be a choice based on love.” Saide whispered.

“Sino naman nagsabi sa’yo na kulong ako sa kasal na ito? Stop it, Saide. Stop this bullshit already.” I exclaimed, my voice laced with frustration. “Matagal akong nagbulag-bulagan sa mga advances mo dahil kaibigan kita. But this? This is crossing the line.”

“You just can’t stop feelings, Bridge.” Ang tono niya’y parang nanghahamon at ang kaniyang mga mata’y nagliliyab ng magulong damdamin.

Hahawakan na niya sana ang mukha ko pero agad ko iyon hinawi at malamig siyang tinignan.

“Pilitin mo.” I coldly said. “I’m done with this. Itigil mo na ang kahibangan na iyan. Mahal ko ang asawa ko, at alam kong mahal niya rin ako. So I’m warning you.” Lumapit ako sa kaniya at masama siyang tinitigan. “Oras na gawin mo ulit iyon. Don’t even bother calling me your friend. Wala akong pakealam kung masira ang pagkakaibigan natin, huwag lang masira ang relasyon naming mag-asawa.”

He stared at me with the same intensity.

“Move on.” Sabi ko rito.

“That’s cruel, Bridge.” Sagot niya.

Tumalikod na ako dito at maglalakad na sana paalis nang magsalita pa ulit siya.

“Paano ka naman nakakasiguro na mahal ka nga ni Mario?”

Parang nagpintig ang tenga ko doon kaya dahan-dahan ko siyang nilingon muli.

“What do you mean?” Kunot noong tanong ko rito.

“He’s a Mafia boss, Bridge. They’re all the same. Alam ko kung gaano mo kinakahumian ang taong katulad niya. You don’t want to be stuck with a person like him.”

“Shut it, Saide. You don’t know what you’re talking about.”

But he remained unfazed, his arrogant smirk infuriating me even more. “Sa tingin mo kaya niya magbago para sa’yo? Nadala ka sa mga salita niya na mahal ka niya? Baka nga hindi mo alam ay may ginagawa na siyang kababalaghan sa likod mo. Kaya nga nawala siya ng tatlong taon, diba? You don’t even know what he was doing out there. He’s a manipulator, Bridge. A psychopath liar, dirty scumbag, and a manipulator. At ikaw? Gumising ka sa katotohanan na dagdag ka lang sa koleksyon niya—”

His insults struck a nerve, igniting a fire within me. Malakas ko itong sinuntok sa mukha na siyang nagpa-atras sa kaniya.

I refused to let anyone tarnish Mario’s name, especially someone who didn’t understand the depth of his loyalty and love. Kahit na kaibigan ko pa ito.

“You don’t know anything, Saide.” Nakayukom ang mga kamay ko.

“Bridge—”

“Let’s not talk for a while.” Maglalakad na sana ako paalis nang habulin niya ako at muling hinarap.

“Talagang ipagtatanggol mo ang ganoong klaseng tao? Paano kung tama ako at nalaman mong niloloko ka lang niya? It’s not too late, Bridge. Just choose me. Ako na bahala sa lahat.”

A sudden fear hit me as I thought about the chance of Mario’s betrayal in our marriage. Still, I stayed strong, ready to protect the man I love.

“I will forever defend him. He’s my husband, the man I chose to stand by through thick and thin.” At muling hinawi ang kamay niya. “Kahit kailan hindi kita pipiliin.”

Halos mawalan pa ako ng balanse sa biglang pagbawi ko ng kamay. Mas naramdaman ko ang hilo na galing sa alak dahil sa mga nangyayare. Pakiramdam ko kapag nakipagsagutan pa ako dito ay sasabog na ako.

As I’m about to turn again, marahas niyang hinila ang braso ko. Mas mahigpit ang hawak niya kumpara kanina. Napangiwi ako rito nang sapilitan niya akong hinarap.

“Then you leave me no choice.” He darkly said.

Malakas niya akong hinila palapit. Bago ko pa bawiin ang sarili ay sinunggaban na ako nito ng halik. Nanlalaki ang mga mata ko sa pagsakop niya sa mga labi ko.

Gulat at pag-aalinlangan ay naghahalo sa damdamin ko sa hindi inaasahang kagaguhan nito. His actions betraying the trust and friendship we once shared. Sa patuloy niyang pagpipilit sa mga labi ko, nagpumiglas ako upang makatakas. Ang takot at galit ay tuluyang umapaw sa akin dahil sa ginawa niya.

Nakaramdam ako ng pagpulupot sa bewang ko at agad na nawala si Saide sa harapan ko nang malakas siyang itinulak palayo ng taong nasa likod ko. Bahagyang napaungol pa ito sa sakit nang malakas siyang natumba sa sahig.

Mabibigat ang paghinga ko nang tignan ang taong may hawak sa akin.

My breath caught in my throat as I met Mario’s eyes filled with fury. The intensity of his gaze bore into mine, his eyes ablaze with a fiery rage that I had never seen before.

It was as if a storm had descended upon us, brewing with unspoken words and a tempest of emotions that threatened to consume everything in its path.

“Is this how friends greet each other nowadays?”

Chapter Forty-One

Pakiramdam ko sasabog na itong puso ko sa sobrang lakas ng pagkabog nito sa aking dibdib. Kada minuto, kada segundo, pabilis nang pabilis ang pagtibok nito na parang umaabot pa hanggang sa lalamunan ko.

Ibinuka ko ang aking bibig para sana magpaliwanag, kaso parang akong tuod na walang magawa o masabi dahil sa tensyon ng mga mata niya. Tumingin si Mario sa papatayong Saide. Agad naman akong binitawan nito at lumakad papalapit doon.

“Mario!”

Walang pag-aalinlangan niyang sinuntok si Saide sa mukha. Muling napatumba ang isa at gulat na tinignan ang asawa ko. Kahit nakatalikod siya sa akin, kita ko kung paano nag-flex ang mga muscles niya na parang hinahanda ang sarili.

“You have the nerve to kiss what’s mine?” Mariin na sabi niya at sinipa ang sikmura na siyang kinaungol ni Saide.

Lumapit na ako para pigilan siya pero hinawi niya lang ang kamay ko habang patuloy niya itong sinusuntok at binubugbog. Nanlalaki ang mga mata ko sa tuloy-tuloy na pagpuntirya nito sa isa.

Sinusubukan ni Saide na ilagan ang mga tama ng kamao ni Mario, pero hindi naman siya hinahayaan nito na makatakas sa mga bira nito sa kaniya. Kita ko ang pagsubok din niya na gumanti ng suntok, ngunit dahil nacorner siya ni Mario sa sahig ay nahihirapan siyang bumangon at bumwelo para makaganti.

Puno ng galit si Mario at halos hindi na niya naririnig ang mga pakiusap ko.

“Tama na, Mario! Tama na!” Sigaw ko habang pinipilit siyang ilayo.

Mali ang ginawa ni Saide, alam ko iyon. But the guy is fucking bleeding. I’m afraid that if this goes on something might happen to him.

“Stop it, you’re going to kill him!” Halos magmakaawa kong sabi habang pinipilit siyang pigilan.

Hindi pa rin siya tumigil, ang bawat suntok niya ay puno ng galit at poot. Si Saide, na ngayo’y halos wala ng lakas para lumaban, ay tila nawalan na rin ng pag-asang gumanti.

Nakita ko na lang na nagsidatingan sila Hero at Maddox. Sila na mismo ang humila palayo kay Mario sa kaawa-awang Saide. Sila Carl at Mikee ay agad na sumaklolo sa kaibigan nila.

Sa wakas, tumigil si Mario. Humihingal siya, kita sa mukha niya ang tindi ng galit. Si Saide naman ay duguan na at halos hindi na makabangon mula sa pagkakahiga sa sahig.

“Bridge.” Napatingin ako kay Ericka. “What happened?” Kunot noong tanong niya at palipat-lipat ang tingin niya kay Mario at Saide.

Hindi ko alam kung saan magsisimula at kung paano ipapaliwanag ang mga nangyare.

“Ask the fucking dumbass.” Usal ni Mario sa kaibigan ko.

Mukhang natinag si Ericka at agad na lang na nilapitan si Saide para asikasuhin ito.

Dahan-dahang huminga nang malalim si Mario, mukhang pinipilit pakalmahin ang sarili. Tinignan niya ako nang matagal bago siya magsalita.

“Let’s go.” Utos niya sa akin, at hawak-kamay niya akong inakay palayo sa lugar.

Kita ko ang pag-aalala sa mukha ni Hero at balak pa sana akong sundan nito. Pero pinigilan lang siya ni Maddox hanggang sa makababa na kami.

Lumabas kami sa club, at pagdating namin sa sasakyan, binuksan niya ang pinto para sa akin. Pumasok ako nang tahimik, at sumunod siya. He immediately started the engine and the roar of the powerful vehicle filled the tense silence.

Halos mapakapit na lang ako sa inuupuan dahil pakiramdam ko parang hindi na tumatama sa kalsada ang mga gulong at lumilipad na ang kotse sa sobrang bilis.

Kunot ang noo, umiigting pa ang panga niya habang tinatanggal ang ilang butones sa kaniyang itim na polo at isang kamay lamang ang nakahawak sa manubela. Mabilis man pero swabe pa rin ang kaniyang pagmamaneho.

Nakakawala ng hilo itong ginagawa niya dahil napapalitan iyon ng nerbyos. Napapapikit na lang ako kapag may sasakyan sa harap namin at hinihintay ko lang na sumalpok kami doon, though I know he won’t do that. He won’t let me go that easy.

“Mario.” I call as softly as I could. “Can you please slow down?”

Sinulyapan niya ako. Akala ko pa ay hindi niya iyon papansinin pero naramdaman ko na lang na bahagyang bumagal ang sasakyan. Napahinga ako nang malalim doon.

Pero agad nabawi ang pag-kalma ko nang mag-park siya sa isang madilim na lugar. Tumingin ako sa paligid at napagtantong nasa isang madilim na bahagi kami ng park.

“Mario—”

Naputol ang sasabihin ko nang hilahin niya ako mula sa aking batok. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang dahas ako nitong halikan. Hindi ko na napigilang mapaungol dahil sa halong sakit at sarap ng bawat paghagod ng mga labi at dila niya sa akin.

Ramdam ko ang galit sa bawat galaw ng kaniyang halik. Mariin pa nitong pinipisil ang batok ko hanggang sa umakyat ang kamay niya sa buhok ko. Lalong lumakas ang daing ko nang sabunutan niya iyon at hindi naman niya pinaglapas ang pagkakataon na laliman ang halikan namin.

The next thing I knew, I was forcefully pulled out of my seatbelt and pushed over the console onto his lap. His grip tightened around my throat, while his other hand gripped my hair. Wala akong magawa habang siya ang nagdodomina sa halikan naming dalawa, ang kaniyang matiyagang dila ay pumasok sa aking bibig at nilalasap ang bawat sulok nito.

Napa-ungol ako nang gigil niyang kinagat ang ibabang labi ko. May nalasahan akong parang kalawang nang tuluyan siyang humiwalay. I didn’t mind the taste of my own blood when he made me grind my clothed cock with his rigid length. I couldn’t help but instinctively sought out for more delicious friction.

“Anong nangyare kanina?” Tanong nito habang pinapanood ang reaksyon ko sa bawat hagod ng pagkalalaki namin.

Tuliro ang utak ko sa init na nararamdaman. Marahan niyang pinisil ang gilid ng aking leeg. Hindi naman niya inipit ang windpipe ko kaya nakakahinga pa rin ako. I just whimper as a response.

“C’mon, honey. Sabihin mo sa akin.” Then he leans forward. “If you’re going to be a good boy tonight, I’ll give you something to choke on soon.”

Halos umikot ang mga mata ko at parang lalabasan na agad ako dahil lang sa banta niya sa akin.

“H-He confessed.” Panimula ko.

“Yeah?”

Napalunok ako nang ibaba niya ang mga kamay niya at inasikaso na ang pagtanggal sa si turon ko.

“Sinabi ko na hanggang kaibigan lang ang tingin ko sa kaniya.”

Bahagya niya ako inangat sabay pinilit na tanggalin ang pantalon at boxer ko. Napa-igik pa ako nang biglang bumusina ang sasakyan dahil nasandalan ko ang manubela nito. Kahit mahirap ay nagawa niya pa ring matanggal ang pang-baba kong suot.

“Then why did he kiss you?” Tanong niya at sumandal.

Napakapit ako nang mahigpit sa balikat niya nang maramdaman ko ang init ng palad niya na pumalibot sa pagkalalake ko.

“H-Hindi ko alam. Bigla na lang niya ako hinalikan nang…” Huminga ako nang malalim nang himasin ng daliri niya ang dulo ko.

“What?”

“…nang sabihin ko ikaw lang ang mahal ko. At kahit kailan hindi ko siya pipiliin.”

Napatigil siya saglit at tinitigan ako. Parang tinatantsa ang mga sinabi ko.

“Is that so?”

Tumango-tango ako. “Mario, walang namamagitan sa amin ni Saide. Kaibigan lang talaga ang tingin ko sa kaniya. Hindi ko inaasahan na gagawin niya iyon.”

“I know, my sweet.” He cups my chin and makes me lean towards him. “Bago pa man may mamagitan sa inyo, sisiguraduhin kong patay na siya.”

Napalunok ako at bumibigat ang aking paghinga.

He gives me a light kiss on my lips.

“Don’t kill him, Mario.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “Pinoprotektahan mo ang taong iyon?”

Umiling ako at hinawakan ang kamay niya na may bakas pa rin ng dugo ni Saide.

“I don’t want my husband’s hands to be dirtied by someone like him. He’s not worth it.”

Pinunasan ko iyon gamit ang aking damit bago iyon nilagay sa mukha ko.

“Don’t waste your time on him. He’s not a threat. He was a friend who fucked up. The friendship between us is over the moment he crossed the line.”

I sigh and look at his fiery eyes.

“You will always have me. Sayo lang ako, Mario.”

Ilang segundo niya ako tinitigan bago ito napasandal muli at napapikit habang tumatawa nang mahina.

“Alam na alam mo talaga kung paano ako kunin.” He chuckles darkly and looks at me.

I gasp as he grip my face. I felt his fingers slightly dipping on my cheeks. Mariin niya akong tinitigan na parang kapag namalik mata siya ay mawawala ako.

“If he ever touches you again. I’ll fucking chop his hands and feed it to the dogs.”

His threat sends a shiver down my spine.

“Mark my words.” He says before he deep into my lips and captures it as his own again.

Nandoon pa rin ang dahas sa kaniyang paghalik. Pero imbes na puno ng galit at agresyon katulad kanina, ito ay mas nang-aangkin. Parang bawat galaw at hagod ay nagpapaalala sa akin kung kanino lang dapat ako.

The way he caresses and kisses me doesn’t scare me at all. Both I and my cock can agree that it only turns us on even more.

I moan on his lips as I felt his bare shaft on to mine. Napahiwalay ako ng halik sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. Mabigat ang aking paghinga habang pinapanood siyang hagudin ang kahabaan namin pareho.

Narinig ko na lang na may kinuha ito sa glove compartment. Napakagat labi ako nang makitang lube ang nilabas niya at direkta niyang binuhos ang laman nito sa pagkalalake namin. I whimper at the sudden coldness of it.

As his hand moved with purpose, stroking both our shafts in synchrony. A wave of pleasure instantly surged through me. My moans now escaped in a chorus of raw need and ecstasy with his ragged breaths in the intimate dance of our passion.

Muli niya akong inangat at naramdaman ko na lang ang daliri niya na hinahanda ang pang-upo ko para sa pagpasok niya. Hindi nagtagal ay nilabasan ako dahil sa hindi ko na mapigilan ang init na umiipon sa loob ko. Pero kahit lutang pa ang aking isip sa kalagitnaan ng sensayong nilabas ko, agad ako napa-arko at napaungol nang ipasok na niya ang kaniyang pagkalalake sa pang-upo ko.

I try to ride him as desperately as I can. Napatigil naman ako nang hinawakan niya lang ang bewang ko at pinatigil ako sa paggalaw.

Mapagtanong ko siyang tinignan, pero agad napalitan ito ng pagkalito nang marinig kong pinatakbo niya muli ang makina ng sasakyan.

“Let’s continue this at home, honey.” With an evil smirk lacing on his sinful lips. “Humawak kang mabuti.”

Sabay hinarurot na niya ang sasakyan paalis sa park habang nanatili pa rin akong nakakandong siya, at ang kahabaan niya ay nasa loob ko.

Nangingiyak na ako sa hindi ko malaman ang dapat gawin. Hindi ko alam kung dapat ba akong magmakaawang itigil niya ang sasakyan o bilisan niya ang pagmamaneho at ituloy ang pag-angkin niya sa akin.

Nakatago lamang ang mukha ko sa kaniyang leeg para hindi ko maharangan ang tingin nito sa dinaraanan. Every bump and sway of the vehicle sent tremors of pleasure down my spine. I found myself clamping my teeth gently on his skin as a reflexive response to the burst of ecstasy that radiated from my sweet spot.

He’s torturing me.

“Mario, please.”

Narinig ko itong natawa nang mahina sa pakiusap ko. “We’re almost there, my sweet.”

After a few more torturous minutes, nakarating na rin kami sa bahay. Binuksan niya ang pinto at walang hirap akong binuhat nito palabas. Awtomatikong pumulupot ang mga binti ko sa bewang niya at ang mga braso ko sa leeg niya.

Ramdam ko ang lamig ng gabi dahil wala na akong suot sa ibaba, habang siya ay buo pa rin ang kasuotan.

Pagpasok namin ay wala nang katao-tao dito, ibig sabihin ay nakauwi na si Manang na siyang ikinapasalamat ko dahil ayaw kong maabutan niya kaming ganito ni Mario.

Kada hakbang ay natatamaan niya ang loob ko. Wala ako magawa kung hindi ang mapahigpit ng hawak sa kaniya at umungol sa tenga niya. Kahit ang pag-akyat ng hagdan ay naging parusa at sarap para sa akin.

Imbes na sa kwarto ang diretso niya, binuksan niya ang pintuan ng office ko at doon pumasok. Pagkasara ng pinto ay agad niya akong sinandal doon at muling inangkin ang aking mga labi. Humiwalay din ito agad at hinawakan ang dalawang pisnge ng pang-upo ko. Ibinuka niya iyon sabay ginabay niya ako pataas baba.

Nakaawang ang aking mga labi nang paulit-ulit niya sinasalubong at tinatamaan ang loob ko.

“F-Fuck, Mario—Ahhh!” Walang humpay na ungol ko.

“Hmm? Hindi kita marinig.” He lowly growls.

“Mario.” Ungol kong muli.

“Get louder.” As he slightly shifted and started to hammer my spot even more.

I barely got to say anything as moans keep coming out. “M-Mario!”

“Who’s fucking you?”

“Mario.” I breathe heavily. “Mario Jackson.”

“Who do you belong to, huh?” Gigil na tanong nito habang palakas nang palakas ang pagbayo niya sa akin.

Umiikot na ang mga mata ko at nararamdaman ko na muling lalabasan ako. “Yours.”

“That’s right, my sweet.” He laughs darkly. “Akin”—thrust—“ka”—thrust—“lang.”

Pasigaw ko na nilalabas ang mga ungol ko nang tuluyan nang sumabog ang init na kanina pang nagbabadyang lumabas. Endless white semen coming out of my cock like a fucking fountain.

Mario’s breath quickens, becoming ragged and uneven. Kalaunan ay naramdaman ko ang init niya na sumabog sa loob ko.

Buhat pa rin niya ako at namumungay ang mga mata ko habang nakasandal ang ulo ko sa pintuan. Lumapit siya at binigyan ako ng munting halik.

“I’ll make sure you’re sore for the next few days. Para bawat galaw mo, maaalala mo lagi kung paano ako magselos.”

I groan and weakly punch his arm. He chuckles and peppers me with light kisses.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Alam kong bobo ka. Pero hindi ko naman alam na ganito ka ka-bobo.”

Napangiwi ako nang makitang sinesermonan ni Eryx si Mario nang matapos niya tingnan ang kalagayan ko. May pasok na dapat ako ngayong araw, pero lalo atang lumala ang sama ng pakiramdam ko kaya hindi na muna ako pinayagan nila Mario at Manang Iya na lumabas.

Kita kong nanlalaki ang mga mata nila Hero at Claudia sa gilid nang mapanood nila ang mga panenermon ni Eryx sa asawa ko. Bumisita kasi ang mga ’to nang mabalitang lumala ang kalagayan ko.

“He’s been sick for the past few days. Tapos papagurin mo nang husto? Tanga ka?” Seryosong sabi ni Eryx kay Mario.

Sumimangot naman ang isa at walang nagawa kung hindi tanggapin ang mga sinasabi ng kaibigan niya. Kung sigurong ibang tao ang nagsasabi niyan kay Mario ay matagal na siguro silang pinaglalamayan. Ngayon ko talaga mapapatunayan na malapit talaga sila sa isa’t isa. Kahit na nagmumurahan at nagkakasakitan na sila minsan, ayos pa rin sila.

“Kamusta ang kalagayan niya, Master Eryx?” Nag-aalalang tanong ni Manang Iya kay Eryx.

Tumingin naman sa akin si Eryx at bumuntong hininga.

“Given your symptoms, like the pain and nausea, while stress can indeed cause or exacerbate these symptoms, there are other potential causes we should rule out. Lalo na ngayon sinabi mo na nakakaranas ka na rin ng abdominal pain. Hindi ba iyon dahil napasobra siya sa’yo?” Sabay hayag kay Mario.

Bahagya ako namula doon. “I don’t think so.”

Sa nakailang beses na naming ginawa ito ni Mario, wala naman akong kakaibang naranasan sa katawan ko kundi ngayon lang talaga.

“What kind of potential causes?” Tanong ko para bumalik na kami sa usapan.

“It could be related to gastrointestinal issues such as gastritis, ulcers, or even more complex conditions like irritable bowel syndrome (IBS) or a peptic ulcer. Hormonal imbalances or metabolic conditions, like thyroid issues, could also be contributing factors. Additionally, we should consider and rule out any issues with your liver, pancreas, or gallbladder.”

Lumapit naman si Claudia at kita kong napapatango ito sa bawat sinasabi ni Eryx. Na parang nasa klase siya ngayon.

I frown in worry. “That sounds serious. Ano dapat ko gawin?”

“I’ll conduct some tests in my lab. Kung ayos lang sa’yo na pumunta ka doon.” Napakrus siya sa kaniyang dibdib at pinapanood ang magiging reaksyon ko.

Parang kinabahan ako doon. Siguro dahil hindi pa rin maalis sa isip ko ang mga ginawa ng kidnappers ko noon, na posibleng angkan niya ang may kagagawan. That’s why I’m quite hesitant.

Tumabi naman si Mario sa akin at hinawakan ang kamay ko. Nakita siguro niya ang pag-aalinlangan ko.

“Is there something he could do in the meantime?” Tanong ni Mario.

Napatango naman si Eryx nang mapansin din ang reaksyon ko sa pagpunta sa lab niya.

“Maintain a balanced diet. Iwasan mo ’yong mga pagkain na pwedeng makapag-trigger ng mga nararanasan mong sintomas. I suggest you keep a diary to track what you eat and how you feel, it can help us identify any patterns. Also, try to manage your stress levels with relaxation techniques or light exercise, if possible.”

Tumayo na siya at inayos ang mga gamit niya. Tinapik ni Mario ang kamay ko bago tumayo para samahan na ang papaalis na Eryx.

“Tawagan niyo ako agad kapag lumala pa. Take care, Bridge.” Huling sabi nito at lumabas na ng kwarto kasama si Mario.

Lumapit na sa akin sila Hero at Claudia. Napaismid naman si Claudia sa kaibigan ko bago umupo sa tabi ko.

“Narinig ko ’yong nangyare sa inyo nila Tito Saide. I want to apologize for his behalf. Lalo na ’yong tungkol sa mga bulaklak na pinadala niya.” Umiling siya. “I didn’t know na ginamit niya ang pangalan ko para magpadala ng ganoon sa’yo.”

I smile. “Ayos lang iyon. Wala ka namang kinalaman doon, so don’t feel bad about it.”

Tumango siya at marahang ngumiti. “Nandito lang naman ako para sabihin iyon sa’yo at makita ang kalagayan mo. Sinabi kasi sa akin nitong alalay mo na lumala raw ang sakit mo.”

Makahulugan ko namang silang tinignan. “Sabay pala kayo pumunta dito?”

Namula naman si Claudia habang si Hero ay malaki ang ngisi. Mahina akong natawa sa reaksyon nilang dalawa na siyang lalo ikinapula ng isa.

“Sumabay lang ako.” Mabilis na lusot nito at tumayo na. “Uuwi na rin ako.”

“Hatid na kita.” Yaya ni Hero.

Umirap ang isa para matakpan ng sungit ang pamumula niya. “No thanks. Si Maddox na bahala.” Sabay naglakad na ito paalis.

Tumatawa namang umupo si Hero nang tuluyang makalabas si Claudia. “Ang cute ma-pikon.” Sabi niya sa kaniyang sarili.

Tinapik ko ang balikat niya. “Huwag mo masyadong asarin, paano ka magugustuhan niyan.”

“Gusto na niya ako, in denial lang siya.” Ngising sabi niya.

“Ang yabang.” Iling ko rito.

Kinuha na niya ang bag na dala niya at pinagbibigay sa akin ang mga notes na na-missed ko. Sinabi rin nito sa akin ang mga projects at schoolworks na binigay ng profs namin, may ilang komento pa ito ng reklamo habang pinapaliwanag niya sa akin ang mga ’to.

“Kamusta naman sila nang umalis kami ni Mario no’ng gabing ’yon?” Tanong ko.

Mukhang nakuha naman agad ni Hero kung aling gabi ang sinasabi ko.

“Nagulat at nalito sila siyempre, kasi ikaw ba namang nananahimik na nag-iinom biglang nalaman mo ’yong tropa mo binubugbog ng isang Mario Jackson.” He jokes. “Ako agad inipit ng mga tanong kasi hindi naman nila makausap nang maayos si Saide.” Makahulugan siyang tumingin sa akin.

“Ano naman sinabi mo?”

“Saide messed up.” Kibit-balikat niyang sagot. “Hindi naman iyon tinitulan ni Saide.

Bumuntong hininga ako at sumandal sa headboard. “Hinalikan niya ako.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Oh?”

“Nakita iyon ni Mario.”

“Oh?!”

“Tapos ayon…”

Napasimangot siya at parang nag-aalala ito. “Nagalit ba sa’yo si lord Mario?”

“Hindi naman.” Namula naman ako nang maalala ang mga ginawa ng asawa ko sa akin ng gabing iyon.

Tinaasan ako ng kilay ni Hero at pasimpleng binangga ang braso ko. “Kahit hindi mo na ikwento, alam ko kung anong klaseng galit binigay niya sa’yo.”

I groan and throw a pillow at him. Natatawa naman niyang sinalo iyon.

“Huwag ka mag-alala, dude. Ako ang bahala sa kanila. Magpokus ka sa pagpapagaling.” Sabay tapik sa kamay ko.

Marahan akong ngumiti rito. “Thanks, Hero.”

Halos isang Linggo akong hindi pumasok sa school. Sinunod ko ang bilin ni Eryx na magpahinga lamang at alagaan lalo ang sarili. Sinusubukan ko na ring kumain ng marami at nililista ang mga pagkain na nakakapagpahilo o nakakapagduwal sa akin. Halos marami-rami akong nalista, pero kahit papaano ay nakakakain naman ako nang maayos kumpara nitong nakaraan.

“Hindi ka na masyadong nahihilo?” Tanong ni Mario.

Naglalakad-lakad kami ngayong hapon habang pinapanood ang paglubog ng araw. Isa ito sa mga ginagawa ko para makapag-relax at maging ehersisyo na rin sa akin. Hindi naman kami nalalayo sa bahay. We wander through the fields, taking in the scenery around us.

Umiling ako. “Hindi na. I think I’m actually getting better. Baka bukas ay papasok na rin ako.”

Humigpit bahagya ang hawak niya sa kamay ko. “He’s there.”

Napahinga ako nang malalim at alam ko naman kung sino ang pinapahiwatig nito.

“Don’t worry. I won’t let him come near me, okay?”

Nakatingin lang siya sa nilalakaran namin. Seryoso ito at parang may iniisip.

“Just take care of yourself, my sweet.” He turns. “Sapakin mo kapag lumapit.”

I chuckle. “Okay, Mario.”

Napanguso naman ito. “You always call me by my name. Wala man lang akong endearment galing sa’yo.”

“I thought you liked me calling by your name?”

“But an endearment from time to time will be nice.” He muttered under his breath.

Nagtuloy lang kami sa paglalakad. Ilang hakbang pa ay napakagat ako ng labi bago siya tawagin.

“Hon.” I cringe.

Napatigil siya sa paglalakad at muling tumingin sa gawi ko. Malawak ang ngisi nito na siyang ikinapula ko.

“Ano ’yon?”

“Wala.” Pag-iwas ko ng tingin dito.

“Hmm? Dadaan akong grocery mamaya. May gusto ka bang ipabili?”

Agad ako napatingin dito. “Honey and cheese.”

“Hindi naman dapat ganiyan magpabili. Dapat may lambing.” Sabay lakad ulit at nilagpasan ako.

Kumunot ang noo ko at napasimangot sa bulto niyang papalayo. Alam ko kung ano ang sinasabi nito. Pero nahihiya pa rin akong tawagin ulit siya ng ganoon. Pakiramdam ko gusto ko magpakain sa lupa.

Kaso napahawak ako sa tiyan ko at kumakalam iyon nang maisip ko ang cheese na sinasawsaw sa honey. Isa kasi ito sa mga pagkain na pinakaine-enjoy kong kainin. At nagkataong naubos ko ang stocks sa bahay.

Napayukom ako ng kamay tsaka napamartsa papunta sa kaniya. Hinawakan ko ang braso nito kaya napatingin siya sa akin.

I take a deep breath. “I want honey and cheese, hon.” Malambing na sabi ko at bahagyang niyugyog ang braso niya. “Please, hon? Bili ka, please?”

Halos gusto ko mura-murahin ang sarili ko at hindi ko talaga kinakaya ang mga sinasabi ko ngayon. Gusto ko na lang talaga magpakain sa lupa o maging isang uod na lang bigla at magtago sa mundo.

Muli siyang ngumisi at kalaunan ay tumawa nang mahina. Bahagya niyang kinurot ang pisnge ko.

Habang pinapanood siyang nakangiti, unti-unti namang nawala ang hiya na nararamdaman ko. Kahit papaano ay gumaan ang loob ko nang makita kung gaano siya kasaya na tawagin ko siyang ganoon.

“Honey and cheese it is, my sweet.” Sabay halik sa labi ko at nagpatuloy na kami sa paglalakad.

Maybe calling him Hon from time to time won’t be that bad.

“Call me when something happens, okay?” Paalala ni Mario sa akin nang mahatid niya ako sa university.

“I’ll be fine.” Irap ko dito.

Tinaasan naman niya ako ng kilay.

“I will, hon.” Sabi ko sabay mabilis siyang hinalikan sa labi at mabilis na bumaba sa kotse.

Kita kong napangiti siya doon. Kinawayan ko siya bago isara nang tuluyan ang sasakyan at naglakad na papasok sa loob ng campus.

Nang makapasok ako, unti-unting bumagal ang paglalakad ko nang mapansin ang tingin ng mga tao. Since day one ko rito sanay na ako sa mga tingin nila, pero iba ito. Hindi ito ’yong mga kuryosong tingin. Parang nantutusok ang mga ito sa talim ng tingin nila sa akin ngayon. As I walk across the central square, the echo of their whispers and the weight of their glares bore down on me like an invisible force.

Sinubukan kong ignorahin iyon pero ’di ko maiwasang mabahala sa mga tingin nila. Parang kada may madadaanan ako ay awtomatiko nila akong sinasamaan ng tingin, sabay nagbubulungan sila habang tinuturo ako.

Nang maglakad pa ako sa papasok ng building kinuha ko na lang ang cellphone ko sa bag para doon na lang ilipat ang tingin at atensyon ko. Sakto namang tumatawag si Hero at agad ko itong sinagot.

“Whatever you do, huwag ka

munang

pupunta sa university.“ Bungad niya sa akin.

I frown. “Too late, nandito na ako.”

Narinig ko naman ang tuloy-tuloy na pagmumura nito. “Fuck, ngayon ko lang din kasi nalaman. Shit. Saan ka? Puntahan kita.”

“Malapit ako sa lockers. Bakit? Ano ba nangyayare?”

“They found Rick’s body.”

Tuluyan akong tumigil sa paglalakad. “What?”

“Nakita nila ’yong katawan ni Rick dito sa campus. He’s dead, Bridge.” He says, I can hear his heavy breaths and steps like he’s currently running.

Halos mabingi ako sa nalaman. Parang nanuyo ang lalamunan ko at ang sakit na umusbong mula sa puso ay kumakalat sa buong sistema ko.

“He’s—”

Naputol ang sasabihin ko nang makaramdam ako ng pwersa at sakit sa likod ng ulo ko. Agad ako napatingin sa isang librong binato sa akin. It’s a book for nursing students.

“Ano ginagawa mo dito?”

Napatingin ako kay Ericka at may hawak pa siyang libro. Lito ko siyang tinignan.

“Ericka.”

“Ang kapal ng mukha mong pumunta dito!” Sabay bato ulit sa akin ng libro.

Tuloy-tuloy ang pagkuha niya ng mga gamit sa locker na ibabato sa akin. Wala ako magawa kung hindi ilagan at takpan ang sarili mula doon.

Nakaramdam na lang ako ng presenya sa harapan ko at hinarangan ang mga binabato sa akin.

“Stop it, Kaka!” Rinig kong utos ni Saide na nasa harapan ko. He turns to look at me. “Ayos ka lang?”

“Bakit mo pinoprotektahan ’yan, Saide?” Napatingin ako kay Carl.

Masama ang tingin nito sa akin at parehas sila nila Ericka na namumugto ang mga mata. Namumula sila at nakayukom ang mga kamao na parang galit na galit sila sa akin ngayon.

“Stay away from him!” Muling sabi ni Carl.

“Carl.” Saide calls him warningly.

“He killed Rick.” Kahit na bulong lang iyon, pumintig pa rin ang mga tenga ko sa sinabi ni Mikee. “You killed him!” Umiiyak na turo niya sa akin.

Halos mabingi ako sa paninisi nila at sa lakas ng tibok ng puso ko ngayon. Parang naninikip ang dibdib ko at sumasakit ang ulo ko dahil sa pagkakalito.

“Ano ba sinasabi niyo?” Gulong tanong ko.

Mapakla tumawa si Ericka. “Isa kang malaking gago, Bridge. GAGO!”

Susugod na ito sa akin pero pinigilan siya nila Carl. Sinubukan niyang kumawala sa mga hawak nila.

“Pinatay mo siya…” She keeps saying it as cry harder.

“I-I don’t understand. I didn’t kill him. H-How—”

“Hindi ba ’yong mga kidnappers mo noong bata ka ang mga taong sumugod dito sa university?” Pagputol sa akin ni Mikee.

Parang may bigat na bumagsak sa puso ko. Tila palaso na tumatama sa kaluluwa na nag-iiwan ng mapait na hapdi. Nanginginig ang mga kamay, na parang bang naubusan ako bigla ng lakas sa mga narinig.

“Ikaw ang habol nila.” Lumakad palapit si Mikee. “Pero bakit kailangan nila pumatay ng maraming tao?”

“Mikee, stop it.” Humarang si Saide sa pagitan namin ni Mikee.

Tinignan siya nito. “Saide, kung binigay na lang niya sana ang sarili niya sa mga iyon hindi sana tayo nagkakaganito.” He pushes Saide. “Hindi sana mawawala si Rick!”

“Wala pa tayong sapat na ebidensya para diyan. Huwag niyo namang sisihin si Bridge nang ganito.” Mahinahong sabi ni Saide para pakalmahin ang isa.

“But you know this, right? Bridge?” Diretso ang tingin sa amin ni Carl. “Alam mong ikaw ang habol nila?”

Gusto ko depensahan ang sarili ko. Pero hindi ko alam kung ano ang tamang sasabihin. The accusations echoed in the hallowed halls of the campus, and I found myself at the center of a storm of judgment and suspicion swirling around me. With every beat of my heart, the weight of their accusations pressed down on me, threatening to drown me in a sea of uncertainty.

Ang mga binti ko ay nanghihina, halos hindi na makayanan ang bigat ng katawan. Puno ng kalituhan at pag-aalala ang utak ko, walang malinaw na direksyon kung ano nga ba ang susunod kong gagawin.

“You’re a murderer!” Singhal ni Mikee.

Lalapitan na sana akong muli nang payakap siyang harangan ni Saide.

“Paano mo nakakayanang pumasok dito araw-araw? Ang kapal mo, Bridge! Nasisikmura mong pumasok at makisalamuha sa mga taong nawalan ng kaibigan dahil sa’yo!” Pumapalag ito sa mga harang ni Saide.

“Pigilan mo, Mikee.” Tawag ni Carl pero sa akin nakatuon ang talim ng tingin niya. “Kapag sinaktan mo iyan, malamang magsusumbong iyan sa asawa niya at ipapatay ka.” Malamig na sabi nito.

Tiningnan ko ang mga mukha ng mga taong nakapaligid sa akin, mga dating kaibigan na ngayon ay tila mga estranghero na lamang. Ang bigat ng kanilang mga tingin, puno ng duda at galit, parang mga mabibigat na tanong na hindi ko magawang sagutin.

“I didn’t kill him…” Mabibigat ang paghinga ko.

Nakaramdam ako ng hawak sa braso ko at humihingal na Hero ang bumungad sa akin.

“Let’s go.” Sabi nito at hihilahin na ako nito palabas.

“Ayan na pala ang bayani ni Bridge!” Mapaklang tawa ni Mikee. “Ano, Hero? Ganoon na lang ba? Hindi ba matalik mo rin naging kaibigan si Rick? Paano mo nakakayang protektahan ang taong pumatay sa kaniya?!”

Malamig siyang tinignan ni Hero. “Kaibigan ko rin si Bridge. Hindi siya mamamatay tao.” Sagot niya.

“Ano pa nga ba maaasahan namin sa’yo? Of course, you’ll protect your Master

Bridge .“ Sarkastikong sabi ni Carl.

“Just go, Hero. Hilahin mo na si Bridge paalis dito.” Sabi ni Saide sa amin.

“Why are you fucking defending him, man?! Siguro ay pinabugbog ka talaga niya sa asawa niya noong nakaraang Linggo dahil nagpaawa na naman siya doon.”

Tinulak naman ni Saide si Mikee. “Tumigil ka nga, Mikee! I’m the one who messed up. Ako ’yong may kasalanan. Walang kinalaman si Bridge doon. Pati na rin sa nangyare kay Rick, wala siyang kinalaman doon kaya tumigil na kayo sa paninisi ninyo!”

“MAY KINALAMAN SIYA DOON! WAKE UP, SAIDE!” Sigaw ni Ericka. “He knew! He fucking knew! Alam niya kung sino ang mga ’yon! Master Bridge? More like a Master of cowards. Duwag siya. Mas pinili niyang magtago sa likod ng asawa niya at hayaang mamatay ang mga kaklase at kaibigan natin! Ni hindi man lang siya humingi ng tawad sa mga pamilyang dinamay niya!”

Ang mga nagmamanman na mga estudyanteng nakapaligid sa amin ay nagsipagsunuran.

“Tama si Ericka! May kinalaman talaga siya doon! Dapat siyang managot!”

“Paano niya natitiis na manahimik habang nasasaktan tayo?”

“Alam niya ang mga salarin pero wala siyang ginawa. Kasalanan niya rin ito!”

“YOU KILLED ALL OF THEM!”

“MURDERER!

“DAPAT IKAW NA LANG ANG MAMATAY!”

Hero keeps tugging my hand. “Bridge, let’s go. Huwag mo na silang pansinin.”

Bago pa kami makalakad ay hinarang na kami ng mga tao. Samu’t saring bagay ang binabato nila mula sa direksyon ko. May bagay na pwersang sumalpak sa mukha ko na siyang nagpagilid sa ulo ko.

Naramdaman ko na lang na sinandal ako ni Hero sa locker at niyakap ako para matakpan niya ako mula sa mga pamamato nila. Kita kong sinisigawan ni Saide ang mga kaklase namin para awatin at humaharang din para mabawasan ang tama ng pagbato nila sa akin.

Nanghihina ang mga tuhod ko habang unti-unti akong nawawalan ng balanse. Pakiramdam ko’y umiikot ang paligid at lumalabo ang paningin ko. Kasabay ng pagtulo ng luha ko ang tumutulong malamig na pawis sa aking noo. Halos hindi na ako makakuha ng tamang hininga. Parang may mabigat na batong nakadagan sa aking dibdib, at ang aking mga kamay at paa’y nagsisimulang manlamig.

Gusto ko man makipag-ayos ngunit alam kong hindi nila papakinggan ang sasabihin ko. Pilit kong nilalabanan ang nararamdaman, pero masyado na akong nanghihina. Halo-halong sakit ang kumakalat sa katawan ko hanggang sa hindi na talaga kinaya ng katawan ko.

Nagsimulang magdilim ang paningin ko, na parang unti-unting pumupusyaw ang mga kulay sa paligid. Napahawak ako sa aking ulo, iniinda ang pagkahilo at matinding pananakit. Nararamdaman kong lumalakas ang tibok ng puso ko na halos nagpapakawala ng tunog sa bawat pagbugso ng dugo.

Ang mga huling narinig ko lang ay ang mga akusasyon ng mga tao sa paligid at ang pagtawag ni Hero sa akin bago ako tuluyang kunin ng dilim.

“BRIDGE!”

Chapter Forty-Two

“Ayos ka lang?”

Kinapa ko ang leeg at noo ng kasama ko at naramdamang may kainitan iyon. Napansin ko kasing

naghihikahos

itong

humihinga

. Naririnig ko rin ang iilan sa mga batang kasama ko na ganoon din ang kalagayan.

“O-Okay lang—”

Agad ako napalayo nang marinig ko itong sumuka. Napatakip ako ng ilong sa amoy nito at ramdam ko ang

pagtalsik

nito sa

paanan

ko.

Imbes na mandiri ay p

umunta ako sa likod niya para

hagudin

siya habang patuloy siya nagsusuka. Rinig ko rin ang pagsuka ng iba, meron namang walang tigil kakaubo, meron rin na halos umiiyak na dahil sa sobrang panghihina.

Bago kami mawalan ng malay ay maayos pa ang kalagayan nitong kasama ko. Madaldal pa nga at maraming baon na kwento. Pero nang gumising kami muli sa madilim na kwarto ay nagkaganito na rin siya.

Napapalunok na lang ako at huminga nang malalim para hindi rin

masuka

sa amoy at tunog ng

pagduduwal

niya. I want to comfort him as much as I can, that’s the least I can do for now.

Wala naman akong nararamdaman na kahit na ano sa katawan ko. Maayos ang kalagayan ko at tanging ulo lang ang

nananakit

katulad ng nangyayare palagi tuwing

paggising

namin.

Kinuha ko ang maliit na panyo sa bulsa ko. It’s an embroidered handkerchief that I always hold on to, as it is the last thing I have from my parents before all of this happened.

Pero ewan, dahil sa tagal naming

nananatili

rito, parang nawalan na rin ako ng pag-asang makita ulit sila. So what’s the point of keeping it, right?

Umiling ang kasama ko at nilalayo ang panyong inaalok ko. “Huwag, baka m-madumihan.”

Napasimangot ako at walang salitang ipinunas iyon sa bibig niya. Napabuntong hininga na lang ito at hinayaan ako.

“Masama pa ba pakiramdam mo?” Tanong ko nang alalayan ko siyang tumayo.

“Medyo nahimasmasan naman na ako.” Nanghihinang sagot nito nang pinaupo ko siya sa lugar na sa tingin ko ay medyo malinis.

Nagkalat kasi ang mga suka sa sahig. May banyo naman dito kahit papaano. Kaya nga lang ay

iisa

lang iyon, at halos may mga batang sabay-sabay na nagsusuka. On the brighter side, at least

suka

lang ang

natatapakan

ko sa ilang bahagi ng sahig

at hindi kung ano pang

dumi

.

Ramdam ko ang

panghihina

ng kasama ko at rinig na rinig ang mabibigat na paghinga niya.

“Gusto mo humiga?” I asked and tapped my thighs.

Hindi na ito nagsalita pa at inihiga na lang ang kaniyang ulo sa binti ko.

“Hindi ata epektibo sa akin iyong pinaggagagawa nila sa katawan natin.” Sabi nito na siyang ikinasimangot ko.

He did say that those people were conducting some kind of experiment on our bodies.

Wala naman akong nararamdaman na kakaiba tuwing

binabalik

nila kami dito. Kahit madilim ay alam ko namang walang kakaiba sa katawan ko, walang mga bakas ng kung

anumang

eksperimentong

ginagawa nila.

Hindi ko alam kung ilang araw o gabi na ulit ang nakalipas, ganoon pa rin ang kalagayan ng kasama ko.

Nanghihina

ang katawan,

nangangayayat

bigla. Dati kapag

pinapadalhan

kami ng pagkain, kahit ano pa iyan, talagang

kakainin

niya at hindi siya mapili. Pero ngayon ay halos wala siyang gana at madalas na tubig lang ang laman ng tiyan niya.

Nag-aalala ako.

Hindi ko siya kilala, pero sa tagal naming magkasama,

itinuturing

ko na siyang kaibigan.

Nagising ako nang hawakan niya ang kamay ko. Pati ako ang

napabangon

at kinapa ang mukha niya.

Pawisan

ito at

hinihingal

siya na parang bang tumakbo ito. Agad ko binigay ang

tirang

tubig ko sa kaniya at uhaw na uhaw niya itong

ininom

.

Hinahagod

ko ang braso niyo habang nakasandal siya sa gilid ko.

Nakapatong

ang ulo niya sa aking balikat. I tried to hum a song to him that my mama used to sing to me whenever I was about to sleep.

Pero napatigil ako nang marinig kong

sumisinghot

ito at naramdaman ang pagtulo ng luha sa balikat ko.

“G-Gusto ko na umuwi.” Bulong niya.

Sa tagal ko rito, siya ang

natatanging

bata na

masiyahin

. Kailanman hindi ko naramdaman maging

mapag-isa

dahil sa kaniya. Hindi siya

nagpapakita

ng

kahinaan

,

maliban

ngayon.

“Gusto ko na umuwi…”

Humihikbi

siya.

I hug him.

I hug him tightly.

“Uuwi din tayo.” Bulong ko.

“Sabay tayo

tatakas

dito ah.“ Sabi niya sa akin at napangiti ako nang

itaas

niya ang

hinliliit

niya na kahit iyon ay

madumi

dumi

rin.

Ngunit

tinanggap

ko iyon at

tinaas

din ang

hinliliit

ko.

“Promise.”

Nang pumasok ulit ang mga nanguha sa amin para bigyan kami ng gummy bears, hindi ko

nilunok

iyon.

Inipit

ko lamang sa ilalim ng dila ko at

nagpanggap

na tulog.

I want to escape. I want to save my friend.

Naramdaman ko ang pagbuhat nila sa katawan ko hanggang sa ihiga nila ako sa parang mesa na gawa sa bakal. I tried not to flinch at the sudden coldness. Tinulak nila ang hinihigaan ko hanggang sa makalabas na kami sa madilim na kwarto. I figured out that we were outside because of the blinding lights.

“We’re on our way to deliver Project

A25

.“ Rinig kong sabi ng isang lalake.

“Be discreet. May

sinasagawang

meeting sa

main hall.“

Naramdaman kong tumigil ang

hinihigaan

ko at tuloy ang pag-uusap ng mga nanguha sa akin. Hindi ko na masyado

pinakinggan

iyon dahil sa wala naman akong maintindihan. Pasimple na lamang ako sumilip sa paligid ko. May nakita akong isang pintuan sa ’di kalayuan, mukhang daanan iyon. Tinignan ko ang mga lalakeng nakamaskara at mukhang

nagtatalo

sila.

I took a deep breath.

For my friend.

Mabilis akong

umikot

mula sa hinihigaan hanggang sa

makababa

ako. Wala akong

sinayang

na oras at tumakbo ako nang mabilis papasok sa pintuan na nakita ko.

“Si

A25

!“

“Gago

habulin

niyo!“

I huffed and sped up my run, my heart pounding in my chest. The sound of footsteps closing in behind me pushed me to go faster, adrenaline surging through my veins. Sa tagal kong hindi masyado

nakakagalaw

, halos

nanibago

ang katawan ko. Kahit nanghihina ay sinubukan ko pa ring bilisan.

My lungs burned, and my muscles screamed in protest, but I couldn’t afford to stop. Tuwing naaalala ko ang kaibigan ko, lalo ko lang

pinag-iigihan

ang

makahanap

ng

lagusan

papalabas sa

impyernong

ito.

Napakunot ang noo ko sa usapan na naririnig ko sa ’di kalayuan.

“Why not?”

“You can’t give me an heir. That’s why.”

Sakto namang may dalawang lalakeng nag-uusap ang lumabas sa

papalikong

daanan. Dahil sa sobrang bilis ay hindi ko na mapigilan ang mga paa ko.

Sakop

din nila ang daanan kaya wala akong nagawa kung hindi ang

mapapikit

at

sumalpok

sa

isa sa mga lalakeng dumaan.

Akala ko pa ay

matutumba

kami pareho. Pero ramdam kong bahagya lang ito napayuko at

sinalo

ako.

Napatingin ako sa likod niya. Isang batang lalake na mukhang hindi

nalalayo

sa edad ko pero hindi ako ganoon

kasigurado

. At itong may yakap sa akin…

Matangkad ito. Parang ilang taon ang

tanda

nito sa akin at alam kong binata ang itsura nito. I got a glimpse when I was running towards him.

“What the—?!” Nanlalaking matang sabi ng lalake sa likod niya.

Walang imik ang kayakap ko. Na siyang

nagpakaba

sa akin habang unti-unti kong naririnig ang mga yapak ng mga

humahabol

sa akin.

Hindi ko alam kung anong meron at kung anong nangyayare, pero napahawak na lang ako nang mahigpit sa binata. Niyakap ko ang bewang nito na parang siya ang

pag-asa

kong makalabas dito. I somehow feel safe as he hug me back.

“H-Help me, please. Help me.”

I gasped and woke up.

Walang pag-aatubiling akong napabangon sa hinihigaan na agad ko ring kinasisi. Napahawak ako sa ulo ko dahil sa sakit at pagkahilo nito.

Now, I feel really sick.

Mainit ang balat ko pero malalamig na pawis ang namumuo sa noo ko. Napapikit pa ako nang mariin bago napatingin sa palagid. Hindi pa gaano nakakagala ang tingin ko ay agad ko na nakita ang isang basong tubig sa tabing lamesa. Muntikan pa iyon matapon dahil sa pagmamadali kong kinuha iyon. I drank it like a parched land absorbing the first drops of rain. Hindi ko na rin masyadong pinansin ang mga natatapon na tubig sa labi ko habang patuloy pa rin ang pag-inom.

Pagkatapos ay taka ko ng tinignan ang paligid. Pansin kong wala kami sa bahay o sa kwarto namin. Parang akong nasa isang hospital?

Bigla kumabog ang puso ko sa kaba at tumayo na ako mula sa hinihigaan. Awtomatiko namang nagbukas ang sliding door ng pinto at tumakbo na ako palabas.

Kahit nanghihina ay sinubukan ko pa ring tumakbo nang mabilis hangga’t sa makakaya ko. Ang tanging nasa isip ko ay makalayo sa lugar na iyon. Ang malamig na hangin ay tila mga karayom na tumutusok sa aking balat, ngunit hindi ko ito inalintana. Patuloy akong tumakbo, hindi pinapansin ang pagod, habang ang paligid ay nagiging malabo dahil sa bilis ng aking mga hakbang.

Sa papalikong daan ay may naririnig akong nag-uusap. Unti-unting bumabagal ang mga takbo ko hanggang sa lumiko ang mga taong iyon. Suminghap ako nang makilala kung sino iyon.

Mabilis akong tumakbo papunta sa kanila. Narinig ata nila ang mga yapak ko kaya napatingin na sila sa direksyon ko.

Humarap ang isa sa kanila at walang pagdadalawang isip akong sinalo ng yakap nang makarating ako sa kinatatayuan niya.

“Honey, what happened? Bakit ka tumatakbo?” Bahagya humiwalay si Mario sa akin para matignan ako nang mabuti. “May masakit ba sayo?”

Hindi ko siya sinagot at tinignan ang taong nasa likod niya.

It’s Eryx.

Nakapamulsa itong nakatingin sa akin.

“Where am I?” Mahinang tanong ko kay Mario.

“One of Eryx’s hospitals.” Maikling sagot niya.

Bago pa man ako makasagot ay bahagya siyang yumuko. He sweeps me off my feet and cradles me in his arms.

“You should rest.” Sabi niya at nagpatuloy na sa paglalakad habang si Eryx ay sumunod na sa likod namin.

“Anong nangyare?” Tanong ko nang makabalik kami sa kwartong pinanggalingan ko. “Huling natandaan ko nasa campus ako…”

Kita kong umigting ang panga niya pero nanatili siyang kalmado hanggang sa maiupo niya ako sa kama.

He holds my hand. “Hero informed me about the news regarding your friend, Rick.” Binitawan niya ako at nakita kong mahigpit nakayukom ang kamay niya. “Nahimatay ka sa kalagitnaan ng pag-aakusa ng mga tao sa’yo. Saktong dumating ako at dito na kita dineretso.”

Unti-unti ako napatango at umiwas ng tingin sa kaniya.

“Inaakusahan nila akong mamamatay tao.” Bulong ko.

“It’s not your fault, Bridge.” Mariin niyang sabi. “None of it is your fault.”

“Pero paano kung ako nga talaga ang habol ng mga taong sumugod sa university?” Tinignan ko siyang nangingilid ang luha sa aking mga mata. “Paano kung sumama na lang talaga ako sa kanila? Mas marami pang maliligtas. Hindi sana mamamatay ang kaibigan namin.”

Hindi siya sumagot. Nanatili ang tingin niya sa akin. Halos manginig ako sa lamig ng mga tingin niya. Ang mala-tsokolate niyang mata ay parang nangingitim dahil sa emosyong nararamdaman niya ngayon. Halos namumuti na ang mga kamay niya sa diin ng pagkakayukom niya rito.

“Mario.” Tawag ni Eryx at dinantay ang kamay niya sa balikat ng asawa ko. “Can you please step outside for a while? Kakausapin ko lang si Bridge tungkol sa kalagayan niya.”

Ilang saglit pa siya tumitig bago napabuntong hininga at lumapit sa akin. Napapikit ako nang bigyan niya ng halik ang noo ko.

Tinapik siya ni Eryx. “Calm yourself.”

Mario scoffed and just nod. Wala na itong sali-salitang lumabas.

Hinila ni Eryx ang upuan papunta sa tabi ng kama ko at doon umupo. “How’re you feeling?”

“Parang nilalagnat ata ako.” Maikling sagot ko habang humihinahon.

Tumango siya. “I checked your temperature earlier, and it’s above normal. Do you feel any pain right now? Your abdomen?”

Napahawak ako sa bandang tiyan ko. “Medyo humihilab.”

May kinuha siyang notebook sa lamesa at namukhaan ko naman agad iyon nang iharap niya sa akin. It’s my food track diary.

“I’m glad that you followed my advice. You duly noted every food and how you feel about it. But it’s not leading us to any concrete answers.”

“Akala ko kahit papaano makakatulong ’to para malaman natin kung ano ang nagpapalala sa condition ko.” Sabi ko, halatang nawawalan na ng pagod na.

“Maybe it’s about time to try another approach.” Makahulugang sabi nito.

“The tests?”

“Yes. Blood work lang, Bridge. Pagkatapos ay pwede ka ng umuwi sa inyo at hintayin niyo na lang na ihatid ko sa inyo ang resulta. Alam kong hindi ka komportable dito.”

Napalunok ako at tumango.

Tumayo siya at inayos ang upuan tsaka muling nilapag ang notebook sa mesa. Lumapit siya sa water dispenser na nasa gilid at pinuno ang isang baso ng malamig na tubig. Inabot niya iyon sa akin kasama ang isang gamot para sa lagnat, na siyang ikinapasalamat ko.

Pinanood niya akong ininom iyon. Nang maubos ay kinuha niya ang baso at nilagay sa lamesa.

Nang bumagsak ang katahimikan sa kwarto, pakiramdam ko’y bigla akong kinain ng hangin. Matalik siyang kaibigan ni Mario, pero hindi ko pa rin maiwasang kabahan kapag nandiyan siya lalo na kapag kami lang dalawa. He’s a complete opposite of Theus that’s for sure. Paano kaya niya ito napapakisamahan?

Nawala ang pag-likot ng isip ko nang marinig ko itong bumuntong hininga at tumingin muli sa direksyon ko.

“Hindi mo kailangan sisihin ang sarili mo sa mga bagay na hindi mo kayang kontrolin.” Sabi niya.

Bahagyang umawang ang bibig ko doon dahil sa pagkabigla.

“It’s not your fault that you thought of yourself first. Kahit sino, iyon ang unang gagawin kapag nasa delikadong sitwasyon, ang iligtas ang sarili. You’ve been through hell, and it’s not selfish to avoid hell once again.”

I don’t know if he’s comforting me because the iciness of his blue eyes tells me the opposite. Pero kahit papaano ay medyo nagpagaan naman iyon ng damdamin ko.

“Kaya huwag mong inisin ang asawa mo. Kung siya lang ang masusunod ay pinabomba na niya iyang university, kahit alma mater niya pa iyon.” Napakrus siya sa kaniyang dibdib. “If I were in his shoes, I’d do the same.”

Napalunok naman ako doon. “Hindi naman niya siguro gagawin, ’di ba?”

Napairap ito. “Hindi mo raw magugustuhan iyon. Syempre hindi niya gagawin.”

Napahinga naman ako nang maluwag doon. Pero agad bumalik ang tingin ko sa kaniya nang marinig ko siyang tumawa nang mahina.

“I can’t believe that I’ll witness Mario being whipped for someone.” Ngumisi nito. “Sa mas bata pa sa kaniya ng sampung taon.”

Sinimangutan ko naman siya. “Nang-aasar ka ba?”

Umiling siya. “It fascinates me.”

May inabot siya sa bulsa niya sabay labas ng kaniyang cellphone.

“Noong inatake ang Oxe university, isa ako sa mga umasikaso ng retrieval ng mga namatay na estudyante.”

Kumunot ang noo ko dahil sa sobrang chill niya iyon sinabi. Na parang bang napakagaan lang nito sa mga kamay niya. Aakalaing normal lang itong trabaho.

Well, I think it is normal for him.

“It means I’m also the one who retrieves your friend’s body.” Sabay tingin sa akin.

“Saan mo naman iyon dinadala?”

He was a Niklaus. A mafia heir to be exact. Kahit na wala na siyang koneksyon sa pamilya o clan niya, old habits die ika nga.

“I own a lot of hospitals, Bridge. Iniisip mo ba na ibebenta o pageeksperimentuhan ko ang mga katawan nila?” Taas kilay niyang tanong sa akin.

Napatikom naman ako ng bibig doon at nagkibit-balikat na lamang.

He sighs. “Lahat ng estudyanteng namatay noong gabing iyon ay namatay dahil sa tama ng bala.” Sabay marahang winagayway niya sa akin ang phone. “Pero itong kaibigan mo, namatay siya dahil sa bugbog.”

Nanlaki ang mga mata ko doon. Napalunok ako nang malalim, naghahanap ng tamang salita na makakapagpaliwanag sa sakit at pangamba na bumabalot sa puso ko.

“Dahil sa bugbog?” Halos pumiyok ang boses ko, hindi makapaniwala sa narinig.

Tumango at inabot ang phone sa akin. “Do you want to see?”

Napatingin ako doon. Hindi ko alam kung dapat ko ba tignan iyon. But my curiosity got the better of me. Nanginginig kong inabot ang cellphone at tinignan ang litrato ng kaibigan ko.

Ilang ulit ako napapalunok para ibsan ang sakit at takot na nararamdaman nang makita ang itsura ni Rick. Hindi ko na siya halos makilala. Ang kaniyang mukha ay puno ng pasa na may lila at asul, at may mga bahid ng dugo sa pisngi at labi. Namumula at namamaga ang kanyang mga mata, parang sumisigaw ng matinding sakit, ngunit hindi na siya humihinga. Halos hindi na makita ang totoong kulay ng balat niya dahil nababalot siya ng sugat at pasa.

“Imposible na ang mga taong sumugod sa inyo ang pumatay sa kaniya. They’re looking for something or someone, that’s for sure, and it seems like they need to kill anyone in their way instantly.”

Agad ko na iyon binalik kay Eryx. Napahawak ako sa dibdib at hindi na mapigilan ang mga luha ko na bumagsak.

“Someone else killed him, Bridge.” Sabi ni Eryx habang tinatago na ang phone sa bulsa. “Kahit na ibigay mo pa ang sarili mo noong gabing iyon, mamamatay at mamamatay pa rin ang kaibigan mo.”

Matapos ang pag-uusap namin, magdamag na lang akong nakahilata sa kama no’n. Binisita ulit ako ni Hero at Claudia. Pero hindi ko sila nagawang harapin dahil sa sobrang pagod ng katawan at utak ko.

Nang makuhanan na ako ng dugo ay pinauwi na rin kami agad ni Eryx. Sinabihan niya lang si Mario tungkol sa kalagayan ko at gumayak na kami.

Hindi man ako iniimikan ni Mario, nanatili namang nakahawak ang kamay niya sa akin. Hanggang sa makauwi kami ay nakaalalay siya sa bawat lakad ko. Kita kong kunot pa rin ang noo niya at halatang naiinis o nagtatampo sa akin.

Pagkahiga ko sa kama ay iniwan na niya agad ako at lumabas na ito ng kwarto. Dati kapag ganoon ay natatawa lang ako dahil cute ito magtampo. Pero ewan ko bakit nagiging emosyonal ako ngayon. Imbes na matawa, naiiyak ako?

Bahala nga siya diyan. Alam niyang nagluluksa ako, tatampo tampo siya diyan.

Nagtalukbong na lang ako ng kunot hanggang sa kinain na lang ako ng kaantukan.

Nagising ako nang marinig kong nagriring ang cellphone ko. I groggily sat up, trying to figure out who would be calling right now. Kumunot ang noo ko nang makita ang pangalan ng asawa ko.

Bumuntong hininga ako at sinagot iyon.

“Hello?”

“Bumaba ka. Kakain na tayo.”

Sabay binaba na ang tawag. Napanguso naman ako doon at iniirapan ang pangalan ni Mario sa screen. Kahit na nagsusungit ako, mabigat pa rin ang pakiramdam ko dahil sa trato ni Mario sa akin. Ugh, kailan pa ako naging ganito?

Gusto ko man taasan ang pride ko at ituloy na lang ang tulog ko, hindi ko rin nagawa dahil sa kumakalam na rin ang tiyan ko. Kaya nang matapos ako maghilamos at nagpalit ng damit ay lumabas na ako sa kwarto.

Kinukusot-kusot ko pa ang mga mata ko para tuluyang magising. Napatigil ako sa mismong hagdanan nang mapansin kong may nakakalat na mga talulot ng rosas doon. Kuryoso akong bumaba at sinusundan iyon ng tingin.

Nang makababa ako ay nakapatay ang ilaw at tanging mga mamahaling kandila ang nakakalat sa paligid hanggang sa makarating ako sa dining area.

My heart skipped a beat as I saw Mario sitting at the dining table. The table before us was adorned with delicate flowers, candles, and food. May marahan na ngiti na naglalaro sa kaniyang labi habang ang mga kandila ay nagbibigay ng mahinahong liwanag sa paligid. Puno ng romansa ang dining area na tila nasa isang mamahaling restaurant kami ngayon.

Hindi ko alam kung bakit, pero nagsipagtuluan na lang bigla ang mga luha ko. Parang akong tangang umiiyak sa mababaw na dahilan.

Agad namang tumayo si Mario sa kinauupuan at nagulat sa reaksyon ko. Napatakip ako ng mukha habang naglakad siya papalapit sa akin.

“Hey, hindi mo nagustuhan?”

Nang tignan ko siya ay nakakunot ang noo niya na parang nag-aalala siya.

“Nagustuhan.” Pabulong kong sagot.

“Bakit ka pala umiiyak?”

Umiling ako. “Hindi ko rin alam.”

Ang tanga ko talaga tignan ngayon. Hindi ko alam kung bakit ang dali kong maging emosyonal ngayon. Siguro dahil sa dami ng nangyare kaya ako nagkakaganito. Dagdag pa ang hindi maintindihang kalagayan ko.

Pinunasan naman niya ang pisnge ko na puno ng luha. “Tara, kain na tayo.”

Hinila na niya ang kamay ko papalapit sa mesa. Nang makaupo ako ay kahit papaano gumaan gaan ang bigat ng damdamin ko nang makita ko ang mga pagkaing nakahain.

“Honey and cheese!” Masayang turo ko sa isa sa mga pagkaing nakahain.

Natawa naman doon si Mario at pinaghain na ako ng mga iba pang putahe. Samantalang ako ay agad na nilamutak ang cheese at sinasawsaw iyon sa honey.

“Eat this first.” Suway niya nang makita ang ginagawa ko.

I shrug a shoulder and follow him. Kinuha ko ang platong nilagyan niya ng kanin at ulam. Halos mapasayaw ako sa bawat subo ko ng pagkain. Ito ’yong mga pagkain na kinakahiligan ko nitong mga nakaraang araw.

It’s odd, I don’t usually eat foods that are too sweet or too salty. But I somehow enjoy them now. Lalo na kapag sinasawsaw ang maalat sa matamis? I don’t know but it seems addicting.

Nang matapos kami kumain ay nasa hardin na kami. Magkatabi kami sa duyan ngayon. Umiinom siya ng wine, habang ako ay kumakain pa rin ng cheese at honey. Noon, hindi naman ako tumatanggi sa mga alak. Pero ngayon, parang ako nasusuka kapag nilapit ko iyon sa ilong ko.

Tahimik lang kami habang pinapanood ang mahinang pagsayaw ng mga halaman sa hangin. Tantsa kong kalmado na ang katabi ko dahil mas relax na ang mukha nito.

“I’m sorry.” Panimula niya. “Medyo hindi lang maganda ang mood ko kanina.”

I sigh and put my food down. Napahiga ako sa duyan at marahang hinila ang damit niya. Agad naman niya nakuha ang yaya ko at binaba na rin ang baso niya tsaka humiga sa tabi ko. Awtomatiko akong nabalot ng kaniya makikisig na braso. Napahinga ako nang maluwag nang maamoy siya, pero lumukot ang mukha ko.

“Nanigarilyo ka?” Tanong ko.

“Kanina. Bakit?”

“Ang baho mo.”

Siya naman ang kumunot ang noo. “My sweet, matagal na ako naninigarilyo, ni minsan hindi ka nagreklamo sa amoy na ’yon.”

Inismiran ko ito. “Ang baho.”

Bumuntong hininga siya at tumayo sa kinahihigaan. Kumakamot ulo itong pumasok sa bahay. Malulungkot na sana ako dahil akala ko nainis na naman ito sa akin pero lumabas siyang wala ng suot na t-shirt.

Humiga ulit ito at namula ang pisnge ko nang maihiga ako sa hubad niyang itaas. But I kind of relaxed when I didn’t smell any hint of cigarettes. Mukhang nagspray ito ng breath spray at pabango.

Parehas na kami ngayon nakatingin sa langit habang nakaunan ako sa braso niya.

“I’m sorry din.” Ramdam kong napatingin siya sa akin. “Alam kong nasaktan kita sa sinabi ko. I’m sorry for being insensitive.”

Rinig ko napabuntong hininga ito. “Hindi mo alam ’yong pakiramdam ko na makita kang pinagkakaguluhan ng mga tao. Nahimatay ka na lahat-lahat at nakasandal ka na lamang kay Hero, pero tuloy pa rin sila…”

Napatingin ako sa kaniya at bumabalik na naman ang apoy sa kaniyang mga tingin.

“I want to kill them all.” He whispered. “I want to kill all of them.”

Humawak siya sa mukha ko at tinitigan nang mabuti. As his grip on my face tightened, a dangerous glint sparked in his eyes, revealing a side of him that I had never witnessed before.

“Mario.”

“I want to protect you, to shield you from all this cruelty and pain.” He murmured. “That’s why I distance myself earlier. Nakikita pa lang kitang nangingilid ang luha pakiramdam ko ay hindi ko na mapipigilan ang sarili ko na patayin lahat ng nanakit sa’yo. Lahat ng tao sa university na iyon.”

Siniksik niya ang kaniyang mukha sa leeg ko at tuluyan akong niyakap nang mahigpit.

“Just say the word, Bridge.” I felt his hot breath on my neck. “I’ll take care of it. I’ll make sure you’re happy again and free from judgment.”

“Hindi mo sila pwedeng patayin.” Bulong ko. “Naging kaibigan ko pa rin sila, at tsaka marami ka makakalaban kapag ginawa mo iyon.”

He chuckled humorlessly. “I would even burn the world for you, my sweet.”

He leans back and looks at me, his eyes dark and intense. The weight of his words presses down on me, a mix of fear and a strange comfort washing over me.

“We can watch this world fall into ruins and ashes. I don’t fucking care, Bridge. As long as you’re no longer crying, my heart will be content as well.”

Ang mga labi ko ay nanginginig habang pinipilit kong pigilan ang pag-iyak. Bawat paghinga ay mabigat, parang hirap na hirap.

Umiling ako. “Ayaw ko ng gano’n.” Tinignan ko siya sa mata, puno ng pagmamakaawa. “I know you would kill for me, but…” Napahinga ako nang malalim. “…would you take care of yourself for me instead?”

Kita ko ang gulat sa kaniya. He was surely taken aback and didn’t expect it.

“Natatakot ako.” I confessed. “Na baka sa susunod ay ikaw naman ang mawala. Ikaw naman ang madamay. Sa tingin ko kapag nangyare ’yon, hindi ko kakayanin. I don’t need the world to crumble down. You are my world, so please, hon, be safe for me.”

Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso niya sa kaniyang dibdib sa ilalim ng aking kamay. Lumambot ang ekspresyon niya at imbes na magsalita, lumapit siya at siniil ang labi ko ng halik.

Mabagal ang halik na iyon. Lumalandas ang mga luha ko sa pagitan ng aming mga labi kaya nalalasahan namin ang lungkot at pagod ko.

He is trying his best to comfort me after that. Hindi na niya binanggit ang kung ano pa mang nangyare at nanatili lang nakayakap sa akin.

Halos nakukuha ko na ulit ang antok ko dahil sa marahang paghagod niya sa likod ko. Pero agad din ako nakabawi nang marinig kong magring ang cellphone niya.

Agad niya sinagot iyon at hinayaan niyang naka-loudspeaker.

“I have the results. Pumunta na ulit kayo dito.” Rinig kong imporma sa amin ni Eryx.

“My husband is tired. Hindi ba pwede bukas na lang?” Sagot ni Mario.

“No. I need him here. Right now.”

Sabay binaba na ang tawag. Kita kong naiinis ulit si Mario pero hinalikan ko lang ang pisnge nito at niyaya na siya pumunta doon.

Habang nasa byahe ay hindi ko maiwasang mag-alala. Pakiramdam ko ay namamawis ng malamig ang mga palad ko. Lalo pang nagpakaba sa akin ang minu-minutong pagtawag ni Eryx. Na parang bang kailangan na kailangan niya na ibalita sa amin ang resulta.

Nang makarating kami doon ay bahagya ako nagulat na makitang nandoon pa rin si Claudia.

“What are you doing here?” Tanong ni Mario sa kaniya nang makipag-beso ito sa kaniya.

Lumapit sa akin si Claudia at imbes na sungitan ako o kung ano, bigla lang ako niyakap nito. For once, parang nag-aalala rin siya sa akin.

“Tara na sa loob.” Utos sa amin ni Eryx kaya nagsipag-sunuran naman kami sa kaniya.

Pinaupo ako nito sa kama. Tumabi naman sa akin si Mario habang si Claudia ay nasa bandang likod ni Eryx. Propesyonal pa rin ang mukha ng kaibigan ng asawa ko, habang kami ay kinakabahan sa kung ano nga ba ang resulta na nakuha nila sa dugo ko.

Eryx gave us a folder. May tatak ng Maeve’s Clan doon. “Ito ’yong result na galing kela Ms. Claudia Maeve noong mag-fiance pa lang kayo. The results of the x-rays and blood work that time are within normal parameters, with no abnormalities detected.”

May inabot ulit itong folder na pangalan naman ni Eryx ang nandoon. “And this is the result of your blood work in our lab.”

Kumunot ang noo ko at nalilito siyang tinignan nang mabasa ko ang resulta.

“W-Wait.”

Nanlalaki rin ang mata ni Mario. “Did you—”

“I triple check it. Same results.” Pagputol sa kaniya ni Eryx.

Parang biglang huminto ang oras. Ang mga titik at imahe sa pahina ay parang lumalabo sa paningin ko. Bumibilis ang pintig ng puso mo at hindi makapaniwala sa nababasa ngayon.

It’s impossible.

This is just impossible.

“The blood work showed some unexpected hormone levels, specifically elevated levels of hCG, which is typically associated with…”

“Pregnancy…” I whispered. “But that doesn’t make sense, right?”

Sinubukan kong tawanan ang sitwasyon pero halata doon na kinakabahan ako.

“Lalake ako.” I firmly said. “Ano ba? Hindi ako pwedeng mabuntis!”

“Bridge.” Eryx called.

Umalalay agad sa akin si Mario nang makita niyang nanghihina ako.

“Naaalala mo ’yong nakidnap ka noon?” Humakbang papalapit si Claudia at pasimpleng sumulyap sa gawi ni Eryx. “Baka ito ’yong eksperimentong ginawa ng mga nanguha sa’yo noon.”

“To make a man pregnant? Are they fucking delusional?!” Nalilito kong sabi.

“Kaya kita tinawag para maisagawa ang ultrasound. Para makasigurado tayo.”

Napalunok naman ako. Dahil sa gusto ko na lang na matapos ito ay tumango ako kay Eryx. Agad niya hinanda ang machine na gagamitin. Inalalayan naman ako nila Claudia at Mario na humiga.

“B-Baka nagkamali lang siya.” Tinignan ko si Mario. “’Di ba?”

Mukhang siya ay hindi rin sigurado sa nangyayare. Nanatili pa rin siyang kalmado at hinalikan na lamang ang noo ko.“Everything will be fine, honey.”

Napakapit ako nang mahigpit sa kaniya nang lagyan ni Eryx ng gel ang tiyan ko. Ang bawat paghinga ko ay puno ng kaba, ang bawat pag-ikot ng oras ay tila napakahaba. Napapalibutan kami ng nerbiyos at tensyon. Bawat munting ingay ay tila lalo pang nagpapalala sa kabang nararamdaman namin.

Lahat kami ay nakatingin sa monitor ng ultrasound. The soft hum of the machine filled the room, a steady rhythm that seemed to echo the nervous beating of our hearts. As the image slowly came into focus, a collective hush fell over the room.

Claudia gasp and point at the screen. “T-Theres two fetal heartbeats.”

Halos mamuti na ang kamay ko sa higpit ng pagkahawak ko kay Mario sa nakikita ko ngayon.

As the ultrasound wand glided over my belly, two tiny shapes appeared on the screen, two blinking spots of life.

Seryosong tumingin si Eryx sa amin ni Mario.

“You are pregnant, Bridge.”

Chapter Forty-Three

“You are pregnant, Bridge.”

No.

It can’t be.

“You’re almost 6 weeks pregnant to be exact.” Then Eryx looks at Mario knowingly.

Tinignan ko ang asawa ko. Nakaawang ang bibig nito at tulalang nakatingin sa monitor. Alam kong gulat ito sa mga nangyayare pero bukod doon hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya.

Natatakot ako.

Halos mabingi ako sa bilis ng tibok ng puso ko. Ramdam ko ang malamig na pawis na dumadaloy sa aking noo. Naging mababaw ang paghinga ko, para bang kinakapos ako ng hangin. Sinubukan kong magsalita para tanungin si Eryx, ngunit nanginginig ang boses ko at hindi ako makapagsalita.

“Bridge, breathe.” Rinig kong sabi ni Mario habang nakahawak na siya sa magkabilang pisnge ko. “Breathe.”

I can’t concentrate. Tila hindi ko na makita ang itsura ni Mario dahil sa naiipong luha at paglabo ng mga mata ko.

“Bridge.” Tinatapik-tapik niya ang pisnge ko. “Breathe slowly, honey. C’mon, please.”

Nangangatog akong napahawak sa kamay niya at napapikit habang sinusunod ang sinasabi niya. Pakiramdam ko kapag hindi ko siya sinunod ay hihimatayin na naman ako dahil nangingitim na ang paningin ko.

“Breathe.” He said slowly.

Pati siya ay humihinga nang malalim. He encouraged me to follow his lead, which I did.

“That’s it, honey.” He continued, his voice steady and reassuring.

“Kuya Mario, we can get him some meds to calm him down.” Rinig kong suhestiyon ni Claudia.

I could feel my heartbeat slowing down as I matched his rhythm, each breath grounding me a little more. Unti-unti nawawala ang panginginig ng buong katawan ko. Mas kumalma ang isipan ko. Sa bawat magkakasunod na hininga, unti-unting lumuluwag ang tensyon sa aking mga kalamnan.

“Hindi na kailangan.” Sagot niya. “Pwedeng iwan niyo na muna kami?”

Narinig ko ang marahang yapak ng mga kasama namin papalabas ng silid. Minulat ko ang mga mata ko at malinaw ko na siyang nakita. Umupo na ako nang tuluyan at bahagya akong lumayo sa hawak niya. I sniff and wipe my own tears.

Pansin kong kumuha si Mario ng tissue sa mesa at tinulungan akong punasan ang gel sa tiyan ko. Nang tignan ko ang ultrasound machine, nakapatay na ito. Sumandal ako sa headboard ng kama at tulalang napahawak sa tiyan.

“I’m pregnant?” I whispered.

Halos mapangiwi ako sa aking sarili. It doesn’t sound right. I’m a man biologically. Paano ako mabubuntis?

Nagsipagbagsakan sa akin ang araw na nakidnap ako noong limang taong gulang pa lang ako. Lahat ng paghihirap namin ng mga kasama ko sa tatlong taon na iyon ay nagiging sariwa sa isipan ko.

Ito ba ’yong eksperimentong ginagawa nila sa amin?

Nalukot ang mukha ko sa pagkadisgusto sa sarili. Ni hindi ko na napapansin humihigpit ang hawak ko sa aking tiyan.

“Bridge.”

Napatigil ako sa ginagawa nang hawakan ni Mario ang pulsuhan ko.

“You’re hurting yourself.”

Doon ko lang naramdaman na halos bumabaon na ang mga kuko ko sa aking balat. Napalunok na lamang ako at tinaas ang mga tuhod. Niyakap ko iyon para hindi na masyadong pansinin ang tiyan ko. Tuluyang umusog si Mario sa kinauupuan para magkaharap kami.

Hindi ako makatingin sa kaniya. Pakiramdam ko ay hindi ko dapat siya tignan. Wala akong karapatang tignan siya.

“I’m a freak.” Nanghihina kong sabi.

“Human, my sweet. You’re human.”

“Hindi.” Mapakla akong natawa. “Tao? Lalake ako na buntis, paanong naging tao ’yon? I’m more like a broken human.”

“More like my husband.” He cups my chin and makes me look at him. “My beautiful sweet husband.”

“I’m damaged, Mario.”

“Still perfect for me.”

My heart swelled with emotions as tears welled up in my eyes, threatening to spill over again.

Umiling ako at pinipilit na iiwas ang tingin sa kaniya. Hindi naman niya ako hinahayaan.

“Paano mo nasasabi ’yan? I’m far from being perfect. Abnormal ito. Abnormal ako.”

Magsasalita na sana ulit siya pero agad iyon hindi natuloy dahil sa mga sunod kong sinabi.

“I want to terminate the pregnancy.”

“Ano?”

“A-Ayaw ko nito, Mario.”

Doon ko na siya tinignan nang mariin. Pansin ko ang pagtutol niya base sa ekspresyon niya. Pero nanatili siyang kalmado at sinusubukan akong intindihin.

“Pwede ko bang malaman kung bakit?” Halos namumula na rin ang mata niya, parang pinipigilan niya rin ilabas ang kaniyang mga luha.

Huminga ako nang malalim. “Natatakot ako.”

Nang hindi siya magsalita ay nagpatuloy ako.

“Natatakot ako na baka hindi ko magampanan ang mga responsibilidad ko para sa kanila. I’m too fucked up right now. My mind is currently in chaos. Ngayon pa lang ay nalilito na ako sa mga nangyayare sa akin, tapos magkakaanak ako? It’s selfish, Mario. Hindi ko alam kung kakayanin ko. Hindi ko alam kung magiging mabuting ama ako sa kanila.”

“I’m their father too, Bridge.”

“Alam nating pareho na hindi tayo handa sa ganito. Nasa magulong mundo tayo, bringing them here would be disastrous. Paano kung bumalik ang mga taong nanguha sa akin noon? I…” Awtomatiko akong napahawak sa tiyan ko. “…I don’t want them to get hurt either.”

“But do you want to keep them?” Mario asked gently, his eyes searching mine for an answer. “Selfish na kung selfish, Bridge. Do you want to keep our children?”

Napatingin ako sa sariling tiyan at naalala ang dalawang buhay na nakita ko sa monitor kanina. Natakpan ang kamay ko nang balutin iyon ng kamay ni Mario.

“You’re not alone in this.” He said softly, squeezing my hand gently. “We’ll figure it out together. Hindi natin kailangang harapin ang lahat ng ito mag-isa.”

“Pero nakita ko sa mga mata mo dati na ayaw mo pa. Na hindi ka pa handa.” Balik tingin ko sa kaniya.

He smiles. “Kung ano ang gusto mo, iyon ang susundin ko. Sabi ko naman sa’yo ’di ba? Alipin mo ako. Whatever you say, goes.”

“Paano mo ako matatanggap nang ganito? Magpapaalipin ka sa isang katulad ko?”

“Kahit ano pa mabawas o dumagdag sa’yo, tanggap kita. I want you to know that I am certain of you and you can be certain of that.”

“Mario…”

“These little ones are from you, from us. And I love you. Lagi kong sinasabi sa’yo na proprotektahan kita. I will do the same with our babies, Bridge. Wala ka dapat ikatakot, nandito ako. Hindi ko kayo hahayaan. Hindi kita iiwan.”

More tears streamed down my face. Unti-unti akong tumango hanggang sa naging paulit-ulit na iyon.

“I want to keep them. I love them already.” Tuluyan akong humagulhol.

Tumabi na siya sa akin at kinulong ako ng mainit na yakap.

“You’ll be great, Bridge. Magiging mabuti kang ama sa kanila.” Bulong nito sa akin habang hinahalikan ang basa kong pisnge.

Lalo akong umiyak. “U-Uminon ako ng alak no’ng nakaraang Linggo. I’m a bad parent already.”

Narinig ko naman ang mahinang paghalakhak ni Mario at niyakap lamang ako nang mahigpit.

“Papatignan natin ulit sila kay Eryx, okay?” Sabay marahan niya akong hinalikan sa aking labi.

Nang humiwalay siya ay may malawak na ngiti sa mukha niya.

“I’m going to be a father!” Masayang sabi nito.

Hindi ko na rin maiwasan ang mapangiti at matawa sa reaksyon niya. Parang akong sira na tumatawa habang lumuluha. Mas lalo akong humalakhak nang paulanan niya ako ng halik sa aking mukha.

“You’re a miracle, Bridge. My miracle.”

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“The twins are perfectly healthy.” Magandang pagbalita sa amin ni Eryx nang magpa-ultrasound ulit kami.

This time, mas handa na kami harapin ang kondisyon ko. Kinakabahan man, mas namumutawi pa rin ang saya sa aming mga puso.

Napahinga naman ako nang maluwag doon.

“They look good. Wala kayo dapat ikabahala sa kanila.” Dagdag niya.

“See, honey? You’re already doing great.” Mario murmured.

Pagkatapos ay binigyan na kami ng mga payo ni Eryx tungkol sa kalagayan ko. Nagreseta rin siya ng mga vitamins na itetake ko. Natutuwa pa nga ako kay Mario dahil talagang attentive siya sa mga pinagsasasabi ni Eryx. Siya na nga rin kumuha ng nireseta sa amin at siya na raw bahalang kumuha nito. Sinabihan din niya kami ng mga bawal sa akin na siyang tinatak ko sa utak ko. I’m still a bit terrified that I drank and party while I’m pregnant. Ngayong alam ko nang may dinadala ako, gusto ko mag-ingat.

“Now we’re done with those.” Pinagsiklop niya ang kaniyang kamay sa mesa ng office niya. “Mayroon ako dapat pang i-discuss sa inyo.”

Napahawak naman ako kay Mario.

“Based on our findings, it seems that you possess a rare genetic mutation.”

“Ano?” Lito kong tanong.

“It’s a mutation that may manifest as a variation in the DNA sequence that is not commonly found in the general population.” Pagpapaliwanag niya.

Bumuntong hininga siya at tinignan ako nang mabuti.

“Hindi ba’t nabanggit ko noon na mapili ang mga taong nanguha sa’yo? Hindi sila basta-basta nangunguha ng mga batang pakalat-kalat sa paligid. They’re very specific.”

“At sa tingin mo ito ’yong dahilan kung bakit isa ako sa mga kinuha nila?” Tanong ko. “Kaya ba nila ako pinag-eksperimentuhan?”

Tumango naman siya. “I do believe so. It makes you an ideal candidate for their experiment.”

Napasandal ako sa kinauupuan ko. “Natatandaan ko noon na nararanasan ng mga batang kasama ko ang nararanasan ko nitong mga nakaraang araw.” I look at him, mortified. “Buntis na rin sila no’n?”

Umiling siya. “I don’t think so. Dahil kung ganoon nga ang nangyare, edi sana kalat na sa buong madla iyon noon pa. Besides, masyado pa kayong bata noon. Kaya sa tingin ko ay nagbabago lang ang katawan nila. Katulad ng nararamdaman mo, your body is changing. Right now it’s more like preparing for your babies.”

Kumunot ang noo ko. “Pero bakit wala naman akong nararamdaman na pagbabago noon?”

“Kahit saang eksperimento, iba’t iba ang magiging reaksyon sa bawat subject.” He tilt his head and examine me with his eyes. “Looks like the day you had sex with this guy triggered it.” Hayag niya sa katabi ko.

Napatikom ako ng bibig at ramdam ko ang pagragasa ng dugo sa mukha ko. Rinig kong natawa nang mahina si Mario kaya siniko ko ito at sinamaan ng tingin. He just gave me a sly grin in return.

“Bridge, tandaan mo na hindi normal pregnancy ang mararanasan mo. Kaya asahan mo na doble ang magiging paghihirap na mararanasan mo. But I will try my best to lessen the pain. Mas advance ang technologies at medicines sa mga hospitals ko, kaya you can assure that you’re in good hands.”

I’m quite hesitant. Pero tinapik ni Mario ang kamay ko kaya napatingin ako sa kaniya. Nangungusap ang mga mata niya, na parang pinapaalala sa akin ang mga napag-usapan namin.

Tumango ako kay Eryx. Kahit hindi ko pa ito masyado pinagkakatiwalaan, may tiwala naman ako sa asawa ko. Kung sa tingin niya ang kaibigan niyang ito ang makakatulong sa amin, then I will also believe that.

“Considering your unique physiology and the potential risks, carrying the pregnancy to full term may not be safe for you. Mayroon kaming mga advance technologies para tulungan ka sa pagbubuntis mo.” Dagdag ni Eryx.

“What can you recommend?” Tanong ni Mario.

“At four months of pregnancy, we will perform a cesarean section to safely deliver the twins. Pagkatapos ay ililipat namin sila sa aming neonatal development unit. Tapos ay doon natin mas matututukan ang pagdevelop nila sa advanced baby development incubator.”

“Ligtas ba iyon para sa kanila?” Pag-aalinlangan kong tanong.

“We’ve used it many times for premature babies delivered in our hospital. I’m confident that it’s safe.” Taas kilay niyang sagot.

Mukhang mataas naman ang kompiyansa niya, si Mario ay ganoon din. Kahit papaano ang napanatag naman ako doon.

“Sa ngayon ay huwag niyo muna ito masyadong ipagkalat. Pwede niyo sabihan ang mga taong pinagkakatiwalaan niyo, for support. I also suggest that you postpone your studies. Para iwas sa stress at masyadong kritikal ang kalagayan mo.”

After that, we made our way to a private room. Kailangan ko raw muna manatili rito ng ilang araw para makapagsagawa pa ng ilang tests. Gustuhin ko mang umuwi na lang, iniisip ko naman ang kapakanan ng mga anak namin. Mas okay nang sigurado kaming ligtas nga sila bago kami umalis dito.

“Ako na bahala sa university. Huwag mo na masyadong isipin pa iyon at magpahinga ka na.” Sabi ni Mario nang makahiga na kami.

Bumuntong hininga ako at napayakap sa kaniya. “Mukhang hindi rin naman ako makakatapak pa doon.”

“Don’t think about it, honey.”

“Sa tingin mo sino kaya ang pumatay kay Rick? Mabait naman siya, masiyahin din. Hindi naman siya ’yong tipong nakikipag-away basta-basta.”

Mario kisses my forehead. “We’re working on it, honey.”

Tinignan ko ito. “Talaga?”

“Ako na ang bahala.” Nilapat niya ang kaniyang kamay sa tiyan ko. “Just take care of yourself and our twins.”

Nang makauwi na kami sa amin, agad namin binalita ang pagbubuntis ko kay Manang Iya at Hero.

Magaan iyon tinanggap ni Manang Iya at naging masaya para sa amin. Naging doble ang pagiging maasikaso niya simula ng araw na iyon. Talagang lahat ng gusto kong pagkain ay niluluto niya. Siya nga rin minsan nagpapaalala sa akin na inumin ang mga vitamins ko.

Habang ang kaibigan ko…

“GAGO?!”

Nanlalaki ang mata niya nang masabi ko na sa kaniya lahat. Kita kong napairap si Claudia sa tabi. Magkasama na naman silang bumisita sa akin ngayon.

Sumimangot ako. “Ang dami kong sinabi, minura mo lang ako?”

Nakanganga pa rin siya at tumabi sa akin. Napakunot ako ng noo ng ilapat niya ang kamay sa tiyan ko.

“Gago ka, binuntis ka ba talaga ni lord Mario?” Gulat pa rin niyang tanong. “Bakit wala pang sumisipa?”

“Kung ikaw kaya sipain ko.” Sabat ni Claudia sa gilid. “Bobo-bobohan lang? Wala pa ngang dalawang buwan ’yan.”

Napanguso naman si Hero. “Nagbibiro lang eh.” Sabay bitaw na sa akin. “Galing din ng asawa mo noh? First time niyo pero naka-points agad.”

Hinampas ko ito ng unan na siyang ikinahalakhak niya.

“Makamandag pala kumaldag si lord Mario. Kambal agad.” Natatawa niyang sabi.

Umaapoy na ang mukha ko sa pamumula, talagang hindi pa rin siya tumitigil. Kita kong lumapit si Claudia at binatukan si Hero. Napa-‘aray’ naman ang isa at tumigil sa kakatawa.

“Huwag mong asarin. Sensitive siya.” Naiinis na sermon niya kay Hero.

Tinaasan naman siya ng kilay nito. “Kailan ka pa naging protective kay Bridge?”

Si Claudia naman ang namula. Umismid siya bago sumagot. “Syempre dala-dala niya mga pamangkin ko. Kaya kapag sumama ang loob niyan, ikaw ang tatamaan sa akin.” Pagtataray nito.

“Hala paano ’yan? Matagal na akong may tama sa’yo.”

Ako naman ang natawa sa sagot ni Hero habang si Claudia ay nagiging kamatis na ang mukha.

“Congratulations!”

Nanlaki ang mga mata ko nang madatnan ko ang maraming tao sa sala nang magising ako.

Sila Cypher at Elli ay nandoon, kasama rin nila ang anak nilang si Caius. Kahit ang kapatid na batang babae ni Cypher na si Cyrene ay nandoon din. Sila Theus at Tobby ay katabi naman nila Hero at Claudia.

Mabilis akong bumaba ng hagdan habang nakasunod naman sa akin si Mario sa likod.

Agad ko niyakap sila Elli at Theus. Binati ko naman si Cypher na maliit na ngumiti sa akin. Kinamusta ko rin ang mga bata na siyang mas nagpapalambot ng puso ko dahil kami rin ni Mario ay magkakaroon ng mga batang tumatakbo-takbo sa bahay na ito.

“Si Eryx hindi makakapunta. May inaasikaso pa kasi.” Sabi ni Theus nang tanungin ko siya.

Napatango naman ako doon. Habang si Elli ay sinabi namang sinadya talaga nilang pumunta dito para bisitahin at kamustahin ako. Si Mario na pala ang nagbalita sa kanila sa mga nangyare. Habang si Theus ay sinabihan daw ni Eryx.

“Tara meryenda tayo, bumili kami ng pizza!” Galak na sabi ni Elli.

Pati ako ay halos mapatalon sa tuwa nang makita ang maraming boxes ng pizza na nasa dining area.

“Sa’yo ’yong isang buong box diyan, Bridge. May dalawa ka pang pinapakain.” Tusong sabi ni Elli na siyang sinabayan nila Hero.

Nagkibit balikat naman ako at kinuha nga ang isang box. Pumunta ako sa isang gilid habang sila ay pinagkakaguluhan pa ang mga pizza doon. Nang mailapag ko sa counter ang box, binuksan ko kaagad iyon. Ang ngiti sa mukha ko ay unti-unting nawala nang makita ang loob nito.

Hawaiian Pizza.

Wala naman ako problema sa Hawaiian Pizza, it’s one of my favorites actually. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ako masaya tignan iyon.

Tinitigan ko pa iyon nang matagal hanggang sa maisip ko kung ano ang sa tingin kong mali dito. Agad ko na inayos iyon.

“Hoy, Bridge. Gusto mo ng juice— Ano ginagawa mo?” Kunot noong tanong ni Hero nang makita ang ginagawa ko sa pizza.

Hindi ko siya pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa.

Hinihiwalay ko ang pinya sa karne. Sa isang side ay puno ng pinya, habang sa kabila ay puno ng karne.

“Ayos trip mo ah.” Malakas na tumawa si Hero sa tabi ko at tinuturo ang ginagawa ko.

Inignora ko lang ang pagsilip ng iba sa pizza ko. Ang tawang tawa na Hero ay binatukan ni Claudia. Sila Elli at Theus naman ay mabait na inalukan ako ng tulong. Inilingan ko sila at nakangusong tinutuloy ang ginagawa. Halos lahat sila ay naaaliw akong pinapanood.

“Hindi mo ba kakainin, honey?” Tanong ni Mario nang makita akong tinititigan ang pizza nang matapos ko paghiwalayin ang pinya sa karne.

Umiling ako. “Hindi ako gutom. Gusto ko lang titigan.”

Naririnig ko pa ring natatawa si Hero pero napuputol iyon dahil pinapalo siya ni Claudia.

“Naglilihi. Hayaan niyo siya.” Ngiting sabi ni Elli.

Hindi nagtagal ay may dala ng honey at cheese si Mario kaya nawala na ang atensyon ko sa pizza. Pero pinatago ko iyon kay Manang Iya dahil pakiramdam ko ay gusto ko ulit itong titigan pa mamaya.

Puno ng pag-uusap ang loob ng bahay. Parang ngayon nga lang umingay nang ganito dito.

“Totoo ba na may certain positions daw para magkaroon ng girl o boy na baby?” Tanong ni Hero.

Halos masamid si Claudia sa iniinom habang kami nila Elli at Theus ay natawa sa biglang tanong ng kaibigan ko.

“Hindi totoo iyon. Ano ’yon? Kapag naka-higa, girl, tapos kapag nakadapa, boy?” Irap ni Claudia sa kaniya.

“Malay mo lang. Kasi baka ginawa na nila Bridge at lord Mario lahat ng positions kaya nagkaroon sila ng kambal, para girl at boy.”

Kumuha ako ng yelo sa ice bucket at binato iyon sa kaniya. “Ako na naman nakita mo.”

“Pero may certain positions na nakakapagproduce ng pangit na babies.” Singit muli ni Claudia.

“Weh?” Ani ni Hero.

“Oo nga.”

“Totoo?”

Tumango si Claudia. “May nakapagpatunay na nga eh.”

Kumunot ang noo ni Hero. “Sino naman?”

“Mama mo.”

Halos mabuga ko ang iniinom kong juice. Walang humpay namang tumatawa ang mga kasama namin. Pati ako ay nauubusan ako ng hininga kakatawa.

Tuloy lang ang asaran nila hanggang sa ako na ang sumuko sa kanila at napatayo na para hanapin ang asawa ko. Dumeretso ako sa hardin at nakitang nandoon sila ni Cypher kasama ang mga bata. Kita kong inaalalayan ni Cypher si Caius maglakad-lakad sa paligid.

I stopped in my tracks when I saw my husband playing tea time with Rene and Tobby. Mukhang mamahaling teacup set pa ang nilabas nila. My big, gruff man was holding a teacup with his pinky raised up. Natatawa siyang nagkukunyaring umiinom. Bibong bibo sila Rene at Tobby na maglaro kasama si Mario.

Napahawak ako sa tiyan ko. I can’t help but melt at the thought that he will also be like this when our twins arrive. I couldn’t stop picturing it in my mind.

May takot pa rin sa puso ko. Pero kapag nakikita ko siyang ganito, hindi ko mapigilan ang sarili na ma-excite sa pagdating ng mga anak namin.

“Hero.” Tawag ko sa kaibigan kong busy naglalaro sa kaniyang cellphone.

Hindi na niya kasama si Claudia ngayon dahil may ginagawa raw itong thesis. Ang asawa ko naman ay nasa trabaho. Kaya kami nila Hero at Manang Iya ang nasa bahay ngayon.

“Oh?” Sagot ng isa.

Napapamura pa nga ito nang mahina dahil sa nilalaro niya.

“Nagugutom ako.” Napahawak ako sa tiyan ko.

Tumingin naman siya sa akin. “Ano gusto mo kainin?”

Napasandal ako sa inuupuan at nag-isip-isip. Bahagya pa nakakunot ang noo ko habang iniisip nang mabuti ang gustong kainin. Hinihimas-himas ko rin ang sikmura ko para bang pinapakiramdaman ko rin ang gusto ng kambal.

“Spaghetti.”

Tumango si Hero at tatayo na sana. “Sabihan ko si Manang Iya—”

Lumukot ang mukha ko. “Ayaw ko ng luto ni Manang Iya.”

Napamewang naman siya. “Ano pala gusto mo? Mag-order pala ako?”

Umiling ako.

“Gusto ko ’yong galing birthday.”

Napaawang naman ang bibig ni Hero sa narinig.

“Iyong nakalagay sa styrofoam, kaka-takeout lang.” Dagdag ko.

Napatakip naman siya ng bibig at halos ’di makapaniwala sa sinabi ko.

“Seryoso ka?”

Tumango-tango ako.

Napakamot siya ng ulo. “Ano naman pinagkaiba no’n sa pangkaraniwang spaghetti? Ayaw mo ’yong lulutuin na lang dito?”

Sumimangot ako at napakrus sa aking dibdib. “Ayaw.”

“Mas masarap iyon, mainit-init pa.”

“Ayaw ko nga. Iba ’yong lasa kapag galing handaan.”

Napahilamos siya sa kaniyang mukha, halatang medyo stress kung saan makakakuha ng gusto kong pagkain.

“Teka.” Sabi niya at may kinalikot sa cellphone niya.

Maya-maya ang nag-ring iyon na parang may tinatawagan siya. Nang sumagot iyon, agad niya binigay sa akin ang phone.

“Ikaw magsabi kay lord Mario. Siya ang asawa, siya maghirap.” Napahalakhak pa siya habang papalakad paalis sa sala.

Inirapan ko na lang ito at tinuon ang atensyon sa tawag.

“What is it, Hero?” Masungit na bungad ni Mario.

Napangiti ako nang marinig ang boses niya. Nitong mga nakaraan kasi kaunting kibot at paghinga niya ay kinatutuwa ko. Sabi nila Claudia at Manang Iya ay baka pinaglilihian ko ang asawa ko.

“Hon!” Tawag ko.

“My sweet,

napatawag

ka? You missed me?“ Napalitan ng lambing ang tono niya.

“I’m hungry.” Sabi ko rito. “Wala dito ’yong gusto ko.”

“What do you want? Bigay ko sa’yo

pagkauwi

ko.“

“I want spaghetti.”

“Okay—”

“Iyong galing birthday. Tapos nakastyrofoam.”

Natahimik naman siya doon. Tinignan ko pa ang screen ng phone dahil akala ko namatay na ang tawag namin sa tagal niyang hindi sumasagot. Nang makita kong ongoing pa rin ang tawag ay hinintay ko na lang siya magsalita.

Ilang saglit pa ay narinig ko itong bumuntong hininga. “Okay, I’ll get it for you.”

Halos mapapalakpak naman ako sa narinig. “I love you.”

“I love you, honey.”

Nang magdidilim na ay umuwi na rin si Hero. Si Manang naman ay sinamahan pa ako hanggang sa dumating na sila Mario.

“Inumin mo itong mga vitamins mo bago matulog, iho. Bukas balik ulit ako.” Paalam ni Manang.

“Bye, Manang.”

Nang umalis ito ay kita kong nakasalubong niya si Mario. Tinapik niya lang ang asawa ko sa balikat at tuluyan na lumakad pauwi.

Tinaas naman ni Mario ang hawak niyang plastic at binigay iyon sa akin. Malawak ang ngiti ko nang tanggapin iyon at mabilis na naglakad papuntang dining area. Nakasunod lang siya sa akin at pinapanood akong buksan ang pasalubong niya.

Paglabas ko ng styrofoam ay agad ko iyon binuksan at bumungad sa akin ang spaghetti na kanina ko pa hinihingi.

Tinignan ko si Mario. “Galing birthday ito?” Paniniguro ko.

Tumango siya at lumapit sa akin. “Birthday ng anak ng isa sa mga guwardiya ko. Dumaan kami doon para lang makapag-takeout ng gusto mo.”

Halos matawa ako habang ini-imagine ang mga sinasabi niya. Isang mafia boss pumunta sa children’s party para lang makapag-uwi ng spaghetti. Paniguradong tatawanan siya ng mga kaibigan niya kapag nalaman nila iyon.

May plastic na tinidor naman doon kaya agad ko na iyon kinain. Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sarap nito at parang na satisfied naman nito ang cravings ko.

“Happy?” Nakapangalumbabang nanonood si Mario sa akin.

Tumango ako. “Happy.”

He smiles and pinches my cheek while I continue eating.

Inaalok ko pa nga ito at sinusubuan. Alam ata niyang tuwang tuwa ako sa kaniya kapag ginagawa niya iyon kaya walang reklamo siyang nagpapasubo ng pagkain sa akin.

Nang matapos ay siya na nag-asikaso ng lahat. Ang pagligpit ng pinagkainan, pati ang pag-aayos ng bathtub. Nakagawian na rin kasi namin ang mag-hot bath para ma-relax kaming dalawa.

Pinaglalaruan ko sa mga kamay ko ang mga petals na lumulutang sa tubig habang nakasandal ako sa matipuno niyang dibdib. The warmth of the water and the scent of roses create an intoxicating blend, heightening our senses.

Marahan niyang minamasahe ang balikat ko kaya bahagya ako napapaungol tuwing napupunto niya ang tensyon doon. He sometimes kisses my neck and shoulders, sending shivers down my spine despite the heat.

Napapalunok na lamang ako kapag nararamdaman ko ang kahabaan niya sa likod ko. I just try my best to ignore it and enjoy the moment we have.

Ramdam ko na ang mga daliri niya sa buhok ko, marahang binabasa at hinahaplos iyon. Bahagya ako gumilid para matignan siya nang maayos.

“I want our kids to look like you.” Bulong niya habang patuloy na hinahaplos ang buhok ko at titig na titig sa akin.

“Mukhang imposible iyon. Ikaw nga daw ang pinaglilihian ko, paniguradong ikaw ang magiging kamukha.” Sagot ko.

Natawa siya nang mahina. “’Di ’yan. Dapat ikaw ang maging kamukha nila. Lalo na iyang mga mata mo, dapat mamana nila.”

“Paano naman ikaw? Ano gusto mong mamana nila sa’yo?”

He shrug a shoulder. “Kahit ano. Basta ikaw ang maging kamukha.” Sabay halik sa pisnge ko.

Ako naman ang natawa. “Desidido ka naman masyado. Hindi naman pwedeng ikaw ang masusunod doon.”

He pouts cutely. “But it’ll be nice.”

We continue to talk in hushed tones, sharing secrets and dreams, our words mingling with the steam that rises. Bawat tawa ay rinig na rinig sa loob ng banyo.

“Honey.” Tawag niya.

Kita kong may pag-aalala na kumukunot sa noo niya.

I frown. “Ayos ka lang?”

Bumuntong hininga siya. “Paano kaya kung babae ang isa sa kambal?”

Lito ko siyang tinignan. “May problema ba doon?”

Mas lalo kumunot ang noo niya. “Nasabi kasi ni Cypher sa akin na duma-dami raw ang admirers ni Rene kaya medyo namomoblema siya.”

“Maganda si Rene. Tsaka bata pa iyon, bakit siya namomoblema? Parang pati ikaw namomoblema.” Natatawa kong turo sa kaniya.

Napanguso siya. “Bata pa nga pero marami na nagkakagusto. Paano pa kaya kapag sa mga anak natin? Kapag lumaki siya, anong klaseng lalake kaya idadala niya sa bahay natin? Baka mamaya saktan-saktan lang sila no’n, mapatay ko ’di oras.”

Tinitigan ko lang siya at halatang problemadong problemado nga siya.

“Paano kapag lalake? Will he like sports? Or will he be as open-minded as Tobby?”

Napanganga ako rito. Ito talaga ’yong ikinakaalala niya ngayon?

“Para kang sira. Ni hindi pa nga sila nakakalabas!”

“Mas mabuti nang maaga pinag-iisipan.” Napangalumbaba naman siya sa balikat ko. “Mamaya magtingin-tingin na rin kaya ako ng mga magagandang school na pwede nilang pasukan? O kung gusto nila maghome school ayos lang din.”

Wow.

Good luck sa mga anak namin. May OA silang ama.

But they don’t need to doubt that he loves them.

Mario’s hands traced circles on my skin, eliciting a shiver of delight. May pagkakataong umaapoy ng pagnanasa ang mga tingin niya, ngunit pinipigilan niya iyon. Ako naman ay napapaiwas ng tingin tuwing napapansin ko iyon at pinagdidiskitahan na lamang ang bula na bumabalot sa katawan namin.

He’s holding himself back. Siguro dahil napayuhan siya ni Eryx na huwag muna kaming magtalik dahil sa kalagayan ko. I’m trying to hold back too. Hindi ko naman alam na gabi-gabi kami mahihirapan nang ganito.

Nagulat na lang ako nang bigla siyang tumayo. Nandoon pa rin ang uhaw sa kaniyang mga mata na siyang nagpalunok lang sa akin dahil sa kabang namumuo sa dibdib ko.

Water cascaded over Mario’s form, it traced a path along his sculpted muscles, accentuating the contours of his chiseled body. Humakbang siya paalis sa tub at nilahad ang kamay sa akin.

“Shower na tayo.” Yaya niya.

Parang iba ’yong kutob ko sa shower na iyan.

Bahagya na lang ako napakagat sa labi habang inaabot ang kamay niya. Ingat na ingat naman niya akong inalalayan. Nang makarating kami sa ilalim ng showerhead ay agad na niya itong binuksan. Agad ako napapikit nang dumaloy ang tubig sa mukha ko. Babanlawan ko na sana ang sarili nang hawakan ni Mario ang kamay ko.

“Ako na, my sweet.” Bulong niya mula sa likod ko.

Hindi naman ako makagalaw nang maramdaman ko ang paggala ng kamay niya sa katawan ko. Each caress is igniting a primal fire that smoldered beneath the steam-filled air. Bahagya akong humuhuni kapag dinadaanan ng kamay niya ang dibdib at pang-upo ko.

Marahan niyang akong hinila hanggang sa napasandal na naman ako sa kaniya. Napapikit ako nang pasimple na niyang hinihipo ang kahabaan ko na ngayo’y tayong tayo na.

Hindi ko na napigilan ang ungol na kumawala sa mga labi ko nang tuluyan niyang hinawakan ang aking kargada.

“Mario.”

Napasinghap naman ako nang maramdaman ang isa niyang kamay sa aking dibdib. He pinched my nipple hard enough to elicit a gasp and moan. Ramdam ko ang mainit na paghinga niya sa leeg ko bago niya ito sinunggaban. Tuluyan ako napahawak sa buhok niya nang unti-unti niya ring ginagalaw ang kamay niya sa ari ko.

“Mario, we can’t…”

“Shhh, it’s okay, honey. Hindi ko naman ipapasok.” Bulong niya sa tenga ko. “Gusto lang kita kainin.”

I almost rolled my eyes at the back of my head as he continued to suck the soft spot of my neck. I can feel his thick arousal behind me and I can’t help but grind on to it. Malalim siyang dumaing habang bumibilis ang paggalaw niya sa kahabaan ko.

Humihigpit ang hawak ko sa buhok niya nang unti-unti ko ng nararamdaman ang paglabas ko. He keeps lapping my neck like a hungry maniac himself. Pabilis nang pabilis ang paghagod niya sa ibaba ko. Ang kamay niyang isa ay palitan-lipat sa pagpisil sa dulo ng dibdib ko.

“I would love to bend you over and fuck you senselessly, but you’re pregnant with our twins.” He sexually whispered that made me moan as a response.

I squeezed my eyes shut and arched against him, overwhelmed by the sensation of white liquid erupting from within me. Halos hindi pa ako kumakalma sa paglabas ko ay naramdaman ko ang paghawak niya sa leeg ko. Isinandal niya ako sa pader at walang sinayang na oras na atakihin ng halik ang labi ko.

A pleasurable sigh escaped my lips as his thumb gently stroked my nape, and he kissed me so deeply. Napa-ungol ako sa sakit at sarap nang hilahin niya ang ibabang labi ko sa pagitan ng kaniyang ngipin. Wala ako magawa kung hindi ang mapahawak sa kaniya nang ibaba niya ang mga halik niya sa leeg ko. I let out a small cry when he sucked my nipples and nipped it hard.

“N-No, Mario. You can’t. Kakalabas ko lang… ahhh! “

He didn’t listen and took me down his throat. Nangangatog na ang mga tuhod nang maramdaman ang init ng loob ng kaniyang mga labi. Papikit-pikit akong napasandal sa pader habang mabagal niyang sinusubo ang kahabaan ko.

Mahina akong napapamura sa bawat sipsip at hagod ng kaniyang dila. Kahit anong higpit ng sabunot ko sa buhok niya, talaga hindi siya tumitigil at napapaungol lang sa kaunting sakit na binibigay ko sa kaniya. The vibration of his groans almost killed me in a pleasurable way.

Hindi nagtagal ay bumibilis ang tempo ng paggalaw niya. Nang tignan ko siya ay halos higitan ako ng hininga nang makita ang mala-tsokolate niyang mga mata ay tutok na tutok sa akin. Para bang literal na kinakain niya ako ng buhay.

“That feels so good, Mario.” I moaned.

The heat is pooling in my balls again. Lalo lang ako nalalapit sa tinatamasa kong paglabas nang makitang nagsasarili siya habang pinapanood ang bawat reaksyon ko.

Why does he have to be so damn hot?

Muling humigpit ang hawak ko sa kaniyang buhok habang nakaawang ang mga labi ko. Palakas na nang palakas ang mga ungol ko nang bumibilis ang hagod niya sa kahabaan ko. Bumaba ulit ang tingin ko sa kaniya. Halos nakikipagsukatan ako ng tingin, at alam kong matatalo lang ako dahil sa nakikita ko ngayon.

Mario freaking Jackson, my husband, is literally on his knees to pleasure me.

“ Fuck , Mario!“ I scream as I burst again for the second time.

My eyes blurred with a pleasurable haze. I watch through my half-lidded eyes as my man groans when he also reaches his climax.

Nang makatayo siya ay agad akong sumandal sa kaniya bilang suporta. Narinig ko itong humalakhak nang mahina dahil sa lagay ko ngayon.

“Ayos lang ba iyon?”

“Hmm?” Tanong niya habang tinuloy na ang pagbabanlaw sa akin.

“That I can’t please your needs back?”

“My sweet, pleasing you is way hotter than you pleasing me.”

I smiled and gave him a sweet kiss.

“Oh bakit ganiyan mga itsura niyo?” Bungad ko kela Hero at Claudia nang madatnan nila ako sa hardin.

Parehas sila malungkot at parang may bumabagabag sa kanila.

“Bridge.” Tawag ni Hero.

Inalis ko na ang tingin sa mga gulay na pinagpipitas ko at sa kaniya ko na tinuon ang atensyon.

Lumapit siya sa akin. “Nailibing na nila si Rick.”

“Oh.” Sabi ko na lamang at hindi alam kung ano ang tamang sasabihin.

“Would you like to visit him?” Tanong ni Hero.

“Sasamahan ka namin.” Dagdag ni Claudia.

Tinignan ko ang kaibigan ko. Alam nito na sa mga nakalipas na araw ay kailanman hindi ko naalis sa isipan ko ang kaibigan namin. Naging matalik na kaibigan din ito ni Hero, kaya malaki rin ang epekto nito sa kaniya.

Awtomatiko akong napahawak sa tiyan ko. “Kapag nailabas ko na ang kambal.”

Ayaw kong may mangyareng masama sa kanila. Mas mainam nang ligtas sila sa lab nila Eryx bago ako tuluyang lumabas. Naging makasarili ako na buhayin sila sa magulong mundong ito, kaya gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para maging ligtas sila.

Tumango sabay tinapik naman ni Hero ang balikat ko at pumasok na sa bahay.

Naglakad naman papalapit si Claudia. Napatingin pa siya sa likod niya bago humarap sa akin.

“Tito Saide wants to talk with you.” Panimula niya.

Bumuntong hininga ako. “I don’t know about that, Claudia.”

“Just talk, Bridge. Pagkabisita niyo lang sa kaibigan niyo. Nandoon naman ako at si Hero. I’ll make sure nothing will happen.” Napakagat labi siya parang pati siya iniisip kung tama ba mga sinasabi niya. “Sinabihan ko na rin si Tito Saide na huwag ka ng guluhin pa. Pero he keeps insisting. May gusto raw siya sabihin sa’yo.”

I sigh and try to think about it.

“Matagal pa iyon.” Sabi ko.

She gave me a small smile. “Ayos lang daw kahit kailan mo gusto. He said he can wait.”

Saide did help me. Siya rin unang dumepensa sa akin nang pagbintangan ako ng marami.

But I don’t know.

Hindi pa rin ako komportable sa kaniya. Pero siya na lang din ang isa sa mga kaibigan kong nanatiling naniwala sa akin.

I nod, not trusting myself to speak. The unease in my stomach refuses to settle.

Maybe I should talk to him.

Maybe.

Chapter Forty-Four

He didn’t help me.

I think no one will ever help me, us.

What did I expect?

Hindi na ako

nanlaban

pa at hinayaan ang mga lalakeng nakamaskara na

kaladkarin

ako kung saan man.

Sa higpit pa lang ng mga hawak nila, alam kong

nag-aapoy

sa galit ang mga ito.

Kaya ano pang

silb

i

kung

papalag

ako, alam kong

masasaktan

lang ako lalo.

Dinala nila ako sa isang silid. Puting-puti ang loob, walang

kagamit-gamit

. Tanging ang ilaw lang sa ceiling ang nandoon. Malamig ang paligid, ang lamig na iyon ay pumapasok sa balat at

nagdudulot

ng

kilabot

.

Pabagsak

nila akong binitawan sa sahig. Sinusubukan kong hindi

magpakita

ng kahit na anong reaksyon, pero alam kong halata sa mga mata ko ang takot. Lalo na’t nang isara nila ang pintuan.

“Tanginang bata ka.” Natatawang sabi ng isa sa kanila. “

Pinahirapan

mo pa kami.“

“Narinig niyo ba ’yong sinasabi niya kanina?

Nanghihingi

siya ng tulong?“

Nagtawanan

sila.

Napayukom

lamang ako ng kamay at tinitignan sila nang masama.

Napansin ng isa ang talim ng mga mata ko. Namalayan ko na lang ang isang masakit na

bugso

na biglang sumalubong sa aking

pisngi

.

“Sama mo tumingin, bata ah.”

Isang suntok lang iyon, pero pakiramdam ko ay umiikot na agad ang paligid ko.

Hindi pa ako

nakakabawi

nang

sipain

nila ang sikmura ko at

pwersahan

akong

napabuga

ng hangin mula sa aking baga na may halong isang masakit na ungol.

Yumukod

ako,

humihinga

nang malalim, ang

metalikong

lasa ng dugo ay

pumupuno

sa bibig ko.

Salit-salit

silang

sumusuntok

at

sumisipa

sa akin. Wala na ako ibang nagawa kung hindi ang

yakapin

ang sarili. Halos

naisusuka

ko na ang

asido

sa aking tiyan dahil sa paulit-ulit nilang

inaatake

ang sikmura ko. Halos hindi ko na

mamulat

ang mga

namamaga

kong mga mata.

The kidnappers circled me like predators, their eyes gleaming with cruel amusement.

Nagtawanan

sila, kung ano-anong

paninindak

ang ginagawa nila sa akin. Bawat

panlalait

ay para bang isang

kutsilyo

na

tumatagos

nang malalim

kaysa

sa

anumang

pisikal

na suntok.

“Ang kapal mo manghingi ng tulong sa lalakeng iyon.”

“

Malas

mo bata,

nanghingi

ka ng tulong sa

maling

tao.“

“Mas masama ang

pinanggalingang

pamilya ng

binatang

iyon. Anong pakealam niya sa’yo?“

“Tanga.”

“

Mangmang

.“

“Kahit kailan hindi ka

makakatakas

dito.“

“Paniguradong

pinabayaan

ka na ng pamilya mo. Baka nga sa isip nila ay patay ka na!“

Another kick landed squarely in my ribs, a sickening crack echoing in my ears as the pain flared white-hot and blinding. I can’t help but just curled into a ball, instinctively trying to protect myself.

Bawat

sipa

, bawat suntok, ay

naghahatid

lamang ng bagong

bugso

ng

hapdi

na nag-iwan sa akin ng

paghingal

at

kahinaan

. Hindi ko na napigilang

pumatak

nang tuloy

-tuloy ang mga luha ko sa aking mukha na

nahahaluan

ng aking dugo.

Mas lalo

nanginig

ang katawan ko nang marinig ko ang

pagkasa

ng isa sa kanila ng

baril

. I felt the cold metal

touched

the side of my forehead.

“

Subukan

mo ulit gawin ’yon. Hindi kami

magdadalawang

isip na

tadtarin

ng bala ’yang

bungo

mo.“

He then lands a punch with the heavy gun on my face.

Sa sobrang

panghihina

, halos hindi na ako

makahiyaw

pa sa sakit. Every muscle in my body screamed in protest, bruises blooming dark and ugly beneath my skin.

Pumipintig

ang ulo ko sa walang humpay na sakit, pati ang paghinga ay mababaw at

putol-putol

. Ang lasa ng dugo ay

malapot

sa aking bibig, at ang aking isipan ay puno lamang ng

hapdi

at takot.

The kidnappers’ voices grew distant, their cruel laughter echoing as if from far away.

“Kung kinain mo lang sana ang pinapakain namin sa inyo, edi sana madali ka lang makatulog. Oh ngayon, paniguradong makakatulog ka na niyan.” Rinig kong pagtawa pa nila.

Isang suntok pa ng

baril

ang muling

tumama

sa aking panga. Pakiramdam ko ang mundo ay unti-unting

pumapatak

sa

kadiliman

habang ang aking

kamalayan

ay unti-unting nawawala.

The last thing I heard was the kidnappers’ laughter.

A haunting sound that would echo in my nightmares long after the pain had subsided.

Mabilis akong napabangon. Ang puso ko ay bumibilis nang husto, para bang may tumutugtog ng tambol sa aking dibdib. Halos basang-basa na ng pawis ang noo at leeg ko, kahit na malamig ang hangin sa loob ng kuwarto. Hinihingal ako, hinahabol ang paghinga na parang nauubusan ng hangin. Ang mga mata ko ay pilit na hinahanap ang kalmadong silahis ng liwanag ng buwan mula sa bintana.

Awtomatiko akong napahawak sa tiyan ko. Napapikit ako nang mariin hanggang sa mapagtanto kong panaginip lang ang lahat ng iyon. Mas lalo kumalma ang kabang nararamdaman ko hanggang sa unti-unti na ring naglaho ang takot sa puso ko.

Wala akong pakealam sa mga ala-alang bumabagabag sa akin gabi-gabi, ang importante ay hindi ito totoo at ligtas ang mga anak ko.

Tinignan ko si Mario at mahimbing itong natutulog. Dahan-dahan akong umusog hanggang nasa gilid na ako ng kama. Napadaing ako nang mahina nang maramdaman ko ang matinding paghihilab ng tiyan at ang malubhang pangangalay ng balakang ko.

Patagal nang patagal parang mas tumitindi ang nararamdaman ko. Sabi ni Eryx ay normal lang daw ito. Masyadong naninibago ang katawan ko kaya doble talaga ang hirap na mararanasan ko.

Magtatatlong buwan na, pero hindi dumadali para sa akin ang sakit. Hindi rin nakakatulong ang mga bangungot na bumibisita sa akin tuwing gabi.

Napakagat labi na lamang ako habang marahang hinihilot ang balakang. Hindi nagtagal ay napalitan iyon ng mga maiinit na kamay ng asawa ko. I can’t help but moan in satisfaction as I felt a wave of relaxation wash over me.

“Nightmares?” Mahinang tanong niya habang patuloy pa rin sa pagmasahe sa akin.

Tumango ako at sumandal sa kaniya.

“Just something about the past.” Pabulong kong sagot. “Dahil siguro sa stress at sa kalagayan ko ngayon bumabalik iyon.”

“Gusto mo ba pag-usapan?” Sabay bahagyang dinidiin ang daliri sa balakang ko.

I sigh in contentment.

This has also been our routine. Kalagitnaan ng gabi ay nagigising ako sa isang bangungot, pagkatapos ay magigising din siya kapag napansin niyang hindi ako mapakali sa sakit na nararamdaman ko. Mahirap, but I don’t mind having a time like this with him.

“Alam mo, noong nakaalis ako sa mga kamay ng nanguha sa akin, akala nila Papa hindi na ako mabubuhay ng normal.” Panimula ko habang iniisip ang mga nakaraan. “Akala nila ay mabubuhay ako sa takot kaya siguro hangga’t maaari ayaw nila akong lumabas pa ng mansion dahil pati sila ay natatakot para sa buhay ko. Pina-therapy nila ako, and I guess it went well. I didn’t fully remember what happened back then, so the therapy focused on reinforcing my sense of safety, building trust, and teaching coping mechanisms. But I know those memories are hidden in the deepest corner of my mind.”

Tinigil na niya ang pagmasahe sa akin at pinulupot na ang kaniyang mga braso sa akin. Nakalapat lamang ang mga kamay niya sa tiyan ko at bahagyang hinihimas iyon. Napahinga ako nang malalim at napangiti nang naibsan kahit papaano ang paghihilab nito. I guess the twins knew that their father is here with us.

“Thanks to that therapy, it made my life a bit easy. Halos wala naman akong kinakabahala na konektado sa nakaraan. Well, except for guns, I’ve never been comfortable with those since then…” I try to laugh humorlessly. “Dahil siguro sa stress at sa kalagayan ko ngayon kaya bumabalik ang mga ala-alang tinatago ko.”

He again kisses my shoulder, neck, jaw, up to my cheeks. “You’re so strong, my sweet.”

I hummed and looked back at him. “I have to. Kasi kung hindi, kawawa ka naman. Wala ka sanang ubod ng gwapo at mabait na asawa ngayon.” Asar ko sa kaniya sa dulo.

Sumilay ang ngisi sa kaniyang. “Iyong gwapo matatanggap ko. ’Yong mabait? Pag-isipan ko.”

Ako naman ang napahalakhak dito. Pero agad din nawala ang ngiti sa mga labi ko nang maramdaman ko muli ang paghihilab ng tiyan ko. Mukhang napansin ni Mario ang pananakit nito kaya inalalayan na niya muli ako pahiga sa kama.

Imbes na humiga din siya sa tabi ko, dumapa ito pinantayan ang lebel ng tiyan ko para katabi niya ito. Tinaasan ko ito ng kilay habang pinapanood siyang haplos-haplosin ang tiyan ko.

“Huwag niyo pahirapan si Papa.” He murmured. “Dibale, kapag nandito na kayo sa labas, maglikot kayo hangga’t kailan niyo gusto. Pero sa ngayon, behave muna kayo. Let your Papa sleep, hmm?”

It warms my heart to see him like this. He continues to gently stroke my belly, his eyes full of tenderness and care. Hindi ko maiwasang mahulog lalo sa kaniya kapag ganitong pagmamahal ang pinaparamdam niya sa akin.

“Thank you.” I whisper, feeling a rush of emotion. “Thank you for always being here.”

He looks up at me and smiles, his hand still resting on my belly. “Always.” He replies softly. “For you and our little ones, always.”

As I drift off to sleep, I think to myself, there’s no place I’d rather be than right here, with him and our growing family.

“Baka matunaw.” Pasimpleng pagsiko sa akin ni Hero.

Inirapan ko lang siya at napainom na lang ng gatas na nirekomenda sa akin nila Manang Iya. Nandito lang ako sa loob ng bahay habang tanaw ko si Mario sa hardin. Kausap niya si Maddox at seryoso ang mukha nito ngayon.

I can’t help but admire his face. Alam kong gusto niya na maging kamukha ko ang mga anak namin, pero mukhang imposible talagang mangyare iyon lalo na’t gwapong-gwapo ako sa kaniya ngayon.

Napapanguso na lang ako kasi minsan naiisip ko iyong mga araw at gabi na hindi pa namin alam na buntis ako. I missed those hot nights. Ewan ko ba kung libog ba itong nararamdaman ko, basta gusto kong magkulong na lang kami sa kwarto at… basta ’yon.

“Bridge.” Rinig kong tawag ni Hero.

“Hmm?”

“Nasabi mo na ba kela Master Branden at Mistress Ridgette ’yong nangyare.”

Doon naman ako napatingin sa kaniya. “May nabanggit ka na ba kela Tito Victor?”

Umiling siya. “Tuwing nangangamusta sila, iisang script lang naman sinasabi ko. Na ayos ka lang.”

Bumuntong hininga ako at pinagsiklop ang mga daliri ko palibot sa basong hawak ko. “Kahit sa ama ni Mario, kay Tito Dante, wala pa kami binabanggit.”

“Wala pa kayo balak sabihin?”

Bumaba ang tingin ko sa iniinom ko. “I tried contacting them. Kaso parang lagi silang busy nitong nga nakaraang buwan. Hindi sila masyado sumasagot ng tawag, puro message lang. Kaya napagpasyahan namin na sasabihin ko na lang paglabas ng kambal, puntahan namin sila sa territory.”

Tumango naman si Hero at napakamot ulo. “Halos si Hera lang din nakakausap ko. Minsan-minsan lang sila Papa at Mama kapag trip nila kamustahin tayo.”

Natahimik kaming dalawa doon. Parehas siguro kami napapaisip sa kung anong nangyayare sa teritoryo ng clan namin.

Minsan nang naisip ni Hero na baka abala na sila kasi balak na magretiro ni Papa at ipapasa na kay Mario ang responsibilidad ng Hill’s clan. Pero imposible namang hindi nila ako kausapin patungkol doon. Knowing my parents, they would update me on everything, especially if it has something to do with my husband. At tsaka wala rin naman sinasabi si Mario sa akin. Tuwing tinatanong ko naman sila Tito Victor, lagi lang nila sinasabi may mga bisitang dadating.

On the next few days, I keep on calling them, hoping for an answer, dialing their number repeatedly. Wala pa rin sagot, and my heart pounds with each ring, waiting and waiting.

That’s weird? Sa mga messages ko ay sumasagot naman sila, pero laging ilang oras muna ang lilipad bago sila makasagot. Hindi naman sila ganito. Kahit nasa kalagitnaan pa sila ng meeting, kapag tumawag ako, willing silang sagutin ito.

Hindi ko maiwasang kabahan sa bawat tawag na hindi nila sinasagot. I stare at my phone, willing it to ring back. Bakit kaya sila ganito? What could be wrong?

The uncertainty starts to gnaw at me, making me anxious. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Gusto ko sila bisitahin, but I’m also still a bit anxious for my twins’ safety.

“Okay lang ba kung puntahan mo sila doon?” Tanong ko kay Hero.

Napasimangot naman siya. “Hindi sila papayag.”

Kumunot ang noo ko. “Paanong hindi papayag?”

Napahilamos siya ng mukha. “My father ordered me not to go there, Bridge. Lalong lalo na kapag kasama ka. Kung ano man ang ginagawa nila doon, ayaw nilang malaman natin.”

I try calling at different times of the day, hoping they might be available. Gabi, tanghali, kahit madaling araw, I keep trying. Each time, I feel a mix of hope and dread. Ano kaya ang nangyayari? I start imagining worst-case scenarios, my mind racing.

Baka may nangyaring masama? My thoughts spiral out of control, and I find it hard to focus on anything else. Ang pag-aalala ay unti-unting kumakain sa akin, kaya minsan nahihirapan akong makatulog o kumain. Bawat tawag na hindi nasasagot ay nagpapalala sa bigat sa aking dibdib.

“Ayos ka lang?”

Napatingin ako kay Mario mula sa salamin. Nasa likod ko ito at pinapanood ang bawat galaw ko. Mabilis akong naghilamos at hinarap siya. Inabot naman niya sa akin at tuwalya na siyang kinangiti ko nang maliit.

“Mukha ba ako hindi maayos?” Tanong ko pabalik.

Nilagay niya ang kaniyang hintuturo sa noo ko. Doon ko lang din napansin na nakakunot iyon.

Hinawakan ko ang kamay niya. “Nag-aalala lang ako kela Papa.”

Bumuntong hininga siya at marahan na ako hinila papasok ng kwarto namin. Napangiti ako sa kaniya nang may maabutan akong honey at cheese sa tabing lamesa ng kama.

He definitely knows how to cheer me up.

Nang maupo kami sa kama ay agad ko siyang sinubuan no’n. Natawa ako nang lumukot bahagya ang mukha niya nang matikman niya ito. ’Di nagtagal ay nakahiga na lang ako sa mga binti niya.

“Bakit ka nag-aalala? Natatakot kang sabihin sa kanila?”

Napapikit ako nang maramdaman ang pagpasada ng kamay niya sa buhok ko habang nakaunan ako sa sa kaniya.

“Hindi naman sa ganoon. Paniguradong magugulat sila, baka mahimatay sila sa gulat.” Natatawa kong sabi. “Pero alam kong tatanggapin nila iyon nang buong puso. There’s no doubt that they’ll be as supportive as our friends.”

Kinuha ko ang kamay niya at pinaglalaruan ang mga daliri niya sa kamay ko.

“Hindi nga lang ako makatiyempo. Lagi silang abala. Tuwing tinatawagan ko, parang laging limitado ang oras nila at hindi nila ako makausap.”

Tahimik lang siya at pinapanood ang ginagawa ko. Binaba ko sa tiyan ko ang kamay niya para makita nang maayos ang mukha niya.

“Wala ba silang nababanggit sa’yo? Baka naman kaya sila busy palagi dahil ipapasa na nila sa’yo ang clan at magreretiro na si Papa?”

He sighs and continues to stroke my hair with his other hand. “They’re probably just busy these days, honey.” Bahagya siya yumuko at hinalikan ang noo ko. “Just as planned, pagkalabas ng kambal pupuntahan natin ang mga magulang mo at parehas nating sasabihin sa kanila lahat ng mga nangyare.”

Tumango ako at napaayos na siya ulit ng upo.

“Kay Tito Dante ba?” Tanong ko.

Hindi siya nakasagot agad. Nanatili ang tingin niya sa akin para bang malalim ang iniisip nito. I wonder what he’s really thinking, if he’s as anxious as I am, or if he’s masking his emotions better.

“Ako na bahala sa kaniya. You don’t have to worry.” He finally responds.

Ramdam kong ayaw niyang pag-usapan pa iyon kaya hindi ko na siya pinilit pa. Napabangon ako at hinarap siya. Hinawakan ko ang magkabilang pisnge niya. Parang itong natunaw sa mga hawak ko nang mapapikit siya at mas sinandal ang sarili sa kamay ko.

“Did you know that the twins love your face?” Sabi ko habang tinititigan siya.

Napangisi siya. “’Yong kambal lang? Sa pagkakaalam ko pati ang ama nila gustong gusto ang itsura ko. Titig na titig nga sa akin noong nagkita kami sa restaurant 3 years ago.”

Naramdaman ko ang pamumula ng mukha ko. Natawa na lamang siya nang bahagya ko pisilin ang mukha niya.

Talagang naisingit niya pa iyon? Pero totoo naman. Aaminin kong crush ko siya noon bago ideklarang ikakasal ako sa kaniya.

“Yabang. Huwag sana nila mamana iyan.”

Nagkibit-balikat naman siya.

“Nitong mga nakaraan, I love watching you. The way your focus shifts, how your eyebrows move, and especially that beautiful dark brown eyes of yours captivates me.” Napasimangot ako. “I’m sorry, sa tingin ko ikaw talaga ang magiging kamukha nila.”

He chuckles. “Ayos lang ba sa’yo? Magkakaroon ka ng dalawa pang Mario?”

I groan. “Pakiramdam ko tatanda ako nang maaga kung ganoon.”

Napahalakhak naman siya at kinulong ako ng yakap.

Weeks passed by. Wala namang pagbabago sa mga ginagawa ko. Tuwing umaga ay naduduwal ako at kung ano-anong pagkain ang hinihiling ko. Minsan nga ay naiinis na ata si Hero kasi tuwing umaga o hapon, siya ang madalas kong kinukulit.

“Anong klaseng paglilihi iyan?” Kunot noong tanong ni Hero.

“Bakit? Normal naman hinihingi ko ah.” Sagot ko sa kaniya.

Napahilamos siya ng mukha. “Bridge, wala naman akong mahanap na ganoon dito.”

Napairap ako. “OA ka, dumplings lang naman hinihingi ko.”

“Pero color blue?”

“Oh bakit? Nakita ko sa internet.” Sabay pinakita sa kaniya ang phone ko.

Kinuha niya iyon at nagscroll pa ng kaunti. “Sa Thailand naman ’tong gusto mo. Ano akala mo doon? Nasa kabilang kanto lang?”

Napakibit balikat ako na lalo lang kinalalim ng kunot ng noo niya.

“Si lord Mario sabihan mo nito.”

Umiling ako. “Ayaw ko. Gusto kita nakikitang naiinis.”

He looks at me out of bewilderment. “Nadamay pa nga ako sa paglilihi mo. Patawanin na lang kita.”

Umiling ulit ako. “Ayaw. Pangit mo ngumiti.”

Siya naman ang napairap sa akin at tinuloy ang pagtingin sa phone ko. Nang silipin ko ay palihim ako napangiti nang nagse-search siya ng mga malapit na restaurant na posibleng nagtitinda ng gusto ko.

Pero agad kami napatigil dalawa nang may tumatawag sa cellphone ko. Number lang ito kaya nagkatinginan kaming pareho.

Simula nang mangyare ang pagbibintang sa akin, hindi na ako masyado gumagamit na kahit na anong social media. Wala rin naman ako pinagbigyan ng number ko sa mga kaibigan namin noon. Tanging sila Mario at Hero lang, tsaka ang iilang nakakaalam ng kalagayan ko ngayon.

Pinanood namin iyon hanggang sa mawala ang tawag. Ilang segundo lang ay bigla ulit itong tumawag.

Hero answered it. “Who’s this?”

Nakinig siya sa kung sino man ang nasa kabilang linya. Napatingin siya sa akin.

I mouthed, ‘Sino raw?’

“Paano mo nakuha number niya, Saide?” Tanong nito.

Bahagya nanlaki ang mga mata ko sa narinig na pangalan.

“Claudia did, huh?” Kita kong umigting ang panga niya. “He’s not available right now.”

Kinuha ko ang phone kay Hero. Aagawin niya pa sana iyon pabalik nang pigilan ko ito. Pinindot ko lang ang loudspeaker at pinasa muli sa kaniya.

“I just wanted to talk, Hero. It’s urgent, and he has to know this as soon as possible.”

“Edi sabihin mo na dito sa akin ngayon. Ako na bahala magpasa sa kaniya. Nagpapahinga siya.”

Rinig namin ang pagbuntong hininga nito sa kabilang linya. “You can’t just pass this one. Kailangan siya mismo ang

makarinig

.“

“Ano bang-”

“It’s about his husband.”

Parang pumintig ang tenga ko sa pangalang narinig. Magsasalita pa sana si Hero nang kinuha ko na ang phone ko.

“About Mario?” Tanong ko at naglakad papuntang hardin.

“Bridge.” Tawag niya, parang nakahinga nang maluwag. “Kamusta ka? Wala ako masyado naging balita sa’yo simula noong nangyare sa university…”

“I’m okay, Saide. Salamat nga pala. You protected me that day.”

Kita ko ang pagsunod ni Hero sa akin at parang nagproprotesta pang huwag ko kausapin ang katawagan. I gestured for him to stay silent with a finger to my lips.

“Anything for you.” Rinig kong sagot niya, may halong pag-aalala sa tono niya.

I sigh. “Look Saide, I shouldn’t be talking to you right now. Kaya kung ano iyang sasabihin mo tungkol sa asawa ko, sabihin mo na.”

“Right.” Dismayado niyang sabi. “Narinig ko lang ito kay Colline, at hindi ko alam kung alam mo na ba ito. Pero toto ba?” Rinig ko ang buntong hininga niya. “Na

tumitiwalag

na si Mario sa Jackson’s Clan?“

Parang nalilito ang kanyang pagsasalita, na nagbibigay ng pangamba sa aking dibdib.

Napatigil ako doon. “What?”

“Mario is pulling himself out of the Jackson’s Clan. I think he’s creating his own clan by himself…” The last word faded. “You didn’t know?”

Mas lalo akong naguluhan doon. Tinignan ko si Hero na seryosong nakatingin sa akin.

“You’re confusing me, Saide. Niloloko mo ba ako?” I ask, a bit frustrated.

“No! I’m serious, Bridge. Narinig ko ito mismo kay Colline. She said that Mr. Dante is coming after him because of it. Nag-aalala ako sa’yo, na baka ikaw ang

puntiryahin

’pag

nagkataong

magsimula ang gulo sa pagitan ng

mag-amang

’yon.“

Sinubukan kong iproseso ang mga sinabi niya. Halos hindi ako makapagsalita dahil litong-lito ako ngayon. The more he spoke, the more questions filled my mind.

“That’s why I called, to check on you.”

“Ito ba ’yong sinasabi ni Claudia na gusto mo pag-usapan?”

“Yes.” He breathed out. “Noong una ay may kumakalat lang na usapan tungkol dito sa teritoryo ng Maeve. But then when Colline confirmed it, I called you right away.”

“Sigurado ka ba diyan? Saide, I swear to God, if this is one of your plans just to mess up our marriage—”

“Bridge, please believe me. I…” Rinig ko ang paghinga niya nang malalim. “… I’m worried. That’s all. I deeply regret breaking your trust, I know. But please, all I wanted was to keep you safe.

Kaya ko sinasabi sa’yo ang mga ito.“

Hero looked at me, his eyes filled with concern and questions. I felt my heart racing, the weight of the information settling in.

“Ito ata ’yong rason kung bakit ka niya iniwan ng tatlong taon. Nagrerecruit siya ng sarili niyang mga tao para sa bagong clan na tinatayo niya.”

“Pero bakit? Ano ’to, gusto niya kalabanin si Tito Dante?” Nalilito ko pa ring tanong.

“Hindi rin ako sigurado. But take this as a warning.” He sighs. “

Be safe, Bridge.“ Then he ended the call.

Tinignan ko ang kaibigan ko. “May alam ka ba dito?”

Agad siyang umiling. Pero unti-unti siya napahinto sa kakailing at parang may sumagi bigla sa isipan niya.

“Naaalala mo ’yong mga tauhan na kasama ni lord Mario noong pumunta siya sa Oxe university?” Biglang tanong sa akin ni Hero.

Doon ko rin natandaan ang mga nakahilerang tauhan nito na mukhang iba’t iba ang lahi. Mga mukha na kailanman hindi ko nakita tuwing bumibisita ako sa teritoryo ng Jackson’s Clan. Hindi ko na masyado pa inalala ang mga ’yon at naisip ko lang na baka bagong recruit o baka hindi ko lang talaga nakikita ang mga ’yon noon tuwing nabisita ako sa kanila.

“Sa tingin mo iyon ang mga bagong tauhan niya sa clan na sinasabi ni Saide?” I asked.

Mariin akong tinignan ni Hero at tumango lamang ng isang beses. “Kung totoo man ang sinasabi niya…”

Nabalot ng katahimikan ang buong paligid. Tanging mga mahinang kaluskos ng mga dahon sa hangin ang maririnig. Nag-iisip pa lamang ako kung ano dapat ko gawin o kung ano man dapat kong sabihin kay Mario tungkol dito.

Pero naputol ang katahimikan dahil sa pagtunog naman ng phone ni Hero. Tinignan niya iyon at sinenyasan ako na sasagutin niya lang iyon saglit.

“Hera, napatawag ka?” Rinig kong bati ni Hero sa kapatid niya.

Balak ko na sanang pumasok muna dahil nararamdaman ko na naman ang paghihilab ng tiyan ko. Pati ang ulo ko ay sumasagot dahil sa pag-aalala sa mga magulang ko at sa asawa ko.

“Bakit ka umiiyak?” Nababahalang tanong niya.

Naging alerto ako sa tono ng boses ni Hero. Kahit malayo ay ramdam ko ang bigat ng sitwasyon. Nakatayo pa rin ako sa pinto at pinilit kong makinig kahit mahina ang boses ni Hera sa kabilang linya.

“Anong nangyari?” Sunod na tanong niya, habang naririnig ko ang malalim niyang paghinga.

Naisip ko kung dapat ba akong lumapit o hayaang siya na muna ang mag-asikaso ng problema ng kapatid niya. Pero bago pa man ako makapagdesisyon, lumapit na siya sa akin, hawak pa rin ang phone. Inabot niya sa akin iyon at mapagtanong ko siyang tinignan.

I grab it and cautiously place it against my ear. “Hera.”

“Y-Young Master.” Humihikbi niyang tawag.

Hindi ko maiwasan ang kabahan sa tono ng boses niya ngayon. “What happened? Sila Papa nasaan?”

“Pumunta na kayo dito. Umuwi na kayo nila Kuya Hero. Please, sila Master at Mistress, make them change their decision. P-Please…” Mas humagulhol ito.

“Bakit, Hera? Anong nangyari?” Tanong ko, nararamdaman ang kaba sa dibdib ko habang naghihintay ng sagot niya.

“They’re in danger. Please, come quick. Umuwi na kayo. Mamamatay sila kapag hindi pa sila umalis dito—”

“Hera?!” Napatingin ako sa phone at patay na ang tawag.

“Bakit daw? Anong sabi?” Alalang tanong ni Hero.

“Sabi niya mamamatay daw sila Papa…” I look up to him. “Kailangan na natin umuwi.”

Chapter Forty-Five

“Padaanin niyo ako.”

Nakaharang sa dinaraanan ko sila Manang Iya at Maddox. Wala silang balak na hayaan akong lumabas sa sarili kong pamamahay. Galit at pag-aalala na ang naghahalo sa aking dibdib habang hinaharap ko sila.

I seriously don’t have time for this.

“Master Bridge, hintayin mo munang makauwi si lord Mario bago kayo umalis.” Sagot ni Maddox.

Kumunot ang noo ko. “Hintayin? Anong oras pa siya makakauwi? Nasa peligro raw ngayon ang buhay ng mga magulang ko, tapos sasabihin niyo sa akin na maghintay?”

“He’s on his way home and is currently in a helicopter to get here faster.”

Lumipat ang tingin ko kay Manang Iya. Maliit itong ngumiti sa akin, ang kaniyang mga mata’y naglalaman ng pang-unawa at pagpapakalma.

“Sige na, iho. Huwag kang magpadalos-dalos.” Mahinang paalala ni Manang Iya.

Umiling ako. “Hindi ba’t nasa malayong siyudad pa si Mario? Ilang oras pa ang byahe niya bago makarating dito. Mauuna na kami ni Hero doon.”

Sinubukan ko silang lagpasan pero mabilis lang ulit hinarangan ni Maddox ang pintuan. Kita sa tindig niya na wala siyang balak na sundin ang sinasabi ko.

“Get out of my way, Maddox.” Mariin kong utos dito.

Hindi niya ako sinagot at nanatiling nakaharang. Bawat segundo na lumilipas ay lalo pang nagpapalalim ng pagka-iritado ko, para bang binabastos ako ng katahimikan nito. His refusal to budge felt like a deliberate challenge.

I sighed heavily, a mix of fatigue and exasperation settling into my bones. Napahilamos ako sa pagka-irita. Halo-halo ang nararamdaman kong sakit ng pangangatawan at pagiging emosyonal.

“Bakit ba ayaw niyo ako paalisin? Gusto ko lang bisitahin ang mga magulang ko. Our allies called. Paano ako makakahintay nang matiwasay niyan?”

“Hintayin mo na lang ang asawa mo, iho. Sabi mo nga ay tumawag sa’yo ang tauhan niyo na nanganganib ang buhay nila Master at Mistress Hill. Baka pati ikaw madamay kung totoo nga iyon.” Sagot ni Manang Iya.

Hinawakan niya ang braso ko para yayain palayo sa pintuan. Marahan ko itong iniwasan at patuloy na iniilagan ang mga sinasabi nila.

“Then if it’s too dangerous, aalis agad kami ni Hero. Gusto ko lang masigurado na maayos sila.”

Parehas na sila natahimik. Ang mga mata ni Maddox ay ’di makatingin sa akin. Si Manang Iya naman ay puno lamang ng pag-aalala sa kaniyang mga tingin. Pero sa kabila no’n ramdam ko na parang may tinatago sila sa akin. Habang tumatagal ang katahimikan, lalo kong nararamdaman ang bigat ng kanilang mga tingin.

Kada segundo ay nagiging mas mabigat. Unti-unting nababalot ng kaba ang puso ko nang maalala ang mga sinabi ni Saide kanina. Napayukom ako ng kamay nang mapagtanto kong posibleng may iba pa silang tinatago sa akin bukod sa impormasyong nakuha ko kanina.

“Bakit ayaw niyo ako palabasin?” Mahina kong tanong sa kanila pero sapat na para marinig iyon sa buong bahay dahil sa sobrang katahimikan ng atmospera.

“Baka mapahamak ka, Master. Lalo na ang kalagayan mo—”

“No. Parang may iba pang dahilan.” Pagputol ko kay Maddox. “Dati kong tahanan ang pupuntahan ko. The Hill’s territory. My territory. Hindi ba iyon ang isa sa mga lugar kung saan magiging ligtas ako? Gusto ko lamang malaman kung ano nangyayare doon.”

Nahuhuli ko ang mga makahulugang tingin na binibigay nila sa isa’t isa, na para bang nag-uusap sila gamit ang kanilang mga mata.

“Kung ganito kayo katutol, ibig-sabihin may nangyayare ngang masama doon. May alam ba kayo na hindi ko nalalaman?”

Lalo sila hindi nakasagot. Sa pagkakataong ito ay napatingin na sa akin si Maddox. Muling lumapit si Manage Iya sa akin.

“Nag-aalala lang kami sa’yo. Alam mo naman ang kalagayan mo ngayon. Tsaka pauwi na rin naman si lord Mario, iho. Mas mabuting hintayin mo siya at—”

“Padaanin mo ako.” Naudlot ang sasabihin niya nang tignan ko si Maddox diretso sa mata.

“Master Bridge.” He called.

“That’s right.” Pagtango ko sa kaniya. “I am the Master Bridge. I am the husband of your lord Mario Jackson. When I command you to move…” Humakbang ako palapit sa kaniya. “You. Move.”

Napalunok ito. “Pwede ako magpadala ng mga tauhan doon para tignan ang kalagayan ng Hill’s Clan.”

“I want to check it myself.”

“Iho.” Tawag ni Manang at hinawakan ang kamay ko. “Manatili ka na lamang dito. Hayaan mong sila Maddox ang tumingin doon. Ang kambal, alalahanin mo ang kaligtasan nila.”

Alam kong nag-aalala sila, pero halata ko nagiging desperado na silang tutulan ang pag-alis ko. I just became more suspicious of their actions. Parang mayroon silang malaking lihim na pinipilit nilang itago sa akin, at hindi ko maiwasang magtanong-tanong sa sarili kung bakit ganoon na lamang ang kanilang reaksyon.

Tinatantsa ko sila, sinusuri ang bawat galaw. Hindi ko maiwasang mapansin ang pagtaas ng tensyon sa tuwing nababanggit ko ang balak kong pag-alis.

Habang patuloy akong nagmamasid, unti-unti akong bumubuo ng plano. Kailangan kong mag-ingat at maging matalino sa bawat kilos ko. Alam kong tumatakbo ang oras at hindi ko na kayang maghintay pa.

Napahinga ako nang malalim at napahawak ako sa tiyan ko. Marahan ko lang itong hinihimas habang humihilab ito. Kahit na gusto ng katawan ko na maupo at magpahinga, mas nananaig naman ang pagkabahala ko sa pamilya ko.

Tinalikuran ko sila at hinarap si Hero. Nakakunot ang noo niya, mukhang pansin din niya ang kinikilos ng dalawa.

“Keep calling Hera.” Sabi ko sa kaibigan ko.

Iniwan ko na sila at diretso akong umakyat sa opisina ni Mario. Nang masigurado kong hindi sila nakasunod sa akin, agad ako lumapit sa lamesa nito at pinagbubuksan ang mga drawers.

Naghahalungkat ako nang tahimik, sinusubukang hindi gumawa ng ingay. Bawat drawer ay puno ng mga papel at gamit, hindi ko masyado pinansin ang mga iyon hanggang sa hindi ko nakikita ang hinahanap ko.

Nasa gitna ako ng paghahanap nang makarinig ako ng yabag sa labas ng pinto. Napatigil ako nang pumasok si Hero.

“Hindi ko pa rin ma-contact si Hera.” Sabi nito sa akin.

Tumango ako at nagpatuloy sa paghahalughog ng mga kabinet sa office ni Mario.

“How ’bout the others?” Tanong ko.

“Sinubukan ko na rin tawagan yung ibang tao sa clan, wala ring sumasagot.” Pagbuntong hininga niya at lumapit sa akin. “Ano hinahanap mo?”

“Hindi nila ako papalabasin…” Napangiti ako nang makita ang blueprint ng bahay. “Edi tatakas na lang ako.” Tsaka siya tinignan. “Just like the old days.”

Napaawang ang bibig niya pero kalaunan ay natawa siya at tinignan ang hawak kong blueprint.

“Paano mo naman nalaman ’yan?” Nguso niya sa hawak ko.

“Sa tatlong taon nawala si Mario, sa tingin mo ni minsan ’di ko binibisita ’tong opisina niya?” Sabay nilapag ang papel sa mesa at sinuri iyon nang mabilis. “This house can’t be as simple as it looks. Especially if it’s owned by Mario Jackson himself.”

With a sly smile, I pointed a hidden passage indicated on the blueprint, a secret passage way concealed behind a bookshelf in the office. Agad ko tinignan ang malaking bookshelf sa gilid.

“Lumabas ka na at magpaalam sa kanila na uuwi ka na. Hintayin mo ako sa pinakalabas ng teritoryong nasasakupan namin.” I instruct him.

“You know that someone might see us, right?” Tsaka niya tinuro ang CCTV na nasa gilid.

“There are two people who oversees the security cameras: My husband and Maddox. Mario can’t check any CCTVs right now, nasa helicopter siya. Si Maddox nasa baba, binabantayan ’yong pintuan.”

Naglakad na ako papalapit sa bookshelf. Napahinga ako sandali at pinakiramdaman kung may paparating pa sa silid na ito. Nang masigurado kong walang kahit na anong ingay sa labas, iniusod ko ang ilang libro sa bookshelf, at dahan-dahang gumalaw ito.

Pumasok na ako doon at tinaasan ng kilay si Hero. Mukhang hindi pa rin siya makapaniwala sa ginagawa ko.

“Woah.” Bulong ni Hero nang makita namin ang loob.

Sa loob ng secret passage, lumitaw ang isang makitid ngunit modernong koridor. Ang mga pader ay gawa sa makintab na metal na may mga LED lights na awtomatikong nagliwanag mula sa sahig hanggang kisame.

“Bakit kaya gumawa ng ganito si lord Mario?”

“Escape route.”

Napatingin siya sa akin. “Hindi niya kailanman sinabi na may ganito kayo sa bahay niyo?”

Umiling ako at medyo nag-iinit ang ulo ko tuwing naaalala kong may mga tinatago pa siya sa akin.

“He’s hiding something. Nung una akala ko na ginawa niya ’to just in case na may sumugod sa amin o kung anumang emergency. Pero sa tingin ko it’s more than that.”

Napabuntong hininga siya. “Sigurado ka ba na gusto mo pumunta doon? Pwedeng ako na lang ang magcheck kanila Master at Mistress.”

“Iba ’yong pakiramdam ko rito, Hero. Ang tagal ko silang kinocontact, but they weren’t able to reach out back. I need to check on them personally. Hindi ako mapapanatag kapag hindi ako mismo ang pupunta.”

“Pero kaya mo ba?” Sabay tingin sa tiyan ko.

Napahawak ako doon at ramdam ko ang paghihilab nito. Baka bumagal ang pagkilos ko, pero sa tingin ko ay kaya ko pa namang lakarin ang daan papalabas dito.

“I can manage.” Sagot ko.

Napatango naman siya bago tinapik ang braso ko. “Ako na bahala kanila Manang Iya at Maddox, sabihin ko na nagpapahinga ka na bago ako umalis. Message me if you need anything, okay?”

I nod and enter the passageway. Nang makapasok ako ay sinara ko na rin iyon hanggang sa hindi ko na makita si Hero at ang opisina ni Mario.

I sigh and gently rub my belly. “Bare with me, babies. Papasyal lang tayo kila Lolo at Lola.” I whispered.

The sound of my footsteps echoed in the empty corridor, a steady rhythm that seemed to resonate with the pounding of my heart. Sa bawat hakbang ko ay bumibigat sa mga balikat ko lahat ng mga nalaman ko.

Bakit bumubuo ng bagong clan si Mario? Did something happen to the Jackson’s Clan? May away ba sila ni Tito Dante na hindi ko nalalaman? At bakit pati parang ang mga magulang ko ay may tinatago rin sa akin? Kaya ba hindi nila ako makausap dahil sa kung anumang lihim na iyon? Konektado kaya ito sa nangyayare sa Jackson’s Clan?

Multitude of questions filled my mind like whispers in the shadows. The uncertainty of my situation gnawed at me.

But as I pondered these questions, a sense of urgency tugged at my heart. Bahagya ko binilisan ang paglalakad habang hawak ang tiyan ko. Minsan-minsan ay bumubulong ako sa mga anak ko na malapit na kami at konting tiis na lang dahil nararamdaman ko tumitindi ang pananakit ng katawan ko.

Halos mapabuga ako ng hininga nang makarating na ako sa pinakadulo. Kumunot ang noo ko nang makita ang hagdan patungo sa sarang lagusan. Napahilamos pa ako nang makita ang passcode sa tabi ng hagdanan.

After so many tries of typing the possible passcodes, I almost gave up. Hindi iyon araw ng birthday niya, o birthday ko. Hindi rin araw ng kasal namin. Kahit nga araw ng graduation niya pati mga kaarawan ng mga kaibigan namin pinagsusubukan ko. Sinubukan ko pang pagpipindutin nang paulit-ulit ang mga numero. Pero wala.

Napaupo ako sa hagdanan at napapahinga nang malalim habang sapo ko ang tiyan ko. Tumatagaktak ang pawis sa noo ko. Halos hindi na ako makapag-isip nang maayos.

“We’re okay.” Bulong ko habang nakatingin sa tiyan ko. “Papa just needs to think of something.”

Napatingin ako sa dinaanan ko habang mariing iniisip ang posibleng passcode…

Niyakap ko ang bewang nito na parang siya ang

pag-asa

kong makalabas dito. I somehow feel safe as he hugs me back.

“H-Help me, please. Help me.”

Mas lalo lumalim ang kunot ng noo ko nang maalala ang binatang nayakap ko noong sinubukan kong tumakas sa bangungot na lugar na iyon.

Pero mas nakakapagtaka…

Lumalabas sa isip ko ang litratong nakita ko noon. Ang litrato ng isang 18 y/o na Mario.

Bumalik ang tingin ko sa passcode machine. Napapalunok akong tumayo at muling nilapitan iyon. Nanginginig kong inabot iyon at pinindot ang mga numerong naisip ko.

Rinig kong bumukas ang lagusan at napahawak ako sa malamig na pader. Pakiramdam ko ay matutumba ako habang nakatingin sa daan palabas.

The day I was rescued years ago.

That’s the passcode. That’s his passcode.

“Bridge?” Rinig kong tawag ni Hero.

Nagpokus ang tingin ko sa kaniya nang sumilip siya sa loob. Napahinga ito nang maluwag nang makita niya ako.

Muli ko tinignan ang mga numero sa passcode bago umalis sa pagkakasandal. Tinulungan naman ako ni Hero hanggang sa tuluyan akong makalabas. Kalaunan ay awtomatikong sumara ang dinaanan ko.

“Ayos ka lang? Bakit namumutla ka? Masyado ka ba napagod?” Sunod-sunod na tanong ni Hero.

Umiling ako. “Ayos lang, baka na-uuhaw lang ako.” Sabi ko.

“Tara na sa sasakyan, may tubig naman ako doon. Dali habang hindi pa napapansin nila Maddox na wala ka.”

Pasimple niya akong inalalayan hanggang sa maka-upo na ako sa passenger seat ng kotse niya. Nang makapasok siya ay inabot niya agad sa akin ang tumbler niya na siyang ikinapasalamat ko.

Habang nasa byahe ay nakatingin lamang ako sa labas at pinagmamasdan ang mabilis na paggalaw ng mga nadadaanan, habang ang isip ko ay parang nagrarambulan sa loob ng ulo ko. Naghahalo-halo ang mga iniisip ko, mga tanong at alalahanin na para bang walang katapusan. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Pakiramdam ko ay nasa gitna ako ng isang napakalaking gulo na hindi ko alam kung paano aayusin.

Napahilot ako sa noo ko habang ang isang kamay ay hinihimas ang humihilab na tiyan.

“Hero.” Tawag ko.

“Yeah? May masakit sa’yo? Kanina ka pa parang hindi mapakali.” Alalang tanong niya.

“Naaalala mo ’yong araw na naligtas ako sa mga nanguha sa akin noong bata ako?”

Kita ko medyo nalito siya doon. “Oo? Bakit?”

“Paano nga ba ulit ako nailigtas noon?”

“Natagpuan nila ang lokasyon mo. It took years, but thankfully they did find you.”

“Yes, it took years.” Pag-uulit ko. “Pero anong nangyayare at sa nagdaang mga taon bigla nila ako natagpuan?”

Siya naman ang napaisip doon. Swabe niyang niliko ang sasakyan bago sumagot. “I do remember that my dad said someone tipped off information about your location.”

“Alam ba nila kung sino iyon?”

Napailing ako. “Hindi ko alam kung alam nila kung sino. Iyon lang ang nasabi sa akin noon.”

Huminga ako nang malalim at napatango sa kaniya.

“Bakit? Anong meron at bigla mo natanong?”

“Wala lang. Bigla ko lang naalala.” Palusot ko at tumingin ulit sa bintana.

Ramdam kong hindi iyon nakalusot sa kaniya pero hinayaan naman niya ako. Sa kabila ng katahimikan, alam kong nagtataka siya at naghihintay ng paliwanag ko. Ngunit sa pagkakataong ito, pinili kong manatiling tahimik, nagmamasid na lamang sa labas habang sumasabay sa magulo kong isipan.

Sinubukang bilisan ni Hero ang pagmamaneho para makarating agad kami sa teritoryo. Sinubukan ko na ring tawagan sila Mama at Papa, kahit sila Tito Victor at Tita Armina, at pati na rin ang ibang mga tauhan. Ni isa walang sumagot. Ang iba ay nagriring lamang, samantalang meron namang disconnected ang number.

Napapikit na lang ako at hinawakan ang kambal. I feel like whenever I’m stressed, naaapektuhan din sila dahil mas humihilab at nangangalay ang ibabang parte ng katawan ko. That’s why I kept whispering reassuring words to them.

Makalipas ang ilang oras na byahe, nakarating na rin kami sa wakas. Kumunot ang noo ni Hero at bumaba sa sasakyan. Lito ko siyang pinanood na sumisilip sa loob ng gate.

Lumapit ulit siya sa sasakyan at sumilip sa bintana kaya binaba ko iyon. “Walang taong nagbabantay.”

Mas lalo lang lumalim ang pagkalito ko. “Imposible namang iwan nila itong teritoryo na walang nagbabantay sa main entrance?”

Pati siya ay napabuntong hininga at nag-iisip habang tumitingin sa paligid.

“Subukan ko makapasok para mabuksan ’yong gate.”

Papaalis na sana siya nang pigilan ko ito. “Akyatin mo na lang ’yong malaking puno diyan sa tabi. Tumawid ka sa sanga no’n, maaabot mo na ’yong mataas na harang. Kapag pababa ka na sa kabila, may mga bako-bakong bahagi doon. Kapit ka lang sa mga ’yon hanggang sa makababa ka.”

Napataas siya ng kilay. “Paano mo naman alam iyan?”

Nagkibit-balikat ako. “Pinaplano ko dati gamitin ’yan pangtakas, ’di ko nga lang magawa dahil sa dami ng nakabantay.”

Napairap naman siya sa akin at napailing. “Ayos ka talaga. Para kang daga saan-saan lumulusot at tumatakas.”

Tsaka na ito lumakad papalapit sa punong tinuro ko. Pinanood ko siyang umakyat ng puno at ginawa mismo ang sinabi ko. Habang hinihintay siya ay sinubukan ko pa ring i-message ang mga tao sa clan para sabihing nandito kami.

Umangat ang tingin ko nang makitang nabuksan na ni Hero ang gate. Diretso na kaming pumasok hanggang sa makarating kami sa main mansion. Bumaba na ako at halos patakbong pumunta doon.

Agad naman kami napatigil ni Hero nang makita namin si Hera na yakap ang sarili at umiiyak papalabas.

“Hera?” Tawag ni Hero.

Umangat ang tingin niya sa amin. Kita ko ang gulat sa mukha niya at kalaunan napalitan ito ng mas matinding lungkot. Lumapit siya sa amin, nanginginig at halos hindi makapagsalita sa tindi ng emosyon.

“Anong nangyari?” Tanong ni Hero, puno ng pag-aalala sa kanyang boses.

Hindi na nakapagsalita si Hera, at sa halip, lalo pang humagulgol at niyakap si Hero nang mahigpit.

“Saan sila Papa?” Agad na tanong ko.

She tried her best to compose herself before facing me.

“N-Nasa main hall po sila Master Branden.” Tsaka siya tumingin sa kapatid niya. “Kasama nila sila Papa at Mama.”

“Bakit walang katao-tao dito?” I pressed, my voice tinged with a sense of urgency.

“Umalis na po halos lahat ng tao dito. Lumipat na po ang karamihan sa clan ni lord Mario.”

Habang hinaharap ko ang nakakabinging katahimikan ng mansyon, isang alon ng magkahalong emosyon ang bumalot sa akin. Ang mga tanong na gumugulo sa aking isipan ay tila umaalingawngaw sa mga pader.

Hindi ko na siya muling tinanong pa at mabilis na lamang tumakbo papuntang main hall ng mansyon. Rinig ko ang pagtawag sa akin ng magkapatid pero hindi ko inalintana iyon at tuloy-tuloy lang ang mga mabibilis na hakbang.

Pakiramdam ko’y hinihigop ng sahig ang mga paa ko sa bawat hakbang, habang hindi ako makapag-isip nang malinaw. Kada paghinga ko ay nagiging mabigat, para bang bawat hinga ay isang pakikipaglaban.

Marahas kong binuksan ang malaking pintuan ng main hall at tumambad sa akin ang mga tao sa loob.

Napatayo si Papa sa kinauupuan nang makita ako. Katabi niya si Mama na gulat na gulat ding nakatingin sa akin. Nasa magkabilaan nila sila Tito Victor at Tita Armina. Kita ko ang pagtayo ng iilang tauhan sa paligid at yumuko sa akin bilang pagbati.

Naglakad ako papalapit sa kanila, pansin ko na may kaedaran ang mga tauhang natitira dito. Ito ’yong mga tauhan na halos kasabay ni Papa at Mama lumaki sa Hill’s Clan.

These are the most loyal allies I know of towards our family.

Rinig ko ang pagtawag sa akin ni Hero nang makahabol siya, at siya rin ay halos napatigil sa likod ko. Tuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makaharap ko ang mga magulang ko.

“Sweetie.” My Papa called. “Ano ginagawa mo rito? Balita ko ay hindi raw maganda ang pakiramdam mo. You should’ve just rested.”

Mariin ko siyang tinignan. I’ve known my Papa. He’s not good at hiding his emotions when it comes to me, his only son.

Ang mga kamay niya’y magkahawak, bahagyang nanginginig, ngunit kontrolado. Sa kabila ng kaniyang mahinahong pananalita, hindi maikakaila ang bakas ng lungkot at pighati sa likod ng kaniyang mga matang malalim kung tumingin sa akin.

Tinignan ko si Mama na nanatiling nakaupo. Nakaiwas na siya ng tingin sa akin. Kita kong mahigpit niyang pinagdidikit ang mga labi niya, na parang pinipigilan ang anumang pahiwatig ng pangangatal nito. Pero kita ko naman ang pamamaga sa mga mata niya.

“What is this, Papa? Ano itong nalaman ko na lumipat ang iba nating tauhan sa clan ni Mario?” Panimula ko.

Maliit siyang ngumiti. “I’m retiring, Bridge. Mas mabuti nang lumipat sila.” Lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa magkabilang braso ko. “You should go home. Medyo hindi maayos ang teritoryo dahil sa biglaang paglipat ng iba.”

“Bakit hindi ako pwede manatili dito? This is my home too, I don’t mind staying with you for a while.”

Kita kong pinipigilan niya ang sarili niya at nanatili pa ring kalmado. “Was. You have a new home. Kasama ang asawa mo.”

“Papa.”

“Go home, sweetie. Go home.”

Tumingin ako sa tabi niya. “Bakit umiiyak si Mama?”

Mahina siyang natawa, halatang pilit. “You know your Mama. Naging emosyonal lang siya dahil mamimiss niya ang mga naging kasama natin dito sa mansyon.”

Tinanggal ko ang hawak sa akin ni Papa at lumapit kay Mama. Halos gustong manliit ni Mama sa inuupuan niya nang mapansin ang paglapit ko. Lumuhod ako sa harapan at pinipilit na hulihin ang mga tingin niya.

Her beautiful eyes are swollen and red, traces of pain and sadness are still visible. Parang pinipiga ang puso ko na makitang ganoon ang itsura ng Mama ko.

“Ma?” Hinawakan ko ang mukha niya at wala siyang nagawa kung hindi ang mapatingin sa akin pabalik. “I’m here, Mama. Why are you crying? Hindi ka ba masaya na makita ako? I’m quite expecting na magpapapiyesta ka sa buong teritoryo dahil sa pagdating ko.” Biro ko sa huli.

Imbes na matawa siya, mas nangilid ang mga luha sa gilid ng mga mata niya. Hindi nagtagal ay humagulhol na ito at napahawak na rin sa mukha ko. Marahan niya hinahaplos ang mga pisnge ko, para bang isa akong babasaging bagay na iniingat-ingatan niya.

“M-My baby.” Garalgal na tawag niya. “Bakit pumopogi ka ata? Mukhang mas nagkakalaman-laman ka na rin kaysa sa huling kita natin.” Sabay pisil ng pisnge ko. “Mukhang inaalagaan ka nang mabuti ni Mario, hmm?” She smiles. “I’m glad.”

“Ridge.” Tawag sa kaniya ni Papa.

Huminga siya nang malalim at mabilis na pinunasan ang kaniyang mga luha gamit ang isang kamay.

“M-Maybe next time ako maghahanda, sweetie. Dapat umuwi ka na talaga. Baka hinihintay ka na ng asawa mo, mag-alala iyon sa’yo.” Tuloy pa rin ang pagtulo ng mga luha niya.

Napabitaw ako sa kaniya at tuluyang tumayo. “Bakit ba pinapaalis niyo ako? Kahit ang mga taong kasama ko sa bahay namin mag-asawa hindi ako pinapayagang umalis at puntahan kayo dito.” Tumingin ako kay Papa. “Did something happen? Bakit hindi niyo ako kino-contact? Ni hindi niyo pinaalam sa akin na magreretiro na kayo at lumipat na ang mga tauhan natin sa clan ni Mario.”

Ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko. Bago ulit sabihin ang mga susunod na tanong na bumabagabag sa akin.

“At ano itong sinasabi ni Hera? Na kapag hindi kayo umalis dito, mamamatay kayo?”

Umiwas ng tingin si Tita Armina. Si Tito Victor naman ay nakatingin sa bandang likod ko kung saan nakatayo si Hero.

“Bridge.”

“No more lies, Papa.” Pagpigil ko dito. “I can totally see that there’s a problem here. Kaya huwag niyo ako basta-basta itaboy sa pamamahay na ’to. This is my home too. I’m your son. I’m your only heir. I have the right to know what’s happening in this god-damned clan!”

Ang paghinga ko’y bumigat, parang may kumukurot sa aking dibdib. Nagmistulang tahimik ang paligid, ang alingawngaw ng boses ko ay nananatili sa hangin. Nanginginig ang katawan ko, at ang isipan ko’y magulo sa mga iniisip.

Ilang segundo sila natahimik, parang nag-iisip kung ano ang gagawin. Magsasalita na sana si Papa nang tumayo si Mama sa kina-uupuan.

Nilapitan niya ako at saglit na tinignan bago marahang bumaba hanggang sa nakaluhod siya sa harapan ko.

Nanlaki ang mga mata ko at agad na yumuko. “Mama, ano ba ginagawa niyo—”

Hinahawi niya ang mga hawak kong pinipilit siyang itayo.

“I’m sorry, sweetie.” Hagulhol niya. “Your Papa and I are really sorry. We’ve never been good parents to you. we’ve never been the parents you deserved. We’ve always wanted to give you the world, to be the kind of parents who could make you feel loved, safe, and supported. W-We really tried our best. I’m so sorry.”

“Mama…”

Sinusubukan niyang pakalmahin ang sarili at tumingala sa akin. “N-Natatandaan mo ’yong kwento ko na hirap ako mabuntis noon?” Huminga siya nang malalim bago magpatuloy. “A member from the Niklaus Clan came to us. They volunteered to help us. Desperado na ako noong mga panahon na iyon, kaya kahit na hindi namin alam ang magiging kapalit, pumayag pa rin kami at nagpatulong. T-They gave me various medicines, they checked on me. And after months of trying, we have you. We finally have our angel. Our baby.”

Patuloy siyang humikbi, pilit na hinahanap ang mga tamang salita. “Binigyan namin sila ng malaking halaga na pera, that almost cost the whole clan. But we didn’t mind because we knew it was worth it, since having you is the best thing that happened to our marriage. Akala namin hanggang doon na lang ang pag-uusap namin sa mga Niklaus, pero nang mag-limang taon ka, bigla ka na lang nawala…”

“…We searched for you for years. Noong nawawalan na kami ng pag-asa, naisip namin na baka ikaw ang kapalit na habol nila. Hindi namin alam kung nasaan ka, kung paano ka, kung nasa tamang kalagayan ka ba. Bawat araw na lumilipas ay parang pahirap nang pahirap.”

Hinawakan niya ang kamay ko. “But someone gave us the information about your location.”

Napalunok ako sa kutob ng puso ko bago iyon sabihin. “Is it Mario?”

Humigpit ang hawak niya at tumango-tango. “Noon pa man, nakaplano na kayong dalawa ang magkakatuluyan. Pero nang malaman naming lalake ka, tumutol si Dante doon. Halos nag-away pa sila ng Papa mo noon. Pero hinayaan namin iyon, kasi gusto namin kapag lumaki ka, ikaw ang pipili ng gusto mo. Ikaw ang magdedesisyon sa buhay mo. But despite the fight between the Jacksons and our family, Mario helped us. Sa ilang taong paghahanap namin sa’yo, si Mario lang ang nakapagsabi kung na saan ka.”

Papa stepped in. “Pero nang mailigtas ka, tuloy-tuloy ang death threats na natatanggap namin. Sinasabi nila na kapag hindi ka namin binigay sa kanila, buhay ng buong clan ang magiging kapalit. It’s either you or our lives.”

Nangingilid ang mga luha niya at napaluhod na rin katabi si Mama.

“S-So you’d rather die than give me up?” Nanghihinang sabi ko.

He nodded, and his tears started to fall. “How can we give up someone so precious to us?”

Napaupo ako sa harapan nila nang hindi ko na makayanan ang pangangatog ng mga tuhod ko.

“No.”

“Bridge, sweetie.”

Mama holds my face and wipes the tears that are falling.

“We’re so sorry. But you really have to go. Ayaw namin madamay ka.” Sabay tumingin sa tiyan ko. “Ayaw naming madamay kayo.”

Kumunot ang noo ko. “Alam niyo? Kailan niyo pa nalaman?”

“Nitong nakaraan lang. Mario told us.”

Tila nagdilim ang aking paningin, naguguluhan at nasasaktan. Ang pangalan ni Mario ay nagdulot ng kaba at pagkabahala sa puso ko.

“Did he also know about these threats?” Tanong ko.

Nakarinig kami ng mga yapak na parang papatakbo papunta sa amin. Lumingon ako at kita ko si Mario na halos hinahabol ang hininga habang nakatingin sa akin. Hindi ko siya binigyan ng pansin at muling binalik ang tingin sa mga magulang ko.

“He knew, didn’t he?”

“To keep you safe, we talked to him again about the marriage. Noong una ay ayaw niya, pero nang sabihin namin ang sitwasyon…” She looks at Mario before looking back at me. “…he agreed to help us once again.”

Sa sandaling iyon, ramdam ko ang pagguho ng mundo ko. Nararamdaman ko ang kawalan ng kontrol sa aking sarili. Nanginginig ako sa puno ng emosyon.

Bawat butil ng takot at pagkabahala ay parang humahapdi sa balat ko. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, umaalon sa alon ng galit at lungkot na hindi ko maipaliwanag. Ang mga kalamnan ko’y parang nangangatal sa bigat ng sakit na nararamdaman ko.

“You have to get out of here.” Sabi ni Papa. “Mario, please.”

Narinig ko ang mga yapak na papalapit sa akin.

“Ano pa ginagawa niyo dito?” Agad kong tanong. “Ibig sabihin ba nito ay mamamatay talaga kayo ngayon dito?”

“We’re just waiting for it, sweetie.”

“Paano niyo nalaman na ngayon iyon?”

“A letter came months ago, saying that we would die if we didn’t give you up immediately. Mukhang nalaman na nila ang kalagayan mo kaya nagmamadali na silang kunin ka.”

I look at them out of bewilderment. “Since then, you’ve just been here? Waiting?”

Marahan silang tumango.

Marami pa akong gustong tanungin pero nawala ang mga iyon nang maramdaman ko ang pamilyar na mainit na kamay na humawak sa braso ko.

“Bridge, we have to leave.” Sabi niya sa akin.

Umiling-iling ako at marahas na hinawi ang kamay niya. Hindi ko siya pinansin habang nanatili pa rin ang tingin ko sa mga magulang ko.

“Umalis na lang tayong lahat dito. You can hide for a while—”

“We can’t.” Pagputol ni Papa. “Mahahanap nila kami, at kukunin ka lamang nila kung ganoon.”

Bawat hininga ay parang pagsisikap na pigilin ang luha at pagluluksa na naglalakbay sa akin.

“Sinasabi niyo ba na para mabuhay ako, ibibigay niyo ang mga buhay niyo?”

They warmly smile. Too warm. Pakiramdam ko ay napapaso lamang ako.

“A-Always take care of yourself, anak.” Garalgal na sabi ni Papa. “We know there are a lot of good things ahead of you. Whatever you do, or whatever choice you make, w-we will always be proud of you.”

Nang marinig ko ang mga katagang iyon, hindi ko mapigilan ang mga luha na dumadaloy mula sa aking mga mata. Ito ’yong mga katagang sinabi niya sa akin bago ako umalis papunta sa bahay namin ni Mario nang maikasal ako.

Bawat patak ay parang nagpapatibok ng sakit na parang kailanman ay hindi maghihilom. Nanginginig ang buong katawan ko, habang ang bawat hininga ay parang naglalaman ng pighati.

“H-How about Tito Victor? Tita Armina?” Tumingin ako sa dalawa.

Umiiyak na ngayon si Tita Armina. Kaya naman si Tito Victor ang sumagot.

“We will always be by our Master and Mistress’ side, Young Master. We will serve them until the end.” Napatingin siya kay Hero. “Do your duty well, anak.”

Kahit kalmado ito, kita ko ang pamumuti ng kamao niya dahil sa higpit ng pagkakayukom nito, halatang pinipigilan ibuhos ang mga emosyong bumabagabag sa kaniya.

Narinig ko ang yapak ni Hero papalapit sa akin. Tiningalaan ko siya.

“Let’s go, Young Master.”

He’s crying. But he’s trying his best to keep his composure, to stifle the sobs that threaten to escape his throat. A sharp pang of separation cutting through me like a knife when I saw my friend.

“Take care of him, Hero.” Sabi ni Mama. “Mario…” Makahulugang tinignan ni Mama ang katabi ko.

Magsasalita pa sana ako nang maramdaman ko ang mga bisig ni Mario sa akin. Napasinghap ako nang walang kahirap-hirap ako binuhat nito. Agad na siyang tumalikod at tumakbo papalayo sa mga magulang ko.

“TEKA— PAPA! MAMA!”

Magkayakap na silang nakatingin sa amin. Si Hero ay saglit pa tinignan sila Tito Victor at Tita Armina bago mabilis na tumalikod at sumunod sa amin.

“PAPA!”

Bahagya silang kumaway ni Mama, ang kanilang mga mata ay puno ng hinagpis. Hanggang sa huli, ang bawat sandali ng kanilang pagtingin sa akin ay parang pamamaalam na kailanman hindi ko matatanggap.

Tuluyan na kami nakalabas ng main hall. Nang makalayo na kami, nararamdaman ko ang bigat ng bawat hakbang. Ang mundo sa paligid ko ay tila bumagal, ang mga tunog ay naging malabo, at ang bawat hininga ay parang sinisikap kong habulin.

As we traversed the familiar corridors of the mansion, everything around me seemed to blur into a haze of confusion and sorrow. The once grand surroundings now felt suffocating, each ornament and painting a silent witness to the turmoil that had happened inside its walls.

“M-Mario…” I called desperately, clinging on to him. “Save them, please! Please!”

Hindi niya ako pinansin. Diretso lamang ang tingin niya habang patuloy na tinatahak ang daanan papalabas ng mansyon.

Lumalaki na ang agwat ng layo namin mula sa mga magulang ko. Wala na ako ibang naramdaman kung hindi matinding pagkirot ng puso ko na bumabalot sa buong katawan ko.

“Mario!” Pakiusap ko sa kaniya. “Save them. H-Hindi ko kaya na mawala sila. Parang-awa mo na, iligtas mo sila!”

Saglit niya lamang ako tinapunan ng tingin. Puno ng hinnanakit ang mga mata niya at doon pa lang, alam kong hindi niya magagawa ang pakiusap ko.

Malakas ang hangin nang makalabas kami ng mansion, rinig ko ang tunog ng helicopter sa labas. Mabilis na binuksan ni Hero ang pintuan sa likod. Nakita ko si Hera sa loob na nag-aabang sa amin. Agad ako sinakay ni Mario doon at bago pa ako makabawi ay sumakay na agad si Hero. Si Mario ay agad na sumakay sa harapan sa tabi ng pilot.

Napatingin ako sa labas. Tuloy-tuloy ang pagbuhos ng mga luha ko. Hindi ko na alam ang gagawin habang ramdam ko ang pagsuot ni Hero sa akin ng safety earphones.

Humarap ako at magsisimula na sana ulit magmakaawa kay Mario na ibaba itong sasakyan at balikan namin ang mga magulang namin.

And then, in a sudden burst of fiery chaos…

The mansion erupted in a deafening explosion.

Lahat kami ay napatigil.

Tila hindi makapaniwala sa narinig.

Ang helicopter na sinasakyan namin ay bahagyang yumugyog dahil sa lakas ng impact ng pagsabog.

Narinig ko na lamang ang pagsigaw ni Hera nang tingnan niya ang nangyare sa ibaba.

My heart leaped in my chest as flames and debris soared into the night sky, the once majestic mansion now a blazing inferno.

“N-No…” I whispered in disbelief. “NO!”

Halos isubsob ko ang sarili ko sa bintana ng helicopter, hindi makapaniwala sa nakikita ko.

Ang buong teritoryo ng Hill’s Clan ay napupuno ng apoy, ang mga istraktura na dating nagtatayuan ng buhay at kasaysayan ng aming angkan ay ngayon unti-unting nagiging abo.

Parang isang walang katapusang sugat na bumubukas ang nararamdaman ko sa bawat segundong lumilipas.

“P-PAPA! MAMA!” Pasigaw kong hagulhol habang pinapanood ang nangyayare. “T-This can’t be…”

Tinakpan ni Hero ang mga mata ko. Ramdam ko ang pagyakap ni Hera sa likod ko. Rinig ko ang paghagulhol nilang dalawa. Wala ako nagawa kung hindi ang ibuhos lahat ng sakit at pighati sa mga luha ko habang hawak nila.

“I-I’m supposed to tell them the good news. They’re supposed to meet their grandchildren. They…” Naghihikahos ang paghinga ko sa sobrang sakit na nararamdaman. “T-They’re supposed to be happy with me.”

A flood of memories of my parents overcame me. Each flicker of light and shadow casting a bittersweet glow over the cherished moments we had shared. Ang kanilang mga tinig ay nag-echo sa isipan ko.

Mas lalo lamang ako napahagulhol nang mapagtantong hindi ko na muli makikita ang mga ngiti sa mukha nila. Na kahit kailanman, hindi ko na muli maririnig ang mga gabay nila. Hindi ko na muli mararamdaman ang pagmamahal nila.

Bago kami tuluyang makalayo, huli ko na lang natandaan ang mga salitang sinabi nila sa akin bago ako ikasal…

“Sweetie, we know that it’s hard for you. But just remember that we’re doing this for you.”

Chapter Forty-Six

We finally got home.

Yakap-yakap ni Hero si Hera habang papasok sa bahay. Sinalubong kami ni Manang Iya at may pag-aalala sa mukha nito nang makita ang mga itsura namin.

She knows.

I think they all know.

Nasa likod niya si Claudia. Kunot ang noo nito at parang nalilito sa kung anong nangyare sa amin.

Bumuntong hininga ako at hinarap si Manang. “Ikaw na po muna bahala kay Hera. Pakisamahan na muna siya sa isa sa mga guest room.”

May gusto sana siya sabihin sa akin. Pero nang makitang wala ako sa wisyo na makinig sa mga sasabihin nila, tumango na lang ito at agad na lamang pinuntahan si Hera.

Humiwalay na si Hero sa kaniyang kapatid at hinayaan ang tulalang Hera sa mga kamay ni Manang Iya. Nang masigurong maayos ang lagay ni Hera habang inaalalayan ito ni Manang, tumingin sa akin si Hero.

Parang pinipiga ang puso ko na makita siyang ganito. Alam kong pinipigilan lang niya ilabas lahat ng takot at galit ngayon dahil pina-prioritize nito ang kalagayan namin ng kapatid niya. But he’s tired. His eyes that once lively, seems a bit gloomy and dead.

“You should rest. Gamitin mo na ’yong isang guest room sa taas.” Sabi ko rito.

“Paano ka? Ayos ka na ba?”

Binigyan ko ito ng pilit na ngiti. “Rest, Hero. I’ll be okay.”

Halatang hindi siya naniniwala doon. Kaya naman nilingon ko ang nalilitong Claudia.

“Can you assist him for a while, Claudia?”

Kung normal na araw lang, siguradong hindi niya susundin ang hiling ko at hahayaan lang mag-isa si Hero. Pero ramdam siguro niya ang mabigat na tensyon at emosyon na bumabalot sa amin kaya wala salita itong nilapitan ang kaibigan ko.

Hindi naman naglaban ang isa at hinayaan lang niyang hilahin siya ni Claudia paakyat.

Tuluyan ako napahinga nang malalim nang wala ng natirang tao sa sala. Bahagya ako napalingon nang marinig ko ang pagsara ng pinto. Kita kong nakatingin sa akin si Mario, para bang tinatantsa ako.

I don’t know what to feel right now or what to say. I feel so drained and dead inside.

“Bridge.”

I take a sharp breath and turn to him.

The tender look in those eyes, which I once believed to be filled with love, now reveals itself as a mere shadow of pity.

Awa. Isang malaking awa lang ang nararamdaman niya sa akin.

“You knew.” Mapakla akong natawa habang patuloy na kumikirot ang puso ko. “You fucking knew.”

“Bridge, please.”

Humakbang siya palapit at sinubukan akong abutin.

“No.” Napailing ako at umatras. “Stay away from me.”

Tinalikuran ko na siya at akmang lalakad na palayo nang mapatigil ako. I hissed at the pain of my womb. Naramdaman ko ang paglapit niya.

Pagkahawak niya sa akin, tinulak ko ito at muli ako humakbang palayo sa kaniya.

“Huwag mo ako hawakan.” Mariin kong sabi rito.

His expression looked pained when I pushed him away. Umiwas ako ng tingin dito at sinubukan ko ulit lumakad, pero hindi nagtagal ay tuluyang nanghina ang mga tuhod ko.

Agad ako sinalo ni Mario. Itutulak ko na sana ulit siya nang buhatin niya ako at inupo sa malapit na sofa. He kneels in front of me to get a better look at me.

“Masyado ka ata napagod. You should also rest. Nainom mo na ba mga gamot mo? I’ll go get it—”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” Pagputol ko sa kaniya.

He was taken aback. Bumuka ang bibig niya pero sumara din iyon nang hindi niya siguro malaman ang tamang sasabihin.

It frustrates me.

“You could’ve told me. Maraming araw na pwede mong sabihin sa akin.” Mahinang sabi ko rito.

Napayakap ako sa sarili para matago ang panginginig ng mga kamay ko.

“All this time, alam mong mamamatay sila…” I look him in the eye. “And you didn’t even bother to w-warn me?”

Nangingilid ang mga luha sa gilid ng mga mata ko. Tumingala ako at huminga nang malalim. I bit my lower lip and try to compose myself.

I refuse to cry in front of him.

I refuse to let him see me weak.

I refuse to let him break me even further.

After everything,

I refuse to look at him with such love and hurt.

Kailangan ko maging matatag. Dahil kung hindi, alam ko sa sarili ko na sa kaniya ako sasandal para humugot ng lakas.

And I refuse to do that.

“When I was young…” Panimula niya kaya tinignan ko na ulit siya. “…my father force me to attend a meeting. Hindi ko alam kung para saan ang meeting na iyon at kung sino ang may-ari ng lugar na pinuntahan namin. Nagkataon lang talaga na ako ang naabutan mo noong tumatakas ka. The moment you hugged me and looked at me with your pleading green eyes, I knew that you were somewhat familiar. Nang maka-uwi ako sa amin, doon ko lang nalaman na ikaw ’yong nawawalang anak ng mga Hill.”

He sighs. “I was rebellious towards my father. I knew that he hated your clan because of the petty fight he had with your father. Kaya tinulungan ko silang ibigay ang lokasyon mo, para lamang galitin ang ama ko. Iyon lang ang ginawa ko, pagkatapos no’n ay wala na ako pakealam pa sa nangyayare sa clan niyo.”

He pauses, looking down at his hands as if searching for the right words. “But years later, lumapit sa akin ang mga magulang mo. Offering your hand in marriage. Noong una hindi ako pumayag dahil wala pa ang bagay na iyon sa isip ko…”

Tinignan niya ako at malambot ang ekspresyon nito. Habang ako ay walang ekspresyong nakatingin at nakikinig sa kaniya. Nakikita kong hindi siya mapakali sa mga tingin ko, dahil siguro hindi siya sanay sa ganitong pakikitungo ko.

“What made you say yes?” Malamig na tanong ko.

Hindi siya makasagot. Parang nahihirapan siya sabihin iyon sa akin. His silence spoke volumes, the unspoken words hanging heavily between us.

“Naawa ka.” Sagot ko para sa kaniya.

He flinched slightly, as if my words had struck a nerve.

Napailing ako at unti-unting natatawa. Pakiramdam ko mababaliw na ako. My laughter, tinged with bitterness, echoed in the living room.

“So, all this time, it was out of pity?” I asked, shaking my head in disbelief.

Sinubukan niya akong abutin, pansin ko ang bahagyang panginginig ng mga kamay niya.

“It’s not like that.” He said, desperation in his eyes. “Please, let me explain.”

But I couldn’t stop laughing, the absurdity of the situation overwhelming me.

“Explain what?” I said between breaths. “That you decided to marry me out of pity? Out of some misplaced sense of duty? You see me as a kid who was about to lose their parents? Is that it?”

Yumuko ako para matitigan siya lalo. Para makita niya kung gaano umaapoy sa poot ang mga mata ko. Kung gaano nandidilim ang mga ito sa hinagpis at galit.

“O dahil para lang galitin lalo ang ama mo?” I added, my voice rising with each word.

“No.” His voice strained but firm.

I lean back. Hindi ako naniniwala dito. Parang lahat ng nangyare sa amin, isa lamang pagpapanggap niya. Isa lamang hiling ng mga magulang ko sa kaniya.

“Was any of it real?”

Sasagot na sana siya pero napailing ako at tumayo na. Alam kong dapat ko siyang hayaang magpaliwanag.

Pero sobrang sakit na.

Sobra.

Bawat segundong lumilipas, pakiramdam ko nawawasak ako. Nasa puso ’yong kirot pero mabilis kumalat ang sakit sa buong katawan. Natatakot ako na itong sakit na ito ang ikamatay ko.

Hindi ko kaya.

“Bridge.”

Hinabol niya ako. He caught up to me, grabbing my arm gently but firmly.

“It wasn’t about pity or duty, and it wasn’t about my father. It became about you. I… I fell in love with you.”

Nagpintig ang tenga ko doon kaya hinarap ko siya. Yukom ang kamay ko at binigay lahat ng natitirang lakas doon para suntukin siya sa mukha.

Paulit-ulit ko siya sinusuntok. Kita kong nagkasugat na ang gilid ng labi niya. Bahagya lang siya napapaatras at hinahayaan ako paulanan siya ng mga suntok. 

Hindi niya ako pinipigilan hanggang sa ako na mismo ang napagod.

Hindi ko na naramdaman na nagsisipag-unahan nang tumulo ang mga luha ko. Tuluyan na ako nawalan ng lakas hanggang sa mahihinang pagsuntok sa kaniyang dibdib na lang ang nagagawa ko.

I feel like shit. A dumbass piece of shit.

“Did you, huh?” I spat out the word, almost choking on it. “You call this love? A love built on lies and manipulation?!”

Humigpit ang hawak ko sa kwelyo niya. Ramdam ko ang malakas na pagtibok sa dibdib niya sa ilalim ng kamao ko, parang pinapantayan nito ang gulo na bumabalot sa puso ko.

Did he truly love me, or did I just convince myself he did because I loved him so deeply?

“You lied to me!” I cried.

“I did.” He answers so softly, it aches me.

“You manipulated me!”

“I did.”

“You kept secrets!”

“I did.”

“You…”

I shook my head, the tears blurring my vision.

“…You told me you loved me.”

Hinawakan niya ang mga kamay ko. His eyes pleading with mine.

“I do, my sweet. I do love you. Please, maniwala ka sa akin.”

I pulled my hands away from his grip, the desperation in his eyes mirroring the turmoil in my heart.

“How can I believe you?” I whispered, my voice trembling. “Hindi mo sinabi sa akin na mamamatay sila. Bakit? Kasi hindi ko kakayanin? Dahil masyado pa akong bata para harapin ’yong ganong klaseng problema? I’m already 21! You could’ve told me months ago!”

“Ayaw nila ipaalam sa’yo, Bridge.”

“Pero ako ang asawa mo.” Turo ko sa sarili habang humahagulhol. “B-Bakit? I could’ve thought of something to save them. They didn’t have to die because of me…”

Hindi siya nakapagsalita, halatang may tinatago pa rin. He stood there, silent and helpless.

“No more secrets, Mario.” Mariin kong sabi sa kaniya. “Just fucking spit it out!”

He run his hand through his hair. “We found out that my clan, my father’s clan, is working with your kidnappers.”

I froze, the words hitting me like a tidal wave. His words hung heavily in the air, the weight of betrayal sinking deep into my heart. Tinitigan ko siya nang maigi, pilit hinahanap sa mga mata niya kung nagbibiro lang ba siya. But his expression told me everything—guilt, shame, and regret etched into every line of his face.

Bumibilis ang paghinga ko. Para akong mauubusan ng hangin dahil sa nalaman. Panibagong sakit ang dumadaloy sa katawan ko. Parang bawat ay tinutusok ng mga karayom. Halos hindi ko na mapaliwanag kung anong klaseng emosyon itong nararamdaman ko.

Matinding pagkabahala? Galit? Takot?

Lumapit ulit siya sa akin. My eyes flicker to his side. Walang pagdadalawang isip ko kinuha ang baril na nakasukbit sa sinturon niya at tinutok ko ito sa kaniya.

Hindi niya ito pinansin. Ni hindi man lang ito nagulat sa ginawa ko. Parang wala lang iyon sa kaniya. Mas nakapokus siya sa mukha ko.

My face twists in disgust. That seems to shatter him even more.

Humakbang siya palapit hanggang nasa noo na niya ang pinakadulo ng baril. The gun pressed firmly against his forehead, his eyes meeting mine with a storm of emotions swirling within them.

“You’re one of my enemies then.”

Nanginginig ang kamay ko kaya napahigpit ako ng hawak sa baril para hindi mahulog iyon.

Umiling siya at sinubukan ulit lumapit sa akin.

“Huwag kang lalapit!”

“Or what? You’re going to shoot me?”

Hinawakan niya ang dulo ng baril. Nanlaki ang mga mata ko nang binaba niya iyon hanggang sa tumapat iyon sa dibdib niya, sa puso niya.

“Will killing me make you better? Go ahead, honey. Do it.” He said softly.

“You’re fucking crazy!”

“Just maniacally in love with you, my sweet.” His eyes locking with mine in a gaze filled with raw emotion.

The weight of the gun in my hand felt heavier than ever. Love and rage warred within me.

Halos mabingi ako sa pintig ng pagtibok ng puso ko, halos iyon na lang ang natatanging ingay na bumabalot sa akin ngayon. Hindi niya inalis ang tingin sa akin, kalmado ito at parang iniintindi ako.

I hate it.

My finger trembled on the trigger. Memories of our time together flashed through my mind—the banters, the laughter, the love, the betrayal, and the pain. Everything that led us to this moment.

Kapag pinatay ko ba siya matatapos na lahat? Magiging masaya nga ba ako? Magiging maayos ba ako?

I hate this.

Alam kong mas magiging miserable lang ako kapag nawala siya.

Suminghap ako at nilayo ang daliri sa trigger, pero nakatapat pa rin ang baril sa kaniyang dibdib. Tahimik siya at inaabangan ang mga susunod kong gagawin.

Fucking creep.

Fucking maniac.

“I hate you.” Bulong ko.

“I deserve it.” Mahinang sagot niya.

Napailing ako. “Just stay away from me, Mario.”

“Hindi ko kayang gawin ’yon. Just kill me instead kung papalayuin mo lang ako.” Hamon nito sa akin.

Napahilamos ako. “Damn it! I can’t kill you, okay?! Ano ’to? Pinapamukha mo sa akin na kahit kailan hindi kita kaya?!”

Siya naman ang napailing. “I wouldn’t stand a chance against you.”

“I mean it, Mario.” I pleaded. “Just leave me alone. STAY. AWAY.”

“Asawa kita.” He countered, stepping closer, his eyes pleading for understanding. “How can I do that if we promised each other that ’til death do us part?”

“That’s just a useless vow.” Mapait kong sabi. “It’s meaningless.”

Tila dumilim ang mga mata niya sa sinabi ko. Dama ko ang paghigpit ng hawak niya sa dulo ng baril.

Tinapat niya iyon sa braso niya—“Shoot my arms, I’ll still walk towards you.”—Tsaka niya ito binaba hanggang sa nakatutok na sa binti niya.—“Shoot my legs, I’ll still crawl towards you.”

Kunot ang noo ko dito. Hindi ako makapaniwala sa mga sinasabi niya.

“I can’t stay away, Bridge. Kung gusto mo ako lumayo.”

Muli niya binalik ang baril sa tapat ng puso niya.

“Kill me instead.”

Puno ng pag-aalinlangan, pagkamuhi, at sakit ang bumabalot sa puso ko. Pakiramdam ko sasabog na ako sa mga iniisip at inaalala.

Kahit na nasasaktan na ako nang ganito…

I still love him.

But I don’t want to love him anymore.

Wala na ako nararamdaman ngayon, kundi sakit.

I don’t know what to do.

I don’t know where to start again.

I just want to shut down.

“Kakampi mo ako, Bridge.” He whispered.

Nang napansin niyang unti-unti ko na binababa ang baril, kinuha niya ang tsansang iyon na makalapit pa lalo sa akin. Wala na akong lakas pa na itulak siya palayo.

“I’m your husband. I’ll always be by your side.” He cups my face with his warm hands. “Kailanman hindi kita tratraydorin.”

“No.” Iling ko rito. “You’ve already betrayed me. Being a Jackson ties you to that clan. There’s no place for you by my side.”

“My father is a Jackson.” Pinagdikit niya ang noo namin. “But to you, I’m just Mario, my sweet. Your Mario. Your husband.”

Umiling ako habang nababasa na ang kamay niya sa mga luhang patuloy pa rin dumadaloy.

“I left that clan.” He finally confessed. “Simula nang malaman ko iyon, umalis ako. I created my own clan, just to protect you. Bridge, my loyalty belongs to you, not to my father or my old clan, but to you. Alipin mo ako. Kung na saan ka, nandoon ako. Kahit saan ka magpunta, susunod ako. Maniwala ka sa akin, please. Mahal kita. Mahal na mahal.”

Patuloy ako umiiling at pinipilit na hindi magpaniwala sa mga sinasabi niya.

“I-I hate you—”

He captures my lips.

“I hate you.” Bulong ko sa pagitan ng mga labi namin. “I hate you.”

He kisses me harder.

“I hate you so much.” I cried.

He didn’t let me go. Marahan ang hawak niya sa akin, pero ang mga halik niya ay nanlalaban. Nalalasahan ko na ang mga luha ko. Hindi niya inalintana iyon at patuloy lang ako hinahalikan.

Kahit mariin ang mga labi niya sa akin, walang halong pangdadahas at pagpipilit iyon. Binibigyan niya pa rin ako ng pagkakataong kumawala kung gugustuhin ko.

And I did.

Lumayo ako. Halos kinakapos na ako ng hininga habang tinitignan siya.

Muling umukit ang sakit sa kaniyang mga mata.

Umiwas ako ng tingin. Pilit ko iniisip ang mga susunod kong gagawin. My mind is in chaos, so does my heart.

Hindi ko na alam kung ano ang tama sa mali.

Napahinga ako nang malalim nang mapag-isip-isip kong sundin ang sinisigaw ng utak ko kesa sa sinisigaw ng puso ko.

Iyon ang makalayo sa kaniya.

I struggle to draw breath amidst the needles piercing my heart, as I prepare to utter words that I never thought would escape my lips.

“I want a divorce.”

Chapter Forty-Seven

At the age of 5, I was kidnapped.

Hell introduced itself to me. For years, I was trapped in darkness, subjected to horrors that no child should ever endure. The memories of those days are etched into my mind—every shadow, every whispered threat, every moment of despair. It was in that place that I learned the true meaning of fear and pain.

Light and hope became stranger to me. The concept of safety, of warmth and love, felt like distant memories from another lifetime.

I became a mere subject to those horrible people. Kada araw na lumilipas pakiramdam ko pati ang sarili ko ay unti-unti ring nawawala. Pero laking pasalamat ko na lang sa pagkakaibigang nabuo sa mga taong iyon.

But it won’t be hell if they didn’t also take those friendships away from me.

At the age of 8, I was rescued from that hell.

But I was isolated.

I started liking to read books because whenever I read, at least I felt free.

And as I read so many books, I started dreaming of various things to do in my life.

Like studying at a university, going to malls without any guards, spending time with my friends, meeting someone, loving someone, marrying someone, having pets or kids with them, having a simple happy life with them. Simple things to make me completely move on from this isolation.

It might seem impossible on my part.

But I kept dreaming.

I kept hoping.

Akala ko kapag nasa legal na edad na ako, papabayaan na ako ng mga magulang ko. Na kahit papaano papayagan na nila ako gawin ang mga pinapangarap ko sa buhay.

But of course, I was wrong.

I escaped hell, but I’m still not free.

At the age of 18, I met the man my clan wanted me to marry.

He was handsome, practically anyone’s type. Practically my type too.

But he’s a mafia boss, one of the strongest and most fearsome men in the country.

Pakiramdam ko lalo lang ako nakulong. Kaya sobrang tutol ako sa kasalang iyon.

Masyado pa akong bata. Marami pa akong gustong gawin. Pinangarap ko nga magka-asawa, pero hindi sa taong katulad niya.

Pero ano pa nga ba ang maaasahan ko? I still got married and braced myself for another long, torturous life of just dreaming about the things that would never come true.

But I was wrong again.

Sorrow’s pages turned into something joyous.

Mario Jackson, my husband, gave everything I wanted.

I also found everything I never knew I wanted.

His embrace filled the void in my heart, turning my dreams into a beautiful reality.

In his arms, I found solace and security.

As I looked into his dark chocolate eyes, I realized that fate had finally granted me the happiness I had once deemed unattainable.

Ngayon magkaka-anak kami, I could never been happier.

But I soon realized…

In order for me to be happy, my parents sacrificed themselves.

In order for me to achieve my dreams, Mario helped them.

In order to protect me, he will also sacrifice his life…

For me.

And I don’t like that.

“I want a divorce.”

Natigilan siya doon at natulala sa akin. Kita sa kaniya na hindi niya inaasahan ang mga katagang sinabi ko. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundo habang ang mga halo-halong emosyon niya’y dumadaloy. Lungkot ang pinaka-bumabalot sa mga mata niya.

The eyes I once found creepy, because of its usual emptiness, were now brimming with so much sadness that it made my heart ache.

Napaiwas ako ng tingin sa kaniya.

It’s just too much.

Too much.

“No.” Rinig kong bulong niya.

Naramdaman ko ang mga kamay niya sa magkabilang pisnge ko at muli akong pinilingon sa direksyon niya.

“Look at me, honey.”

Nanlaki ang mga mata ko nang makitang nangingilid ang mga luha niya. Napabuntong-hininga siya, pilit na pinipigilan ang mga iyon na nagbabadyang pumatak.

“Say it again.” He whispered. “Sabihin mo habang nakatingin ka sa mga mata ko.”

Binuka ko ang mga labi ko, pero bago pa ako may sabihin, tuluyan nagsipag-tuluan ang mga luha niya. Hindi na ako nakapagsalita pa at gulat na tinignan ang umiiyak na Mario. Bawat patak ng kaniyang luha ay tila isang kutsilyong tumatarak sa puso ko.

“C’mon, say it again.” Hamon niya.

“Mario.”

Suminghap siya at lumapit lalo sa akin. Puno ng pag-iingat ang mga hawak niya sa akin. Pero kahit na ganoon, ramdam kong wala rin siyang balak na pakawalan ako.

“Hindi mo ulit masabi.” He said as he looks at me with so much love and tenderness. “Then…Then why?”

Nang hindi ako makasagot, sinandal niya ang kaniyang noo sa akin. Nararamdaman ko ang pagtulo ng mga luha niya sa pisnge ko.

Sa ilang segundong lumipas, wala nagsalita sa amin at tanging mga hikbi at buntong-hininga lang ang naririnig. Kalaunan ay bahagya siyang humiwalay sa akin para matignan ako nang mariin.

“What do I have to do, hmm?” He asked, almost desperately. “I’ll do anything for you, my sweet. What can I do to get this right?”

Binaba niya ang mga kamay niya para abutin ang mga kamay ko. Tinaas niya iyon at binigyan ng munting mga halik.

“Gusto mo ako lumuhod? Magmakaawa? Kahit sa harap pa ng maraming tao, gagawin ko.”

Nilapat niya ang kaniyang basang pisnge sa mga kamay ko.

“Huwag mo lang ako iwan, please.”

Umiiling ako, hindi makapaniwala sa mga naririnig ko.

“I’m doing this to finally set you free, Mario. Ayaw ko may makulong sa relasyon na ito para lang sa kaligtasan ko. You’ve done enough already. Prinotektahan at niligtas mo ako nang ilang beses, ayon sa bilin ng mga magulang ko.” I sighed to stop myself from crying again. “At ngayon wala na sila, hindi mo na kailangan gawin pa ang mga ’yon.”

“Sa tingin mo ginagawa ko ’to dahil sa mga magulang mo?”

“I don’t want to be a heavy responsibility on your shoulders. Ayaw ko na maging pabigat sa’yo.”

“You are my responsibility, Bridge. You are my husband.”

“Pwede mo na ulit ibalik sa dati ang buhay mo. Mabilis lang natin maaayos ang mga papeles. Pagkatapos noon ay magkaniya-kaniya na tayo. Hindi mo na kailangan pang makipag-laban sa ama mo. I’ll get back with my clan. Gagawin ko ang responsibilidad ko bilang Master nila. Pwede ka na bumalik sa dati kung saan wala kang pakealam sa nangyayare sa clan ko.” Napayukom ako sa mga hawak niya habang kumakalat ang sakit sa dibdib ko. “It’s… It’s also for your own safety.”

Lumambot ang ekspresyon niya sa huling sinabi ko.

“I don’t want you to be in danger yourself. Kahit na masama ang loob ko sa’yo, kahit na galit ako sa’yo. Ayaw pa rin kita madamay pa.” Dagdag ko.

Hinayaan niya ako bumitaw. Awtomatiko akong napahawak sa tiyan ko.

“Paano ang mga anak natin?” Kunot noong tanong niya.

“Do you really trust Eryx?” Balik kong tanong sa kaniya. “He’s a Niklaus, afterall.”

“I trust him, Bridge. At walang ebidensya na ang mga Niklaus nga ang nanguha sa’yo. People can easily use their name when it comes to dirty works like that. At matagal nang namaalam si Eryx sa clan niyang iyon.”

Kita ko ang kompiyansa niya sa kaniyang kaibigan. Napalunok ako at malalim na napaisip habang marahang hinihimas kambal.

“Magiging ligtas ba sila sa mga kamay niya?”

“I’ll make sure they’re safe.”

“Pagkatapos ko sila mailabas…” I sigh. “I’ll leave them to you.”

“Bridge—” He started, but I cut him off, pulling myself away when he tried to reach me.

“They’ll be safer.” Sabi ko, pilit na pinapatatag ang sarili, ngunit ramdam ang panginginig ng aking mga kamay.

Humakbang siya palapit at hinawakan ang aking mga balikat. “Mas ligtas sila kapag magkasama tayong dalawa. Hindi mo kailangan humiwalay sa akin, sa amin.”

“You don’t know that. Look at what they did to my family!” I exclaimed, my voice breaking as I shoved him away. “Hindi sila makukuntento hangga’t hindi nila ako nakukuha. They’re going to keep killing anyone who’s protecting me.”

Napahilamos siya sa kaniyang mukha halatang nauubusan na ng pasensya sa akin.

“I appreciate the concern, honey. But I don’t need it.”

Muli siyang lumapit sa akin. Sa pagkakataong ito ay napasandal ako sa pader at tuluyang ’di makalayo sa kaniya. Isinandal niya ang kaniyang mga kamay sa magkabilaan ko.

“Sinasabi mo ba na isusuko mo ang sarili mo sa kanila?” He said darkly as he stared down at me. “What made you think that I’ll let you do that?”

Sinamaan ko siya ng tingin. “I’m not saying I’ll sacrifice myself. I won’t give them the pleasure of seeing me fall. I’ll hunt them and tear everyone down to pieces.” Humigpit ang pagkakayukom ko sa aking mga kamay. “Hindi ako papayag na habang buhay na lang ako magtatago sa likod ng ibang tao.”

“You want revenge?”

Hindi ako sumagot. Pero alam kong kita sa mga mata ko ang kasagutang hinahanap niya.

He leaned down, still staring at me intently.

“Use me, Bridge.”

He cups my chin using his fingertips.

“Use me, my sweet. Let me be your weapon. Let me be the one to make them pay.”

I felt a shiver run down my spine as his words sank in. The offer was tempting, dangerously so. I closed my eyes, trying to steady my racing thoughts.

“What do you get out of this?” I finally asked, my voice barely above a whisper as I look at him.

He smirked, his grip on my chin tightening slightly.

“Satisfaction.” He said, his voice a seductive purr. “And perhaps, a chance to prove myself to you.”

My mind was a whirlwind of conflicting emotions. Trust was a luxury I couldn’t afford right now, not after what happened.

Sinisigaw ng utak ko na lumayo sa kaniya, habang ang puso ko ay kabaligtaran ang gusto nito. Gusto nito manatili sa tabi ni Mario, manatili sa mga bisig niya.

“If you run away from me…” Panimula niya muli. “I’ll chase you down, my sweet.”

“Binabalaan mo ba ako?”

He chuckles lowly. “I would never.”

Namumungay ang mga mata niya dahil sa pag-iyak, na mas lalo nakadagdag sa kagwapuhang taglay nito.

“All I’m saying is we’ve been here before. You run, I chase. At dapat lagi mong tandaan…” Lumapit siya lalo sa akin. “…sa huli, mahahanap at makukuha pa rin kita.”

Bahagya niya binaba ang ibabang labi ko kaya napaawang iyon. Walang pagdadalawang isip niya sinara ang pagitan namin. Awtomatiko ako napapikit nang maramdaman muli ang mga labi niya sa akin. Agad na naglakbay ang dila niya sa bawat sulok ng aking bibig, para bang bawat parte ay minamarkahan niya.

Napuno ng init at pagkasabik ang bawat sandali ng aming halik. Hindi ito tulad kanina na puno ng hinnanakit. Para bang doon lamang sa mga sandaling iyon ay tumigil ang mundo, at ang tanging naririnig ko ay ang tibok ng aming mga puso na sumasabay sa ritmo ng aming mga labi.

Marahan ko tinulak ang kaniyang dibdib para magkahiwalay na ang mga labi namin. Malalim na paghinga lamang ang ginagawa ko habang iniisip ang mga tamang sasabihin bago iangat ang tingin sa kaniya.

“I thought you hated me?” He whispered.

Frown creases my forehead at his sudden teasing.

Kupal.

“I still hate you.” Sagot ko na lang.

Napangisi naman siya doon at binaba ang tingin sa mga labi ko. “Work with me, Bridge. Kung gusto mo mapadali ang paghihiganti mo, I’m your best bet on this.”

“Even if you’re going to fight against your father?” I questioned, searching for any sign of hesitation in his gaze.

He locked eyes with me. “Even if I have to kill him. He’s nothing but a stranger.”

The weight of his words settled like a stone in the pit of my stomach. Alam kong nasabi sa akin ng ama niya noon na kailanman ay hindi sila naging magkasundo ni Mario, pero pamilya pa rin niya ito.

Sinuri ko nang maigi ang mga mata niya. His eyes never lie. Tinitigan ko ito maigi kung may pag-aalinlangan doon. But all I found was a steely determination.

“Alright,” I whispered, my resolve hardening. “But you follow my lead. This is my fight.”

His smile widened, a dangerous glint in his eyes. “Of course, my sweet. I live and die at your command.”

Bahagya ko siya tinulak para tuluyang nagka-espasyo ang pagitan namin. “Kapag nakamit ko na ang paghihiganti ko. I won’t leave. But if this fails, consider me gone in your life.”

He nodded, his expression turning serious. “Tell me what you need.”

At the age of 21, I am finally going to face hell again.

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“How’s Hera?” Tanong ko kay Hero.

Naabutan ko itong pinapanood ang kapatid niya sa hardin. Kasama ni Hera si Claudia na mukhang sinusubukang libangin ang isa. Nakikita ko namang napapangiti at tumatawa si Hera sa kung anumang pinag-uusapan nila.

It’s been days since the incident. Samu’t saring mga balita ang nagsisipaglabasan sa internet kaya halos lahat kami ay hindi muna gumagamit ng phone o nagbubukas ng telebisyon. Minsan naririnig kong tumatawag si Auntie Roxanne kay Mario at nagrereklamo ito na may mga reporters na dinudumog ang kompanya nila.

It’s a good thing that we have our own private property, at hindi kalat ang address namin sa madla. At least we’re able to maintain our own peace as we mourn for our losses.

“She’s trying to be okay.” Mahinang sagot niya, nananatili ang mga mata sa kapatid.

Napabuntong hininga ako. “Ikaw?”

He shrugs a shoulder. “Same as her.” Tsaka tumingin sa akin. “Ikaw, kamusta ka? Kahit nasa iisang bahay na tayo, ’di kita masyado mahagilap nitong mga nakaraang araw.”

“Palagi lang kasi ako nasa kwarto kaya siguro ganoon.”

Napatango siya. “Eh ’yong kambal?” Sabay tingin sa tiyan ko. “Nakita ko minsan si Sir Eryx bumisita dito.”

Napahawak ako doon. “They’re fine. Sabi ni Eryx kailangan ko lang magpahinga, masyado ko raw pinagod ang sarili ko nitong nakaraan. Buti nga raw ay hindi bumigay ang katawan ko dahil sa tindi ng stress.”

I’m glad I’m able to hold myself up. Alam kong sensitibo ang kalagayan ko kaya talaga bumawi ako sa pagpapahinga nitong nakaraan. At katulad ng magkapatid, sinusubukan ko rin maging maayos. For the sake of my twins, for the sake of my sanity too.

“Kayo ni lord Mario?” Tanong niya ulit. “Alam mo bang hindi kami makababa noong gabing iyon dahil nagbabangayan kayo diyan sa sala? Kakahiya naman kapag nag-iiyakan kayo tapos dadaan ako para lang kumuha ng tubig sa kusina.”

Hindi ko naman maiwasan ang mamula at sinubukan ko itong takpan sa pamamagitan ng pag-irap ko sa kaniya na siyang bahagya niyang ikinatawa.

Pagkatapos namin mag-usap ni Mario ng gabing iyon, hindi ko na siya muli nakausap pa muli nang masinsinan. Sabi niya ay siya raw muna bahala sa lahat at kailangan ko munang ikondisyon ang katawan ko para sa nalalapit na cesarian surgery. Hindi naman ako naglaban doon dahil limitado lang din naman ang magagawa ko dahil sa karamdaman ko. I guess, after what happened, I do trust him enough to do this for me.

Naging abala siya nitong mga nakaraang araw. Kapag nandiyan siya at kinakamusta ako, hindi ko ito masyadong iniimikan. Tinanggap ko ang tulong niya, but that doesn’t mean na pinatawad ko na siya agad sa paglilihim sa akin.

“We’re fine.” Sagot ko na lang.

Tumango-tango siya pero alam kong hindi ito naniniwala sa akin.

Saglit kami natahimik habang pinapanood sila Claudia at Hera na gumagawa ng flower crowns gamit ang mga bulaklak sa hardin. Bahagyang napangiti si Hera nang isuot sa kaniya ni Claudia ang gawa niya, pero agad din iyon napalitan ng bungisngis nang agad iyon nasira.

“Huwag mo masyadong pahirapan si lord Mario.” Biglang sabi ng kasama ko. “Akala mo ba hindi namin napapansin na sa opisina siya natutulog?”

“Nahihirapan na siya ng lagay na ’yon?”

He chuckles. “Alam mo namang patay na patay sa’yo ’yong tao. Syempre kapag hindi mo pinapansin, mahihirapan talaga ’yon.”

“Patay na patay.” Bulong ko. “I don’t know about that part.”

“Bakit? Kasi naniniwala ka pa rin na kinasal kayo dahil naawa siya sa’yo?” He tilted his head. “At least he somehow cared, ’di ba? Mas mabuti nga iyon kung tutuusin kesa sa pinakasalan ka niya para lang sa clan natin.”

“He could’ve told me, that’s all. It just doesn’t sit right for me. Lahat ng mga ginawa niya para sa akin, he did all those things with the thought of mawawalan ako ng mga mahal ko sa buhay.” I sighed. “I am thankful that he did everything he could to protect me and make me happy. Hindi ko lang maiwasan ang hindi magtampo sa kaniya.”

“Paano kung sinabi nga niya sa’yo? What will you do?” Napailing siya. “Kahit ako wala magagawa doon, Bridge. Baka mas magiging komplikado pa, lalo na’t kalaban na natin ngayon ang dating clan ng asawa mo. It is safe to say that lord Mario did everything he could to fulfill your parents’ wishes. Tignan mo nga at gumawa ng sariling clan para lang sa’yo.”

“Speaking of his clan…” Pag-iiba ko ng usapan. “Have you met them? ’Yong mga ka-clan natin nakausap mo na rin ba?”

“Napuntahan ko na ’yong bagong main territory ni lord Mario nang minsan ako isinama ni pareng Maddox. Nagkita na rin kami ng iba, kinakamusta kalagayan mo.” Napakamot siya sa kaniyang batok. “Pati ’yong mga narecruit ng asawa mo sa iba’t ibang bansa medyo nakilala ko na rin. Grabe, iba’t ibang lahi, galing sa mga iba’t ibang clan sa mga bansang binisita niya nitong nakaraang tatlong taon.”

Tumango ako doon. “Kapag nabisita mo ulit mga ka-clan natin, just tell them that I’ll meet them soon.” Napahawak ako sa tiyan. “Malapit na rin naman sila lumabas.” Pertaining to the twins.

“Nalaman niyo na kung ano gender nila?”

I shook my head. “Not yet. Paglabas na lang nila namin malalaman, ganoon din naman.”

“May naisip na kayong ipapangalan kung sakali?” Excited na tanong niya.

Kumunot ang noo ko. “Kailangan na ba namin pag-isipan ’yon?”

He frown. “Mas maaga mas maganda, kasi maaga ’yong labas ng mga anak mo.”

“Yeah, pero nasa incubator pa sila ng mga apat na buwan pa.”

Nag-kibit balikat na lamang siya. “Basta sinasabi ko lang na pag-isipan niyo na.”

With that in mind, sinubukan ko na ngang mag-isip ng mga pangalan para sa kambal. Nandito ako ngayon sa gitna ng kama habang may hawak na notebook. Kung ano-anong mga pangalan lang naman pinagsusulat ko sa papel.

“Mariette?” Bulong ko sa sarili nang subukan kong pagsamahin ang pangalan namin ni Mario.

My parents did the same with my name. Kaya kahit na lalake ako, talagang nilaban ni Mama kay Papa ’yong Bridgette.

But this name is not it.

Napangiwi ako nang hindi ko ito nagustuhan at mabilis na binura iyon sa notebook.

Hindi ko naman alam na ganito kahirap mag-isip ng mga pangalan. Pero kahit na ganoon, mas mabuti na ring okyupado ang isipan ko ngayon.

Kadalasan kapag mag-isa ako ay nagbabasa lang ako, o minsan naglilinis-linis dito sa bahay. Nastress nga sa akin si Manang Iya tuwing nahuhulo niyang nag-eensayo ako ng mga skills ko sa hardin.

Kahit na madalas humihilab ang tiyan ko, iniinda ko lang iyon, basta ba hindi ko lang masyado isipin pa ang nangyare kela Mama at Papa.

Pero tuwing umaga at hapon ko lang nagagawa ang mga ito. Kapag gabi na, hindi ko na maiwasan pa ito.

I woke up in the middle of the night.

As I always do.

Pero imbes na ang nakaraan, ang pagkamatay naman ng mga mahal namin sa buhay ang paulit-ulit na napapaginipan ko. Para bang nakaukit na sa utak ko kung paano sumabog at umapoy ang teritoryong kinalakihan ko.

I bolted upright, tears streaming down my face. Nararamdaman ko rin ang matinding sakit sa tiyan at balakang ko na siyang nagpaiyak lang lalo sa akin.

Sinusubukan kong patahanin ang sarili, pero hindi ko naman iyon magawa nang maayos dahil sa mga luhang tuloy-tuloy na bumabagsak.

Bigla ko naman narinig ang pagbukas ng pintuan kaya napalingon ako doon.

Mario’s eyes lock onto mine, filled with a tender, almost aching softness. Dahan-dahan niyang sinara ang pinto at agad na lumapit sa akin. Umupo siya sa tabi ko at hahawakan na sana ang pisnge ko nang iwasan ko ang kamay niya.

He sighs. “Nightmare?”

Hindi ko siya sinagot at napasandal na lamang sa headboard habang hinihimas ang kambal.

“Ano na naman ginagawa mo rito?” Tanong ko pabalik sa kaniya.

Siya naman ang hindi makasagot at nakatingin lamang sa akin. Pansin kong kahit hindi ko siya pinapatulog dito, kapag tuwing nagigising ako sa kalagitnaan ng gabi, saktong pinupuntahan niya rin ako dito.

Pinaningkitan ko ito ng mata. “Umamin ka, naglagay ka ng camera dito sa kwarto?”

“No?” Pagsisinungaling niya.

Napairap na lamang ako sa kaniya at ’di na lang siya pinilit tungkol dito.

I hate him for keeping secrets, but that doesn’t mean I don’t love him anymore. Kahit na matagal ko ng alam saan nakapwesto ang camera na iyon, hindi ko tinatanggal. ’Cause I still want him beside me, I still need him. Tuwing nandito siya, kumakalma ako.

Wala na rin siyang sinabi pa at pinapanood lamang ako habang pinupunasan ko ang mga luha ko. Bahagya pa ako napapamura kapag may panibago na namang tutulo. I can’t help it, and it’s the fucking hormones too.

“I want to hold you.” He whispered as he moved a bit towards me.

Sinamaan ko siya ng tingin na siyang nakapagpatigil sa kaniya. He gently pouts his lips, his eyes wide and pleading like a lost puppy as he stares at me.

Iniwas ko ang tingin ko sa pagpapa-cute nito.

Nagtatampo pa rin ako. Pero kung ganiyan ba naman gawin niya, sino hindi bibigay?

“Please?” Bulong niya muli. “Let me hold you? It’s been days since I held you. I want to comfort you properly.”

I met his pleading gaze with a mixture of reluctance, the conflict warring in my heart as I struggled to maintain my facade of anger and hurt. His begging eyes had a warmth that slowly broke down the walls I had built around my heart.

Damn it. Pagdating talaga sa kupal na ’to daig ko pa ’yong inaanay na kahoy sa karupukan.

Napabuntong hininga ako habang tinitignan siya. Bawat segundong lumilipas ay siya ring kinalalambot ng puso ko. His pouted lips and puppy-dog eyes broke down my last bit of resistance, and I couldn’t say no to him.

Bwisit na lalakeng ’to, saan niya kaya natutunan ang magpaawa ng ganiyan?!

“Alam mo namang mas madali ka makakatulog kapag kayakap ko kayo ng kambal, ’di ba? I’ll make you feel better, honey.” He pleaded once more.

Matapos ang ilan pang segundong pagdedebate ng utak at puso ko, napapikit na lamang ako nang mariin.

Fuck it.

Minulat ko ang mga mata ko. Napairap na lang ako sa cute na pagmumukha nito ngayon bago bahagyang umurong sa kama. I tap the space beside me.

“Cuddles.” I said. “Pero hindi pa tayo bati.” Sabay humiga na patalikod sa kaniya.

Narinig ko lamang ang malalim na paghinga niya bago ko maramdaman ang paglubog ng higaan sa likod ko.

His arms enveloped me in a warmth that seeped through my defenses, comforting me in a way that words could not. As he held me close, I felt a sense of peace settle over me.

Pinaunan niya sa akin ang kaniyang braso, kaya mas lalo kong naramdaman ang matipuno niyang harap sa likod ko. Ramdam ko ang bawat paghinga niya sa batok ko. Marahan niyang hinimas ang tiyan ko, at minsan dinadaanan ang balakang ko para bahagyang imasahe ito.

A soft, contented sigh escaped my lips.

“Much better?” He asked.

I hummed as a response.

“Gusto mo ganito ulit bukas? Maghapon? Magdamag?”

Bahagya ko pinalo ang kamay na humihimas sa akin. “Abusado.”

Natawa siya nang mahina. Ramdam ko ang munting paghalik niya sa batok ko. Napalunok na lamang ako nang gumala ang munting mga halik na iyon sa gilid ng leeg ko.

As his kisses lingered against the curve of my neck, I closed my eyes as I felt heat building up within me. The soft brush of his lips against my skin sent a shiver down my spine.

Parang pati ang mga hawak niya ay nag-iiwan ng init sa akin. It’s like his massages becoming sensual. Para bang ako nakukuryente sa bawat haplos at himas na ginagawa niya. Hindi ko alam kung paano niya nagawa ito, from comforting to sensual.

Halos mapaungol ako sa inis dahil sa pang-aakit na ginagawa niya ngayon. Oh he knows damn well what he’s doing.

Bago pa man mapunta kung saan ang ginagawa niya, agad ko tinakpan ang parte na hinahalikan niya.

“Tama na. Ayos na ako. Pwede ka na bumalik sa opisina mo.”

Narinig ko naman ang pagbuntong hininga niya. “Damn, akala ko makakaisa na.”

Masama ko ito tinignan habang bumangon siya sa pagkakahiga. Natawa lang siya sa mga tingin ko at binigyan ng halik ang noo ko.

“Sleep well, honey.” He smirked before walking out of the room.

Nakahiga na lamang ako doon at tinitignan ang ceiling. My cock twitched at the lingering touch and soft kisses that creep made. Wala ako nagawa kung hindi ang mapahilamos habang iniisip paano ako makakatulog nito.

“Your body is currently in excellent condition for the surgery. Ituloy mo lang ang mga ginagawa mo at pag-inom mo ng mga vitamins. Naka-schedule na rin next week ang surgery mo.” Sabi ni Eryx habang may tinitignan pa sa hawak niyang mga papel. “Hinahanda ko na rin ang incubator para sa kambal.”

“Talaga bang ligtas iyon?” Pag-aalinlangan kong tanong.

He sighs. Pang-ilang beses ko na kasi atang tanong ito sa kaniya. Kung siya siguro masusunod baka hinampas na niya sa akin ang hawak niyang mga papel dahil sa kakulitan ko. But he remains professional.

“Yes, it’s safe. Safest option for the both of you.” Nilapag niya mga hawak niya sa tabing lamesa. “Gusto mo ba ipa-adjust ang schedule? Five months would be the maximum. Kapag lumagpas pa doon, bibigay na ang katawan mo.”

Napalunok ako sa dire-diretsong pagkakasabi nito.

“Masisikipan din ang mga kambal kapag pinatagal pa. You’re not a woman to begin with, so you don’t originally have the womb that any fetus needs. Kung isa lang ang laman niyan, you could carry the baby for up to six to seven months. Pero dahil kambal sila, mas madali sila masisikipan, and eventually kapag nangyare iyon, they’ll die along with you.”

Dahan-dahan naman akong napatango doon. Pero siguro may pag-aalinlangan pa rin sa mga tingin ko kaya napabuntong hininga ulit ito at napakrus sa kaniyang dibdib.

“Look, Bridge. I don’t really care if you trust me or not. As long as you cooperate in this, I’ll be fine. I’m just doing your husband a favor since lagi niya pinagduduldulan sa mukha ko kung paano niya ako tinulungan noon.” Sabay irap nito.

“Paano ka nga ba tinulungan ni Mario makatakas sa clan mo?”

Nag-kibit balikat siya. “Pinahiram niya ako ng pera.”

Napakunot ang noo ko sa maikling sagot nito.

“Iyon lang?”

Tumango siya. “My clan is not that strict when it comes to me. But just like you, gusto ko umalis, pero tutol sila dahil naniniwala sila hindi ko kaya buhayin ang sarili ko. Nanghiram ako ng pera kay Mario, to prove them wrong.”

“I don’t get it?”

“I already had my doctorate degree by the age of 18. I built my own hospital while studying engineering in college. After I graduated and obtained my second degree, I was able to build hospitals in different countries.” He tilted his head. “It definitely made my clan shut up.”

Mario did mention that this one is a prodigy.

“Pero bakit kailangan mo pa mag-aral ng kolehiyo kasama si Mario kung may doctorate degree ka naman?”

“I was bored. Might as well do something productive?”

Siguro kung maririnig lang siya ni Hero ngayon baka inuuntog na ng kaibigan ko ang sarili niya ngayon. Hindi biro mag-aral sa Oxe University. Magagaling ang mga prof, tsaka mahirap diktahan minsan ang mga exams kaya maraming bumabagsak.

Pero siya? Bored lang daw siya kaya nag-aral siya ulit?

“And besides,” he smirks. “I had a little crush on someone in that university.”

Bahagya pa ako nalito rito pero agad pumasok sa isip ko ang pangalan na posibleng tinutukoy niya.

“Theus?” I asked.

Nasabi ni Mario noon na nag-aral din si Theus noon sa Oxe.

His smirk widened, showing dimples that highlighted his handsome features. His piercing blue eyes had a mischievous twinkle when he heard the name.

Oh…

Based on my experience, I don’t think Theus being Eryx’s personal butler was a coincidence?

After my daily check-up, dumeretso na kami sa opisina ni Mario. We discussed some things regarding my clan and my plan for revenge.

“I did message my trusted ally in my old clan.” Sabay nilapag niya ang isang journal sa mesa. “Turns out, tinulungan nga talaga ng clan namin ang mga Hill noon. Nakalagay dito lahat ng medicines and track records ng kondisyon ni Mrs. Hill.”

Kinuha ko iyon at binuklat habang patuloy sila nag-uusap. The journal was filled with detailed records, each entry meticulously written. Natigil lang iyon nang tuluyang magkabunga ang sinapupunan ni Mama.

“Eto lang ba ’yon? Bakit hindi nila tinuloy-tuloy hanggang sa maipanganak ako?”

“That would cost too much. Just the medicine and the procedure itself cost a lot. Probably hindi na kinayanan ng clan niyo financially.”

My parents did say that it almost cost the clan.

Napabuntong hininga ako at nilapag muli sa lamesa ang journal.

“After the surgery next week, I plan to meet my clan.” Sabi ko sa kanila. “Pagkatapos no’n ay gagawin na namin ’yong naplano natin so far.”

“I really suggest that you should rest first.” Sabat ni Eryx.

Napatingin lang siya kay Mario bago ulit lumipat ang tingin sa akin. Nang makita ang determinasyon sa mga mata ko ay napakibit-balikat na lang ito tsaka tumayo.

“Suit yourself.” Sabi na lamang niya. “I have to go. Balik ulit ako sa makalawa para imonitor ang kalagayan mo.”

Napatayo naman ako at pinanood ang paglabas ni Eryx. Sinamahan naman siya ni Maddox.

Aalis na rin sana ako para makapagpahinga. Pero hindi pa ako nakakahakbang nang maramdaman ko ang kamay ni Mario sa pulsuhan ko.

“May pag-uusapan pa tayo.” Sabi niya sabay tapik ulit sa tabi. “Sit.”

Tinaasan ko ito ng kilay. “Aso mo ako?”

Bahagya napaawang ang bibig niya. Kalaunan ay natawa ito nang mahina at napailing.

He reached and also grabbed my other hand. “My sweet husband, the love of my life, please, take a seat. I wouldn’t want to tire those lovely legs of yours, at least not like this.”

Napakagat labi ako at pinigilan kong mapangiti sa mga pinagsasasabi niya. Pero imbes na sa tabi niya, pumunta ako sa tapat na sofa nito kung saan nakaupo si Eryx kanina at doon naupo.

“Ano pag-uusapan natin?”

Prente itong sumandal sa kinauupuan niya. Pinag-krus niya ang matipuno niyang mga braso sa kaniyang dibdib. ’Di ko naman maiwasan ang mapatingin doon.

Nang ibalik ko ang tingin sa mukha niya, siya naman ngayon ang nakataas ang kilay. Umismid ako at iniwasan siya ng tingin.

Magtatatlong Linggo ko na siya sinusubukang iwasan. Pero patagal nang patagal, lalo lang din lumalala ang tukso nito sa akin.

Hindi ko alam kung hormones pa dapat sisihin ko dito o kalibugan ko na. ’Di kasi sapat na kamay ko lang ang nagpapa-ibsan ng nararamdaman ko.

Ni wala na nga ata akong pinaglilihiang pagkain, ’cause I’m literally craving for his touch right now.

“Ano?” Nawawalang timpi kong tanong.

Nakatingin lang kasi ito sa akin. Para bang inoobserbahan ang bawat galaw ko. Natatakot ako na baka mahalata niya kung gaano ko siya gustong lapitan at pakiusapan na hawakan ako nito ngayon.

“Sigurado ka ba sa gagawin mo?” Tanong niya. “I can just do all the work for you, honey. You can just sit here at our house and wait for me.”

“Oh tapos?”

“Tapos hahalikan mo ako at pupurihin. Pupunta tayong kwarto, susuyuin kita hanggang sa hindi mo na maisip na makipaghiwalay sa akin. You’ll take my clothes off, I’ll do the same to you. Then I’ll suck your dick—”

Binato ko ito ng sofa cushion. “Shut up.” Namumula kong sabi.

The last thing I want is for him to describe those things to me!

He chuckles. “I’m just saying.”

Inirapan ko ito. “I told you, it’s my fight to deal with.”

“Asawa kita. So it’s practically my fight too. At sabi nga ni Eryx, kailangan mong magpahinga pagkatapos ng cesarian mo.”

“Sinasabi mo bang pipigilan mo ako?”

“Magpapapigil ka ba?”

“Make me.” Hamon ko.

A playful smirk tugged at the corners of his lips.

“Make you what?” Sabay tingin sa tiyan ko. “Pregnant? Already did that.” Tsaka ako kinindatan.

Napahalakhak ito sa ’di mapinta kong mukha matapos niya sabihin iyon.

Araw-araw din talaga ako tinatarantado nito. His playful antics never failed to catch me off guard.

“Alam mo magpapahinga na lang ako kesa kausapin ka.”

Muli ako tumayo sa kinauupuan. Narinig ko siyang sumunod agad sa akin. Bago ko pa man buksan ang pintuan, hinarang na niya ang kamay niya doon. Napalingon ako dito at tahimik lamang napasinghap nang mapagtanto kung gaano siya kalapit ngayon sa akin.

Idinantay niya ang kaniyang braso sa pinto at bahagyang yumuko sa akin.

“You need to understand, I can’t just sit back and watch you put yourself in danger.”

I glare at him, trying to hide my blush. The mixture of frustration and embarrassment heats my face. Sobrang lapit niya. Naaamoy ko rin siya at hindi iyon nakakatulong sa sitwasyon ko ngayon.

“I can handle myself,” I snap, my voice sharp but shaky. “Sumunod ka sa kasunduan natin.”

Hindi siya sumagot at nakipagtitigan pa sa akin. His steadfast gaze bore into me. Naghahamon itong salubungin ko na siyang ginawa ko kahit na halos mangatog ang mga tuhod ko.

Ilang saglit pa ay napabuntong hininga na lamang ito. Bahagya pa ako napapitlag nang bigla niya isinandal ang kaniyang noo sa balikat ko.

“Always the brave and feisty Bridge.” He chuckles lowly. “Pagkatapos ng lahat ng ito, just be with me. Papasayahin kita at tutulungan kitang makalimot kung gugustuhin mo. Stay with me, with us.” Sabay haplos sa tiyan ko.

“I wanted to ask something.”

“Hmm?”

“Bakit um-oo ka sa arrange marriage na ’to? It’s given na naawa ka nga, pero imposibleng iyon lang ’yon.”

Unti-unti siyang umalis sa pagkakasandal sa akin.

“I visited your territory before. Way back, bago mo ako makilala.”

Kumunot ang noo ko doon dahil wala naman ako natatandaang nakita ko siyang bumisita sa amin noon.

“Hindi mo ako nakita no’n, abala kang takasan mga tauhan mo noon.” Dagdag niya. “I just wanna check. Your parents suggested that I should see you. I got curious, and did a discreet visit. Nagpa-panic pa sila Mama at Papa mo noon dahil nawawala ka. Siguro nag-aalala sila na baka mainip ako at umalis na lang nang ’di ka man lang nakikita.”

Then he smiles. “But I did end up seeing you. Naglalakad-lakad lang ako no’n nang mapansin kitang pasikretong umaakyat sa isa sa mga puno niyo sa hardin.”

Itinaas niya ang isa niyang kamay at hinayaan ko iyon na humaplos sa pisnge ko.

“It’s not that I fell in love with you right away. You were still a minor at that time, and that’s also one of the reasons I didn’t want us to get married. But when you sat on one of the branches, while I was looking up at you, I realized how radiant you looked with the sunlight. It was as if the light itself was drawn to you.”

Tumigil siya sandali, parang bumabalik sa alaala ng sandaling iyon.

“Naisip ko na may kakaiba sa’yo. Hindi ikaw ’yong naiisip kong spoiled brat na anak ng mga Hill. Para bang kahit nakatingin ka sa malayo, nangungusap mga mata mo. Parang maraming mga pangarap na nakatago.”

Tumitig siya sa akin, ang mga mata niya puno ng sinseridad.

“Doon ko naintindihan ang mga magulang mo. You’re too precious and sweet. Seeing you like that made me understand why I needed to protect you, why I felt this overwhelming urge to keep you safe. Your presence was like a beacon, and I wanted to ensure that you could continue to shine brightly, without any shadows threatening to dim your light.”

Nakatingin pa rin ako sa kanya, pilit na sinisiyasat ang bawat salita niya. Unti-unting bumabalik sa akin ang mga alaala ng mga panahon na magkasama kami. Mga sandaling akala ko wala lang sa kanya, ngunit ngayon parang nagkakaroon ng bagong kahulugan. Ang mga mata niya, parang naglalabas ng mga katotohanang hindi ko napansin noon.

Ang bigat ng mga salitang binitiwan niya ay ramdam ko sa bawat sulok ng puso ko. Halos mabingi na rin ako sa lakas ng pintig nito sa dibdib ko.

“Ang daya mo.” Bulong ko. “Damn, I can’t stay mad at you.”

“Wha—”

Before he could respond, a surge of raw emotion and longing surged within me. I reached out and gently captured his lips with mine.

Kita ko ang bahagyang panlalaki ng mga mata niya, pero agad naman siya nakabawi at rumesponde sa halik ko. Napapikit ako doon habang dinadamdam ang mabagal na paghaplos ng mga labi namin. Naririnig ko ang mahina niyang paghinga, ang marahang paghawak niya sa aking baywang, hinihigpitan ang yakap sa akin na para bang ayaw niya akong pakawalan.

Ang mga kamay ko ay kumapit sa balikat niya, humihigpit habang lalo pang lumalalim ang halik namin. Naramdaman ko ang kabog ng dibdib niya, sumasabay sa mabilis na tibok ng puso ko. Parang lahat ng takot at pag-aalinlangan ko ay natunaw sa init ng halik na iyon.

Hindi ko na alam kung gaano katagal kami naghalikan, ngunit nang maghiwalay ang mga labi namin, pareho kaming hingal.

“I’m sorry.” I whispered. “Nasaktan lang ako. Alam ko ginawa mo lahat para sa akin. I’m just…”

I trailed off. The tears I had been trying to hold back finally spilled over, tracing hot, wet paths down my cheeks.

“It’s okay.” He murmured.

He leaned in, his lips brushing against my cheeks, tenderly kissing away my tears as they fell.

“It’s okay, my sweet. I got you.”

Marahan niya ako hinila at niyakap. Awtomatiko akong natunaw sa mainit na mga bisig niya. The steady rhythm of his heartbeat against my ear was comforting. I allow myself to fully surrender to the comfort he offered.

“I’m sorry.” Muli kong bulong. “But I really need to do this. For me, for my family,” nilagay ko ang kamay niya sa tiyan ko. “for our family.”

“Paano kung mapahamak ka-”

“Trust me, Mario.”

His shoulders slump, the fight draining out of him. “I do trust you.” He whispers, reaching out to touch my cheek. “I just don’t want to lose you.”

Umiling ako. “Hindi ako mawawala. This time, I’m not running away from you. I’ll always go home, no matter what. I promise.”

“Good.” He leaned once again and gave my lips a peck. “God, I missed kissing you. From now on, I’ll keep kissing you until I’ve marked all of your body.”

Mahina ako natawa doon. “Anything for you, hon.”

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Handa na ba ang mga gamit niyo? Huwag niyo kalimutang dalhin itong mga pagkaing binalot ko. Maddox mag-ingat ka sa pagdrive.”

’Di ko maiwasang mapangiti kay Manang Iya na todo sa pag-aasikaso sa akin ngayon.

Natatawa ko itong hinawakan sa balikat. “Manang, ayos na po lahat. Huwag niyo nang pagurin pa sarili niyo. Hindi pa naman uuwi dito ang kambal.”

Napahinga naman siya nang malalim doon. “Excited lang ako para sa inyo, iho. Basta sabihan mo sila Hero na tawagan kami ni Hera sa kasarian ng kambal.” Masayang hayag nito.

“Hindi kayo mahuhuli sa balita.” Sinigurado ko sa kaniya.

Habang nasa byahe ay hawak ni Mario ang kamay ko. Kita ko sa mukha niyang kinakabahan siya kaya ’di ko maiwasang matawa nang mahina.

“Tinatawanan mo ako?” Bulong niya sa tenga ko.

“Relax. Parang ikaw ’yong ooperahan.”

Napanguso ito sa pang-aasar ko na siyang lalo ko lang ikinatawa.

Napatingin naman ako sa kabilang gilid ko kung saan nakaupo si Claudia. Pansin ko ang mabilis na pagtaas baba ng binti niya, parang hindi siya mapakali.

“Pati ikaw kinakabahan?” Tanong ko sa kaniya.

Napapitlag naman siya doon at napatingin sa akin. “Ah, sorry. It’ll be my first time witnessing something like this. Kaya hindi ko maiwasan hindi mapakali.”

“Well, it’ll also be your first time to have nieces or nephews, right?”

Napangiti naman siya doon. Kahit papaano nakita kong gumaan ang loob niya, pero hindi nakatakas sa paningin ko ang guilt na dumaan sa mga mata niya.

Bago pa ako makapagtanong, nakarating na kami sa hospital. May mga nurses na nag-aabang sa amin at agad pinakita ang daan sa amin kung saan gaganapin ’yong operasyon.

Habang naglalakad, ’di ko rin maiwasan ang kabahan. Hanggang sa nakapagpalit na ako ng hospital gown, at pagpunta sa exclusive operating room nila, nandoon pa rin ang lakas ng kabog sa dibdib ko.

“You’re in good hands, Bridge.” Sabi ni Eryx.

He’s already wearing his scrubs, totally ready for me and the twins.

“Typically it is generally preferred that the patient is awake but numb from the waist down. But since we already talked about this before, you choose to be fully asleep during the procedure.”

Tumango naman ako rito.

“The medical team and I will carefully monitor you and the babies throughout the procedure.” Marahan niyang tinapik ang balikat ko. “You’ll be fine.”

Tinanguan niya ang mga kasama niya. Sila Mario nasa labas lang at naghihintay. So I know I’ll be fine, we’ll be fine.

Nang bigyan nila ako ng anesthesia, naramdaman ko ang unti-unting pamamanhid sa aking katawan mula baywang pababa.

Sa una, parang may malamig na hangin na dumaloy sa aking mga ugat, kasabay ng dahan-dahang pagkawala ng pakiramdam sa aking mga binti. Sinubukan kong igalaw ang mga ito, ngunit parang hindi na ito sumasagot sa akin.

Habang dahan-dahang kumakalat ang pamamanhid, unti-unti rin akong nakaramdam ng pagkaantok. Ang mga ingay sa paligid ko ay nagsimulang maglaho, parang mga alon sa dagat na unti-unting lumalayo. Hindi ko na pinilit pang manatiling gising, ang bigat ng aking mga talukap ay ’di ko na mapigilan hanggang sa tuluyan ako nagpalamon sa dilim.

Hindi ko alam kung ilang oras akong tulog. Pero kalaunan ay nagising na ako at natagpuang nasa isang pamilyar na puting kwarto ako ngayon.

Pakiramdam ko ay may mabigat na bagay na nakadagan sa aking katawan. Ang unang bagay na naramdaman ko ay ang kirot sa aking tiyan, tila may pumipintig na sakit sa bawat galaw ko. Napansin ko rin ang mga makina at monitor na nakakabit sa akin, patuloy na mino-monitor ang aking kalagayan.

Habang nakahiga ako, naramdaman ko ang unti-unting pagkawala ng epekto ng anesthesia. Ang sakit sa tiyan ko ay nagiging mas matindi.

Hindi ko masyado inalintana iyon at dahan-dahan akong napaupo sa kinahihigaan habang nililibot ang tingin sa silid. White interior, too neat, and too clean. This isn’t one of the rooms in Eryx’s hospital. Imbes na hospital gown, suot ko na ngayon ang damit ko ngayon.

Agad ako napatingin sa pintuan nang marinig kong magbukas iyon. Kunot ang noo ko habang pinapanood ang mga taong naka-hazmat suit na pumasok sa silid. Pero mas lalo lang lumalim ang kunot ko nang sumunod sa kanila si Claudia.

“Leave us.” Sabi niya sa mga kasama niya.

Lumapit siya sa akin nang kami na lang dalawa. Katulad nang nasa sasakyan kami, hindi ito mapakali at bakas ang pagkakonsensya sa kaniyang mukha.

“I assume,” she slightly flinched as I talked. “Nasa teritoryo ako ng mga Maeve?”

Hindi pa rin siya nagsasalita. Kita sa mata niya ang namumuong takot doon.

“Claudia—”

“I-I’m really sorry.” Pagputol niya sa akin.

Napahawak siya sa kaniyang noo at nagsimulang nagpalakad-lakad na para bang may malalim na iniisip.

“This is really a bad idea.” Bulong niya sa sarili. “I shouldn’t have…”

Her voice fades as she looks at me. Claudia’s usually composed demeanor crumbled in the face of panic. Her eyes, wide with fear, darted around frantically.

“W-We need to get you out of here.”

Lito ko siyang tinignan. Magsasalita na sana ako dito nang tuluyan siyang lumapit sa akin. Tinanggal niya ang monitor na nakakabit sa akin na siyang ikinangiwi ko.

“Ano ba nangyayare?” Naguguluhan kong tanong sa kaniya.

“Can you stand?”

Marahan niya akong hinila hanggang sa makatayo na ako. Naguguluhan pa rin ako sa kaniya pero hinayaan ko siyang hilahin ako papunta sa pintuan.

“Kailangan mo umalis dito. I’m really sorry, Bridge.”

“What do you mean?—”

Pareho kaming napatigil nang buksan niya ang pinto. Napahigit ng hininga si Claudia nang makita niya ang kaniyang ina.

“Long time no see, Bridge.” Bati ni Colline.

Napalunok ako habang tinitignan ang baril na hawak niya. Nakatutok iyon mismo sa direksyon ko. Matalim ang tingin nito sa akin na para bang kaunting maling galaw lang ay papasabugin niya ang ulo ko.

“Colline.” Bati ko pabalik.

Tumingin siya sa kasama ko. “Claudia, pwede ka nang umalis. Ako na bahala dito.” Sabay tingin ulit sa akin. “You’ve done your job very well.”

Agad ako napabaling kay Claudia. Namumutla ito at bahagyang nanginginig ang kamay na nakahawak sa braso ko.

“Mama.” She called.

“Alis, Claudia.” Mariing sabi nito.

Palipat-lipat ang tingin niya sa amin ni Colline. Kita sa mga mata niya na nahihirapan siya sa kung ano ang susunod na gagawin. Pero nang tignan niya ulit si Colline, bumagsak ang kaniyang balikat at napabitaw na sa akin.

“I’m sorry.” Bulong niya.

With a final, hesitant glance, Claudia turned to her mother. Nagkatitigan sila nang ilang segundo bago siya tuluyang umalis.

“Shall we?”

Colline gestures the way to me. Doon ko lang din napansin ang mga tauhan na nasa gilid, naghihintay sa utos niya.

Wala ako nagawa kung hindi sundin ang sinasabi nito. Nauna na ako maglakad sa kaniya at ramdam ko ang nguso ng baril sa likod ng ulo ko.

Tahimik lang kami hanggang sa makarating kami sa elevator. Pagpasok namin doon, bumuntong-hininga si Colline. Naka-focus siya sa mga pindutan sa dingding. Ako naman, habang nagpapanggap na kalmado, ay pinagpapawisan sa kaba.

Nang bumukas ang pinto ng elevator, sinalubong kami ng madilim na pasilyo na may mga ilaw na mahina.

“It was nice seeing you again, Bridge. It’s quite sad that I didn’t get to see your parents again.”

Bago pa man mamuo sa akin ang galit at inis sa mga sinabi niya, agad na niya binuksan ang pinto sa dulo ng dinaraanan namin.

Tumambad sa akin ang pamilyar na lalake. Nakangisi ito sa akin, tila kanina niya pa hinihintay ang pagdating ko.

Pakiramdam ko ay parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang galit at pagkabigo ay agad na umakyat sa aking dibdib. Hindi ko mapigilan ang pag-igting ng aking panga.

“Saide.”

He opened his arms as he walked towards me. “Bridge. Tagal natin hindi nagkita.”

Nilagay niya ang kaniyang kamay sa magkabilang braso ko at marahang hinimas iyon.

“I missed you.” He said with an evil glint on his eyes.

Agad kong hinawi ang mga hawak niya at sinamaan ko ito ng tingin. “Ano na naman ba ito?”

Nag-iba ang ekspresyon ni Saide, parang switch na bigla siyang naguguluhan at nahihirapan. Ang mga mata niya ay tila puno ng pagmamakaawa.

“Bridge, hindi ko gustong mangyari ito. Huwag kang magalit sa akin, hindi ko ito ginawa para masaktan ka. Gusto lang talaga kita makita. Please, huwag ka magalit sa akin. Hindi ko na kayang hindi ka makita at makasama…”

Hindi ako nakapagsalita sa mga sinabi niya. Ang bigat ng nararamdaman ko ay tumataas habang unti-unting nagbabago muli ang ekspresyon niya, parang naging puno ito ng kasiyahan at may halong kasamaan.

A sinister smile crept back onto his lips, his eyes glinting with a mix of satisfaction and malice. “Is that what you expected me to say?”

My heart drops as the room felt heavier as Saide’s laugh resonated, echoing ominously off the walls.

Chapter Forty-Eight

“Shit,

nahanap

nila tayo!“

Unti-unti

ako

nagising

sa mga

ingay

na

naririnig namin sa labas

.

Masakit

pa rin ang katawan ko dahil sa

pagkakabugbog

sa akin. Halos hindi ko

maigalaw

ang katawan ko, tuloy-tuloy ang

pagdaloy

ng kirot at

hapdi

kapag pinipilit ko

bumangon

.

“Ayos ka lang?”

Rinig

kong bulong ng kasama ko. “Kanina pa kasi kita naririnig na dumadaing.”

“Ayos lang.”

Mahinang

sagot ko habang

ngumingiwi

sa

kaunting

galaw

lamang ng

bibig

ko.

I hissed when he suddenly touches my wound. Agad ako lumayo sa kaniya

“Ano ’to? Bakit parang may basa ’yong mukha mo?”

Rinig ko ang bahagyang pag-amoy niya rito.

“Wala ’yan.”

“Dugo? Hala,

napano

ka?!“

I heard some soft shuffles as he move towards me.

Napasinghap

na lang ako nang dahan-dahan niyang kinapa ang mukha ko. I flinch as he touched my wounded and bruised face. Kahit madilim ay napansin ko pa rin ang pagsimangot niya.

“Medyo mainit at

namamaga

iyang mukha mo. Ano ginawa nila sa’yo?“

Pag-aalalang

tanong niya.

Muli ako

umiwas

sa hawak niya.

Napabuntong

hininga

na lang ako bago siya

sinagot

. “Sinubukan kong

tumakas

.“

Hindi siya

nakapagsalita

agad. Akala ko ay

pagsasabihan

ako nito o kung ano pa man. Pero naramdaman ko na lang ang

paghawak

niya sa kamay ko.

Marahan niyang

pinisil

iyon, as if to give me comfort.

“

Magiging

okay din ang lahat.“ Aniya para siguro

pagaanin

ang nararamdaman ko.

“I don’t know

about that.“ I whisper, trying to move my mouth as little as possible. “Paano kung hindi na talaga tayo

makalabas

pa rito?“

Rinig ko ang mahinang

pagtawa

niya.

“Akala ko ba sabay tayo aalis? Bakit nawawalan ka naman na ng pag-asa?”

Hindi ako nasagot. Ang tanging nagawa ko lang ay umurong sa tabi niya. Ramdam kong

napatigil

ito nang

isandal

ko ang ulo ko sa balikat niya, pero kalaunan ay napahinga na lamang siya nang malalim.

Rinig ko ang

pagkalabog

sa labas ng

silid

, sa likod ng malaking pintuan.

Samu’t

saring

pag-uusap

ang

nangyayare

doon. Para bang

nagpapanic

ang mga tao sa labas na ’di namin malaman kung ano ang dahilan.

“Ano nangyayare?” Tanong ko.

“Kanina pa sila ganiyan.

Sinasabi

nila na may

nakahanap

ng lokasyon natin.“

Nanlaki ang mga mata ko doon.

Umalis

ako sa

pagkakasanda

l

at tinignan ang direksyon niya, even though all I can see is his silhouette.

Pero kalaunan ay

bumagsak

din ang balikat ko at muling

napasandal

sa kaniya.

“It’s either iyon ang mga

tagapag-ligtas

natin, o mga kaaway nila na papatay din sa atin.“ Mahina kong sabi.

Ramdam ko ang bahagyang

pag-alog

ng balikat niya dahil sa

paghalakhak

niya.

“Patay agad? Hindi ba pwedeng

kukunin

din tayo ng mga kalaban nila tapos

ililipat

tayo sa ibang lugar?“

Napakibit-balikat na lamang ako. “Kung

ililipat

man tayo sana sa

maliwanag

naman.“

“Gusto mo na makita

pagmumukha

ko noh? Sabi ko naman kasi sa’yo na pogi ako. Baka ma-in love ka pa sa akin niyan. Naku po, patay tayo diyan.“

I snorted at his ramblings. Hindi ko alam kung ginagawa lang niya ang mga ito para

pagaanin

ang loob ko o para hindi na mag-isip pa ng kung ano-ano. Kung alin man doon, I’m thankful for it. I don’t feel alone because of him.

“Anong pinagsasasabi mong ma-in love? Paano iyon kung

parehas

tayong lalake? Isn’t a boy supposed to be with a girl?“ Medyo nalilito kong tanong.

Ramdam ko ang pag-iling niya. “Hindi ah! Ang turo sa akin doon sa amin

,

mapababae

o lalake basta gusto o mahal mo, push mo!“

“Push ko?

Itulak

ko?“

“Ano,” r

inig ko ang

pagkamot

ulo niya.   “p

arang sundin mo kung ano sinasabi ng puso mo,

ganoon

.

Dapat walang limit.“

“Is that so?” Bumuntong hininga naman ako.

“

Then the world seems more beautiful than I thought.“

“Ano ibig mong sabihin?”

“It means everyone can love anyone they want, without any limits. And that’s beautiful.”

“Nosebleed ako doon ah.” Biro niya.

Natawa ako nang mahina dito. Patuloy lang siya sa

pagkwekwento

ng kung ano-ano. Halos makalimutan ko na ’yong

naghahalong

sakit,

gutom

, at

pagka-uhaw

dahil sa ginagawa niya. Alam kong may iniinda rin ito, pero mas pinili niyang

pagaanin

ang loob ko habang patuloy namin naririnig ang

ingay

sa labas.

“Ano ulit pangalan mo?” Tanong niya bigla. “Tagal na natin magkasama rito, ngayon ko lang

naalala

itanong.“

“Bridgette Jin Hill.”

“Bakit daw iyan pinalangan sa’yo? Tunog pangbabae.” Kuryosong tanong niya.

I shrug a shoulder. “

Pinaghalong

pangalan nila Papa at Mama.“

“Ayos. Kung

sabagay

, pangalan pa lang halatang big time na!“

“Sira—”

Bahagya ako napapitlag nang makarinig kami ng mga takbuhan sa labas. Parang may mga nagsisipagbagsakan o kung ano mang bulabog ang nangyayare doon.

Rinig ko ang

iilang

iyakan

ng mga bata sa paligid dahil sa takot. Pati ako ay walang malay na mas napalapit sa katabi.

Mukhang naramdaman niya rin ang

namumuong

takot sa akin dahil

pinalibot

niya ang kaniyang braso sa balikat ko at

hinimas

iyon bahagya.

“Ako? Hindi mo

tatanungin

pangalan ko?

Tanungin

mo dali.“ Muling sabi niya para mawala ang

atensyon

ko sa mga ingay sa labas.

“Ano pangalan mo?” Mahina kong tanong.

“Theoren Pogi Angeles.”

Napalitan

ng tawa ang namumuong takot sa puso ko. “Nilagyan ng mga magulang mo ng Pogi ’yong pangalan mo?”

“Hindi. Ako lang

naglagay

.“

Napahalakhak

ako doon. “Bakit naman daw iyan

pinangalan

sa’yo?“

“Noong

nabuntis

daw ni Nanay, may kakambal daw dapat ako. Theon at Theron nga gusto nila

ipangalan

sa amin…“

Napahigpit

siya ng hawak sa akin nang

makarinig

kami ng

pagputok

ng baril sa labas.

Parehas

kaming

kinabahan

doon. Pero

tinuloy

lamang niya ang kwento niya.

“Kaso noong

nag-ulatrasound

ulit sila, nakita nila mag-isa na lang ako. Iyon pala

nakain

ko daw iyong kambal ko.“ Natatawa niyang sabi.

Nanlaki ang mga mata ko doon. “Pwede pala

mangyare

iyon?“

Ramdam ko ang

pagtango

niya. “Mahirap ang buhay eh. Hindi raw masyado

nakakakain

si Mama noon. Ang sabi ay

tumigil

sa

pagdevelop

’yong kakambal ko, kaya

nakain

ko raw?“ Rinig ko ulit ang

pagkamot

niya ng ulo. “Basta iyon. Kaya

pinaghalo

na lang nila ’yong Theon at Theron, kaya naging Theoren.

“

He nudged me a little.

I can almost hear him smiling.

“Galing noong pangalan ko noh? May

istoryang

pinanggalingan

. Sa’yo boring. Weak mga magulang mo.“

Asar niya.

Magsasalita na sana ako nang marinig naming

bumukas

ang pintuan. Lahat kaming nasa loob ay

pigil

hingang

pinanood ang

pagpasok

ng mga taong

nakamaskara

.

Madalas nakapwesto kami ng kasama ko sa dulo, kung saan hindi umaabot ang liwanag na galing sa pinto tuwing bumubukas ito. Pero ngayon, napapagitnaan kami ng mga kasama namin. Kahit papaano ay abot sa amin ang liwanag na siyang nagpapikit sa akin nang bahagya.

Naramdaman ko ang

paghawak

ni Theoren sa kamay ko kaya napalingon ako sa kaniya.

I finally got to see his face.

He has dark hair and strong features

despite of the

slight baby fat on his face.

“Magiging maayos din ang lahat.” Mahinang ulit niya sa akin.

Umalingawngaw

sa buong silid ang putok ng baril. Binalot kami ng

sigawan

at

iyakan

ng ibang mga bata habang

pinagbabaril

at

pinagmumura

sila ng mga taong

nakamaskara

.

Sinubukang

tumakbo

ng iba sa amin, ngunit dahil sa sobrang

panghihina

, hindi rin sila nakalayo at agad ding napatay ng mga taong iyon.

The room was filled with chaos and terror. Ang amoy ng

pulbura

at dugo ay

kumakalat

sa hangin. Ang mga

nakamaskarang

tao ay walang awang

pinagbabaril

ang

sinumang

makita nila, walang

pakialam

sa

kanilang

mga sigaw at

pagsusumamo

. Parang silang

nagmamadaling

dispatiyahin

kami. It’s almost like they’re shooting us blindly and trying to get the work done as soon as possible.

The sound of bullet casings hitting the ground mingled with cries and shouts. Some children screamed for their parents, others prayed, and many were too terrified to move.

Sa bawat segundo, ang

sitwasyon

ay

nagiging

mas

madugo

at mas

magulo

. Everything became a blur, and the only sounds that remained were the relentless gunfire and the unending chorus of screams and cries.

Naramdaman ko ang paghawak ng katabi ko sa mukha ko at pinalingon muli sa direksyon niya. Umalis ito sa

pagkakaupo

at pumunta sa harap ko na

nakaluhod

.

He smiled.

Isang

nakakabinging

pagputok

ng baril ang muling

sumakop

sa

pandinig

ko.

Nanlalaki ang mga mata ko kung paano napalitan ng sakit ang ekspresyon ni Theoren. Napayakap siya sa akin at

parehas

kaming

natumba

.

Bumibilis

ang paghinga ko habang nakatingin sa namumuong dugo sa likod niya.

“Shh…”

Pinatong

niya ang kaniyang noo sa akin. “Huwag ka maingay,

makikita

ka nila.“

“

W-What

—“

“Mas malaki ako sa’yo,

paniguradong

natatakpan

kita para ’di nila

mahalatang

buhay ka pa.“

Lumalabo

na ang

paningin

ko dahil sa mga

luhang

namumuo

.

“Theoren.”

“Maraming bata

nakakumpulan

malapit sa atin. Hindi ka nila

mahahalata

.“

Biglang

tumahimik

ang paligid. Walang ni isang ingay ng bata ang maririnig sa paligid.

Napapitlag ako nang

minsanan

na lang

pumutok

ang mga baril. Parang

iniisa-isa

nila lahat.

Sinisiguradong

walang buhay na makakalusot sa kanila.

Napapikit ako nang maramdaman ko ang

presensya

malapit sa amin. Rinig ko ang

pagkasa

ng taong iyon sa kaniyang baril. Wala itong

sinayang

na oras at

binaril

iyon.

Ramdam ko ang pwersa ng

pagbaril

niya kay Theoren. Kagat ko ang dila ko para hindi

makagawa

ng kung anong ingay. Pinipigilan ko ang sarili kong

humagulhol

habang walang buhay na nakapatong sa akin ang kaibigan ko.

“Tara na! Mukhang napatay na natin lahat!”

“Tsk, sayang lang iyong pagod natin sa

eksperimentong

ginagawa nila.“

“Hayaan niyo na! Mas mabuti nang walang

maiwan

na ebidensya.“

Rinig ko ang

takbuhan

ng mga

masasamang

tao. Hindi ako

naka-galaw

hangga’t hindi ko naririnig ang

pagsara

ng pinto.

Ilang saglit pa ang tuluyang

dumilim

sa malaking silid. Pinilit kong

bumangon

at dahan-dahang

pinwesto

si Theoren sa

kandungan

ko.

Naiiyak

akong

tinapat

ang

daliri

ko sa

pulsuhan

niya. Bawat paghinga ko ay may halong

nginig

habang pinakinggan ang paligid.

Nagbabasakaling

may buhay akong marinig.

Pero wala.

Nilamon

lamang ako ng dilim at

katahimikan

. Kahit na ganoon, halos

dinig

ko pa rin ang ingay ng baril sa

isipan

ko.

Humahagulhol

akong

pinapalo

ang tenga ko,

inaasahan

na mawawala ang

tunog

na iyon na mukhang naiwan sa utak ko.

Unti-unti akong

napatigil

nang muling

bumakas

ang pinto.

“Young Master!”

“We found him!”

I slowly look up when the door of the dark room

open

. Hindi ko alam kung dapat ba ako

matuwa

na ligtas na ako o

makakauwi

na ako.

O ’di kaya sa

hinaba

ng panahon na nandito ako, ngayon lang ulit ako nakakita ng tunay na liwanag.

“Bridge sweetie.” I heard my father and the gasped of everybody else when they’re able to put light in this darkness.

I know I look really dirty. And almost look like I’m going to pass out. Pero alam kong hindi iyon ang

kinagulat

nilang lahat. There are dead bodies everywhere, including the one on my lap.

“Have a seat. Alam kong kakagaling mo lang sa operasyon.” Yaya ni Saide sa akin.

Sabay lahad ng kaniyang kamay sa upuan.

I hesitate a bit but eventually swallowed it down as I felt the gun still on my back.

Nilingon si Colline na seryosong nakatingin sa akin. Napabuntong hininga ako at sinunod ang utos ni Saide.

Nang maupo ako ay umupo na rin siya sa katapat na upuan, tanging lamesa lang ang nasa pagitan namin.

“Nasabi sa akin ni Claudia na nagkasakit ka raw, and you had a bit of a medical emergency? I had her look at you since I trust her enough to do her job. Total siya naman ang dahilan kung bakit ka nandito ngayon.”

Napahawak ako sa tiyan kong kumikirot nang sabihin niya iyon. So he didn’t know that I was pregnant and had cesarian surgery? Claudia didn’t tell him?

Pumalakpak siya ng dalawang beses at awtomatiko nagsipagpasukan ang mga tao sa kabilang pintuan.

Halos humigit ang paghinga ko nang makitang suot nila ang pamilyar na nakakatakot na maskara. Hindi ko maiwasan mapatitig sa mga iyon habang naglalapag sila ng pagkain sa harapan namin.

“It’s been 24 hours since your operation or whatever that is. Claudia did her best to extend the effects of the anesthesia and provide you with medication to speed up your recovery.”

Nagpangalumbaba siya habang nanatili ang titig sa akin.

“Eat.” As he gestures to the food in front of me. “As soon as possible gusto ko bumalik ang lakas mo. Kailangan natin ituloy ang eksperimentong naudlot ng ilang taon na nakakalipas.” He smirked. “See? I’m not that bad.”

It looks like he really didn’t know about my condition. Ang akala pa rin niya ay hindi umeepekto sa akin ang kung ano mang pinaglalalagay nila sa katawan ko noon.

Tinitigan ko lang lang siya at hindi binalak na galawin ang anumang pagkaing binibigay niya.

“So it’s not the Niklaus clan after all.” I glared at him. “It was the Maeve’s clan who executed that horrible experiment.”

Lumawak ang ngisi niya. “Correction.” He raised a finger and pointed to himself “I’m the one who executed it. I’m the one who planned it. Every detail, every step, every moment of your suffering,” his eyes gleaming with malevolent pride, “it was all orchestrated by me.”

Ramdam ko ang pamimigat ng aking dibdib. Parang may apoy na naglalagablab sa loob ko, sumasakal sa bawat hininga ko. Ang pagkamuhi ay parang lason na dahan-dahang lumalason sa bawat hibla ng pagkatao ko.

“Bakit, Saide?” I asked darkly.

Ang mga kamay ko ay nanginginig sa tindi ng aking emosyon, mga kuko ko ay bumabaon sa aking palad, ngunit ang sakit nito ay hindi kasing tindi ng sakit na nararamdaman ko sa loob.

“You fucking piece of shit.” Nanggigigil kong sabi dito. “How can you do that? You almost killed me. You killed those innocent kids. Para saan? Para sa pera?”

“Piece of shit?” Nag-kibit balikat siya. “Hardly. I’m brilliant and exceptional. Even at such a young age, I’m orchestrating something that will transform our nation, altering everyone’s future, especially mine!”

Humalakhak siya, ang tunog nito ay malamig at puno ng kahibangan.

“Oh, you poor, naive Bridge. Hindi mo ba nakikita? This is not just about money.”

Sumama ang tingin nito sa akin, kita sa mga niya na parang may malalim na hinnanakit ito sa akin.

“Let me tell you a story, my dear, dear Bridge. Once upon a time,” he mockingly starts. “I had this crush on someone, named Mario Jackson.”

My eyes narrowed, suspicion and confusion intertwining in my mind. Anger simmered beneath my skin, but I forced myself to stay calm, to listen.

“He’s everything all I ever wanted. Handsome, strong, powerful, someone who’s almost perfect. Bata pa lang ako, siya na agad ang pinangarap ko, wala ng iba pa. Simula nang makilala ko siya, alam kong siya na ang para sa akin.”

“Mario never mentioned that to me,” I spat out, struggling to keep my voice steady.

A cruel smile spread across his face. “Of course, he wouldn’t. To him, I was just a fleeting admirer, a mere kid who kept following him.”

“Pero para sa akin,” he continued, his voice dropping to a menacing whisper, “he was my world. I watched him from the shadows, longing for the day he’d notice me. I imagined a future where we’d be together, where he’d see me as his equal, his partner.”

Bumuntong hininga siya bago muli magpatuloy. “Pero kahit anong gawin ko, hindi niya ako mapapansin. Dahil hindi ko raw siya mabibigyan ng anak, ng tagapag-mana niya.”

I felt a chill run down my spine as the full weight of his words sank in. Parang ako nandiri nang may mapagtanto ako sa mga sinabi niya.

“Ginawa mo ang eksperimentong iyon, para magkaroon ka ng kakayahang mabuntis?” I asked, my voice trembling with a mix of horror and disbelief.

“Yes, Bridge. Yes!” Tumawa ito, puno ng lamig at kasamaan ang tono niya. “Pinili ko ’yong mga batang ipinanganak sa mga hospitals namin na may rare genetic mutation, since they’ll be my best bet for the experiment to be successful.”

Bahagya niya pinilig ang kaniyang ulo. “Pero nakakalungkot nga lang at pinapatay ng ama ko lahat ng mga pinag-eksperimentuhan ko noon dahil sa takot niyang mahuli noon.” Napairap siya sa huli niyang sinabi. “Silly old man. That’s why he’s dead now.” He smirked evilly. “That’s what he gets.”

Lumingon siya sa likod ko kung saan nandoon pa rin si Colline.

“Am I right, Colline?” Tanong niya habang suot ang mapang-asar na ngisi.

Kita kong hindi komportable ang isa sa tanong ni Saide. Ni hindi nga ito sumagot at nanatiling malamig ang tingin sa kaniya.

Natawa na lang doon si Saide at napapa-iling. “Noong una ay suportado siya sa lahat ng ginawa ko. Malaking halaga ang binuhos niya sa eksperimentong iyon, pero sinira lang niya dahil sa takot?”

Malakas niyang hinampas ang lamesa. I didn’t flinch as the food in front of me rattle at his sudden rage.

“I was so close, Bridge. So fucking close. But someone somehow finds our location. Which is your clan, the Hill’s clan. Natatakot ang ama ko sa kapangyarihan ng clan ninyo. Muntik pa niya ako patayin nang malaman niyang isa pala sa anak ng mga Hill ang nakidnap ko. Fucking old man just panicked and killed everyone.”

“Ikaw ’yong nagpapadala ng mga death threats sa mga magulang ko?” I demanded.

He leaned in closer. “I thought it was fitting retribution. Sila naman ang dahilan kung bakit naudlot lahat ng plano ko.”

“You killed them!”

“And you take Mario away from me.” He spat back.

Napailing ako rito. “No, Saide. I didn’t take anyone away from you. Dahil simula’t sa una pa lang hindi mo naman siya pagmamay-ari.”

Sumama ang tingin niya sa akin. “Shut up.”

“Kahit ano pang gawin mo sa katawan mo. Kahit magpakababae ka pa sa kaniya. Hindi ka niya magugustuhan.”

“Shut up!” Napatayo siya sa inuupuan niya, his face contorted with fury.

“You’re being delusional. Can’t you see? Hindi ko siya mabibigyan ng tagapag-mana, pero pinakasalan pa rin niya ako. So wake up! He will never like you back!”

Mabilis siyang lumapit sa akin at malakas akong sinampal sa mukha. Ang lakas ng sampal niya ay nagpayanig sa akin, pero hindi ako umatras. Ang sakit sa pisngi ko ay lalo lang nagpapatindi ng aking determinasyon.

Nang lingunin ko siya, nagniningas ang galit sa kaniyang mga mata. Hindi ako nagpadala doon at nagpatuloy.

“Lahat ng pagkakaibigang nabuo natin ng ilang taon, lahat iyon parte ng plano mo?”

“Pati iyong pagkagusto ko sa’yo? You have no idea how many times I vomited whenever I acted like a lovesick puppy in front of you.” He sneered, his face contorting with disgust. “Akala ko kapag nakipagkaibigan ako sa’yo, kapag pinakita kong gusto kita at mas kayang ‘mahalin’ kesa kay Mario, akala ko mauuto at makukumbinsi kitang makipaghiwalay sa kaniya. “

He took a step closer, eyes blazing with anger. “But that obviously didn’t work. And it pissed me off. Kaya pinadala ko ang mga tauhan ko sa university para kunin ka.”

“But you were shot that time.”

Mapakla siyang tumawa. “C’mon, Bridge. It’s just for a show of course. Alam kong dumating na ang asawa mo noon, I have to be the goody two shoes admirer of yours, right?”

“Does the whole group know?” Referring to our friends in the University.

“Sila Ericka? They didn’t know. But Rick?” He smirked.

Lumakas ang pagkabog ng dibdib ko nang marinig ko ang pangalan ng kaibigan namin. “What did you do to Rick?”

He rolled his eyes, exasperated. “Masyadong madaldal. Puro payo dito, payo doon. In my defense, mag-isa na lang ako sa gym noong gabing bago dumating ang mga tauhan ko. I was just training, trying to let off some steam since I’m close to strangling you to death.” Kita ko ang pag-flex ng kamay niya, na para bang inaalala niya ang kagustuhang sakalin ako. “But Rick showed up.”

“Pinatay mo siya…” I whispered, horror dawning on me.

“Nandoon na rin naman siya, sa kaniya ko na binuhos lahat ng galit at inis ko sa’yo.” Pinasadahan niya ng dila ang kaniyang labi habang inaalala ang mga nangyare. “You should see his stupid face. Nagmamakaawa siya sa akin habang inuuntog ko ang walang kwenta niyang ulo sa sahig.” His eyes gleamed with twisted pleasure. “Iniisip ko pa ngang ikaw iyon, kaya hindi ko sinasadyang napatay ko siya.”

He acted like it was a simple mistake, shrugging nonchalantly. My stomach churned, bile rising in my throat.

“Noong una nainis ako dahil dagdag trabaho lang siya sa akin. Pero may kwenta naman pala siya sa huli.”

“Ikaw ’yong nagpakalat ng balita sa university noong natagpuan ’yong katawan ni Rick?”

“Hey, I did protected you that time, right?” Ngisi niya.

“You’re a monster.” I managed to say.

“Maybe.” A cruel smile still playing on his lips. “But I get what I want, Bridge.”

Lalo siyang lumapit sa akin. Hinuli niya ang panga ko at madiin na hinawakan iyon. Halos ramdam ko na ang pagbaon ng kuko niya sa pisnge ko.

“And I’ll get Mario back. He’s mine.”

“No, he’s not.” I clenched my fists, feeling the pulse of anger in my veins. “The ring on his finger is mine. His name belongs to me. I am the one who shares his bed. He. Is. Mine.”

Mariin ko siyang tinignan, nilalabanan pabalik ang mga titig niyang umaapoy sa galit.

“You should have kept him close, held him tightly, and never let him go. Iyon ang pagkakamali mo.” I spat.

Napabitaw siya sa akin. Nawala na ang ngisi sa labi niya. Kita ko ang naghahalong sakit at galit sa kaniyang mga mata sa mga sinasabi ko.

Ako naman ang napangisi rito. “Ask me how he tasted, Saide. I know you’re dying to know, kasi kahit kailan hinding hindi mo iyon magagawa. The way he felt beneath my touch, the warmth of his skin, the way his breath quickened as he came closer. The intimacy we shared—it’s something you can only dream of.”

Ang mga salita ko ay puno ng paghahamon, habang ang mga mata ko ay naglalaman ng galit at pagkamuhi sa kaniya.

“He’s not just a possession to be won or lost. He’s a part of me now, in ways you’ll never understand.” I added.

Kita ko ang pamumula ng mukha niya. Ang kaniyang mga panga ay nagkikiskisan, habang ang kaniyang mga kamay ay nanginginig sa galit. Mabigat at mabilis ang paghinga niya, tila nagbabadya ng pagsabog anumang oras.

Walang pag-aalinlangan niya muling itinaas ang kaniyang kamay, at agad akong tumayo upang saluhin iyon bago pa man niya ako muling masaktan.

Buong lakas ko ito binigyan ng suntok sa mukha na siyang ikinaatras niya. Agad ako napaupo dahil sa sakit ng tahi sa tiyan ko. Ininda ko iyon at hindi nagpakita ng kahit na anong kahinaan sa harap niya.

Kinapa niya ang gilid ng kaniyang labi. Nakita kong bahagyang dumugo iyon nang tumingin siya sa direksyon ko.

“I’m sorry.” I said mockingly. “Did my wedding ring cut you?” As I showed him the ring that Mario gave me.

Muling lumapit si Saide sa akin. Agad niya hinawakan ang leeg ko at inipit ako sa kinauupuan. Awtomatiko ako napahawak sa braso niya.

“Consider yourself lucky, Bridge. Kung hindi ko lang kailangan ang katawan mo, matagal na kitang pinatay.” He said through his gritted teeth.

Bahagya ako napasinghap habang hinihigpitan niya ang hawak sa leeg ko. Sinubukan ko sa makakaya ko na huminga sa gitna ng mahigpit na paghawak niya.

I look at him dead in the eyes. “Don’t worry, Saide. I’ll fucking kill you first before you do that.”

Kumunot ang noo niya, pero kalaunan ay natawa sa sinabi ko. “You can’t kill me. Ikaw ’yong tipo ng taong takot pumatay. For an heir of a mafia clan, you’re nothing but a coward. Kaya hindi ka nababagay kay Mario. Kailangan niya ng taong susuporta sa kaniya, hindi iyong magiging pabigat sa kaniya dahil lang takot kang harapin ang totoong buhay mo.”

“Sino sa tingin mo ang nababagay sa kaniya? Ikaw?” I smirked. “Patawa ka. He will never want you. Kahit patayin mo ako at makuha mo siya, I’ll fucking assure you, ako ang hahanap-hanapin niya.”

Mas humigpit ang pananakal niya sa akin hanggang sa tuluyan na akong hindi makahinga. Gusto ko mang manlaban, hindi pa kaya ng katawan ko dahil sa isang suntok na binigay ko rito kanina. Swerte pa nga ako at nabigyan ko ng suntok ang pagmumukha nito kahit ganito ang kalagayan ko.

Ramdam ko ang panginginig ng kamay niya habang gigil akong dinidiin sa sandalan ng upuan ko.

“That’s enough, Saide.” Rinig kong sabi ni Colline.

Doon ko lang napansin na nakalapit na siya sa amin at hawak na niya ang balikat ni Saide.

“You’re going to kill him.” Pagkasabi niya noon ay agad na ako binitawan ng isa.

I took deep breaths. Bawat paghinga ay parang may mabigat na bakal na nakapatong sa aking dibdib. Ramdam ko ang bawat hapdi at kirot sa aking leeg. Mariin ako napahawak sa kinauupuan habang sinusubukang huminga nang malalim.

“Get Claudia and tell her to make sure he eats.” Rinig kong utos ni Saide habang dire-diretso na siyang lumabas sa silid.

Saide is no longer my friend. He’s nothing but a traitor. Hindi ako makapaniwala na ang taong tinuring kong kaibigan ang siyang puno’t dulo ng lahat ng paghihirap ko.

The memories of our friendship now feel tainted, and the pain of his betrayal cuts deeply. It’s as if every moment we spent together was a lie, a facade hiding his true intentions.

Dahil sa kabaliwan niya, namatay ang mga importanteng tao sa akin— Theoren, Mama, Papa, and our allies. He’s nothing but an enemy in my eyes.

Hindi ako papayag na pati si Mario makukuha niya. Kung kailangan kong pumatay para sa asawa ko, para lang hindi siya mawala sa akin, gagawin ko.

Saide can go to hell for all I care, I’ll gladly open the gates for him.

But Mario is staying with me. From the start and until the end of my days,

he’s mine.

Chapter Forty-Nine

HIS

“Lord Mario!”

Napahikab ako habang patuloy na naglalaro sa hawak kong cellphone. Even playing with my phone feels boring too.

“Bumaba ka na diyan! Kanina ka pa hinahanap ni Senior Dante!”

Iritado kong kinamot ang tenga ko dahil sa ingay ng mga tauhan ng ama ko.

Fucking hell, can’t I have some peace in this household for once?

Sinulyap ko bahagya ang mga tumatawag sa akin. Mataas-taas na nga itong inakyat kong puno, pero nakita pa rin nila ako. Maybe it’s time to change my hideout.

“Lord Mario, kailangan niyo na pong pumunta sa training ground!”

Training ground my ass. Mas gugustuhin ko na lang na tumambay dito kesa sa um-attend sa mga ensayong iyon just to please my old man. Mas interesado pa ako panoorin ang paglubog ng araw sa malayo kaysa malugmok at magpagod doon.

Ano mapapala ko doon? Kahit naman ano gawin ko, hindi matutuwa sa akin ang lalakeng iyon, ’yong tinatawag na ‘ama’ ko raw.

Kapag nagpunta ako roon, mapapagalitan ako. Kapag nagkamali ako roon, mabubugbog niya ako.

Kaya saan ako lulugar? Edi dito ako ngayon nagtitiis sa taas ng puno.

“Lord Mario.”

Narinig ko ang natatanging boses na makakakuha ng atensyon ko. Bumaba muli ang tingin ko at pumaskil ang maliit na ngiti sa labi ko.

The woman returned the smile as she saw me look at her.

Pansin kong pinaalis na niya ang mga tauhang nagtatawag sa akin kanina. Siya na lang ang nandoon at hinihintay ako. Hindi na ako nagdalawang isip na bumaba at agad niya akong nilapitan. Hinayaan ko siyang pagpagan ang kung anumang makita niyang dumi sa damit o mukha ko.

I can’t stop smiling as she fusses over the small scratches on my hands from climbing the tall tree.

“Balita ko ay tinakasan mo na naman ang mga gurong kinuha ni Senior Dante para sa’yo?” Bumuntong hininga siya. “Hindi ba’t sabi ko sa’yo ay makikinig ka sa kanila at sundin ang mga tinuturo nila?”

Napasimangot ako roon at iniwasan ang mga kamay niya. “It’s boring. Paulit-ulit lang naman ang mga tinuturo nila.”

“Para naman iyon sa kaligtasan mo.” Kalmadong sagot niya.

Napansin kong may tinignan siya sa gilid kaya napatingin ako roon. Mga tauhan lamang ito na may mga mapanuring tingin sa amin. Binalik ko ang tingin sa kaniya nang umalis na ang mga ito.

“Mom?” I called.

Bumalik din ang atensyon niya sa akin at nilapat ang kaniyang kamay sa balikat ko. I can see the pain and doubt in her dark brown eyes, which are just like mine. Mariin niya ako tinignan.

“Lord Mario.”

I hate it when she calls me that.

“It’s Ms. Iya.” Tsaka siya umiling. “Not Mom.”

Marami nakapagsabi na kamukhang-kamukha ko ang ama ko. Pero kung titignan nang mabuti, alam kong kay Mom ako nagmana. Halos nakikita ko ang sarili ko sa kaniya kapag magkaharap kami.

I’m her boy version and you can’t tell me otherwise.

But I knew she only sees my father when she looks at me. Kaya siguro patuloy niya akong tinutulak doon.

Maybe I’m the reminder of the mistake they once made…

Certain emotions are boiling within me.

But I have to control it.

“Of course,” matipid ko itong nginitian.  “Ms. Iya.”

As a kid, it confuses me. It makes me angry at my mom and scared at my father at the same time.

I’m a product of the affair between the boss and the maid. At simula nang ipanganak ako, kilala na ako bilang nag-iisang anak ni Dante Jackson. Tago sa marami kung sino ang tunay kong ina, dahil magiging isang malaking kahihiyan daw ito sa reputasyon ng Jackson Clan.

As if I fucking care about this stupid clan’s reputation.

Kung ako nga lang ang masusunod, mas pipiliin ko na lang na tumakas kami ni Mom sa teritoryong ito at mamuhay nang mapayapa sa labas.

Pero ano magagawa ko kung siya mismo ang ayaw umalis?

I love mom. But it’s hard to understand her during this time.

Bakit mas pinipili niyang manirahan dito at pagsilbihan pa ang magaling kong ama?

Ang lalakeng walang inatupag kun’di pabanguhin ang reputasyon niya?

But as I grew up, I slowly learned that she was doing it for my sake.

Maraming kaaway ang pamilyang ito. Kaya kapag nalaman nila ang pagtakas at paglaboy ko sa labas, paniguradong papaulanan nila ako ng mga bala para lang inisin ang ama ko. Baka nga kahit patay na ako no’n ay bugbugin pa rin ako ng ama ko kapag nangyari iyon.

I’ve always known my mother cared for my father. I watched her pour herself into him, giving what he never earned.

Yet he never cared for her.

Not even a fraction.

And that truth made me despise him more.

He made me sick.

“Ito na ba ang anak mo, Dante?”

Salubong sa akin ng mga matatandang kasama ng ama ko. Wala sa plano ko ang makita sila, pero hindi ko naman inaasahan na makasalubong ko ang mga ito. Kung alam ko lang, hindi na lang sana ako lumabas pa ng kwarto ko.

“Akala ko ba ay nagtre-training ang anak mo? He still lacks of muscles. Anyone can tear him down if he’ll be the next lord of the Jackson Clan.” Natatawang sabi ng isang matandang may panot na sa kaniyang ulo.

“Didn’t know you have a twink son.” The other old fat-ass added.

The weight of my father’s disappointing gaze bore down on me. Wala ako magawa kung hindi ang mapayukom at manatili sa kinatatayuan.

All that’s left for me is to glare at these vile people.

Gustuhin ko mang lumayo sa kanila, hindi ko basta pwedeng gawin iyon hangga’t ’di nila sinasabi. In their eyes, it’s disrespectful. Isa sa mga natutunan ko sa lugar na ito ay dapat matuto ako rumespeto sa mga bwisita, kahit na hindi sila karespe-respeto.

Or else,

my father won’t hesitate to kill me.

And believe me, I learned it the hard way.

“But he’s not bad looking.” Sabi muli ng panot na lalake.

A disgusting shiver run down my spine as he looks at me with hungry eyes.

“Romano.” My father called warningly.

Tumawa naman ang matabang matanda. “Kung wala ng silbe sa iyo iyang anak mo, ibigay mo na lang sa akin, Dante. I have a perfect place for him.”

“Oh yeah, kadalasan ay ganiyan ang hinahanap ng mga kliyente sa clubs namin.”

Tahimik lang ang ama ko at nanatili ang tingin sa akin. May kabang unti-unting namuo sa dibdib ko. Parang bawat halakhak at tawa ng mga matatandang ito ay nilalamon ako nang kadiliman.

It’s disgusting.

They’re disgusting.

This fucking life is disgusting.

Lumapit sa akin ’yong Romano, sinubukan ko sa lahat ng makakaya ko na manatiling nakatayo doon.

Pinasadahan niya ang kaniyang kulubot na daliri sa mukha ko. Pasimple ako napapalunok at humihinga nang malalim para hindi tuluyang masuka sa mga hawak niya.

He catches my face and there’s an evil glint in his eyes. “Or you can just give him to me directly, Dante. Hindi mo na siya kailangang ibigay sa mga brothel clubs ni Esposito. I can pay you as much as you want.”

Hindi ko na napigilan ang sarili. “Go to hell.” As I spit on his face.

Marahas niya akong binitawan at malakas na tumama ang likod ko sa pader.

“The hell, Dante. ’Di lang mahina ang anak mo, bastos pa!” Matalim na sibat nito sa akin habang madaling pinupunasan ang kaniyang mukha. “Kung patayin ko kaya ’to sa harapan mo.”

Sabay bubunot na sana ng baril nang pigilan siya ng isa nilang kasama.

“You challenged him, Romano.” Natatawang sagot ng matabang matanda. “It’s normal for a kid to fight back.”

“Ang batang wala pang napapatunayan, dapat nagpapakita lang ng respeto sa nakakatanda. I’m just touching him! It’s not like I’m doing something bad.” Laban ni Romano na siyang kinailing ng isa.

“He’s still a Jackson. Dante’s son to be specific.” Sabay bumulong pa pero rinig naman naming lahat. “Baka balang araw ay mapatay ka pa niyan. Alam mong walang sinasanto ang kaibigan natin, bahala ka kung magmana sa kaniy ang anak niya.”

Natigilan doon si Romano at napasulyap sa akin nang bahagya.

My father grunted at their comments. “You’re overreacting, Romano. Don’t mind the boy.”

“Yeah, dinuraan ka lang naman.” Sabay tinapik ito ng isa sa balikat.

Aalma pa sana si Romano nang magsalita muli ang ama ko.

“Let’s get going. May kailangan pa akong asikasuhin. We’re already waisting our time.”

Nang makita nilang wala sa mood makipagbiruan ang isang Dante Jackson, hinayaan na nila ito at tumahimik na.

Nauna na maglakad papaalis ang dalawang matanda. Pero bago pa man sumunod ang aking ama sa kanila, nilapat niya ang kaniyang mabigat na kamay sa aking balikat.

Kabaligtaran ito ng mahinahong hawak na binigay sa akin ng aking ina. My mom’s touch is as comforting as a feather, while my dad’s is more like a rock that keeps weighing me down.

“You heard them, Mario.” Tumingin siya sa akin, nanlilisik ang mga tingin nito na halos makapanginig sa mga tuhod ko dahil sa sobrang takot.

Whenever he looked at me like that, I knew it wouldn’t be good news for me.

“Subukan mo ulit tumakas sa mga training na binibigay ko sa’yo. Alam mo na kung saan ka susunod na pupulutin.”

Marahas niya akong tinulak at bahagya ako napadaing nang muli akong tumama sa pader. Pinilit kong hindi matumba sa kinatatayuan. Gusto ko na lamang siya umalis at ayaw ko nang makarinig pa ng kung anong pang-iinsulto mula sa kaniya.

“Erase that expression on your face.”

Pinanood ko siyang dire-diretsong sumunod sa mga kasama niya.

Nang makaliko na sila, agad na ako tumakbo papaalis doon. Hindi ko pinansin ang mga tawag ng ibang tauhan na nakabungguan ko at patuloy ko lang tinatahak ang daan papunta sa kwarto ko.

Nang makapasok ay agad ako dumeretso sa banyo. The bile in my gut was rising, and I barely made it to the sink before I vomited.

I gripped the edges of the sink tightly, trying to steady myself as the nausea overwhelmed me.

Naghilamos ako, at hindi rin iyon nakatulong na guminhawa ang nararamdaman ko.

Tinignan ko na lamang ang sarili sa salamin. My eyes are bloodshot and filled with anger. Halos mamuti ang mga kamay ko sa higpit ng pagkakayukom ko.

Shit.

With a powerful thrust, I punched the mirror with all my might.

I need to control myself.

Patuloy ko sinusuntok ang salamin para tuluyang mabura ang repleksyon ko rito.

Shards of glass flew everywhere, and the pain in my hand barely registered as the adrenaline took over.

Fucking control it.

Tumutulo na ang dugo mula sa kamao ko, naghahalo ito sa mga bubog na nagsisipaglaglagan sa sahig. Hindi ko inalintana ang sakit, it’s a welcoming distraction from the turmoil inside me.

Ang repleksyon ko ay nakatingin sa akin mula sa basag na salamin. The strong emotions in my eyes slowly dissipate into nothingness.

I somehow felt a strange sense of satisfaction seeing my own brokenness reflected back at me.

This is my life. It’s a fucked up life. Being a Jackson means also having a shitty life.

Wala akong alam na ibang gawin kung hindi ang maging sunud-sunuran sa taong kinamumuhian ko sa lahat.

“Control it, Mario.” Bulong ko sa sarili.

Napatakip ako ng mukha at halos hindi na malaman ang nararamdaman. I laughed a little.

“I fucking need to control it.” Napatingin ulit ako sa basag kong repleksyon. “Or I might as well kill myself.”

· · ─ ·𖥸· ─ · ·

“Strip! Strip! Strip!”

Malakas ako napahalakhak sa sigaw ng mga tao sa paligid ko. Ang mga ilaw ng bar ay nagkikislapan habang nag-uumpukan ang mga tao sa dancefloor at pinapagitnaan ako.

Napatingin ako sa babaeng nakaupo sa harapan ko. Kagat labi itong pinagmamasdan ang bawat galaw ng katawan ko habang sinasayawan ko siya.

I held my shirt up, showing the muscles I had worked for all these past years.

“Strip it for me, baby.”

With her manicured hands, she pushed my shirt up and over my head. Hindi niya inalis ang tingin sa akin habang yakap niya sa pagitan ng kaniyang malaking hinaharap ang damit ko.

Mas lalong nag-ingay ang mga taong pumapalibot sa amin. Nakakadamay ang lakas ng hiyaw at tugtog sa loob ng club.

I moved closer, my body swaying in rhythm with the pulsating music. Kita ko ang pagnanasa sa mga mata niya, ganoon rin ang mga mata ng mga nasa paligid namin.

“You like that?” Bulong ko sa kaniya.

She nodded, her breath hitching as I leaned in, our faces inches apart. I could feel the heat radiating from her, matching my own.

This is my life right now.

Drinks, partying, women or men, if they’re my type, and sex until I cum my brains out. High school days are definitely fun. Paniguradong kapag tumungtong na ako sa kolehiyo, ganito lang din ang gagawin ko.

Or so I thought…

“You’re a fucking asshole!”

Halos matumba ako sa lakas ng pwersa na sumalubong sa akin pagkapasok ko sa opisina ng magaling kong ama.

Napahawak ako sa pisngeng sinuntok niya. Umigting ang panga ko nang pinasadahan ko ng dila ang ibabang labi ko at nalasahan ang sarili kong dugo.

Tinignan ko siya at muntikan pa ako matawa sa mukhang pinapakita niya sa akin ngayon. He’s fuming in rage, what a sore sight.

“Wala ka bang magawang matino sa buhay mo? Puro ka pagbubulakbol at bisyo!” Kinwelyuhan ako nito. “Dapat mas inaatupag mo ang negosyo natin. Ano na lang sasabihin ng mga tao kung ang magmamana ng pinaghirapan ko ay isang walang kwentang katulad mo?”

Napangisi ako rito, hindi pinansin ang hapdi ng sugat sa labi ko. “Bakit? Napapahiya ka ba sa mga business partners mo?”

Nakipagtitigan pa siya sa akin, at ako naman ’tong pinapantayan ang mga tingin niya.

My dad is indeed a powerful man.

Tingin lang niya, agad niya na napapasunod ang mga nasa paligid niya at minsan na ako naging isa sa mga iyon.

Pero iba na ngayon.

I’m different now.

Hindi na ako iyong batang walang kamuwang-muwang na madali niyang utuin

He can beat me, but he won’t kill me. I’m his only heir, and his pride would never let the business fall into anyone else’s hands.

Ilang saglit pa ay marahas na niya akong binitawan. Kung noon ay isang tulak o isang suntok mapapatumba na niya ako, ngayon I can say that I’m able to stand for myself.

Napahilot siya sa kaniyang noo. “You’re being a brat. Maraming mata ang nagmamasid sa bawat galaw natin. Kaunting pagkakamali lang, ilalaban nila iyon sa atin, both our enemies and the police.”

Inayos ko ang damit ko at dumeretso sa sofa. Patuloy lang siya sa pagpuputak niya ng kung ano-ano habang naglabas ako ng sigarilyo at sinindihan iyon. I heaved and puffed out smoke.

Ang aga pa, and this damn old geezer is wasting my time. Edi sana nasa kama pa ako kasama ang mga nauwi kong babae kagabi. They’re a good fuck.

“I want you to lay low, Mario.” Patuloy ng ama ko.

Napasandal ako sofa at nilingon siya. “I’m just enjoying my teenage life. It’s not like I’m doing drugs or shits on the streets. I’m the perfect son any could ask for.” Natatawang sabi ko nang Makita ang pagkunot ng noo niya.

“Pero nangbubugbog ka ng mga tao sa clubs. Alam mo ba kung ilang beses na akong tinawagan nila Esposito? Kung hindi lang kita anak, matagal ka na nilang pinatay. You’re ruining their businesses.”

Ah, iyong matabang matanda na pinagka-interesan ang katawan ko at gusto ako ibenta noon? He deserves it. Dapat nga magpasalamat siya na iyon lang ang ginagawa ko at hindi ako dumederetso sa kaniya para ipakita kung sino na ang sinasabihan nilang twink noon.

My hand twitched a bit at the idea of smashing his head with my bare hands.

“Saan ka na naman pupunta?” Tanong niya nang tumayo na ako.

Hindi ko na balak pang patapusin ang mahaba-haba niyang litanya. Kanina pa naman ako hindi nakikinig sa kaniya. Mukhang inis na inis naman siya sa mga ginagawa ko, I’m already satisfied with that. It’s not like I aim to impress him or something.

“Iya will soon be transferred to Romano’s clan.”

Napatigil ako doon at bigla lumabas sa isipan ko ang isa pang matandang lalake na kasa-kasama noong matabang Esposito. Iyong matanda na ubod ng pangit at may napapanot na ulo. The other old guy who’s lusting my body years ago.

My hands clenched into fists at my sides as I struggled to control the surge of anger and fear.

Dahan-dahan ako napalingon. “What?”

Hindi siya sumagot agad at tuluyan ko siyang hinarap. Walang kahit na anong bahid ng emosyon ang makikita sa mga mata niya. I felt a sharp pang of irritation at how easily he could hide his emotions while I struggled to keep my own under control. Pakiramdam ko madali niya akong basahin.

Napahinga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. “Anong ginawa mo?” I asked, trying to hold on to every bit of my sanity.

“Romano finds her interesting.”

I could feel the blood draining from my face as my mind raced. “At ibibigay mo na lang siya sa gagong iyon?” My voice trembled with suppressed rage. “Hindi siya bagay para basta-basta ibigay lang. She’s my mother.”

“She’s not your mother. Walang kang ina na katulong, itatak mo iyan sa utak mo!”

“You should’ve thought of that before you fucked her!”

He recoiled slightly, his cold expression momentarily breaking. I could see a flicker of something, guilt, perhaps? Before his mask of indifference snapped back into place.

Lumakad siya palapit sa akin. Halos magkasing-tangkad na kami kaya madali ko na ito matitigan sa mata.

“She’s nothing but a maid, Mario.” Muling sabi niya. “Control yourself. Kapag nakita nila ang itsura mo ngayon, madali ka nilang mapapatay. You’re like an open book who can be easily read to filth.

Hindi ko siya sinagot at nanatiling tinitignan siya nang masama. Hinahayaan ko siyang makita ang nararamdaman ko sa kaniya. Galit at poot na gustong sumabog mula sa kalooban ko.

Bumuntong hininga ito. “I can’t say no to him, Mario. Malaki ang shares niya sa kompanyang itatayo namin. Malaking kawalan iyon sa atin kapag umatras siya dahil lang sa hindi ko maibigay ang gusto niya.”

“Save your sob story.” Pagputol ko sa mga sasabihin niya. “Malaking kawalan sa’yo iyong gagong kalbo na iyon. Pero sa akin, malaking kawalan sa akin kapag binigay mo ang ina ko sa matandang maniyak na ’yon.”

Napailing siya.

“End that contract.” I stated.

“Hindi pwede.” Kita kong nawawalan na rin ito ng pasensya sa akin. “Romano’s clan has been one of our partners in different businesses—”

“I’ll kill him then.”

“What?”

Tumalikod na ako sa kaniya.

“Mario.” Tawag nito. “Don’t do anything stupid. I’m warning you, young man. Hindi mo siya pwedeng patayin. You’re powerless to begin with. He’ll just play with you.”

I stopped.

Powerless huh?

“Ako lang ang nag-iisang tagapagmana mo, hindi ba? Fine. I’ll inherit your damn clan, just as you always planned. I’ll commit to all your training.” Binuksan ko ang pinto at nilingon siya. “But don’t you dare lay a hand on my mother.”

I tilt my head and smile, my eyes cold and lifeless. I can almost see him a bit shock at my expression.

“Good night, father.”

Nilabas ko ulit ang kaha ng sigarilyo ko. Hindi ko alam kung pang-ilan ko na ito, pero tuloy pa rin ako sa pag-sindi pa ng isa. Bumuntong hininga ako kasabay ng pagbuga ng naihip usok.

“Ikaw?! Bakit mo ako dinala dito? Alam ba ito ni Dante?!”

Walang gana kong nilingon si Romano. Nakatali ito sa upuan habang nasa gitna siya ng isa sa mga silid ng warehouse. Muntikan pa akong matawa dahil nakatutok ang ilaw sa taas ng panot niyang ulo na namamawis siguro sa takot.

Lumapit ako rito habang humihithit sa sigarilyo.

“Don’t worry.” Panimula ko at hinayaang mabuga ang usok sa direksyon niya. “I told daddy dearest that I’m going to play with you. Hindi ba pangarap mo rin iyon dati pa?”

Namumula ang mukha nito. “Is this some kind of prank? If it is, binibigyan na kita ng tsansa na pakawalan ako ngayon. Hindi na ako natutuwa.”

Yumuko ako para mapantayan ang mukha niya. “Sa tingin mo ba nagbibiro ako?”

Natahimik naman siya doon at napatitig sa akin. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa mga mata ko, pero ang inis sa mukha niya ay unti-unting napalitan ng takot.

“A-Ano ba ang gusto mo? Pera ba?” Halos nauutal niyang sabi.

Napatayo naman ako nang maayos at natawa sa sinabi niya. “We have plenty of it, Romano. I don’t need your disgusting money.”

“Then—”

“May nakapagsabi sa akin na pinagka-interesan mo raw ang ina ko.” Napailing ako rito. “C’mon now, Romano. Sa tanda mong iyan sa tingin mo kaya pang tumayo niyang baba mo?”

Tinaas ko ang paa ko at pinatong iyon sa hita niya. Napatingin siya roon at napalunok.

“I don’t know what you’re talking about. Hindi ba’t patay na ang ina mo ayon kay Dante? Paano ako magkaka-interes…”

His voice faded as he slowly realized something. Nanlalaki ang mga mata niyang tumingin sa akin.

“Iyong katulong niyo? Iyon ang tunay mong ina?”

Nilagay ko sa pagitan ng hita niya ang paa ko. I lean forward as I adjust my foot on to his useless clothed dick. Napasinghap ito nang bahagya kong diniinan ang tapak ko.

“Ngayong alam mo na, wala na akong magagawa kung hindi ang patayin ka. I can’t have you running your mouth about the secrets of my clan, can I?”

Magsasalita na sana siya pero tinaas ko na ang paa ko at malakas na tinapakan ang pagkalalake niya.

Sumigaw ito nang malakas at naluluha ang kaniyang mga mata. Nagpatuloy ako sa pagtapak sa kanya, mas pinapalakas at binibigatan ang bawat diin ko rito.

Hindi ko maiwasan ang mapangisi sa mga hiyaw sa sakit at pakiusap nito, para bang musika sa tenga ko ang paghihirap niya.

Medyo hingal akong napatigil at pinanood ko siyang pilit na gustong hawakan ang ibaba niya. Sinipa ko pataas ang kaniyang mukha para muling umangat ito. His blood is gushing out from his nose as I lower my foot on the ground.

“S-Sa tingin mo makakatakas ka sa mga ginagawa mo sa akin?” Nanghihinang sabi nito.

Tinaasan ko siya ng kilay.

“I’ll pull out everything. Sisiguraduhin kong babagsak ang mga negosyong pinatayo ni Dante!”

Muli ako tumayo nang maayos at tinapon ang sigarilyo sa kaniya na siyang ikinataranta niyang ilagan para hindi siya mapaso nito.

Kumuha ulit ako ng panibago at sinindihan iyon.

“You have a son, right?”

Pansin ko ang pagtahimik nito.

Nagpatuloy ako habang muling humihithit sa sigarilyo. “Kapag namatay ka, siya ang magiging tagapag-mana mo, ’di ba?”

He smirks. “If he knew you killed me, he’ll end everything with the Jackson’s clan.”

“Oh?” I chuckled. “Parang hindi naman iyon ang sinasabi niya sa akin nitong mga nakaraang gabi.”

Nawala ang ngisi sa labi niya. I saw him trembling in anger. “What?”

“Same age as me, blonde hair, brown eyes, lean body, has great grades in school, and a daddy’s boy?” As I described his son. “Palagi nga ako nagagawi sa condo niya, iyong niregalo mo sa kaniya. I’m sorry if you ever saw it messy. Your son is pretty wild, gusto niya bawat parte ng condo na iyon ay markahan namin.”

“You son of a bitch!”

Napangisi ako sa namumulang pagmumukha nito.

“He has a pretty mouth, though it’s a bit useless. But his ass on the other hand?” I chuckled darkly. “Dapat naririnig mo ’yong mga sinasabi ng pinagmamalaki mong anak tuwing nasa ilalim ko siya. He begs like a pornstar.”

“Damn you, Mario!” Halos sumabog na siya sa galit.

“It’s safe to say I can kill you without any issues. The Jackson Clan will survive just fine without you.” I coldly smile at him. “Besides, I have everything under control .”

Muli akong humithit sa aking sigarilyo at hinipan ang usok sa mukha niya. Habang umuubo siya, nilapat ko ang baga ng sigarilyo sa tuktok ng napapanot niyang ulo. Pinanood ko ang pagpaso nito sa balat niya.

“You should’ve kept your hands to yourself, Romano.”

The cries of pain echoed in the warehouse, but I was indifferent. His eyes bulged with pain…

but the smile never left my face.

It feels so good to be in control…

Chapter Fifty

HIS’

“Where are you going?”

Napalingon ako sa ama ko na taas kilay akong tinanong nang mahuli niya ako pasimpleng umaalis sa tabi niya.

Tumingin ako sa harap kung saan patuloy pa rin nagsasalita ang isang matanda sa harapan. It’s my father’s father-in-law.

My father married Colline Maeve. Kaya imbes na weaponry ang pokus ng negosyo namin, unti-unti na ito nahahaluan ng mga illegal at advance na gamot na ginagawa ng Maeve’s clan.

Not really interested in it. I usually have excuses to make when it comes to this kind of meetings. Hindi ko talaga balak pumunta, pero mukhang napilit niya ako ngayong araw na sumama.

But that doesn’t mean na makikinig ako sa kanila. Weapons and medicine? Nah, that combo makes no sense.

Nagkibit balikat na lang ako sa kaniya at lumabas na lang. Rinig ko naman ang mahinang pagtawag niya sa akin. Bahagya ako napangisi dahil sa halong inis sa tono nito. I gave him a small salute before heading outside.

“Mario?” Rinig kong tawag sa akin pagkasara ko ng pintuan.

Nilingon ko ito at napabuntong hininga na lamang.

“Saide.” Tango ko sa kaniya.

He smiled really big. He was practically hopping as he approached me. Napailing na lang ako rito at hinayaan siyang sundan ako sa kung saan man.

Great.

I don’t know which is more bearable, the boring meeting or hanging out with this kid. Well, I guess I’d rather deal with him than with that bunch of old geezers in a room.

“Hindi ka na makiki-meeting?” Tanong nito nang tumabi siya sa akin.

Nagkibit balikat ako. “You can go there if you want. Alam ko namang hilig mo makinig sa mga ganoon.”

“How did you know?”

Sinulyapan ko siya at halata ang paglaki lalo ng ngisi sa kaniyang labi. Napailing na lamang ako rito.

“Hindi ba’t lagi ka sumasama sa ama mo tuwing negosyo ang usapan?”

There was also a time where my dad compared me with this kid. Attentive daw ito pagdating sa mga negosyo ng clan nila kahit bata pa. Pero syempre hindi ako nagpatalo at kinumpara ko rin siya sa ama ni Saide. Attentive at mas magaling magpatakbo ng negosyo kumpara sa kaniya.

Ha! You should’ve seen his wrinkly face when I said that.

“It’s okay. I already know what the meeting is all about.” Ngiting sagot ng kasama ko.

Sabi ng marami ay sineseryoso rin nito ang mga trainings niya, at hindi rin daw ipagkakaila na matalino ito. Kaya kahit bata pa lang, mas pabor ang Master ng Maeve Clan sa kaniya kaysa kay Colline.

“Such a good son are you, huh?” Walang gana kong sabi.

Wala naman sa akin kung ipagkumpara ako ng ama ko kung kaninuman. Sanay na rin ako. And it’s not like I’m trying to impress him anyway.

Medyo ilag lang ako kay Saide dahil lagi ako sinusundan nito, to the point na nakukulitan na ako rito.

“I can also be a good husband to you!”

At dahil din sa nararamdaman nito sa akin.

Apparently, ever since we met at my father and Colline’s wedding, the kid has been following me every chance he gets. At first, I thought it was just a cute crush, a bit of puppy love on his part. Pero tatlong taon na nakakalipas, mas lumalala na ata ito at kung ano-ano na ang pinagsasasabi.

I sighed and ignored what he just said.

Kung gaano katagal ang lakad namin, ganoon din ang takbo ng bunganga ng katabi ko. Nasaktuhan pa talaga niyang masakit ang ulo ko dahil sa party na pinuntahan ko kagabi, kaya parang tumitibok tuloy ang mga ugat ko sa ulo sa bawat salita niya.

“Saan ka magka-college, Mario?” Tanong niya ulit, hindi pa rin nawawala ang ngiti sa kaniyang labi.

I shrugged.

“Hindi mo alam, o wala ka pa naiisip kung saan?”

I shrug again.

“Anong gagawin mo after nito? I want to have dinner with you.”

“I’m busy.” I answer shortly.

He pouted. “Saglit lang naman iyon. Mas importante ba iyang trabaho mo kesa sa akin? I thought you’d want to spend time with someone like me.” He let out a small sigh. “But if your work is more important, I guess marami pa namang susunod. But it’s not every day I offer, you know. People usually jump at the chance to have dinner with Saide Maeve. “

Natawa ako nang mahina sa huling sinabi nito. One of the things that irks me the most is this kind of attitude of his. Saide is the type of person who was spoiled rotten by his family.  Siya ’yong tipo na kung ano ang gusto niya, dapat niyang makuha.

In a way, we’re the same. We want to be in control of everything. Ang pinagkaiba lang namin, kapag hindi ko makontrol ang isang bagay, I eventually let go. Madali ako magsawa, ganon lang kasimple.

But him? That’s another story. If he can’t control something, he tears down everything around it until it finally bends to his will.

Minsan ko na siya pinagbigyan sa mga ganiyang klaseng pag-aya niya para lang mabawasan ang pangungulit nito. But it didn’t end well.

The slightest mistake from his staff, and he’d start yelling and throwing a tantrum. Napansin ko rin na sa bawat pag-uusap namin, laging umiikot sa kaniya ang usapan. Para bang pinipilit nitong palinisin at pabanguhin ang pangalan niya sa akin.

I guess it’s his way of impressing me since he has this little crush on me.

I don’t know, and I also don’t care. The kid bores me to death.

“Do you have a girlfriend or boyfriend already?” Tanong ulit niya. “I bet I’m much better than them.”

Napailing na lang ako rito.

“Or are you still partying and having one night stand with some strangers?”

“Paano mo naman nalaman ’yan?” Tanong ko habang pinagmamasdan ang mga antique arts na nakadisplay sa pader.

Rinig ko ang pagtawa niya. “It’s not like it’s hidden, right? Lagi kang trending online. Paanong hindi ko malalaman?”

“Oh?” Taas kilay ko siyang nilingon. “Hindi ba dahil pinapasundan mo ako sa mga tauhan mo?”

Kita kong napatigil siya doon. Bahagya nawala ang ngiti niya pero agad din siya nakabawi.

“Are you saying that I’m stalking you? C’mon, Mario—”

“You know you should call me Kuya Mario.” Napamulsa naman ako at tumuloy sa paglalakad. “I’m definitely older than you. Ilang taon ka na ulit? 14?”

“15.” He mumbled, his fingers fiddling with the hem of his shirt. “Tatlong taon lang naman agwat natin. At tsaka ikakasal naman tayo pagtungtong ko ng 18. Calling my husband ‘Kuya’ would be awkward.”

“Sino naman nagsabing magpapakasal ako?” I shot back.

Ngumisi ito at mabilis na lumakad papunta sa harapan kaya napatigil ako. “Isang sabi ko lang kay Dad, for sure he will grant it. Kaya nga hinahayaan lang kita magparty at makipaglaro sa iba, dahil alam kong sa akin ka rin babagsak.”

I hummed. “But my dad will surely oppose it.”

“Why?” His voice was steady, but I noticed a flicker of doubt in his eyes. “I’m his wife’s half brother. At tsaka malaki ang naipundar ng clan namin sa clan niyo. Kaya bakit hindi siya papayag?”

“Kasi ayaw ko rin?” I chuckled, leaning forward slightly to meet his gaze head-on. “Kapag ayaw ko, walang magagawa ang ama ko. He can’t control me. And besides…” Nilagpasan ko siya at muling naglakad. “…my father wants an heir out of me.” I paused, glancing back at him with a knowing smile. “Last time I checked, a boy can’t produce a child, right?”

Kita ko ang pagkapula ng mukha niya habang nagmadali siyang tumabi sa akin sa paglalakad. “I know.” He muttered. “Lagi mo sinasabi sa akin ’yan.”

“You know my dad’s a traditional guy. Ayaw niya ng adoption o surrogacy. Gusto niya galing mismo sa amin ng magiging asawa ko ang magiging apo niya.”

It’s true. Minsan na iyon nabanggit sa akin ng ama ko nang nagsisimula na sila ni Colline na ipakilala ako sa iba’t ibang mga babae. Mga galing sa kilala at mayayamang pamilya. He said having a wife from a powerful family will be a nice starting point for our future heir.

As if.

Building a family is the least thing I want to do. Ginagawa ko lang itong palusot sa batang kasama ko. Kaso ayaw talaga patalo nito sa akin. Noong una ko ito sinabi sa kaniya akala ko titigil na siya sa pangungulit niya.

“It’s okay. I’ll make it possible.” Rinig kong bulong niya.

“Make what possible?”

“Us marrying each other.” His voice somewhat filled with determination

Pinigilan ko ang sarili na mapairap sa kakulitan niya. Nauubusan na ako ng pasensya rito.

Don’t get me wrong, I have no problem sleeping with men. As long as they know their place in my life, which is just some fuck buddies. I don’t do commitments.

Iyon din ang hindi maintindihan ng isang ’to. Plus he’s too young for my liking, he’s 15 for goodness sake. And being with him means trouble too. Hindi siya ’yong tipong kapag pinagbigyan mo ay titigil na. Lalo lang siya maghahabol nang maghahabol hanggang sa tuluyang mapasakaniya ’yong gusto niya.

And I don’t want to deal with any of it. I’m too busy for that shit.

“I already told you we can’t.” Sagot ko at pasimple tinitignan ang suot kong relo para malaman kung malapit na ba matapos ang meeting ng mga matatanda para maka-uwi na ako.

“Why not?” His voice was sharp, tinged with frustration.

“You can’t give me an heir. That’s why.” Sabi ko muli nang papaliko kami sa dulo ng hallway na nilalakaran namin.

Bago pa siya makapag-salita, pareho kami natigilan nang makarinig kami ng mga yapak na paparating sa direksyon namin.

Saktong pagharap ko, isang pwersa ang bumangga sa bandang bewang ko. It’s not strong enough to tackle me, but enough to catch me off guard. Kaya awtomatiko ko nasalo iyon.

“What the—?!” Rinig kong sabi ni Saide.

Kunot noo kong tinignan ang bumangga sa akin.

It’s a kid?

Probably less than 10 years old?

I can’t tell that much since he’s so thin. His skin is also pale, almost abnormally pale. Parang matagal na ito hindi nasisinagan ng araw. Malamig ito at ramdam ko ang panginginig ng katawan nito habang nakayakap sa akin.

He slightly raised his head a bit, just enough for me to see those teary emerald eyes of his.

Nakarinig ulit ako ng mabibigat na mga yapak na papalapit sa amin. Dahil ata doon ay humigpit ang yakap noong bata.

“H-Help me, please. Help me.”

Sinulyapan ko pa siya saglit bago tinapunan ng atensyon ang dalawang lalakeng nakamaskara na papalapit sa amin. I tilt my head out of curiosity since I never seen those masks before, nor have I seen it to other clans.

Nang makalapit ang mga tauhang iyon,  napatayo ako nang maayos pero nanatili ang isang kamay sa likod ng bata.

“Fucking son of a bitch.” Mahinang sambit ng isang tauhan habang hinihingal ito.

Aabutin na sana nito ang bata. Mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin, halata ang takot nito sa dalawang estranghero.

I grab the stranger’s hand. “What do you think you’re doing?”

Kahit nakamaskara siya halata namang masama ang tingin nito sa akin. Gusto nitong hawiin ang kamay ko pero lalo ko lang hinigpitan ang hawak sa kaniya at matalim din siyang tinignan.

“Uhm, Mario?” Tawag sa akin ni Saide. “You should probably let go of that kid.” Bulong nito.

Saglit ko siyang sinulyapan. Imbes na sundin siya, iyong lalakeng nakamaskara ang binitawan ko. Napahawak ito sa pulsuhan niyang namumula.

Parang susugurin na sana ako nito nang pigilan siya ng kasama niya. “Pasensya na sa istorbo. Kukunin lang namin ang batang iyan. He’s a property of our boss.” Paliwanag nito.

“Who’s your boss?” I nodded a question.

Natahimik naman sila at nanatiling nakatingin sa akin. Ilang saglit pa ay naramdaman ko ang bahagyang paghila ni Saide sa damit ko.

“M-Mario, just give them the kid.” Halos naluluhang sabi ni Saide. “I’m scared.”

“Just give us the kid, and we’ll be on our way.” Pag-iwas ng lalake sa tanong ko.

If anything, this kid looks scared the most. The kid hugged me as tight as he could. Para bang sa akin nakasalalay ang buhay niya.

Kita kong sinusubukang abutin ng tauhan ang bata. I don’t know why but I instinctively move the kid away from the stranger’s touch. Masama ko tinignan ang lalake at kita kong kinakabahan itong napatingin sa kasama niya.

“Give us the kid.” Sabi nito sa akin at nakipagsukatan ng tingin sa akin. “Bago pa magkagulo rito.”

I smirked. “Oh yeah? Try me.”

Bawat segundong dumaan, mas lalo humihigpit ang kapit ng bata sa bewang ko. His eyes are close and his frail body is still visibly shaking.

“Mario.” Tawag muli ni Saide. “Let him go, we don’t know these guys or whoever their boss is. Baka kung ano pa gawin nila sa atin.” He’s panicking a bit.

I can obviously take these men in front of me if they ever use any force on us. Pero hindi ko kilala sino pinaka-head o boss ng lugar na ito. I can practically hear my father booming about being a jerk in another mafia’s den kapag nakipagtigasan pa rin ako sa kanila. Lalo na kung isa na naman ito sa mga business partner niya.

Pinagbigyan niya lang ako sa nangyare kay Romano since I handled it quite well and didn’t lose any of our businesses with that old geezer’s clan.

But this case will be totally different. I don’t know who owns this place, and I don’t have any valid reason to take this kid from them. Baka nga hindi sila magdalawang isip na gumamit talaga ng dahas sa amin, at inaalala ko rin si Saide na mukhang hindi mapakali sa nangyayare ngayon. 

I sighed and unconsciously held the kid tighter one last time before slowly releasing him. Nang mapansin ng isang tauhan ang pagbitaw ko, kahit na hindi pa man nakakawala ang bata sa mga braso ko, agad na niya ito hinila palayo sa akin.

“No…” The kid whispered.

He looked up, those emerald orbs are watery and bloodshot from crying.

“Please!” Humihikbi ito habang pilit ulit akong inaabot.

“Huwag ka na pumalag pa! Lintek na batang ’to, papahirapan pa tayo!” 

Kita ko ang pagtaas ng kamay ng lalake kaya awtomatiko ako lumakad palapit sa kanila. Pero napatigil na lamang ako nang hawakan nang mahigpit ni Saide ang braso ko at umiiling ito sa akin.

“Let’s just get out of here, Mario. Please.” Pagmamakaawa niya.

I didn’t feel a single thing about him. Mas nag-aalala ako sa batang nakabanggaan ko dahil alam kong mas takot ito ngayon.

Nang bumalik ang tingin ko sa lalake ay pinigilan siya ng isa niyang kasama at may binulong ito sa kaniya. Pasimple Ito tumingin sa direksyon ko. The stranger just scoffed and pulled the kid away from us.

Napahinga na lang ako nang malalim at medyo napanatag na hindi nila ito sinaktan. Pero habang papalayo sila sa amin, mas bumibigat ang loob ko at bumabalik ang pagkabahala ko habang rinig ko ang munting pakiusap ng bata.

“Let’s just go, Mario. I think hinahanap na rin tayo nila Dad at Tito Dante.” Hihilahin na sana ako ni Saide pabalik sa direksyon na pinagmulan namin.

Tinanggal ko ang hawak niya sa akin. “Why did you do that?”

“Do what?” His forehead knot in worry.

“You made me let go of him. Who knows kung ano gagawin nila sa kaniya ngayon.”

Nalilito siyang napapailing sa akin. “I don’t want any trouble, Mario. Wala tayo sa teritoryo natin. Baka mamaya kung ano pa gawin nila sa atin.”

“They can’t do shit with us. Hindi ko alam kung bakit takot na takot ka sa kanila. I’ve seen you fight men who are twice your age.”

Napayakap siya sa kaniyang sarili. “But that’s for the sake of my training. Hindi ko kilala ang mga lalakeng iyon. Paano kung mas malakas sila sa atin? Edi mapapahamak lang tayo dahil sa musmos na batang iyon?”

Kita ko na sinusubukan niyang paliitin ang sarili niya para magmukha siyang kaawa-awa, pero hindi nakakatakas sa paningin ko ang pagkairita niya nang mabanggit niya ang bata kanina.

“As far as I know ang ama mo ang isa sa mga head ng meeting ngayon. How come hindi mo kilala ang may-ari ng teritoryong ito?” Takang tanong ko rito.

Bahagya siya napatigil. Pansin ko ang paghigpit ng kapit niya sa sarili bago sumagot. “Alam mo namang hindi ko masyado inaalam ang mga lugar na pinupuntahan namin. Sumama lang ako dahil alam kong nandito ka.”

Umiiwas siya ng tingin sa akin habang bahagyang namumula ang kaniyang pisnge. Tinignan ko pa siya ng ilang saglit bago napailing at tuluyan na siyang tinalikuran.

“Whatever.” Iyon na lang ang nasabi ko at hindi na muli binanggit pa ang mga nangyare.

“Saan ka pupunta?” Takang tanong niya sa akin nang lagpasan ko ang meeting room.

Hindi ko siya sinagot at mas pinili na lang na umalis sa lugar na ito.

Saide gets under my skin. But deep down, I know I let that kid go because I couldn’t control what would come next if I held on to him.

And that unsettles me.

I hate it.

“Good evening, lord Mario.” Bati ni Maddox sa akin nang kinagabihan na ako nakabalik sa amin.

“Where’s father?” I asked, assuming that my father already went home from the meeting earlier.

Nang makaalis ako kanina ay tinapos ko na lang ang mga nakapilang trabaho na tinambak sa akin ng magaling kong ama.

Just to erase those young emerald eyes in the depths of my mind.

“Nasa opisina po niya, binisita siya nila Mr. and Mrs. Hill.”

Napataas naman ang kilay ko. “The Hill clan?” Napatingin ako sa direksyon ng opisina. “May importante ba silang pinag-uusapan? ’Cause if I remember it right, my father is not very fond of his old friends.”

“Base sa mga narinig ko kanina sa mga katulong, nawawala raw ang nag-iisang anak at tagapag-mana ng mga Hill. Kung sino-sinong mga Clan na ang binisita nila para lang humingi ng tulong sa mga ito.”

“Kailan pa nawawala?” I asked.

“Mahigit tatlong taon na. Nawala raw nang pauwi ang bata galing sa isang nursery school. Mukhang planado at pinatay ang mga tauhang nakabantay sa kaniya.”

I snorted. “The kid is dead for sure.” Napailing ako. “They should just give up. Lalo na’t kilala ko ang ama ko. Mas matigas pa ang bungo niyan sa akin. He won’t help them.”

Dire-diretso na ako naglakad patungo sa opisina ng ama ko. Pagdating ko sa pintuan ay nakabantay doon ang kanang kamay ng ama ko, kasama nito ang isa pang estrangherong tauhan na mukhang kasama ng mga Hill.

“Lord Mario.” Yuko ng kanang kamay ng aking ama.

“I’m here to report something to my father.” Bahagyang pinakita ang papeles na hawak ko. “Should I wait? Are they discussing something serious?” Sabay tingin ko sa may edad na estranghero sa gilid.

“Our apologies, my lord. But if you could wait for a moment, we would much appreciate it.” Sagot ng tauhan.

“Ilang oras na sila nag-uusap sa loob?” Tanong ko kay Maddox.

“Halos magtatatlongpung minuto na po.”

I chuckled a bit. “Can’t believe my father handled it this long.” Napabuntong hininga na lamang ako at napatingin sa orasan ko. “Meron pa ako kailangang puntahan.” Nginisian ko ang tauhan ng mga Hill. “I think this report in my hand is much more important than the dead kid you’re looking for?”

Sumama ang tingin nito sa akin na mas nagpalawak lang lalo ng ngisi ko. They surely need a reality check for it. Dinala nila ang bata sa magulong buhay nila, sa magulong mundo namin, and they expect the kid to be alive after those damn three years? Kahibangan ang tawag doon.

Bubuksan ko na sana ang pintuan nang marahas na ito binuksan ng tao mula sa loob ng silid.

Napakunot ang noo ko nang sumalubong sa akin ang pamilyar na mga matang pilit kong binabaon sa limot.

Emerald eyes.

But these eyes don’t belong to a young boy. They belong to an old man, likely the same age as my father.

There is no fear in his gaze like there was in that child’s, instead those emerald eyes blaze with anger.

“Mario.” Bati ni Mr. Hill sa akin habang nasa tabi niya ang umiiyak niyang asawa.

I just bow a bit as an acknowledgement.

“Let’s go, Victor.” Utos niya sa tauhang kasama nila at walang pag-atubiling umalis.

Sumunod sa kanila ang kanang kamay ng ama ko para masiguro ang paglabas ng mga ito sa teritoryo namin.

Napakrus ako ng braso sa aking dibdib habang pinapanood ang pag-alis nila. I tilt my head as my mind flashes a memory of the child.

Interesting.

“What do you want, Mario?” My father grunted.

Tinignan ko siya sa loob ng opisina. I almost chuckled seeing him so stressed out. Habang naglalakad ako palapit kita kong mas dumidiin ang paghilot sa kaniyang noo habang nakapokus ang kaniyang tingin sa laptop. It’s always a nice sight to see my father having a bad day.

Nilapag ko ang mga papeles sa mesa niya. “I already delivered the weapons to the Infierno’s. And also cleaned some trash along the way.”

“Good.” Buntong hininga niya habang tinitignan ang mga papeles.

Napamulsa ako at hinintay siyang matapos.

“Ano pa kailangan mo? Usually kapag natapos mo na ang mga naiutos sa’yo, aalis ka na at magpapakabalahura sa labas.” He said as he flipped a page.

“Bakit nandito ang mga Hill? You guys finally reunited?” I smirked.

As I said earlier, my father is not fond of his old friends. Bukod sa mga Infierno, isa rin ang mga Hill sa closest allies naming mga Jackson. Not until their little argument almost 10 years ago.

Parang mas lalo nanakit ang sintido nito nang ipaalala ko sa kaniya ang mga bisita niya kanina.

“They’re looking for their missing son. After all these years, ngayon pa talaga nila ako lalapitan.” Napailing siya.

“So you’re not helping them? Hindi ba’t kababata mo iyang si Branden Hill?”

Napatigil siya roon. Medyo nabawasan ang kunot ng noo niya at napahilamos na lang siya bago tumingin nang diretso sa akin.

“They tricked us, Mario. I don’t know if you remember since you were only around ten years old back then. Noon pa man itinakda na kayo ikasal ng magiging anak nila. It’ll benefit both clans immensely. Pero madadatnan natin doon ay isang sanggol na lalaki? Give me a break. How can a boy give you an heir in the future?” Seryosong sabi nito sa akin.

Blah, blah, blah.

My father can be shallow most of the time.

I shrugged. “I don’t know. Adoption or surrogacy is a thing nowadays.”

It’s not like I’m giving him ideas, gusto ko lang siya maasar lalo.

Lumalim ang kunot sa noo niya. “Iba pa rin kung pareho niyong kadugo ang magiging anak niyo.”

I rolled my eyes. Him and his traditional shits.

Napasandal siya at may kinuhang papel malapit sa laptop niya. “Besides, the kid has been missing for three years. You know that he’s as good as dead anyway. Wala na ako maitutulong pa sa kanila. It’ll be a waste of time.”

Sabay hagis nito sa direksyon ko at pinanood ko iyon malaglag sa sahig hanggang sa makita ko na nang maigi ang nakalagay doon.

It’s a missing poster of the kid.

May kung anong kumabog sa dibdib ko. It’s like a sense of familiarity again. Iyong naramdaman ko nang makita ko ang mga mata ni Branden Hill kanina.

Pinulot ko iyon at tinignan pa nang mabuti. The kid in the image is really young. Kahit tatlong taon na ito nawawala, hindi pa rin mapagkakaila na siya ’yong batang nakita ko kanina. The similarity is striking. Although his eyes look bright in this picture, they’re still the same fearful eyes I remember.

“Kung wala ka nang iba pang sasabihin, you can leave now.” Pagputol ng ama ko sa iniisip at bumalik na siya sa pagbabasa ng mga dala kong papeles.

Still staring at the poster. “Kaninong mafia clan territory ’yong pinuntahan natin kanina?” Inangat ko na ang tingin ko at hinintay ang magiging sagot niya.

He just shrugged. “I heard from Master Maeve that it was some old territory of the Nicklaus clan? Doon nila napiling magpameeting since it was the closest location to all clans that were involved in the business.”

Humigpit ang hawak ko sa papel. “So the didn’t Maeve own it?”

Mukhang napansin nito ang pagiging interesado ko sa lugar na pinuntahan namin kaya muli ito tumigil sa ginagawa at tumingin sa direksyon ko.

“No. A representative from the Niklaus clan is leading the project we discussed in the meeting earlier.” His eyes flickering with caution. “Maeve is more like a liaison since you know how private they are.”

I narrowed my gaze, processing the information. “Hindi ba’t kaaway nila ang mga Nicklaus?”

He waves his hand dismissively. “Business is business, Mario. Kahit magkakompetensya ang clan nila, sila lang din naman nagkakaintindihan tungkol sa mga advancement sa medisina, legal or illegal.”

Hindi na ako nakasagot pa at tinignan na lamang muli ang poster na hawak ko.

“Bakit bigla ka naging interesado tungkol dito?” Tanong niya ulit.

“Alam mo bang safe house ang lugar na iyon? I saw a young kid escaping from the guards of that place.”

He tilted his head. “Sinasabi mo bang may mga batang na-kidnap sa lugar na iyon?” He frowned and sighed. “Anyway, don’t mind it. It’s not our business. Kaya kung ano man iyon, sarilihin mo na lang.”

I gave him a sly smile. “I’m going to keep this.” Sabay pakita ng poster sa kaniya.

Lalong sumeryoso ang tingin nito sa akin. “Mario, you’re planning something stupid again?”

I chuckled as I turned my back on him. “Bye, father.”

Napasandal na lamang ako sa driver’s seat habang pinapanood sa malayuan ang pagdating ng mga tauhan nila Branden Hill papasok sa malasing teritoryo kung nasaan ngayon ang batang matagal na nilang hinahanap.

I already gave the address of the safe house to the Hill clan. Ngayon naghihintay na lang ako sa mga susunod na mangyayare.

I should just go back to sleep or I should probably just go out and party my ass off. But I can’t. Hindi ko magawang mag-relax man lang dahil tuwing pipikit ako nakikita ko ang mga nagmamakaawang mata ng batang iyon.

He’s obviously the son of Branden and Ridgette Hill. Huling kita ko rito ay halos sanggol pa lang ito. I barely remember that day, as our fathers argued over the gender of the baby who was meant to be my future spouse.

Kung magtanim ng galit ang ama ko ay sagad iyon at dadalhin niya siguro sa kaniyang hukay, lalo na kung pakiramdam niya na pinagtaksilan siya. Kaya maganda ring gamitin ang mga Hill pang-inis sa kaniya.

Perhaps I did this partly out of spite, to shake my father out of his untouchable arrogance.

But deep inside it was also to ease the guilt that gnawed at me.

Napatigil ako sa pag-iisip nang may tumawag bigla sa cellphone ko. Nang tignan ko kung sino ito, wala pa sa pangalawang ring ng tawag ay sumagot ko na ito. “Hello?”

“Lord Mario.”

Hearing my mom’s voice makes my tense shoulder relax a bit.

“Hindi ka pa ba uuwi? Kanina ka pa hinahanap ni Senior Dante.” Tanong niya sa akin.

“Nasa trabaho pa ako. Tell him I’ll be out all night.”

“Naiintindihan ko. Ako na bahala magsabi sa kaniya…”

My father has been blowing up my phone nonstop. I know he’s already fuming, convinced I’m up to something that’ll set him off again. Pero talagang dinamay niya pa si Mom rito, para lang makasagot ako ng tawag? That’s low, even for him.

“Go to sleep. I’ll handle it.”

I can’t risk her stepping into his room again. What if he lashes out? What if he makes her cry like before? That old geezer can be unpredictable.

I’ve spent years forcing myself to be the “good son,” swallowing everything, all to shield her. And I won’t let her get dragged into this just because I enjoy getting under his skin.

I know she’s trapped in this clan, while I’m the heir to the man I despised most.

We’re both trapped.

Hindi ko alam kung paano niya nakakaya pa pagsilbihan ang ama ko. Minsan ko na siyang sinabihan na umalis at maging malaya na lang. But my heart aches whenever she answers me with a smile saying that she can’t leave, ’cause she can’t leave me.

Kahit na nakikita kong naaapi siya nila Colline at binabastos ng mga business partners ng magaling kong ama, mas pinipili niya pa ring lunukin ang dignidad niya para lang maalagaan ako rito.

She’s trapped because of me.

Napahilot na lamang ako sa aking noo. “I’ll deal with him.”

“Nasaan ka

ba kasi?“

“Just work.”

“Hmm?” Halatang ’di naniniwala sa sagot ko.

“Sige na. Makikinig ako.” Sabi niya muli nang hindi ako makasagot muli.

Napailing na lang ako sa pagpipilit niya. My mom really knows me best. Kapag talaga alam niya na kailangan ko ng masasandalan, lagi siya nandiyan. And I should probably learn to be more independent so she can finally be free.

At wala na akong nagawa pa kun’di ikwento sa kaniya ang mga nangyare kanina. Nakatingin lang ako sa kawalan habang sinasabi sa kaniya ang lugar na pinuntahan namin, ang mga gwardiyang nakamaskara, ang bata, ang mga Hill, pati na rin ang totoong nararamdaman ko sa sitwasyon ngayon.

I can be the most mysterious and secretive person, but I will always be honest with my mom. She’s the only person I can trust with my whole being.

“Ginawa mo lang ang nararapat, anak.” Agad na sabi nito nang matapos ako. “Hindi ka pa rin ba

makauwi

dahil nag-aalala ka pa rin sa batang iyon?“

“I think I’ll be at ease if I know he’s safe.” Bulong ko.

“Magiging ligtas din siya. Kilala ko ang mga Hill. Madalas sila nabisita rito noon bago pa sila mag-away ng ama mo. Malakas ang clan nila, mas marami silang tauhan kumpara sa Jackson clan.” I heard her sigh a bit. “Kailangan lang nila ng tulong para mahanap ang anak nila, at ikaw iyon.”

“Father will be so angry kapag nalaman niya.” I chuckled. “Helping an enemy is his last resort.”

Rinig ko ang mahinang pagtawa niya. “Hayaan mo iyon. Kailan ba hindi nagalit iyon?”

Halos napahalakhak ako roon. My mom can be sassy in her own way. Hindi mapagkakaila na sa kaniya talaga ako nagmana.

Ilang saglit pa ay nakarinig na ako ng mga pagsabog at barilan sa loob ng teritoryo. Looks like war has started.

“I have to go.”

“Mag-iingat ka.”

“I will.”

“I’m proud of you, anak.” She said after a pause. “Natutuwa ako na lumaki ka pa ring may awa at may kabutihan sa puso mo. Iyan ang huwag na huwag mo babaguhin.”

Napatigil ako roon. Halos matulala pa sa mga sinabi niya.

I’m far from being empathetic. I’m far from being kind. I’ve taken lives, too many to count. My hands are stained, my conscience heavy with things I could never speak of.

And yet, she looks at me like I’m still that innocent child she once knew, untouched by the darkness I carry. Sa mga mata niya, lahat ng ginagawa ko ay nararapat at para sa nakabubuti. Hindi bago sa kaniya ang pagpatay ko, alam niya ang trabahong ginagawa ko. Pero kung makapagsabi siya ng ganito sa akin, para bang wala akong pagkakamaling ginawa.

I was never enough with my father. Kahit anong gawin ko, gusto niya higitan ko pa ang mga iyon.

But with my mom, all she sees is the goodness that is somehow still within me. Kahit malayo na ako sa inosenteng bata na palagi niyang nababantayan noon.

Kita ko ang pigura ni Maddox na papalapit sa sasakyan. Agad ito sumakay sa passenger seat at pansin kong unti-unti nang nawawala ang putok ng mga baril.

“How is it?” I asked as I pull out my cigarette from the compartment.

“The kid’s safe, my lord.”

Poor kid. He’s finally safe.

Hindi ko man alam ang pinagdaanan niya, pero kita ko kung gaano ito natatakot, that’s an enough explanation of what he’d been through—hell.

Napahinga ako nang maluwag dito. “That’s good. How about the other kids? I assume hindi lang siya ang nakuha nila. Kung wala mauwiang pamilya ang iba I’ll give you some list of contacts from some orphanages that I sponsored—”

“They’re all dead, my lord.”

Hindi ako agad nakapagsalita doon.

“The kidnappers killed them all. Ang anak lang ng mga Hill ang nabuhay.”

“Give all of them a proper burial. Contact their families if possible.” I sighed.

We’re late.

“That’s all.” As I puff a smoke out of the window.

“We’ll keep you posted, lord Mario.” Sabay lumabas na ito sa sasakyan at yumuko nang bahagya sa direksyon ko bago ako tuluyang nagdrive paalis sa lugar na iyon.

My heart still aches to the innocent kids who died. Pero ngayon na alam ko nang ligtas na ang batang iyon, na kahit papaano may nakaligtas sa kanila, sa tingin ko ay hindi na ako masyadong guguluhin pa ng konsensya ko.

Bahala na kung anumang sabihin ng ama ko matapos ko tulungan ang mga kaaway niya.

As long as the kid’s safe, at least my conscience feels at ease now.

Maybe I’m able to get a good night’s sleep after this?