Crazy Over You

This is a work of

fiction . Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, without the prior permission of the author. Plagiarism is a crime.

Month started: September 2018 Month ended:

Note: Mas maganda kung babasahin niyo muna yung Obsession and Possession para maintindihan niyo ang kwento. Pero ayos lang din naman kung hindi, medyo malilito lang kayo. Hehe. Thank you. :)

Chapter 1

Who is Caius?

“He is Casthaniel Castro, 23 years old and he has Obsessive Compulsive Disorder and you are the one who assigned to take care of him, Nurse Jaime. You take care too because this patient is kinda dangerous. You are the 25th nurse, and I hope you don’t resign like his past nurses did.” sabi sa akin ni Mr. Craine, one of the great Doctors in this hospital. The Nightingale Hospital.

Tumango ako at ngumiti. “I will do my best, Sir.”

“I’m looking for that. Follow me,” aniya at naglakad patungong elevator.

Sumakay kami at umakyat sa top floor, nagtaka ako ngunit mas pinili kong manahimik.

Bumukas ang elevator at bumungad sa akin ang tahimik na floor. Naglakad pauna ang Doctor habang ako ay nasa likod at nagtitingin sa kabuuan nito. Silver metallic doors with a card scanner on it.

“These is the special rooms for the people who had a severe diseases like being obsessed, having a double personality and more.” Doctor explained and we stopped in the front of metallic door in the last room at the right.

Kinuha niya ang isang card sa bulsa niya bago ipasok iyon sa scanner. Tumunog iyon bago magbukas, bumilis at lumakas ang tibok ng puso ko dahil sa kaba lalo na nang pumasok kami.

Madilim ang paligid ngunit agad din nagliwanag nang binuksan ng Doctor ang ilaw. Napasinghap ako nang bumungad sa akin ang isang lalaki na nakatali sa kama, tulog ito at puro sugat ang mukha pati narin ang ibang parte ng katawan nito.

“I’m sorry if you need to see this, him… tied on the bed. I told you he’s really harmful. We don’t have a choice but to do this.” anito sabay tingin niya sa akin. “I’ll leave you now. Alam mo na ang mga dapat gawin ’di ba? Just press the red button if there’s an emergency.”

“Opo, maraming salamat po.” Lumabas na siya at iniwan na ako ’don. Nilibot ko ang tingin ko sa buong kwarto, malaki ito dahil kasama dito ang banyo. Kakaunti lang ang gamit sa loob dahil batid kong iniiwas sa kanya ang maaaring makasakit sa sarili niya o sa ibang tao.

Umupo ako sa puting couch na nasa gilid ng kwarto, binuksan ko ang bag ko at kinuha doon ang pagkain na para sa kanya pati na ang tubig. Sinama ko narin ang first aid kit at hinanda ang mga gamit para pang gamot sa mga galos at sugat niya.

Nang matapos ay muli akong napatitig sa pasyente, hindi ko maiwasan ang maawa sa kalagayan niya. Para siyang hayop na itinali at kitang kita ang paghihirap sa kanyang mukha.

Tumayo ako at lumapit pa sa kanya, tinitigan ko ang mukha nito at hindi ko mapigilan ang mamangha sa kanyang mukha sa kabila ng mga galos nito.

Mapipilantik ang pilik mata, makapal ang kilay, matangos ang ilong, at mapupulang labi. Magulo ang kanyang kulay dark brown na buhok, I wonder if that’s natural?

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang bumukas ang mata nito at dumiretso ang tingin sa akin. Halos manginig na ako sa lamig ng kanyang tingin, at dahil narin sa takot sa presensya niyang sumisigaw ng kapahamakan.

“Who the fuck are you?” Nagtagis ang bagang nito at nagwala sa higaan. “What the fuck is this?! Get off me from this!” he growled.

Pinakalma ko ang sarili bago magsalita. “Calm down, Mr. Castro. It might hurt you.”

Sinamaan niya ako ng tingin. “How can I fucking calm down when I’m tied up in this bed?!”

Lumunok ako. “They need to do that because for your safety.”

“For my safety?! Or for your fucking safety? Because I’m ’gonna really burn this hospital down once I slip away from this rope!” sigaw niya.

Tinigasan ko ang ekspresyon ng mukha ko. “You will calm down or I’ll make you sleep again?” madiin kong sabi.

His eyes widened and gritted his teeth. “No way! I’m gonna really kill you, stupid nurse!” Kumuyom ang kamao ko at sumama ang tingin sa kanya.

“First of all, I’m not stupid. I’m Jaime Lee Dela Cruz, I’m your new nurse. Second, I’m not a coward because the real coward is you.”

“What?! I don’t fucking care about your name, fuck you!” Hindi ko siya pinansin at kinuha ang pagkain sa desk tapos ay muling lumapit sa kanya. Napatitig siya sa food container na dala ko.

“It’s time to eat.” sabi ko at umupo sa gilid ng kama niya. “I’ll feed you.”

“No! Let me go from here! I need to see my Caius! Where’s my Caius?! I need him!” Natigilan ako nang makita ko ang pagbabago ng kanyang reaksyon. Kuminang ang mata nito dahil sa papalabas na luha.

Who is Caius?

Mas lalo siyang nagwala nang hindi ko siya pansinin, binitawan ko ang food container at tumayo para kuhanin ang syringe na may lamang pampakalma.

Sumama ang tingin niya at mas lalong nagwala, “Fuck! Don’t you dare, stupid nurse! Don’t you dare!” Mapagbanta ang boses niya pero hindi ako nagpatinag ’don.

“Calm down…” mahinahon kong sinabi,

“How can I fucking calm down, huh?! Let go of that thing!” Galit na galit siya, pero anong magagawa ng galit niya kung nakatali siya diyan?

“Fine, but only if you calm down.” Tumitig siya sa’kin ng matagal. Akala ko huminahon na siya ngunit nagulat ako nang sumigaw siya.

“Your eyes! Remove your eyes! How dare you to steal the eyes of my Caius! You fucking bastard!” Hindi na ako nakapagpigil at itinurok na sa kanya ang syringe na hawak ko. Gulat na gulat siya sa ginawa ko. Pinanuod ko siyang unti-unting manghina.

“I hate you…” nanghihina niyang sinabi.

“I’m sorry, Mr. Castro, but I need to do that in sake of your safety.”

“Coward…” sagot niya pa. Nagkibit-balikat na lang ako at tinanggal ang tali niya. Kampante akong gawin ’to dahil alam kong hindi niya kayang igalaw ang katawan niya para gumawa ng anumang karahasan. Apat na oras ang epekto ng gamot.

“I’m ’gonna make you pay for this,” mayabang niyang pagbabanta at sinubukang tumayo pero napahiga lang siya ulit.

“If you can move your body.” I rebutted tapos ay kinuha ang tray ng pagkain sa may lamesa.

“Sonofabitch.” mura niya. Kumunot ang noo ko at pinilit na wag patulan ito.

“I’ll feed you.”

“No fucking way!” sigaw niya.

“Okay, fine. I’ll tie you again.” Pananakot ko at umastang itatali ulit siya.

“Fine, fine!” Pagsuko niya. I smiled secretly. Ayan na naman ang titig niya sa akin. Hindi ko pinansin ’yon at inumpisahan siyang subuan.

Halata naman na gutom siya dahil halos hindi na niya nginunguya ang pagkain at nilulunok na lamang.

Nakaramdam ako ng awa, paano kaya kung hindi ako na-assigned sa kanya agad? Makakakain kaya siya ng maayos at tama sa oras? Mapapakain kaya siya kung ganoon na lang ang takot sa kaniya ng mga nurses dito?

Natapos ang pagkain niya kaya pina-inom ko na siya ng tubig. Tumayo ako at pumunta sa banyo para kumuha ng basin at towel pang punas sa kaniya.

Pagkabalik ko ay nagulat ako dahil gumagapang na siya sa baba. “Mr. Castro!” Bulalas ko at agad tumakbo papalapit sa kanya.

“I n-need to find my C-Caius…” hirap na hirap niyang sinabi. Sino ba yung Caius na ’yon?

“N-No… Stop…” reklamo niya nang alalayan ko siya patayo at pabalik sa kama.

“Ang tigas ng ulo mo.” wala sa sarili kong sinabi.

Napatingin naman siya sa’kin. “Caius…” bulong niya. Inayos ko siya ng higa at piniga ang towel mula sa basin.

I gently fixed his hair, napapikit naman siya ’don. Dahan-dahan kong pinunasan ang mukha niya, titig na titig lang ako ’don. Mukha siyang anghel ngunit alam kong masama ang ugali.

Sinunod ko ang leeg, braso at ang dibdib. Hanggang doon lang. Siguro bukas ay papaliguan ko na siya. Wala namang nakaka-ilang doon dahil parehas kaming lalaki. At may mas nauna pa akong mga naging pasyente sa kanya kaya sanay na ako.

Tumayo muli ako para isauli ang basin. Pagkabalik ko ay nakatingin lang siya sa akin at nanatiling tahimik.

“You can sleep now, Mr. Castro.” Pagbasag ko sa katahimikan.

“Make me,” Nagulat ako sa sinagot niya ngunit hindi narin ako umapila pa. Tinignan ko ang wrist watch ko. 2 hours pa bago maalis ang epekto ng gamit niya.

Umupo ako sa gilid ng kama niya at hinaplos ang mahaba at malambot na buhok niya. Sanay na ako sa mga ganito dahil bago pa ako makapunta dito ay naging nurse na din ako ng mga bata at mga matatanda.

Pinagmasadan ko ang pag pikit niya, “I need my Caius… Give me back my Caius…” paulit-ulit niyang binulong ’yon. Kung sino man ’yon ay sigurado akong siya ang dahilan kung bakit napunta sa ganitong sitwasyon si Mr. Castro. Mahal na mahal niyang siguro ang babaeng ’yon kaya siya nagkaganito.

Habang nakatitig sa kanya ay hindi ko na namamalayan na unti-unti nang pumipikit ang mata ko at nakatulog sa tabi niya.

Chapter 2

Stay

Nagising ako dahil sa kalabog na narinig. Agad akong nag panic ng makitang wala ng tao sa kama. Bakit ako nakatulog?!

Hinanap agad ng mata ko si Mr. Castro at nakahinga ako ng maluwag ng makitang hindi pa siya nakakalabas. Kailangan kasi ng key card at nakatago iyon sa akin.

Siguro sa sobrang kagustuhan niyang makatakas sa lugar na ’to ay hindi niya na maisip na kapain ako.

“Mr. Castro–” Naputol ang sinasabi ko ng humarap ito sa akin. Agad akong kinabahan ng makita ang madilim nitong mukha at nanlilisik na mata.

Napaatras ako ng agad itong sumugod sa akin. Hinawakan ako nito sa balikat at itinulak pasandal sa pader. Napangiwi ako sa sakit na naramdaman. Ang sakit ng likod ko!

“Where’s the key?!” Napapikit ako sa lakas ng boses nito. I can almost taste the danger in his voice.

“G-Get off me!” Pumalag ako ngunit nagulat na lang ako ng mapunta ang kamay niya sa leeg ko at idiniin ’yon. Bumilis ang tibok ng puso ko sa takot.

“You choose, you will give it to me or you will die right here and right now?” Mariin niyang sinabi, umaapoy ang mata sa sobrang galit.

“Mr. Castro… we can talk about it in a nice way…” Mahinahon kong sinabi kahit na nararamdaman ko na ang pagsikip ng paghinga ko dahil sa sakal niya.

Lalong dumilim ang mukha niya, “Shut the fuck up, you fucking worthless!” Humigpit ang sakal niya at halos iangat na ako sa ere. Humapdi ang mata ko at napaubo ubo.

Sinubukan kong tumitig sa mata niya, “P-Please?” Napatigil siya sa pakiusap ko at napatitig sa mata ko. Unti unting umalis ang higpit ng kamay niya sa leeg ko. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon upang itulak siya.

Napaluhod ako agad ng makaalis ako sa kanya, hawak ang aking leeg ay kumuha ako ng maraming hangin.

“Fuck!” Rinig kong sigaw ni Mr. Castro. Napatingin ako sa kanya. “Fuckkkk!!!” Nagulat ako ng sumigaw siya at pinagsusuntok ang pader.

Nanghihina man ay agad akong tumayo para kunin ang syringe na may lamang pampakalma.

“Caiuuussss!!! Why did you have to choose that mother fucker?! I love you with all my heart but you choose to be with him!!!” Nangunot ang noo ko sa sigaw niya kasabay ng awa na aking nararamdaman. Nakita ko siyang lumuhod at naririnig ko ang mahinang pag iyak niya.

Dahan dahan akong lumapit, ayaw ko man ngunit kailangan kong gawin ito. Kinuha ko ang pagkakataon na hindi siya gumagalaw at itinurok sa kanya ang syringe.

Napatigil siya at nanigas ang katawan, lumingon siya sa akin at nakita ko ang basa niya mga mata na galit at nakatingin sa ’kin.

“Fucking sonofabitch,” Nanghihina niyang sinabi at bumagsak sa sahig. Agad ko siyang inalalayan at inihiga sa kama.

Inayos ko ang buhok niya at napatingin siya sa akin. Halata rito ang pagod at antok ngunit hindi naaalis ang sakit na nababasa sa mata niya.

Ngumiti ako at muling hinaplos ang mukha niya. “Everything will be alright, Mr. Castro…” Mahina kong sinabi, kitang kita ko ang pagkinang ng mata niya sa luha.

“Tell me… am I too ugly?” Umiling ako. “Am I too bad?” Umiling muli ako.

“You fucking liar. Why did he leave me?”

He?

I shrugged mentally, baka na misheard ko lang. “Siguro dahil hindi ka naman niya mahal?” Tanong ko at kinuha ang bimpo para ipunas sa pawis niya.

Bumalatay ang sakit sa mukha niya, “I know that, stupid. But I gave him everything, I did all the things for him to love me. And now? He’s gone with that sonofabitch.”

“Maybe, destiny planned all of this. Maybe, Caius is not really for you. Maybe, you’re destined to somebody else.” Sabi ko habang nililinisan na ang kamao niya na dumudugo.

“Fuck your maybe. Fuck destiny. I don’t care about those. I just want my Caius. I rather die than see myself loving somebody else.”

Bumuntong hininga ako. “Let’s see then…” Tanging sagot ko na lamang.

“You’re gay?” Pagkaraan ng ilang sandali ay nagtanong ako. Hindi ko pala na misheard. Lalaki talaga ang tinutukoy niya.

Ngumiti siya ng mapait. “No, but I fall in love with a man. It’s too complicated, I can’t stop my heart beating for him.”

Ngumiti ako sa sinabi niya, “Alam mo? Sa lahat ng sinasabi mo ay napatunayan kong mahal na mahal mo nga siya. Pero hindi mo din naman masasabi na siya lang ang kayang mahalin ng puso mo, na siya lang ang itinitibok niyan.” Tinuro ko ang kaliwang dibdib niya.

“Maraming pwedeng mangyari, marami pang tao na nakalaan sayo, na mas mamahalin mo pa pala kaysa sa kanya. Sinasabi mo lang ’yan ngayon dahil ayaw mong tanggalin sa isip mo na pwedeng maging kayo. Na hindi mo matanggap na kailanman ay hindi siya magiging sayo, hindi magiging kayo kahit na anong gawin mo…

Oo, mahal mo siya pero hindi naman siya masaya sayo. Pipiliin mo parin bang manatili siya sa tabi mo o papalayain na lang siya sa taong alam mong makapagpapasaya ng tunay sa kanya?“

Ang sakit sa kanyang mata ay mas lumala pa dahil sa mga sinabi ko, bigla ay umiwas siya ng tingin at pagkabalik ng mata niya sa akin ay wala ng emosyon ang kanyang mukha.

“I don’t care if he’s not happy with me, I want him with me. He belongs to me, only to me. I own every inch of his body, soul, and mind.”

Umiling ako, “Then you’re selfish and because of your selfishness, you are now here, in this hospital, alone and suffering.”

Nanlisik ang mata niya habang nakatingin sa akin. “Fuck you. I don’t care about you, about your beliefs and advice. You are just a fucking worthless nurse.”

Nagngitngit ang loob ko sa sinabi niya. “Then why are you asking me? Sorry for this, Mr. Castro but for me, you are a hopeless crazy obsessed stupid bastard and I’m glad that Caius leave you, he doesn’t deserve a person like you.” Tumayo ako at pilit na ikinalma ang sarili.

“Sonofabitch! I’m gonna kill you!” Sigaw niya.

I smirked, “Kung kaya mong umalis diyan sa kinahihigaan mo.”

Nagtagis ang bagang niya kaya lumaki ang ngisi ko. “Who’s worthless now, Mr. Castro?”

“Argh! Fuck you, nurse! You will regret this!” Hindi ko na siya pinansin at kinuha na ang ang pantali sa kanya.

Nanlaki ang mata niya, “You ’gonna tied me again?” Hindi ako nagsalita bagkus ay kinuha ko ang kamay niyang hindi niya magalaw. “No! No, please!” Ako naman ang natigil sa pakiusap niya.

“You don’t want to be tied up?” Umiling siya kaya binaba ko ang panali.

“Fine.” Bumuntong hininga ako. “If you promise me that you will behave.”

Agad siyang tumango. “Promise! I will not do anything!”

“I’m leaving now, my shift is done–”

“Wait, what? You’re ’gonna leave me here?” Lumikot ang mata niya dahil sa panic.

“Yes, I will come back tomorrow. But for now, another nurse will take care of you.”

Umiling iling siya. “I don’t want them! Don’t leave me! I will behave promise, just… just don’t leave me…” Humina ang boses niya sa dulo.

“I’m sorry, Mr. Castro but I have a family who’s waiting for me to come home.” Umiwas siya ng tingin, napabuntong hininga ako at muling hinaplos ang buhok niya.

“Treat nicely the next nurse, okay? Can you promise that?” Hindi siya sumagot at nakatingin lamang sa gilid niya.

“Mr. Castro…” Tawag ko. “Fine. Tomorrow, I will stay here, do you want that?” Agad naman siyang napalingon sa akin.

“Not just for tomorrow, I want you to stay here every day.” Hindi ko alam pero bigla akong kinabahan dahil sa mga titig niya.

“I-I’ll try that,”

“Don’t try, I want you to do it.”

I sighed in defeat. “Alright.” Nagulat ako sa pag ngiti niya. It’s a sincere smile, his first smile to me. Bumilis ang tibok ng puso ko kaya agad akong napatalikod.

Hinaplos ko iyon ng marahan. What’s happening to me?

“You promise?” Tanong niya na nakapagpaharap ulit sa’kin.

“Y-Yes.”

“I’ll hold on to that. And… I hate liars,” Dumilim ang mukha niya sa huling salita.

Tumango ako, “I am not lying. Promise is a promise.” Ngumiti muli siya at naramdaman ko na naman ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

What’s with his smile?

Chapter 3

Liar

Two days. Two days na akong nakaleave sa work ko. Ngayon pa kasi ako nilagnat. Tsk, ang bago bago ko sa trabaho tapos ganito pa nangyari.

Hinigit ko ang kumot ko at mas iniyakap iyon sa akin. Hindi naman na ako gumagamit ng kahit anong pampahangin pero ang lamig lamig parin.

Tumunog ang cellphone ko, hirap mang gumalaw ay kinuha ko ’yon. I received a text from Doctor Craine,

Siya: Mr. Jaime, you’re patient is looking for you. Are you feeling better now?

Hindi ako makapag isip nang ire-reply. Wala na din kasi akong masabi dahil ’don. Ano kayang reaksyon ni Mr. Castro? Hindi ko natupad yung pangako ko kaya siguradong maraming bagay ang pwedeng gawin ’non.

Binalot ako ng kaba, gusto ko mang pumasok na talaga ngunit hindi talaga kinakaya ng katawan ko. Ang bigat sobra.

Napatingin ako sa pinto nang magbukas iyon. Nakita ko si Nanay na papunta sa akin at may dalang gamot.

Hinipo niya ang leeg ko, “Ang taas parin ng lagnat mo. Dalhin na kaya kita sa hospital?” Nag aalala ang tono niya.

Umiling ako, “Hindi na, Nay. Pangkain na lang po natin iyon. Nasaan na sina Butchoy?”

Umupo siya sa gilid ng manipis na higaan ko tapos ay hinaplos niya ang aking buhok, ngumiti siya ng malungkot. “Pasensya na, anak. Nahihiya na ako kasi ikaw na ang tumatayong tatay sa bahay na ito.

Kumunot ang noo ko, “Nay, lalo lang niyo pong pinapabigat ang pakiramdam ko ’e.” Bumuntong hininga ako, “Ilang beses ko bang sasabihin sayo, ’Nay? Pamilya tayo… at ang pamilya nagtutulungan. Ang importante ay magkakasama tayo, kahit wala na si tatay.” Napaluha siya at agad ding pinunasan ’yon.

Ngumiti siya ng mapait, “Nakakainis kasi iyang tatay mo, iniwan tayo agad.” Suminghot siya at muling pinunasan ang luha. “Pasensya na, ’nak, kung ang drama ko ’ha? ’O ito, kumain kana, nagluto ako ng sinabawang isda. Gusto mo bang subuan kita?”

Umiling ako at ngumiti, “Wag na, ’nay. May lagnat lang po ako at hindi baldado.” Pinilit kong umupo at kinuha ang dala niyang pagkain. “Sige na, ’Nay. Pwede na kayong bumaba, bantayan niyo na po si Butchoy.”

Sumimangot siya, “Pinapaalis mo lang ako ’e.”

“Oo, ’nay. Paano mo nalaman?” Tumawa ako, imbes na magalit siya ay nakitawa siya sa akin bago halikan ang noo ko.

“Sige na, aalis na ’ko. Mag pagaling ka ha? Babalik ako mamaya. Wag mo kami masyado pinagaalala.”

“Opo.” Tuluyan ng lumabas ang nanay ko sa kwarto.

Bumuntong hininga ako at inumpisahang kumain, wala akong gana pero pinilit ko kesa naman itapon ang inihanda sa akin ni Inay.

Si Inay na lang ang tumatayong magulang sa aming magkapatid. Dalawang taon narin ang nakalipas simula nang iwan kami ni Tatay. Namatay siya dahil sa kanyang malalang sakit na stage 4 cancer.

Wala kaming nagawa ’non para maipagaling siya dahil walang wala din kami. Si Tatay lang ang bumubuhay sa amin. Wala din kaming ibang kamag anak dito.

Sana kasi noong una pa ay sinabi na ni Tatay ang karamdaman niya para may nagawa kami ngunit huli na kasi, hindi pa namin malalaman kung hindi siya nahimatay sa harap namin.

Sinugod namin siya sa hospital ngunit dead on arrival na siya at doon na nga namin nalaman na hindi na kinaya ng katawan niya ang stage 4 cancer.

Isang buwan kami naghinagpis sa kanyang pagkawala, lalo na si Nanay na araw araw nagkulong sa kwarto pagkatapos ng burol ni Tatay.

Pero unti-unti ay pinilit naming tanggapin na wala si Tatay at kayanin kahit wala na siya. Sa loob ng dalawang taon ay pinilit kong mag aral habang pumasok sa iba’t ibang trabaho at sa kabutihan ng diyos ay nakapagtapos ako.

Nang maubos ko ang pagkain ay ininom ko ang gamot at humiga muli. Ipinikit ko ang mata ko at natulog na, binubura sa isipan ang pwedeng mangyari pagkapasok ko kinabukasan.

“KUYA!!!” Napatingin ako sa kapatid kong tumatakbo papunta sa akin. Niyakap niya ako at hinalikan sa pisngi, napangiti ako.

“Magandang Umaga, Kuya! Magaling ka na po?”

“Oo, Butchoy.”

“Bakit naka uniform ka na po? Papasok ka na po?” Natawa ako sa kakulitan niya. Ginulo ko ang buhok niyam

“Oo din.”

Ngumuso siya, “Ano ba ’yan, kuya, hindi na tayo nakakapaglaro…” Malungkot niyang sinabi.

“Sorry, pero hayaan mo, sa day off ko ay pupunta tayo sa amusement park.”

Namilog ang mata niya at tumalon talon. “Talaga po?” Tumawa ako at tumango. Nagulat ako nang dambain niya ako ng yakap at tumalon talon.

“Yehey! Yehey! I love you, kuya! Sasabihin ko ’to kay Nanay.” Mabilis siya tumakbo palabas. Napailing na lang ako at inayos ang pinagkainan ko.

Kinuha ko ang bag ko pagkatapos magsepilyo tapos ay naglakad na ako palabas ng bahay. Nakita ko si Inay na nagbebenta sa kapit bahay namin. May hawak siyang bilao at ang laman ’non ay pang almusal.

Ayoko na sana siya pagtrabauhin pero mapilit siya kaya wala din akong nagawa. Lumapit ako sa kanya at nagmano.

Gulat siyang napatingin sa akin, “O anak? Papasok ka na?”

“Opo, ’nay.” Hinipo niya ang noo at leeg ko.

“Medyo may sinat kapa. Kaya mo ba?”

“Oo naman, ’Nay. Ako pa ba?” Tinaas taas ko ang kilay ko sa kanya.

Tumawa siya, “Sige na nga. Gusto mo ba nitong paninda ko? Kainin mo sa trabaho pag nagutom ka.”

Umiling ako, “Wag na, ’nay. May libreng pagkain na po ’don.” Sumulyap ako sa lumang wrist watch ko, kay tatay talaga ito ngunit ibinigay niya sa akin.

“Naku, alis na po ako. Ingat ka sa pagtitinda, ’nay! Si Butchoy po ha?”

May pagaalinlangan sa mata niya ngunit tumango pa din siya. “Sige… Ingat ka, anak.” Hinalikan ko siya sa noo at umalis na.

Nakalabas na ako sa eskinita namin ng may humarang sa akin bigla. Napabuntong hininga ako, si Jusa na naman.

“Hi, Jamie! Namiss kita! Bakit ilang araw ka ng hindi dumadaan dito?” Malaki ang ngiti niya habang nakatingin sa akin.

“Nagkasakit kasi ako.” Simpleng sinabi ko. Si Jusa ay anak ng Kapitan ng barangay namin. Hindi lingid sa kaalaman ko ang pagkagusto niya sa akin dahil lagi niyang iyong sinasabi tuwing nakikita niya ako.

“Kaya pala. Sana tinext mo man lang ako para maalagaan kita, lulutuan pa kita ng masarap na pagkain!” Tinignan ko siya. Maganda si Jusa, matangkad, maputi, simple lang ding babae ngunit lantaran ang ginagawang pagka gusto sa akin. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko siya magustuhan.

Binigyan ko siya ng maliit na ngiti, “Salamat na lang, ayokong makaabala sa iyo.”

Hinampas niya ang balikat ko, “Ano ba ’yan! Wala namang problema ’don, magiging asawa naman kita.” Humagikhik pa siya habang ako ay nakangiwi sa sinabi niya.

“Jusa… late na kasi ako. Pwede bang mamaya na lang tayo ulit mag usap?”

Ngumuso siya, “Sige na nga, pero pwede pa hug? Please!” Pinikit pikit niya pa ang mata niya sa harapan ko. Nakangiwi akong tumango.

Tumili siya at niyakap ako ng mahigpit, nagulat ako nang halikan niya pa ako sa pisngi. “Babay, asawa ko! Ingat ka!” Sabi niya at pinakawalan na ako. Tumango na lang ako at nilagpasan na siya.

Muli akong sumulyap sa wrist watch ko. Tsk, late na nga ako.

Binilisan ko ang lakad ko papunta sa sakayan ng jeep, buti na lang ay nakasakay agad ako.

Pagdating ng ilang minuto ay nakarating na ako sa tapat ng hospital. Abot abot ang tahip ng puso ko dahil sa kaba.

Naglakad na ako papasok sa loob, saktong nakita ko si Mr. Craine na may kausap na ibang nurse.

Lumapit ako sa kanya, “Good morning, Mr. Craine.” Nagulat ito at napalingon sa akin.

“Oh, Mr. Jaime! I’m glad you’re here. Are you okay now?”

“Yes.”

Ngumiti siya sa akin, “Good, because your patient is looking for you. I think, he miss you.”

Uminit ang tenga ko sa hiya pero itinago ko ’yon sa blankong mukha ko. “What are you talking about, Mr. Craine?”

Tumawa siya sa reaksyon ko, “You will know once you see him. Hindi mo ba siya namiss?”

“W-What?” Lalong siyang humagalpak ng tawa kaya napapatingin sa amin ang iba.

“Your ear is so red. You really miss him, huh?” Umiling na lang ako sa pang aasar niya.

“Funny, Mr. Craine. Anyway, I’ll go now…” Pagpapaalam ko, masyado na kaming center of attraction dito.

“Sure… can’t wait to know what will happen to you later.”

Umiling muli ako. “Ang kulit niyo, Mr. Craine.”

Tumawa siya, “I know right?” Hindi na ako sumagot at nagpaalam na lang ulit na aalis na.

Sumakay na ako ng elevator. Hinawakan ko ang kaliwang parte ng aking dibdib, ang lakas nang kabog ’non. Sa lakas ay parang naririnig na ng mga kasama ko sa loob ng elevator.

Bakit ako ninenerbyos?

Tumigil na ang elevator sa top floor. Bumuntong hininga ako at pilit na inaalis ang kabang nararamdaman.

Bawat paghakbang ko ay sumasabay ang tibok ng puso ko, palakas na palakas din ito.

Muli akong bumuntong hininga ng makarating ako sa pinto, dahan dahan kong iniswipe ang key card.

Pagkabukas ng pinto ay bumungad na sa akin ang sigaw niya. “Fucking liars!!! I’m ’gonna kill that wench!” Puno ng galit ang boses niya.

Pumasok ako at maingat na isinara ang pinto. Nagulat ako sa ayos niya. Muli na naman siya nakatali, ngunit mas ikinagulat ko ang mukha niya na puno ng luha.

Lumunok ako, “Mr. Castro…” Marahas siyang napalingon sa akin.

Gamit na nanlilisik na mata ay parang pinapatay niya na ako sa titig niya. “YOU LIAR!” He growled at pinilit na makatakas mula sa pagkakatali ng kamay niya.

I’m dead.

Chapter 4

Pervert

“Calm down, Mr. Castro… you might hurt yourself,”

Tila lalo siyang nagalit sa sinabi ko. “I don’t fucking care! I’m gonna kill you!” Pulang pula ang mukha niya sa galit, ang kanyang pulso ay nagkakasugat na sa lubid.

Bumuntong hininga ako at umiling. I need to maintain my composure, I need to stay calm. Hindi ko dapat maipakita sa kanya na natatakot ako.

“Is it about last few days? I’m sorry, okay? I can explain… just calm down…” Dahan dahan akong lumapit sa kanya.

“No! Explain? Then you will leave me again? Fuck you!” Napangiwi ako sa lakas ng sigaw niya. Ano ba ’tong lalaki na ’to, akala mo nakalunok ng microphone.

Umupo ako sa tabi niya at hinaplos ang mukha niya. Napatigil siya at napatitig sa akin. Ayan na naman yung mainit na pakiramdam tuwing tumititig siya sa mata ko.

“It’s your breakfast time…” Mahinahon kong sinabi, kumunot ang noo nito at kumibot kibot ang labi na parang gustong magsalita ngunit walang lumalabas sa bibig niya.

“Papakawalan kita but you need to promise that you’ll calm down and you will not do anything violent reaction. Get it?” Hindi siya sumagot, hindi din siya tumango. Walang reaksyon, blangko. Nanatili lang ang mata niyang nakatitig sa akin.

I sighed. “I take that as a yes,” Inabot ko ang pagkakatali niya at tinanggal iyon. Kitang kita ko ang madaming gasgas sa dalawang pulso niya dahil sa pagpipilit niyang makaalis sa lubid kanina.

Naiinis ako. Why did they need to tied him up? Because he’s too dangerous? And there is a possibility that he can harm himself? Then what’s the use of nurses here?

“Is it hurts, Mr. Castro?” Tanong ko sa kanya na dapat hindi na lang dahil wala naman akong makukuhang sagot. Umiling na lang ako at kinuha ang dalawang pulsuhan niya para linisan.

Tahimik lang siya at nanatiling nakatitig sa akin. Mas pabor na iyon sa akin kesa naman sa magwala siya.

Tumayo ako saglit para kunin ang pagkain na nakahanda na para sa kanya. Umupo muli ako at sinalubong ang tingin niya. Nakaupo narin siya ngayon.

Hinawakan ko ang buhok niyang magulo at inayos ’yon, mahaba na kasi ang buhok nito at humaharang na sa kanyang mukha.

“I feed you, after that you will take your meds then take a bath. Is that okay with you?”

Nagulat ako ng umirap siya, “Why asking for my opinion? As if I have a choice.” Sarkastikong sabi niya. Imbes na mainis ay napangiti ako. I didn’t know that Mr. Castro has this side.

“Good that you know.” Sabi ko na lang at inumpisahan siyang subuan, hindi siya nagreklamo at isinubo lahat ng ibinibigay ko.

Ang tahimik, tanging naririnig ko lamang ay ang pagtunog ng kutsara tuwing tumatama ito sa food container tapos ay ang pagkain niya.

“I’m sorry,” Pagputol ko sa katahimikan. Kumunot ang noo niya ngunit hindi nagsalita.

Patuloy ko siyang sinusubuan, “I’m sorry If I broke my promise…” Dagdag ko pa. Tumiim ang bagang niya at kita ko ang pagkuyom ng kamao niya. “I had fever in 3 days, hindi ako makatayo sa sobrang bigat ng katawan ko. Pag pinipilit ko ay lalo lamang lumalala. I’m sorry, Mr. Castro,”

“Liar,” Huminto ako sa pagsubo sa kanya at tinignan ang walang emosyon niyang mukha. “You’re just making excuses to fool me. I am an obsessed freak, everyone is scared to me so why should I believe you? I know that you’re absent because you don’t want me, because I am crazy and because you are scared to me.” Mapait siyang ngumiti at umiwas ng tingin. Nahagip ko ang pagkinang ng kanyang mata dahil sa luha, but he’s holding back his tears.

Ibinaba ko ang pagkain sa side table at kinuha ang kamay niya, napasinghap siya at agad hinila ’yon palayo sa hawak ko. Bumuntong hininga ako naglakas loob na hawakan ang kanyang mukha para ipaharap sa akin.

Tumitig ako ng malalim sa kanya, “Kung takot pala ako ay bakit pa ako bumalik dito? Hmmm?” Tanong ko. Iniwas niya ang mata niya sa akin ngunit bahagya kong pinisil ang mukha niya. “Look at me in my eyes and answer me, Mr. Castro. Who’s scared now?” Uyam kong sinabi nang hindi talaga siya makatingin sa akin.

Kumunot ang noo niya at matalim na tumingin sa akin tapos ay marahas na inalis ang pagkakahawak ko sa mukha niya. “I’m not scared!” He growl. “I know you force yourself to come back here! You don’t have a choice because the fucking head doctor here assigned you to me and you can’t do anything about it!” Mabilis ang paghinga niya sa galit. Napangiti ako dahil ’don, inilalabas niya ang emosyon niya at maganda ’yon.

“Why the fuck are you smiling?” Sigaw niya kaya nabasag ang ngiti ako. Ang sakit sa tenga ng sigaw niya. Akala mo napakalayo ko para kailangan niya pang sumigaw.

Umiling ako at kinuha ang dalawang kamay niya, hinawakan ko iyo nang mahigpit para hindi niya maalis iyon. “Mr. Castro, I’m not scared of you, put that in your mind. At tungkol diyan sa sinabi mo, hindi totoong napilitan ako dahil inassigned lang ako dito. Every nurse can ask for head doctor to change our shift, ginawa ko ba? Kung takot ako sayo ay dapat sana wala ka ng kausap ngayon. Heck, I can even touch you like this, because I’m not scared. Pinakakawalan kita kasi kahit alam kong may violent tendencies ka ay nagtitiwala parin ako sayo. Hindi ka baliw, nabulag ka lang sa sobrang pagmamahal. You get it now?” Ngumiti ako sa tulala niyang mukha. Kita ko ang pagpula ng tenga niya bago hinila palayo ang kamay niya.

“Liar.” Tanging sagot niya.

Nagkibit balikat ako, “I’m saying the truth. But it’s your choice if you will believe or not. Anyway…” Tumayo ako at kinuha ang gamot niya. “Time to drink your meds!” Masigla kong sinabi pero sumimangot lang siya sa akin.

“Whatever.” Umirap pa siya kaya lumaki ang ngiti ko. Pinainom ko na siya ng gamot at ipinagpahinga muna sandali.

Kumuha ako ng panibagong masusuot niya dahil maliligo na siya. Pumasok ako sa banyo para ihanda ang pampaligo niya. Pagkalabas ko ay nakita ko siyang nakatitig sa labas. Ang isang wall kasi ng kwartong ito ay fiber glass kaya kitang kita ang labas.

Napatingin siya sa akin ng maglakad ako papunta sa kanya. Ang kalungkutan sa kanyang mata ay nagpapahabag sa damdamin ko.

“Casthaniel…” Wala sa sarili kong sinabi. “I love your name.” Ngumiti ako sa kanya ngunit siya ay wala lang reaksyon. “I’ll make a deal for you, Mr. Castro.”

“I don’t want it.” Sumimangot ako sa sagot niya.

“This deal is connected to your Caius, pero hindi mo naman gusto kaya wag nalang.” Tumayo ako at tumalikod ngunit hindi ko pa nahahakbang ang sarili ko ay hinila niya ako pabalik. Napasinghap ako ng dumiretso ako kandungan niya.

“What is it?” Malamig niyang sinabi, hindi pinapansin ang posisyon namin. Ako naman ay ilang na ilang kaya hindi ako makasagot.

“Jaime…” Nagsitayuan ang balahibo ko nang ilapit niya ang bibig niya sa tenga ko. Gusto ko mang itulak siya palayo ay mahigpit ang hawak niya sa akin.

“U-Uh… I will h-help you to see Caius p-pero kapalit ’non ay ang pagbe-behave mo at pagpapagaling mo. D-Deal?”

“Hmmm…” Umungol siya sa tenga ko kaya lalo akong nanigas sa kinauupuan ko. “Deal.” I almost shriek when I felt him lick the upper part of my ear

“What was that for?!” Sigaw ko nang pakawalan niya na ako. Siraulo ’tong lalaki na ’to!

He shrugged, “You’re ear looks delicious so I taste it.” Uminit ang mukha ko sa kahihiyan. Bakit kung magsalita siya ng ganyan ay normal lang para sa kanya ang ginawa niya?!

Nagulat ako ng tumayo siya at tumayo sa tapat ko. Dinungaw niya ako at naiinis ako dahil ang tangkad niya, kailangan ko pang tumingala. “I’ll take a bath now, sweet ear.” I cringed to his last words. Sweet ear? What the fuck!

Nilagpasan niya ako at dumiretso sa banyo, kinalma ko ang sarili ko at sumunod sa kanya.

“Mr. Castro, I–” Tila binuhusan ako ng malamig na tubig nang makita ko siya hubad sa ilalim ng dutsa. Bahagya siyang nakatalikod sa akin kaya ang pang upo lang niya ang nakita ko.

Tinampal ko ang mukha ko. What’s wrong, Jaime? Parang hindi ka nagpapaligo ng mga pasyente!

Nagulat ako ng pumihit si Mr. Castro paharap sa akin, umusok ang tenga ko at napatalikod. Ang bilis bilis ng kabog ng dibdib ko sa nakita ko! Anaconda ba ’yon?

Muli kong tinampal ang sarili. Ano bang iniisip mo diyan, Jaime! Erase!

“What are you doing here?” Napaigtad ako nant magsalita siya.

“I just need to w-watch you…”

I heard him chuckled behind me, bumilis ang pintig ng puso ko. “I didn’t know that you’re also a pervert nurse.”

Lumaki ang mata ko at humarap sa kanya. “Anong pervert nurse?! K-Kailangan ko lang g-gawin ’yon dahil utos ’yon sa a-amin ng head nurse!” Shit, bakit kumakaway ’yon sa akin?

“Oh really? But why you’re face is so red? Is my cóck intimidating you, Jaime?” Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya.

What the hell?

Chapter 5

Pretend

Tapos na siyang maligo pero ang init init parin ng mukha ko. Kanina ko pa nararamdaman ang tingin niya ngunit wala akong magawa kundi umiwas.

Inabot ko sa kanya ang susuotin habang sa balikat niya ako nakatingin. Hindi ko kayang salubungin ang mata niya at hindi ko alam kung bakit.

“Hey…” Napaigtad ako ng hawakan niya ako sa balikat. “Why can’t you look at me?” Tanong pa niya.

“T-Tinitignan naman kita ha?” Sumulyap ako sa kanya ngunit agad ding nagbaba ng tingin. Naiilang ako! Hindi ko alam bakit ganito nararamdaman ko.

Hindi ko makalimutan yung tanong niya sa’kin. Anong tingin niya sa alaga niya? Nakakatakot?!

“Oh really? Or you’re just imagining how will it looks like when my cóck is inside your ass?” Mayabang niyang sinabi. Uminit ang tenga ko at bumilis ang hininga ko. Kung pwede lang talagang manakit ng pasyente!

Sinamaan ko siya ng tingin, “Shut your mouth, Mr. Castro, it’s not funny anymore.”

Ngumisi lang siya, “Well, I don’t care. I want to tease you.”

“Pervert.” I hissed at him. Lalo siyang ngumisi at nagulat ako nang hawakan niya ang likod ko at hinila palapit sa kanya. Nasubsob ako sa malapad niyang dibdib.

“How did you say so?” Mapangasar ang tinig niya. Nagpumiglas ako at sinubukan itulak siya. Tumingala ako at sinamaan siya ng tingin dahil wala ding nangyari sa pagpupumiglas ko.

“Let me go this instant, Mr. Castro.” Nilabanan ko ang mainit niyang titig sa akin. Lalo akong nainis nang ngumisi lang siya at bahagya pang yumuko. Halos maduling ako sa liit ng distansiya ng mukha namin.

“Feisty, huh? I like that.” At mas inilapit niya pa ang mukha niya. Umuusok na yata ang ilong ko sa inis sa kanya. With full force, I push him. Medyo napaatras siya at ako naman ay napaupo. Napangiwi ako sa sakit.

“Stupid.” Then he chuckled at me. Sinamaan ko siya ng tingin at tumayo. Nagpagpag ng pants bago nameywang sa harap niya.

“You asshole!” Sigaw ko. Agad akong napatakip ng bibig. I say it out loud! Stupid, Jaime!

Lumawak ang ngisi niya at nag umpisang humakbang papalapit sa akin. Nanlalaki ang mata ay umatras ako. Nakakainis! Bakit wala akong magawa sa lalaking ’to?

Napapikit ako ng mariin nang masandalan ko na matigas at malamig na pader. Wala na akong maaatrasan.

I squinted my eyes and I saw his blank reaction but the smirk is still on his lips!

“Asshole, huh?” Malalim ang boses na sabi niya. Namutla ako, parang alam ko na ang kasunod nito. “I’ll report your disrespect to me.” Tumalikod siya sa akin.

Sabi ko na nga ba! One of our rules inside this hospital is respect our patients. Kahit na anong gawin nila sayo ay dapat galangin mo parin sila. Paano na ’to?

Kinuyom ko ang kamao ko at humabol sa kanya, hinawakan ko ang kanyang kamay para mapahinto siya sa paglalakad.

“I’m sorry, Mr. Castro.” Nakayuko kong sinabi. Hindi ko ’to matanggap! Siya ang may mali, bakit ako ang magsosorry?

Binawi niya ang kamay niya sa pagkakahawak ko kaya napilitan akong tumingin sa kanya. His face is stoic and void of emotion, I almost shiver on his coldness aura.

“Your sorry is not enough,” Sagot niya. Nagtagis ang bagang ko sa pagpipigil na murahin siya.

Huminga ako ng malalim at tinitigan siya sa mata, “What do you want then?” He stared at my eyes fervently, like he is trying to read my mind. Dahil ’don ay napaiwas ako ng tingin, I hate that look. May binabalak na naman siya.

“I want my Caius.” He said. I looked at him confusely.

“What do you mean?”

“I want you to pretend to be my Caius… for one day.”

My jaw dropped. “Are you crazy?” Tumigas ang mukha niya at lalong nanlamig ang mata. Nagulat ako ng marahas ako nitong hinablot sa braso at pinalapit pa sa kanya. I winced in pain.

“You know the answer, stupid.” Gaano man katigas ang ipinapakita niya ay alam kong nasaktan siya sa sinabi ko. Hindi ko naman sinasadya, nabigla lang ako.

“I’m sorry…” Muli kong sinabi at tumango. “I’m willing to do it, if that will makes you happy and forgive me. But how?” Tanong ko sa kanya. Nagliwanag ang mukha niya at binitawan ako.

“Just pretend that you love me… that you care for me.” Humina ang boses niya at napaiwas ng tingin sa akin. “I’m so pathetic.” Hinilamos niya ang palad sa mukha. Para bang problemadong problemado siya.

“It’s okay, I want to do it.” Napatitig siya sa akin at ngumiti ng mapait.

“You’re just doing it because of pity. Am I that so pitiful?”

I sighed. Hindi ko na talaga alam ang gagawin sa kanya. Nasasaktan na nga siya ay mas lalo pa niyang dinadown ang sarili niya. Bakit mas lalo niyang nilulubog ang sarili niya imbes na umahon?

“Mr. Castro–”

“Casthan… I want you to call me Casthan. Caius called me that way.” Sabi niya. “Call me a pathetic but I want this.” Dagdag niya pa at umiwas ng tingin.

Sa 22 years na existence ko sa mundo ay hindi ko naranasang magkaroon nang karelasyon. Siguro, dahil sa hirap ng buhay ay mas pinili ko ang makatulong at ang magsikap para maabot kung nasaan ako ngayon. Naa-attract ako, oo. Nagkakaroon ako ng crush ngunit hanggang doon lang ’yon. Hindi ko magawang i-attach ang sarili ko sa iba dahil mas priority ko ang pamilya ko.

Hindi ko pa alam kung paano ang pakiramdam ng may minamahahal, except sa pamilya ko. Pero habang tinitignan siyang nagkakaganito dahil sa sobrang pagmamahal ay parang ang sakit magmahal. Mas maganda ng maging mag isa sa buhay kaysa sa buhay na lagi kang nasasaktan. Makukuntento na lang ako sa pagmamahal sa pamilya ko at pagmamahal sa sarili ko. Ayokong masira lahat ng mayroon ako dahil lang sa pag ibig na ’yan.

“Casthan…” Bulong ko sa pangalan niya. Napangiti siya at pumikit ng mariin.

“Yes, I miss that. I miss your voice. I miss you, Caius.” Natigilan ako sa sinabi niya, parang may pumitik sa dibdib ko na hindi ko alam. Kinalma ko ang sarili at binura ang pait na nararamdaman.

“I-I miss you too, Casthan.” Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit kinakabahan ako ng ganito?

Nagulat ako ng yumakap siya sa akin, bumilis ang tibok ng puso ko at hindi ko mapigilan ang mapasinghap.

What’s happening to me?

“I know you will come back to me, Caius. I’m the one who you really love and not that sonofabitch, am I right?” Humiwalay siya ng yakap at tinitigan ako.

“Caius?” Napakurap ako at napatango.

“Say it… Say that you love me…”

“I l-love you, Casthan…” Oh shit. Tama ba na pumayag ako sa kasunduang ito?

Gusto ko lang makita na sumaya siya pero bakit hindi sumasang ayon ang katawan ko sa tuwing tinatawag niya akong Caius?

Tinampal ko ang sarili at napailing iling. You’re just pretending, Jaime! Remember that!

“Babe? Why are you hurting yourself?” Nag aalalang tanong sa akin ni Mr. Castro.

Should I call him babe too?

“Don’t mind me, b-babe…” Ugh! Parang tanga naman kami dito!

Ngumiti siya sa akin, “Are you hungry? I’m ’gonna feed you. Let’s sit on bed,” Bago pa ako makapagsalita ay hinila na niya ako.

Imbes na sa kama niya ako paupuin ay sa kandungan niya ipinuwesto. Uminit ang tenga ko sa nangyari. It’s so fucking awkward!

“Open your mouth, let your Daddy feed you.” Kumunot ang noo ko. Daddy?

“B-But, Casthan… it’s not my food. It’s for you…” Para sa mga pasyente lang ang pagkain na ’yon.

“No. You eat with me or I’ll punish you, Caius.”

“B-But…”

“No buts, open your mouth, babe.” Wala na akong magawa kundi ang sundin siya. Namutla ako sa pagkain, wala itong lasa pero alam kong may halo na gamot ito. Hindi siya tinatanggap ng tiyan ko.

Agad akong tumayo mula sa pagkakaupo sa kandungan niya at tumakbo diretso sa banyo. Nang makarating ako sa lavatory ay isinuka ko ang pagkain.

Hinilamos ko ang bibig ko at lumabas na ng banyo. Natigilan ako nang makita ko si Mr. Castro na nakayuko at nakatulala sa pagkain niya. Walang emosyon ang mukha nito at tila malalim ang iniisip.

Maya maya pa ay napaigtad ako nang itapon nito ang hawak na pagkain at sumigaw ng malakas. Sinabunutan niya ang sarili at tumayo. Lumapit siya sa pader at paulit ulit na inuntog ang ulo niya.

Agad akong lumapit sa kanya at kinuha ang kamay para hilahin. Napaharap siya sa akin, nakayuko ito at gulong gulo ang buhok. Hindi nakatakas sa akin ang mga luha na tumutulo sa mata niya.

Wala sa sariling niyakap ko siya. Humapdi ang mata ko sa papalabas na luha. Nahahabag ng husto ang puso at hindi mapigilan ang sobrang awa sa kalagayan niya.

Niyakap ko siya ng mahigpit at hinayaang umiyak. Paulit ulit niya ibinibigkas ang pangalan ni Caius at punong puno ng hinanakit ang boses niya.

Bahagya akong lumayo para makita ang mukha niya. I cupped his face and make him look at me. Nakapikit ito at punong puno ng luha ang kanyang mukha. Ang pula ng ilong, ganoon din ang leeg dahil sa sobrang pag iyak.

Gamit ang hinlalaki ay pinunasan ko ang luha niya. “Stop crying, C-Casthan. Everything will be alright…” Malambing kong sinabi, sinusubukang aluin siya.

Napamulat siya ng mata at tumitig sa mata ko. “Jaime… can you kill me now? I’m tired, I just wanna die…” Piniga ang puso ko sa sinabi niya.

Bakit, Casthan? Bakit mo ba ’to ginagawa? Bakit mo pinapahirapan ang sarili mo?

Umiling ako, “No. Dying is not a solution to escape your problem. I’ll help you to forget him.” Puno ng determinasyon ang boses ko.

Gusto kong ipakita sa kanya na hindi lang dapat umiikot sa isang lalaki ang buhay niya. Hindi dapat siya nagpapakabaliw sa taong hindi naman talaga makita ang pagmamahal niya.

Chapter 6

Triggered

“Casthan…” Hindi niya ako pinansin kaya napailing ako. Sinabi ko kasing uuwi ako, hindi pa kasi ako nagpapaalam kay Nanay yung gagawin kong pag s-stay dito aa hospital.

“I thought you’re gonna stay with me?” Mahinang sinabi niya.

“I will, okay? Kailangan ko lang magpaalam sa pamilya ko.”

“Why don’t you just call them?”

“Bakit hindi ka muna humarap sa’kin? Ano, nakikipag usap ako sa likod mo?” Sarkastikong wika ko. Grabe, ang matampuhin pala nitong si Mr. Castro.

Hindi siya umimik. Inangat ko ang kamay ko at humawak sa balikat niya. Pinilit ko siyang ipaharap kaso pinapatigas niya lang ang katawan niya. Inalis niya pa ang kamay ko.

Napagpalatak ako, “Casthan, ang tigas ng ulo mo.”

“Then leave me.” I sighed. Umikot ako papunta sa isang side ng bed. Kung saan siya nakaharap. Nakita ko siyang nakatingin lang sa bintana at malungkot ang mukha.

“Fine.” Biglang sabi ko kaya napatingin siya sa akin. “I’ll stay tonight but I need to go home tomorrow.”

“I want you to stay here everyday,” Ang kulit niya! Hindi niya ba maintindihan ang sinasabi ko?

“Casthan, hindi nga pwede. May pamilya ako, magaalala sila sa akin.”

“You can text them.”

Tumalim ang tingin ko sa kanya kaya napaiwas siya ng tingin. “Paikot ikot lang tayo ’e!” Inirapan niya lang ako. Swear, ang sarap sarap niyang ingudngod ngayon sa pader. Kung pwede lang talaga!

“Fine! Ganito ang mangyayari, I’ll go to the head nurse and I will make my shift, night and day. Pero pag sa umaga ay kailangan kong umuwi para maligo, magbihis at mabisita ang pamilya ko. Babalik din ako ng 10am. Ayos na ’yon?” Paliwanag ko. Lumiwanag ang mukha niya.

“It’s fine with me.” Masungit niyang sinabi. Napairap tuloy ako. Parang napipilitan pa siya ’e.

Umikot ang mata ko sa silid. Naghahanap ng paglilibangan, ang boring kasi. Tapos itong si Casthan, hindi magsasalita kung hindi ko kakausapin.

“Gusto mo manuod ng TV?” Tanong ko kay Casthan na nakatihaya na ng higa. Sumulyap siya sa akin tapos sa TV.

“Do what you want. I’m ’gonna sleep.” Aniya at ipinikit ang mata.

“Go sleep! Wag kana magising,” Bulong ko. Nagulat ako ng magmulat siya ng mata at tumalim ang tingin sa akin.

“I heard you, stupid.” Sabi niya tapos pinikit ulit ang mata.

Umirap lang ako. Pasalamat talaga siya na nag-aral kami ng ‘patience’ dahil kung hindi kanina pa nakatahi bunganga nito ni Casthan.

Tumayo ako para buksan ang TV. Pagkakuha ng remote ay bumalik ako sa kaninang upuan ko.

Boring na boring ako habang naglilipat. Puro cartoons, anime, balita tapos mga sports! Wala bang movie diyan?

Ngunit napahinto ako sa isang channel ng makita ko ang pangalan na ‘Caius’ sa headline. Nilakasan ko ang TV at itinutok ang pansin doon.

“Balitang balita ngayon ang paghahanap ng anak ng isa sa mga nagmamay ari ng pinakamalaking kompanya sa bansa na si Gaea Zeus Dark.” Tapos ay lumabas ang isang picute ng pinakamagandang lalaki na nakita ko. We have the same eyes. Pero mas maliwanag ang mata niya, maputi at talagang pwede mong mapagkamalan na isang babae.

“Siya si Caius Hera Xaveria, kasalukuyang siyang pinaghahanap at hindi pa namin alam kung bakit.” Agad akong napatingin sa tabi ko ng may narinig akong suminghot.

Shit! So siya yung itinutukoy niyang si Caius?

Agad kong pinatay ang TV at lumapit sa kanya. Nakaupo ito sa kama at nanginginig ang katawan, ang kamao ay nangingitim na sa sobrang pagkuyom.

“C-Casthan…” Alanganing tawag ko sa kanya.

“Shut up!” Napaigtad ako sa malakas na sigaw niya. Humarap ito sa akin, nanlilisik ang walang emosyon na mata at tila handa na akong sugudin.

Napatigil ako ng mag umpisa siyang tumawa ng mahina tapos ay unti unting lumalakas pero kasabay ’non ang luhang bumabagsak sa mata niya.

“AHHHHH!” Ang sigaw niya ay kumalat sa loob ng silid. Nagulat ako ng tumayo siya at sinuntok ang TV, hindi pa siya nakuntento at naalis niya pa ito mula sa pagkakakabit sa pader.

Wala akong magawa kundi ang isigaw ang pangalan niya. Natatakot akong lapitan siya. Pinagtatapakan niya ang TV hanggang sa tuluyang mabasag ito at mahati.

“FUCK! FUCK! I’M GONNA KILL THEM! I’M GONNA KILL THEM!!!” Napatakip ako ng tenga sa malakas niyang sigaw.

“Mr. Castro!” Tawag ko sa kanya, umaasang sa pamamagitan ’non ay mapapakalma ko siya. Bumaling ang nanlilisik niyang mata sa akin. Namilog ang mata ko ng mabilis itong sumugod papunta sa pwesto ko.

Sunod ko na lang nalaman ay ang pagsandal ko sa malamig at matigas na pader at ang pag angat ko sa ere. Sinasakal na naman niya ako!

“C-Casthan– stop!” Pilit ko siyang itinutulak at tinatadyakan. Mali na dahil nanakit ako ng pasyente, pero alangan namang hayaan ko ang sarili ko na mawalang ng hininga dito.

Ipinikit ko ang mata ko at pinindot ang emergency button na nasa leeg ko. It’s a special necklace na kapag nasa ganito kang sitwasyon ay mapipindot mo agad iyon.

“I’M GONNA KILL YOU, GAZE! YOU FUCKING SONOFABITCH! HOW DARE YOU TO STEAL MY CAIUS? HE IS MINE!” Halos hindi ko na maintindihan ang sinasabi niya. Unti unti na akong nauubusan ng hininga, at tumitirik na ang mata ko.

Ngunit bago pa ako tuluyang bumigay ay bumukas na ang pinto at sunod ko na lang nalaman ay ang pagbagsak ko sa sahig. Hawak ang nananakit na lalamunan at hinahabol ang sariling hininga, hinang hina ako.

“LET ME GO! LET ME SEE MY CAIUS! FUCK ALL OF YOU!!!” Nanlalabo man ang aking mata ay nakita ko si Casthan na nagpupumiglas sa mga nurse na nakahawak sa kanya. Umiiyak na naman ito at kumirot ang puso ko sa nakikita.

Gusto ko siyang tulungan pero hinang hina talaga ako, ni hindi ko nga magalaw ang mga paa ko. Unti unti kong nakita ang pagbagsak ni Casthan, ngunit bago ’yon ay tumingin siya sa akin.

“Don’t leave me…” Hindi ko man narinig ay alam kong yun ang ipinaparating niya. Napapikit nalang ako at tuluyan nang bumigay.

PUTING kisame ang bumungad sa’kin pagkabukas ko ng mata. Agad na lumipad ang kamay ko sa aking leeg ng makaramdan ng kirot.

Napapangiwi ako habang pinipindot ’yon. Mukhang malala ang tama ng leeg ko sa sobrang pagkakasakal ni Casthan.

“Mr. Jaime, you’re awake. What are you feeling?”

“M-My n-neck…” Napangiwi ako habang nagsasalita.

“I see… malala ang natamo ng leeg mo and Mr. Jaime, why did you unleashed the patient? Now, looks what happen to you!” Nanenermong sabi niya. Kunot ang noo nito at magkasalubong ang kilay.

“I’m sorry. Ayos naman na po siya, Sir. Pero ng may nakita siya sa TV ay nagwala siya, parang nawala siya sa sarili niya.” Pahina ng pahina ang boses ko dahil pumasok sa isipan ko ang mga nangyari kanina.

“So… someone’s triggered him. Is that the person he called ‘Cauis?’” Tanong niya.

“Yes, Sir.”

Napailing siya, “These past few days, I thought Casthan is doing better. Hindi na kasi nagsusumbong ang mga nasa night shift na naka assign sa kanya. But… he’s always asking for you.” Nanliit ang mata niya at sinusuri ang reaksyon ko.

“What’s with that look, Sir?” Tumigas ang boses ko. Tumitig siya sa akin bago tumawa.

“Nothing, I just love your eyes.” Tapos tumitig ulit sa’kin. Uminit ang tenga ko at napaiwas ng tingin.

He chuckled, “Anyway… gusto mo bang ilipat kita?” Sumeryoso na ang boses niya kaya bumalik ang tingin ko.

“No need, Sir. I can manage him.” Ayan na naman ang mapanuri niyang mata kaya sumimangot ako. Nakakairita na ’e.

“But he did hurt you, look at your neck!” He hissed. Bakit ba parang naiinis siya? Ano nga din ba kasing pakialam niya?

“It’s just a simple bruise, it’s not like I’m dying because of it.”

“You’re making this a joke, huh?” Bakas sa boses niya ang pagkairita.

“No, I’m not. I’m going to stay, nothing will change my mind.” Matigas kong sinabi.

“Fine! Bahala ka. Wag mo sana itong pagsisihan.”

“Of course not. I know what I’m doing, Sir.”

“It settled then. Pwede ka nang umuwi kung gusto mo. Aalis na ako.” Umamba itong aalis.

“Wait,” Pagpigil ko sa kanya. “Pwede niyo po bang buohin ang shift ko?”

Humarap siya. “What do you mean?”

“I want to make my shift, night and day.”

“For that patient? You’re ridiculous.” Inis niyang sinabi.

“Can’t you see? I’m doing this because I want to help him!” Tumaas ang boses ko. Bakit hindi niya maintindihan ’yon?

“Yeah, whatever. You can start tomorrow,” Pagsuko niya pero halatang naiinis siya.

“Why are you pissed, Sir? ’Diba dapat matuwa kayo kasi may gustong manatili kay Casthan?”

Bumuntong hininga siya, “I’m just worried for you. I don’t trust my cousin, he’s so dangerous. He can kill you by his own hands!”

Namilog ang mata ko, “You’re cousin?!”

“Nevermind.” At umiwas siya ng tingin. “I’ll go now,”

“Wait, last question… Bakit kayo nagtatali ng pasyente? Bawal ’yon.”

Sumeryoso ang mukha niya, “We know. Hindi kami nagtatali ng pasyente. Si Casthan lang.”

“B-But why?” Halos hindi na lumabas ang salitang ’yon sa bibig ko.

“Because his father told us to do it, the owner of this hospital.” At tuluyan na siyang umalis, iniwan akong nakanganga at hindi makapaniwala.

Chapter 7

I’m not Caius

“Bakit kasi nag iba ang schedule ng trabaho mo, anak?” Tanong sakin ni Nanay habang kumakain kami ng almusal.

“Ginusto ko po kasi, ’Nay, at saka maganda na po iyon para mas lumaki ang sahod ko.” Lumungkot ang mukha niya at tinignan ang kapatid kong kumakain at walang imik.

“Malaki nga ang sahod mo pero mawawalan ka ng oras sa bahay. Kay Butchoy, kawawa naman.” Bumuntong hininga ako at ibinaba ang hawak na kutsara. Inakbayan ko ang aking kapatid at ginulo ang buhok. Trying to cheer him up.

“Butchoy… uuwi naman si Kuya tuwing weekends ’e. At saka aalis tayo bukas ’di ba? Wag ka nang malungkot, malulungkot din si Kuya. Gusto mo ba ’yon?” Umiling siya ngunit hindi nagsalita. Maya maya ay marinig ko ang pagsinghot niya at ang pagyakap niya sa akin.

Nanginginig ang katawan niya sa pag iyak at sunod sunod na humikbi. “K-kuyaaa!” Iyak niya sa pangalan ko.

Napangiti ako at hinaplos ang buhok niya. “Ang iyakin naman ni bunso. Maging mabait ka kay Nanay ’ha? Wag kang makulit. Hayaan mo, binilhan kita ng tablet para may malaro ka. Gusto mo ’yon?”

Umiling siya sa dibdib ko. “A-Ayoko, Kuya… O-Okay lang kahit wala akong g-gadgets, wag ka lang umalis!” Iniharap ko ang mukha niya sa akin at pinisil ang pisngi niyang matambok at namumula dahil sa pag iyak. Ganoon din ang ilong niya.

“Ang sweet sweet naman ng kapatid ko! Kaya love na love ka ni Kuya ’e.” Hinalikan ko siya sa noo at pinakandong sa akin. “Bigat mo!” Natatawa kong sinabi. Natawa din si Nanay.

“Wag ka na kasi umalis, Kuya!” Sigaw niya. I sighed again and kiss his head.

“I’m sorry, Butchoy… Pero kailangan talaga ’e. Wag ka na umiyak. Iiyak din ako, sige ka.” Suminghot siya at naramdaman ko ang pagpunas ng luha niya.

“Sorry, Kuya…” Mahina niyang sinabi. Napangiti ako at napatingin kay Nanay. She gives me a thumbs up.

“Basta wag kang iiyak pag umalis ako ’ha? Uuwi naman ulit ako bukas.”

“Opo, Kuya…” Nilapit ko ang pinggan niya at ako na ang nagsubo sa kanya.

Pagkatapos kumain ay nilinis ko ang pinagkainan namin bago pumunta sa kwarto ko at kunin ang dadalhin kong bag.

“Butchoy, aalis na ang Kuya mo…” Narinig kong sinabi ni Mama kay Butchoy na kasalukuyang nakatalikod sa amin dahil nanunuod ng TV.

Lumingon ito sa pwesto namin at nakahinga ako ng maluwag dahil hindi malungkot ang mukha nito. Tumayo ito mula sa kinauupuan at sinugod ako ng yakap.

“Kuyaaaa! Lagi ka pong magte-text kay Nanay ’ha?” Tumawa ako sa kacute-an niya. Ginulo ko ang buhok niya at bahagyang lumuhod para pantayan siya.

“Opo. Tatawag din ako. Wag kang makulit ’ha?”

“Basta po yung tablet ko po ’ha?”

Tumawa ako at mahinang pinitik ang noo niya. “Akala ko ba ayaw mo?”

Lumabi siya at napapikit pikit, “Joke lang ’yon, Kuya! Naniwala ka naman!” Tapos ay tumawa siya, ganoon din si Mama.

“Oo, bukas bibili tayo. Matulog ka ng maaga mamaya. Wag mong pasakitin ang ulo ni Nanay.” Tumango tango siya.

“Very good!” Humagikhik ito. Hinalikan ko ang noo niya at tumayo na.

Lumingon ako kay Nanay at humalik din sa noo nito. “Aalis na po ako, Nay. Mag text na lang po kayo, hihintayin ko po.”

Ngumiti ito at pinasadahan ng palad ang polo ko tapos ay inayos ang mangga ko. “Mag ingat ka ’don, Jaime.”

I gave her a warm smile, “Opo. Kayo din dito…”

Natawa ako ng ihatid pa nila ako palabas ng pinto. Kumaway ako habang naglalakad palayo sa kanila, kumaway din sila pabalik sa akin.

“Jaimeeee kooooo!!!” Napabuntong hininga ako ng marinig ko na naman ang boses na iyon. Si Jusa na naman.

Huminto ako at humarap sa kanya, ngunit napaatras ang aking paa dahil nasalubong ko ang yakap nito. “Good morning, Jaime ko! Papasok ka na sa work mo?” Masiglang tanong nito sa akin. Tumango lamang ako kaya napalabi siya.

“Mas malamig ka pa sa umaga!” Sabi niya sa akin. Tinitigan ko lang siya. “Gusto mo bang ihatid kita? Nandyan yung service ko.” Umiling ako at bahagyang lumayo sa kanya. Napabitaw ito sa yakap kaya humaba ang nguso nito.

“Ano ba ’yan! Ang sungit mo! Pasalamat ka mahal kita!” Napailing ako sa sinabi niya. Alam kong mahal niya lang ako dahil sa itsura ko.

Tumalikod na ako sa kanya at naglakad palayo, naramdaman ko naman ang paghabol niya sa akin tapos ay ang pagtawag sa pangalan ko. Pinagtitinginan tuloy kami.

Kumaway na lang ako habang nakatalikod para ipaalam na kailangan ko ng umalis.

Ilang sandali pa ay narating ko ang hospital. Dumiretso ako sa office ng head nurse para gawin ng permanente ang pagbabago ng schedule ko.

Pagkabukas ko ng pinto ay nadatnan ko si Mr. Craine na nakaupo sa lamesa habang umiinom ng kape. Napaangat ito ng tingin sa akin at ngumiti.

“Good morning, Jaime.”

Sinuklian ko ang kanyang magandang ngiti at lumapit sa lamesa niya. “Good morning din po, Sir.”

“You may sit.” Imimuwestra nito ang upuan sa harap. Nagpasalamat ako at umupo.

“What brought you here?”

“Hmmm… about yesterday….”

Sumimangot ito nang makuha ang sinasabi ko. “About changing your shift?”

“Yes, Sir.”

He sighed and lay his back on his chair. Mukhang frustrated ito sa gusto kong mangyari at hindi ko alam kung bakit.

“Sigurado ka na ba sa desisyon mo?” Tanong niya kaya tumango ako. Narinig ko ang pagbukas nito ng drawer tapos ay naglabas ito ng papel. May sinulat siya doon at mamaya pa ay nilahad niya sa akin ang papel.

“Sign it,” Kinuha ko ito, ’ganon din ang pilot pen. Binasa ko muna ito at nang masiguradong maayos na ay pinirmahan ko na ito.

“Thank you, Sir.” I said sincerely.

“You can go now. My cousin is looking for you.” Kumunot ang noo ko sa tono niya ngunit pinagsawalang bahala ko iyon at tumayo na.

“Salamat ulit.” Ani ko at tumalikod na.

“Wait,” Napatigil ako sa paghakbang ng magsalita muli siya. Humarap ako at nakita ko ang seryosong ekspresyon nito.

“One more thing, don’t fall inlove with my cousin. It’s dangerous.” Nagulat ako sa sinabi nito. What the heck? Alam niya ba ang sinasabi niya?

“We have the same sex. It’ll never ’gonna happen.” Habang sinasabi ko iyon ay bumilis ang tibok ng puso ko. May pagtutol na nagaganap sa utak ko. I shrugged my head mentally to erase it.

Tumitig ito sa akin kaya napaiwas ako ng tingin. “Just make sure of it, Jaime. I just want to warn you.”

“Thanks for the warning. Good day, Sir.” I said sarcastically before leaving his office. Hindi ko na talagang mapigilang mainis sa mga pinagsasabi niya.

I’m not a gay! And I will never be! Hindi ako magmamahal ng isang pasyente na na-obsess sa iba! At sa lalaki pa!

Kinalma ko ang aking sarili ng makarating na ako sa tapat ng room ni Casthan. Pumikit ako ng mariin para burahin ang mga bagay na pumapasok sa isipan ko.

Kinuha ko ang aking keycard para buksan ang pinto. Muli akong humugot ng hininga at dahan dahang binuksan iyon.

Bumungad sa akin ang natutulog na si Casthaniel at nakatali na naman. Kita ko ang paghihirap nito sa mukha kaya mabilis akong lumapit at dahan dahang inalis ito.

Ang sabi kahapon ni Mr. Craine ay ang tatay ni Casthaniel ang nag utos nito. Ngunit ang tanong ay bakit? Hindi ko maiwasan ang magalit habang iniisip na ang tatay pa ni Casthan ang dadagdag sa paghihirap na nararanasan ng anak niya.

Umupo ako sa tabi ni Casthan at pinagmamasdan ang mukha nitong natutulog. Bumaba ang mata ko sa kanyang kamay at nakita ko ang malalang natamo nito.

Parang may sariling buhay ang aking kamay at marahan na kinuha iyon. Hindi man lang binalutan at nilinis lamang.

I run my fingers softly on his knuckles. His hands flinched a little kaya bumalik ang tingin ko sa mukha nito.

Unti unti itong dumilat at agad na nasalubong ang mata ko. Napasinghap ako ng umulap ang mata nito.

“I-I’m fucked up, huh?” Bulong nito at tinakpan ang mukha.

“I just want my Caius back. Why they can’t understand it?” Sambit nito.

“Casthan…” I called him. Inangat ko ang kamay ko para alisin ang kamay niya at ako ang nagpunas sa basang pisngi nito.

“Why can’t you just kill me? I’m tired. I want to die. I better die…” Bakas sa mukha nito ang sakit at paghihirap. Hindi ko inaakalang dadating sa puntong gusto niyang mawala sa mundo kaysa ang piliin na kalimutan ang lalaking mahal niya at maging masaya.

“No, Casthan. That is not the right solution. Magpapagaling ka, babawiin mo si Caius. Tutulungan kita.” Mariin kong sinabi. Lumingon ito sa akin at nagulat ako ng hawakan nito ang kamay ko.

“Can you kiss me? I want to forget him, even just for a minute.” Natigilan ako at napatitig sa mukha niya. Ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatingin sa seryoso niyang ekspresyon.

Nagtatalo ang utak at puso ko. Nalilito ako. Hahalikan ko ba siya? Gusto kong umayaw ngunit habang tinititigan ang mukha niya at kusang tumango ang ulo ko.

Para sa ikabubuti niya. Yan ang pilit kong pinapasok sa isipan ko.

Inalapit ko ang mukha ko sa kanya, napapikit ako ng maramdaman ko ang hininga niya na tumatama sa mukha ko.

He cupped my face and next thing I knew his lips met mine. Binalot ng kuryente ang buo kong katawan, mula daliri ng paa pataas sa buhok ko. Ang kaninang mabilis na tibok ng puso ko ay mas lalo pang bumilis. Parang gusto ng umalis sa loob ko.

Gumalaw ang malambot niyang labi kaya napamulat ako. Nasalubong ko ang kanyang nakakapasong titig. Na sa tingin ko ay kanina pa pinapanuod ang ekspresyon ko.

“Caius…” He whispered when he stared at my eyes. May kung anong pakiramdam sa akin ang nabigo. Bumigat ang pakiramdam ko sa hindi alam na kadahilanan. Ang kaninang mabilis na tibok na puso ay unti unti ng humina at bumagal.

Kumuyom ang kamao ako at lumayo sa kanya. “I’m not Caius.” Madiin kong sinabi bago tumayo at pumasok ng banyo.

Chapter 8

SPG

Nadarang

Tinitigan ko ang mukha ko sa salamin ng banyo at hinaplos ang labi ko. I can still feel his lips on me.

Napapikit ako ng mariin at kinagat ang labi. Ano bang nangyayari sa’kin?

Binuksan ko ang gripo at naghilamos ng mukha ko, baka sakaling magising ako sa kahibangan ko at sa mga imposibleng bagay na pumapasok sa isip ko.

Napaigtad ako ng makarinig ako ng katok. Alam kong si Casthan ’yon. Muli kong tinignan ang sarili sa salamin at pilit na pinapakalma ang nagwawalang sistema.

Bumuntong hininga ako at binuksan na ang pinto. Bumungad sa akin si Casthan na walang emosyon ang mukha at nakadungaw sa akin.

Tumuwid ako ng tayo at nilakasan ang loob na tignan ang mata niya. Tumikhim ako at ngumiti, “I prepare your breakfast.” Ngunit hindi niya ako pinansin at nakaharang parin sa daraanan ko.

Nawala ang ngiti ko at yumuko. Nanatili ang mata ko sa aking paa habang naghihintay sa gagawin niya.

Nasulyapan ko ang pag angat ng isang kamay niya at paghawak sa baba ko. Pigil ang hininga ko ng itiningala niya ang mukha ko at ang paghapit niya sa bewang ko. Bahagya siyang yumukod kaya nagkalapit ang mukha namin.

I can feel his hot breath of my skin. Nalulunod ako sa kanyang mata ngunit gustuhin ko mang umiwas ay hawak niya ang mukha ko.

“Jaime…” Bulong niya sa paos na boses, hindi ako sumagot at ibinaba ang tingin sa manipis niya labi.

May kung anong emosyon ang bumangon sa akin habang nakatingin ’don. Parang uminit ang paligid, parang… parang gusto kong halikan ’yon!

Napapikit ako ng mariin sa naisip. Kailangan ko na yata ng Psychiatrist. Nababaliw na ’ko.

“Look at me,” Utos niya. Pinilit kong dumilat ngunit halos magkanda duling na ako dahil sa sobrang lapit ng mukha niya. Nagkakadikit na ang ilong namin!

“You’re Jaime and you’re not Caius,” Parang nahihibang niyang sabi habang nakatitig sa labi ko. Hinaplos niya ang pang ibaba kong labi ng paulit ulit kaya napaiwas ako ng tingin.

“I said look at me.” Madiin niyang sinabi. Sumulyap ako sa kanya at nakita ang madilim na niyang mukha. “I’ll kiss you again and you can’t say no.”

Bago pa ako maka-alma ay muli ko na namang naramdaman ang labi nito sa akin! Namilog ang mata ko at muli na namang nagwala ang aking sistema, may kung anong nanggugulo sa loob ng aking tiyan.

Hindi ko magawang itulak siya dahil unti unti narin akong nadadarang. Bahagya kaming gumalaw at naramdaman ko ang lamig ng pader sa likod ko. Idiniin niya ako ’don kasama ang pagdiin ng halik niya sa akin.

Ang mapungay kong mata ay napapikit at tila may sariling buhay ang aking kamay at umangkla ito sa batok ni Casthan.

Ang tanging naririnig lang sa loob ng silid nito ay ang tunog nang ginagawa niyang paghalik sa akin. Umiinit ang paligid at parang kinukuryente ang aking katawan.

Hindi ko na napigilan at nilabanan ko ang halik niya. Ramdam ko ang kanyang pag ngiti ngunit ipinagsawalang bahala ko iyon. Ang tangi lamang na nasa isip ko ay ang lambot ng labi niya.

“Open your mouth…” Tulad ng sinabi niya binuka ko ang aking bibig. Napaungol ako ng sipsipin nito ang aking dila.

Napatingala ako ng lumipat ang halik nito sa panga ko at pababa sa leeg ko. Sumasabunot na sa malambot niyang buhok ang kamay ko.

Lumalakas ang kuryente sa katawan ko habang dinadama ang basa niyang halik sa aking leeg. Nakakiliti ngunit masarap sa pakiramdam.

I can feel my cock hardened just because of his kiss! Dahil ’don ay nahimasmasan ako at nagawa siyang itulak. Napahiwalay ito sa akin at takang tumingin sa mukha ko.

Nakaawang ang pulang pula nitong labi at taas baba ang dibdib dahil sa ginawa. Uminit ang tenga ko at inayos ang suot na damit para pagtakpan ang ginawa niya sa akin.

“I… I’ll prepare your breakfast then you’ll take your meds. Wait me here,” Nagkukumahog akong lagpasan siya ngunit bago pa ako makalampas ay hinila niya muli ako.

“Casthan!” Sigaw ko. Ngumisi siya at napasinghap ako ng hawakan niya ako ’don!

“Really? I just kiss you and your cock is so hard right now.” Nangaasar niyang sinabi. Uminit ang buong mukha ko sa sinabi niya ngunit ang kamay niya ay nandoon parin at humihimas. Nanlambot ang tuhod ko at napahawak sa balikat niya.

Ni hindi ko siya magawang pigilan sa ginagawa niya dahil nadadala na ako sa init ng katawan, sa tawag ng laman.

Muli na naman ako nitong sinandal sa pader at hinalikan. Napasinghap ako ng ipasok nito ang kamay sa loob ng uniform ko at inilabas ang naghuhumindig kong pagkalalaki!

Binalot ng mainit niyang palad iyon kaya muli akong napaungol. Napapikit ako ng mariin at hinayaan siya sa gagawin kahit na alam ko’y pagsisisihan ko ’to mamaya.

“Ahhh…” Lumabas ang mahabang ungol sa bibig ko nang magsimula siyang paglaruan iyon. Taas, baba at mabagal.

Kasabay ng pagbaba ng halik niya sa leeg ko ay ang pagbilis ng ginagawa niya. Lumipat ang aking kamay sa likod ng ulo niya.

Sunod sunod ang ginawa kong pag ungol sa kanyang ginagawa at alam kong lumalakas narin ito. Napatigil ang kanyang halik ng sumubsob ako sa balikat niya. Dumaing siya ng kinagat ko iyon para pigilan ang aking pag ungol. Ngunit kahit ganoon pa man ay mas pinabilis niya ang ginagawa.

Naninigas ang puson ko para sa papalapit ng pagsabog. Mas diniinan ko ang kagat sa balikat niya ngunit ng dumating na ako sa rurok ay naisigaw ko ang pangalan niya.

Narinig ko ang mahina niyang tawa habang ako ay nanatiling nakasubsob parin sa balikat niya. Itinago ko ang mukha ko sa leeg niya dahil sa hiya.

“That’s quite many,” Sabi niya pa. Mas lalo akong nagtago, parang gusto ko ng lamunin na ako ng pader ngayon.

Naramdaman ko ang kamay niya sa muling pagsusuot ng brief ko at ng pants ko. Dahil ’don ay mas lalo akong nahiya.

Napasinghap ako ng kunin niya ang dalawang binti ko at iniyakap sa bewang niya. Para tuloy akong batang nakakarga sa kanya.

“C-Casthan… put me down…” Mahina kong sinabi.

“So you can talk now?” Nangaasar niyang sinabi. Sumimangot ako at tumingin na sa mukha niya.

“This is all your fault.”

Tumawa siya, “Me? How come?” Mababakasan sa mata niya ang kapilyuhan at parang tuwang tuwa siya sa ginawa niya sa ’kin

Ako naman si tanga na nadarang sa ginawa niya kanina kaya ngayon parang gusto ko ng magresign para hindi ko na maalala ang nangyaring ito!

At mas malala pa, lalaki pa ang may gawa nito sa akin! Pero ang buong katawan ko ay walang pagtutol, nagustuhan pa nito ang ginawa ni Casthan. Siguro dahil ito palang ang unang pagkakataon na may gumawa sa’kin ’non? Oo, tama. Yun lang ’yon.

“Didn’t you like it?” Muli kong narinig ang boses niya, hindi ko na namalayan na nakatitig na pala ako sa kanya.

Kumurap kurap ako at hindi alam ang isasagot sa kanya. Anong sasabihin ko?

Bumuga ako ng hangin, “C-Casthan, hindi mo dapat ginawa ’yon. Nurse ako at pasyente kita at alam mo ba kung anong mangyayari sa’kin pag nalaman nila ’to?”

Dumilim ang mukha niya at ibinaba ako. Akala ko pakakawalan niya na ako ngunit hinapit niya ako sa bewang at idinikit ang katawan niya sa akin. “But why didn’t you stop me earlier? Do you want me to make you remember how you moaned? How your screamed my name?”

Hindi agad ako nakasagot at natigilan. Masyado siyang bulgar! Naiilang tuloy ako! Yumuko ako at pinaglaruan ko ang daliri ko. “W-Wala naman akong sinabi hindi ko nagustuhan. P-Pero siguro nadala lang ako kasi ikaw ang unang gumawa sa akin ’non. Atsaka, hindi kaba nandidiri? Parehas tayong lalaki.” Nakagat ko ang labi ko nang dumiin ang hawak niya sa bewang ko. May balak yata siyang basagin ang katawan ko.

Gamit ang kanyang kamay ay itinaas niya ang mukha ko sa kanya. Pinisil niya ang baba ko kaya napaawang ang bibig ko. Seryoso ang mukha nito at walang emosyon. “Why should I be? I love what I did to you. I want to make you come again and again. I want to fuck your ass so hard that you will never forget about me-”

“Casthan!” Sinuntok ko siya ng mahina sa dibdib at itinago ang namumula kong mukha. My reaction is so gay! Where’s the uptight Jaime?

“T-Tama na nga! Hindi mo naman kailangan sabihin ’yan. Mas lalo mo lang akong nilulubog sa kahihiyan. P-Pero… inaamin ko, hindi ako nagsisisi kaso pasyente kasi kita! Maaalis ang lisensya ko dahil sa ginawa mo!”

Nagvibrate ang dibdib niya dahil sa ginawa niyang pagtawa. “You’re so cute. Can you say that again while looking at my face?”

Kinagat ko ang labi ko sa inis at sinamaan siya ng tingin. “You didn’t take this seriously. Trabaho ko nakasalalay dito. Paano na yung nanay ko? Yung kapatid ko? Yung-” Ugh! Hinalikan na naman ako ni Casthan! Tinulak ko siya.

I groaned frustratedly, “Casthan, I’m serious.”

He chuckled and licked his lips, “What are you saying? You talk a lot and stop saying that you will lose your job. Why? You ’gonna tell this to every one? Hindi naman nila malalaman kung hindi mo sasabihin. This is our dirty secret.”

Umawang ang labi ko. Oo nga ’no? Bakit hindi ko naisip ’yon. “Pero… baka may CCTV dito?”

“It has.” Natigilan ako at tila binuhusan ng malamig na tubig. Paano na ’to? Mawawalan na ako ng trabaho! Or worse, kakalat ang nangyaring ito at hindi ako tanggapin ng ibang hospital. Naramdaman ko ang pagiinit ng gilid ng mata ko, suminghot ako at yumuko.

Hindi ko alam kung dapat kong sisihan si Casthan sa nangyari. Nagustuhan ko, nasarapan ako kaya kasalanan ko. Kung pinigilan ko lang siya ng una hindi ito mangyayari.

Malaking kamay ang bumalot sa mukha ko. Inangat nito ang aking mukha at pinunasan ang aking pisngi. Nanlalabo ang mata ko para makita ang reaksyon ni Casthan.

“Stop crying…” Malambing niyang sinabi pero wala namang magagawa ’yan kasi matatanggal parin ako sa trabaho. Importante ’tong trabaho na ’to sa ’kin kaya ayokong biguin ang Nanay at kapatid ko pag nalaman nilang natanggal na ako sa trabaho.

“I turned it off.”

“Ha?”

“Actually, I broke it. So stop crying, you look stupid.” Napanganga ako.

Chapter 9

Torrid Kiss

“Why are you not talking to me?” Tanong ni Casthan. Umirap ako at padabog na kinuha ang tray. Nakakain na siya kanina ng breakfast na hindi ko pinapansin kaya ngayon nagtataka na siya.

Paanong hindi ko siya papansinin ’e ginagawa niya akong tanga? Pahiyang pahiya ako kanina. Unang beses na umiyak ako sa harapan ng tao. At syempre bilang bilang isang lalaki, parang tinapak tapakan ang ego ko ’non. Ang malala pa, mukha daw akong tanga. Siraulo talaga!

Umupo ako sa tabi ng kama at tinignan siya. “Kumain kana,” Lunch time na kasi ngayon.

“Feed me,”

“Wala ka bang kamay?” Naiirita kong sagot. Parang bata! Porke’t sinubuan ko siya noong nakaraan, mag papasubo ulit siya. Special child!

He crossed his arms and lay down on his bed. “Then I will not eat my food.” Tinalikuran niya pa ako.

Nagtiim bagang ako sa sobrang gigil. Ang sarap sarap niyang sapakin! Kalalaking tao, sobrang pabebe!

Hindi ko naman siya pwedeng pabayaan na hindi kumain dahil hindi niya maiinom ang gamot niya.

“Fine! Susubuan na kita! Tumayo ka na nga diyan!”

“Why are you shouting at me?” Parang bata nitong tanong. Kumunot ang noo ko, may sumpong yata ’tong lalaking ’to.

“Casthan!” Iritado kong sigaw sa pangalan niya. Bahagya siyang sumulyap sa akin at umirap.

“I change my mind. Hindi na talaga ako kakain.” Tapos ay nagtalukbong pa ng kumot. Nakakainis!

Kinalma ko ang aking sarili at tumayo. Hinila ko ang kumot kaso ang higpit higpit ng hawak niya! Muntikan na nga akong matumba dahil ’don!

Lumipat ako sa left side ng kama, kung saan siya nakaharap. Pinilit kong muli na alisin ang pagkakabalot niya sa kumot kaso ayaw talaga.

I give up!

Bumuntong hininga ako, “Please, Casthan? You need to eat your lunch. Papakainin na nga kita ’e.” Mahina kong sinabi. Sumilip siya para tignan ang problemado kong itsura.

“Kiss me first,” Ugh! Akala ko naman maaawa na siya sa akin! Sa lahat ng naging pasyente ko, siya lang ang pinakamakulit!

“Casthan naman! Hindi na pwede mangyari ’yon. Ano ba yung hindi mo maintindihan na parehas tayong lalaki at hindi ako pumapatol sa kapwa kong lalaki? Hindi ako bakla!” Hindi ko na napigilan ang bunganga ko. Lumamig ang mata ni Casthan at dumilim ang mukha.

Marahas niyang inalis ang kumot at tumayo. “So you’re saying that I am a gay? That you are disgusted at me? Katulad ka lang pala nang iba, akala ko iba ka.” Malamig niyang sinabi at padabog na dumiretso sa banyo, narinig ko pa ang paglock ’non.

Kinagat ko ang labi ko at sinabunutan ang sarili sa sobrang frustration. Maling mali yung ginawa ko! Mas lalo ko siyang dinadown! Maraming pwedeng maging negative effects sa ginawa ko.

Napaigtad ako ng makarinig ako ng kalabog at pagsigaw mula sa banyo. Ayan na nga ba ang sinasabi ko!

Mabilis akong naglakad patungo doon at nilabas ang susi. Buti na lang talaga at binigyan kami nang ganito!

Nabungaran ko si Casthan na nakayuko habang nakahawak sa sink. Taas baba ang dibdib nito at hingal na hingal.

Dahan dahan akong lumapit sa kanya at nasalubong ko ang kanyang malamig na mata. Kinagat ko ang labi ko at yumuko.

“S-Sorry… I didn’t mean it, Casthan…” Mahina kong sinabi, nagpapakumbaba.

“Really, huh? You’re a fucking liar!” He growled kaya napapikit ako sa gulat. “Napipilitan ka lang sa’kin dahil dito ka na-assign. You’re just doing this for the sake of money!”

Umiling agad ako, “N-No, Casthan. Kung napipilitan lang ako sayo, ’edi sana noong una palang iniwan na kita. Kahit na nagawa mo ’kong saktan, nandito parin ako kasi I cared for you. Kaya nga pinabuo ko ang shift ko para mabantayan ka.” Hindi parin ako tumitingin sa kanya. Naramdaman ko ang pagiinit ng aking tenga dahil sa mga sinabi.

Wala siyang naging imik kaya napatingin ako sa kanya. Seryoso ang mukha nito habang nakatitig sa akin.

Umiwas ako ng tingin, “Oo na, hahalikan na kita. Kahit ilan pa ang gusto mo basta kalimutan mo lang yung sinabi ko kanina. Hindi ko sinasadya ’yon. Masyado lang akong naiilang dahil parehas tayong lalaki pero hindi ko naman maiitatanggi na nagustuhan ko ang ginawa mo.” Pakiramdam ko ang init init na nang mukha. Para kasi akong teeneager boy na nagcoconfess sa crush niya. Na naglalambing para mawala ang galit nito.

Naramdaman ko ang paghakbang nito kaya napatingin ako sa kanya. Hindi ko talaga kayang titigan ang kanyang mata dahil sa hiya. Kaya doon na lang ako sa labi niya na ngayon ay may pilyong ngiti.

Gumaan ang pakiramdam ko dahil ’don. Kahit nakakababa ng ego, atleast hindi na siya galit sa akin.

“Can I just eat your lips than my food?” Pilyong sabi nito.

“N-No, you need to eat your lunch.”

He groaned. “Fine. Now, where’s my kiss? I want torrid kiss.” Huminga ako ng malalim para kumuha ng lakas na loob.

Ikaw ang may sabi niyan, Jaime, kaya panindigan mo ’yan.

Tumingkayad ako para maabot ang kanyang labi. Pinikit ko ang aking mata nang maramdaman ko ang lambot nito. Agad din akong humiwalay pagkatapos.

Kumunot ang noo nito kaya nagtaka ako. Hindi niya ba nagustuhan?

“I said, I want a torrid kiss.”

“Torrid kiss? Hinalikan na nga kita ’di ba?”

Bahagyang nanlaki ang mata nito sa gulat. “Are you even for real? You don’t know the torrid kiss? Lalaki ka ba talaga?”

“Oo naman! Hindi ko lang talaga alam ’yang mga halik na ’yan dahil hindi pa ako nagkaka girlfriend.”

“So I’m your first kiss?” Nakangisi nitong tanong.

“Hindi naman mahalaga sa akin ’yon.”

“Kahit na. Ako parin ang nakauna sayo, so it means that you’re mine.”

Kumunot ang noo ko, “Ganoon ba ’yon? Ibig sabihin, hindi ka sa akin dahil hindi ako nakauna sayo?” Napatakip ako sa bibig ko dahil sa sinabi kong ’yon. Ano ba ’tong lumalabas sa bibig ko!

Lalong lumawak ang ngisi niya at nagulat ako ng hapitin nito ang aking bewang padikit sa katawan niya. “So you want me to be yours?” Mayabang niyang tanong.

Sinubukan ko siyang itulak palayo sa akin, “S-Syempre hindi. Nagtatanong lang naman ako.” Iniiwasan ko ang mapanuri niyang titig. “Let go, Casthan. Kung ano ano na yung pinaguusapan natin. Yung pagkain mo ay nilalamig na.”

“You’re just avoiding my question.” Sagot niya at inakbayan ako palabas ng banyo. Nakahinga ako ng maluwag dahil ’don. Pakiramdam ko nauubusan ako ng hininga pagkasama ko si Casthan sa loob ng banyo.

Umupo siya sa kama na kasama ako. Kinuha ko ang pagkain niya at binuksan iyon. Inumpisahan ko na siyang subuan habang siya ay nakatingin lang sa akin.

“Hmmm… Casthan?” Basag ko sa katahimikan.

“Hmmm?”

“It’s my day off tomorrow kaya wala ako bukas dito.”

Kumunot ang noo nito, “You can spend your day off with me.”

“Pinagusapan na natin ’to ’diba? May pamilya din ako. Nangako kasi ako sa kapatid ko na mamamasyal kami bukas. Gusto man kitang isama kaso alam kong bawal.”

Umiwas ito ng tingin, “Sino ang kasama ko bukas?”

“Yung dating pang night shift na nurse mo.”

“That bitch? I don’t want her, she’s flirting with me.”

“Then don’t let her.” Sinamaan niya ako ng tingin dahil sa sinagot ko.

“I’ll fuck her tomorrow if you’ll go.” Sumama ang pakiramdam ko sa hindi malaman na kadahilanan. Umikot ang mata ko sa paligid at naiimagine ko ang mga bagay na gagawin nila bukas.

“Bahala ka,” Matamlay kong sinabi. Nagawa niya pa akong takutin? Hindi ko naman ipapakita na nabahala nga ako.

“You really don’t care, do you?”

Malamig ko siyang tinignan. “Ano bang magagawa ko ’e gusto mo yan? Kayo naman ang mapapahamak pag nalaman nila. Lalo na ang babaeng ’yon.”

He chuckled at me, “You’re so cold! Are you jealous?”

“Paano mo nasabe?” Umirap ako sa kanya at tumayo para kunin ang gamot niya.

“What?” Narinig kong tanong niya. Umiling na lang ako at inilahad sa kanya ang gamot.

Mabuti na lang at ininom niya na ito na walang halong kaartehan.

Wala na muling nagsalita pagkatapos ’non. Nakatingin lang siya sa akin at maya maya ay humikab siya. “I want to sleep,” Aniya.

Hindi ko siya pinansin at kinuha na lang ang libro sa bag ko. Ito na lang ang libangan ko dahil alam kong hindi naman ako papayagan mi Casthan na bumaba.

“Hey, I’m just joking about fucking her. Pansinin mo na ’ko.” I cringed at his words. Grabe talaga ’tong pagkablunt ni Casthan.

“Ano bang gusto mo?” Tanong ko sa kanya.

“I want you to kiss me to sleep.”

“Wow. Pamamagain mo labi ko?” Sarkastiko kong tanong.

“Yeah,”

“No.”

“Akala ko ba hahalikan mo ako kahit na ilan ang gusto ko?”

“It’s still a no. Hanggang dalawang halik lang sa isang araw.”

He groaned at me, “Seriously? That’s not funny.”

“Hindi naman kasi ako nagbibiro.”

“Fine! Can I just get one last kiss before I sleep?” Napangiti ako sa tono ng boses nito. Para talaga siyang bata.

Isinarado ko ang libro at nilagay sa lamesa. Tumayo ako at lumapit sa kanya. Nakatingin naman ito sa akin at hinihintay ang gagawin ko.

Kahit na naiilang talaga ako ay hinalikan ko siya. Mabilis lamang sana iyon kung hindi niya ako hinawakan sa tagiliran at pumaibabaw sa akin.

“Casthan!” Gulat kong sigaw sa kanya. Pilyo naman itong ngumisi.

“I’ll teach you how to torrid kiss,” Then his soft lips met mine. Wala akong nagawa kung hindi ang hayaan siya.

Gusto ko din naman.

Chapter 10

Amusement Park

“Kuyaaa!!! Sakay tayo ’don o!” Sigaw ng aking kapatid. Nandito kami sa Star City ngayon at kasama ko silang dalawa nila Nanay. Katulad ng ipinangako ko na ipapasyal ko sila.

“Oo, lahat ’yan sasakyan natin.” Sagot ko sa kapatid ko. Tuwang tuwa naman itong nagtatatalon at tumakbo papunta sa carousel.

“Kuya, anong tawag dito? Ang daming kabayo!” Natawa ako at ginulo ang buhok niya.

“Carousel, Butchoy. Gusto mo diyan sumakay?”

“Opo, Kuya!” Niyakap pa ako nito sa binti. Napangiti ako at bumili ng ticket. Biniro ko pa si Mama kung gusto niya ding sumakay. Hinampas lang ako nito ng mahina sa braso.

Gusto ko sanang videohan ang aking kapatid ngunit keypad lang ang phone ko. Masyadong malabo ang camera.

Bumuntong hininga ako, I should record this moment kaso hindi naman ako makabili ng kahit na anong gadgets. Masyado na akong outdated. Ni wala man nga akong kahit anong accounts sa social media.

Pagkatapos doon ay sinunod namin ang mga pambatang rides. Gusto ko sanang sumakay sa drop tower pero mamaya na lang.

Halos makalahati na namin ang mga rides kung hindi lang sinabi ni Butchoy na pagod na siya at nagugutom.

Tumawa ako at pinisil ang ilong niya. “Ang takaw mo,”

Sumimangot siya, “Bakit naman po? Hindi pa nga ako kumakain ’e.” Tumawa si Nanay at pinunasan ang pawis nito.

“Pawis na pawis ka, anak. Kailangan mong magpalit ng damit mamaya.” Tumango si Butchoy

“Nay, doon tayo kumain.” Sabay turo ko sa food court. “Hanap tayo ng lamesa.” Tumango siya.

Naglakad kami papunta ’don. Marami ang mga taong kumakain ngunit marami parin ang bakanteng lamesa at upuan.

“Anong gusto niyo? Ako na po ang mag oorder.” Ani ko nang makaupo na kami.

“Kahit ano, bahala kana.” Sagot ni Nanay. Tumango na lamang ako at hindi na kumontra pa.

Naglakad ako patungo sa mga rice and dish section. Habang naglalakad ako ay napansin ko ang pagtingin ng mga nadadaanan kong table, especially girls. Umiling na lang ako.

“Jaimeeee!!!’ Napahinto ako ng marinig ko ang boses na ’yon. Lumingon ako para kumpirmahin ang nasa isip ko.

Sinalubong ako ng yakap ni Jusa at halik sa pisngi. Halos maitulak ko siya ng malakas sa ginawa. We’re on the public place! At sentro na kami ng atensyon!

“Jusa, let go.” Mahina kong sinabi. Ngumuso siya at tumingala sa akin.

“Hmp! Ang sungit mo naman. Alam mo bang nag leave ako ngayong araw sa trabaho para lang sundan ka? Ang hirap hirap mong hanapin tapos dito lang pala kita makikita. Look at me! I’m so haggard and tired na! Ang pangit pangit ko na!” Napa facepalm ako sa sigaw niya.

“Can you lower down your voice? Katabi mo lang ako.” Matigas kong sinabi. “And it’s not my fault if you are this crazy to leave your work just to follow me. Wala naman akong sinabing sundan mo ako at magpakapagod ka ’di ba? So don’t you complaint to me about your stupidness.” Marahas kong dagdag.

Natulala siya sa sinabi ko at nakita ko kung paano humaba ang nguso niya na parang bata tapos ay ang pagpula ng ilong at mata niya. Bumuntong hininga ako at inakbayan siya. Narinig ko pa ang tilian ng iba. I almost rolled my eyes.

“Stop crying. I’m not sorry about what I’ve said to you. Ang kulit mo kasi, kababae mong tao tapos naghahabol ka.” Hindi siya nagsalita at niyakap lamang ang bewang ko mula sa gilid. Sinubsob niya ang mukha niya sa gilid ng dibdib ko at suminghot. Umiling na lang ako. Girls and their dramas.

Nakaakbay parin ako sa kanya nang maka order kami. And sadly, hanggang sa pagbalik ko sa lamesa ay kasama ko siya. Alam ko namang wala siyang kasama dito ng sundan ako.

Kita ang gulat sa mukha ni Nanay nang makita kaming dalawa. “Jusa?” Tanong niya.

Kumaway naman si Jusa na tila nahihiya, “Hello po.” Napangisi ako sa maliit niyang boses. Hindi ko naman maitatanggi na nagagandahan ako kay Jusa. But I’m not attracted to her.

Pinanghila ko siya ng upuan na katabi ng inuupuan ko. I’m a gentleman, dahil ganoon ako pinalaki ng Inay pero minsan nawawala pag naiinis na ako kay Jusa.

Umupo naman siya ng tahimik. Inilabas ko ang mga pagkain. Nagulat pa si Jusa ng bigyan ko siya.

“Wow! Ang sarap naman nito, Kuya!” Pinagsaklop nito ang kamay para magpray at agad na kumain. I let out a chuckled because of his cuteness.

“Ano palang ginagawa mo dito, iha?” Nanay asked Jusa.

“Sinundan ko po si Jaime,”

Kumunot ang noo ng nanay ko sa sinabi niya. “Bakit?”

“Nililigawan ko po ang anak niyo, Mama.” Parehas nalaglag ang panga namin ni Inay. Mama? Kailan pa ako nagkaroon ng babaeng kapatid?

Lumipat ang mapanuring tingin sa akin ni Inay, “Masyado kang malihim, anak. Hindi mo man lang nabanggit sa akin na may girlfriend ka na pala.”

Nalukot ang mukha ko. Ako? Girlfriend si Jusa? Kahit minsan hindi pumasok ’yan sa isip ko.

“Naku, Mama, hindi pa niya po ako girlfriend. Nililigawan ko pa lang po siya.” Sabat ni Jusa.

“At bakit ikaw naman ang nanliligaw?”

“Ayaw po kasi ni Jaime ’e.” Malungkot na sabi ni Jusa kaya muling lumipat ang tingin sa akin ni Inay, matalim na ang tingin nito.

“Tinuruan ba kita na hayaan ang babae na manligaw sayo?” Halos isigaw nito ang sinabi.

Napakamot ako sa batok, “Hindi po. Pero hindi ko po siya gusto, pinipilit niya lang ang sarili niya sa akin.” Sumulyap ako kay Jusa. Nakita ko ang malungkot nitong mukha at tila naiiyak na. Umiwas siya ng tingin at pinaglaruan ang pagkain.

Umayos naman ng upo si Inay at tila nalinawan. Palipat lipat ang tingin niya sa amin. “Okay, but you should respect her feelings, Jaime. Hindi kita pinalaki para maging bastos sa mga babae. Do you understand?” Pag ganitong nageenglish si Inay ay alam kong seryoso na siya.

Matalino ang Inay ngunit hanggang high school lang ang natapos niya sapagkat nagtanan sila ni Itay. Parehas mayaman ang side ng mga magulang ko ngunit sa ginawa nilang kasalanan ay tinakwil sila nito.

“Opo, Inay.”

“At ikaw, iha, wag mo dapat pinipilit ang sarili mo sa taong ayaw sayo. Dahil sa huli, ikaw lang din ang iiyak at masasaktan.”

“O-Opo. Sorry po.” Tuluyan ng naiyak si Jusa. Bumuntong hininga ako at binigyan siya ng panyo.

“Stop crying, Jusa. Wag mong mamasamain ang sinabi ni Inay. Maganda ka at alam kong madaming nagkakagusto sa iyo. You don’t deserve me, you deserve better.” Pinunasan niya ang mukha niya at nagulat ako ng natawa siya.

“Para naman tayong magjowang magbe-break,” Natawa na din ako at ginulo ang buhok niya.

“Hey!” Reklamo niya. “But… can I be friends with you? Gusto talaga kasi kita ’e. Baka malay mo, mahulog ka sa akin habang magkaibigan tayo.” Dagdag niya pa.

“I can be your friend pero hindi ko yata matatanggap yung huli mong sinabi.” She giggled at me.

“Whatever, Jaime. Kakain na nga ako!” She exclaimed at sunod sunod na sumubo.

Tumingin ako kay Inay, “Thank you, ’Nay.” Sinuklian niya lang ng ngiti.

Nagpahinga muna kami pagkatapos kumain. Akala ko ay uuwi na si Jusa ngunit napagdesisyunan nito na sumama sa amin. It suppose to our family day pero hindi ko naman matanggihan kasi nga ‘magkaibigan’ na nga kami.

Katulad ng sinabi ko ay sasakay ako ng drop tower. Ako lang sana mag isa pero dahil makulit si Jusa, dalawa na kami. Niyaya ko pa nga si Inay kaso ayaw niya dahil baka maaga daw siyang mamatay ’don.

“Oh my god! Hold me, Jaime! I’m scared!” Panibagong drama ni Jusa. Napatingin tuloy yung mga katabi namin sa amin.

“Bumaba ka kung natatakot ka.” I answered with my poker face.

“I thought we’re friends?” Humina ang boses niya kaya tumingin ako sa kanya. Ang lungkot na naman ng mukha nito. Hindi ko siya sinagot at hinawakan ang kamay niya ng naramdaman ko ang unti unting pagtaas ng inuupuan namin.

Hindi ko pinansin ang paghigpit ng hawak niya sa akin at nanatili ang tingin ko kina Inay na nakatingala sa amin. Natawa ako ng mahina sa itsura ni Butchoy. Namimilog ang mata nito at nakabuka ang bibig.

“Oh my god! Oh my god! Oh my god!” Nagha hyperventilate na ang katabi ko. Sinulyapan ko siya at muli na naman akong natawa.

Dikit na dikit ang katawan nito sa sandalan ng upuan, parang idinidiin ang sarili niya ’don. Putlang putla at halos wala ng kulay ang mukha. Nakapikit ng madiin ang mata nito. Napapangiwi pa ako sa higpit ng hawak niya sa kamay ko.

“Putanginaaaaa!!!” Nagulat ako sa pagmumura niya ng biglang bumulusok ang inuupuan namin pababa. Tawa ako nang tawa habang siya at ang iba ay tili nang tili.

Sabog ang buhok ni Jusa pagbaba namin. Tulala siya habang nakahawak sa braso ko. Nagulat ako ng bigla siyang sumigaw.

“I curse that drop tower! Hinding hindi na ako sasakay diyan! Papagiba ko lahat ng drop tower sa mundo!” Gigil na gigil siya habang nagsasalita.

“Bakit ka kasi sumakay?” Tanong ko.

“Kasi nandoon ka.” Straight to the point niyang sinabi. Minsan nagtataka ako kung saan nakukuha ni Jusa yung lakas ng loob niya ’e.

“Anong nangyari sayo, iha?” Tanong ng Nanay ko ng makalapit kami.

“Po? Ano pong ibig niyong sabihin?” Nagtatakang sagot nito. Mukhang hindi niya pa alam kung anong nangyari sa itsura niya.

“Mukha kang nagahasa.” Sabat ko. Namilog naman ang mata nito at agad humiwalay sa akin para hawakan ang buhok.

“Nakakahiya!” Sigaw nito sabay takbo palayo. Napailing na lang ako at muling natawa.

Chapter 11

Sane

Alas otso pasado na nang gabi ng makauwi kami. Pagod na pagod sila Nanay kaya agad silang nakatulog. Buti na lang at nakakain na kami ng hapunan bago umuwi.

Si Jusa naman ay umuwi na. Balak pa sanang magsleep over dito kung hindi ko siya pinagbawalan. Maliit na nga ang bahay tapos dadagdag pa siya.

Kakatapos ko lang maligo at nagse-sepilyo na ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. Hindi ko muna pinansin at inayos ang ginagawa. Pinunasan ko ang mukha ko at inilagay sa balikat ang face towel.

Naglakad ako patungo sa lamesa at hinawakan ang phone kong nagcha-charge. Pagkabukas ay bumungad sa akin ang madaming unread messages mula kay Mr. Craine.

Kumunot ang noo ko at binasa iyon,

Mr. Craine: Nurse Jaime! Why are you not replying to my text?! Casthan gone wild again and he’s looking for you!

Bumilis ang tibok ng puso ko at nanlamig ang tiyan. Hindi ko na tinugon ang mensahe at mabilis na nagbihis ng casual na damit.

Binunot ko mula sa charger ang phone at mabilis na lumabas ng bahay.

“O, Jaime? Nagmamadali ka yata?” Narinig kong tanong ni Mang Kanor. Sandali akong sumulyap sa kanya at binigyan lamang siya ng tango.

Nang makasakay ako sa jeep ay nagtipa ako ng mensahe para kay Nanay, pati narin kay Mr. Craine.

Ilang minuto pa ang lumipas ay nakarating na ako sa tapat ng hospital. Buti na lang at sumangayon sa akin ang trapiko kaya madali akong nakapunta.

Binati ako ng guard ngunit hindi ko na ito nabati pabalik dahil nagmamadali ako. Sumakay ako sa elevator at tumitig sa numerong nasa harapan ko.

Nang huminto ang elevator ay agad na akong tumakbo papunta sa room ni Casthan. Nakarinig agad ako ng ingay nang makalapit ako doon.

“Casthan! Put that down!” Narinig kong sigaw ni Mr. Craine. Napapikit ako ng marinig ko ang pagsigaw ni Casthan.

“No! Where’s my Caius?! Give me back my Caius!” Bahagyang kumirot ang puso ko sa hindi malaman na kadahilanan.

Akala ko ba ako ang hinahanap?

Umiling ako at pilit na inalis ang bigat ng loob. Bahagyang nakabukas ang pinto kaya dahan dahan kong itinulak iyon at pumasok.

Napasinghap ako sa nabungaran. Nagulat ako ng makitang duguan ang damit ni Casthan pati narin ang kamay nito. May hawak itong kung ano sa kamay at nakatutok sa leeg. Nakapalibot naman sa kanya ang limang nurses.

Malikot ang mata at pulang pula ito. Nagtatagis ang bagang at tila handang sugurin ang mga nakapalibot sa kanya.

Unang napatingin sa akin si Mr. Craine at nagulat ito. Mabilis itong lumapit sa akin at hinawakan ang braso ko.

“DON’T TOUCH HIM!” Agad kaming napatingin kay Casthan ng sumigaw ito. Ang kanina’y malikot na mata ay nanlilisik na ngayon at masama ang tingin sa pinsan.

Kinabahan ako at agad binitawan si Mr. Craine. “Mr. Craine, ako na po ang bahala rito. Pwede niyo po ba kaming iwan?” Tanong ko. Alam kong parang kabaliwan itong ginagawa ko pero sa tingin ko ay dapat ko lang ’tong gawin para wala ng mangyaring masama.

“Sigurado ka ba? Hindi mo siya kaya, baka kung ano ang gawin niya sayo.” Nagaalala ang tono nito kaya kumunot ang noo ko. Kung ganoon, bakit niya pa ako pinatawag dito?

“I can manage this. Baka mas lalo lang may mapahamak pag madami tayo rito.”

Tumitig siya sa akin ng ilang sandali tapos ay bumuntong hininga. “Fine. Just press the emergency button if anything will happen.” Aniya tapos ay tinawag ang limang nurse.

“Let’s go.” Bakas sa mukha ang pagtataka ng mga ito ngunit hindi na sila nagsalita. Binigyan muna ako ng makahulugan tingin ni Mr. Craine bago lumabas at isinara ang pinto.

I sighed and look at Casthan. Ganoon parin ang nanlilisik na mata nito ngunit nakabaling sa pintuan.

Dahan dahan akong lumapit sa kanya. “Casthan, put that down.” Mahinahon kong sinabi. Lumipat ang tingin nito sa akin at lumambot ang tingin. Parang doon lang siya nalinawan na ako at siya na lang ang taong nasa loob ng kwarto.

Binitawan niya ito at agad akong sinugod ng yakap. Nagulat ako ngunit niyakap ko siya pabalik. Nanginginig ang katawan nito habang mahigpit na nakayakap sa akin.

“Jaime, you’re here!” Sigaw niya. Napasinghap ako ng marinig ko ang kanyang hikbi at naramdaman ko ang tulo ng luha nito sa damit ko. “D-Dont… D-Don’t you dare leave me again!” Iyak nito at puno ng pagtatampo ang boses nito.

Humiwalay ako ng yakap at tiningala siya. Kumikirot ang puso ko habang tinitignan siyang umiiyak. Para siyang batang iniwan ng ina kung saan.

Umangat ang kamay ko para hawakan ang mukha niya. Napapikit siya at nanginig ang labi. “They tried to hurt me, J-Jaime…” Parang bata itong nagsusumbong.

“Ssshhh… I’m here now…” Malambing kong sinabi at pinunasan ang mga luha niya. Inayos ko ang magulo niyang buhok at hinawakan ang kamay niya.

Napadaing siya at agad na nagmulat ng mata. Ngumisi ako at hinila siya papasok ng banyo. Kinuha ko ang medicine kit at binuksan iyon.

Sumulyap ako sa kanya at nasalubong ko ang titig nito sa akin. Namamasa na lang ang mata nito at namumula ang ilong. Wala na ang mga luha.

Binigyan ko siya ng ngiti at dahan dahang hinawakan ang kamay niya. Isinahod ko ito sa tubig at narinig ko ang angil niya. Sinamaan ko siya ng tingin.

“This is your fault, Casthan. Isang araw lang ako nawala tapos ganito ang nangyari? ’Di ba sinabi ko kagabi bago ako umalis ay magpakabait ka? Tignan mo! May panibago ka na namang sugat! Hindi pa nga magaling ’yang dati mong sugat tapos dadagdagan mo pa?” Halos hingalin ako sa sinabi ko sa kanya pero parang wala itong narinig at nakatitig lamang sa akin! Ang nakakainis pa ay ngumiti ito! Ano siya? Nagpapacute?!

Umirap ako at inalis ang mga bubog na nakapasok sa balat niya. Saan niya kaya nakuha ito?

Kinuha ko ang alcohol tapos bulak at dahan dahan itong dinampian. Muli itong umangil sa sakit ngunit hindi ko na siya pinansin. Magdusa siya!

Nang malagyan ko ng balot ang kamay niya ay isinauli ko na ang medicibe kit. Tumingin na ako sa kanya at kumunot ang noo ko nang makita siyang nakatitig parin sa akin. Yan lang ba ang ginawa niya noong ginagamot ko siya?

Mapupungay na ang mata nito at pagod. Siguro kanina pa siya nagwawala at sumisigaw kaya ngayon naubos na lahat ng enerhiya niya.

I snapped my fingers infront of him at natawa ako ng magulat ito. “You need to change then after that you’ll go to sleep.”

Umiling ito, “I’m not sleepy yet.” Mahina ang boses nito at halatang inaantok na. “I want to stare at your face all night!” Umiling ako sa dinadagdag niya. Para naman siyang lasing.

Hinawakan ko ang braso niya at lumabas na kami ng banyo. Pinaupo ko siya sa kama at pupunta na sana sa lagayan ng damit pero bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Kumunot ang noo ko at lumingon sa kanya. Malikot ang mata nito at namumutla. “You ’gonna leave me again?” Takot nitong tanong.

Ngumiti ako at ginulo ang buhok niya. “You want me to stay?” Tumango ito ng sunod sunod.

“Then I will stay, but… promise me that you will behave.”

Natawa ako ng mabilis itong magtaas ng kamay. “I promise.” Umiling na lang ako at muling matawa dahil kaliwang kamay ang itinaas nito.

I walked towards the small closet and get a new casual set of clothes. Sweat pants and a white t-shirt. Hinubaran ko si Casthan at nakita ko ang maraming nitong bahid na dugo sa katawan.

“I just get a wet towel. Stay there, Casthan.” Hindi ko na hinintay ang reaksyon niya at pumasok ng banyo. Kumuha ako ng maliit na basin at towel. Pagkabalik ko ay ganoon parin ang pwesto niya at parang hindi man lang gumalaw.

Piniga ko ang tuwalya at idinampi sa mukha niya. Napapikit ito at hinayaan ang ginagawa ko. Habang nakatitig sa mukha niya ay lumalakas ang pintig ng puso ko.

Bumaba ang towel sa kanyang leeg at braso tapos ay katawan. Inipon ko ang pagtitimpi habang ginagawa iyon. Nakakaramdam ako ng pag iinit sa hindi ko alam na dahilan.

Nagmulat na siya ng mata ng maisuot ko na sa kanya ang damit ay nagulat ako ng hapitin ako nito sa bewang at sinubsob ang mukha sa tiyan ko.

“I miss you, Jaime.” Uminit ang puso ko sa sinabi niya. Napangiti ako at hinaplos ang buhok niya. I just love doing it, I love the feeling when I brush my fingers into his soft hair.

“I miss you too, Casthan, but you’ve been a really really bad boy today. You didn’t behave so I will leave tomorrow.” I said to him pero hindi naman ito totoo.

Dumiin ang yakap nito sa bewang ko at masama ang tingin ng tingalain ako. “No! I’m not ’gonna let you!” Sigaw niya pa. Hindi ko siya sinagot at tinignan lamang ng malamig at ipinapakitang seryoso ako at hindi niya ako mapipigilan.

Ngumuso ito at kumunot ang noo. “I’m sorry, Jaime. I will not do it again just… don’t leave me. I’m sorry…” Humina ang boses nito sa huli.

“Alright.” Ngumiti ako sa kanya. “Matulog ka na.”

“Sleep beside me. I want to make sure that you will not leave me.”

Tumawa ako. “Ang kulit mo, Casthan.” Humiwalay ako sa yakap niya at muli kong nakita ang takot sa mukha niya.

May pagaalinlangan man ay humiga na ako sa hospital bed. Tinapik ko ang tabi kaya ngumiti siya tapos ay agad humiga sa tabi ko at niyakap ako ng mahigpit.

Humilig ang ulo niya sa dibdib ko kaya muli kong hinaplos ang buhok niya. Paulit ulit kong ginawa ’yon hanggang sa maramdaman ko ang pagbigat ng katawan niya.

“Sleep tight, Casthan.” Bulong ko at nagulat ako ng sumagot pa siya. Hindi pa pala siya tulog?

“I’m sane when I’m with you, Jaime. So please… stay with me.”

Natigilan ako at halos mabingi na sa lakas ng pintig ng puso ko.

Chapter 12

Nahuhulog

Nagising ako ng madaling araw at agad napatingin kay Casthan. Mahimbing parin ang tulog nito at nakayakap sa akin.

Umangat ang kamay ko para hawakan ang mukha niya. Hinawakan ko ang mahabang pilik mata nito, pataas sa makapal ng kilay at muling bumaba para damhin ang malambot at pulang labi.

Napalunok ako at agad ibinaba ang kamay. Nakuntento na lang ako sa pagtitig ng kanyang gwapong mukha.

Pero hindi talaga ako makatiis, hinawakan ko ang kanyang matigas na panga at sinundan gamit ang daliri ang kanyang jaw line. Tumaas ito papunta sa kanyang tainga.

Namilog ang mata ko ng huliin ng kamay niya ang kamay ko. Gising na si Casthan!

Nagmulat ito ng mata at agad nagtama ang paningin namin. Uminit ng husto ang mukha ko dahil sa mapanuring tingin niya.

Ang hawak niyang kamay ko ay inalagay niya sa kanyang pisngi at muling pumikit, tila dinadamdam ang init ng kamay ko. May kung anong mainit na bumalot sa puso ko.

Napangiti ako at nagsalita, “Good morning, Casthan.”

Hindi siya nagsalita at niyakap lamang ako ng mahigpit. Napasinghap ako ng maramdaman ko ang matigas sa kanya. Lalaki din ako kaya alam kong morning wood niya ’yon!

Binitawan na niya ang kamay ko at siniksik ang mukha sa leeg ko.

Nakiliti ako sa kanyang ginawa at hindi maiwasang magsitaasan ang balahibo dahil naramdaman ko ang kanyang labi sa leeg ko.

“Casthan…” Tawag ko sa kanya. “I need to go home.” Agad naman siyang umalis sa pagkakasiksik sa leeg ko at tinignan ako ng matalim.

“No. I won’t let you.” Sa halip na mainis ay napangiti lang ako sa sinagot niya. Masyadong clingy si Casthan. Siguro dahil na-trauma na sa mga nangyari sa kanya? Ayaw niya na sigurong maramdaman ang maiwan ulit.

“Babalik din naman ako. Kailangan ko lang maligo at kunin ang uniform ko.”

Umiling siya. “No. I don’t care about your explanation. You stay here, end of discussion.” Ako naman ang sumama ang tingin sa kanya sabay pitik sa noo niya. Napapikit siya at napa-aray.

“What was that for?” Reklamo niya. Tinatanong niya pa talaga ako, ha?

“That’s for being bossy! Ikaw ba ang boss ko? Ikaw nagpapasahod sa ’kin? Ako ang mapapagalitan, hindi ikaw.” Hindi siya sumagot ang ngumuso pero ang sama ng tingin.

“Please, Casthan?” Malambing kong pakiusap. Unti unting nawala ang sama ng tingin nito. Nagulat ako ng nakawan ako nito ng halik.

“Fine. I’ll give you a hour. Don’t make me miss you.” Parang wala lang nitong sabi pero nagkaroon ng malaking epekto sa akin. Kumikiliti ang kung ano sa tiyan ko at ang bilis bilis ng tibok ng puso ko!

Humiwalay siya ng pagkakayakap sa akin at tumayo. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makapunta siya ng banyo.

Doon ako nakahinga ng maluwag at itinapat ang kamay sa kaliwang parte ng dibdib ko. Ramdam na ramdam ko ang lakas at ang bilis ng tibok nito.

What’s happening to me?

Umiling ako sa sarili at tumayo. Inayos ko muna ang kama ni Casthan tapos ay kinuha ko ang phone ko para tignan ang oras. Mag aala-singko na pala.

Nang lumabas si Casthan mula sa banyo ay agad akong tumingin sa kanya ngunit hindi ko mapigilang mapatitig sa gwapo niyang mukha.

Bakit parang nagliliwanag siya pag nakikita ko?

“What?” Napakurap kurap ako ng marinig siyang magsalita. Kinalma at inayos ko ang sarili.

“I’ll go now. B-Behave, alright?” Hindi ko napigilan ang panginginig ng boses. Fuck!

Tumango ito at lumapit sa akin. Nahigit ko ang aking hininga ng ilapit niya ang mukha sa akin. Napapikit ako at napaatras.

I heard him chuckled kaya nagmulat muli ako. Nakangisi ito sa akin, “Yes, babe.” Uminit ng husto ang mukha ko at umiwas ng tingin sa kanya.

Hinapit nito ang aking bewang at nilapit ang katawan ko sa kanya. Namilog ang aking mata sa hindi inaasahan na halik niya!

Nakapikit ito at dinadama ang labi ko. Napahawak ako sa kanyang dibdib para hindi ako masyadong madikit sa kanya. Dahil natatakot ako na maramdaman niya ang bilis ng tibok ng puso ko.

Pumikit ako at hinayaan ang dila niyang ipasok sa loob ng bibig ko. I moaned when he suck my tounge. Nang bumalik ang halik niya sa aking labi ay ginantihan ko na ito ng halik.

Marahas at mabilis ang halik naming dalawa. Hinawakan niya ang likod ng aking leeg at mas idiniin ang mukha ko sa kanya. Halos lamunin na niya ang labi ko sa ginagawa niyang halik!

Unti unti na akong nauubusan ng hinga kaya tinulak ko siya. Basang basa at pulang pula ang nakaawang nitong labi. Nakatitig ang mata nito sa labi ko and I can see the hunger and desire in his eyes.

Muli pa sana siyang hahalik sa akin ngunit umatras ako. Kita ko ang pagrereklamo sa mukha niya ngunit umiling ako.

“I need to go, Casthan.” Baka kasi hindi ko na mapigilan at may mangyari ng mas malala pa!

Bumuntong hininga siya. “Alright. Make it fast and…” Hindi ako naka-atras ng bigla niyang paglapit sa akin at ang paghalik niya sa noo ko. “Take care for me, babe.” Dumungaw siya sa akin ay binigyan ako ng ngiti. Uminit ang puso ko at wala sa sariling tumango.

Ano bang ginagawa mo sa akin, Casthan?

Ayan ang iniisip ko habang bumabyahe pauwi ng bahay. Dumaan muna ako sa bakery para bumili ng pandesal. Buti na lang habang naglalakad ay hindi ko nakita si Jusa. Baka lalo akong matagalan.

Pagkauwi ko ng bahay ay tulog parin sina Nanay. Inilagay ko ang pandesal sa lamesa bago dumiretso sa banyo upang maligo.

Nang makapagbihis ako ng uniform ay sumulyap ako sa orasan namin at nakita kong mag aala-syete na.

Hindi na ako nagpaalam sa kanila at nag iwan na lang ng text message para kay Nanay.

Nang makarating ako sa hospital ay kumuha na ako ng makakain ni Casthan, ganoon din ang gamot bago pumunta sa room niya.

Naabutan ko siyang nakahiga sa kama. Nakapikit ito at malalim ang pag hinga kaya alam kong tulog ito.

Nilagay ko ang pagkain sa side table at lumapit sa kanya. Hinaplos ko ang kanyang buhok at pinatakan ng halik sa noo. Kumunot ang noo nito at bumulong.

“I love you too, Caius…” Nanigas ako sa kinauupuan ko. Kumirot ang puso ko, naninikip ang dibdib ko kaya pumikit ako at kinalma ang sarili.

Mabigat ang loob ko habang tinitignan ang kanyang mukha. Mukhang napapanaginipan niya si Caius dahil ngumingiti ito habang tulog. Paulit ulit niyang sinasambit ang pangalan nito.

Bakit parang… nasasaktan ako?

Umiling ako at agad tumayo tapos ay lumabas ng kwarto niya. Tulala ako habang nakasakay sa elevator. Hanggang sa makababa ako ng lobby ay ganoon parin.

Natigil lang ng may mabangga ako. Umangat ang tingin ko kay Mr. Craine na nag-aalalang nakatingin sa akin.

Hinawakan nito ang balikat ko, “I’m sorry. Are you okay, Jaime?” Tumango ako.

“Where are you going?” Tanong niyang muli. Inayos ko muna ang sarili at nag isip ng idadahilan.

Bakit nga ba ako bumaba? Bakit ko nga ba iniwan si Casthan ’don?

“Jaime?” Kumunot ang noo ni Mr. Craine. Binura ko ang kung ano man ang nasa isip ko.

Tumikhim ako at tumingin sa labas. “Pancake House.”

Ngumiti ito at umaliwalas ang mukha. “Oh, you’ll eat your breakfast? Can I go with you?”

“Of course.” Sagot ko kaya mas lalong lumawak ang ngiti niya.

Naglakad na kami palabas ng building at papuntang cafeteria. Katapat lang ito ng building namin kaya tatawid lang kami.

Nakahanap kami ng lamesa sa tabi ng glass wall. Umupo kami at tumawag ng waiter.

Ngumiti ang babae sa aming dalawa at hindi nakatakas sa akin ang pagkinang ng mata nito. Bnigyan kami nito ng menu at tinanong ang order namin.

“Double layer pancake with chocolate syrup and one black coffee.” Ani ko na agad naman nitong sinulat.

“How about you, Sir?” Ngumiwi ako sa lambing ng boses nito.

“Just like his order.”

“2 double layer pancake with chocolate syrup and 2 black coffee. Is that all, Sir?” Tumango kaming dalawa ni Mr. Craine. Bahagyang yumuko ang babae at umalis na.

“So, Jaime… kamusta na si Casthan?” Tanong sa akin ni Mr. Craine. Inayos ko ang aking upo at tumingin sa labas bago siya sagutin.

“He’s alright.”

“You can really tame him, huh?” Hindi ako umimik sa sinabi niya. “Tell me, Jaime. Are you falling for my cousin?” Agad akong napatingin sa kanya. Ngumisi ito sa ginawa ako.

“O-Of course not.” May pagaalinlangan ang sagot ko at alam kong naramdaman niya iyon dahil lalong lumawak ang ngisi niya.

Kinabahan ako at nanlamig ang kamay. Bakit ganito ang nararamdaman ko?

“I see.” Ngumiti ito ng makahulugan at tumitig sa mata ko. Umiwas ako ng tingin at kumuyom ang kamao.

Sa tingin niyang iyon ay tila alam niya ang nararamdaman ko. Parang binabasa niya ang kung ano sa isip ko. Natatakot ako na baka may malaman siya sa akin na kahit ako ay hindi ko alam.

Nalilito ako. Nalilito sa nararamdaman ko para kay Casthan. Natatakot ako na sagutin ang tanong na nasa isipan ko.

Nahuhulog na nga ba ako kay Casthan?

Chapter 13

Nathaniel

Dumating ang order namin at gumugulo parin sa isipan ko ang tanong na ’yon. Ipinilig ko ang ulo, nagbabakasakaling maalis iyon.

Napaangat ako ng tingin nang marinig ko siyang tumikhim. Nakita ko si Mr. Craine na nagtatakang nakatingin sa akin.

“You okay?” He asked. Tumango lamang ako ibinagsak ang tingin muli sa pagkain. Nawalan ako ng gana pero pinilit kong sumubo para hindi makabastos sa kanya.

“You seems not.” Then he sighed, “Don’t tell me, you got affected to what I said earlier?” Tanong niya pa.

Kumunot ang noo ko at umiling lamang. Ayokong magsalita dahil hindi ko din naman alam ang sasabihin ko. Pero tama siya, naapektuhan ako kaya ngayon ay gulong gulo ang isipan ko.

Tumingin ako sa labas ng bintana at tumingala para tignan ang silid ni Casthan mula dito. Gising na kaya siya?

Bumalot sa katawan ko ang pag-aalala. Baka kasi magwala na naman ’yon dahil hindi ko tinupad ang usapan naming dalawa.

Binagsak ko ang tingin sa pagkain at pinilit na bilisan ang ubusin ito. Ramdam ko ang pagtitig sa akin ni Mr. Craine kaya hindi ko mapigilang mag-angat ng tingin sa kanya.

Tumaas ang kilay niya, “Nagmamadali ka?” Tanong niya at tumango lamang ako.

Nagulat ako ng humagalpak siya ng tawa. “You’re so cold! What happened?” Nalukot ang aking mukha sa reaksyon niya. Ano nakakatawa sa pagiging cold ko?

Humigop ako ng kape at umayos ng upo, tinignan ko siya ng seryoso kaya unti unting napawi ang tuwa sa mukha niya.

Tumikhim ako at tumayo na, bahagya akong yumuko, “I’m sorry, Mr. Craine, but I need to go.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya at dire-diretso nang lumabas ng Pancake House.

Narinig ko pa ang ilang beses niyang pagtawag sa pangalan ko pero nagbingibingihan ako at mas binilisan ang paglalakad. Halos tumakbo na ’ko para hindi ko na siya marinig. Naiirita ako sa kanya!

Pagkasakay ko ng elevator ay agad kong pinagpipindot ang button para masarado ’to, baka kasi makahabol pa si Mr. Craine at kulitin na naman ako.

“Easy there, boy…” Halos mapatalon ako sa gulat nang makarinig ako ng boses. Hindi ko siguro napansin na may kasama pala ako sa sobrang pagkainis ko.

Humarap ako dito parang humingi ng paumanhin ngunit nabitin ang aking pagsasalita at naiwang nakanganga ang aking bibig sa nakita.

Namutla ako at nanginig ang kamay habang tinuturo siya, “C-Casthan?”

Kumunot ang noo nito at hindi umimik, tinitigan nito ang mukha ko, ganoon din ako sa kanya. Umiling ako sa sarili at agad na ibinaba ang kamay ng may napagtanto.

“You’re not Casthan.” Sabi ko. Ngumisi ’to at humalakhak sa sinabi ko.

Humakbang siya palapit sa akin at mas inilapit ang mukha sa akin. Nalukot ang aking mukha sa disgusto at umatras. Iniharang ko agad ang aking kamay sa pagitan namin. Lalong lumakas ang tawa niya.

“How did you know?” Anito at pinagisipan ko pa kung sasagutin ko ang estrangherong katulad niya pero sa huli ay ’ganon ang ginawa ko.

“You have this playful aura and Casthan is not. He’s cold and snob.” Kinontrol ko ang sarili na magsabi pa ng marami lalo na nang makita ko ang kanyang malawak na ngisi.

“Well… that’s new. The other people is having a hard time to describe who’s Casthan and who is me. But then… there is you… just like our friend Caius.” Kumunot ang noo ko sa huling sinabi nito. Muli akong nakaramdam ng inis. Bakit ba nila ako ikinukumpara sa Caius na ’yon?

Tumuwid ito nang tayo at naglahad ng kamay. “I’m Nathaniel, twin brother of Casthan, and you are?” Tumango ako at hindi nagtaka sa sinabi siya. Halatang halata naman ’e.

Tinanggap ko ang kanyang kamay, “I’m Jaime.”

“So… paano mo nakilala ang kambal ko?” Tanong niya at saktong bumukas ang elevator.

“I’m his nurse.” Tipid kong sinabi at sinabayan siya sa paglalakad. Alam kong parehas lang naman kami ng pupuntahan. “You’ll visit him?” Tanong ko.

Tumango ito at nilagay ang kamay sa bulsa. Ngayon ko lang napansin ang kanyang suot. His wearing a psychiatrist uniform!

Namilog ang mata ko sa nalaman. “You’re a psychiatrist?” Manghang tanong ko.

“Yeah. Actually, I’m Casthan’s psychiatrist.” Hindi na ako nakasagot sa sinabi niya dahil hindi ko na rin naman alam ang sasabihin ko.

Mayroon din siyang key card kaya siya na ang nagbukas nito. Pagkabukas palang ng pinto ay narinig ko na ang sigaw ni Casthan.

“What are you doing here, motherfucker?” Nalukot ang aking mukha sa mariin nitong pagmumura. Mukhang hindi pa ako nito napapansin dahil nasa likod ako ng malaking si Nathaniel.

“I miss you too, brother! Give me a hug!” Tapos ay sinugod nito ang kanyang kapatid. Napatawa ako kaya naagaw ko ang pansin ni Casthan. Mas lalong kumunot ang noo nito at sinamaan ako ng tingin.

“Get the fuck away from me! Fuck you, Nathan!” Galit nitong sigaw. Napangiwi ako sa mura niya.

“Stop cursing, Casthan.” Hindi ko na napigilan. Umirap ito sa akin tapos ay tinulak ang kapatid niya.

Naglakad ito ng mabilis papunta sa akin at nagulat ako nang sunggaban ako nito ng yakap! Agad akong namutla at napatingin sa kapatid niyang gulat din sa ginawa ni Casthan.

“Where the hell have you been? Are you with this bastard?” Agad niyang sigaw sa akin.

Tinulak ko siya palayo sa akin ngunit sa halip na humiwalay ay hinawakan niya pa ang mukha ko patingala sa kanya!

Tinampal ko ang kamay niya at ako na ang pilit na lumayo. “Kumain lang ako ng breakfast at nakasabay ko lang si Nathan.”

Nagtaka ako ng lalong tumalim ang tingin niya sa akin at nagtatagis ang bagang nito. “You even know his name?” Malalim ang boses nitong sabi, tila kinokontrol ang galit.

Sasagot na sana ako nang biglang mapansin kong lumapit sa amin ang kapatid niya tapos ay inakbayan si Casthan.

“Chill, Casthan. Ako ang nagpakilala sa kanya noong nasa elevator kami. “ Nakangising sabat nito. “I even hold his hand,” Nang-aasar nitong dagdag.

Bumilis ang tibok ng puso ko sa kaba, lalo na nang makita ko ang pulang mukha ni Casthan sa galit. Ang dalawang kamao nito ay nakayukom at parang gusto nang suntukin ang kapatid!

Ngunit nagulat ako nang itulak niya ng malakas ang kapatid tapos ay padabog na dumiretso sa banyo at malakas na ibinagsak ang pinto!

Susundan ko na sana ito para katukin ngunit narinig kong tumawa si Nathan na ngayon ay nakasalampak sa sahig.

Tawa siya nang tawa at hawak hawak ang tiyan habang inaalalayan ang sarili na tumayo. Tinuro niya ang banyo tapos ay umiling.

“Did you see his reaction?” Tanong niya tapos ay tumawa muli.

Nangunot ang noo ko at hindi mapigilang magtanong, “Why did you do that?” Napatingin siya sa akin at pinilit na pakalmahin ang sarili.

Ilang beses siyang humugot at bumuga ng hininga bago sumagot. “I’m just checking if he’s improving.”

“By pissing him off?” Nagtatakang tanong ko. Tumango ito at umupo sa upuan. Muli siyang tumingin sa pintuan ng banyo bago ulit bumaling sa akin.

“Take your sit, Jaime. I want to ask some questions.” Hindi na ako umangal at umupo sa tapat niya.

Wala na ang playful aura nito at seryoso na lamang na nakatingin sa akin. “Ilang linggo ka na naka-assign kay Casthan?” Panimulang tanong niya.

“Magda-dalawang linggo pa lang.”

Namilog ang mata niya sa gulat. “Really? Wow… that fast? You must be something, Jaime.” Ani nito na hindi ko naintindihan.

“Huh?”

Umiling siya, “I’m Casthan’s Psychiatrist for almost one year at ngayon ko lang muli nakita ang mga reaksyon niyang ’yon. Because for the past few months, ang tangi niya lamang ginagawa ay ang magwala, magalit at ang umiyak. Aware ka naman siguro doon ’di ba?” Tumango ako. “So tell me, Jaime, how did you tame Casthan? Kasi sa pagkaka-alam ko, wala pang tumatagal sa kanyang nurse dito. Paano ka nakatagal? At bakit ka niyakap ni Casthan kanina? You seems so very close.” Lumiit ang mata niya at tila sinusuri ako.

Lumunok ako. Kapatid naman siya ni Casthan kaya dapat pagkatiwalaan ko siya. “Noong unang araw ko dito, nakita ko siyang nakatali. Galit na galit siya sa akin noon tapos ay nagwawala. Pinipilit niyang makawala sa tali tapos ay isinisigaw niya ang pangalang Caius. Galit pa siya sa akin noon dahil kinuha ko daw ang mata ng pinakamamahal niya. As a nurse, tinanong ko kung sino si Caius at sinabi kong tutulungan ko siyang mabawi iyon. Dahil ’don, unti-unti na kaming nagkaroon ng closure.” Mahabang kwento ko. Naalala ko tuloy ang ibang mga kabalastugan na ginawa sa akin ni Casthan kaya naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko.

Tumango tango ito at naliwanagan. May kinuha itong wallet mula sa bulsa niya at mula doon ay may inalabas siyang isang larawan. Ipinakita niya sa akin ’yon.

“Kami ’yang apat. Ako, si Chloe, ang aking girlfriend, si Caius and then si Casthan. Una pa lang ay alam ko na ang nararamdaman ni Casthan kay Caius pero ipinagsawalang bahala ko ’yon. Magkatabi ang kwarto namin, at bilang kambal niya ay minsan binibisita ko ang kwarto niya. Sa bawat araw na nagdaan ay unti-unti kong napapansin ang pagpuno ng mga larawan ni Caius sa buong kwarto niya. Doon pa lang ay pansin ko na ang pag-iiba ng behavior ng kapatid ko.”

“Apat kaming magkakaibigan na business degree ang kinuha kaso nagshift ako ng Psychology para pag aralan ang mga behavior ng mga tao, especially kay Casthan. Araw araw ko siyang sinusubaybayan ’non para alamin ang maaaring maging sakit niya. Gusto ko man na ipatingin siya ay hindi ko magawa dahil alam kong aayaw siya at mag-aaway lang kami. Then one time, pumunta kaming magkakaibigan para bisitahin si Caius sa Manila. Doon namin nalaman na may boyfriend si Caius. Nagulat kaming lahat pero hinding hindi ko makakalimutan ang nangyari ’non kay Casthan.”

“Nasa public place kami ’non at tulala siya matapos makita ang boyfriend ni Caius. Nagulat na lang kami nang bigla siyang magsisigaw. At alam mo ba? Sinapak niya ako kasi akala niya ako ang boyfriend ni Caius. Lahat nang lumalapit sa kanya ay sinasaktan niya kaya doon na kami napilitan na dalhin siya sa mental hospital.” Umiling siya at tila disappointed sa sarili. Sinabunutan niya ang sarili at yumuko.

“I’m blaming myself for this. Siguro kung una ay pinansin ko na si Casthan at ipinatingin siya, hindi sana ’to mangyayari. Ang laki kong tanga. Akala ko pag sinubaybayan ko na siya at ang palihim na paglagay ng gamot sa inumin at pagkain niya ay gagaling na siya pero mali ang akala ko. Mas lalo siyang naging marahas at mas lalong lumala.” Nakaramdam ako ng lungkot habang tinitignan si Nathan na nakayuko. Hindi man niya ipakita sa akin ay alam kong umiiyak siya. Masakit para sa kapatid, lalo na at sa kakambal pa niya nangyari iyon.

Suminghap siya at mahinang tumawa, “Alam mo bang pinagawa pa itong hospital na ito nang demonyong tatay namin para sa kanya? Para manatili itong lihim at hindi kumalat na ang anak niya ay nabaliw dahil sa pagmamahal sa isang lalaki. Para hindi siya mapahiya sa angkan namin! Ganoon kami kawalang kwenta para sa kanya. Ganoon kami kinahihiya ng demonyo naming ama.”

Nagpunas ito ng luha at tumingin sa akin. Nagulat ako nang kunin nito ang aking kamay. “May ipapakiusap ako, Jaime.”

“Ano ’yon?”

Lumunok siya. “Pwede bang… ikaw na lang ang maging personal nurse ni Casthan? Iuuwi ko na kasi siya sa bahay dahil utos ng demonyong ama namin. Please, Jaime, I badly need your help. May bibisita kasi ditong mga business partner ng ama namin at pag hindi daw naalis si Casthan dito ay ipapalipad siya sa ibang bansa. Ayokong mangyari ’yon dahil baka mas lalong mapahamak si Casthan at hindi gumaling.”

Si Casthan sa ibang bansa? Hindi ko na siya makikita?

Parang may kung ano ang pumiga sa puso ko. Nasasaktan ako sa isiping iyon at ayokong mangyari iyon.

Walang pag-aalinlangan kong tinanggap ang kamay niya at tumango. “Pumapayag na ako.”

Chapter 14

Confused

Lumipas ang isang linggo at ngayon ay nag-simula na akong mag-trabaho bilang personal ni Casthan. Nahirapan ako noong nagpaalam ako kina Inay na hindi na ako makakauwi, every sunday na lang talaga.

Naalala ko pa ang sobrang pag-iyak ni Butchoy ’non. Alalang alala kami dahil inatake ng asthma ang kapatid ko.

Dinala namin ito sa hospital kaya napaliban ako sa trabaho. Galit na galit noon sa ’kin si Casthan dahil sa biglang pag-absent ko.

Hindi kasi ako nakapag-paalam sa kanya noon. Nalaman ko nga kay Mr. Craine na nagwala na naman ito at hinahanap ako.

Sa halip na mag-alala ay parang… natuwa pa ako.

Ito ba ’yong tinatawag nilang kilig?

Inamin ko na sa sarili ko na mayroon na talaga akong nararamdaman kay Casthan. But for sure, I’m just attracted to him. Yes, just attracted.

Dahil ayokong tanggapin sa sarili ko na nagiging homosexual na ako. Ayokong mahulog kay Casthan dahil ayokong bumaba ang tingin sa akin ng ibang tao. Ayokong pandirihan ako ng sariling kapatid ko at ma-disappoint ang nanay ko.

Pero siguro… hindi iyon talaga ang rason ko. Siguro natatakot akong mahulog sa isang taong may mahal ng iba. Natatakot akong masaktan. Natatakot akong hindi mahalin pabalik. Natatakot akong mahalin si Casthan.

“Hey, you okay?” Natigil ako sa pag-iisip at napatingin sa nagsalita.

Umayos agad ako ng tayo sa counter nang makita ko si Nathan sa may bungad ng pinto. Bahagya akong ngumiti sa kanya.

“Oo, may iniisip lang. Kanina ka pa ba diyan?”

“Hindi naman,” Aniya tapos ay naglakad patungo sa akin. Sinundan ko siya ng tingin habang kumukuha ito ng maiinom.

Sumandal ito sa sink at sumulyap sa wrist watch niya tapos ay muling bumaling sa akin. “It’s already late, you can’t sleep?” Tanong niya sa akin.

“Hmmm… medyo naninibago pa kasi ako.” Kahit kasi na mag-iisang linggo na ’ko dito ay hindi parin ako nasasanay. This is my first time to work as a personal nurse at ito rin ang unang pagkakataon na titira ako sa ibang bahay bukod sa amin.

“Home sick?” He asked and I nodded.

Tumango-tango ito, “I see…” Anito tapos ay ibinaba ang basong wala ng laman. Lumapit ito sa akin at umupo sa tapat ng kinauupuan ko.

“Tulog na ba si Casthan?” Tanong niya.

“Oo, kaya nga nakatakas ako ’e.” His eyes twinkled in amusement and let out a laugh.

“He’s really clingy at you, huh?” He stated. Umiling na lang ako tumawa.

Binigyan ako ni Nathan ng sariling matutulugan dito sa bahay nila. Kaso hindi ko rin na-eenjoy at nagagamit dahil ayaw ni Casthan.

Gusto niyang doon ako sa kwarto niya matulog. Dapat daw hindi ako humihiwalay sa tabi niya at hindi daw dapat ako nawawala sa paningin niya.

Pinapalipat niya pa nga ang gamit ko doon kaso umayaw ako. Kaya ayon, nagalit siya at hindi ako pinansin. Hindi ko narin naman sinuyo dahil baka lumaki ang ulo at nais na lamang na lagi siyang masusunod..

But I admit… may saya akong nararamdaman pag ginagawa niya ang mga bagay na ’yon. Minsan hindi ko na din maintindihan ang sarili ko. Naguguluhan na ako pero ayoko pang hanapin ang sagot sa mga nararamdaman ko.

“What if… Casthan fall for you? Sasaluhin mo ba siya?” Nagulat ako sa biglang tanong ni Nathan. Hindi ako naka-imik pero iba ang naging reaksyon ng katawan ko.

“Because I think, Casthan is starting to fall in love with you. I can see it through his eyes.” Dagdag niya pa. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Umiwas ako sa malalim niyang titig at bumuntong hininga.

“You got it wrong, Nathan. Hindi siya mahuhulog sa akin dahil sa umpisa pa lang ay alam na natin kung nakanino ang puso niya.” May pait akong naramdaman habang sinasabi ang katotohanang iyon. Alam ko namang hanggang ngayon ay si Caius parin ang mahal niya.

Every time I heard him accidentally calling me Caius and every time I heard him whispering I love you to Caius in his sleep? I doubt that. Hinding hindi mahuhulog si Casthan sa tulad ko.

“Pwede parin naman mabago ang nararamdaman, Jaime. Hindi porke’t may mahal na siya ay imposible ng hindi na siya makahanap ng iba. Look at his action, dumedepende ns siya sayo. Minsan nga iniisip ko na baka ginayuma mo ang kapatid ko para ma-attached ng ganoon sayo ’e.”

Stop giving me false hopes, Nathan.

Gusto ko sanang sabihin iyan ngunit mas pinili ko na lang na tumawa at gawing biro ang sinabi niya.

Sinalubong ko ang mata niya at ngumiti ng maliit. “Minsan kasi, kung ano ang nakikita ng mata mo ay siyang kabaligtaran sa kung ano ang totoo. Alam ko namang nakikita lang ni Casthan sa akin si Caius. He’s just infatuated at me.”

Umiling siya, “Pwedeng oo, pwede din na hindi. Pero kung sakali lang… kung sakaling mahalin ka ni Casthan, mamahalin mo ba pabalik? Kahit na parehas kayong lalaki?” Hindi ako sumagot at tinitigan siya ng matiim. Pakiramdam ko kasi ay hinuhuli niya lang ako. Kung ano ang nararamdaman ko para kay Casthan.

“Hindi,” Sagot ko at umiwas ng tingin. May pagtutol akong naramdaman ngunit hindi ko pinansin ’yon. Sa sarili ko nga ay hindi ko maipagkakatiwala ang nararamdaman ko, sa iba pa kaya?

Tumayo ako mula sa upuan at tinignan si Nathan na nakatingin sa kawalan na parang may malalim na iniisip. “Nathan, aakyat na ’ko, ha? Maiwan na kita dito.”

Tumingala siya sa akin, “Are you sure?” Kumunot ang noo ko sa hindi ko maintindihan na sagot niya. Umiling ito sa sarili at tumayo narin, “Babalik narin ako. Sleep tight, Jaime.” Dagdag niya tapos nauna pa sa akin na umakyat.

Hindi ko na pinansin ang inakto niya at tahimik na umakyat sa kwarto ni Casthan.

Nakahinga ako ng maluwag nang makita kong tulog na tulog parin siya. Lumapit ako sa kanya at inayos ang pagkakalagay ng kumot sa katawan niya.

Tinitigan ko ang guwapo niyang mukha. He’s face was strong and defined. Kahit ilang beses ko yatang titigan ito ay hindi ako magsasawa. Bumaba ang tingin ko sa kanyang labi, his thin red lips that fitted in his sharp jaw.

Bumaba ang mukha ko para magnakaw nang mabilis halik sa kanyang labi. Hindi ko mapigilan ang sarili na gawin iyon lalo na’t parang inaakit ako nito.

“Caius…” Huminto ako sa gagawing muling pagnanakaw na halik. Ngumiti ako ng mapait at umayos nang tayo. May kung ano ang bumagsak sa sistema ko na nagpatamlay sa akin.

Nanikip ang dibdib ko sa isang rason pero isasantabi ko iyon dahil hindi pwede. Alam kong hindi pwede at wala akong karapatan.

Humugot ako nang hininga at naglakad papuntang balkonahe. Humilig ako sa harang nito at tumingin sa madilim na langit.

Ngumiti ako ng mapait habang iniisip ang nangyari kanina. Malabo na yata na makalimutan ni Casthan si Caius.

Bakit ganito ang nararamdaman ko? Bakit parang gusto kong makalimutan ni Casthan si Caius? At bakit parang gusto ko na makita ako ni Casthan at mahalin?

Umiling ako sa kahibangang naiisip. Hindi ko na talaga alam ang sarili ko. Ang gulo ko. Ayoko kasing tanggapin na nahuhulog na ako kay Casthan.

Ayokong mahulog sa isang taong walang kasiguraduhan kung sasaluhin ba ako.

Tumingin ako sa baba at nilibot ang tingin. Natutuwa talaga ako kapag nakikita ang malaking fountain nila sa gitna na colorized by led lights. Ang ganda at nakaka-aliw tignan.

Naalala ko pa noong unang beses kong makita ang bahay nila. Manghang mangha ako noon. Hindi ko nga alam kung bahay ba ito o mansyon dahil sa sobrang laki.

The huge house was painted in cream and mint green na ang sarap titigan lalo na at ang dami pang mga puno at halaman.

Sa pool area naman ay mayroon silang malaking infinity pool na may led lights din. Ang nakakatuwa pa ay mayroon silang tree house na ang gumawa daw ay si Casthan.

Tumingin ako ’don at hindi maiwasang mapangiti. Parang bata lang si Casthan.

Humugot ako ng hininga at muling nilunod ang sarili gamit ang pagtitig sa langit. Ang daming bituin at kumikinang.

Ngumiti ako nang maisip si tatay. Kamusta na kaya siya? Masaya kaya siya kung nasaan siya?

Napatigil ako sa pagmumuni-muni nang biglang may yumakap mula likuran ko. Amoy niya palang ay alam ko na kung sino ito.

Sinandal nito ang baba sa aking balikat at naramdaman ko ang paghugot niya nang malalim na hininga.

Sana hindi niya nararamdaman ang panginginig ko, hindi sa lamig kundi dahil sa umaapaw na emosyon.

Nangingiliti ang kung ano sa aking tiyan. Ang sarap sa pakiramdam. Hinaplos ko ang kaliwa kong dibdib para pakalmahin ang nagwawala kong puso.

“Why are you still awake? Akala ko ay iniwan mo ’ko mag-isa sa kwarto…” Ang malalim niyang boses ay nangiliti sa aking tenga. Kinakabahan ako at nag-iisip nang idadahilan.

Lagi na lang ganito pag malapit siya sa akin. Kinakabahan ako. Hindi naman siya nangangain pero bakit ganito nararamdaman ko?

Natawa ako sa naisip at hinayaan ang sarili na humilig sa kanya at damhin ang init ng katawan niya.

“You’re not sleepy yet?” Tanong niya. Sa halip na umiling ay humikab ako.

Nagulat ako ng humiwalay siya sa akin at kargahin ako. “Casthan!” Sigaw ko sa pangalan niya at hinampas ang kanyang dibdib.

“What are you doing?” Bulong ko at nagpumiglas sa karga niya.

“We’re going to sleep.” Sagot niya. Naramdaman ko ang lambot ng kama sa aking likuran nang ilapag niya ako. Agad siya tumabi sa akin at isiniksik ang sarili.

“Kiss me good night, Jaime…” Utos ng walangya. Lumingon ako sa kanya at nakita ko ang nakapikit niyang mata tapos ay bahagyang nakanguso.

Lumunok ako at dahan dahang ibanaba ang ulo ko para halikan siya. Ang lambot ng labi niya at hindi ako magsasawang halikan ito.

“Good night, Casthan…” Mahina kong sinabi ngunit mahihinang hilik na lang ang sinagot niya sa akin.

Mahina akong natawa. You’re driving me crazy, Casthan.

Chapter 15

Mad

“Good morning, Jaime!” Napalingon ako kay Nathan na sa tingin ko ay kakababa lang.

Ngumiti ako sa kanya, “Magandang umaga din,” Tapos ay bumalik ako sa ginagawa ko. Napag-isipan ko kasi na lutuan si Casthan ng almusal dahil maganda ang tulog ko kagabi. Napangiti ako nang maalala ang nangyari.

“Bakit ikaw ang nagluluto? Nasaan sina Manang?” Narinig kong tanong niya.

“Gusto ko lang magluto at saka nagpaalam narin ako kay Manang na hihiramin ko ang kusina niya.”

“Para ba ’yan kay Casthan?” Nagulat ako nang bigla siya sumulpot sa tabi ko. Mukhang nakita niya ang reaksyon ko kaya natawa siya.

Hindi ko alam kung bakit lagi ako nitong pinagtatawanan. Mukha ba akong clown?

“Ayos ka lang?” Natatawa niyang tanong. Tumango ako at hinalo ang niluluto.

Mas lalo pa siyang lumapit sa akin at nagkakadikit na ang aming balikat. Kumunot ang noo ko sa ginawa niya pero hindi ako nagsalita.

“Hmmm… ang bango naman, lalo tuloy ako nakaramdam ng gutom.” Saad niya at parang tanga na inaamoy ang niluluto ko.

Anong mabango sa sinangag?

Umiling ako sa kabaliwan niya at bahagyang lumayo. Pinatay ko na ang apoy at inilagay sa malaking plato ang kanin.

“Saan ka natutong magluto?” Muntik na akong mapatalon sa gulat dahil sa bigla niyang pagsasalita. Nasa likod ko pa siya at nakadungaw sa may balikat ko!

Anong trip nito ni Nathan?

Kahit naiilang ay sumagot parin ako, “S-Sa nanay ko,”

“Hm. Pwede din ba akong magpaturo sa ’yo?” Tanong niya at nanlaki ang mata ko nang maramdaman ko na ang katawan niya sa likod ko!

Bago pa ako gumawa nang hakbang para makalayo ay nakarinig na ako nang isang kalabog at isang galit na sigaw.

“What the fuck?” Agad akong umalis sa harap ni Nathan nang marinig ko ang sigaw ni Casthan.

Humarap ako sa kanya at nakita ko ang madilim nitong mukha at nagtatagis na bagang. His eyes were filled by jealousy and anger.

Jealousy? Nahihibang lang yata ako.

“What are you doing, Nathan? Are you hitting on my nurse?!” Dagdag pa nito. Tumawa lang si Nathan na mas lalong nakapagpagalit kay Casthan.

Taas baba na ang dibdib nito at kuyom na kuyom ang kamao. Humakbang ito palapit kay Nathan at napasinghap ako nang hapitin nito ang kapatid sa neckline ng damit gamit ang isang kamay nito!

Nataranta ako at agad lumapit sa kanila. “C-Casthan…” Tawag ko sa kaniya at kabadong hinawakan ang kamay niya. Pinilit ko itong maihiwalay sa leegan ng kakambal ngunit nagulat lang ako ng iwasiwas nito ang kamay ko.

Sinamaan niya ng tingin kaming dalawa ni Nathan bago kami talikuran at mabilis na umakyat sa kwarto.

“He’s so jealous.” Napatingin ako kay Nathan nang magsalita siya. May malaking ngisi ang labi nito at nakatingin sa pinasukan ni Casthan.

Nakaramdam ako ng inis ngunit pinigilan kong magsalita kay Nathan. Bakit pakiramdam ko ay pinaglalaruan niya kami?

Tumalikod ako at inihanda ang tray. Sa halip na sabay sabay kaming kumain dito sa dining hall ay hindi na matutuloy dahil sa ginawa ni Nathan.

Ginalit niya si Casthan! At kailangan ko siya suyuin. Ang hirap niyang pamong lambingin! Dahil alam ko kapag hinayaan ko lang siya ay hindi siya kakain buong araw at hindi siya iinom ng gamot. Ganoon katigas ang ulo ni Casthan.

Ininanda ko ang pagkain ni Casthan at inilagay sa tray. Doon ko na lang siya pakakainin.

“Is that for him?” Narinig kong tanong ni Nathan. Nandyan pa pala siya.

Tumango ako at hindi nagsalita. Lumakad na ako at nilagpasan siya.

“Good luck, Jaime…” Mapang-asar ang tinig niya. Mas lalo akong nakaramdam ng inis. Plinano niya yata ang galitin si Casthan para mahirapan ako!

Pero ang tanong, bakit nga pala nagalit ng ganoon si Casthan?

Umiling ako sarili at inakyat na ang kwarto niya. Huminga muna ako ng malalim bago kumatok.

Walang sumasagot kahit ilang beses na akong kumatok. Kinabahan ako at diretsong binuksan na lang ang pinto.

Nagulat ako ng makita kong basag ang malaking flat screen na nakadikit sa pader. Basag ang gitna noon kaya napagtanto kong sinuntok ito ni Casthan.

Hindi ko alam kung matatakot ako o maiinis. Hilig ba ni Casthan ang manira ng mga gamit?

Pati narin yung lamp niya ay basag at sigurado akong inihampas niya ito sa pader dahil maging ang pader ay may gasgas.

May anger issues yata itong si Casthan

Napailing ako at inilapag ang tray sa may side table. Narinig ko ang lagaslas ng tubig mula sa banyo kaya alam kong naliligo na ito.

Naisipan kong linisan muna ang kwarto ni Casthan habang nasa kwarto siya. Kumuha ako ng walis, dustpan at vacuum sa baba. Paakyat na sana ako ng masalubong ko si Nathan.

“Kailan ka pa naging katulong, Jaime?” Tanong niya habang nakakunot ang noo. Hindi ko mapigilan umirap.

“May sinirang gamit si Casthan, lilinisan ko lang.”

Namilog ang mata niya at bahagyang napaatras, tumaas ang kilay niya at sumulyap sa pinto ng kwarto ni Casthan. Nagulat ako ng bigla siyang tumawa!

Tawa siya ng tawa tapos ay naluluha pa. Sapo-sapo nito ang tiyan at halos mapaluhod na. “Oh my fuck, he’s that mad? Wow! Casthan is one of possessive dick.” Tapos ay tumawa muli siya. Kunot na kunot na ang noo ko sa mga pinagsasabi niya. Hindi ko siya maintindihan!

Nilagpasan ko siya at hinayaan tumawa. Maubusan sana siya ng hininga!

Pagkarating ko sa kwarto ay hindi parin tapos maligo si Casthan. Ang tagal naman ’non! Ano kayang ginagawa niya?

Uminit ang pisngi ko sa naisip. Ang dumi ng isip mo, Jaime!

Inayos ko muna ang kama bago niligpit ang nabasag na gamit. Hindi ko kayang buhatin ang telebisyon kaya naisipan kong iwan muna diyan. Mamaya ang kakausapin ko na lang si Nathan na kunin ito sa kwarto ni Casthan.

Nakatapos na lang ako maligo ay hindi parin tapos si Casthan! Malamig na ang pagkain at nag-aalala narin ako.

Humakbang ako papunta sa banyo at kumatok. Tulad kanina ay walang sumagot. Nagdadalawang isip pa ako kung bubuksan ko ito.

Bahala na!

Nakahinga ako ng maluwag nang maramdaman na hindi ito naka-lock. Dahan dahan akong pumasok, bumalot sa aking ilong ang mabangong amoy ng kung ano at naningkit din ang aking mata sa usok na nakakalat sa paligid.

Nanggagaling iyon sa likod ng shower curtain. Lumunok muna ako bago hawiin iyon. Natigilan ako ng makita ko si Casthan na nakahiga sa bath tub at nakapikit ang mata. Mukhang natutulog ito.

Kaya pala umuusok ay dahil hot water ang ginamit nito. Mas lumapit pa ako para gisingin siya. Masama kasi pag nasobrahan sa steam lalo na at nakakulob ito sa banyo at saka kailangan niya narin kumain dahil malilipasan siya ng gutom.

Nag-squat ako at tinitigan ang mukha niya. Nag-iisip kung paano ko siya gigisingin tapos galit pamo siya sa akin.

“Casthan…” Bulong ko at hindi mapigilan na alisin ang mga takas na buhok sa mukha niya. Ang haba na talaga ng buhok niya, lagpas balikat na niya ito.

Bumaba ang tingin ko sa litaw niyang dibdib. Hindi ko mapigilan ang humanga dahil mapipintog ito tapos ay may mga maninipis at kulot na buhok sa ibabaw nito.

Bago ko pa napigilan ang sarili ay bumaba na ang kamay ko sa dibdib niya. Hinaplos ko ito at pinaglaruan ang maninipis na buhok.

Uminit ang mukha ko sa ginagawa. Parang ang manyak ko naman dito. Pero hindi ko mapigilan ’e.

Maya-maya ay nagulat ako nang hulihin ni Casthan ang kamay ko. Mabilis kong inilipat ang mata sa mukha niya at nakita kong nakadilat na ito at matiim ang titig sa akin.

“What are you doing?” He asked. His voice was deep and hoarse that making me gulped.

“A-Ano… gigising lang sana kita para kumain na ng almusal.” Sagot ko.

“The one that you cooked with Nathan? No. Throw that.” Malamig niyang sinabi tapos ay inalis ang kamay ko sa pagkakadikit sa katawan niya.

Napanganga ako at nakaramdam ng panibugho. Itatapon ang pinaghirapan kong niluto?

Napasinghap ako at agad napatayo para umiwas sa kanya dahil sa agaran nitong pagbangon mula sa bath tub.

Tila natulos ako sa kinatatayuan ko at napatitig sa hubad niyang katawan. Hindi ko maalis ang titig sa gitna ng kanyang hita. Bakit parang mas lalong lumaki?

Nagising ako sa kahibangan ko nang napagtanto kong lumabas na pala si Casthan. Sinundan ko siya at hindi pinansin ang init na dumadaloy sa aking katawan.

Nagbibihis na ito ng maabutan ko. Hinanap ko ang lakas na loob para makapagsalita. Kinagat ko ang labi ko at kinurot kurot ang daliri.

“C-Casthan… about kanina, mali ang iniisip mo. I-I’m not flirting with Nathan. Tinanong niya lang ako kung saan ako natutong magluto.” Paliwanag ko at hindi ko din alam kung bakit ginagawa ko ito.

Humarap ito sa akin at tumaas ang kilay, mas ngisi ito sa labi ngunit alam kong panunuya iyon. “Really? Kailangan pa ba talagang nakayakap sa ’yo ang kapatid ko para lang magtanong?” Puno ng panunuya ang tinig nito. Tila pinagbibintangan ako sa kasalanang hindi ko alam.

Napamaang ako at hindi agad nakapagsalita. Wala akong maisip na dahilan dahil nadi-distract talaga ako kanyang perpektong mukha.

Natulala ako sa galit niyang ekspresyon. Bakit lalo siyang gumaguwapo sa paningin ko? Ang kanyang makapal na kilay na magkasalubong, ang nagtatagis niyang bagang habang madilim na nakatingin sa akin ay nagdadala ng init sa buong katawan ko.

Shit. I know what is this feeling! I’m fucking horny. What the fuck?

Humakbang ito palapit sa akin, “Cat got your tounge?” Tanong nito. “Tell me, Jaime… are you fucking my brother behind my back?”

Namilog ang mata ko at parang may buhay ang kamay ko dahil lumipad ito sa pisngi niya.

Oh shit! I’m freaking dead!

Chapter 16

Itaga mo ’yan sa bato

Agad ako nakaramdam ng takot at pagsisisi sa ginawa habang tinitignan ang nakatagilid niyang mukha dahil sa pag-sampal ko.

“C-Casthan… I’m sorry…” Nanginig ang tinig ko. Humakbang ako palapit sa kanya ngunit napatigil nang iharang niya ang kamay niya sa harapan ko.

“Don’t you dare touch me.” Mariin na sabi nito, nagpipigil sumabog. Kinagat ko ang labi ko habang tinitignan ang ekspresyon niyang mas lalong dumilim. Nanlilisik na ang mata nito habang nakatingin sa akin na para bang pinapatay na ako sa isip.

“How dare you, huh?!” Napapitlag ako sa sigaw nito. “You don’t have a rights to slap me! You’re just a fucking worthless nurse who’s fucking my brother behind my back!” Dagdag pa nito. I was taken a back by what he said.

Piniga ang puso ko sa kanyang sinabi. Alam ko namang wala akong karapatan bakit kailangan pang ipagdiinan niya pa? Alam kong tanging nurse lang ang puwang ko sa kanya pero masakit dahil sinabihan niya ako ng walang kwenta.

Tumakas ang luha sa aking mata, agad kong pinunasan iyon at umiwas ng tingin. “H-Hindi ko sinasadya. I’m sorry, Mr. Castro. At tungkol sa sinasabi mo, I’m not fucking your brother, dahil hindi ako tulad ng nasa isip mo.” Paliwanag ko habang hindi parin siya tinitignan.

Humugot ako ng hininga para mapakalma ang sarili. At siguro kailangan niya din palamigin ang ulo niya dahil walang patutunguhan ang pag-uusap namin kung galit siya.

Tumalikod ako sa kanya at naglakad palabas ng pinto ngunit napatigil din nang bigla siyang magsalita.

“W-Where are you going? Y-You will leave me?” I can almost taste the fear in his voice. Ngumiti ako ng mapait, bakit kahit sa ganitong sitwasyon ay natuwa ako sa reaksyon niya?

Umiling ako, “No, Mr. Castro, kakain lang po ako sa baba. Sana kainin niyo narin ang pagkain na niluto ko sa ’yo. Niluto ko at hindi kami ni Nathan.” Pagdidiin ko sa huli nang malaman niya ang kamalian niya.

Agad siyang naghinala ng hindi man lang ako pinagpapaliwanag. Inuna ang galit at napagsabihan ako ng masama, ayan tuloy nasampal ko.

Hindi ko na siya narinig na magsalita muli kaya umalis na ako. Tulala ako habang bumababa ng hagdan. Buti na lang at hindi ko nasalubong si Nathan. Siguro ay nag-duty na ito sa hospital.

Kahit walang ganang kumain ay pinilit ko. Parang hindi na ako sanay kumain mag-isa, wala pa ngang isang oras ay namimiss ko na si Casthan. Gusto ko siyang isabay sa pagkain.

Bakit kaya ganoon ang inakto ni Casthan? Bakit siya nagalit ng ’ganon? Nagseselos ba siya sa amin ni Nathan?

Pumikit ako ng mariin sa naisip. Of course not, Jaime! Nurse ka lang niya kaya hindi siya magseselos! He said it by himself!

“G-Good morning po,” Napabaling ako sa nagsalita. Nakita ko si Claire sa hamba ng pinto at papasok na sana.

Si Claire ang anak ni Manang, ang pinakabatang nagtatrabaho dito pero mas matanda lang ako sa kanya ng isang taon.

Ngumiti ako sa kanya at nakita ko ang pagpula ng kanyang mukha. “Good morning too, Claire. Nag-almusal ka na ba?” I asked her politely.

Ang likot ng mata niya at hindi makatingin sa akin, para na siyang hinog na kamatis sa pula ng mukha niya.

Kumunot ang noo ko, “Ayos ka lang? Ang pula mo.”

“Uh… A-Ayos lang po. Ilalagay ko lang po sana ’tong dala ko sa ref itong dala ko.” Paliwanag niya kaya bumaba ang tingin ko sa dala niya.

Ang dami pala ng dala niya ngayon ko lang napansin. Bumaba ako mula sa kinauupuan ko at naglakad patungo sa kanya.

Nakita ko ang pagpa-panic sa mukha nito. “B-Bakit po?” Hindi nakatakas sa akin ang nginig ng tinig niya.

Kinuha ko ang mga dala niya at kinindatan siya, “Tutulungan na kita,” Sabi ko at nakita kong dumaan ang pagtutol sa mukha nito.

“W-Wag na po, k-kaya ko na po ito.” Aniya tapos ay umiling. Hindi ko talaga mapigilan na mapansin ang pagkapula ng mukha niya. Nag-aalala ako dahil baka may sakit na ito.

Gamit ang isang kamay ay idinampi ko ang likod ng palad ko sa noo niya tapos sa leeg niya. Sa ganoong tagpo ay nakarinig kami nang kalabog.

Agad kong inalis ang kamay ko kay Claire nang makita ko ang talim ng tingin ni Casthan sa amin. Umirap siya at padabog na inilagay ang tray sa may sink.

Napangiti ako sa nakita ko. Mukhang inubos niya ang niluto ko. Nakita niya ang reaksyon ko at nagulat ako nang umirap muli siya. Problema niya?

Umiling na lang ako at binalingan ulit si Claire na kasalukuyang nakayuko. “Ayos ka lang?” Muli kong tanong. Nawala na kasi ang pagkapula ng mukha niya at napalitan ng pagkaputla.

Tumango ito, “O-Opo, akin na po iyang mga plastik, ilalagay ko na po sa ref.” Sabi nito at tinangkang kunin ang hawak ko. Agad ko iyong iniwas sa kanya at hinawakan ang balikat niya.

“I insist.” Napapitlag ito sa hawak ko at agad lumayo. Kumunot ang noo ko habang tinitignan siyang naglakad patungo sa ref.

Sinundan ko siya at inilapag ang mga binuhat ko. Ini-abot ko sa kaniya ang mga laman ng plastik kaso umiling siya.

“A-Ako na po, salamat po sa pagbuhat.” Aniya. Gusto ko mang tumanggi muli ay napaghahalataan ko ng ilang siya sa akin at parang ayaw akong dikitan.

Bumuntong hininga na lang ako, “Okay. You can call me if you want some help.” Mahinahon kong sinabi at bumalik na sa lamesa.

Hindi ko pinansin ang matatalim na tingin ni Casthan na nakaupo sa aking harapan at ipinagpatuloy ang pagkain ko.

Hanggang sa natapos akong kumain ay walang nagsalita sa amin. Tangi ko lang naririnig ay ang problemadong pagbuntong hininga niya.

Napagpasyahan kong maligo kaya umakyat na muli ako papuntang kwarto si Casthan. Naramdaman ko ang pagsunod niya sa akin kaya hindi ko mapigilan ang pag ngiti.

May planong pumasok sa isip ko kaya lalong lumawak ang ngiti ko. Ano kaya ang gagawin ni Casthan pag aalis ako? Tignan natin.

Dumiretso ako sa walk in closet niya at kinuha ang mga gamit ko, nagkukunwaring lilipat na doon sa kwarto na dapat talaga ay tutulugan ko.

“W-What are you doing?” He asked with fear in his voice.

“Isn’t it that obvious? I’m leaving.” Malamig na sinabi ko. Pinigilan ko ang maging guilty sa gagawin ni Casthan. Kailangan niya din kasing magtanda.

“No!” He growled at me, I bit my inner cheeks to prevent myself from smiling.

Hindi ko siya pinansin at walang tingin na nilagpasan siya habang hawak ang aking maleta.

“Jaime, please… You said you will not leave me!” Pumiyok ang boses niya habang hinahabol ako.

Pumikit ako ng mariin. Oh god, tama ba ’tong gagawin ko?

“Hindi ko na kasi kaya ang ugali mo, Mr. Castro.” I said nonchalantly. Of course, I lied. Kahit siya pa ang pinakamasamang tao sa mundo, hindi ko siya iiwan.

Bago pa ako makalabas ng pinto ay naramdaman ko ang pagyakap niya mula sa likod ko. Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa batok ko.

“I’m sorry, babe. Don’t leave me…” Pakiusap niya. Napapikit ako sa lambing ng boses niya. Boses pa lang niya ay gusto ko nang itigil ang plano ko.

Ang rupok mo, Jaime!

“I’m just jealous that’s why I said those things to you. You’re not worthless for me, you’re not just a nurse for me…” Tila nabingi ako sa sinabi niya dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko! Ang bilis at tila hinahabol ng kung ano. Bumibilis ang paghinga ko at hindi mapigilan ang tuwa na nadama.

“W-What do you mean?” Tanong ko, umaasa sa magiging sagot niya. In my disappoinment, he didn’t answer. Umiling lang siya sa aking batok at pinaulanan iyon ng halik.

“Stay away from Nathan and Claire, Jaime. I’m jealous, and I’m telling you, I’m possessive. What’s mine is only mine.” Nahulog yata ang puso ko sa sinabi niya. Dalawang beses niyang sinabi na nagseselos siya!

Para tuloy ako nililipad dahil sa saya na nararamdaman ko. Bakit ako masaya na nagseselos siya? Gusto ko na ba talaga si Casthan?

Bahala na! Wala na akong pake! Basta masaya ako at ayoko ng matapos ’to. Gagawin ko ang lahat para mahulog sa akin si Casthan at makalimutan niya si Caius.

Alam ko na ang sagot sa mga katanungan ko. I’m falling for Casthan at wala akong balak ma pigilan iyon. Bahala na kung masaktan, bahala na kung ano ang sasabihin ng iba. Tanggap ko ng homosexual ako.

Binitawan ko ang maleta ko at humarap sa kanya, ramdam ko ang gulat niya pero hindi ko pinansin ’yon bagkus ay buong tapang ko siyang tinignan.

“I’ll avoid them in one condition,” Aniko at nakita ko ang bahagyang pamimilog ng mata niya. “You’ll forget about Caius.” Pinal na sabi ko. Hindi ko na hinintay ang kanyang sagot at hinalikan na siya sa labi.

Nagulat ito ngunit hindi ako nabigo dahil agad niyang hinawakan ang leeg ko at gumanti ng halik.

I smiled between our kisses.

I will make you fall inlove with me, Casthan. Itaga mo ’yan sa bato.

Chapter 17

Deepest Secret

Naalala ko noon ang sinabi ng tatay ko sa akin, kung ano daw ang gusto ko, ’yon ang sundin ko. Dapat maging matapang ako, huwag akong magpapa-apekto sa sasabihin ng iba.

Pero habang lumalaki ako, habang namumulat na ako sa mga bagay sa mundo ay naisip kong magtago, maging duwag dahil kahit naman anong paliwanag mo ay hindi ka nila papaniwalaan. Hindi ka nila maintindihan.

Lalo akong napanghinaan ng loob nang mawala ang Itay. Wala nang magtatanggol sa amin, tuluyan na akong nanghina, nawalan ng pag-asa para ilabas kung sino ang tunay na ako.

I’m a closet gay, that’s my deepest secret. Ngunit ilang taon narin nang pilitin kong baguhin ang sarili ko. Dahil alam ko, kahit anong tago ko. Lalabas at lalabas din ang katotohanan.

Kaya naisip ko, babaguhin ko na lang ang sarili ko. Pipilitin na lang ang kung anong dapat. Ginawa ko ang sarili kong maging tunay na lalaki.

Sinubukan kong magka-girlfriend para patunayan sa mga taong nam-bully sa akin noon na tunay akong lalaki at patunayan na mali ang iniisip nila. Ngunit hindi rin kami nagtagal dahil nalaman niya ang sekreto ko.

Natakot ako noon ngunit nawala din dahil sinabi niyang wala siyang pagsasabihan ’non. Ang swerte ko sa dahil mabait ang naging unang kasintahan ko.

Pinalabas niya noon na babaero ako kaya naghiwalay kami. Dahil doon ay umiwas na ang mga taong nanghinala at nag-abuso sa akin.

And until now, pinatili ko ang sekreto ko. Niloko ko narin ang sarili ko na lalaki ako at ayokong maging homosexual. Dahil ayoko na ulit maulit ang mga nangyari noon.

“Babe?” I stopped from reminiscing when I heard Casthan voice. Napangiti ako sa tinawag niya sa akin. He always been calling me ‘babe’ since that day.

Ayoko mang aminin ay kinikilig ako.

Tumingin ako sa kanya at nakita ko ang iritado nitong mukha. Natawa ako. “What?”

Sumimangot siya, “Are you listening to me?”

“Of course.” Naningkit ang mata niya sa aking sinabi. Nagdududa sa aking sinagot. Lalo akong natawa sa mukha niya. Hindi ko na napigilan ay pinisil ko ang pisngi niya.

Iritableng inalis niya naman iyon at sinamaan ako ng tingin, “Stop pinching my cheeks!” He growled at me kaso umiling lang ako at humilig sa dibdib niya.

Kasalukuyan kasi kaming naka-upo sa couch niya at nanunuod ng TV sa kwarto. Naramdaman ko ang gulat niya at pagiging tense niya sa ginawa ko.

Ngumiti na lang ako. Hanggang ngayon ay nagtataka parin siya sa mga inakto ko. Mas lalo kasi akong naging madikit sa kanya, naging malambing. Nag-eeffort akong lutuan siya araw araw ng pagkain with a sticky notes pa!

Si Nathan naman ay napapansin din ang ginagawa ko ngunit ang nakakagulat lang ay hindi niya ako kinausap tungkol ’don. Pero siguro mas maganda na iyon.

Naramdaman ko ang pag-ikot ng kamay niya sa balikat ko at ang paghalik sa tuktok ng aking ulo. Bumilis ang tibok ng puso ko.

Masaya na ako ngayon dito sa relasyon namin na ’to. Relasyon na walang label. Para narin kaming magkasintahan sa ginagawa namin pero mas masaya kung parehas ang nararamdaman namin.

“I want to date you.” Narinig kong sabi niya kaya tumingala ako.

“Really?” Parang nagpalakpakan ang tenga ko sa sinabi niya.

“Yes, and I will talk to Nathan if I can go out with you.”

Tumango ako at umayos ng upo. “Tutulungan kita. Sana mapapayag natin siya.” Ang kanyang berdeng mata ay kuminang dahil sa sinabi ko. He has this cute smile while looking at me.

Hinawakan niya ang mukha ko at tinitigan ito. Parang kinakabisado ang bawat parte. “Caius…” Bulong niya kaya nanigas ako sa kinauupuan ko.

“You really look like my Caius.” Dagdag niya pa at ngumiti na parang nahihibang. Sinuklian ko siya ng ngiti, ngiting mapait. May kung ano ang pumiga sa puso ko dahil sa kabiguan.

Nilunok ko ang nakabukol sa aking lalamunan. “C-Caius again? I thought, I made this clear to you last time? Kalimutan mo na si Caius dahil lalo kang makukulong sa nakaraan mo.” Pinilit kong maging buo ang boses ko kahit durog na ang nararamdaman ko.

Parang gusto kong magkulong sa banyo at ilabas ang nararamdaman ko. Gusto kong umiyak. Ang sakit isipin na ginagawa niya lang ang lahat ng ito dahil kahawig ko si Caius.

Pangalan pa lang nito ay nasasaktan na ako, paano pa kaya kapag nagkita na sila nito? Hindi ko yata kakayanin. Mamamatay yata ako.

Umiling siya at binitawan ang mukha ko, “I’m trying, okay? But I can’t, mahirap dahil mahal ko siya. Siya lang ang tanging makakapagpagaling sa akin. Wala ng iba, not Nathan and not even you.”

Nangilid ang luha sa aking mata dahil sa kanyang sinabi. Mas masakit pa pala itong sinabi niya. Parang tinapaktapakan ang puso ganoon din ang buong pagkatao ko.

Hindi ko alam kung manhid ba ’tong si Casthan o nagtatanga-tangahan. Hindi niya ba nakikitang nasasaktan ako? Hindi niya ba nahahalata ang nararamdaman ko?

Humugot ako ng hininga at ikinalma ang sarili, bumagsak ang paningin ko sa aking kamay. “Y-You’re just obsessed with him, Casthan. Hindi mo siya mahal, ikinukulong mo lang ang sarili mo sa kasinungalingang may nararamdaman ka sa kanya. Paano mo nasasabi ang bagay na ’yan? Nandito kami na tumutulong sayo pero siya parin ang hinahanap mo. Ganyan ka ba talaga, ’ha?” Puno ng hinanakit ang sinabi ko.

“So what are you trying to say?” Nag-angat ako ng tingin nang marinig ko ang galit sa kanyang tinig. Tinignan niya ako gamit ang nanlilisik na mata. “I’ve gone crazy because of him! Nabaliw ako dahil sa sobrang pagmamahal ko sa kanya! And then you will say that I’m not inlove with, that I’m just fooling myself? And what do you know about my feelings? You didin’t even know me! Kilala mo lang ako sa pangalan ko pero hindi mo alam ang nakaraan ko! Ang nararamdaman ko!” Sigaw niya. Kasabay ng pag-luha niya ay ang pag-iyak ko, umiwas siya ng tingin sa akin at marahas na pinunasan ang mata niya.

I tried to touch him ngunit umiwas siya. Nanginig ang labi ko, “I-I’m sorry, Casthan.” That’s all I can say. Siguro ay masyado lang akong nasaktan kaya nasabi ko iyon.

Tumango siya at lumingon na sa akin, kumunot ang noo niya at nagulat ako nang biglang umangat ang kamay niya at pinunasan ang pisngi ko.

“I’m sorry too, I just miss him that’s why I said those things.” Sa halip na tumahan ay mas lalo lang yatang nagsipagtuluhan ang luha ko. Ito ang mahirap kapag nagmahal ka nang taong may mahal ng iba. Lagi kang masasaktan pero kailangan mong tiisin dahil kasalanan mo rin dahil nahulog ka.

Mas lalo siyang lumapit sa akin at niyakap ako, “Sshhh, stop crying, babe. I’m sorry…” Malambing niyang sinabi sa akin. Kinagat ko ang aking labi at niyakap siya pabalik. Hinayaan ko ang sarili kong tumahan habang dinaramdam ang init ng katawan niya.

Ngumiti ako at pumikit. Sana lagi na lang kaming ganito. Kung pwede lang sana huminto ang oras para lagi kaming magkayakap.

Hinaplos niya ang aking likod, “Do you want pasta? I can cook for you.” Sambit nito. Agad akong humiwalay ng yakap sa kanya at tinignan siya.

“Ipagluluto mo ako?” Nakangiting sinabi ko at parang may mainit na humaplos sa puso ko nang tumango ito.

Tumayo ako at hinila siya. “Let’s go!” Aniko at natawa siya sa reaksyon ko. Sino ba namang hindi matutuwa kung lulutuan ka ng mahal mo?

Pagkababa namin sa kusina ay nakita ko sina Manang at si Claire na kasalukuyang nagpapahinga habang nagku-kwentuhan sa may lamesa.

Nang tumingin sa amin si Manang ay ngumiti ako at lumapit. Sinulyapan ko silang dalawa, “Magandang hapon, Manang. Kumain na po kayo?” Magalang kong tanong. Sinuklian ako nito ng ngiti at tumango tapos ay tumagos ang tingin sa likuran ko. Kay Casthan.

“Magandang hapon din sa inyo, Jaime, Sir Casthan. Gusto niyo po bang ipagluto ko kayo ng meryenda?” Tanong nito at nagbabalak na tumayo.

Agad ko siyang hinawakan sa braso at pinigilan sa pagtayo.

Umiling ako, “Wag na po. Ang totoo po niyan ay magluluto si Casthan.”

Namilog ang mata ng matanda at alam kong natuwa ito, “Talaga?”

“Opo.”

“Aba’y maganda iyan. Gusto mo bang tulungan ka ng aking anak, Sir Casthan?” Tumingin ako kay Claire na kasalukuyang nakatitig sa akin. Kaya nang mahuli ko ang kanyang tingin ay namula na naman ng husto ang mukha nito.

“No need, Manang. I can do it by myself. And please, don’t call me Sir, Casthan na lang po, Manang.” Ani Casthan gamit ang kanyang malamig na boses. Ngumuso ako at sumulyap sa kanya.

Nakita ko na naman ang iritadong mukha nito. Nagtaka ako ngunit hindi na ako nagtanong.

Naalis lang ang tingin ko sa kanya nang maramdaman kong tumayo ang dalawa. Kumunot ang noo ko habang tinitignan silang dalawa.

“Naku, Jaime, C-Casthan. May gagawin pa kasi kami sa may bodega. Mauna na kami.” Hindi pa ako nakakaimik ay umalis na ang mga ito. Nakayuko naman si Claire kaya sinundan ko ito ng tingin.

Bakit kaya laging ganoon si Claire? Para talagang ayaw niya sa akin.

Natigil na lang ako sa pag-iisip nang biglang may pumitik sa noo ko. Ngumuso ako at kunot noong tinignan si Casthan na nakasimangot.

“Stop staring at her. I want your eyes only for me.” Parang wala lang nitong sabi tapos ay tumalikod.

Iniwan akong nakatunganga habang nabibingi na sa lakas ng kabog ng puso ko.

Chapter 18

Broken Hearted

Dumaan ang mga araw at buwan ay mas bumubuti na ang kalagayan ni Casthan. Pakiramdam ko nga ay magaling na siya dahil hindi na siya basta basta nagwawala katulad ng dati.

Siguro ay wag lang siya iti-triggered dahil siguradong sasaktan niya ang sarili katulad ng nangyari noon.

“Jaime?” Umangat ang tingin ko nang may marinig akong magsalita. Nakita ko si Nathan na nakadungaw sa akin at sinisilip ang ginagawa ko.

“What are you doing?” Tanong niya at umupo sa harapan ako. Nandito kasi ako ngayon sa malaking sala ng bahay nila. Iniwan ko muna si Casthan sa kwarto na kasalukuyang natutulog.

“Reports,” Tipid kong sagot at inayos na ito dahil tapos narin naman ako.

Tumango tango ito at nakita ko ang pagsulyap nito sa itaas bago bumaling muli sa akin. “Nasaan nga pala si Casthan?”

“In his room, sleeping. Why?”

Nagkibit-balikat ito at umayos ng upo. “Can you wake him up for me?”

Nangunot ang noo ko, “Bakit?”

“I just need to talk to him,”

“Pwede namang mamaya ’di ba?” Nanlaki ang mata ko sa sinabi ko kaya nakita ko ang ngisi niya. Bakit ko sinabi ’yon?!

Tumikhim ako. “W-Well… I mean-” Naputol ang pagpapaliwanag ko nang makita ko ang pag-iling niya.

“It’s okay, I know you care for him.” Naramdaman ko ang pag-iinit ng mukha ko sa sinabi niya. Oh come on, Jaime!

“But, I just need someone to talked with. I’m broken hearted.” He added and let out a sigh. Natigilan ako at napatitig sa kanya.

Ngayon ko lang napansin ang itsura nito. Sabog ang brown nitong buhok, nangungulumata na mukhang ilang araw na hindi nakatulog ng maayos. There is some stubbles on his face, hindi na yata siya nag-abala pang ayusin ang sarili niya.

Ang lungkot lungkot ng mata niya kaya hindi ko mapigilang magtanong, “Why?”

“Little fight with my girlfriend.”

Namilog ang mata ko, “You have a girlfriend? Yun ba yung pinakita mo sa’kin last time?”

Malungkot siyang tumango. “Yeah,” Aniya tapos ay tumayo. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa makapasok siya kusina.

Bumuntong hininga ako at tumayo. Nagdadalawang isip pa ako kung gigisingin ko so Casthan pero kawawa kasi si Nathan, kailangan niya talaga siguro ng makaka-usap.

Hindi ko na hinintay na makabalik pa si Nathan at umayat na ako sa kwarto ng kambal niya. Dahan dahan kong binuksan ang pinto at inilagay ang dala ko sa may side desk.

Umupo ako sa gilid ng kama at pinagmasdan ang natutulog na si Casthan. Napangiti pa ako dahil may yakap siyang unan at bahagyang naka-awang ang kanyang bibig. Para tuloy siyang bata.

Inangat ko ang kamay ko para haplusin ang buhok niya. Sa ganitong paraan ko kasi siya ginigising. He stirred a bit kaya nagsalita ako.

“Casthan…” Gising ko sa kanya. He moaned and reached for my hand. Naalis ang pagkakahaplos ko sa kaniyang buhok dahil inilipat niya ito sa labi niya.

Binigyan niya nang magaan na halik ang likod ng aking kamay tapos ay dumilat. Uminit ang puso ko at ngumiti sa kanya.

“Sorry for waking you up. Sabi kasi ni Nathan, gisingin kita. Broken hearted ang kambal mo.” Tumawa pa ako sa huli. Ngumiti siya sa akin at nagulat ako ng hilahin niya ako sa kanyang dibdib. Napasubsob ako at nadama ko ang init nito dahil half naked siya.

“5 minutes, babe…” He whispered at me using his hoarse voice. Nag-init ang pisngi at hinayaan lang siya sa gusto niyang gawin.

Pinakinggan ko ang tibok ng puso niya. Malakas at mabilis. Napangiti ako dahil parehas lang kami ng nararamdaman. Pero siguro, nadadala lang ako sa imahinasyon ko dahil malayo na ako ang dahilan ’non.

Umalis na ako sa pagkakasubsob sa kanya at umayos ng upo. Narinig ko pa ang reklamo niya at hihilahin pa sana ako ngunit agad ako umiwas.

Tinaliman ako nito ng tingin ngunit umiling lang ako sa kanya. “5 minutes is done, bumaba ka na ’don. Kawawa naman ang kakambal mo.” Marahas siyang humugot ng hininga at umirap sa akin.

Umupo siya sa kama at hinagod pataas ang buhok. Halata ang pagka-iritable niya. “Damn that Nathan.” Aniya pa tapos ay tumingin sa akin.

“Tie my hair, babe.” Utos niya sa akin kaya tumaas ang kilay ko.

“Wala kang kamay?” Masungit kong tanong kaya ngumuso ito at sinamaan ako ng tingin.

“Then I will not go downstairs.” Tapos ay humiga ulit ang loko! Nagtalukbong pa ng kumot. Kalalaking tao, ang pabebe!

“Fine! Tumayo ka na nga diyan!” Sigaw ko habang hinihila ang kumot.

“No. I changed my mind. I’ll just go back to sleep.”

“Isa, Casthaniel! Wag mo akong inisin kung hindi ay matutulog ako sa kabilang kwarto!” Pananakot ko sa kanya. Hindi naman ako nagkamali dahil agad itong bumalikwas ng bangon at sinamaan ako ng tingin.

“Really, Jaime?” He said in sarcasm voice. Napatawa ako ng mahina at tumapat sa kanya. Nakaupo kaso siya sa paanan ng kama.

Agad kong hinawakan ang buhok niya at sinuklay gamit ang kamay. Ang haba na talaga ng buhok niya.

I heard him tsk-ed and then suddenly wrapped his arms around my waist and bury his face on my stomach.

Napatigil ako sa ginagawa at napadungaw sa kanya. “Casthan?”

“I’m still sleepy, babe…” I heard him said.

“Pwede ka namang matulog ulit mamaya. Kawawa naman kasi si Nathan, gusto niya ng makaka-usap.”

“Tsk. That sonofabitch.” He hissed. Namilog ang mata ko at hinampas ang balikat niya.

“Your mouth, Casthan!” Saway ko sa kanya. Tumingala siya sa akin at sumimangot.

“What?”

“Stop cursing, masakit sa tenga.”

“Arte, kala mo babae.” Nagulat ako sa sinabi niya at umusok ang ilong sa inis. Natawa siya sa reaksyon ko habang ako naman ay pilit siyang inihihiwalay sa akin.

“Nakakainis ka!” Sigaw ko at pinaghahampas siya.

Babae lang ba ang may karapatan na umarte? Anong magagawa ko, ’e masakit nga sa tenga ang pagmumura niya?!

Napatigil lang ako nang biglang bumukas ang pinto. Nabungaran ko ang malaking ngisi ni Nathan habang tinitignan kami.

“Kaya naman pala…” Makahulugan niyang sinabi. Nanlaki ang mata ko at nag-init ang mukha sa sobrang hiya.

Naabutan kami ni Nathan sa ganitong sitwasyon! Ang nakakahiya pa ay ayaw parin akong pakawalan ni Casthan mula sa pagkakayakap!

“Hey, brother! Go downstairs, drink with me.” Anito at isinara na ang pinto.

Drink with me? Don’t tell me, mag-iinuman sila? Sira na ba utak ni Nathan?

Humiwalay na si Casthan sa akin kaya umatras na ako. Tumayo ito at napatingala ako sa kanya, ngumisi ito sa akin at pinatakan ako ng halik sa labi.

“Casthan!” Gulat kong tawag sa kanya. Ang bilis tuloy nang tibok ng puso ko!

Tumawa lang siya at dumiretso sa banyo. Napairap na lang ako sa kalandian niya na gusto ko din naman.

Lumabas na ako ng kwarto at bumabang muli. Nakita ko si Nathan sa may counter ng kusina at may hawak na baso ng alak habang nakatulala.

Tumikhim ako kaya napatingin siya sa akin. Ayan na naman ang ngisi niya.

“Kayo na pala, hindi mo man lang sinabi sa akin.”

“Ewan ko sa ’yo, Nathan.” Umirap ako. “Bakit mo nga pala paiinumin si Casthan?” Tanong ko.

Lalong lumawak ang ngisi niya. “Don’t change the topic, Jaime. I know what’s happening between the two of you.”

“Buti pa ikaw alam mo, ako hindi ’e.” Sarkastikong sinabi ko na tinawanan lamang niya.

“I never thought that you’re a joker, Jaime. Ganyan ba ang naging epekto ng kapatid ko sayo?”

Umiling na lang ako sa kanya, “Ewan ko sayo.” Nakarinig ako ng yabag kaya napalingon ako sa likuran ko. Nakita ko si Casthan na nakakunot ang noo habang naglalakad palapit sa amin.

Agad niya akong hinapit sa bewang na ikinagulat ko. Anong ginagawa niya?

“Why are you talking with him, babe?” Tanong pa ng abnormal na si Casthan. Parang gusto ko na yatang tumakbo at magtago dahil mukhang wala na akong maihaharap kay Nathan.

Narinig ko ang tawa ni Nathan. “Relax, twinny! I will not steal Jaime from you.”

“Shut up! And stop calling me twinny!” Napapikit ako sa sigaw ni Casthan. Para talaga siyang nakalunok ng microphone.

“Yeah, yeah, whatever. Join me here, lalasingin kita.” Wika naman ni Nathan na nagpakunot ng noo ko.

“Hindi pa siya pwedeng mag-inom, Nathan.” Hindi ko mapigilan ang sarili na magsalita.

Ngumisi siya sa akin at umiling, “Oh, don’t worry, Jaime. Trust me, pwede na siya. I’m his doctor kaya alam ko ’yon.”

Hindi ako nakaimik at tiningala si Casthan sa aking tabi. “It’s alright, babe. Hindi naman ako magpapakalasing masyado. Umakyat kana sa kwarto, ikaw ang hindi pwedeng uminom.”

Tumaas ang kilay ko sa sinabi niya, “And why is that?”

“Because I said so. Go upstairs and sleep. I know that you’re tired. Don’t worry about me, I can handle myself.” Hinalikan niya pa ako sa noo.

Tinulak ko na siya pahiwalay sa akin nang marinig ko ang parang tangang hiyaw ni Nathan. Umirap ako sa kanilang dalawa. “Bahala na nga kayo. Pag kayo bumagsak diyan, hindi ko kayo tutulungan!” Ani ko at tumalikod. Narinig ko pa ang tawanan nila habang ako ay nagpupuyos na sa galit.

Nag-aalala lang naman ako kay Casthan pero parang gusto niya talagang uminom. Bahala siya! Matutulog na lang ako.

Chapter 19

Medyo SPG.

Drunk

Nagising ako nang makarinig ako ng kalabog. Masakit man sa ulo ay pinilit kong umupo sa kama at kinusot kusot ang mata ko para makita ng malinaw ang oras.

Nanlaki ang mata ko sa nakita, it’s already 3am!

Nagsimula akong kabahan dahil wala si Casthan sa tabu ko. Tumayo ako at mabilis na naglakad palabas ng kwarto.

Ngunit natigilan ako at napasinghap nang makita ko si Casthan na halos gumagapang na paakyat ng hagdan!

He looks like a mess! A beautiful mess!

Napailing ako sa inisip. Pati ba naman sa ganitong kalagayan ay humahanga parin ako?

Agad akong lumapit sa kanya at hinawakan siya. Unfocus ang mata nito nang tumingala sa akin, kumunot ang noo nito at tila kinikilala kung sino ako.

Ilang segundo pa ay bumilog ang mata nito at kumurba ang labi para sa isang malaking ngisi.

“Jaime!” Sigaw pa nito tapos ay biglang dumiretso nang tayo ngunit bago pa ako nito mahawakan ay nabuwal ito.

Agad akong kumilos para masalo siya. Sa laki niyang tao ay halos hindi ko makaya. Muntik pa kaming matumba!

At ito namang si Casthan tumawa lang tapos ay sumubsob sa leeg ko. Paulit ulit niya pang tinatawag ang pangalan ko.

Umiling ako. Hindi ko tuloy alam kung matatawa o maiinis ako sa ginagawa ni Casthan.

His drunk state is too far than the Casthan I know. Para siyang bata! Parang naka-drugs!

Nang maka-pasok kami sa kwarto ay agad ko siyang idineretso sa banyo. His smell is so awful!

“J-Jaime… where are we going? A-Are you ’gonna rape me?” Tanong niya tapos ay tumawa. Kumunot ang noo ko. Rape? ’E siya nga yung kanina pa pinapapak ang leeg ko!

Pinigilan ko ang pagsinghal sa kanya at tinapat siya sa dutsa. He groaned so loud when I turn it on.

Ayaw ko man ay nasama ako sa pagkabasa dahil ayaw niyang pakawalan ang katawan ko. Talagang sinadya niyang mabasa ako.

“Casthan! Umayos ka nga!” Iritadong suway ko dahil ang kulit kulit niya, baka mamaya pa ay madulas kaming dalawa dito.

Humagikhik siya at hinaplos ang mukha ko, “What?” Hinampas ko ang kamay niya paalis at sinamaan siya ng tingin. Inabot ko ang hem ng damit niya at sinubukang ihubad.

“Casthan, itaas mo nga ’yang kamay mo!” Utos ko. Pumikit ito at sinunod ang sinabi ko. Hindi pa nakatakas sa tenga ko ang bulong niya.

“Be gentle, Jaime…” Ngali ngali ko siyang batukan pero nagpigil ako. Nang mahubad ko ang damit niya ay tiningala ko siya. Hanggang ngayon ay nakapikit parin at may ngiti sa labi na parang may na-iimagine.

Tinapik ko ang pisngi niya para mapamulat siya. “Take off your pajama, Casthan. Pag hindi mo tinanggal ’yan, magagalit ako.”

Ngumisi siya sa akin, “Fine, babe… Fine…” Tinignan ko lang siyang maghubad sa harapan ko, bahagya ko pa siyang inalalayan dahil parang natutumba na siya.

Kinuha ko ang shampoo at bath soap niya. Pagkaharap ko ay halos mapasigaw ako dahil nakabungad na sa akin ang pagkalakaki niya!

Sabi ko pajama lang ang tanggalin! Bakit sinama ang underwear?

Napahilamos ako sa mukha dahil problemadong problemado na ako kay Casthan. Sinusumpa ko, ito na ang huling beses na makikita ko si Casthan na lasing.

“Babe…” Malambing niyang sinabi sa akin at napasinghap ako ng haplusin niya ang braso ko. Bolta-boltaheng kuryente ang nararamdaman ko sa haplos niya. Fuck this shit! I’m affected by his touch!

Bahagya akong lumayo sa kanya at naramdaman ko na ang lamig ng tiles sa likod ko. Ngumisi siya sa reaksyon ko at naghahalo-halo ang emosyon niya sa mata.

The amusement… the desire… the lust…

Halos manginig ako sa nakita ’don. Pumikit ako ng mariin at umisip ng mga bagay para itigil ang kahibangang nasa isip ko.

Sinubukan niya akong hawakan ngunit nagsalita ako. “E-Enough, Casthan. Papaliguan kita. Baka magkasakit pa tayo pag nagtagal tayo dito.”

“Hmmm… okay…” Aniya at kinuha ang kamay kong may sabon tapos inilapat sa dibdib niya. “Bath me, babe…” Hindi ko alam pero parang naging ungol sa tenga ko ang boses niya. Parang sinilaban ang katawan ko nang mahawakan ang mainit niyang dibdib.

Bakit sa halip na giniginaw ako dahil kanina pa ako basang basa sa tapat ng dutsa ay mas lalo lamang na nag-init ako?

Pinigil ko ang pagtitimpi sa sarili at dahan dahang igalaw ang kamay kong nakadapo sa dibdib niya. Parang unti unti akong sinusunog lalo na ng parang umuungol siya!

He’s teasing me! And damn, it’s effective!

“Ikaw na ang magsabon sa sarili mo, Casthan! I quit!” Iritado kong sinabi at padabog na ibinigay sa kanya ang sabon.

Iniwan ko siya sa ilalim ng dutsa at hinubad at mga damit ko. Nagtira lang ako ng boxer at ipinulupot ang tuwalya sa katawan ko. Sa ibang banyo ko na lang itutuloy ang pagligo ko. Bahala na si Casthan.

Dire-diretso akong lumabas at hindi na pinansin ang pagtawag niya. Lumabas ako ng kwarto at napagdesisyunan na sa banyo na lang sa baba ako maliligo.

Nakita ko pa ang mga kalat nila at ang nakabuyangyang na si Nathan sa couch. Napa-iling ako at hinayaan na siya.

Binilisan ko na lang ang pagligo dahil hindi ko parin maiwasan ang mag-isip kung ano pwede niyang gawin sa taas. Pero hindi ko matiis ang kalat nila na nadaanan ko kaya nilinis ko muna ito.

Hindi ko na pinansin na nakatuwalya lamang ako dahil tulog naman si Nathan. Pagkatapos ay umakyat ako at dire-diretsong pumasok sa kwarto.

Natigilan lang ako ng makita si Casthan na naka-upo sa gilid ng kama habang naka-tuwalya lang sa may bewang.

Napalunok ako ng lumipat ang tingin nito sa akin at hinagod nang mainit na titig ang katawan ko pababa. Parang may lumalabas na kuryente sa mata niya dahil ’ganon ang nararamdaman ko ngayon.

His eyes darken in lust and his jaw clenched like he’s controlling something. Pansin kong hindi narin siya gaanong kalasing. Siguro ay dahil sa paliligo.

“Lock the door,” Utos niya na ikinatulos ko sa kinatatayuan ko.

Para akong nabingi. “H-Huh?”

“I said lock the door, Jaime.” Buong buo ang boses niya at nakakakaba. Lumunok ako ng malalim at sinunod ang utos niya.

Pinanuod ko ang kamay niyang iminuwestra ang kandungan niya. “Sit on my lap. Now.”

Hindi ko alam kung ilang beses na akong lumulunok pati na yata dila ko ay nalunok ko dahil wala akong mahanap na salita.

Nanginginig ang aking binti at tila mabubuwal habang naglalakad palapit sa kanya. “B-Bakit?” Kabadong tanong ko nang makalapit sa kanya. Tumingala ito sa akin at tinaliman ako ng tingin.

“You can’t really just follow me, huh?” Bago pa ako maka-alma ay hinapit nito ang katawan ko at napaupo ako sa lap niya.

Suminghap ako at sinubukan siyang itulak. “C-Casthan… what are you doing?”

Hinawakan nito nang madiin ang aking dalawang kamay at tinitigan ako ng matiim. Halos manginig ako sa tingin niya na parang kakainin ako ng buo.

“I want you, Jaime. You’re mine.” Hindi na ako nakapag-salita nang sinibasib ako nito ng halik!

Nanghina ang buong pagkatao ko! Mas lalo niya akong idiniin sa kanya at hinawakan ang batok ko.

Palalim na palalim ang ang halik niya at kumawala na ang ungol sa bibig ko. Napabuka ang bibig ko and he took the chance to enter his tounge on my mouth! Ginalugad niya ang bibig ko. Sa halip na pandidiri ang naramdaman ay lalong nag-init ang katawan ko!

Yumakap ako sa kanya at gumanti ng halik. I start to grind above him. Damn, ayaw ko nang magpigil. I want him too!

“Fuck, “ I heard him moaned. Napatingala ako nang bumaba ang halik niya sa leeg ko. Kiliti at sarap ang aking naramdaman habang dinadama ang basa niyang halik. Paikot ikot ang dila niya at sinipsip ang pulso doon. Lalong lumakas ang ungol ko.

I swear! I’ve never been this turn on before! Si Casthan lang ang nakakagawa sa akin nito!

Tumigil siya na ikinataka ko. Tinignan ko siya at nakita ko ang pag-ngisi niya at nagulat ako nang ibagsak niya ako pahiga sa kama!

Agad niya akong dinaganan at ako naman ay mapungay ang mata habang tinitignan siya. Muli niya akong hinalikan sa labi.

“Fuck, you’re mine, Jaime. You’re only mine.” Gigil na gigil siya sa labi ko habang sinasabi niya iyon.

Ang kanina pang abnormal na tibok ng puso ko ay mas lalo pang bumilis. Binalot nang tuwa ito. Sige lang, Casthan. Angkinin mo lang ako dahil una palang na pagkakita ko sa ’yo ay nabihag mo na ako.

Bumaba ang halik niya sa balikat ko, pataas muli sa tenga ko. Napatagilid pa ang aking mukha dahil sa kiliting nadama.

“Oh shit!” Lumakas ang ungol ko at napaliyad ang katawan nang pagtuunan niya naman ng pansin ang tuktok ng malapad na dibdib ko.

Umakyat ang kuryente mula sa daliri ng paa ko, pataas sa hibla ng buhok at nagsitayuan ang balahibo ko sa ginawa niya.

His tounge playing with it, then he will suck it hard. Ganoon din ang ginawa niya sa kabila.

Ayan pa lang ang ginagawa niya ay nagkakaganito na ako paano kaya kung mas malala na? Baka mabaliw na ako!

Chapter 20

SPG

I love you

Pabaling baling ang ulo ko at hindi ko na alam kung saan ako kakapit. Dinungaw ko siya gamit ang mapupungay na mata at nakita kong pinapanuod niya ang reaksyon ko.

Ngumisi siya sa akin at napasinghap ako nang marahas niyang tanggaling ang towel na nakabalot sa akin.

Uminit ng husto ang mukha ko dahil lantaran niyang nakikita ang hubad kong katawan. Lalo na nang bumaba ang tingin niya sa matigas kong pagkalalaki.

Sinubukan ko itong takpan gamit ang kamay ngunit hindi niya hinayaang mangyari ’yon. Bagkus siya ang humawak dito!

Nanlaki ang mata ko kasabay nang pag-iigting ng init sa katawan ko. Kumawala ang malakas na ungol sa akin nang magsimula siyang laruin iyon.

“Ohhh…” I moaned as I clutched the bed sheet. Para na itong mapupunit sa pagkaka-kapit ko.

Ang init at laki ng kanyang kamay habang naglalaro sa ibaba ko ay nagpapaliyad sa akin ng todo. Kinagat ko ang labi para pigilan ang ungol.

Masyado akong mahina para sa mga ito! I’m like a prey who’s willing to eaten by his predator.

Naramdaman ko ang pagbaba niya pa kaya sinilip ko siya, nanlaki ang mata ko nang makitang nakatapat na ang kanyang mukha doon!

“I want to taste you…” His voice was thick, full of lust. Umiling-iling ako dahil ayaw kong gawin niya ito. Umangat ang kamay ko upang pigilan siya ngunit bago pa dumapo iyon ay naramdaman ko na ang init ng labi niya sa tuktok nito!

“Ahhhh!!!” Muli akong nanghina! Para na akong nagbe-bending sa pagliyad ko. Tumingala ako at napasabunot sa sariling buhok.

“Hmmm… Ahhhh….” Sunod sunod ang aking malalakas na ungol. My mind was blank because of too much pleasure.

My toes curls as the electricity runs through my body. Kahit naka-aircon ay pinagpapawisan ako!

Ang mainit niyang bibig ay sumisipsip doon habang ang kanyang kamay ay patuloy sa pagtaas-baba.

Pumikit ako ng mariin at kinagat ang pang-ibabang labi nang maramdaman ko ang paninigas ng puson ko.

“Casthan… I…” Hindi ko matuloy tuloy ang sinasabi ko dahil sa kanyang ginagawa. Alam niya yata ang gusto kong sabihin kaya mas binilisan niya!

My eyes turned white as the wave of pleasure runs through my body. Oh my god!

Nanginig ng husto ang katawan ko sa rurok na aking narating. Nang makalma ang sarili ay napatingin ako sa kanya.

Nakita ko siyang nakatitig sa akin at parang amuse na amuse sa naging reaksyon. Uminit ang aking mukha at nag-iwas ng tingin.

I heard him chuckled and I felt him leaned on me. Hinawakan niya ang baba ko at pinaharap sa kanya. Nagkatitigan kami. Napalunok pa ako sa init ng titig niya.

“I’m not done yet, babe…” Masuyo niyang sinabi. Hindi ako umimik at lumunok muli.

Pumikit ako nang maramdaman ang labi niya sa akin. Dahan-dahan ang kanyang halik na unti-unting nagiging agresibo.

Ang natupok na init kanina ay unti-unting umapoy. It’s like his kisses is my aphrodisiac. Na parang sinusunog ng buhay ang katawan ko.

Naramdaman ko ang kanyang kamay na muling bumaba sa pagkalalaki ko. Napamulat ako ng mata at umawang ang bibig. Habang unti-unti bumibilis ang hininga ko.

Wala na pala ang towel niya. His love muscle is standing proud infront of my eyes. Kahit nasulyapan ko na ito dati ay hindi ko parin mapigilan ang mapasinghap sa sobrang laki nito!

I saw his hands playing with my cum. And then I felt him putting it on my anus. Nagtaka ako at napatingin sa kanya.

“Casthan?” I called his name. Hindi niya ako pinansin at napanganga ako nang dahan dahanin niyang ipasok ang isang daliri niya.

Napahawak ako nang mahigpit sa braso niya at napapikit ng mariin. “Uhhh~~!” Ungol ko nang gumalaw ito.

Labas pasok ang movement nito. My toes curled because of the pain and the pleasure. Lalo na nang dagdagan niya pa ng isang daliri iyon.

Sa laki at haba ba naman ng daliri niya ay sinong hindi mamimilipit?

“You’re ready,” Napamulat lang ako nang marinig ang boses niya. Muling uminit ang mukha ko nang itaas niya ang dalawang daliri na kanina’y nakapasok sa akin at ngayon ay basang basa.

Umayos ito ng pwest at kinuha ang binti ko para ipa-ikot sa bewang niya. Alam ko na ang balak niyang gawin kaya hindi ko maiwasang matakot.

“Casthan… baka masakit…” Nag-aalala kong tanong.

He smiled at me and leaned down his face just to give me a swift kiss. Hinaplos niya ang mukha ko, “I’ll be gentle, babe. I won’t hurt you.” Malambing niyang sinabi. Wala akong magawa kundi ang tumango.

Hinanda ko na ang sarili at kumapit sa bed sheet. Hinawakan nito ang bewang ko at naramdaman ko ang kanyang matigas na pagkalalaki sa bungad ng butas ko.

Kasabay nang dahan dahan niyang pagpasok ay ang pag ngiwi ko. Tinignan ko ang mukha niya. His pleasure face gave me a satisfaction.

Hindi ko napigilan ang takas na luha nang makapasok siya ng buo sa akin. Shit! Sobrang hapdi at ang sakit! Parang hinahati ang katawan ko sa ginawa niya.

“Hmm… fuck, you’re so tight… Hmmm…” His moan gave me chills. Ang hot hot niyang umungol!

Gusto kong muling marinig iyon kaya kahit masakit at gumalaw ako. Nagulat siya at pinirmi ang katawan ko.

“No, Jaime. I will take you slow…” Aniya at dahan dahan nang gumalaw. Hindi ko na ma-imagine ang mukha ko sa sobrang pag-ngiwi.

“B-Bakit kasi ang laki mo?” I asked him while wincing in pain. I heard him chuckled.

“I’m XL, babe. Don’t worry, sa una lang masakit, mamaya ay sisiguraduhin kong isisigaw mo ang pangalan ko. And you will ask for more,” Pilyo niyang sinabi at mas bumilis ang galaw.

I moaned louder and hug him closer. He hissed when I unconsiously scratched his back.

I bit my lower lip and whispered, “S-Sorry…”

“It’s alright, you can scratched me more,” Aniya at yumuko para sakupin ang labi ko tapos ay naging marahas na ang galaw niya.

“A-Ah!” Ungol ko nang dahil ’don. “C-Casthan, s-slow down- ohhh shit! Ugh!” Hindi ko na natapos ang salita ko dahil sa mabilis, malakas at marahas na pagtulak ng katawan niya sa akin. The bed is rocking with us too!

Naririnig ko ang pagbabanggaan ng katawanan namin na lalong lamang nagbigay ng init sa paligid. Ang sakit at hapdi ay unti-unting naalis at napapalitan ng kung anong pakiramdam.

“C-Casthan… hmmm…” I moaned when he goes deeper. Parang mas lalo siyang lumalaki sa loob ko!

“Oh f-fuck, Casthan! Ahhh!” Tumirik ang mata ko at namilipit ng sobra sa ilalim niya nang may tamaan siya sa loob ko at lumakas ang kuryente sa katawan ko.

Fuck shit! Napapamura ako sa sarap! Ano ’yong pakiramdam na ’yon?

Ang kaninang mabilis ay ngayon ay mas naging mabilis pa! Para siyang may hinahabol kung umulos.

Pinagmasdan ko ang kanina pang namumula na buong mukha niya pababa sa leeg niya na kasalukuyang pawis na pawis. Ganoon din sa akin.

Nakakunot ang noo nito at kagat-kagat ng madiin ang labi. I saw his eyes rolled back then he groaned, “Fuck, I’m coming! Ugh!” Napasinghap ako nang lalo siyang bumilis! May mas ibibilis pa pala siya?

Napakapit ako sa kutson dahil parang mawawarak na ang pader na kinadidikitan ng ulunan ng kama ni Casthan!

Naramdaman ko ang muling paninikip ng puson ko at kung ano ang sarap nang namumuo ’don.

“Ugh! Ugh! Ugh!” Ang aming pag-ungol ang tangi lamang na naririnig sa kwarto nito.

Kinabig ko ang kanyang leeg at hinalikan siya ng madiin. Hinalikan niya ako pabalik ngunit natigil din nang parehas kaming mangisay

Naramdaman ko ang mainit na likido sa pang-upo ko at ang pag-agos nito sa legs ko. Ganoon din ang sa akin.

Napaigik pa ako ng bumagsak siya sa katawan ko at niyakap ako. Hindi pa niya inaalis ang pagkalalaki niya sa loob ko!

Hingal na hingal kaming dalawa tapos ay narinig ko siyang nag salita, “That was mind blowing, babe.” Aniya at napangiti ako. Ngunit napangiwi din ng hinugot niya ang kaniya mula sa loob ko.

Muli kong naramdaman ang hapdi, ngunit hindi na masyado.

Kinuha ni Casthan ang kumot ang ipinatong niya sa aming dalawa. Hinalikan ako nito nang madiin sa gilid ng noo.

“Sleep, I clean you up tomorrow.” Malambing niyang sinabi.

“Bakit hindi pa ngayon?”

He groaned and tightened his hug. “I’m deadly tired and sleepy, babe.”

Tinignan ko ang mukha niya at nakita kong nakapikit na siya at unti unti nang kumakalma ang paghinga niya.

“Hmmm… okay. Good night, Casthan… I love you…” I whispered and caressed his face.

“I love you too, Caius… don’t leave me…” I froze.

Chapter 21

Break down

Buong gabi akong tahimik na umiiyak sa tabi niya dahil sa nangyari ngunit mas pinili kong kalimutan ang nangyari kinabukasan.

Ayokong isumbat sa kanya iyon dahil wala naman akong karapatan kahit na minsan ay gustong gusto ko nang ipagsigawan na nasasaktan ako at kung bakit napaka-manhid niya!

I expected this, pero bakit naman sobrang sakit? Ang hirap mahalin ni Casthan. Paano ko siya matutulungan na makawala sa nakaraan kung siya mismo ang nagkukulong sa sarili niya doon?

Ang sarap sumuko at iwan na lang siya. Babalik na lang ako sa hospital kaysa ang paulit-ulit na nasasaktan dito. Pero ayokong maging duwag, ayokong maging makasarili. Nangako ako sa sarili, kay Casthan at gayundin kay Nathan.

Naalala ko noon ang sinabi ko kay Casthan na tutulungan ko siyang hanapin si Caius. Pero hanggang ngayon ay wala akong ginagawang aksyon, at wala akong balak.

Baka tuluyan na akong sumuko pag ganoon. Na iimagine ko pa lang na magkasama sila ay parang pinapatay ako sa sakit. Yung saya sa mukha ni Casthan na kahit kailan ay hindi ako ang magiging dahilan.

Umiling ako sa sarili, si Casthan ang dahilan kung bakit nagda-drama ako ngayon.

Humugot ako nang malalim na hininga at pinunasan ang takas na luha. I glanced at his wall clock, it’s already 1 in the afternoon. Wala pa pala sa dalawang oras ang tulog ko.

Kahit na naka-aircon kami ay damang dama ko parin ang init ng katawan ni Casthan na kasalukuyang nakayakap sa likuran ko.

Napangiti ako ng mapait. Ako ang katabi niya ngunit nasisigurado kong si Caius ang hinihiling niyang kasama ngayon.

Ang bitter ko. Masyado akong nagseselos kay Caius kahit wala naman siyang ginawang masama sa akin. Nang makilala ko si Casthan ay dumami rin ang insecurities ko sa buhay.

“Jaime…” I heard him whispered my name using his hoarse voice. Ngunit sa halip na mapangiti ay mas nasasaktan lamang ako.

Mabuti at alam niyang ako ang katabi niya?

“Are you awake?” Tanong niya pa. Hindi ako sumagot at nanatiling pipi.

The bed moved at naramdaman ko ang pag-alis ng yakap niya sa akin. Akala ko ay tatayo na siya at pupuntang banyo ngunit nagulat ako nang iniharap niya ako sa kanya.

Nakatungkod ang siko nito sa ulunan ko at naka-kunot ang noo nang makita ko ang kanyang mukha.

“Why are you not answering? Are you mad at me, babe?” Lumambing ang boses niya sa dulo. Nanginig ang labi ko dahil mukhang maiiyak na naman ako at sa harapan niya pa.

Hindi ako sumagot at tinignan lang ang reaksyon niya. Lalong kumunot ang noo nito at palipat lipat ang tingin sa aking mata.

“Did you cry?” Galit nitong sabi. At hindi ko alam kung bakit nagagalit siya.

“Did I made you cry? Is it about last night? Masyado ba akong naging mabilis? N-Nasaktan ba kita kagabi?” Sunod sunod na tanong niya at bahagya pang pumiyok sa huli. Tuluyan nang tumulo ang aking mga luha. Tinakpan ko ang aking mukha dahil nakakahiya na nag-break down ako sa harap niya.

“Shit!” I heard him cursed then suddenly embraced me. Mas lalo lang yata akong naiyak sa ginawa niya.

Naramdaman ko ang paghaplos nito sa aking buhok, dahan dahan at nanunuyo. “What’s the problem, babe? Answer me, please… I’m worried…” Aniya sa malambing na tono.

Umiling lang ako pinilit na patigilin ang luha. Pinunasan ko ito at inalis ang pagkakatakip ng mukha ko. Nasalubong ko ang kanyang mata na may pag-aalala.

Napapikit pa ako nang punasan nito ang pisngi ko tapos ay binigyan ako nang halik sa noo. It warmed my heart.

“I’m sorry, babe… Please, forgive me. I can’t bear to see you crying. It hurts, babe…” Aniya at mapungay na mata na tumingin sa akin.

Gusto kong ngumiti dahil sa sinabi niya. Ngunit dahil sa nangyari kagabi ay nagkaroon na ako nang pagdududa. Nasasaktan siya dahil sa pagluha ko? No, alam kong nasasaktan siya dahil ang nasa utak niya ay umiiyak na si Caius at hindi ako.

I forced a smile, kahit masakit na ay ngingiti pa rin ako. “It’s alright, I-I’m alright, Casthan. Wala kang kasalanan, ginusto ko din ang nangyari sa atin.”

“Then why are you crying?”

“I’m just happy, it’s my tears of joy.” Lumiwanag na ang mukha niya at napangiti na. Nagnakaw ito ng halik sa aking labi at nagulat ako nang buhatin ako nito.

“Casthan?” Nagtatakang tanong ko habang mahigpit na nakakapit sa kanya sa takot na baka ako’y mahulog.

He smiles at me that make my heart flips, “Let’s clean up ourselves. I bet you’re hungry.” Ngumuso ako at tumango. Natawa lamang siya at pumasok na kami sa banyo.

PAGKATAPOS mag-ayos sa sarili ay sabay kaming bumaba ni Casthan. Ang mata ko’y nag-iikot dahil baka may makakita sa amin ni Casthan na magkahawak ang kamay.

Oo, hinawakan niya ang kamay ko at ayaw niyang bitawan kahit pilit kong inaalis ito. Ang sama pa nang tingin niya sa akin.

Pagkababa namin ng hagdan ay nakasalubong na namin ang mata ni Nathan na nakatutok sa aming kamay. Taas-baba ang kilay nito ay may mapang-asar na ngisi sa labi. Akala mo hindi broken-hearted kagabi.

“Wow, holding hands while walking down the stairs.” Aniya. Nalukot ang mukha ko. Ang corny niya ’ha. Last niya na ’yan.

“Shut the fuck up, Nathan.” Iritadong saad ni Casthan. Pinisil ko ang kamay niya kaya napabaling siya sa akin.

“Don’t curse,” Pagbabawal ko. His face soften at nagulat ako nang kinintalan ako nito ng halik sa labi.

I heard Nathan’s yell and teasing us. Nahampas ko si Casthan at itinago ang sarili sa malapad niyang likod dahil sa hiya.

What the fudge? May mas ikakahiya pa ba ang araw na ’to?

Casthan chuckled at hinila ako paalis sa likod niya. Inalis niya ang pagkakahawak sa akin at hinapit ako sa bewang. Lalong lumakas ang hiyaw ni Nathan.

“Are you gay, Nathan? Stop yelling!” Sigaw ni Casthan.

“Hey! I’m just cheering for you guys! What’s wrong with that?”

“The wrong is when you’re yelling like a bitch.”

“Whatever, twinny! Kumain na kayo! Masyado yata kayong napagod kagabi kaya tinanghali kayo nang gising!” Ramdam na ramdam ko ang pag-iinit ng mukha. Nakakainis ’tong si Nathan! Napaka-ingay! Hindi niya ba alam na hindi lang kaming tatlo ang tao sa bahay na ito. Nananadya yata.

Bahagyang yumuko sa akin si Casthan para bumulong sa tenga ko. “Don’t mind him, babe.” Aniya at napasinghap ako nang kagatin nito ang tuktok ng tenga ko. Nakaramdam ako ng kuryente na dumaloy sa buong katawan ko.

“Yuck! Don’t tell me, magli-live porn kayo sa harapan ko? Pero sige, ayos lang. Gawa kayo ng maraming pamangkin. Good luck, guys, stay strong.” Ani nang abnormal na si Nathan.

“Fuck you!” Hindi na yata nakapagtimpi si Nathan kaya binatukan niya ang kapatid nang madaanan namin. Ayaw ko man ay natawa ako. That’s was funny! At deserve ni Nathan ’yon, kanina ko pa gusto gawin sa kanya ’yon ’e.

Si Casthan naman ay humalik sa noo ko, “Sorry for cursing, babe.” Tumango ako at namangha sa ginawa niya. Lalo lang yata akong nahuhulog.

Pagkapasok namin sa kusina ay nakita namin si Manang at ang anak niya, si Claire. Ayan na naman ang reaksyon ni Claire tuwing nakikita ako, ang pula pula nang mukha niya at hindi makatingin sa amin ng diretso. Bakit kaya?

Napasulyap ako sa katabi ko at nakita ko ang madilim nitong mukha habang masamang nakatingin kay Claire. Namilog ang mata ko at hinampas siya.

Iritado siyang bumaling sa akin, “What?”

“Anong what? Tigilan mo nga ’yang si Claire, kawawa naman yung bata.”

Umirap siya, “Why are you worried about her? Gusto mo ba siya?”

Napanganga ako sa turan niya, “Seriously, Casthan? Bakit ang seloso mo?” Bigla akong natahimik nang sumeryoso ang mukha nito at ilapit ang mukha sa akin.

“Because, you’re only mine, babe. So, stop looking at her!” Ani nito at nagulat ako nang bigla ako nitong halikan ng madiin sa labi!

Natigil lang nang biglang nakarinig kami ng tunog na nabasag. Sabay kaming napatingin sa pwesto nila Manang at nakita ki si Claire na naka-awang ang bibig at namumutla.

“Jusko namang batang ’to! Hindi nag-iingat! Lumabas ka nga ng kusina at nakakahiya kay Sir Casthan!” Sigaw ni Manang habang inaayos ang kalat. Agad namang tumakbo si Claire at nilagpasan kami.

I heard Casthan chuckled, “Serves her right. What’s mine is only mine.” Sa halip na matuwa at kiligin sa sinabi niya ay nainis ako. Umalis ako sa pagkaka-akbay niya at sinapak siya. “What was that for?” Gulat niyang sinabi.

“Ang sama mo.” Galit kong sinabi at tinalikuran siya para pumunta kay Manang.

“Tulungan ko na po kayo, Manang.”

“Ay naku, maraming salamat, iho. Pagpasenyahan niyo sa ang kalampahan ng anak ko.”

“It’s alright, Manang.” Nakagat ko ang labi ko ng marinig ko sa likuran si Casthan. Hinawakan nito ang braso ko para pigilan sa pagkuha ng bubog.

“Stop it, Jaime. You might get hurt.” Hindi ako nakinig at sinubukang alisin ang pagkakahawak niya. Dahil sa ginawa ko ay nagkatotoo ang sinabi ni Casthan. Napapikit ako sa hapdi at narinig ko ang sigaw ni Casthan.

“That what I’m talking about!” Galit niyang sigaw at hinila ako para paupuin sa counter.

“Casthan, ang oa mo. Daplis lang ’to.” Saad ko sa kaniya.

He glared at me, “Daplis man o hindi, nasugatan ka pa rin. And I hate it,” Malamig niyang sinabi at napasinghap ako nang isubo niya ang index finger ko na kasalukuyang dumudugo.

“Casthan!” I shouted. Nakiliti ang aking buong katawan dahil sa pagsipsip niya.

“What the fuck, Casthan?” Hindi ko mapigilan ang mag mura dahil sa unahan lang naman ang sugat ko, bakit isinusubo niya na ang buong daliri ko? Dinidilaan niya pa habang nang-aakit na nakatingin sa akin.

Chapter 22

Day off

It’s my day off today, at kailangan kong umuwi sa bahay para kamustahin sina Inay at Butchoy. Kaso hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag kay Casthan.

Baka mag-away ulit kami katulad ng nangyayari parati tuwing day off ko at kailangan kong umuwi sa bahay.

Hindi ko alam kung matutuwa o maiinis ako sa pagiging selfish niya.

Kasalukuyan akong nasa banyo at nagbibihis na. Si Casthan naman ay natutulog pa rin kaya mas lalo lang yata akong mahihirapan mag-paliwanag.

Ayoko naman kasing ma-badtrip siya sa pag gising niya. Baka lalo lang hindi niya maintindihan ang paliwanag ko.

I let out a heavy sigh and exited the bathroom. Natigilan ako ng makitang gising na pala siya at nakaupo sa kama.

Dumapo ang tingin nito sa akin at iminuwestura ang aking paglapit. Itinigil ko ang pagpupunas sa aking buhok at sumunod sa kanya.

Tumingala siya sa akin at hinapit ako upang mapa-upo sa kandungan niya. I am straddling him now, and I felt something hard down there. Uminit ang pisngi ko. Is that his morning wood?

Ngumiti siya sa akin, “Good morning, babe. How was your sleep?” Aniya sa malambing na tono at hinalikan ako sa pisngi.

“G-Good,” Nauutal kong sinabi. Bumaba ang kanyang labi sa aking leeg at idinampi ang labi doon. I also heard him sniffing. Tumayo ang mga balahibo ko.

“You smell so good, hmm…” He even moaned! Napapikit ako at napahawak sa kanyang balikat. I heard him smirked, then his soft lips on mine.

Napamulat ako ng mata at halos maduling ako sa lapit ng mukha namin. Ito naman ngayon ang nakapikit at dinadama ang paghalik sa labi ko.

Yumakap ako sa kanyang leeg at sinuklian ang kanyang halik. He groaned and deepened his kiss. Ang kanyang kamay ay humahaplos sa aking likod at napasinghap ako ng bumaba ito sa aking pang-upo. He then took his chance to enter his tounge and devoured my mouth.

Unti-unting uminit ang paligid kaya agad akong naging alerto, lalo na nang pinisil niya ang pang-upo ko. Agad akong humiwalay sa kanya.

Nabalot ng pagka-bitin at irita ang mukha niya, “What?”

I bit my lower lip, “S-Sorry, hindi kasi pwede ngayon ’e. I… I need to go home…” Humina ang aking boses sa huling binanggit ang salita.

Narinig ko ang bayolente niyang pagsinghap at kahit hindi ko tignan ay nararamdaman kong galit na naman siya.

Sinubukan ko siyang silipin at nakita kong madilim ang mukha nito at nagtatagis ang bagang.

“No. I won’t let you.” Aniya sa matigas na boses. Bumagsak ang aking balikat sa pagkabigo.

“But I need to go home, Casthan.” Maliit ang aking boses at nakikiusap.

“And I need you, so, it’s still no.” Hindi pa rin nagbabago ang tono niya.

Umiling ako at tumitig sa mata niya. I’m trying hard to gave him a puppy eyes. “Please, Casthan? Please, babe?”

May kumislap na kung ano sa mata niya. Nandoon ang pagtatalo kung papayagan ba ako o hindi. Ngunit nanatili akong bigo ng hindi parin ang sagot nito.

I frustratedly sighed, “Pag-aawayan ba natin ulit ’to?”

Lumamig ang tingin niya sa akin, “Hindi tayo mag-aaway kung hindi ka aalis.”

“But I miss my family!” Hindi ko mapigilang sumigaw. Nagsisimula na rin aking mainis sa tigas ng ulo ni Casthan.

Tumagilid ang ulo niya at tumaas ang kilay, “You shouting at me?” Aniya at tila nanghahamon.

Ngumuso ako at nagbaba ng tingin, “S-Sorry, babe. Naiinis na kasi ako, bakit hindi mo ’ko kayang intindihin? I have my own family too, na kailangan kong uwian. Isang araw sa isang linggo na lang nga kami magkita tapos pagbabawalan mo pa ako?” Puno ng hinanakit kong sinabi. Pasalamat pa nga siya at nagagawa kong mag-paalam kahit na hindi naman na kailangan. Ayoko lang kasing magalit siya.

“So it’s my fault then?” Hindi ko na talagang mapigilan ang mairita sa kanya.

Tinaliman ko siyang tingin na ikinagulat niya, “Oo! Ang kitid kasi ng utak mo! You can’t understand me. Kung ayaw mo ’edi wag! Pero aalis pa rin ako! Lagi na lang tayo nag-aaway tuwing day off ko, sa halip na mag-relax ako sa araw na ito ay namomroblema pa ako kung paano kita lalambingin! Bahala ka na nga!” Padabog kong inalis ang pagkahawak niya at tumayo. Hinihingal ako sa mga sinabi ko. Hindi ako makaramdam ng guilt dahil deserve niya ’yon. Akala niya hindi ako nasasaktan pag nagkaka-ganito kami?

Nagulat ako sa kanyang paghila at pagyakap sa akin. “Sshhh, don’t be mad at me, babe. I’m sorry if I’m immature. I just want you always to be with me. I’m selfish and you know that.”

“Pinapayagan mo na ako?” Pinalamig ko ang boses ko. Bumuntong hininga siya.

“Yes, but…” Sumimangot ako at tinignan ang mukha niya, hinihintay ang idudugtong niya. “I’ll go with you.”

“Huh? P-Pero… baka hindi pwede. Baka hindi ka payagan ni Nathan?”

He just smirked at me and pinched my nose. “Trust me, babe. He’s my twin.”

“Sige na nga. Pero mag-behave ka ’don mamaya ha? Ipapakilala kita sa nanay at kapatid ko.”

“I love that idea but I’ll try my best to behave. Baka mabinyagan natin ang kwarto mo pag hindi ako nakapagpigil.”

Namilog ang mata ko at hinampas siya. “Baliw! Anong binyag ang pinagsasabi mo diyan? At saka, iisa lang ang kwarto namin doon!”

Tumawa siya sa reaksyon ko, “Just kidding, babe.” Aniya tapos ay binigyan ako ng magaan na halik.

“I’ll go take a bath now.” Tumango ako at umalis na sa kandungan niya.

Tinalikuran ko siya pero napasinghap ako sa gulat nang paluin niya ang pang-upo ko. “Casthan!” Sigaw ko at sinamaan siya ng tingin.

“What a butt, babe.” Nang-aasar niyang saad at pumasok na ng banyo. Umiling na lang ako sa kapilyuhan niya.

NANG matapos na siyang mag-ayos sa sarili ay bumaba na kami para hanapin si Casthan. Naka-akbay sa akin si Casthan at hindi ko mapigilan ang sarili ang mapasulyap ng ilang ulit sa kanya.

Bakit mukha yatang pinaghandaan niya ’to? Yung buhok niya kasi naka-ayos na hindi naman niya ugali. Nakasuot siya ng white v-neck shirt na hapit na hapit sa malaki niyang katawan. Isabay pa ang denim pants niya!

Ang gwapo ni Casthan sobra. Para siyang fallen angel.

“Stop staring,” Nagising lang ako sa hibang na pag-iisip nang magsalita siya. Ngumuso ako at nilagay ang tingin sa paa ko.

“You’re too handsome, I can’t help it.” Bulong ko na mukhang narinig niya yata dahil napahinto siya.

Nagtatakang tumingin ako sa kanya at namilog ang mata ko sa pula ng mukha at tenga niya. Siya naman ngayon ang hindi makatingin sa akin.

“Awww… Is my Casthan blushing?” Pang-aasar ko pa at sinubukang hawakan ang mukha niya.

“S-Stop it!” Iritado at nahihiyang sigaw niya. Hindi naman ako makapaniwala. Isang Casthan Castro, nahihiya? Para siyang bata! Ang cute niya.

Humagalpak ako ng tawa kaya sinamaan niya ako ng tingin. Nagulat ako ng bigla niyang hapitin ang katawan ko at kargahin! Ang mga binti ko ay nakasabit sa bewang niya at ang croth ko ay nasa matigas niyang tiyan. Uminit ang mukha ko sa awkward na posisyon namin.

“Casthan! Ibaba mo nga ako!” Reklamo ko at hinampas ang dibdib niya.

“Kiss me,”

“No!” Malamig niya akong tinignan sa sigaw ko. Tumaas ang kilay niya at mas idiniin ako sa katawan niya.

“No?” Nanunuya niyang tanong. Sasagot na sa ako ngunit biglang may nagsalita.

“Whoah! Live porn again? Ang aga aga, uy!” Si Nathan.

“Shut up. I’ll go with Jaime. It’s his day off today. And I don’t take no for answer.” Casthan said with finality. Sana hindi na lang siya nagtanong.

“Casthan, ibaba mo na ’ko… “ Bulong ko kaya napasulyap muli siya akin. Ngumuso siya at umiling. Bigo akong napasubsob sa dibdib niya.

He still want a kiss! Magagawa ko ba siyang halikan sa harap ni Nathan?

Pumikit ako ng mariin at hinawakan ang damit niya. Hinila ko ito at agad ko siyang sinalubong ng labi ko. Ramdam ko ang gulat niya kaya huli na nang balak niyang gumanti sapagkat lumayo na ako.

Nakahinga ako ng maluwag nang ibaba na niya ako. Inayos ko ang lukot kong damit at iniwas ang tingin sa taong nasa harapan namin.

“He’s wild, huh?” Ani Nathan at humalakhak. Ganoon din ang katabi ko. “Fine, you can go now. But know your limitation, Casthan. Don’t plan to escape.” Dagdag nito sa seryosong boses.

“I will not. Thanks, brother. But, can I get my keys? I don’t want to commute.”

“Whatever. Nandoon lang ’yon sa garahe. Pakihanap na lang. And Jaime,” Tawag sa akin ni Nathan kaya napilitan akong tumingin. “Take care of your responsibility and take care of yourself too. Wag kang masyadong marupok, baka sa motel lang kayo mag-spend ng day off mo.” He said then smirk at me. My mouth agape and my face heated so bad!

“Fuck you, asshole!” Sigaw ni Casthan at binatukan ang kapatid niya.

Chapter 23

Courting

“Kaya mo pa bang mag-drive?” Tanong ko kay Casthan nang makasakay siya sa driver seat.

Bumaling siya sa akin, iritado. “Of course. You don’t trust me?” Aniya at lumapit sa akin.

Suminghap ako at tinitigan ang ginagawa niya. Nalasing ako sa kanyang mabangong amoy habang inaayos ang seatbelt ko.

Halos magkanda-duling na ako sa lapit ng mukha niya sa ’kin. Umangat ang paningin niya para salubungin ang akin. He smiled at me at nagulat ako ng halikan niya ako sa labi.

He patted my head, “Safety first, babe.” Aniya. Tulala akong tumango at namamangha pa rin sa ginawa niya. Ang lakas na naman ng tibok ng puso ko.

Pinaandar na niya ang kotse habang ako naman ay ibinaling ang tingin sa harapan. Nakalabas na kami ng village nila nang maramdaman ko ang mainit na palad na humawak sa palad ko.

Napangiti ako at napasulyap sa kanya. “Hm?”

“I’m hungry, we didn’t take breakfast earlier. Mag drive-thru na lang tayo. Is it okay with you?” Tumango ako. Kanina ko pa din kasi nararamdaman ang pagkulo ng tiyan ko. Hindi na ako nakakain ng almusal dahil mas inuna kong isipin kung paano ako makakapag-paalam sa kaniya.

Pinakawalan niya ang kamay ko at inilagay sa hita niya. He maneuvered the car, then I saw that we’re going to Mcdo Drive-thru.

May dalawang sasakyan pa sa unahan bago kami kaya naisipan kong i-text ang nanay ko.

Inalis ko ang kamay ko sa hita ni Casthan at narinig ko ang mahina niya pagreklamo. Hindi ko siya pinansin at inilabas ang phone ko. I started to type a message kahit ramdam ko ang mainit na titig sa akin ni Casthan.

Ako: Magandang umaga, ’Nay! Pauwi po ako ngayon at may kasama po ako.

“Who are you texting?” Rinig kong tanong ni Casthan. Iritado na naman. Bago pa ako makasagot ay tumunog ang phone ko.

Nanay: Sino? Naku! Buti na lang nakapaglinis ako. Mag-ingat kayo sa biyahe, anak. Si Butchoy, excited ng makita ka.

Napangiti ako habang nagre-reply.

Ako: Yung amo ko, ’Nay. Miss ko na din kayo. Text na lang po ako pag malapit na kami.

Ibinalik ko na ang cellphone ko at bumaling kay Casthan. Halos mapaurong ako sa upuan dahil sa sama ng tingin niya sa akin.

Tumawa ako nang mapagtanto kung bakit ganito ang reaksyon niya. Agad kong kinuha ang kamay ni Casthan at hinawakan.

“Si Nanay ’yon, Casthan! Bakit ba ang sama ng tingin mo?” Ani ko at tumawa ulit.

Umirap siya. “Make sure of it or else…”

“Ang seloso mo!”

“Whatever. Anyway, what do you want to order?”

Ngumiti ako, “Bahala ka na, Casthan.”

He frowned at me, “Ano nga?”

“Ito naman, galit agad. I want rice,”

“Tss.” Nag-react pa siya bago buksan ang bintana. Umiling ako at napatawa sa kanya.

Kita ko ang kinang sa mata ng staff habang kinukuha ang order namin. Palipat-lipat ang tingin niya sa aming dalawa.

I tried to smile at her at nakita ko ang pagkatulala nito sa akin. Samantalang si Casthan naman ay humigpit ang hawak sa kamay ko.

“Hello, Miss? Are you listening?” Iritadong tanong ni Casthan. Napakurap-kurap ang babae at humingi ng pasensya.

“Is that all, Sir?” Tanong nito.

“Yeah.” Galit pa rin si Casthan. “And can you please stop staring at him? He’s my boyfriend.” Parehas na nanlaki ang mata namin ng babae sa sinabi nito.

Namutla ang babae at muling humingi ng pasensya tapos ay tinalikuran na kami. Ako naman ay halos atakihin na sa puso.

Ano ba ’tong pinagsasabi ni Casthan? Ang sakit kaya umasa!

“A-Anong boyfriend ka diyan?” Nauutal kong tanong at pilit na binabawi ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya.

He glared at me and instead of letting me go, he tightened his hold. Napangiwi tuloy ako. “Why? I’d fuck you, so you’re my boyfriend now!” Lalo yata akong napangiwi sa sinabi niya. Ang baluktot naman ng pinaniniwalaan niya.

Hindi ko tuloy alam kung magagalit ako o matutuwa ’e. Oo, masaya para sa akin na boyfriend ang turing niya sa ’kin. Pero ang sakit sa tenga yung sinabi niyang ‘fuck’ ha! I made love to him! Tapos siya ’ganon lang?

“No, you’re not! You are not my boyfriend!” Pabalang na sagot ko. Nagtagis ang bagang nito at dumilim ang mukha.

“What the fuck? So, ano ’yon? Ginawa mo lang akong parausan?” Aniya. Napanganga ako at hindi makapaniwala sa sinabi niya.

Gamit ang buong lakas ay hinugot ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. “Wow! Big word! Parausan? Ikaw ang namantala!”

“And you like it too! You even scream for more!”

Uminit ang mukha ko sa sinabi niya, “O-Of course! Pero hindi kita ginawang parausan! Ano ’yon? Isang beses nga lang may nangyari sa atin tapos parausan na agad?”

“So you want more?” Sarkastiko niyang sinabi. Hinampas ko siya sa dibdib dahil sa inis.

“No! Yun na ang una at huli! At hindi kita boyfriend!” Lumamig ang mata niya kaya napipi ako. Wala akong mabakas na emosyon sa kanya kaya kinabahan ako.

“Why? Because you don’t do guys like me? Dahil nandidiri ka sa akin?” Tumango tango siya at umiwas ng tingin. Nakakuyom ang kamao nito. “Alright. I understand. Alam ko namang ginawa mo lang ang trabaho mo kaya nagawa mo akong pakisamahan. It’s all about the money and promotion right?”

Hindi ko alam pero bigla akong natawa sa sinabi niya. Halos maluha ako sa sakit ng tiyan.

Nanlilisik ang mata nang muli siyang bumaling sa akin. Handang handa na akong sakalin. “Why the fuck are you laughing?” Hindi ako makasagot dahil sa kakatawa.

Natigil lang ako nang hampasin niya ang manibela. “That’s it! I’m going home! I don’t want to go with you anymore! I just locked myself in my room. At hindi ka na makakapasok ’don! I will fire you!” Halos mangitim na ang ilalim ng mata niya sa galit.

Muli akong tumawa at inalis ang seatbelt ko. Kumandong ako sa kanya na ikinagulat niya. Inilapit ko ang mukha ko at seryosong tinitigan siya.

“Ang drama mo, Casthan. Hindi bagay sa ’yo.” Lumunok siya sa sinabi ko at kita ko ang bahagya niyang pag nguso.

“Get off me!” Aniya pero wala namang ginagawa para mapaalis ako sa kandungan niya. Hindi nga niya ako mahawakan ’e.

I kissed his cheeks and caress his face. “Look at me, Casthan.” Hindi siya sumunod. “Pag hindi ka tumingin, magagalit talaga ako.” Banta ko sa kanya.

Tumingin siya sa akin pero ang sama parin. Puno ng hinanakit ang mata niya. I kissed his temple. “Stop glaring at me.”

Mas lalong sumama ang tingin niya. “Are you making fun of me?” I stared at him coldly. Hindi talaga siya marunong sumunod! Pumikit siya ng mariin sa ginawa ko. Naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin at ang pagsubsob ng mukha niya sa leeg ko.

“Sorry, babe.” Mahina niyang sinabi. Pinigil ko ang aking ngiti at hinayaan na magliparan ang paru-paro sa tiyan ko.

“I said look at me.” Mariin kong sinabi. Nagkukunwareng nakakatakot. Pero I’m just testing Casthan, kung magpapadala siya sa pagkukunwari ko.

He let out a sigh and look at me. “What?”

“I’m your boyfriend because you already fucked me? Ganoon ba dapat ’yon, Casthan?” Tanong ko. Hindi siya nakasagot at tinitigan lang ako.

Pinitik ko ang matangos niyang ilong. “I’m not easy to get, Casthan. Hindi ako ganoong lalaki. Wala pa nga akong nagiging girlfriend tapos ganoon agad? You’re insulting me!” Inis kong sinabi.

“Do you want me to court you?” Aniya. Natigilan ako at nag-init ang mukha.

“Y-Yes! I want to feel special too! Gusto kong maramdaman na gusto mo ako, hindi lang dahil sa nangyari sa atin kaya gagawin mo akong boyfriend.”

“I’m falling, Jaime. Is that enough for you?” Masuyo niyang sinabi. Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya at sasagot na sana ngunit may kumatok sa bintana namin.

Agad akong umalis sa pagkaka-kandong at ibinalik ang seatbelt ko. I acted normal kahit parang lalabas na ang puso ko sa rib cage.

He’s falling for me?

Ang sarap magsisi-sigaw sa tuwa. Kung babae lang ako, kanina pa siguro ako tumitili.

Muli kaming bumyahe. Tinapunan ko ng tingin ang in-order namin at nangunot ang noo ko nang makitang madami iyon.

“Ang dami naman nito, Casthan? Mauubos ba natin ’to?” Tanong ko habang hinahawakan ang mga plastik.

“The other is for your family.” Namilog ang mata ko sa sinabi niya.

“Hindi mo naman sila kailangan bilhan ng ganito. Pero salamat.” Ngumiti ako at kumuha ng makakain.

“Feed me, babe.”

Sumulyap ako sa kanya, “Huh?” Hindi ko kasi siya masyadong narinig dahil sa abala ako sa pagbubukas.

Sumimangot siya at umirap. “I said, feed me. I’m starving to death.”

I chuckled at him. “You’re over reacting.” Ani ko at sinubuan siya. Tinanggap naman niya lahat ng ibinigay ko.

“You know my address?” Maya maya ay tanong ko. Nagtataka na din kasi ako dahil hindi siya nagtatanong kung saan ako nakatira.

“Yeah.” Tipid niyang sinabi. Ngumuso ako at hindi na nagsalita. Kahit gustong gusto kong itanong kung paano niya nalaman.

Ilang sandali pa ay nakapasok na kami sa barangay namin. Napangiti ako habang tinitignan ang mga pamilyar na tao sa labas.

“Casthan, paki-park na lang diyan sa may gilid. Nandito na tayo.” Saad ko kay Casthan nang mapansin na ang bahay namin. Lumawak ang ngiti ko nang makita ko si Butchoy na naglalaro sa labas.

Pagkatapos mai-park ay bumaba na kami. Si Casthan ang nagdala ng mga binili namin. Tutulungan ko sana siya kaso ayaw niya. Hindi na rin ako nagpumilit dahil baka magalit pa siya sa akin.

Bumilog ang mata ni Butchoy nang makita ako. Iniwan niya ang mga kalaro at tumakbo papunta sa akin.

“Kuyaaaa!” Sigaw nito at sinalubong ako ng yakap.

Binuhat ko siya at hinalikan sa pisngi. “I miss you, Butchoy! Bigat mo!” I playfully said and he giggled.

Tinignan ko si Casthan at nasalubong ko ang titig nito sa aming dalawa ng kapatid ko. Ngumiti ako sa kanya, “Pasok na tayo.”

Maliit lang ang bahay namin kaya kailangan pang yumuko ni Casthan para magkasya sa pintuan namin. Ang laki kasing tao!

Nabungaran namin si Nanay na nakaupo sa sala at tila naghahanda ng iluluto. Napatingin siya sa amin at agad lumapit.

“Magandang umaga, Sir. Pasensya na sa kaliitan ng bahay namin. Umupo muna kayo sa sala at maghahanda lamang ako ng makakain.” Sabi nito agad kay Casthan.

“Ayos lang po, saka wag niyo na po akong tawaging Sir. I’m Casthaniel Castro and I’m courting your son. Nice to meet you po.” Bumilog ang mata ko at nahulog ang panga sa diretsong sabi nito.

Tila nabingi ako sa kanyang sinabi. Ano ulit ’yon?

Chapter 24

Monster

“Totoo ba ’yon, anak?” I snapped out from my reverie when I heard my mother spoke.

Napakurap-kurap ako at hindi alam kung tatango o iiling, ngunit mas pinili ko na lang ang huli. Hilaw akong tumawa, “Hindi po, ’Nay. Ganyan lang po talaga ang amo ko, palabiro.” Kahit hindi ko tignan si Casthaniel ay alam kong naka-kunot na ang noo nito.

“Ganoon ba? S-Sige. Jaime, umupo muna kayo sa sala. Ihahanda ko na ang pagkain.” Ani nito at tinalikuran kami.

“Kuya! Baba! Gusto ko pong tulungan si Nanay.” Sumabat ang aking kapatid. Ngumiti ako sa kanya bago siya ibaba.

“Ang bait naman ng kapatid ko,” Panunukso ko at tumawa lang siya tapos ay tumakbo para sumunod kay Nanay.

Nang mawala na siya sa aking paningin ay tinignan ko si Casthan. Halos manlamig ako ng masalubong ko ang tingin nito.

Tumikhim ako, “T-Tara, upo muna tayo.”

Hindi siya kumilos at nanatili lang ang madilim na titig sa akin. “Are you ashamed of me, Jaime?” Seryosong tanong nito.

“O-Of course not!” Utal kong sagot. Nagtiim ang bagang nito at nilapitan ako lalo. Hinapit niya ako sa bewang at niyuko ang ulo. Naamoy ko ang mabango niyang hininga.

“I already told you that I will court you, then you told to your Mom that I was just joking. What the hell was that? Are you fucking with me, Jaime?” Naduling ako sa lapit ng mukha niya sa akin. Hindi ako makapag-concentrate dahil sa ramdam ko ang init ng katawan niya.

Umiling ako, “I-I’m sorry, akala ko kasi nagbibiro ka lang kanina.”

He tsk-ed, “Stupid. I already said too that I’m falling for you, isn’t that enough proof to show you that I’m serious?”

Kumabog ang dibdib ko at bumaba ang tingin sa mapula niyang labi. Pumikit ako ng mariin at lakas loob na dinampian iyon ng halik.

“S-Sorry, b-babe. I’ll just explain this later to my Mom. Is that okay to you?” Lumiit ang boses ko. Pinanuod ko ang pag-awang ng labi niya at ang pagdila niya sa pang-ibaba nito. Pumungay ang mata niya at siniil ako ng magaan na halik.

“Yeah, that’s good, babe.” Aniya tapos ay hinalikan pa ang noo ko. Uminit ang puso ko at hindi maalis ang ngiti sa labi.

Hinawakan ko ang kanyang kamay at hinila siya papunta sa maliit na sala namin. Pinaupo ko siya at kinuha ang hawak niyang mga plastik. Nakalimutan kong sabihin kayna Nanay na may dala pala kaming pagkain.

Mamaya maya pa ay bumalik na sina Mama, tinulungan ko na rin silang maghain at kumuha ako ng maiinom sa kusina at bumalik sa tabi ni Casthan.

Akmang hahawakan na ni Casthan ang kutsara nang kurutin ko ang hita niya, napatingin siya sa akin at kumunot ang noo.

“Anak, lead the prayer.” Ani ni Inay kay Butchoy na mukhang kain na kain na.

Pumikit si Butchoy at nag-sign of the cross, ganoon din kami, sinulyapan ko si Casthan at nakita ko ang mangha sa mata nito. Nang matapos ang kapatid ko ay kinuha ko ang plastik na dala namin ni Casthan at inilabas ang laman ’non.

“Wow, mcdo!” Tuwang tuwa na sigaw ni Butchoy, sinaway naman siya ni Nanay dahil sa ingay niya.

“Binili ni Casthan, ’Nay. Para daw po sa inyo,” Paliwanag ko dahil sa nagtataka niyang tingin sa akin.

“Naku, nag-abala ka pa, Sir Casthan. Pero salamat po.” Bahagya pa itong yumukod. Magsasalita na sana ako ngunit naunahan ako ni Casthan.

“You can call me by my name, Tita. You can treat me as your son, because I’m courting Jaime. And he will be my husband soon.” Dire-diretsong saad ni Casthan at inumpisahan ng kumain.

Parehas ang laglag panga namin ni Inay sa sinabi niya. Napahilamos ako sa mukha ko at hindi na pigilan ang sapakin si Casthan.

“Ouch!”

“Jaime!” Saway sa akin ni Nanay na gulat sa ginawa ko. Agad akong humingi ng paumanhin ngunit masama parin ang tingin kay Casthan.

“What was that for?” Tanong pa ni Casthan at inosenteng tinignan ako. Swear, ang sarap sarap dukutin ng mata niya.

Umirap ako at tumingin kay Nanay. “Magpapaliwanag po ako mamaya.” Ani ko at ngumiti siya sa akin.

“You don’t need to explain, anak. I understand you.” Uminit ang puso ko sa sinabi niya. Hindi ko mapigilan ang malawak na ngiti.

“Thank you, ’Nay. I love you.” Tumawa lang siya sa paglalambing ko.

Pagkatapos kumain ay nag-presinta akong maghugas ng pinagkainan. Tinignan ko si Casthan na kasalukuyang nakatitig sa akin.

Uminit ang mukha ko, “D-Diyan ka lang, huhugasan ko lang ito.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya at pumunta na ng kusina na dala ang mga plato.

Buti nga at hindi ko ito naibagsak dahil sa panginginig ng tuhod ko. Ang lakas ng epekto sa akin ni Casthan at hindi ko alam kung maganda pa ba ’yon o hindi.

Nang makalma ang sarili ay sinimulan ko na ang gawain. Lumilipad ang isip ko tungkol sa mga sinabi ni Casthan kanina.

Aaminin kong natatakot ako. Kahit na sabihin parin ni Casthan na nahuhulog siya sa akin ay hindi parin ako mapalagay. Natatakot ako na malaman na baka sinabi niya lang ’yon upang hindi ako mawala.

Ako na companion niya, na kasalukuyang Caius sa mata niya. Hanggang ngayon kasi ay hindi ko parin makalimutan ang nangyari sa amin at ang huling sinambit niya noon.

Siguro, magiging sigurado lang ako kung kakausapin ko siya tungkol dito. Lilinawin ko ang mga tanong na gumugulo sa isip ko.

Bumuntong hininga ako at iwinaksi muna iyon sa isip ko, nandito ako sa bahay kaya dapat masaya ako.

Naramdaman ko ang yabag sa likod ko at bago pa ako lumingon ay isang yakap ang bumalot sa katawan ko. Ang mukha ni Casthan ay nasa balikat ko at nakatitig sa akin.

Normal lang ba sa lalaki ang kiligin ng ganito? Kinikiliti ang tiyan ko at gusto kong mapahagikhik. Pinigilan ko ang sarili ko at sinubukan salubungin ang tingin niya.

Nagkadikit ang mga ilong namin sa sobrang lapit. Bumaba ang tingin niya sa labi ko at hindi nakatakas sa akin ang ibang kinang sa mata niya.

Pinatakan niya ng maagaang halik ang akin. My lips parted as I saw him licking his lips. He looked at me, and the mischievous in his eyes are very visible.

Nabitawan ko ang sponge nang hapitin niya ako lalo. Namilog ang mata ko ng sakupin niya ang labi ko, gigil na gigil ito habang kinakain ang labi ko.

Humawak ako sa balikat niya at sinubukan siyang itulak kahit nanlalambot ang tuhod ko. For pete’s sake! Nandito kami sa bahay!

Lumipat ang kanyang kamay sa batok ko at mas idiniin pa ako lalo. Ang aggressive niya! Parang may balak na alisan ako ng labi sa diin ng halik niya.

He entered his tounge on my mouth and devoured it. Hindi ko na napigilan ang ungol nang sipsipin niya ang dila ko.

“Kuya?” Agad kong naitulak si Casthan nang marinig ko ang aking kapatid. Namimilog ang mata nito at magkahalong takot at gulat ang ekspresyon.

“Butchoy…” I called his name. Bumaling sa akin ang naiiyak nitong mukha at nagulat ako ng tumakbo ito papunta sa amin at dumiretso kay Casthan!

Pinagsusuntok niya ang binti nito habang umiiyak. “Bad ka! Bad ka! Bakit mo kinakain ang mukha ni Kuya ko? Bad ka!”

Nagkatinginan kami ni Casthan at parehas na natawa. Ang pulang pula nitong labi ay kumikinang. Agad kong iniwas ang tingin doon at kinarga si Butchoy.

Napangiwi pa ako sa bigat niya. I stared at his crying face. Namumula ang mata nito, ang ilong nito ganoon din ang pisngi. Hikbi siya ng hikbi habang paulit ulit na pinupunasan ang sariling luha.

“Bakit umiiyak ang baboy kong kapatid?” Malambing na tanong ko sa kanya. Bumusangot ang mukha niya sa tawag ko kaya muli akong natawa.

“Bakit ka kinakain ni Amo mo? Monster ba siya?”

“I prefer monster in bed.” Sumabat si Casthan. Sinamaan ko siya ng tingin kaya napipilan siya.

Lalong naiyak ang kapatid ko sa sinabi niya. “Tignan mo, Kuya! Monster nga siya! Wag mo na siya lalapitan kasi kakainin ka niya! Tapos mawawalan na ako ng kuya!” Mas lalo akong natawa sa sinabi niya, narinig ko din ang mahinang tawa ni Casthan.

“No, nagbibiro lang ’yan si Kuya Casthan. Hindi naman niya kinakain mukha ko, may tinitignan lang siya kung masakit ang loob ng bibig ko.”

Agad siyang natigil sa iyak dahil sa hindi kapani-paniwalang paliwanag ko. “Ha? Labi ba yung ginagamit pag tinitignan ang bibig? ’Di ba dapat mata?” Inosenteng tanong nito tapos ay tumango tango. “Kaya pala umiyak ka po kanina ’nong tinitignan niya ang bibig mo kasi masakit. Masakit parin, Kuya?” Hinawakan nito ang panga ko.

Ako naman ay nangunot ang noo sa kaniyang sinabi. “Anong umiyak? Hindi naman ako umiyak kanina ha?”

He frowned at me, “Hindi daw, ’e narinig nga po kita! Ganito po iyak niyo ’o,” Tapos ay umungol siya. Namilog ang mata ko at uminit ng husto ang mukha sa kanyang ginawa. Si Casthan naman ay ang lakas ng tawa.

Sakto naman na pagpasok ni Nanay sa kusina, “Anong nangyari? Bakit nandito kayong lahat?” Bungad niyang tanong. Nagpababa naman si Butchoy sa karga at tumakbo papalapit kay Inay.

“Si Amo po kasi ni Kuya Jaime ay kinakain yung mukha niya! Akala ko po monster si Amo niya, hindi po pala. Tinitignan niya lang po pala kung masakit ang bibig ni Kuya. Ang bait ng Amo ni Kuya Jaime, Nanay! Kahit po pinaiyak siya!” Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Butchoy. Mukhang alam ko na ang kasunod nito.

“Ha? Umiyak?” Tanong ni Nanay. Tumango tango ang aking kapatid.

“Yung ganito po ’o,” Napapikit na lang ako ng mariin nang umungol siya.

“Butchoy!” Hindi makapaniwalang sigaw ni Inay. Uminit ang buong mukha ko at sinamaan ng tingin si Casthan na halos lumabas na ang ngala-ngala sa pagtawa

Dati, gusto ko siyang makitang tumawa. Ngayon, hindi na ako natutuwa.

Chapter 25

You’ll be mine

Lumipas ang mga oras at namalayan na lang namin na gabi na. Sumulyap ako sa lumang orasan namin at nakita kong magaalas-otso na.

Kakatapos lang namin kumain at kasalukuyang nagpapahinga. Tinignan ko si Casthan na nasa harapan ko at kandong kandong si Butchoy.

Kanina pa sila naglalaro at hindi ko alam kung paano nakuha ni Casthan ang loob ni Butchoy. At saka hindi ko naisip na nakikipaglaro siya sa bata.

He seemed so fond to Butchoy. Napapansin ko ang kanina niya pang pag-ngiti at pagtawa, hindi katulad ng unang pagkikita namin.

Napangiti ako sa naisip. Parang ang bilis lang ng panahon, na dati, sinasakal pa ako ni Casthan at ngayon hindi ko inakalang mahuhulog ako sa kanya.

Nagtama ang mata namin ni Casthan, kumikinang ang berde nitong mata tapos kumindat ito sa akin.

Hindi ko napigilan ang ngiti kaya umiwas ako ng tingin. Para akong teenager na pinansin na crush niya, kaya ngayon tinatago ang kilig.

Tumayo ako para puntahan si Nanay sa kwarto. Kailangan na naming magpaalam dahil baka kanina pa kami hinahanap ni Nathan.

Naabutan ko si Nanay na nag-aayos ng higaan. Tumikhim ako upang maagaw ang atensiyon niya.

Gulat siya napalingon at napangiti ng makita ako. “Bakit, anak?”

“Magpa-paalam na po kami, ’Nay. Kailangan na po kasi naming umuwi.”

“Sige, akala ko dito kayo matutulog ’nong manliligaw mo.”

Namilog ang mata ko, “Hindi ko po siya manliligaw. Nagbibiro lang yung amo ko, ’Nay.”

Umiling siya at tumawa, “Alam ko ang nagbibiro at sa kung totoo ang sinabi. Bakit? Kinakahiya mo ba siya?”

“Hindi naman sa ’ganon, ’Nay… ayoko lang po kasi na ma-disappoint kayo sa akin.” Humina ang boses ko sa dulo at binagsak ang tingin ko sa aking paanan.

“Bakit naman ako madi-disappoint? Dahil na-inlove ka sa kapwa mong lalaki? Anong mali ’don? Parehas lang din kayong tao, may pakiramdam at hindi natin alam kung kanino tayo pwede mahulog. I always support you, anak. Kung saan ka magiging masaya, susuportahan kita.”

Agad akong nag-angat ng tingin sa kanya. Hindi ko napigilan ang paglapit at ang pagyakap sa kaniya.

“I’m sorry, ’Nay. Ginusto ko namang pigilan dahil alam kong may mali, kaso wala, mahal ko po talaga si Casthan.”

Hinagod nito ang likod ko at narinig ko ang mahina niyang tawa. “Ano ka ba naman, anak. Hindi mo kailangan mag-sorry, walang mali sa nagmamahal. At wag mong pigilan ’yan dahil mas lalo ka lang mahuhulog.”

Humiwalay ako ng yakap at hinalikan siya sa noo. “Thank you, ’Nay. I love you!”

“Mahal ko din kayo. Tara na, ihatid ko na kayo sa labas.” Aniya at naunang lumabas ng kwarto sa akin. Nakangiti naman akong sumunod.

Naabutan namin ang dalawa na naghaharutan sa may upuan. Nang makita kami ni Casthan ay dumiretso ito ng tayo at binitawan na si Butchoy.

“We’re going home?” He mouthed at me. Mukhang disappointed pa.

Tumango ako at kinarga si Butchoy. Mukhang alam na niya yata na paalis na kami dahil nalungkot ang mukha niya.

“Aalis na kami, Butchoy. Pero babalik kami tuwing linggo, kasama ko si Kuya Monster. Gusto mo ’yon?”

“O-Opo. Mabilis lang naman po ang linggo ’di ba? Hihintayin ko po kayo.”

Tumango ako at hinalikan ang kanyang noo bago siya ibigay kay Nanay.

Naglakad na kami palabas ng bahay. Hinatid kami nila kami hanggang sa kotse.

Lumuhod si Casthan para mapantayan ang aking kapatid. “See you soon, dude. I’ll miss you.” Ginulo pa nito ang buhok nang naiiyak kong kapatid. Tumayo muli ito at binigyan ng ngiti ang Nanay. “Thank you, Tita. I’d enjoy this day.”

“Maraming salamat din sa pagbisita. Aasahan ko kayo sa susunod na linggo.” Muli akong yumakap kayna Nanay at Butchoy bago sumakay na ng kotse.

The engine roared to life. Binuksan ko ang bintana at kumaway sa kanila. “Ingat kayo diyan, ’Nay! Magte-text na lang po ako pag nakarating na kami.”

“Sige, mag-ingat din kayo sa daan. Casthan, ingatan mo ’yang anak ko, ha?”

“Yes, tita.” Sagot ni Casthan. Tinignan ko muna ang pagpasok nila ng bahay bago isinara ang bintana ngunit bago iyon tuluyang masara ay nakarinig kami ng sigaw.

“Asawa koooo!!!” Napahilamos ako ng mukha nang makita ko si Jusa na tumatakbo papalapit sa kotse.

Muli akong bumaba para abangan si Jusa. Ayoko naman siyang bastusin dahil babae parin siya.

Sinalubong ako nito ng yakap na ikinamura ko sa isip ko. Nagulat pa kami sa pagbusina ng kotse na katabi namin.

Napailing ako. Yari na naman ako nito kay Casthan.

Humiwalay ako kay Jusa at tinignan ko ang nakangiti nitong mukha.

“I miss you, Jaime! Ilang buwan na kitang ’di nakikita! Saan ka na ba nagta-trabaho? Alam mo bang pinuntahan pa kita sa dati mong trabaho kaso nalaman ko na wala ka na pala ’don! Hindi ka man lang nagpaalam sa akin. Nagtatampo tuloy ako.” Natawa ako nang ngumuso pa ito.

“I’m staying at my client’s house.” Sagot ko na lang. Tumango tango ito at napa-atras ako dahil bigla niyang isinabit ang mga braso sa leeg ko.

May balak pa yata siyang halikan ako. Hinawakan ko ang kanyang kamay na nakayakap sa akin upang ihiwalay ngunit bago pa mangyari ’yon ay nakarinig kami ng pagbagsak.

Isang Casthan na galit ang naglalakad patungo sa amin. Natulala naman si Jusa sa kanya. Sinamantala ko iyon para makawala.

Napangisi ako sa reaksyon niya. I know, Jusa, he’s handsome but he’s mine.

Isang mala-bakal na kamay ang humapit sa bewang ko. “Babe, why are you talking to this girl?” Mariin at nagtatagis na ngipin na tanong nito sa akin. Napapangiwi pa ako sa higpit nang hawak niya sa bewang ko.

Nalaglag ang panga ni Jusa at napalayo sa amin, namutla siya habang palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ni Casthan.

“B-Babe? Boyfriend mo siya, Jaime?” Gulat nitong tanong.

“Yes, I’m her boyfriend. Any problem with that?”

Umiling-iling siya at nakita ko ang pagkislap ng mata nito. “A-Akala ko…” Nanginig ang tinig nito sa dulo.

“I’m sorry, Jusa…” Mahina kong sinabi. Unti-unting kinakain ng guilt kahit wala naman akong ginawang kasalanan.

Hindi ito sumagot, bagkus ay tumakbo ito palayo. Kita ko pa ang simpatya ng mga kapitbahay namin habang tinitignan ang dalaga.

Ang iba ay nanatili ang tingin sa akin na may disgusto. Lumunok ako at yumuko. Ito na nga ba ang sinasabi ko.

Binuksan ni Casthan ang pinto at pinapasok ako ’don. Napaigtad pa ako sa lakas ng pagsara niya nito. Galit na naman siya.

Naramdaman ko ang pagpasok niya at muling pagdabog ng pinto. Hindi ko siya pinansin dahil biglang nawala ang mood ko sa nangyari. Kinabit ko ang seatbelt ko at sinisiksik ang sarili sa bintana tapos ay ipinikit ang mata.

Narinig ko ang marahas na pagbuga ng hininga ni Casthan bago ang pagtunog ng sasakyan.

“Asawa, huh?” Rinig ko ang sarkastikong tanong nito. “Didn’t know that you’re already married.” Dagdag pa niya sa malamig na boses.

“I’m not.” Sagot ko na nakapikit parin.

“But you let her hug you? Wow.”

“I don’t want to be rude.”

“So you think, you’re a gentleman because of that? If I know, you just want her hugging you!” Tumaas ang boses niya. Kumunot ang noo ko ngunit mas pinili ko ang manahimik.

“Answer me, Jaime! Do you like her?” He asked frustratedly.

“No. I love you.”

“Oh really?” Tumawa siya ng mahina ngunit nandoon parin ang panunuya. “You even laugh with her! I don’t believe you.”

“Then don’t. Bahala ka diyan. Wag mo nga akong kausapin at baka masapak kita.” Iritado kong sagot at tumalikod sa kanya.

Nakarinig ako ng paghampas. Siguro ay ang manibela. “Damn it!” Mura nito.

Naramdaman ko ang paghinto ng kotse. Hinawakan ako nito kaya napamulat ako ng mata.

Pinaharap ako nito sa kanya at sinalubong ng mainit na madiin na halik. Kinagat kagat nito ang ibabang labi ko hanggang sa malasahan ko ang dugo. Napaungol ako sa sakit at itinulak siya.

“Casthan! What is your problem?!” Sigaw ko sa kanya at pinunasan ang labi ko.

Dumapo sa mata nito ang sakit dahil sa ginawa ko. “Y-You don’t like my kiss anymore? Why? Is that because of your bitch?” Parang bata nitong tanong.

“Manahimik ka nga, Casthan! Nakita mong umiyak na yung tao tapos ini-insulto mo pa?”

“Why are you defending her?” Ganoon parin ang tono niya.

“Ewan ko sayo! At bakit mo ako kinakausap? I don’t want to talk to you.”

“See? This is all your bitch fault!” Hindi ko na napigilan at pinitik ko ang noo niya.

“Ouch!” Anito at hinawakan ang noo bago ako samaan ng tingin. I coldly stared at him. Ngumuso siya at nagulat ako ng yumakap siya sa akin.

“Why are you so harsh to me? I thought you love me?” Nagtatampo nitong tanong at isinubsob pa ang mukha sa aking leeg.

“I thought you don’t believe me?” I mimicked his tone and rolled my eyes.

“Pinagpapalit mo na ba ako sa babaeng ’yon? Are you cheating on me?”

“And for the third time, Casthan, ewan ko sayo! Lumayo ka nga at mag-drive na! Gusto ko nang umuwi at matulog.” Sigaw ko sa kaniya at pilit siyang tinutulak.

“No! Hindi ako magda-drive hangga’t hindi tayo nagkaka-ayos!” Tumingala ito sa akin at nagpa-cute pa!

“Please, babe. I’m sorry, don’t get mad at me, please?” Malambing nitong pakiusap at hinawakan pa ang kilay ko. Siguro ay inaalis ang pagka-kunot.

Tinitigan ko ang gwapo nitong mukha at bumuntong hininga. Ang laki ng pagbabago niya simula noong una ko siyang makita.

“I’m not mad. I’m pissed. Bakit ka umaakto ng ’ganon?”

He kissed my cheeks before he answered. “I’m jealous.” Nagulat ako sa sinabi niyang ’yon.

“And why are you jealous?”

Kumunot ang noo niya sa pagsagot ko. “Seriously? Are you numb, babe? Why wouldn’t I get jealous if she hugged you? You even let her! You are only mine, Jaime. And no one should touch you!”

Tinitigan ko ang nakabusangot niyang mukha at napatawa. Umiling ako at muli siyang pinitik sa noo. “Tigilan mo nga iyang pagbabanta mo! Hindi nakakatuwa.”

Hawak hawak na naman niya ang noo niya habang ang sama ng tingin sa akin. Hindi mapigilan tumawa ng malakas sa itsura niya.

“It hurts!” Galit niyang reklamo sa akin. Inalis ko ang pagkakatakip niya ’don at hinalikan siya sa noo.

“Ayos na?” Tanong ko. Umiling naman siya at tinuro ang labi niya.

“Tigilan mo nga ako, Casthan. Ikaw ang nagpadugo ng labi ko tapos ikaw ngayon ang umaaktong nasaktan? Ayoko.” Sumimangot siya sa sinabi ko at muli na namang yumakap sa akin.

“I’m sorry, babe. I’m just jealous.” Bulong niya.

“Pag nagseselos ka, kailangan masaktan ako? Dahil diyan, wala kang halik ng isang linggo.”

Agad siyang umayos ng upo at sinamaan ako ng tingin. “No!”

Tinaasan ko siya ng kilay. “May magagawa ka? Gusto mo gawin kong isang buwan?”

Kaagad siyang umiling iling at isinubsob ang mukha sa leeg ko. “I hate this.” He grunt.

Niyakap ko naman siya at hinalikan sa gilid ng noo. “I love you, Casthan. Kung gusto mo ng halik, kailangan ayusin mo ang panliligaw mo para masagot na kita. Para may karapatan ka na sa akin.”

“Kahit naman hindi kita ligawan, mapapasagot kita.” Bulong niya kaya nanlaki ang mata ko.

“A-Ano?”

Umayos na siya ng upo at ngumisi sa akin. “You’ll be mine before the tomorrow comes.”

Chapter 26

Tired

Sumalubong sa amin ang maingay na tili ng babae pagkapasok namin ng bahay ni Casthan.

Nagtataka kong tinignan si Casthan na naka-akbay sa akin ngayon. Tinaasan niya ako ng kilay, hindi yata naintindihan ang inakto ko.

“Sino yung tumili?” I asked him then I heard another shrieked again.

Casthan shrugged, “Nothing special.” Sumama ang mukha ko sa walang kwenta niyang sagot.

“It’s Chloe, Nathan’s girlfriend.” Muli niyang sambit, mukhang nakita ang reaksyon ko.

“And you said, she was nothing special? She is your friend!” Bulalas ko, hindi makapaniwala. Ganyan ba talaga siya sa mga kaibigan niya? Ang harsh niya, grabe!

“So what? I don’t care.” He coldly said. Sinapak ko ang dibdib niya at umalis sa akbay niya.

“Jaime!” I heard him called my name. Mas binilisan ko ang lakad at nakita ko sa living room ang couple.

Tumigil sila sa harutan nang mapansin ako. I saw a beautiful girl who was now straddling to Nathan. Her face flushed when she saw me looking at their awkward position. She immediately stood up and avert her gaze to me. Si Nathan naman ay tamad na lumingon sa akin.

Naramdaman ko ang init ng katawan ni Casthan sa likod ko at ang unti-unting paglapat ng kamay niya sa balikat ko.

The girl tried to look at me again and her eyes widen as she notice the person beside me.

“Casthan?!” Sigaw niya at mabilis na tumakbo palapit sa amin. Agad akong dumistansya kay Casthan dahil alam kong yayakapin niya ito. At hindi nga ako nagkamali.

She jumped to hug Casthan, she even kissed his face. I felt a pang in my chest and I look away.

Bakit ako nagseselos? May boyfriend na iyong tao!

“I miss you, my cold friend! I’m glad that you’re okay now.” Ani ni Chloe sa malambing na boses.

“Get away from me, Chloe.” Iritadong sambit ni Casthan kaya napatingin ulit ako, pilit nitong inihihiwalay ang babae sa yakap.

“You’re still the Casthan I know! Akala ko pa naman…” Umiling siya at umalis na. Tumabi siya sa boyfriend niya na ngayon ay nakabusangot.

Lumipat ang tingin sa akin ng babae, napakamot ito sa ulo and I can’t help but to chuckle to her cuteness. “H-Hello, I’m Chloe, Nathan’s fiancèe. I’m sorry about earlier, ang harot kasi ni Nathan.” Sinundan niya pa iyon ng mahinang tawa.

I smiled at her and offered my hand, “I’m Jaime, Casthan’s Nurse–”

“And his suitor,” Sabat ni Casthan at muli akong hinapit palapit sa kanya. Nag-init ang aking mukha at agad na napababa ang kamay.

Hindi ako makatingin sa kanila.

“Oh!” Gulat na sabi ni Chloe. “That’s… wow! You already moved on to Caius?” Tanong nito.

I felt Casthan stilled, I look at his reaction. His face was blank and his eyes are dark. Parang bumalik muli ang Casthan na una kong nakita noon. I tried to touch him, but to my shock, he slap it away and turned his back to us.

Naka-awang ang aking bibig habang sinusundan ng tingin ang kanyang paglalakad paakyat ng kwarto. Kitang-kita ko pa ang pagsuntok niya sa pader bago pumasok at pabagsak na isinarado iyon.

Kinagat ko ang labi at itinago sa likod ang nasaktan kong kamay. My eyes stung as my heart breaks into million pieces.

“Oh my god! I’m sorry, I thought… it’s okay to talk about Caius. Ang insensitive ko!” Chloe said in her panicked voice. Mukha namang sincere siya at hindi talaga niya sinasadya ang sinabi.

Kumurap-kurap ako bago humarap sa kanilang dalawa. Ramdam ko ang awa sa akin ni Nathan. Habang si Chloe naman ay naiiyak na.

Pinilit kong ngumiti. “A-Ayos lang, it’s not your fault. Aakyat muna ako, ha?”

Tumango si Nathan, “Of course, I know you’re tired and I’m sorry for my girlfriend insensitiveness.” I just smiled again and turned my back at them.

Wala na akong lakas para makapagsalita. Dire-diretso akong umakyat sa kwarto na tinutuluyan ko at ni-lock iyon.

Naramdaman ko ang pag-kirot ng aking kamay kaya bumaba ang tingin ko dito. Namumula ito at halata na ang pamamaga.

Humapdi ang aking mata nang maalala ang nangyari kanina. Pagod akong umupo sa kama at isinubsob ang mukha sa aking palad.

Parang ngayon lang nag-sink in sa akin ang nangyari. Parang sirang plaka iyon na paulit-ulit na nagre-replay sa aking utak.

My heart clenched painfully, and my tears start to fall. Ngunit sa kabila noon ay napangiti ako ng mapait.

He’s still affected. Mahal parin niya si Caius. Simula palang, alam ko na ’to. Paulit-ulit kong pinapasok sa isipan ko na si Caius parin talaga ang mahal niya.

Ang sakit. Ang sakit umasa. Akala ko totoo na, akala ko nahuhulog na talaga siya, pero akala ko lang pala. Expectations are really sucks.

Hindi ko inakalang aabot sa puntong mapapahiya ako ng gan’on. Ang lakas ng loob niyang magsabi na manliligaw ko siya, pero ito siyang nabahag ang buntot pagkasabi lamang ng pangalan ni Caius.

Paano pa ako maniniwala? Tangina, umasa ako sa wala! Kumapit ako sa paniniwala ko na kaya niyang makalimutan si Caius!

It’s been a goddamn year! Ano pa bang kulang? Ginawa ko naman ang magagawa ko para makalimutan niya si Caius. Nagpagamit ako dahil mahal ko siya. Nagpakatanga ako! Ibinigay ko sa kaniya ang sarili ko!

And all of this sacrifices will lead to nothing?

Humikbi ako at pinunasan ang luha. God, I’m such a crybaby. Simula ng mahalin ko si Casthan, lagi na lang ganito.

But no, I can’t feel any regret. I’m happy that I met Casthan, that I fall for someone like him. Pero napapagod din ako. Gusto ko munang lumayo sa kanya, gusto ko munang magpahinga.

Humugot ako ng hininga. Kanina ko pa nararamdaman ang mga kalabog sa kwarto ni Casthan pero wala na akong lakas para amuhin siya.

Dumiretso ako sa banyo upang maligo. Upang mahimasmasan sa mga nangyari.

Hindi ko maramdaman ang lamig ng tubig, tulala lang ako hanggang sa matapos ako maglinis ng katawan.

Kahit basa pa ang buhok ko ay humiga na ako sa kama. Masyadong nakakapagod ang araw na ito.

Tulala ako sa kisame nang makarinig ako ng mahinang katok.

“J-Jaime?” Narinig ko ang basag na boses ni Casthan sa labas. Muling nilukot ang puso ko.

Bakit gan’on? Naririnig ko lang yung boses niya, nasasaktan na ako.

Hindi ako nagsalita at nanatiling walang imik. Ayoko muna talaga siyang makita.

“I-I know you’re awake, please, let me in… I n-need you…” Pakiusap nito. Pumikit ako ng mariin at hinayaang tumulo ang luha.

Control yourself, Jaime. Just this once, ignore him.

“B-Babe? Please?” Tinakpan ko ang aking bibig para pigilan ang paglabas ng mga hikbi.

“I need you, Jaime. I’m bleeding, my knuckles are aching. Please, babe?” I can hear his soft cries. Ang sakit para sa akin ang marinig ang iyak niya. Mas lalo lang lumalala ang sakit na nararamdaman ko.

“I-I’ll wait outside your door. It’s cold here…”

Malamig na pala, bakit ’di ka pa bumalik sa kwarto mo?

Pinunasan ko ang luha at pinilit na makatulog, pero ayaw talaga. Tumingin ako sa orasan sa aking gilid at nakita kong alas-onse na.

Pinakiramdaman ko si Casthan at naririnig ko parin ang kanyang mahinang pag-iyak.

“No one cares about me, I’ll just kill myself.” Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya at agad na napatayo.

Agad akong tumakbo papuntang pinto at binuksan iyon. Nanginig ang aking labi nang makita si Casthan sa gilid ng pinto at nakayuko. I fought myself not to cry.

“C-Casthan…” I softly called his name. Tumingala siya sa akin at nahabag ako sa kanyang itsura.

Puno ng luha ang mata nito habang nakatingin sa akin. Ang dumi-dumi niya. Nagkalat ang dugo na sa tingin ko ay sa kamay niya nanggaling.

Nag-squat ako at pagod siyang tinignan. Lalong bumuhos ang luha niya habang sinusubukang haplusin ang mukha ko.

“J-Jaime…” He whispered. Parang hirap na hirap siya.

Lumapit ako sa kanya at tinulungan siyang makatayo at maihiga sa aking kama.

“Ganito ba talaga ang epekto niya sayo?” Mahina kong tanong habang pinupunasan ang kanyang luha.

Umiling siya at sinubukan akong abutin ngunit hirap na hirap talaga siya.

Ako na ang lumapit at umupo sa kama. Agad niyang inilagay ang ulo sa aking kandungan at isinubsob ang mukha sa tiyan ko. Mahigpit ang kanyang yakap sa bewang ko.

“I’m sorry… I’m sorry… I’m sorry… I’m sorry… I’m sorry… “ Paulit ulit niyang sinambit iyon na nagpakirot sa puso ko.

Paano pa kita mapapaniwalaan, Casthan?

“Bumalik kana sa kwarto mo. Tatawagin ko na lang si Manang para gamutin at linisan ka.” Mahinahon kong sinabi.

Natigilan siya sa sinabi ko at sumilip sa akin. Nagulat ako nang bigla siyang humagulhol!

Umiling siya habang umiiyak ng malakas, “I don’t want. I want here with you, please…”

Hinaplos ko ang kanyang buhok, “I’m tired, Casthan…” and I mean it.

“You’re tired of me?” Para siyang batang takot habang nagtatanong ’non. “Then you ’gonna leave me?” Pumiyok siya sa tanong na iyon.

Bago pa ako makasagot ay marahas siyang umiling. His pupils were dilated. Marahas siyang tumayo at humarang sa pinto.

“No! I will not let you!” Hysterical niyang sigaw. Kinabahan ako dahil umaatake na naman ang kanyang sakit.

He’s having a panic attack! Nanginginig ang katawan niya at kuyom na kuyom ang kamay. Kitang kita ko ang pag-agos ng dugo dito pababa sa sahig.

Pero sa halip na makisabay sa kanya ay pagod ko lang siyang tinignan. Wala talaga akong lakas. Parang ayoko na.

“Casthan…” I called his attention pero sumigaw lang ito.

“NO! YOU WILL NOT LEAVE ME!” Pulang pula ang mukha niya sa galit.

I sighed and tap the middle of the bed. “Come here…” Umiling siya sa akin.

“Do you want me to get mad at you?”

“No…” Mahina niyang sinabi at unti unting kumakalma.

“Then come here,”

“You will not leave me?” Paninigurado niya. I just sighed, hindi makasagot. But God knows what’s my answer.

Pinanuod ko ang kanyang muling pagluha habang dahan-dahan lumalapit sa akin. Nagulat ako ng lumuhod siya sa paanan ko at sumubsob sa kandungan ko.

“I’m sorry, babe. Please, don’t get tired of me. It hurts so much!” Iyak niya.

“Casthan, you don’t need to kneel. Tumayo ka nga diyan. Humiga ka dito.”

“N-Not until you forgive me.” Hikbi niya.

“I love you, Casthan, that it hurts.” Pag amin ko. “Hindi ko alam bakit ako nahulog sa isang katulad mo na may mahal ng iba. At kung bakit sa lalaki pa. But I’m not regretting it. I love everything about you. Pero napapagod din ako. At saka hindi ako galit, nasasaktan na ako ng sobra, Casthan.”

Tumingala siya sa akin, “I’ll do everything. I can forget Caius for you. I can love you!”

Umiling ako. “Hindi pinipilit ang pagmamahal.”

“What should I do? Please, Jaime, kaunting panahon pa. I’m falling, babe, hindi mo na ba ako kayang hintayin?”

Tinitigan ko siya. Hindi na alam kung paniniwalaan ko pa siya.

I wiped out his tears. “Get up, Casthan. Hindi pa ba masakit ang tuhod mo?” Malambing na tanong ko.

He pouted at me and another bunch of tears fall from his eyes, “You didn’t answer me.”

I leaned down and kissed his temple, napapikit siya. “Of course, I can wait for you no matter how long it takes. Pero please lang, wag mo naman na akong saktan. Susuko na talaga ako.”

Chapter 27

Napaluhod

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa akin. I groaned and I cover my face with my pillow.

I tried to sleep again but I remembered what happened yesterday. Agad akong napamulat ng mata at kinapa ang katabi ko.

Nang wala akong makapa ay inalis ko ang pagkakatakip ng unan at bumalikwas ng upo.

I felt the shallow in my heart when I didn’t see Casthan inside the room.

He left.

Muli akong humiga at tumulala sa kisame. Hindi napansin ang pagbukas ng pinto dahil ’don.

Natigil lang ako sa pagkatulala ng maramdaman ko ang paghalik sa noo ko. Napakurap ako at tila nasilaw sa pagkakita kay Casthan.

Nakangiti ito sa akin at gwapong gwapo sa puting t-shirt at pyjama. He brushed my hair and kissed my cheeks.

“Good morning, babe. How was your sleep?” Malambing niyang sinabi. Ako naman ay hindi makasagot at nanatiling naka-awang ang labi. Gulat na gulat sa kanyang inaakto.

He chuckled at my reaction and sit beside me. “I’d bring you some breakfast. Do you want me to feed you?” Tanong niya kaya doon ko lang napansin ang tray na nasa side table.

Kinuha niya iyon at nilagay sa lap niya. Muli niya akong tinignan, “Hey, care to talk?”

“A-Anong nakain mo?” Yun ang unang salitang lumabas sa bibig ko. Uminit ang aking mukha sa kanyang tawa.

Tumaas ang kilay niya sa akin, “I’m courting you, remember?”

“Oh,” Napatango na lang ako. Bumuntong hininga siya at itanaas ang kutsarang may pagkain na.

“Here,” Hindi na ako nag-inarte pa at binuka ko ang bibig para sa kanya.

Muntik pa akong mabulunan nang muli siyang ngumiti. Anong mayroon ngayon at napapadalas ang ngiti niya?

Oh right, nanliligaw nga pala siya.

“K-Kumain ka na?” Lakas loob kong tanong. His eyes twinkled when he look at me.

Tumango siya, “Yeah, I’m sorry if I eat breakfast first and I didn’t wait for you. I just want to priotize you when you wake up.”

Hindi ko na napigilan ang ngiti ko, “It’s alright. I love you, Casthan.” I boldly said.

Natigilan siya at nakita ko ang unti-unti niyang pamumula. Umiwas siya ng tingin at pinagtuunan ng pansin ang pagkain.

It’s my turn to laugh, his brows furrowed but he’s still not looking at me. “Why are you so red?” I teased him.

“I’m not!” He growled pero lalo lang yata nadagdagan ang pamumula niya.

“Hm, okay.” I answered and stop myself from giggling. “Did you cook these?” Tanong ko.

Matagal bago siya makasagot ngunit tumango din, hindi parin makatingin sa akin. “Y-Yeah, is it alright?” He shyly asked me.

Tumango ako. “Oo, ngayon ko lang nalaman na magaling ka palang magluto.”

Mukhang nagulat siya sagot ko at napatingin sa akin. “Really? Magaling ako magluto? I thought you’ll not like it. Thank you, babe.”

I smiled at him, “You don’t need to thank me. I’m just saying the truth. At dahil diyan, ikaw na ang magluluto ng almusal ko. Ayos lang ba ’yon para sayo?”

Ngumisi siya sa akin, “My pleasure, babe.”

Umirap ako at kinuha ang tubig na nasa tray. Tapos na akong kumain at busog na busog ako.

Bumaba si Casthan na dala-dala ang tray. Sumulyap ako sa nakasaradong pinto at unti-unting lumaki ang ngiti ko.

Hindi ko talaga mapigilan ang kilig dahil sa ginawa ng lalaking ’yon, buti na lang at natago ko kanina.

Tumayo na ako at inayos ang aking pinaghigaan. Pagkatapos ay dumiretso ako sa banyo upang maligo na.

Wala parin si Casthan nang matapos ako. Kaya nakanguso ako habang nag-aayos ng sarili.

Umaasa kasi akong aakyat ulit siya, kaso hindi naman pala.

Napagdesisyunan kong bumaba upang tignan siya. Nakalimutan kong sabihin na inumin niya ang gamot niya.

Even that he’s courting me, I need to do my responsibility as his nurse. Ano pang kwenta ng sahod ko kung ’di ko gagawin ang trabaho ko?

Naabutan ko ang couple sa living room at nanunuod ng tv. Mukhang kakagising lang ng dalawa dahil ngayon lang kumakain ng breakfast.

Tumikhim ako kaya napatingin sila sa akin, “Good morning,” Ani ko.

Ngumiti silang dalawa sa akin, tumango si Nathan at si Chloe naman ay bumati pabalik. “Good morning too, Jaime!”

“Uh, d-did you see Casthan?” Nahihiya kong tanong. Kita ko ang pang-aasar sa reaksyon nila.

“He’s outside, don’t know what he’s doing. Tignan mo na lang,” Sagot ni Nathan. Nagpasalamat ako at agad umalis ’don.

Natagpuan ko si Casthan sa garahe, he’s cleaning his car. I found myself biting my lower lip while staring at his half-naked body.

Ang kanyang basang matipunong dibdib ay kumikinang dahil sa pagtama ng araw dito. I can clearly see his 6-pack abs and deep v-line from here.

Hindi ko talaga maiwasan ang magtaka pag nakikita ko ang katawan ni Casthan. Paano siya nagkaroon ng katawan na ’ganon kung nag s-stay lang naman siya sa bahay? I never saw him working out, so how?!

Lumipat ang kanyang tingin sa akin na pareha naming ikinagulat na dalawa. Unti-unting kumurba ang labi niya para sa isang ngisi, habang ako naman ay umiinit ang mukha.

Nakakahiya! Did he saw me staring at his body?

Obviously, Jaime! Kaya nga siya nakangisi sa ’yo!

“Hi, babe. Did you enjoy the show?”

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya, “What show?”

“My body show.” Aniya at humalakhak. Hindi ko mapigilan ang mangiti sa kanyang nakakahawa na tawa at sa kanyang ka-corny-han.

“You’re a pervert, babe.” Dagdag pa niya. Doon nalaglag ang ngiti ko at sumama ang mukha ko.

“I-I’m not!” Depensa ko at humakbang paatras. Dahan dahan kasi siyang naglalakad palapit sa akin at nararamdaman ko ang panlalambot ng aking tuhod.

See his effect on me? Ganyan kalakas ang epekto sa akin ni Casthan.

Ramdam na ramdam ko ang pagwawala ng kung ano sa aking tiyan sa simpleng pagtitig lamang niya.

Tuluyan na siyang nakalapit sa akin. Pinilit kong tumingala kahit hiyang hiya ako.

Tumaas ang kilay niya kasabay ng pag-angat ng sulok ng kanyang labi. “Oh really?” Panunuya niyang tanong.

Hindi ako kumibo at umiwas ng tingin ngunit nagulat ako ng kunin nito ang aking kamay para ilapat sa kanyang malapad na dibdib.

“Casthan!” Sigaw ko at napapasong inalis ’don ang aking kamay.

Ngunit muli niyang inabot iyon at hinawakan. Hindi ko ito mabawi sa sobrang higpit.

“C’mon, babe! I’m giving you the permit to touch me. You own me, babe, as I own you. And besides, this is better than staring. Isn’t it, babe? Hmmm?” He teased at me and put my hand again to his body, this time, to his fucking hard abs!

“C-Casthan, let my hand go!” Muli kong sigaw. Parang naiiyak na sa sobrang hiya lalo na ng ipahaplos niya sa akin ang parteng iyon.

Nagparte ang aking labi habang nararamdaman ang kanyang biyak. Dumaloy ang kuryente sa aking katawan at tuluyan ng bumigay ang aking tuhod.

Napaluhod ako sa harapan niya kasabay ng tiling narinig ko.

“Oh my god!” Sigaw ng isang babae at alam kong si Chloe ’yon.

“What the fuck, twin? Dito niyo pa talaga naisipang gawin ang bagay na ’yan? Maraming kwarto! Bakit diyan kayo gumagawa ng milagro? Mahiya naman kayo sa babaeng kasama natin!” Sigaw din ni Nathan.

Kumunot ang noo ko sa kanyang sinabi. Milagro? Anong milagro ang pinagsasabi niya?

My eyes widen when I realized our awkward position. Ang nakatayong si Casthan, habang ako ay nakaluhod sa kanyang harapan at nakatapat ang aking mukha sa kanyang zipper!

Agad akong tumayo at marahas na kinuha ang kamay ko sa hawak ni Casthan. At ang loko, nakangisi lang! Gustong gusto ang nangyayari!

“No! Nagkamali kayo! W-We’re not doing that thing!” Agad kong depensa sa dalawa. Nandidiring nakatingin sa amin si Nathan habang tinatakpan ang mata ng kanyang girlfriend.

Naramdaman ko ang paghawak ni Casthan sa bewang ko at ang paglapit sa akin.

“Don’t be shy, babe. They’ll understand.” Sabi nito sa akin.

Sinamaan ko siya ng tingin at hinampas sa dibdib, “You know what? Hindi ka nakakatulong! Alalahanin mong nanliligaw ka palang kaya ayusin mo ’yang ugali mo! Do you want me to reject you?” Iritadong kong sinabi.

Nawala ang ngisi nito at bahagyang namutla. Lumunok siya at tumingin kina Nathan.

“He’s telling the truth, we didn’t do anything.” Ani nito.

“Whatever, twin. Under ka pala?” Pang-aasar ni Nathan at hinila na papasok si Chloe sa bahay.

“Asshole,” Bulong naman ng katabi ko.

Muli ko siyang sinamaan ng tingin, “Your mouth. Nakakailan ka na ngayon umaga ’ha.” Banta ko sa kaniya.

He pouted at me and tried to kiss my cheeks but I immediately step back. Lalong humaba ang nguso niya, “I’m sorry, babe. I will not do it again, promise.” Tinaas niya pa ang kaliwang kamay niya. Umirap ako at napailing iling.

“Ewan ko sayo. Magbihis ka na nga ’don! Baka magkasakit ka pa dahil diyan sa kalandian mo.”

“You like it when I’m naked, so why I will follow you?” Arogante niyang sinabi.

Pumikit ako ng mariin sa panggi-gigil. Abnormal talaga ’tong lalaking ’to! Ganyan ba talaga siya manligaw?

Malamig ko siyang tinignan, “Basted ka na.” Ani ko at tinalikuran siya.

Rinig ko ang kanyang pagsinghap at ang pagtawag sa akin pangalan.

Bahala siya diyan!

Chapter 28

SPG

Officially

Tumagal ng ilang linggo ang panliligaw ‘kuno’ ni Casthan sa akin. Actually, gusto ko na siyang sagutin ngunit may hinihintay ako.

Kaso nafu-frustate lang ako kakahintay sa kanya. Mukha namang wala siyang balak na sabihin iyon.

Gusto ko siyang patigilin sa ginagawa niya, it doesn’t matter to me anymore. Lalo na akong napamahal sa kanya. Lalo niya lang akong pinahulog.

But I need the confirmation before I say ‘yes’ to him.

Kung nakalimutan na ba niya ng tuluyang si Caius at ako na ang mahal niya.

Ngunit dumating na lang ang birthday nila ni Nathan ay wala parin siyang sinasabi!

I sighed and look at the maids who were so busy. Dito gaganapin sa bahay nila ang event. At sinabi ni Casthan na may mga a-attend na business partners ng kanilang ama.

Nakaramdam ako ng kaba para sa kanyang ama. I have this nervous feeling na hindi ko maalis alis nang marinig ko ang tungkol sa pag-uwi ng kanilang ama.

Of course, sinong kakabahan kung malalaman niya na ang anak niya ay nililigawan ako? Na katulad niya ring lalaki?

Bumuntong hininga ako at ininom ang natirang tubig sa baso ko. Nilingon ko ang pinto ng kwarto mi Casthan sa second floor at nakita pang sarado ’yon.

Tulog parin pala siya.

Sumulyap ako sa malaking orasan nila at nakitang alas-diyes na ng umaga.

Napagdesisyunan kong gisingin na siya kaya tumayo na ako. Nahagip ko ang tingin ni Claire kaya nginitian ko siya.

Umiwas ito ng tingin at pula ang mukha.

Napailing ako at dumiretso na nang akyat sa kwarto. Umupo ako sa gilid ng kama at pinagmasdan ang natutulog na si Casthan.

Pansin ko ang unti unting pagkunot ng noo niya at ang pagpapawis niya.

“J-Jaime… no…” He mumbled. He was gasping so hard. Nahagip nito ang kamay ko at napangiwi ako nang hawakan niya iyon ng madiin. Parang may balak siyang durugin ang kamay ko.

Doon ko napagtantong binabangungot siya. Agad ko siyang niyugyog gamit ang isa kong kamay para magising siya.

Napamulat siya ng mata at dumiretso agad ang tingin sa akin. Parang gulat na gulat ito sa pagkakakita sa akin.

Pero mas ikinagulat ko ang kanyang biglaang pag-upo at pagyakap sa akin ng mahigpit. Isiniksik niya ang ulo sa aking leeg, ramdam ko ang panginginig ng katawan niya.

“I-I’m scared, Jaime…” His voice broke. Piniga ang puso ko sa kanyang boses.

“It’s just a dream, babe… Calm down now…” Malambing kong sinabi at hinaplos ang likod niya.

Umiling siya, “It feels so real. In my dream, you’re leaving me… you’re with someone… it hurts so much!” Nanlaki ang mata ko sa biglaan niyang paghikbi. Umiiyak siya! He was sobbing in my neck and I can feel his hot tears.

“No, I will not leave you. How I can leave the man that I love? Mahal kita, Casthan. Yun ang panghawakan mo, hm? Stop crying, babe…”

Hindi siya kumibo at narinig ko ang pagsinghot niya.

I kissed his hair and touch his face. Pinaharap ko ito sa akin at kita ko ang pagpikit niya.

My weak and fragile Casthan…

“Happy Birthday, Casthan…” I sweetly said and kissed his temple, down to his nose, his both cheeks and his soft lips.

Hinabol niya pa ang labi ko noong humiwalay ako. Natawa ako at hinawakan ang pisngi niya. “Are you alright now?”

“No, I want you to kiss me more.”

Ngumuso ako at pinitik ang noo niya. “Hindi ka nga marunong mag thank you ’nong binati kita ’e.”

“I’ll just kiss you to show how thankful I am ’cause I have you.” And before I speak, I felt his lips into mine.

Hinawakan niya ang aking batok at pinalalim pa ang halik. Next thing I knew, nasa ibabaw ko na siya at ako ay nakalapat na sa kama.

His wet kisses went down to my jaw. He trailed my jaw bone using his tounge. Nanayo ang balahibo ko dahil sa kiliti.

Nang marating niya ang aking leeg ay tumingala ako para bigyan siya ng espasyo. Napapikit ako ng maramdaman ang pagsipsip niya sa leeg ko. Paikot ikot ang kanyang dila doon.

“Hmmm…” Mahina akong napaungol at mas idiniin pa siya doon.

Nagtaka ako ng tumigil siya at tumingin sa akin. Bumaba ang tingin ko sa kanyang pula at basang labi. He licked his lower lip, “I want to undress you…”

Tinapon ko ang inhibisyon at tumango. His eyes is raging in so much fire.

Napasinghap ako sa marahas niyang pagpunit sa aking damit. “Casthan!” Sigaw ko sa pagkabigla.

“I’ll just buy you a tons of it.” Aniya at sinunggaban ako ng mariin na halik. Agad akong yumakap sa leeg niya at ginawa ang makakaya para masabayan ang marahas at sabik niyang halik.

Agad bumaba ang labi niya sa tuktok ng aking dibdib. Namaluktot ako dahil sa sobrang kiliti. Ang isang kamay niya ay nilalaro ang isa habang ang isa naman ay nasa bibig niya.

Napaarko ang aking katawan at napahawak ng mahigpit sa bedsheet.

“C-Casthan… ahhhh…” Napatigil siya sa nagjng ungol ka. He looked at me and he winked.

Napasinghap ako ng bigla niya ako ibaliktad sa kama! Hinawakan niya ang aking bewang at hinila. Napatuwad ako sa ibabaw ng kama.

Nanlaki ang mata ko ng hampasin niya ako sa pang-upo. “Casthan!” Sigaw ko sa gulat. Nakaramdam ako ng hapdi ngunit ang kuryente ang mas nangibabaw.

Gigil na gigil niyang nilamukos ang pang upo ko. Naramdaman ko ang init niya sa aking likod at ang labi niya sa aking tenga.

“I’m gonna fuck you hard and fast, Jaime…” He whispered at me. Napapikit ako kasabay ng pagtindig ng mga balahibo ko.

Ang kanyang labi ay naglakbay sa aking likod habang hinuhubad ang pants ko kasama na ang panloob. Dumiin ang pagkapikit ko dahil sa hiyang naramdaman.

Hubad at nakatuwad sa harapan niya. I’m sure that my asshole is showing too! Shit!

Narinig ko ang kanyang paghuhubad. Hindi na ako nagtangkang lumingon, sa halip ay isinubsob na lang ang ulo sa unan. Mahigpit ang aking hawak.

Bumilis ang aking hininga ng may maramdaman akong basa sa butas ko. Malamig at madulas. Napahigpit ang hawak ko sa unan, lalo na ng hawakan niya ang aking bawang.

“Uhhh~~!” Parehas naming ungol na dalawa ng tuluyan siyang makapasok sa akin.

Kinagat ko ng madiin ang aking labi dahil sa sobrang hapdi! Bakit mahapdi parin? At bakit din kasi ang laki niya?

“F-Fuck… you’re so t-tight, Jaime… ahhhh…” Rinig kong bulong niya sa likod ko habang dahan dahang umuulos.

Ang aking paa ay namaluktot, ang aking tuhod ay namamanhid. Umayos ako ng pwesto at humawak sa headboard ngunit napabalik din sa dating pwesto ng biglain niya ako!

“A-Ah!” Malakas kong ungol. Ang kanyang ulos ay bumibilis, rumarahas. Hanggang ang kama ay nakikisabay na din! Nauuntog nito ang pader kaya nagpanic ako.

“C-Casthan! S-Slow d-down– Ahhh!– B-Baka marinig tayo! Fuck! Ugh!” At dahil nga isa siyng Casthan. Hindi niya pinakinggan ang sinabi ko at mas lalo lang binilisan!

Pakiramdam ko ay sumasagad na sa lalamunan ko ang kanyang pagkalalaki. Hinawakan niya ang aking buhok at itiningala. Sinalubong ako ng kanyang labi. Kahit hirap ay pilit kong nilalabanan ang halik niya.

Ramdam ko ang sobrang pang gigil dahil halos lamunin na niya ng buo ang labi ko. Kinagat kagat niya ang aking pang ibabang labi tapos ay sumubsob siya sa leeg ko habang patuloy na umuulos.

“Fucking shit! Uhhh!” Naririnig kong ungol niya sa tenga ko. Hinawakan niya ang aking pagkalalaki at nilaro laro iyon.

“Ahhhhh…” I let out a long moan as I felt him squeezing my balls.

“You’re so hard, babe…”

“S-So are you…” Utal kong sagot.

“And I want more.” Aniya at inalis ang pagkalalaki niya sa akin. Magtatanong na sana ako kung anong problema ngunit napasigaw ako ng hilahin niya ang aking paa!

Lumapat ang tuhod ko sa carpet habang ang kalahati ng katawan ko ay nasa kama. Napaungol akong muli sa biglaang pagpasok niya.

Sunod sunod at wala ng patid ang pag-ulos niya. Halos pumiyok na ako sa aking ungol. Halos mapaiyak narin ako sa sobrang kuryente na nararamdaman! Pawis na pawis ang aking pakiramdam kahit na naka-on ang aircon.

Naramdaman ko ang pagtigas ng aking puson dahil sa paglalaro niya sa lalaki ko.

“I-I’m coming– hmmm…” Ungol ko sa kanya.

“Beg, babe. Beg to me…” Mapangakit niyang sinabi at kinagat kagat ang labi ko.

“P-Please, Casthan… M-Make me come…”

“Hm? Can’t hear you…” Pang-aasar niya pa at hinimas ang pangupo ko.

“Make me come!” Pumiyok ako sa sigaw kong ’yon. Ngunit mas binagalan niya pa, na parang hindi na siya gumagalaw sa likod ko.

“Can you be my boyfriend then?” Malambing niyang sinabi. Kumunot ang noo ko at ngali ngaling kaltukan siya.

“Seriously? Sa kalagitnaan pa talaga?” Hindi makapaniwala kong sabi.

Tumawa siya, “I’m waiting…” Aniya at binigyan ako ng isang malakas at sagad na ulos. Nabitin ako doon!

“Oo na! Sinasagot na kita! Yari ka talaga sa ’kin pag natapos tayo dito!” Inis kong sabi. Lumakas ang tawa niya at naramdaman ko ang halik niya sa aking likod.

“That’s what I’m talking about…” Tawa niya at ipinagpatuloy ang naudlot.

Mas ginalingan niya kaya halos magkandapaos paos na ako sa ungol. Nanginig ang aking katawan, ganoon din ang kanya.

Pagod akong gumapang pabalik sa kama. Muli kong narinig ang tawa niya tapos ay tinabihan ako. Kinumutan niya ako at hinalikan sa gilid ng noo.

“Thank you, babe. You’re officially mine now. Wala ka nang kawala.”

Sinamaan ko siya tingin at pinitik sa noo. “I hate you,” Mariin kong sabi. Pinatakan niya ako ng halik sa labi at mapungay ang mata na tumitig sa akin.

“I love you too, Jaime. You’re the best thing I’ve ever had. Don’t you dare leave me or else I’ll kill myself.”

Chapter 29

Birthday

Nagising ako na wala si Casthan sa tabi ko. Naagaw ng pansin ko ang bukas na bintana ng kwarto niya at nakita kong gabi na.

Agad akong bumalikwas ng bangon kaya bigla akong nahilo. Hawak ang aking ulo ay sumulyap ako sa orasan. Alasais na ng gabi.

Natulala ako sa harapan ng kama habang inaalala ang nangyari kanina. Uminit ang pisngi ko dahil parang naririnig ko parin ang mga ungol niya. Hindi ako makapaniwalang may nangyari ulit sa amin sa pangalawang pagkakataon.

Piniling ko ang ulo kasabay ng pagkaalala sa huling sinabi ni Casthan sa akin bago ako makatulog.

“I love you too, Jaime. You’re the best thing I’ve ever had. Don’t you dare leave me or else I’ll kill myself.”

Nanlaki ang aking mata dahil doon. Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa mabilis na pintig ng aking puso.

Sinabi niya ba talaga ’yon?

I shook my head. Sa sobrang pagkadesperado ko na mahalin niya ako ay pati sa panaginip nangyayari ’yon.

Bumukas ang pinto at nalaglag ang panga ko nang bumungad si Casthan sa akin. Casthan is wearing a dark blue suit with his sexy red neck tie. Ang kanyang buhok ay nakaayos, malayo sa palaging messy hair na style niya.

I heard him chuckled kaya napabalik ako sa katinuan ko. Lumapit siya sa akin at naamoy ko ang tapang ng kanyang pabango. Halos malasing ako kakaamoy ’non.

“Stop staring, babe, I’m yours now…” Kalmado niyang sinabi habang ako naman ay nanlaki na naman ang mata.

I’m yours? Oh hell! How can I forget that? We’re officially in relationship now!

Naramdaman ko ang pag-iinit ng aking mukha, pigil ang ngiti na tiningala ko siya. His eyes are twinkling while looking at me.

Hindi pala talaga ako nananaginip. Totoo na sinabi niya ’yon. Totoong mahal niya na talaga ako!

Hindi ko napigilan ang takas na luha habang tinitignan siya. Kumunot ang noo niya at agad hinawakan ang pisngi ko para alisin ang aking luha.

“Why are you crying?”

Umiling ako at hinagip ang katawan niya. Niyakap ko siya at inilapat ang mukha sa kanyang matigas na tiyan.

Ramdam ko ang gulat niya ngunit nagawa niyang haplusin ang ulo ko.

“What’s the problem? A-Are you mad at me?” Lalo akong napangiti sa kanyang tanong. Tanga ka, Casthan. Hindi kita yayakapin ng ganito kung galit ako.

Umiiyak ako dahil sa wakas naging akin kana. All the pain that I felt was worth it. Ayos lang na masaktan ako ulit basta akin ka parin sa huli.

“I love you so much, Casthan. Happy birthday…” Napapaos kong sinabi.

Mahina siyang tumawa at humiwalay sa yakap ko. Ngumuso ako at tinangala siya ngunit nagulat ako nang sumalubong sa akin ang mainit niyang labi.

“I love you too, babe. Now, get up, the party’s getting started.” Ani niya nang makabitaw sa halik.

“Nandyan na papa mo?” Nahihintakutan kong tanong.

Tumiim ang kanyang bagang at kita ko ang pagdilim ng kanyang mata. “Yeah, and I’ll introduce you to him.”

Namilog ang aking mata sa gulat at agad na umiling, “H-Hindi na kailangan, Casthan.”

“And why is that? Are you ashame of me?” Galit siya sa tanong na ’yon.

Hinuli ko ang kanyang kamay upang mapakalma siya. “Never, Casthan. I’m just scared to face your father. P-Paano kung ’di niya tayo matanggap?”

“I don’t care.” Matigas niyang sinabi at muli akong hinalikan. “And nothing to be scared of, babe. As long as I have you and you have me… we can pass this. Get it?”

Kahit nag-aalangan ay tumango ako. Ngumiti siya at sinuklay ang aking buhok. “Get up now and fix yourself, I’ll go back downstairs and wait you there, I need to entertain the visitors. Is it okay?” Paalam niya.

Matamis ang aking ngiti na tumango. Sinuklian niya iyon at hinalikan ang aking noo bago siya tumalikod at lumabas na ng pinto.

Bumuntong hininga ako at inilapat ang paa sa sahig. Sinubukan kong tumayo ngunit napangiwi ako sa hapdi na nararamdaman. Ngayon ko lang naramdaman ang sakit ng katawan ko.

Kailangan ko pang humawak sa pader para makarating sa banyo. Tinitigan ko muna ang sarili sa salamin ng ilang segundo bago mapagdesisyunan na maghilamos.

Kahit ang kaunting pagyuko ay kumikirot ang katawan ko. Casthan was so rough on me.

Ngumisi ako sa naisip at naghubad na ng damit. Si Casthan yata ang muling magbalik ng suot ko.

Mabilis lang ang aking paliligo at namomroblema sa aking susuotin. Wala akong magarang kasuotan na katulad ni Casthan.

Bababa pa kaya ako?

Nakagat ko ang labi at lumabas na ng banyo. Natigilan ako nang makakita ng suit sa kama. Kulay itim ito ngunit ang neck tie ay red na stripe. Nandoon din sa ibabaw nito ang sapatos.

Lumapit ako ’don at nakita ko ang isang maliit na sticky notes na nakadikit sa sapatos.

‘Wear it, babe.’ -C.

Ngumuso ako at pumunta sa walking closet ni Casthan para kumuha ng brief. Pinalipat nga kasi ni Casthan ang mga damit ko dito.

Ingat na ingat kong sinuot ang ibinigay ni Casthan, sa pagkakahawak pa lang ng tela ay alam kong napakamahal nito. I patnered the suit with a white shirt. Sinuot ko ang sapatos at namangha dahil saktong sakto ito sa paa ko.

Paano nalaman ni Casthan ang foot size ko?

Umiling ako sa sarili at tumapat sa whole body mirror. Pinaka-ayos ko ang sarili para hindi mapahiya si Casthan mamaya.

Sa totoo lang ay ayokong bumaba, ayokong mapahiya si Casthan sa maraming tao. Pag bumaba ako ay pakiramdam ko ako lang ang naiiba doon, ang mahirap, ang maliit. Malayo sa buhay ko ang magarang buhay nila.

I shook my head aggresively. Bakit ko ba ’to iniisip? Bakit ko kinakahiya ang estado ng buhay ko? Katulad nga ng sinabi ni Casthan basta kasama niya ako at kasama ko siya, wala dapat akong katakutan.

Bumuga ako ng hangin nang makalabas ako ng pinto. Agad bumalot sa aking pandinig ang tugtog na nanggagaling sa labas. Sumulyap ako sa baba, maraming mga katulong ang halos magkagulo dahil sa pagmamadali

Kinalma ko ang sarili at bumaba na. Dahan dahan akong lumabas ng kanilang bahay at bigla ay natulos ako sa kinatatayuan ko. Ang daming tao! Halos kumikinang sila sa mga suot nila! Ang iba ay napatingin sa akin, lalo na ang mga dalagang babae. Tumatawa ang mga ito habang tumitingin sa akin. Ngumiwi ako. May mali ba sa suot ko?

Inikot ko ang mata upang makita si Casthan. Nakita ko siya sa bandang unahan, malapit sa stage at kumirot ang puso ko ng may nakita akong kasama itong babae. He was holding her waist while talking to the other man.

Pero hindi dapat ako agad manghinala. He is just a gentleman.

Naagaw ang pansin ng lahat nang biglang may umalingawngaw na ingay sa stage.

Nakakita ako ng isang lalaki na pinapatunog ang kanyang baso habang naka-mic. Pinagmasdan ko ang lalaki at nanlaki ang mata nang mapagtanto kung sino iyon.

Ang papa ni Casthan! Kahawig na kahawig nito si Casthan at Nathan, maliban lang siguro sa kulay ng balat. Matikas ang pangagatawan nito kahit may edad na. Sumisigaw ng kapangyarihan at karangyaan ang kanyang tindig.

“Good evening, ladies and gentleman. As today, we are celebrating the 24th birthday of my sons, Casthaniel and Nathaniel.” Ang malalim niyang boses ang nagpatahimik sa kaninang maingay na guest. “Sons, can you please come here to stage?” Tanong niya at tumingin sa pwesto ni Casthan.

Doon ko lang napansin si Nathan nang umakyat na sila sa stage. Dahil sa kanilang suot at ayos ay parang hindi mo na makilala kung sino sila! Parehas na parehas ganoon din ang tindig. Kung dati ay malalaman ko na si Casthan ay malamig na tao at kay Nathan naman ay happy-go-lucky guy, ngayon ay hindi. Nakakapagtaka ang walang emosyon nilang mukha. Para na silang triplets sa harapan dahil sa kanilang ama.

Tumawa ang ama at inakbayan ang dalawa, nasa gitna ito ng kambal. “So, I know you’re confused right now. They are my identical twins. The one on my right is Casthaniel and on my left is Nathaniel. I know that you remembered Nathan, right?” Tanong nito sa huli. Tumango ang mga guest. “You already met him last year but not Casthan. Just like what I told you last time, Casthan was so busy in taking care of our business in America and because of him, the company grew more. New investors, new projects and branches…” Pumalakpak ang mga guest dahil sa sinabi ng ama. Habang ako naman ay nagtataka. Kitang kita ko ang pagdilim ng mukha ni Casthan at ang pag-iigting ng panga, ganoon din ang kakambal.

Oo nga pala, nakwento na ’to sa akin ni Nathan. Ang ama niya pala ang nagpautos na alisin si Casthan sa hospital dahil ayaw ng ama nito na makita si Casthan ng mga business partners nila. Sa madaling salita, ikinakahiya ng ama nila si Casthan.

“What can you say about them, Casthan?” Tanong ng ama at nagkatinginan sila. Ilang segundo ang tinagal ’non at parang gamit ang mata ay nag-uusap sila.

Agad umiwas ng tingin si Casthan at tumapat sa mic. “Thank you and enjoy the night.” Malamig niyang sinabi. Kita ko ang sanang pagbaba niya ngunit pinigilan siya ng ama.

“I’m not done yet, son.” Ngumisi ang ama ngunit kita ang pagtalim ng mata dahil sa ginawa ni Cathan.

Umigting ang panga ni Casthan at hinawi ang braso ng ama. Nanatili siyang nakatayo sa gilid.

“I will also introduced the new investor of our company. Welcome the Reveniere Family!” Muling pumalakpak ang mga bisita, sabay sabay tumayo ang pamilya sa upuan kaya doon ay masasabi mo na sila ang tinutukoy.

Bumilis ang tibok puso ko ng makitang kasama ang babae na kanina hawak ni Casthan sa pamilyang ’yon. Ngayon ko lang nakita ang mukha niya dahil nakatalikod siya sa akin. Napakaganda niya! Para siyang isang manika na buhay. Napakahinhin at ang ganda ng ngiti habang paakyat sila ng stage.

“Good evening…” Panimula ng lalaki sa pamilya na sa tingin ko ay ang tatay. “Thank you for this warm welcome, Mr. Castro. This is my beautiful wife, Ania Reveniere and my lovely daughter, Gicelle Sabrina Reveniere.”

“You’re daughter is really beautiful, huh?” Ani ng ama ni Casthan at tumawa. That leering laugh, I don’t like it. Kinakabahan na ako at parang nakikita na ang mga susunod na mangyayari.

“Is my son and their daughter are looks good together?” Tanong nito. Tumango ang iba at may ibang sumigaw.

“Perfect together!” Ani ng isa sa mga guest. Tumawa ang mga nasa stage maliban lang sa kambal.

“Thank you…” Ang sweet na boses ng babae ang nagpatahimik muli sa mga audience. Kita ko ang pagkamangha nila sa babae. Ako naman ay nanlalamig kahit hindi ko alam kung sino ang tinutukoy ng ama.

“Casthan? Can you hold your future wife?” Kasabay ng pag-iingay ng guest ay ang pagkabasag ng puso ko.

Tila nabingi ako at napaatras. Doon nagtagpo ang tingin namin ni Casthan. Namilog ang mata nito at namutla.

Nakikiusap ang mata nito at bumubuka ang labi ngunit hindi ko na siya maintindihan dahil sa sakit na bumubulag sa akin.

Pigil ang luha na tinalikuran ko sila at pumasok ng bahay.

Chapter 30

Father

Nanlalabo ang aking mata na tumakbo pabalik sa kwarto ni Casthan. Narinig ko pa ang pagtawag ni Manang sa akin ngunit hindi ako lumingon dahil sa luhang papalabas.

Isinarado ko ang pinto at umupo sa kama. Tulala ako habang ang inggit at sakit ay nilalamon ang buong pagkatao ko.

Casthan knows all about this?

Tinakpan ko ang mukha nang bumuhos ang mga luha. Hindi ba’t kami na? Why the hell he let himself hold her? Ibig bang sabihin ’non ay gusto niya ang babae?

Ang daming tanong na gumugulo sa isipan ko, natigil lamang iyon ng marinig kong bumukas ang pinto. Agad kong pinunasan ang mukha at tinignan kung sino iyon.

Nakita ko ang taranta na si Casthan na papalapit sa akin. Nagpeke ako ng ngiti. “May problema ba?”

Natigilan ito at tumitig sa akin, lalo na sa mga mata ko. Agad akong umiwas at tumayo, tatalikuran ko na sana siya ngunit agad niyang nahila ang kamay ko at niyakap ako ng mahigpit.

“I’m sorry…” Panimula niya. Muling humapdi ang aking mata ngunit pinigilan ko ang pagluha.

Tumawa ako at bahagya siyang tinulak. “B-Bakit ka nagso-sorry?” Tanong ko at hindi napigilan ang pagbasag ng boses.

Are you breaking up with me?

Natatakot akong isatinig iyon, iniiwasan ko din ang kanyang mata.

“I didn’t know too. I swear, I don’t know her. Please, believe me…” Nagsusumamong sabi niya at itinaas ang mukha ko para masalubong ang tingin niya.

Sumabog ang mga luha kaya sinubsob ko ang mukha sa kanyang dibdib.

“I-I believe you, C-Casthan… I trust you…” Nanginig ang aking tinig, humigpit naman ang hawak niya sa akin. “P-Pero paano na? M-May magiging asawa ka na p-pala–” Pinutol niya ang aking sinsabi nang muli niyang itinangala ang aking mukha at halikan ako ng madiin sa labi.

Isinandal niya ang noo sa akin, umiling siya doon at agad sinapo ang aking pisngi. “You’re not breaking up with me. Never.” Mariin niyang sinabi. “I will not let you.”

Nanlaki ang mata ko. “I’m not. Nagtatanong lang ako kung paano na tayo. May fiancèe kana, h-hindi na tayo pwede…”

Kita ko ang pagpikit niya ng mariin na parang nagpipigil. Pagmulat niya ay pulang pula ang mata niya. “Stop thinking about it. Walang mangyayaring hiwalayan, naiintindihan mo? Sila ang magpapakasal sa babae na ’yon at hindi ako. I love you and you’re the only one for me. You are the who I will get marry.” Pinal niyang sinabi. Lalong bumuhos ang aking luha at napahikbi. Uminit ang aking puso sa sinabi niya.

“Even Caius?” Binuhos ko ang lakas na loob sa tanong na iyon ngunit hindi ako tumingin, natatakot akong tignan ang kanyang reaksyon.

Hindi siya sumagot bagkus ay humiwalay sa akin. Kinagat ko ang labi para pigilan ang malakas na iyak. Akala ko…

“Look at me,” Utos niya. Umiling ako at itinulak pa siya palayo.

“Lumabas ka na lang…” Pagod kong sinabi at umupo sa kama.

Narinig ko ang pagtawa niya kaya kahit lumuluha ang mata ay sinamaan ko siya ng tingin. “Masaya ka pa na pinaglaruan mo lang ako?”

Natigilan siya at kumunot ang noo. Lumuhod siya sa harap ko at ikinulong ang mukha ko sa malaki ang mainit niyang palad. “What the fuck are you saying?” Ani niya at hindi alam kung magagalit o matatawa.

Hindi ko mapigilan ang hampas sa kanyang dibdib. “Paasa ka! Gago ka! Tangina mo! Shit ka! Bobo ka! Hindi mo ako pwedeng mahalin kung may mahal ka pang iba! Ano ’yon, dalawa puso mo? Ano? Niloloko mo lang ba ako, Casthan? Aminin mo na dahil ang sakit sakit na ha!” Halos humagulhol ako habang sinasabi ’yon habang siya naman ay natatawa habang pinapanuod ako.

Muli ko siyang hinampas. “Fuck you, Casthaniel Castro! I hate you!” Sigaw ko at isinubsob ang mukha sa palad.

Naramdaman ko ang pagbalot ng kanyang bisig sa akin katawan. Sumigok ako at hinayaan siya sa ginagawa.

“Didn’t know that you’re this dramatic. From now on you need to stop watching romantic movies.” Then he chuckled.

At ginagawa niya pa talagang katatawanan ang sitwasyon ngayon? Grabe ka, Casthan!

“I hate you…” Muli kong bulong at mas lalong humigpit ang yakap niya sa ’kin.

“Stop saying that, masakit sa tenga. And please, can you stop crying? It’s hurting me too…” Mahinahon niyang sinabi.

“You got it wrong, babe. I didn’t answer immediately because you’re not looking at my eyes. Nang sabihin kong mahal kita, sinigurado kong wala na akong nararamdaman kay Caius. I want to say thank you for helping me to forget him and making me love you. My love for you is different from the love that I had to Caius. He is my child hood love, my first love but you are my greatest love and my last. I will make sure of that. So please, stop crying, you’re worrying me…” Malambing niyang sinabi. Ngunit sa halip na tumigil ako sa aking pag-iyak ay lalo lang bumuhos ang luha ko. Parang gripo ito kung tumulo.

Niyakap ko si Casthan ng mahigpit. “I-I’m sorry… Natakot lang ako… I’m sorry, Casthan. I love you too! I love you so much!” Hagulhol ko sa kanyang balikat.

“Sshhh… I love you too. And for the third time, stop crying!” Tawa niya sa huli. Suminghot ako at humiwalay sa kanya. Parang bata akong nagpunas ng luha sa kanyang harapan.

“You’re a mess… my beautiful mess…” Malambing niyang sinabi habang inaayos ang nagulo kong buhok. “Fix yourself, I’ll introduce you to my father.” Dagdag niya.

Umiling ako kaagad. “Can we just keep this relationship as a secret? Please?” Pagsusumamo ko sa kanya. Hindi dahil sa kinakahiya ko siya. Natatakot ako na kapag nalaman ng kanyang ama ang relasyon namin ay paghiwalayin niya kami.

And I know… kahit anong gawin namin ay wala kaming magiging laban doon, lalo na ako.

“Amd why is that?” He gritted his teeth. I hold his hand to calm him down.

“I can’t lose you, Casthan. I’m afraid that once your father will know about this, he will breaking us apart.”

“No. I will not let him. I will fight for you. For our relationship. Pero paano ako lalaban kung sa una palang sumusuko ka na?” Malungkot niyang sinabi.

I gave him a swift kiss on his lips, I closed my eyes tight. “I’m sorry if I’m a coward. I just don’t wanna lose you. But I’ll try my best to fight for you. I will do it.” Mahina kong sinabi. Ramdam ko ang pagtango niya kaya napamulat ako.

Ngumiti kami sa isa’t-isa, puno ng pagmamahal ang mata. Sinakop niya ang aking labi at nagpaubaya naman ako.

Pagkatapos noon ay nag-ayos na ako. Si Casthan naman ay sumilip mula sa bintana ng kwarto upang tignan ang party sa ibaba.

“The party is already done…” Narinig kong sabi ni Casthan. Nilapitan ko siya upang tignan rin ang nasa ibaba.

Oo nga, tapos na. Kaunti na lang ang bisita at mukhang papa-alis narin, ang mga katulong ay naguumpisa ng maglinis.

“Let’s go?” Tanong ni Casthan. Kinakabahan man ay tumango ako. He smiled at me at kissed my forehead.

“I love you, we can go through this.” Bulong niya at hinawakan ang kamay ko at sabay kaming lumabas ng kwarto.

Walang nakakapansin sa amin dahil sa sobra nilang pagka-busy. Pagkalabas namin ay hinanap ni Casthan ang kanyang ama ngunit wala ito. Kaya hinagilap namin si Manang upang tanungin ito.

“Yung papa mo? Nakita ko siya kanina papunta sa office niya. Tignan mo ’don, kung wala ay baka nasa library.” Ani nito at hindi nakatakas sa akin ang mata niya sa kamay namin ni Casthan na magkahawak. Ngunit nagpapasalamat ako dahil walang disgusto sa kanyang mata, bagkus ang ngumiti pa siya sa aming dalawa.

“Thank you, Manang.” Magkasabay naming sambit ni Casthan kaya nagkatinginan kami at natawa pareho.

Nagpaalam na kami kay Manang at muling pumasok sa kanilang malaking bahay. Umakyat kami at nalaman kong nasa dulo ng ikalawang palapag ang office ng ama ni Casthan.

Kumatok ang huli. “Dad, I will come in.” Malamig niyang paalam at binuksan ang pinto.

Lumala ang kaba na naramdaman ko, parang awtomatikong nadikit ang paa ko sa bukana ng pinto. Buti na lang at hinila ako ni Casthan, kundi ay para akong tanga na nakatayo doon.

Sumalubong sa amin ang matalim na mata ng kanyang ama. Ngunit mas tumalim iyon nang makuha ng pansin niya ang pagkahawak ng kamay namin ni Casthan. Napaatras ako ng isang beses dahil sa tingin niya sa akin, kita ko ang maliit nitong ngisi at bumalik ang tingin kay Casthan.

Kalmado ngunit mabigat ang paa na lumapit ito sa amin. Napasinghap ako sa gulat dahil sa biglaang sampal ng kanyang ama kay Casthan. Pumaling ang ulo ng huli ngunit hindi parin binibitawan ang hawak sa aking kamay.

“That was for being rude earlier. How dare you to left your fiancèe on stage? Napahiya ako doon!” Dumagundong ang boses ng ama ni Casthan sa apat na sulok ng kwarto.

“I don’t fucking care, dad! And she will never be my fiancèe! Ikaw ang magpakasal sa kanya kung gusto mo.” Mariing sagot ni Casthan. Kita ko ang pag-igting ng panga ng kanyang ama. Kumuyom ang kamao nito at parang pinipigilan ang sarili na pagbuhatan ulit ng kamay si Casthan.

“And who are the one who taught you to be this rude?” Lumipat ang tingin nito sa akin at halos patayin ako sa tingin. Naputol lang ng iharang ni Casthan ang katawan niya sa harapan ko.

“You are the one who taught me to be like this! Blame your monstrosity! And I don’t know why my Mom loved you!” Napapikit ako ng mariin nang muli akong makarinig nang lagapak na sampal. Nag-init ang aking mata dahil sa takot para kay Casthan.

Gusto ko siyang hilahin at ilayo sa kanyang ama.

“How dare you to talk back at me like that! I am still your father! And don’t you bring up your mother here! You indecent child!”

“Why? Memories are coming back, right, dad?” Ramdam ko ang ngisi ni Casthan sa sinabi niyang iyon. “Stop controlling our lives, dad. This man with me, are the only one I will marry. I love him. Ako ang makakalaban mo, dad, kapag may ginawa ka na hindi ko gusto. Kakalimutan kong naging tatay kita.” Kalmadong dagdag nito ngunit dama ang pagbabanta.

“Let’s see then…” Nanlamig ako sa sinambit ng kanyang ama.

Anong ibig sabihin niya ’don?

Chapter 31

Dedicated to @crazyrose20, @Miya_25 and @ccriselleamor. Thank you for your lovely comments and messages! Haha! Luvlots! 💙

Resign

Kulang ang aking tulog sa buong magdamag dahil sa sinabi ng ama ni Casthan. Kaya tinanghali na ako ng gising. Agad kong kinapa ang katabi ko at nalaman kong wala si Casthan.

Agad akong bumalikwas ng bangon at dumiretso ng banyo upang maligo.

Pagkababa ko ay nakita ko ang magaama sa lamesa na mukhang may pinaguusapan.

Agad akong napahinto nang dumako sa akin ang paningin ng kanilang ama.

Isang ngisi ang iginawad niya sa akin, “Our special guest is awake,” Malakas nitong wika kaya napalingon din sa akin ang dalawa.

Uminit ang pisngi ko sa hiya. Si Casthan naman ay agad lumapit sa akin at iginiya ako paupo sa tabi niya.

“Good morning…” Bulong niya sa akin at hinalikan ang noo ko. Isang pagbagsak ang naramdaman namin.

“Respect the food. You’re disgusting.” Mariing wika nito. Napayuko ako at naramdaman ko ang paghawak ni Casthan sa aking kamay.

Pinisil niya ito, “Don’t mind him, babe.” Aniya at ngumiti lang ako ng pilit.

“What do you want to eat?” Tanong ni Casthan habang nilalagyan ako ng kanin. Bago pa ako makasagot ay muling nagsalita ang kanyang ama.

“And when did you start to be his maid, Casthan? Ang alam ko, siya ang pinapasahod dito. Bakit ikaw ang naninilbihan?” Marahas na tanong ng ama at nanlilisik na matang tumingin sa akin.

“You! I don’t know why are you still staying here. Magaling na ang anak ko at hindi na niya kailangan ang walang kwentang katulad mo. Palamunin ka namin?” Agad kong naramdaman ang pag-iinit sa gilid ng mata ko. Hindi ako kumibo at pigil ang luhang tinitigan na lamang ang pagkain na nasa harapan.

Kahit kailan ay hindi ako napahiya ng ganito. Pero kakayanin ko para sa amin ni Casthan. Kahit na gustong gusto kong ipaglaban ang sarili ko, hindi ko gagawin dahil gusto ko ang matanggap niya ang relasyon namin.

Umpisa pa lang ’to, tapos sumusuko ka na, Jaime?

“Casthan is not still fully healed, dad. And they are in relationship now, its normal if they live here together.” Sabi ni Nathan.

Napapikit ako ng mariin dahil sa paghampas ng ama nila. “It’s not! This is my fucking house and you dared to let that disgusting boy live in this house? Isa ka pa, Nathan, I thought you were different from your twin. I’m so disappointed.” Matigas nitong sabi at umalis na hindi man lang nakakalahati ang kinakain.

“I’m really sorry for my father, Jaime. Wag mo na lang siyang pansinin.” Ilang sandali ng katahimikan ay nagsalita si Nathan. Tumingin ako sa kanya at tipid na ngumiti.

“Okay lang, I understand. Una palang, alam ko nang magiging mahirap ’to. And… I want to resign. Tama ang ama niyo, hindi ko din alam kung bakit nandito pa ako sa pamamahay niyo. My work is done. Magaling na si Casthan, hindi na niya ako kailangan.” Mahina kong sinabi at inalis ang kamay ko sa pagkakahawak ni Casthan.

“What are you saying? You will not resigning and you will not go home.” Mariin nitong sabi at muling kinuha ang kamay ko.

I stared at him blankly. Wow. Sa wakas at nagsalita din siya. I never expected that Nathan would save me. Akala ko si Casthan ang ipagtatanggol ako mula sa mga sinabi ng kanyang ama ngunit kahit isang salita kanina ay wala akong narinig. Hinayaan niya lang akong insultuhin ng ama niya sa harapan niya.

I’m not being a demanding here. Gusto ko lang naman na may magsasalita para sa akin. Umasa kasi ako na ipagtatanggol niya ako, pero ayon, umasa lang ako.

Umiling ako sa kanya at tumayo. Muli akong humarap kay Nathan.

“I’m sorry, I lose my appetite. Aakyat lang ako para ayusin na ang mga gamit ko. Thank you ulit.” Hindi ko na hinintay ang tugon niya at dumiretso sa guest room upang kunin ang maleta ko.

“Jaime…” Ani Casthan na sumusunod sa akin. Hindi ko siya pinansin at diretsong pumunta sa walk in closet niya. Kinuha ko ang aking damit at inilagay sa aking maleta.

Agad akong hinawakan ni Casthan sa aking braso para patigilin ako. Malamig ko siyang tinignan. Nakikiusap ang mata nito at umiling iling.

“You don’t need to leave. Please, babe… don’t leave me. I’m not yet healed! I need you! At kahit magaling na ako ay kailangan parin kita. Please… I’m begging you…” Kita ko ang pamumula ng ilong at mata nito.

I sighed and held his hand. “Do you really love me?” Tanong ko.

“Of course, I do! I really do! I love you so much that if you’ll leave me, I’ll die!” Hindi ko mapigilan ang pag ngiti sa sagot niya ngunit agad kong inalis iyon.

“This is for us, Casthan. Kailangan kong umalis. If you really love me, you will make an effort to see me. Yung kahit na magkalayo tayo at hindi tayo magkasama sa iisang bahay ay gagawa ka ng paraan para magkita tayo. Naiintindihan mo ba ako?” Tumango siya ngunit bagsak ang balikat niya.

“But I want you beside me everytime…” Mahina niyang sinabi.

Ngumiti ako at hinarap siya. I held his face and gave him a swift kiss. “You’re so clingy. Hindi pwede ’yon, Casthan… Hindi ka dapat maging dependent sa akin. Marami pa ang pwedeng mangyari, okay? I love you too, so much, but I need to do this.”

“What do you mean by that? May balak kang iwan ako?” Nanginig ang tinig niya. Umiling ako at pinagmasdan ang kanyang gwapong mukha.

Bumuntong hininga siya, “Fine, I will let you. At mas maganda na siguro iyon dahil hindi kita pwedeng maiwan dito na mag-isa, I will manage our company starting tomorrow. But… I will buy a condo immediately, at doon tayo magsasama. Are you okay with it?”

Agad akong tumango, “Thank you, Casthan.”

Sumimangot siya, “Why are you always calling me in my name? It’s babe and not Casthan.” Masungit niyang sinabi tapos ay umirap pa.

Tumawa ako habang tinitignan ang reaksyon niya. “Fine. So, mind to help me on this, babe?” Pagtukoy ko sa pageempake ko.

Pigil ang ngiti niya habang umiiling tapos ay tinulungan akong ayusin ang mga damit at gamit ko.

Nang matapos kami ay napagdesisyunan muna naming magpahinga. Nakahiga kami sa kama habang pinaglalaruan ni Casthan ang mga daliri ko. Ako naman ay nakaunan sa kanyang dibdib.

Tumingala ako, “Casthan…” Sumimangot siya sa tawag ko. “I mean, babe…”

“Hm?”

Lumunok ako, “P-Paano kung magkita kayo ni Caius?” His brows furrowed in my question.

“What do you mean?”

“May chance bang… iwan mo ako?” Tinitigan niya ako kaya agad akong nagpakawala ng pekeng tawa. “P-Pero ayos lang, maiintindihan ko naman.” Ani ko at yumuko.

“You don’t trust me, do you?” Seryosong tanong niya at ipinaharap ang mukha ko sa kanya.

Umiling ako agad. “H-Hindi naman sa ganoon. Natatakot lang ako sa pwedeng mangyari. You’re my first love, Casthan, and I want you to be last.”

“I want that too. Don’t think that I will leave you, dahil kailanman hindi pumasok sa isip ko ’yon. And maybe… it’s you… that will leave me, because I’m crazy, I’m obsessed and–” Agad kong idinantay ang daliri ko sa bibig niya. Ngumiti ako at hinalikan ang noo niya.

“I will not leave, never. And that’s a promise.” Pinatakan ko siya ng halik at lumayo na sa kanya. Tumawa ako, “Tama na nga ang drama. Magpaalam na tayo sa papa mo.”

“You don’t need to do that. After what he did to you? He doesn’t deserve to be respected.”

Pinitik ko ang noo niya kaya sinamaan ko siya ng tingin, “Salbahe ka, Casthan. He’s still your father, you just need to understand his situation.”

“Why bother? Did he even try to understand me?”

“He has a big expectation for you, babe. Of course, you’re the older son, and he can’t just accept that you loved a guy like me. Gusto niya na makapangasawa ka ng babae, gusto niyang magkaroon ng apo. Yung hindi niya ikakahiya na ipakilala ang karelasyon mo.” Sambit ko ngunit ako din ay natigilan. Nakaramdam ako ng pait sa aking sinabi.

Hindi ko siya kayang bigyan ng anak. At hindi ako karapat dapat na ipinagmamalaki. Hindi ko deserve ang katulad niya. Masyado kaming malayo para sa dalawa.

Humapdi ang aking mata sa naisip. Kumurap ako at sinalubong ng tingin si Casthan na seryosong nakatitig sa akin.

Nagtagis ang bagang niya. “You’re planning to leave me.” Aniya at pinal na ang tono. Nagulat ako at bahagyang natawa. Ito na naman kami.

“What are you saying?”

“I can feel it, Jaime! Don’t you dare!” He growled at me.

“Wow. Kailan ka pa naging psychic?”

His brows furrowed, “Psychic? What do you mean by that?”

Tumawa akong muli at dinudot ang noo niya ng pabiro. “Slowpoke.” Bago pa siya makapagsalita ay hinila ko na siya patayo sa kama. Nagpabigat pa siya kaya hirap na hirap ako.

“Casthan! Tara na!” Sigaw ko.

Umiling lang siya, “No, I don’t want you to go. Dito ka lang, walang aalis.”

Binitawan ko ang kamay niya at napakamot sa ulo sa sobrang frustration. “Akala ko ba tapos na tayo dito? Pinayagan mo na ako ’di ba?!” Nilagay ko ang aking parehong kamay sa aking bewang tapos ay sinamaan siya ng tingin.

His eyes twinkled in amusement while staring at me. Kumibot ang labi niya, pinipigilan ang pagtawa.

Lalong sumama ang tingin ko. “You think its funny?!” Iritado kong tanong at kinuha ang ihanan tapos ay inihampas sa kanya.

Sinalay niya ito tapos ay nagpakawala ng baritonong tawa.

Gigil kong pinaghahampas siya. “You jerk! I want to kill you!”

“Kill me with your love? Go babe, I will let you.” Aniya pa tapos ay hinapit ako sa bewang kaya bumagsak ako sa ibabaw niya.

“I love you,” Bulong niya at tinitigan ang mukha ko. Umirap ako sa tinulak ang dibdib niya para makatayo ako ngunit ayaw niya talaga akong pakawalan. Sa halip ay hinawakan niya ang likod ng ulo ko at hinila palapit upang magkadikit ang labi namin.

Bumuntong hininga ako at hinalikan na lang siya pabalik.

Casthan, you’re such an asshole.

Chapter 32

Trust

“Kuya, bakit hindi na po bumibisita si amo niyo?” Tanong ng aking kapatid. Bumaling ako sa kanya at hinaplos ang ulo niyo.

“Kuya Casthaniel ang tawag mo sa kaniya, Butchoy. Ilang beses ko na ’yang sinabi sayo?” Tanong ko at tumawa. Kita ko ang kanyang pag nguso na lalong nagpatambok sa matatabang pisngi nito.

Kunot ang noo niya ng sumagot sa akin. “Ayoko nga kasi, kuya. Ang kulit niyo po. Mas maganda nga po yung amo.” Sagot niya na nakapagpatawa sa akin. Ako pa talaga ang makulit. “Pero bakit nga po hindi na siya bumibisita? Namimiss ko na po pasalubong niya.” Muli akong natawa at pinisil ang pisngi niya.

“Ang kulit kulit mo! Ang takaw takaw pa. Paano ka papayat? Akala ko ba diet ka?”

Lalong humaba ang nguso niya at ang sama sama na ng tingin sa akin. “Ayoko ng mag diet! Saka hindi ako matakaw. Masarap lang talagang kumain!” I can’t help but to laugh harder. Halos maluha ako dahil sa paraan ng pagsagot niya sa ’kin. “Kuya nga kasi, asan na amo niyo?” Ulit na naman niya. Nawala ang ngiti ko at bumagsak ang tingin sa aking cellphone.

It’s been three days since I saw Casthan. Nagpaalam siya na may isang linggong business trip daw sila sa ibang bansa at kailangan niyang daluhan iyon.

Noong unang araw niya ’don ay walang palya niya akong lagi pinapadalhan ng text messages, tumawag pa siya noong gabi at nag video call kami.

Bumili ako ng smart phone simula noong bumalik ako sa bahay. Para sana hindi na niya kailangang laging pumunta dito para lang makita ako at para rin magamit tuwing nalalayo siya.

Ngunit nagtataka ako dahil pagkatapos ng unang araw niya ’don ay hindi na siya nagparamdam sa akin. Hindi na siya nagmemensahe ma pinagalala ko. Palagi ko siyang tinatawagan ngunit walang sumasagot at minsan ay out of reach pa. I even bombarded him with messages ngunit kahit isang reply ay wala akong natanggap.

I even texted Nathan to ask if he’s with Casthan. Ngunit wala din daw siyang alam, ang tatay lang niya at si Casthan ang magkasama.

Kinakabahan ako, hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil sa sobrang pag-aalala o dahil naalala ko yung ama ni Casthan. Baka kasi gumagawa na siya ng paraan upang mapaghiwalay na kami ni Casthan.

“Kuya?” Muling bumalik ang mata ko sa kapatid nang marinig ko ang pagtawag niya sa akin. Tinitigan ko siya at mukhang gusto talagang malaman kung bakit wala si Casthan.

“Nasa trabaho siya, Butchoy. Pero wag kang mag-alala, bibisita din iyon.”

Lumungkot ang mukha niya at bumaba ang tingin, “Kailan, Kuya?”

Ngumiti ako at hinaplos ang ulo niya. “Bukas o kaya sa susunod na bukas. Wag ka nang malungkot, nandito naman si kuya ’e. Ayaw mo na ba sa ’kin?”

Agad naman siyang umiling at niyakap ako. “Syempre hindi po! Ikaw lang kaya kuya ko.” Napangiti na lang ako at niyakao siya pagbalik. Nakarinig kami ng tikhim kaya napalingon kami. Nakita namin si Nanay na nakasandal sa pinto na mukhang kanina pa kami pinagmamasdan.

“Tama na nga iyang lambingan niyong dalawa. Oras na ng pagkain, halina kayo.” Aya ni Inay at lumapit para kunin si Butchoy tapos ay nauna na sa lamesa.

Bumuntong hininga ako at muling tinignan ang phone ko, nagbabakasakaling may message na. Bagsak ang balikat ko nang makitang walang notification.

Binulsa ko ito at sumunod na sa lamesa. Pagkaupo ko ay nilagyan ako agad ni Nanay ng pagkain sa plato.

Napatingin ako sa kanya at ngumiti. “Thank you, ’nay.”

She smiled back at me. There is a warm in her eyes. “It’s okay, anak. Ngiti kana. Hindi ako sanay na ganyan ka. Bibisita din si Casthan, hintayin mo lang.”

Tumango ako at bahagyang natawa. Medyo gumaan ang loob ko sa kanyang sinabi. “Opo. Salamat, ’nay.”

Pagkalipas ng ilang sandali ay natapos na kaming kumain. Inayos ko ang aming pinagkainan bago muling pumunta sa sala upang manuod ng tv. Nandoon din sina Nanay, umupo ako sa tabi nila, nasa gitna namin si Butchoy.

Nasa gitna na kami ng panunuod nang biglang may kumatok sa pinto. Bumilis ang tibok ng puso ko at napuno ng pag-asa.

Agad akong tumayo para pumunta sa pinto. Binuksan ko ’yon at isisigaw ko na sana ang pangalan ni Casthan.

Ngunit nawala lahat ng saya sa aking pakiramdam nang si Jusa ang nakita ko. My heart constricted in pain because of too much disappointment.

Umiling ako at agad inayos ang sarili ko. “Jusa? May problema ba?” Tanong ko agad nang napansin ko ang itsura niya. Her eyes were puffy and she was pale. Halata din ang pangingitim ng ilalim ng mata niya, ganoon din ang pangangayayat niya. In other term, she looked bad. She’s so far from the Jusa I know.

“J-Jaime…” Nanginig ang labi nito at agad akong niyakap. Gulat man sa kaniyang ginawa ay hinagod ko ang likod niya. She start crying while hugging me. Sa lakas at tindi ng iyak niya ay naramdaman ko ang presensya nila Nanay sa likod ko.

“Anong nangyari?” Nag-aalalang tanong nito at isinara ang pinto. Mas lalong lumakas ang iyak ni Jusa.

Inalalayan ko siyang makapunta sa sala para makaupo siya. Humihikbi ito habang nakaupo sa tabi ko. Pinunasan nito ang mukha niya bago magsalita.

“B-Buntis ako, ’nay, Jaime…” She said weakly. Muli na naman siyang naiiyak. Nagulat ako at tinignan si Inay, kalmado lang ito at parang bago pa man magsabi si Jusa ay alam na niya ang kalagayan nito.

Ngumiti si Inay kay Jusa. “Masaya kami para sayo, Jusa. Pero bakit ka umiiyak? Sino ang ama?”

Marahas na umiling si Jusa. “Ayaw ko dito, ’nay! Ayoko sa batang ’to! Ginahasa ako ng tatay nito! Hayop siya!” Galit niyang sigaw at muling napaiyak. Punong puno ng hinanakit ang kanyang iyak.

Buti na lang ay pinapasok muna ni Inay si Butchoy sa kwarto upang hindi niya marinig ang ganitong usapan.

Doon kumunot ang noo ko, ’ganon din si Nanay. “Ginahasa? Nino?” Tumaas ang boses ni Nanay sa pagtatanong.

“S-Si William po.” Si William? Yung nababalitaang gumagamit ng masamang gamot?

Marahas naman na tumayo si Nanay at hinawakan ang kamay ni Jusa. “Halika! Ipapakulong natin ang adik na ’yon!” Galit na sigaw nito.

Muling umiling si Jusa. “H-Huwag po, ’nay. Hayaan na natin siya. I-Ipapalaglag ko po ang bata–” Nagulat ako ng sampalin ni Inay si Jusa. Taas baba ang dibdib nito at masama ang tingin kay Jusa, habang ang huli ay hawak ang pisngi at umiiyak.

“Nababaliw ka na ba? Kasalanan iyon sa Diyos! Bakit mo ipapalaglag ang inosenteng bata? Bakit ayaw mong ipakulong si William?!”

“P-Papatayin niya ang ama ko, ’nay. Tinakot niya po ako. Sabi niya ay kapag nagsumbong ako sa mga awtoridad ay papatayin niya ako, ganoon din si Daddy.”.

“Hindi niya na magagawa ’yon dahil makukulong siya.”

“Y-Yung mga kasamahan niya po, may kasamahan siya na papatay sa amin pag nakulong siya. Madami po sila at n-nalaman kong isa siya sa mga sindikato at makapangyarihan na tao sa lugar. N-Natatakot po ako. Hindi pa alam ni Daddy ang kondisyon ko. Natatakot akong magalit siya at tanungin si William, baka may mangyaring masama. H-Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko.” Sinubsob niya ang mukha sa dalawang kamay at humagulhol.

Hinagod ko ang likod niya. “Hindi mo ipapalaglag yan. Pwede ka munang tumira dito. Hahanap ako ng paraan para makulong si William. Hindi kaba hinahanap ng tatay mo?”

Suminghot siya. “Nagpaalam ako kanina na aalis muna ako ng ilang araw. Pumayag naman siya at naisipan kong pumunta dito.”

“Nasaan ang mga gamit mo?”

“N-Nasa labas ng bahay niyo.”

I sighed at caress her hair. Pawis na pawis ito dahil sa pagiyak. “Kukunin ko lang ang gamit mo para makapag-ayos ka.”

Tumango ito at tumingin sa aming dalawa ni Nanay. “Salamat. Maraming salamat, ’nay, Jaime. H-Hindi ko na po ipapalaglag ang bata. Tama po kayo, wala siyang kasalanan. Salamat sa pagpapatira sa ’kin dito pansamantala.”

Wala na ang bakas na galit kay Nanay parang nakahinga siya ng maluwag sa sinabi nito. “Ayos lang. Basta, tutulungan ka namin ng anak ko. Alagaan mo ang sarili mo.” Narinig ko pang sabi ni Inay bago ako naglakad pabalik sa pinto.

Kinuha ko ang gamit ni Jusa at natulala. Si Casthan, akala ko siya na talaga ang dumating. Bumuntong hininga ako at muling tinignan ang cellphone ko. Nabuhay ako ng loob ng may makitang unread messages ngunit ang nakakapagtaka ay from unknown number ito.

Binuksan ko iyon at agad ding nagsisi. I gasped as I cover my mouth. Nagbanta ang luha sa aking mata ng makita ang kung ano sa litrato.

Kaya ba hindi na siya tumatawag sa akin? Kaya ba hindi na siya makapagiwan lang ng message dahil may iba na siya? Ayaw na ba niya sa relasyon namin? Nagbago na ba ang isip niya?

Tumulo ang aking luha at nabitawan ko ang gamit ni Jusa. Pumasok ako sa kwarto at sinarado muna iyon. Umupo ako at tumingin sa kawalan.

Hindi ko makalimutan ang nasa imahe. Pumikit ako ng mariin, nagbabakasakaling mawala sa isip ko iyon na may kasama siyang babae at kahalikan pa.

Suminghap ako at naghabol ng hininga. Hindi muna ako dapat maghinala. May tiwala ako sa kanya. May dahilan si Casthan. Hindi niya gagawin ito sa akin. Mahal niya ko.

Chapter 33

Kuya Jaime

Dumating ang umaga at nakapag-ayos na ako para sa trabaho. Bumalik ulit kasi ako sa hospital, at sa ngayon ay puro bata na may OCD ang binabantayan ko.

Nakita ko si Jusa na nakaupo sa rocking chair ni Nanay habang nakatulala at hawak ang tiyan.

Lumapit ako sa kaniya kaya napatingin siya sa akin. Agad siyang tumayo at ngumiti, “M-Magandang umaga, Jaime. Pasensya na kung nakiupo ako sa–”

“Ayos lang. Feel at home, Jusa.” Putol ko sa sinasabi niya at natawa. Nasaan na ang Jusa na malakas ang loob at masayahin?

Pumula ang mukha niya at umiwas ng tingin. “B-Bakit ka tumatawa?”

“Hindi lang ako sanay na ganyan ka. Namiss ko yung dating Jusa. Yung lagi ako sinasalubong ng yakap at isisigaw na asawa ako.” Sumimangot siya at nagulat ako dahil naiiyak na siya habang nakatingin sa akin.

“P-Paasa ka! Kung sinagot mo na ako dati, hindi ako magkakaganito! E ’di sana naging tayo at ikaw ang nakabuntis sa akin! Nakakainis ka! Nakakainis kayo ng boyfriend mo!” Umiiyak na sabi niya at pinaghahampas ang dibdib ko. Natawa ako sa sinabi niya, ganoon din sa itsura niya. Ganito ba talaga pag buntis?

“Sorry, Jusa. Sa kanya nahulog puso ko ’e. May mas better pa naman na lalaki para sayo. Saka bakla ako, gusto mo parin ba ako?”

Suminghot siya at pinunasan ang mata, ang sama ng tingin niya sa akin. “Oo! Anong tingin mo sa feelings ko sa ’yo? Isang malaking joke?! Ang bobo ng puso mo! Bakit sa iba pa nahulog ’e nandito naman ako!” Muli akong tumawa at ginulo ang buhok niya. Pinunasan ko ang mukha niyang puno na naman ng luha.

“Para na kitang kapatid, Jusa, ganoon din si Butchoy. Mabait ka kahit luka-luka ka minsan. Maraming nagkakagusto sayo na mas deserve ang feelings mo, ang ganda mo at ang ugali mo. Naiintindihan mo ba ako?”

Umirap siya. “Oo, ang dami mo pang sinasabi. Pwede mo namang ideretso na ayaw mo talaga sa akin.”

Pinisil ko ang ilong niya. “Ang kulit mom Ganyan ba talaga pag buntis?” Muli lang siyang umirap sa ’kin na ikinatawa ko. Bumaba ang tingin ko sa tiyan niya na hindi halata dahil malaki ang t-shirt na suot niya.

“Pwede ko bang hawakan ang tiyan mo?” Napatitig siya sa akin bago tumango. Dahan dahan ko namang nilapat ang kamay ko sa tiyan niya. Ngumiti ako nang maramdaman ko ang baby bump niya.

“Ilang months na ’to?”

Umiling siya, “Hind ko pa alam ’e. Hindi pa kasi ako nagpapacheck up.”

“Gusto mo bang samahan kita? Magpacheck-up tayo bukas, day off ko din naman.”

Lumiwanag ang mukha niya. “Talaga?” Tumango ako at natawa sa parang batang reaksyon niya.

Tumalon siya na ikinagulat ko tapos ay yumakap sa akin. “Thank you, K-Kuya.” Natigilan ako at nakaramdam ako ng saya sa sinabi niya.

Niyakap ko siya pabalik. “That’s better. Simula ngayon, tatawagin mo na akong kuya ha?” Humiwalay an ako ng yakap at tinignan siyang umiiwas ng tingin sa akin. Ang pula na naman ng mukha niya.

“A-Ang awkward. Yung gusto kong lalaki, ngayon kuya ko na.” Parehas kaming natawa sa sinabi niya. “Aalis ka naba?” Tanong niya.

Tumingin ako sa oras tapos ay bumaling sa kanya. “Oo, oras na pala. Bakit?”

“May sasabihin sana ako pero mamaya na lang pagkauwi mo.” Tumingkayad siya at hinalikan ang pisngi ko. “Ingat ka, K-Kuya.” She shyly said. Napangiti naman ako.

“Thank you. May phone ka ba?” Tumango siya kaya nilabas ko din ang cellphone ko. “Lagay mo number mo.” Ani ko at hinayaan siyang magtype ng number niya. Pagkatapos ’non ay tinawagan ko siya. Nagulat naman siya at agad kinuha ang phone sa bulsa.

Natawa ako. “Iyan yung number ko. Text mo lang ako kung may kailangan ka o may problema. Wag kang masydong magpapa-stress dahil makakasama sa pamangkin ko, okay?”

Dahan dahan siyang tumango. “T-Thank you, ulit. Hindi ako nagkamali ng nilapitan.”

Ginulo ko ang buhok niya. “Alis na ako, magpapaalam lang ako kina Nanay. Mag-ingat kayo dito.”

Lumabas na ako ng bahay at dala na ang bag ko. Nakita ko si Butchoy na naglalaro, si Nanay naman ay kausap ang kaniyang kaibigan. Agad siyang napatingin sa akin nang makalapit ako.

“Aalis ka na?” Tumango ako at binalingan si Butchoy na tumatakbo papunta sa akin.

Niyakap niya ako sa binti at ngumuso. “Bye, kuya! Pasalubong ko po ha?”

Tumawa ako at bahagyang yumuko para pisilin ang pisngi niya. “Oo na, basta wag kang masyadong makulit at alagaan mo si Ate Jusa ha?”

Masaya itong tumango. “Opo! Ingat ikaw, kuya.” Aniya at tumakbo pabalik sa mga kalaro niya.

Sumulyap ako sa orasan at agad tumingin kay Nanay, hinalikan ko siya sa pisngi. “Alis na po ako, ’nay. Ingat po kayo dito. Text niyo na lang po ako kung may problema.”

Ngumiti ito sa akin, “Sige, anak. Mag iingat ka.” Ngumiti na lang ako pabalik at nagsimula ng umalis doon.

PAGKAPASOK ko sa hospital ay nag sign-in ako at dumiretso. Binati ako ng ilang mga co-staff nurses, ganoon din ako sa kanila.

Dumiretso ako kung saan ako nakadestino. Sumalubong sa akin pagkapasok ko ang batang lalaki na kasalukuyang naglalaro ng stuff toys. Kasama nito ang staff nurse na kapalitan ko kagabi.

Lumipat ang tingin sa akin ng bata. Nanlaki ang unfocus nitong mata at pumalakpak.

“K-Kuya J-Jaime!” Sigaw nito at bago pa tuluyang tumayo sa kama ay agad na akong lumapit at pinigilan siya sa pagbaba.

Malawak ang ngiti niya sa akin habang nakatingala. Ngumiti ako pabalik at pinisil ng mahina ang pisngi niya. Buti na lang ay hindi umatake ang episodes niya ngayon.

“Maayos ba ang tulog mo?” Tanong ko sa kanya. Tumango ito tapos ay umiling, tapos tumango na naman. Paulit ulit niyang ginawa iyon.

Nagkamot ako ng ulo at natawa. “Kumain ka na ba?” Katulad ng kanina, ay tango at iling ang sagot nito.

“Opo, Nurse Jaime, tapos na po siyang kumain.” Singit ng kasama namin sa kwarto. Bumaling ako sa kanya at ngumiti.

“Maraming salamat sa paghihintay. Maaari ka nang umuwi.” Namula ito at tumango at dali daling lumabas ng kwarto na dala ang gamit.

Nagulat ako sa isang hampas sa aking tiyan. Bumaling ang tingin ko kay Jaeros, kunot na ang noo nito at ang sama ng tingin sa akin.

“Blocks! Blocks! Blocks!” Paulit ulit niyang sigaw sa akin at tinuturo ang laruan niya sa kabilang lamesa.

Kinuha ko naman agad iyon at binigay sa kaniya. “Here. Do you want me to play with you?” I asked in a soft tone tapos ay umupo ako sa kama.

Na agad ding tumayo dahil ayan na naman ang titig niya. “No! Mine! Mine! Bed is mine! Toys is mine!”

Tumawa ako. “Okay, fine. You don’t need to shout.” Kumuha ako ng libro. Kung saan nakapaloob ang iba’t ibang mga uri ng kulay.

Jaeros Smith is a 4 years old boy who has an OCD. Pangatlo siya sa mga na-assign sa akin pagkabalik ko ng hospital.

Binuksan ko ang libro kaya agad napatingin siya sa akin. Kuminang ang mata niya at binitawan ang hawak ng laruan. Gumapang siya palapit sa libro at agad tinuro ang shade ng kulay.

“Violet.” Sabi ko. Lumawak ang ngiti niya. Muli siyang tumuro. “Yellow.” Muli kong sagot. Gustong gusto niyang ginagawa ito.

Lumipas ang oras at dumating ang uwian. Hindi masyadong nakakapagod ang araw na ito dahil nakatulog si Jaeros maghapon. Siguro nga ay hindi siya nakatulog ng maayos kagabi.

Pagkalabas ko ng hospital ay bumili muna ako ng pasalubong para sa bahay.

Nang makarating ay nakita ko si Nanay at Jusa na nagkwekwentuhan sa labas. Mukhang masaya yata ang pinaguusapan.

“Kuyaaaaa!” Sigaw ng kapatid ko na agad tumakbo para salubungin ako. Agad napatingin sa akin sina Nanay.

Lumapit ako at kinuha ang kamay ng huli para mag-siklod. Ginulo ko naman ang buhok ni Jusa at bahagyang hinawakan ang baby bump niya. Napahagikgik naman ito.

“Nakakakiliti.” Aniya.

Napangiti na lang ako. “Pasok na tayo, may dala akong pasalubong.”

Narinig ko ang pagbuga ng hininga ni Nanay. “Nag-abala ka pa, anak. Mas maganda kung ibinili mo na lang iyan ng damit mo. O kahit ano para sa sarili mo.”

Umiling ako at umupo ng makarating na kami sa sala. “Ayos lang po. Mabubusog naman tayo dito.”

“Kuya! Kuya! Si Amo mo, nakita ko!” Narinig kong sigaw ni Butchoy sa may pinto. Agad akong tumayo at halos magkandapa para makapunta ’don.

Ngunit muli na namang bumigat ang aking loob dahil wala naman akong nakita. Bagsak ang balikat kong tumingin kay Butchoy.

“Ikaw talaga, pinagtitripan mo si Kuya. Hindi nakakatawa iyon.”

Umiling ito ng paulit-ulit. “Pero nakita ko nga po talaga! Hindi po ako nagloloko.”

Maliit akong ngumiti, “Oo na, baka umuwi lang agad. Punta ka na sa sala, nandoon ang pasalubong ko.” Pagkaalis niya ay agad kong tinignan ang aking cellphone.

Walang kahit anong notification ’don. Bigo akong sumulyap sa madilim na langit.

Sabi ko na nga ba, nagbibiro lang ang kapatid ko.

Bumuntong hininga ako at nagtipa ng mensahe sa kanya. Kahit na alam kong wala na naman akong makukuhang tugon.

Ako: Good evening, babe. Kakauwi ko lang galing sa trabaho. Sana ayos ka lang diyan, miss na miss na kita. I love you, Casthan, maghihintay ako kahit gaano katagal.

Kasabay nang pag-send ko ’non ay ang muling pagpasok ng litrato niya at ng babaeng kahalikan sa isip ko.

Kumuyom ang kamao ko at pumikit ng mariin.

Please, Casthan. Come back home.

Chapter 34

Sabrina

Dumating ang umaga at tulad ng sinabi ko kahapon ay sasamahan kong magpacheck up si Jusa.

Buong umaga ay wala kaming ginawa kundi ang manuod ng tv at umupo sa sala.

Hapon na at kakatapos lang namin kumain ng meryenda at kasalukuyang naliligo si Jusa. Sinabihan ko na kasi siyang mag-ayos para maka-alis na kami.

Balak ko sanang isama sina Inay at Butchoy ngunit umalis sila kaninang tanghali at may pupuntahan daw na importante.

Naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa aking bulsa kaya agad ko iyong kinuha. Naghihintay parin ako sa messages ni Casthan pero hanggang ngayon ay wala. Si Mr. Craine pala ang nag-message.

Siya: Good morning, Jaime. Your salary is already in your atm. Enjoy your dayoff!

Agad akong nagtipa ng reply.

Ako: Thank you, Sir!

Pumunta ako sa contacts para muling subukang tawagan si Casthan. Nagriring ito nung una hanggang sa mamatay na lang ay wala parin sumasagot.

Pumikit ako ng mariin at iniisip lahat ng maaaring dahilan kung bakit hindi niya sinasagot ang tawag ko. Ayaw niya na ba talaga akong kausapin?

Sa pangalawang pagkakataon ay muli ko itong tinawagan. Pagkalipag ng apat na ring ay laking gulat ko nang sumagot ito.

“Casthan!” Agad kong sigaw na puno ng galak. “Bakit ngayon mo lang sinagot ang tawag ko? Bakit hindi ka nagrereply? Nag-aalala ako! Kailan–”

“Excuse me but who is this? This is Sabrina, his girlfriend. He’s on our bathroom, taking a shower.” Sa isang iglap ay nawala ang saya na naramdaman ko. Nanlambot ang katawan ko at napaupo sa kama. Naninikip ang dibdib ko at nahihirapan akong huminga. Agad na nangilid ang luha ko.

Ito ba ang dahilan kung bakit hindi siya nagrereply sa mga text ko? Kaya hindi siya sumasagot sa mga tawag ko? Dahil kasama niya ang fiancèe niya?

“Are you still there? Your number is not registered on Casthan’s phone. Can I know your name me so I can tell about this call to my boyfriend?” Malambing ang boses nito habang nagtatanong. Lalong piniga ang puso ko sa sakit. Gusto kong patayin ang tawag pero may hinihintay pa ako.

“Who’s that, Sabrina?” Tuluyan ng tumulo ang luha ko ng marinig ang malalim na boses ni Casthan.

Miss na miss ko na siya sobra. Pero mukhang mas nagpapakasaya siya sa iba.

“I don’t know, hon, hindi siya nagsasalita.” Agad ko ng pinatay ang tawag bago pa na si Casthan ang makausap ko.

Sapat na iyon. Atleast alam kong nasa maayos na kalagayan siya. Pinunasan ko ang luha nang makarinig ako ng yabag na papalapit sa akin.

“Tapos na ako, kuya Jaime. Tara na?” Ani ni Jusa ng makalapit sa akin. Tumango at tumayo. Nawalan ako ng gana dahil sa nangyari. Gusto ko na lang magmukmok sa kwarto pero nangako ako kay Jusa.

Pinauna ko na siya sa paglalakad dahil ayokong makita niya ang itsura ko. Paniguradong namumula pa ang mata ko dahil sa pag-iyak.

Nang tumapat ang jeep sa hospital na kinasasakyan namin ay bumaba na kami. Katabi lang kasi nito ang ob-gyne na pupuntahan namin ni Jusa.

Pagkapasok namin ay agad kaming sinalubong ng doctor na kakatapos lang yata sa isang pasyente dahil kasunod nito iyon at nilagpasan kami.

Ngumiti ito sa amin at lumipat ang tingin kay Jusa. “Good afternoon. I’m Dra. Zamora. Mag-asawa?” Tanong niya sa amin. Agad akong umiling at ngumiti.

“No, she’s my sister.” Tinitigan niya muna kaming dalawa bago tumango.

“Alright, so Ms…?”

“Jusa po at Jaime naman po itong kasama ko.” Sagot nito.

“Ms. Jusa, follow me and Mr. Jaime, you can wait here outside.” Tumalikod na ang doktora papasok sa clinic, sumunod naman si Jusa.

Nang mawala sila sa paningin ko ay umupo ako sa bench habang naghihintay. Lumipas ang ilang oras ay lumabas na sila. Naiiyak ang itsura ni Jusa kaya agad akong lumapit para magtanong kung bakit.

“Napano?” Nag-aalala kong tanong. Tumulo ang luha niya at yumakap sa akin.

“Thank you, kuya Jaime!” Basag ang boses na sagot niya. Nawala ang pagaalala ko dahil mukhang ayos lang naman ang kalagayan niya at ng baby.

Tumingin ako kay doktora nang ilahad nito sa akin ang brown envelope. Humiwalay ako kay Jusa para kuhanin yon. Pagkabukas ko ay nakita ko ang parang peanut doon. Nakaramdam ako ng galak para kay Jusa.

“Congratulations, 3 months na ang baby and the heart beat of your baby is strong. Magbibigay ako ng ilang vitamins, at siguro alam niyo na bawal ang ma-stress si Nanay. Baka magkaroon ng komplikasyon sa kanyang pagbubuntis.”

Tumango ako. “Maraming salamat po. Kailan po ang next check up?”

“After 3 months, balik kayo dito kung gusto niyong magpa-ultrasound.”

“Maraming salamat po.” Sabay naming sabi ni Jusa. Nang makabayad kami ay lumabas na kami ng clinic.

“May gusto ka bang puntahan?” Tanong ko sa kanya. Umiling siya at tumingala sa akin.

“Sobra sobrang na itong nagawa mo sa akin, kuya Jaime. Ngayon ko lang naramdaman na ang saya palang magkaanak.”

Inakbayan ko siya at nginitian. “Glad you realized it now.” Humagikhik lang siya at tumingin sa harapan ngunit nagtaka ako ng bigla siyang mapatigil at namutla.

Sinundan ko ang tingin niya at nanlaki ang mata ko ng makita si Casthan na kasalukuyang walang emosyong nakatingin sa amin, mga ilang metro ang layo. Nandoon siya sa may tapat ng hospital. Malamig siyang ngumisi at umiwas ng tingin.

Napuno ng saya ang loob ko at inignora ang kanyang reaksyon. Agad akong bumitaw kay Jusa at tinakbo ang kanyang distansiya. “Casthan!” Masayang sigaw ko na agad nakaagaw ng pansin niya. Nasa akin muli ang mata niya at may kung anong dumaan na emosyon doon.

Sa paglapit ko ay ang unti-unting pagkawala ng ngiti ko. Ang takbo ay naging mabagal na lakad habang tinitignan si Casthan na unti unting nilalapitan ng isang babae. Si Sabrina.

Casthan smiled at the girl and then he snaked his arms around her waist. Nanikip ang dibdib ko at namuo agad ang luha.

Puno ng pagtatanong ang mata ko nang magsalubong muli ang aming mata. Ngumisi lang siya sa akin at sunod ko na lang nalaman ay sakay na sila ng kotse. Ang kotse ni Casthan.

Napahinto ako at natulala sa harap ko. Naramdaman ko ang paglagpas sa akin ng kotse kasabay ng pagtulo ng mga luha ko. Pinagtitinginan ako ngunit hindi ko mapigilan ang sarili sa pagluha. Namamanhid ang katawan ko at hindi ko maihakbang ang paa ko paalis doon.

“Kuya Jaime!” Narinig kong sigaw ni Jusa at hinila ako paalis doon. Masyadong mabilis ang pangyayari, hindi ko na nakaligtaan na nasa bahay na pala kami.

Pinaupo ako ni Jusa sa upuan at sinubukang punasan ang luha ko. Agad kong iniwas iyon at napayuko.

“H-Hindi totoo yung nakita ko ’di ba?” Basag ang boses kong tanong kay Jusa. Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala sa nangyari. At ayaw kong paniwalaan. Sana masamang panaginip lang nangyari. Sana hindi totoo ’yon.

“K-Kuya…” Naiiyak narin ang boses nito kaya ako napatingin sa kaniya.

Kumunot ang noo ko, “Sabihin mo, hindi totoo ’yon ’di ba? Namamalikmata lang ako. Hindi magagawa sa akin ni Casthan ’yon! Mahal na mahal niya ako!” Hindi ko napigilan ang takas na hikbi. Nakakahiya ang pagbebreak down ko sa harap niya.

Suminghap ako ng paulit ulit para maalis ang sakit sa dibdib. “Tama, namamalikmata nga lang ako. Hindi niya magagawa iyon sa akin kasi takot siyang magalit ako sa kanya. Hindi ba, Jusa?” Muli kong sinabi. Pinapaniwala ang sarili ko.

Umiling si Jusa at naiyak narin ng tuluyan. “I-I’m sorry, Kuya…”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. “Anong sorry?!” Malakas na sabi ko. Nagulat siya doon at agad na umatras palayo sa akin. Agad akong natauhan at halos saktan ang sarili ko sa katangahang ginawa.

I pulled my hair and frustratedly sighed, “I’m sorry, Jusa. I’m just…” Hindi ko natuloy ang sinasabi ko dahil muli na naman akong naiyak.

Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Jusa. I hugged her back and cry on her shoulders. I cried my heart out.

“B-Bakit, Casthan?” I murmured. Kahit na alam kong hindi siya ang kasama ko. Ipikit ko man ang aking mata ay paulit ulit na lumalabas ang imahe niya na may kasamang babae sa isip ko.

I want answers! Kung ayaw na niya, tapusin niya ng maayos! Hindi iyong para akong tanga na naghihintay sa kanya gayong mayroon na pala siyang iba!

Hindi ko alam kung gaano ako katagal umiiyak sa balikat ni Jusa. Nang kumalma ako ay humiwalay ako sa kanya at pinunasan ang mukha na punong puno ng luha.

I awkwardly smiled at her, “I’m such a crying baby. I’m sorry, Jusa, nabasa ko pa ang damit mo.”

Tumango siya at ngumiti sa akin. “Ayos lang. You can cry to my shoulders anytime. That’s what friend are for right?” I nod at her. “Anong balak mong gawin niyan?” Tanong niya.

“Pupuntahan ko siya ngayon. I’ll confront him.” Paos kong sagot.

“Sigurado ka?” Tumingin ito sa labas tapos ay bumaling ulit sa akin. “Gabi na, pwede bang ipagpabukas mo na lang iyan? Baka mapahamak ka pa.”

Umiling ako, “Thank you for concern but I don’t want to waste my night crying and thinking why he did this to me.”

“Gusto mo bang samahan kita?”

“No. Tulad nga ng sabi mo, gabi na. Hindi pwede ang buntis na katulad mo. At ayaw kong idamay ka sa problema namin. But thank you for earlier, Jusa. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin kanina kung hindi kita kasama.”

Maliit siyang ngumiti at hindi parin naaalis ang pag-aalala sa mata. “Kung iyan ang gusto mo, sige. You have my number, don’t hesitate to call me. Pupuntahan ka agad namin ni Nanay.”

Tumango ako at tumayo. “Thank you, Jusa. Pupunta lang ako sa kwarto para mag-ayos.” Hindi ko na hinintay ang sagot niya at pumasok na ng kwarto.

Ramdam ko ang pagkirot ng mata ko dahil sa sobrang pag-iyak. Ngunit alam ko hindi pa dito ito matatapos. Mahaba habang gabi ang mangyayari, at… handa na ako.

Chapter 35

Last time

Nang tumapat ang taxi sa harapan ng building kung saan nakatira si Casthan ay bumaba na ako.

Hindi ko pa malalaman na mayroon na pala siyang condo kung hindi ako nagtanong kay Nathan kanina. Hindi pa daw pala ito umuuwi sa bahay mula noong business trip at dito na nga daw nags-stay. Buti na lang talaga ay nagtanong ako sa kanya.

Humugot ako ng malalim na hininga bago humakbang papasok doon at dumiretso sa reception para magtanong.

“Good evening, Sir!” Bati sa akin nito nang makita akong papalapit. Maliit akong ngumiti at binigay ang I.D ko.

“May I know where is the unit of Casthan Castro?” I asked politely.

“Of course, Sir. I’ll just check it.” Anito at tumingin sa isang list. After a few minutes, bumaling muli ito sa akin. “Unit 16, 4th floor po.”

Tumango at ngumiti ulit. “Thank you.” Naglakad na ako papasok sa elevator at tulad ng sinabi kanina ng receptionist ay pumunta ako sa fourth floor.

Agad bumungad sa akin ang unit number na 16 pagkabukas ng lift. I inhaled before I pressed the buzzer. Naghinatay ako ng ilang minuto upang magbukas ang pinto ngunit walang nangyari.

Muli akong pumindot ngunit ganoon parin. Bagsak ang balikat ko at napaupo sa gilid ng pinto. Hindi ko natanong sa receptionist kung nandito ngayon si Casthan.

Hihintayin ko na lang siyang magbukas ng pinto o kaya ay dumating. Baka kasi hanggang ngayon ay kasama parin nito ang babae.

Ano kayang ginagawa nila ngayon?

Piniga ang puso ko sa naisip. Kinuha ko ang phone ko sa bulsa at sinubukang tawagan ang number ni Casthan ngunit walang sumasagot dito. Nagtipa ako ng mensahe.

Ako: Casthan, nasa labas ako ng unit mo. Let’s talk, please.

I hit send. Hindi ko alam kung gaano ako katagal naghintay sa reply niya, basta ang alam ko ay unti-unti akong nakatulog habang nakadukdok sa tuhod ko.

NAGISING ako sa tunog ng elevator. Agad akong tumingin kung sino ang nandoon at nakita ko ang dalawang magkasintahan na papalabas. Sa ikalawang pagkakataon ay bumagsak ang balikat ko. Akala ko si Casthan na.

Tumingin ako sa phone at bahagyang nanlaki ang mata ko dahil ala-una na pala ng madaling araw. Apat na oras akong naka-idlip? Kaya pala ang sakit ng katawan ko pagkagising.

Umayos ako ng upo at niyakap ang binti ko. Wala parin siyang reply hanggang ngayon.

Nasaan ka na ba, Casthan?

Kinagat ko ang labi nang maramdaman ko ang pag iinit ng sulok ng mata ko.

Muling tumunog ang elevator kaya agad akong bumaling doon. Parang bumagal ang oras habang dahan dahang bumubukas iyon at bumungad sa akin si Casthan… na kahalikan si Sabrina.

Para silang sabik na sabik sa isa. Hawak ni Casthan ang batok ng babae habang ang isang kamay ay humahaplos sa bewang nito pababa.

“Hmm, Casthan…” Ungol ng babae. Dinurog ng pinong pino ang puso ko at naninikip ang dibdib ko.

Pigil ang luha ay tumayo ako at naagaw ng atensyon nila iyon. Gulat ang rumehistro sa mga mukha nila ngunit agad din nawala ang kay Casthan. Wala na naman itong emosyon habang nakatingin sa akin.

Lumapit silang dalawa, nanatiling magkadikit ang katawan.

“What are you doing here?” Malamig na sabi ni Casthan. Humagikhik naman ang babae sa tabi niya. Parehas na pula ang mukha nila kaya panigurado akong nakainom sila.

“You’re so rude, honey.” Malambing na sabi ni Sabrina. Hindi iyon pinansin ni Casthan at nanatili ang malamig na tingin sa akin.

Lumunok ako at kumurap kurap. “I-I just want to talk to you.” Nanginig ang labi ko sa pagbitaw ng mga salita.

“I don’t want to talk to you. I don’t want to see your face ever again. So please, leave this place now before I call the security. Iniistorbo mo kami.” Matigas nitong sabi. Nanigas ang aking katawan sa sinabi niya. Parang akong sinaksak ng paulit ulit sa dibdib.

Nahihirapan mang huminga ay pinilit kong magsalita. “M-Maghihintay ako. P-Please…”

Nagtagis ang bagang nito. “Fine. You want to wait? I’ll let you.” Malamig nitong sagot at binuksan ang kanyang unit. “Come in and watch me fuck her.”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. “W-What?”

“You want to talk to me, right? So follow us.” Pumasok na sila sa loob habang ako naman ay natulos sa kinatatayuan ko.

Nanginginig ang katawan ko. Sumasakit ang mata ko sa sobrang pagpipigil ng luha. Handa na ako. Pero hindi ko in-expect na ganito ang mangyayari.

Anong nangyayari sayo, Casthan?

“What are you waiting for?!” Nagulat ako sa pagsigaw ni Casthan sa harapan ko. Hindi ako kumilos at nakikiusap na nakatingin sa kanya.

Wag mo naman itong gawin sa akin…

Galit nitong hinablot ang kamay ko bago ako hinila papasok sa loob at ibinato sa couch niya. Napangiwi ako sa sakit at agad hinilot ang braso ko.

“Look at me, Jaime. I want you to watch me as I fuck her. You don’t have the rights to look away.” Bulong nito sa tenga ko. Naglakad ito papunta kay Sabrina at agad na hinalikan ito ngunit ang mata ay nasa akin. Binabantayan ako.

Kasabay ng pagbaba ng dress ng babae ay ang pagbuhos ng mga luha ko. Hindi ako nagtangkang punasan iyon at nanatiling pinapanuod sila.

You want to see me hurting, Casthan? Then I’ll give it to you.

Ang sakit ay ramdam na ramdam ko sa buo kong katawan. Pinigilan ko ang mga hikbi sa aking bibig habang pinapakinggan silang inuungol ang pangalan ng isa’t isa.

Anong nagawa ko sa ’yo, Casthan? I did my best to love you but I think I failed. Nagtiwala ako na hindi mo ako sasaktan pero yun pala ay mas malala pala ang gagawin mo.

Sana pinabaril mo na lang ako. Sana pinapatay mo na lang ako. Mas gusto ko pa iyon kaysa ang makita kang ganito, kasama ang iba at sa harapan ko pa.

Ganito pala magpatanga ang pag ibig? Nandito parin ako, nanunuod, hinihintay matapos sila kahit na pinapatay na ako sa sakit habang pinapakinggan ang tunog ng pagdikit ng kanilang balat.

Para lang makausap siya, para lang subukan kung magkakaayos pa kami. Para lang manghingi ng paliwanag kung bakit naging ganoon siya sa akin. Gusto ko lang ng rason pero bakit ang ang hirap makuha noon mula sa kanya.

Hindi ko ba deserve na malaman? Hindi ba ay dalawa kaming bumuo sa relasyon na ito? Bakit bigla siyang naghanap ng iba? Nasaan na ang mga mga pangakong sinabi niya sa akin? Ang mga pangarap namin?

Tatanggapin ko naman kung ayaw niya sa akin basta bigyan niya lang ako ng rason.

Pakiramdam ko mababaliw na ako. Ang daming tanong na gumugulo sa isipan ko. Sasabog na ang utak ko. Sasabog na ako.

Hanggang sa natapos sila ay hindi na ako makapagisip ng maayos. Tulala ako ngunit ramdam ko ang presensya ni Casthan sa gilid ko. Sinubukan niya akong hawakan ngunit hindi ko alam kung anong nangyari sa akin at agad lumayo sa kanya.

Lumakas ang iyak ko at napahagulhol. Napaluhod ako sa carpet at iniyak ang lahat ng sakit.

“J-Jaime?” Rinig kong tawag niya sa akin at sinubukan akong hawakan. Sumigaw ako at tumakbo muli palayo sa kanya.

Pinunasan ko ang mukha ko at tinignan siya ng diretso sa kanyang blankong mata. Pinapakita kung gaano niya ako sobrang nasaktan ngayon. “Did you have fun?” Nanghihina kong tanong.

“Of course.” Walang pag-aalinlangan niyang sinabi. Pumikit ako ng mariin at napahawak sa lamesa na nasa tabi ko. I felt so weak and I felt so numb.

Nagpakawala ako ng mahinang tawa kasabay ng paghikbi. Hindi man lang siya nagsinungaling.

“D-Do you love her?” One last question, Casthan. At pagkatapos nito ay hindi na ako magpapakita sa iyo.

“Yes.” Tuluyan ng naguho ang mundo ko at nawasak ang puso ko. Ganoon kabilis? Siguro hindi naman niya talaga ako minahal. He’s just infatuated at me because I take care of him.

“How about you? Is it fun to have sex with your bitch? Maybe it is, because you will not get her pregnant if not.” Ang kanyang malamig na tono ay unti unting nabalutan ng galit. At habang nakatingin siya sa akin ay parang gustong gusto niya akong saktan. Hindi pa pala sapat yung naranasan ko.

Umiling lang ako sa sinabi niya. Ayokong ng magpaliwanag. Nangyari na ang nangyari. Wala narin kwenta dahil nasaktan na niya ako.

My pain couldn’t be express in words.

Malungkot akong ngumiti sa kanya. “I’m sorry if I failed as your boyfriend, Casthan. Hinding hindi na ako magpapakita sayo, katulad ng gusto mo… I will set you free now. Akala ko tayo nga hanggang sa huli ngunit ngayon hindi na mangyayari. Kasi sumusuko na ako. Y-Yung ginawa mo kanina, it was below the belt. Para mo narin akong tinapaktapakan hanggang sa mamatay. You are so heartless, you know that? Pero nanatili parin ako dahil mahal kita. Dahil gusto kong magka-ayos tayo. But after what you did to me? Nagising na ako sa katangahan ko. I’m tired of thinking all of the possible reasons why you did this to me. Wala akong ginawang masama sa ’yo and yet, here I am, dying because of pain.” Suminghap ako at hinaplos ang naninikip kong dibdib. Ang mukha nito ay namumutla na habang nakatingin sa akin ang mata ay puno ng takot, ng pagsisisi, at pagtataka. Para saan pa ang mga iyan?

“Ito na ang huling beses na makikita kita dahil alam ko… nasa tuwing titignan kita ay maaalala ko ang nangyari ngayon gabi. Maaalala ko kung paano mo ako pinatay ng paulit ulit.” Pinunasan ko ang basang basa kong pisngi. My insides are shaking at parang muli na naman akong babagsak sa kinatatayuan ko. “I’m sorry, Casthan at… salamat sa lahat ng ipinakita mo sa aking pagmamahal kahit alam kong panandalian lang. Hanggang sa muli, masaya ako dahil nakilala kita. Paalam.” Sa huling sandali ay nginitian ko siya bago pumihit patalikod at naglakad na palabas ng pinto.

“N-No, please…” Rinig kong sabi niya ngunit hindi ko pinansin dahil nandidilim ang paningin ko habang naglalakad. May narinig akong pagkabasag at sa isang iglap ay may nakayakap na sa akin.

“I’m sorry! Fuck! Don’t leave me, please! P-Please…” Ang basag na boses ni Casthan ang huling narinig ko bago maging itim ang lahat sa paligid ko.

Chapter 36

Leave

Nagising ako dahil sa isang panaginip. Kung saan may mahal ng iba si Casthan.

Nararamdaman ko sa likod ko ang malambot na kama. Dahan dahan kong minulat ang aking mata at nakaramdam ako ng panghahapdi. Halos hindi ko na madilat ang mga mata ko.

Bumungad sa akin ang pamilyar na kwarto. Ang kwarto ni Casthan. Habang tinititigan ang kisame ay ang unting unting pagbalik ng mga nangyari sa akin kanina.

Si Casthan… Si Sabrina… nagtatalik… at ang pagkawala ko ng ulirat.

Kasabay noon ay ang pagdagsa ng sakit sa akin. Ang paninikip ng aking dibdib at muling panghahapdi ng aking mata.

Nakarinig ako ng yabag na papasok sa kwarto kaya muli akong nagtulugtulugan. Kuyom ang aking kamao para pigilan ang pag iyak at ang panginginig ng labi.

Pagkarinig ko palang ng pagbukas ng pinto ay naamoy ko na ang pabango ni Casthan. Dahan dahan ang hakbang niya hanggang sa maramdaman ko ang presensya niya sa gilid.

Napariin ang aking pagkakapikit ng maramdaman ko ang paghalik niya sa aking noo at paghawak sa kamay ko.

Hinaplos niya ang noo ko at paulit ulit na hinalikan ang kamay ko.

“Jaime…” Mahinang bulong niya. Nabasag pa sa dulo. “B-Babe…” Dagdag pa ulit nito at nagsimula na ang mahina niyang pag iyak.

“I-I know, y-you can’t hear me right now… but I’m sorry… I-I’m really sorry. I was blinded by my emotion, by my anger and jealousy. I-I don’t know what the fuck comes to my mind and did that to you. Shit! Fuck!” Lumakas ang iyak niya at naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin at pagdukdok ng mukha sa aking braso.

“W-Wag mo akong iiwan… Please… Please…” Parang batang iyak niya sa akin. Ang pinipigilang luha sa mata ko ay bumuhos na. Ngunit hindi ako gumalaw.

Sinilip ko siya gamit ang aking isang mata at nakita ko ang malaki niyang rebulto na nakasiksik sa akin. Nanginginig ang katawan nito sa sobrang pag iyak. Ang balikat ay taas baba at panay ang iling niya.

“It’s my fault! It’s my fucking fault! I’m so fucking stupid!” Aniya. Tinitigan ko siya habang hindi pa siya nakabaling sa akin.

Para saan pa ang sorry mo, Casthan? Para saan pa ang pangsisisi mo sa sarili mo? The damage has been done. Nasaktan na ’ko. Naranasan ko na ang patayin ng paulit ulit.

Sana bago mo ginawa iyon kay Sabrina, bago mo siya hinalikan, hinubaran, naisip mo ng masasaktan ako.

I’m tired of understanding you. Bakit wala kang tiwala sa akin? Bakit agad kang humusga na hindi mo naman alam ang sitwasyon?

Sana nga nabuntis ko na lang si Jusa, at least may dahilan ka para gawin itong kahayupan sa akin. Maiintindihan ko pa at hindi ko isisiksik ang sarili ko sayo.

Pero hindi ’e. Nagpadala ka sa emosyon mo. Hindi ka nagtanong, mas pinili mo pa ang saktan ako.

Siguro… hindi ikaw ang talagang para sa akin at ako para sayo.

Lumabas ang hikbi sa aking bibig na nagpaagaw ng pansin niya. Ang kanyang lumuluhang mata ay nanlaki at lalo akong niyakap ng mahigpit.

“J-Jaime! Don’t leave me! Please! I’ll do anything! Please!” Agad niyang sigaw sa akin. Naghihisterya ito at hindi mapakali.

Nanginginig man ang labi ay nginitian ko siya kasabay ng pagpunas ko ng luha niya.

Wala kang karapatang umiyak, Casthan.

“Hindi ako aalis.” Mahina kong sabi. Ang mukha nito ay napalitan ng ginhawa ngunit ang mata ay may pangamba pa.

“I’m sorry for–” Pinutol ko ang sinasabi niya gamit ang pagtakip sa bibig niya. Muli akong ngumiti.

“You can explain tomorrow, Casthan. Now, lay beside me. I want you to sleep. Tignan mo ’yang mata mo. Halatang pagod. Bukas na tayo mag-usap, hm?” Malambing kong sinabi. Napatitig siya sa akin, binabasa ang mata ko bago dahan dahang tumango.

Lumawak ang ngiti ko at umusog para makahiga siya sa tabi ko. Sinunod niya ang utos ko tapos ay agad sa akin sumiksik.

Nakayakap siya sa akin at nakadantay ang kanyang binti sa binti ko tapos ay nakatitig sa akin ng mabuti. Parang ayaw akong pakawalan.

“I don’t want to hear any explanation, okay? We have time for that. Magpahinga muna tayo. Masyadong nakakapagod ang araw na ’to.” Muli kong sinabi sa kanya. Tumango siya na parang bata at para na namang iiyak.

“Why are you so kind?” Mahina niyang sabi sa akin. Nginitian ko lang siya.

Masasabi mo pa kaya ’yan kapag gumising ka na wala na ako?

Hinaplos ko ang noo niya. “Tulog na tayo. I love you, Casthan.” Doon lumabas ang kanyang ngiti at nagliwanag ang mukha. Hinalikan niya ang labi ko at muntik ko na siyang maitulak ’don kung hindi ko lang pinigilan ang sarili ko.

Yung labi na dating gustong gusto kong tignan at halikan, ngayon pinandidirihan ko na.

“I love you too.” Malambing niyang sagot at sumiksik sa leeg ko.

Tumitig ako sa kisame habang hinihintay siyang makatulog. Maya maya pa ay bumigat na ang hininga niya at naririnig ko narin ang mahinang hilik niya.

Pinunasan ko muna ang mga luhang muling pumatak bago dahan dahang alisin ang pagkakagapos niya sa katawan ko.

Nakahinga ako ng maluwag nang makaalis ako ng kama. Itinabi ko ang malaking unan sa kaniya at ipinayakap iyon tapos ay nilagyan siya ng kumot.

Habang tinititigan ang mukha niya sa huling sandali ay otomatikong lumalabas ang luha ko. Muli kong naaalala ang kapangahasan na ginawa niya sa akin.

Umiwas ako ng tingin at tinignan ang daliri kong may singsing. Inalis ko iyon at nilapag sa side table niya. Isa iyong promise ring na binili niya sa akin noong bago siya umalis para sa isang business trip.

Sobrang bigat ng aking loob ng nilisan ko ang condo niya. Sa pagsakay ko sa taxi ay panay ang iyak ko hanggang sa makauwi ako ng bahay.

Papasikat na ang araw kaya nagmamadali ako pagpasok sa bahay. Naabutan ko sina Inay, Butchoy at Jusa sa sala. Sabay sabay pa silang tumayo nang makapasok ako. Punong puno ang pag aalala ang mga mata nito lalo na ng makita akong lumuluha.

“Anong nangyari?” Nag aalalang tanong ni Nanay.

“Nay, kailangan na nating umalis. Ipapaliwanag ko na lang pag nakalayo na tayo. Bilisan na natin bago pa magising si Casthan.” Pagkasabi ko ’non ay parang naintindihan na nila ang nangyari sa akin.

Tulong tulong kaming naghakot ng mga importanteng gamit. Buti na lang ay hindi ako kinulit mi Butchoy, sa halip ay tumulong rin siya.

Nang ma-lock namin ang pinto ng bahay ay sumakay na agad kami ng taxi papuntang terminal.

Tirik na ang araw ng makasakay kami sa bus. Patungo kami sa Pampanga, kung saan may binili akong bahay doon gamit ang mahigit isang taon kong pagtatrabaho kina Nathan.

“Kuya, saan tayo pupunta?” Tanong sa akin ng aking kapatid.

Ngumiti ako. “Sa bago nating bahay.” Nanlaki ang mata niya at pumalakpak ngunit agad ding nawala iyon.

“Hala! Paano na niyan si amo mo? Hindi ko na makikita si Kuya Casthan?” Malungkot na saad nito.

“Makikita. Bibisita naman siya sa atin doon kaya wag kang mag alala.” Tumango ito at binalingan sina Inay na tahimik na nakikinig sa amin.

Nagtama ang tingin namin ni Inay at puno ng pag aalala ang kanyang mata. Binigyan ko lamang siya ng isang maliit na ngiti at ibinaling ang paningin ko sa bintana.

Habang palayo ng palayo ang bus ay ang paggaan ng loob ko. Simula ngayon ay kakalimutan na kita, Casthan. Magiging isa ka na lang na ala-ala na ipagpapasalamat kong dumaan sa buhay ko.

Kahit masakit, kakayanin ko.

Chapter 37

Family

Tanaw ko ang malinaw at asul dagat. Ang pinagsamang kulay ng kahel at asul ay napakagandang tignan dahil sa papalubog na araw. Pumikit ako at nilanghap ang hangin mula sa karagatan. Ang mahina at kalmadong hampas ng alon ay nagpapagaan ng loob ko.

Ilang buwan na ba ang nakalipas simula nang mapadpad kami dito? Mahigit isang taon narin pala. Hindi ako nagkamali na ito ang pinili kong lugar para sa pinatayo kong bahay.

Nag-enroll din ako upang ipagpatuloy ang pag-aaral ko about my course. Mas pinili kong maging Doctor kaysa ipagpatuloy ang nurse kahit alam kong matatagalan ako. But while I’m studying, some miracle happened. The doctors who came from other country saw my potential and help me too pursue my course. Kahit na nag-aaral pa lang ako ay pinayagan nila akong tumulong sa ibang doctor sa mental hospital dahil sa kakulangan narin nito.

Sumulyap ako kay Jusa na nagtitinda ng mga shells sa ginawang kwintas, pambising o kaya’y palamuti. Kasama niya ang kanyang bagong kasintahan at hawak nito si Shyra Mae, ang anak ni Jusa.

Naging maganda ang simula namin dito. Nakapasok ako sa isang hospital at na promote. Si Nanay naman ay kasama din ni Jusa na nagtitinda ng mga shells ngunit kahit ayaw ko man dahil mas gusto ko ang magpahinga na lang siya sa bahay ay sigurado akong magagalit siya. Alam narin ng tatay ni Jusa na kasama namin siya at mayroon ng anak. Hindi naman ito galit bagkus ay sobrang nag-aalala ito sa anak. Nabalitaan din namin na nahuli na si William ng mga pulis.

Sabi ko kay Jusa ay maaari na siyang bumalik. Alam kong namiss niya din ang buhay sa Manila ngunit umayaw siya at nagbiro pang baka pinapalayas ko lang siya.

Tumitig ako sa papalubog na araw at napangiti ng malungkot. Walang araw na nagdaan na hindi ko naaalala si Casthan. Walang araw din na hindi ako nalulungkot at umiiyak sa gabi kapag naaalala ang mga nangyari sa amin. Buti na lang at nandyan ang pamilya ko para pagaanin ang loob ko.

Kamusta na kaya siya? Sila na kaya ni Sabrina? Siguro may anak na sila.

Hindi ako gumawa ng paraan upang malaman ang kalagayan niya. Kahit gustong gusto ko nang alamin ang mga nangyari sa buhay niya.

Totoo palang mahirap kalimutan ang unang pag-ibig. Ayaw kong maghanap ng iba at gamitin sila para makalimutan ko si Casthan.

Siguro hindi pa ngayon, pero alam ko mawawala din itong nararamdaman ko sa kanya. Magmamahal din ako ng iba. At sisiguraduhin kong iyon na talaga ang huli.

Kung ano man ang magandang naidulot ng paglayo ko ay ang paghilom ng mga sakit na naidulot niya sa ’kin. Napatawad ko na siya ngunit nandoon parin ang pait. Tinanggap ko na hindi niya talaga ako minahal. Mas nag mature ako. Mas iniintindi ko na ang mga bagay bagay.

Tadhana na siguro ang nagpasyang hindi kami magsama. Hindi talaga kami para sa isa’t isa.

Humugot ako ng malalim na hininga at tumayo mula sa kinauupuan ko, pinagpagan ko ang aking pang upo at naglakad patungo sa pwesto nila Jusa.

“Kuya Jaime!” Sigaw agad ni Butchoy sa pangalan ko. Ngumiti ako at inilahad ang kamay ko sa harapan ni Shyra na hawak ni Charles, ang kasintahan ni Jusa.

Shyra giggled as she reach my arms. Napangiti ako at kinarga siya. I kissed her both cheeks at pinanggigilan ang ilong niya.

“Sinong maganda?” I playfully asked her. She just giggled and cupped my face.

“Kuya, nabalitaan mo na ba?” Umagaw sa pansin ko si Jusa. Kinarga ko ng maayos ang bata bago humarap sa kanya.

“Ang ano?”

“May mga bagong daw na turista dito. Mukha daw mayayaman at marami sila.”

Tumawa ako, “Tapos? Normal lang naman ’yon. Sa ganda naman ng lugar natin ay talagang kahit sino ay pupuntahan ito.” Napawi ang ngiti ko ng nanatiling seryoso ang mukha niya. Ang boyfriend naman niya ay tahimik lang na nakikinig sa amin.

“At may hinahanap daw silang binata.” Natigilan ako at agad nilibot ang paningin sa paligid. Bigla akong nakaramdam ng takot at kaba.

Muli akong tumingin kay Jusa, “S-Saan mo narinig ’yan?” Utal kong tanong. Lumipat ang tingin niya kay Charles.

“Ah, oo. Narinig ko sa mga tao sa bayan. Nakita ko nga din, mukhang mga bigatin. Kaso kahapon pa ’yon, siguro naka-alis na sila kaninang umaga.”

“Talaga?” Paninigurado ko. Tumango ito kaya nakahinga ako ng maluwag. May pangamba parin sa loob ko na ’di maalis alis.

Posible bang sina Casthan ’yon?

I shooked my head mentally. Sana hindi naman. Hindi pa ako handa para makita siya. Baka muling bumalik ang mga nanghilom na sugat.

Pumikit ako ng mariin at kinalma ang aking sarili. Pagkaraan ay binigay ko si Shyra sa Mama niya.

“Una na ako sa bahay. Magluluto lang ako ng hapunan.” I said to them. Tumango si Jusa ngunit may pag aalala ang tingin.

“Dapat pala ’di ko na sinabi sayo. Pasensya na, Kuya Jaime.” Agad akong umiling at ngumiti para maipakitang maayos ako.

“Ayos lang. Buti nga sinabi mo sa akin, at least pwede kong paghandaan kung nandyan talaga sila. Sige, una na ako.” Sa pagtango niya sa ikalawang pagkakataon ay tumalikod na ako sa kanila.

Palingon lingon ako sa aking paligod habang mabilis ang aking lakad papuntang bahay.

Nang makapasok ako ay mas lalo lang bumigat ang loob ko. Kinagat ko ang labi nang maramdaman ang panghahapdi ng aking mga mata.

Paano na lang kung sakaling magkita kami? Kakayanin ko bang humarap sa kanya? Lalo na kung malalaman kong tuluyan ng naging sila ni Sabrina? Kung ganoon man ay bakit pa nila ako pinapahanap? Para ipamukha sa akin na masaya na sila?

Pumatak ng mabilis ang aking luha. Agad kong pinunasan iyon at huminga ng malalim.

Muli na namang bumabalik ang mga alaalang dapat ay burado na. Lalo na ang parteng pinagsisisihan ko sa lahat.

Sana hindi na lang ako naghintay. Sana hindi na lang ko nagpakatanga. Ngunit masyado ng huli para rito.

Nangyari na ang nangyari. At ako ba ang may kasalanan? Hindi. Nagmahal lang ako. Nabulag ako sa pagmamahal ko kay Casthan at sa mga pangako niyang hindi niya ako iiwan at sasaktan.

Napapadyak ako sa inis sapagkat muli ko na naman siyang naiisip. Kinagat ko ang labi at iniling ang ulo, nagbabakasakaling mawala siya sa isipan ko.

Naglakad ako patungo sa kusina para magluto na ng kakainin namin sa hapunan. And another way, to distract me from thinking.

Mahigit kalahating oras ako bago matapos sa niluluto. Nagluto ako ng dalawang putahe at nagsaing narin. Hangga’t sa maaari ay hindi ko na pinakikilos ang nanay sa gawain bahay. Tama na ang paggawa at pagbebenta niya ng shells sa labas.

Sumulyap ako sa wall clock namin at nakitang magaalasais na pala. Naghugas ako ng kamay at lumabas muli upang tawagin na sila.

Bumungad sa akin ang papalubog na araw. Ang kulay kahel na langit na humahalo sa abong mga ulap. Ang pagkinang ng dagat dahil sa tumatamang sinag ng araw.

I was mesmerized by its beauty. Lagi ko naman itong nakikita ngunit hindi ko parin mapigilan ang humanga sa tuwing nakikita ito.

Naalala ko noon, ito ang nagpapakalma sa akin. Lalo na noong bago pa lang kami dito. Sa tuwing naiisip ko si Casthan ay titig lang ako dito at hindi maiwasan mangarap na kasama ko siya habang pinapanuod ito. Minsan talaga, hindi ko parin maiwasan ang hilingin na sana bumalik ang oras kung saan maayos pa ang pagsasamahan namin.

Ganoon naman talaga siguro ang tunay na pagmamahal. Hindi mo agad agad maaalis ’’yan kahit gaano pa kasakit ang dinanas mo dito.

Ngumiti ako ng mapait at nagpasyang magpatuloy na sa paglalakad. Kita ko na sila Nanay at Jusa na nag-aayos na ng mga gamit.

Binilisan ko ang lakad upang matulungan sila. Binuhat ko ang mga dapat buhatin, tumulong din ang nobyo ni Jusa na si Charles.

Tumingin ako kay nanay, “Pagkatapos niyong kumain, magpahinga na po kayo. Alam kong pagod kayo sa pagtitinda.”

Ngumiti ito at hinaplos ang ulo ko. “Hindi ako pagod. Nakaupo nga lang kami habang nagtitinda. Ikaw talagang bata ka, anong akala mo sa nanay mo? Mahina?”

Natawa kaming lahat sa sinabi niya. Biglang sumabat naman si Butchoy.

“Oo nga po, Kuya! Malakas nga iyang si Nanay ’e. Siya kaya si Superwoman!” Napangiti ako ng marinig ko ang tawa ni Inay.

Kinurot niya ang pisngi ng bunso kong kapatid. “Isa ka pa! Mana ka sa kuya mo.” Humagikhik si Butchoy at nagpogi sign pa.

“Syempre po! Parehas kaming gwapo. Mana kay tatay!” Muli na naman bumalot ang tawanan sa amin.

Nang makapasok kami sa bahay ay iginilid namin ang mga gamit sa pagtitinda at sabay sabay na pumunta sa hapagkainan. Kumuha si Jusa ng mga pinggan habang ako naman ay inilalagay ang mga luto ko sa mangkok.

“Hm! Ang bango naman, kuya! Nagugutom ako sobra.” Komento ng aking kapatid.

“Lagi ka namang gutom.” I teased him. Bumusangot ang mukha niya kaya natawa ako. Paano ba kasi, yung baba niya nagiging tatlo pag ganoon.

“Wag kana sumimangot, nagbibiro lang kuya mo. Pumapayat ka na nga ’di ba?” Ani ni Nanay sa kapatid ko. Nagulat pa ako ng samaan niya ako ng tingin at ngumiti kay Nanay.

Butchoy lead the prayer before we eat. Pinapanuod ko sila habang masaganang kumakain.

Napangiti ako. Sila yung dahilan kung bakit ako nakabangon mula sa sakit na idinulot ni Casthan.

They are the one who’s with me when I was in my darkest time. They lift me up and I’m so thankful that I have them.

Totoo nga ang sinabi nila na sa huli, ang pamilya ang tutulong sayo. Iwan ka man ng lahat, nandyan sila na handang umunawa sayo.

Sapat na ang buhay ko sa ganito. Kahit wala ng Casthan, wala ng iba. Basta nandyan sila at magkakasama kami.

Chapter 38

Jane

Dumating ang umaga ng Lunes ay maaga akong nagising upang mamalengke sa bayan bago pumasok sa trabaho.

Pagkatapos kong maligo at magpalit ng damit ay lumabas na ako ng bahay namin.

Bumungad sa akin ang malamig na hangin mula sa dagat. Madilim pa ang langit ngunit ang kahel ay unti unting kumakalat dahil sa papasikat na araw. Napangiti ako, I love this mornings.

Medyo marami na ang tao dahil may mga mangingisda na aalis na. Ang mga turista ay nasa daungan pinapanuod ang pagsikat ng araw. Ganoon din ang nagbebenta ng mga shells, nag-aayos na ito ng mga pwesto nila.

“Magandang umaga, Jaime!” Bati sa akin ng mga kalapit bahay namin.

Ngumiti ako. “Magandang umaga din po sa inyo. Ingat po kayo sa pag-alis.”

“Salamat, iho. Pupunta ka sa bayan?”

“Opo, mamimili lang ng pagkain namin para mamaya.”

“Swerte naman ng mapapangasawa mo. Ayaw mo ba talaga kay Phania?” Tukoy nito sa anak na babae.

Tumawa ako, “Kuya Ruben naman, ang bata pa ng anak niyo.” 17 years old palang kasi iyon at nangungulit din pag nakikita ako. Parang si Jusa. Ngayon ay minsan ko na lang siya makita dahil nag-aaral ito sa manila.

Nagkamot ng ulo ang kaharap ko. “Oo nga pala. Pero hindi ba may kasabihan, ‘Age doesn’t meter’?”

Lumakas ang tawa ko na naka-agaw pansin sa ibang turista at kinagulat ni Kuya Ruben “Age doesn’t matter po. Pero dapat pag-aaral muna atupagin ni Phania. Matalino siya at masipag, siguradong malayo mararating ‘non.’

“Malayo nga. Nakapunta sa Maynila ’e.” Sabay kaming tumawa. Tinawag siya ng kasamahan sapagkat aalis na sila. Nagpaalam kami sa isa’t isa. Ako ay dumiretso na sa sakayan ng jeep.

Pagkalipas ng ilang minuto ay nakarating na ako ng bayan. Naglakad na ako papuntang wet market, medyo kaunti palang ang mga tao dahil maaga pa. Magandang mamili tuwing umaga dahil hindi siksikan at maayos pa ang tinitinda nila.

“Suki!” Tawag sa akin ni Manang Arlene ng makita ako. “Anong gusto mo? Galunggong? Hito? Bangus? Tilapia? Ano?”

Natatawang itinuro ko ang bangus. “Isang kilo lang po.”

“Pang ihaw?”

“Hindi po. Pang paksiw, Manang.” Hinati niya ang mga bangus sa apat at ibinigay na sa akin. Nagbayad na ako at ako’y nag paalam na para bumili ng panghalo sa paksiw.

Ginugol ko ang kalahating oras sa pamimili. Bumili narin ako ng pandesal bago umuwi.

Pagkarating ko sa bahay ay gising na si Nanay. Kasalukuyan nitong inilalagay ang kaldero sa de uling na kalan.

Binaba ko ang pinamili ko at nagbuntong hininga, “’Nay naman, ang kulit niyo po talaga.” Mukhang nagulat ito sa biglaan kong pagsasalita mula sa likod niya sapagkat napatalon ito ng bahagya at hawak ang kaliwang dibdib tapos ay nanlalaking matang humarap sa akin.

“Jusko kang bata ka. Papatayin mo ba ako sa gulat?” Halos pasigaw niyang sabi. Tumawa ako at nilapitan siya. Kinuha ko ang kamay niya at nagmano.

“Magandang umaga din po sa inyo, ’Nay. Bakit po kasi kayo nagsaing? Kaya ko naman po ’yan.”

Nalukot ang mukha niya. “Ikaw, Jaime. Alam kong matanda na ako pero hindi pa ako lumpo. Kaya ko din magsaing kaya manahimik ka diyan at maligo kana.” Pinanlakihan niya pa ako ng mata. Ngumuso ako para pigilan ang tawa. Ang aga aga, nagsusungit.

“Pero magluluto pa ako ng ulam.” Sumulyap siya sa lamesa kung saan ko binaba ang mga binili ko.

“Ako na lang magluluto. Ano bang binili mo?” Aniya habang naglalakad papunta ’don.

“Pero, ’nay…” Agad siyang pumihit para panlakihan ako ng mata.

“Kaya ko ding magluto. Wag mong hintayin na magtampo ako sayo, anak.” Muli akong napanguso. Iniisip ko lang naman kalagayan niya. Ayoko lang talagang mapagod si Inay. Sabagay, minsan lang naman ’to kaya papayagan ko na.

Nagkamot ako ng ulo. “Sige na nga po. Pero ngayon lang ’yan, ’Nay ha?” Wala akong nakuhang sagot. Napangiti na lang ako at nagpainit ng tubig.

Pagkatapos kong kumain ng almusal ay naligo na ako. Paglabas ko ay gising na ang lahat at nasa lamesa na sila.

“Good morning, Kuya Jaime!” Sabay na bati nila Jusa at Butchoy.

Ngumiti ako. “Magandang umaga din.” Lumipat ang tingin ko kay Shyra na kumakain ng pandesal. Agad ko siyang kinarga at pinisil ng mahina ang pisngi.

“Kamusta ang tulog ng batang matakaw na ’to?” I playfully said to her. Wala itong naging reaction sapagkat busy ito sa pagkain ng pandesal. I chuckled and return her to his Mom.

“Anak, nakahanda na ang babaunin mo. Pakilagay na lang sa bag mo at baka makalimutan mo pa.” Sabi ni Inay. Tumango ako ay nagpasalamat. Katulad ng simabi nito ay nilagay ko na ito sa bag ko.

Tumingin ako sa wrist watch na suot ko. Quarter to 8, kailangan ko na palang umalis.

Sinuot ko na ang bag ko at bahagyang sinuklay gamit ang kamay ang aking buhok.

“Alis na ako,” Paalam ko sa kanina habang nagsusuot ako ng sapatos sa pintuan.

“Ingat!” Halos sabay sabay nilang sabi. I smiled and waved my hand at them.

Bahagya pa akong nagpagpag ng paa bago naglakad palayo ng bahay ngunit hindi pa ako nakakalayo ay agad akong natigilan at nanlaki ang mata sa isang turista na pumukaw sa akin atensyon.

C-Chloe?

Agad rumagundong ang tibok ng puso ko lalo na ng magtama ang aming mata. Napalitan din ng gulat ang ekspresyon ng mukha nito at parang naluluhang napatingin sa akin.

Umiwas ako ng tingin at humigpit ang hawak ko sa strap ng aking bag. Binilisan ko ang paglalakad at umaktong hindi ko siya kilala.

“Jaime!” Rinig kong tawag niya sa pangalan ko. Napapikit ako ng mariin. Shit. Kilala niya ako. Hindi ko siya pinansin at halos lakad takbo na ang ginawa. Ang ibang tao ay nabaling na ang atensyon sa amin. Ngunit wala akong pake sa eskandalo dahil hindi pa ako handa.

“Please, Jaime!” Muling sigaw nito at parang basag ang boses. Nakarinig ako ng mga singhapan.

“Ang babae!” Sigaw ng iba kaya napahinto ako sa paghakbang at nilingon iyon. Nakita ko si Chloe sa buhanginan at nakaupo habang hawak ang duguan na tuhod ngunit ang kanyang mata ay lumuluha habang nakatingin sa akin.

Gusto ko man siyang tulungan ay pinangunahan ako ng takot ko.

Umiling ako at bumuka ang bibig ko. “I’m sorry,” Bigkas ko at nakita ko ang lalong pagluha niya. Pinilit niyang tumayo ngunit hindi kaya ng tuhod niya.

Tumalikod na ako at dumiretso sa sakayan ng jeep. Tulala ako at iniisip ang mga nangyari kanina. Hinihiling na sana panaginip lang ito.

Nahanap na nila ako.

Nanginig ako sa isipin na iyon. Ngunit bakit nila ako hinahanap? Tapos na ako sa kanila. Anong balak nila sa akin? At bakit umiiyak si Chloe? May kasama ba ito? Sino?

Ang mga tanong na ’yan ay dala ko hanggang sa makarating ako sa hospital.

“Goodmorning, Doc Jaime.” Halos mapasinghap ako dahil sa gulat. Hindi ko namalayan na may kasama pala ako sa elevator. Si Doc Troy. Ang anak ng may-ari ng hospital.

“G-Good morning.” Utal kong pagbati pabalik. Tumikhim ako upang mawala ang panginginig ng tinig ko.

“You okay?” He asked. Kumurap ako at hindi alam ang sasabihin. Tumango na lang ako.

He smiled at me. “You’re lying. What’s the matter?”

Umiling ako. “Nothing. There’s just something messing with my head.”

He chuckled. “Oh okay. Anyway, you can share your problems with me. You can go to my office later while we’re taking our lunch.”

Ngumiti ako. “I’ll try and thank you.”

He shrugged. “No biggies,” Tumunog ang elevator at bumukas. Humakbang na ako palabas at nilingon siya bilang pagpapaalam.

“See you later. I’ll expect you at my office.” Sambit niya at muling nagsara ang elevator.

Napailing na lang ako. Ang kulit talaga ni Doctor Troy. Bumungad sa akin ang aking assistant pagkarating ko sa opisina ko.

I smiled at her na ikinamula niya. “Good morning, Jane. Too early for your hot face.” I teased her.

Nagkamot siya ng ulo. “Doc naman, porket alam niyong crush ko kayo, inaasar niyo ko lagi.” Simangot niya na ikinatawa ko.

“Can’t help it, you’re cute.” Muli siyang namula at inirapan ako bago iabot sa akin ang white coat ko.

“What’s my schedule for today?” Tanong ko nang makaupo ako sa swivel chair.

Sumunod siya sa akin. “This morning, you have rounds to Ms. Dizon. In afternoon, to Mr. Sanchez.”

“That’s all?” I asked and she nodded.

“No new patients?”

“None, Sir. But you can visit the kids.” She is pertaining to the kids I was treating before.

“Okay, thank you, Jane. Did you take your breakfast?”

Sumimangot siyang muli. “Pa-fall ka, doc ha.”

I let out a chuckled. “Is it wrong to be concerned to my assistant?” Hindi siya sumagot at umirap lang pero halata naman ang pamumula ng pisngi niya. “Anyway, Doc Troy invited me to go over his office. Sabay daw kaming mag lunch. Do you want to go?”

Nagningning ang mata niya. “Talaga, Doc?!” Excited na sigaw niya. Tumango ako kaya halos magtatalon siya sa harapan ko.

“Of course! Text mo ’ko, Doc ha. Magpapaganda ako ng bongga.” Aniya at napailing ako.

“Bakit kay Doc Troy, ang bait mo, tapos sa akin, ang harsh mo? Mas crush mo siya kaysa sa akin, ganon?” Tanong ko sa kanya. Sumandal ako sa swivel chair at pinaglaruan ang pang ibabang labi ko.

Her eyes went down to my lips and I saw her throat moved. Unti unti na namang namula ang mukha niya.

“P-Pake mo ba, Doc?” Masungit niyang tanong at iniwasan ang mata ko.

Tumayo ako at lumapit sa kanya. Nanlaki ang mata niya at napaatras.

I smirked when she reached the wall of my office. Nilagay ko ang kamay ko sa gilid ng ulo niya. Pinakatitigan ko siya at kitang kitang ko ang pulang pula na mukha niya pababa ng leeg niya.

My fingers lift up and slowly traced her right cheek. Naramdaman ko ang panginginig niya at sunod ko na lang nalaman ay ang pagbagsak niya sa harapan ko.

I let out a loud laugh at halos mapaupo ako sa kakatawa habang tinitignan si Jane na nahimatay dahil sa kagagawan ko.

Sorry, Jane. I just need some distraction.

Chapter 39

Harrassed

I’m holding my laugh while Jane keeps glaring at me. I’m sure that she was killing me in her mind. Kakabalik ko lang galing kay Ms. Dizon. And yes, hindi ko siya ginising at hinayaan siya sa sofa na matulog.

Kaya pagkapasok ko sa opisina ay bumungad sa akin ang magulo niyang buhok habang nakaupo na sa sofa. Halos tunawin ako ng masamang titig niya.

Tumikhim ako, “Hindi ka pa ba mag-aayos? It’s already lunch.”

“I hate you, Doc!” Halos tili niya sa akin at gigil na ginulo pa lalo ang buhok niya.

I covered my mouth to stop myself from laughing. Huminga ako ng malalim para pigilan iyon. Ang sakit sa panga pag nagpipigil ka ng tawa.

“Hindi ka na sasama? Okay.” Kalmado kong sinabi sa kanya. Mas lalong sumama ang tingin niya at inirap-irapan ako.

“Syempre sasama! How dare you, Doc. Magsisisi ka!” Padabog niyang sambit at lumabas ng opisina para siguro mag ayos na. Nasa labas kasi ang bag niya. Buti na lang para magkaroon ako ng pagkakataon tumawa.

Kinuha ko ang paper bag, kung nasaan ang baon ko at lumabas na ng opisina. Saktong kakatapos lang din ni Jane mag-ayos. She rolled her eyes at me at mas nauna pang maglakad sa akin patungong elevator.

Habang nasa elevator ay wala akong nakuha sa kaniya kundi ang kaniyang irap sa akin sa tuwing magtatama ang aming paningin sa reflection namin sa elevator.

Nakarating kami sa office ni Doc Troy at nandoon sa labas ang assistant niyang si Carlo.

“Good afternoon, Doc Jaime, Jane.” Binati ko siya pabalik ngunit itong si Jane ay inirapan din pati si Carlo.

“Walang good sa afternoon!” Gigil nitong sinabi kay Carlo na ikinakunot ng noo ng huli. Natawa ako. Baliw talaga ’tong si Jane.

“Nandyan si Doc Troy?” Tanong ko.

“Yes, Doc. Actually, he is waiting for you.” Aniya at kumatok sa opisina. “Doc? Doctor Jaime is here.”

“Let him in.” Narinig kong sagot mula sa loob. Binuksan ni Carlo ang pintuan kaya naglakad na ako papasok. Nakangiting Doc Troy ang bumungad sa akin ngunit ng makita niya kung sino ang nasa likod ko ay nawala panandalian ang ngiti niya. There’s disappointment crossed to his eyes.

“Oh, hi, Ms. Jane.” Bati nito sa kasama ko at bumaling sa akin. “You may sit at my couch. What do you want to eat?”

Umiling ako at ngumiti. “I have my own food. You can ask Jane.” Natigilan siya at saka lang napansin ang dala kong paper bag.

“Okay. Didn’t notice that.” He let out a chuckle. “Hey, Ms. Jane. Can you accompany my assistant to buy our lunch? You can tell him what you want too. Don’t worry, my treat.” Kumunot ang noo ko at lumingon kay Jane na hilaw na ang ngiti.

Tumikhim ito, “Of course, Doc. Thank you but I can buy my lunch.” Malamig na sinabi nito at tumalikod palabas ng opisina.

Nawala lang ang paningin ko ’don nang biglang may humawak sa braso ko. Napalingon ako at nakita ko si Doc Troy na nakalapit na pala sa akin.

Ramdam ko na ang init ng katawan niya kaya lumayo ako ng bahagya. Bumaba ang tingin ko sa kamay niyang nakahawak sa braso ko, mukhang napansin niya iyon kaya tinanggal niya.

“Let’s sit?” He awkwardly said. Tumango ako at umupo. Pinanuod ko siyang hilahin ang lamesa sa tapat ng inuupuan ko. Ito yata ang pagkakainan namin.

Umupo siya sa tabi ko at nilagay ang kamay sa sandalan ng upuan. Hindi ko iyon pinansin at nilabas ang laman ng paper bag.

I can sense something. There’s something different with Doctor Troy. But that’s impossible…

“So… who cooked your lunch?” Panimulang tanong niya.

“My Mom.” Maikling sagot ko na hindi parin siya tinitignan. Mula sa gilid ng aking mata ay kita ko ang pagtitig niya. Kinilabutan ako at pasimpleng umisog palayo.

“Wow. She still treating you like a kid?”

“Yeah and is there something wrong with that?” Tanong ko na may bahid ng iritasyon tapos ay tinignan siya. Nagpanic ang mata niya at agad umiling.

“No, of course not! You have a cool mom, and I hope I have one too.” Agad nitong bawi.

“Why? You don’t have a mom?”

Tumawa siya sa akin. “Of course I have but she died two years ago.”

“I’m sorry. Hindi na sana kita tinanong.”

Ngumiti siya ng maliit, “It’s okay. I miss her but I know she’s happy wherever she is now.”

I smiled back at him. “Yes. So as my father too.” Nagkatitigan kami. He leaned on me na ikinagulat ko. Hinawakan niya ang mukha ko at sa sobrang gulat ay nanigas ako sa kinauupuan ko.

Pumungay ang mata niya, “God, you’re beautiful.” I came back to my senses and push him a little.

I laughed nervously, “What are you talking about?” Nanatiling seryoso ang mukha nito.

“I like you, Jaime.” Sambit niya. My eyes widen to his confession.

“W-What?” Hindi makapaniwala kong tanong. Kinuha nito ang kamay ko at hinawakan ng mahigpit. I watched him lift up my hand ang kiss the back of it. Nanginig ako sa takot. Lalo na dahil sa umaapoy niyang mata habang nakatingin sa akin.

“I like you and I want to make you mine.”

“S-Stop joking around. It’s not funny.”

Ngumisi ito na malayo sa kilala kong Troy. “Do I look like I’m joking? I can even kiss you right now to prove my feelings for you.”

Nanlaki ang mata ko. “D-Don’t you dare!” Nanginig ang aking tinig. His smirk widen more. Hinaplos niya ang labi ko kaya iniwas ko ang mukha ko. Hindi ko makuha ang kamay ko dahil sa higpit ng hawak niya.

Bakit hindi ako makalaban? Bakit ang hina ko parin?

Tears pooled in my eyes. “S-Stop it, Troy!” I tried to kick him but his legs covered mine.

“Sshhh, you don’t have to be scared about. I will not hurt you.”

“But you’re hurting me!” I hissed. Please, please. Nasaan na ba si Jane?

He licked his lower lip and let go of my hand and also my legs. Lilipad na sana ang kamao ko sa kanyang mukha ng mahawakan niya ito.

His face darkened. “I’m stronger than you, Jaime. Stop it. You can’t win against me.”

Muli ko siyang tinulak at tumakbo palabas ng pinto ngunit nahuli niya ang kamay ko at hinila ako pabalik. Bumagsak ako sa kandungan niya at sumubsob ang mukha sa kanyang dibdib. Bago ko pa maiangat ang kamay ko ay hinawakan niya na pareho iyon at inilagay ng marahas sa likod ko. Napaigik ako sa sakit. I’m holding back my tears. Hindi ako iiyak sa harapan niya.

“P-Parehas tayong lalaki…” I managed to speak. Ngumisi lang siya sa akin at inilapit ang mukha sa akin. Halos maduling ako doon at nararamdaman ko na ang kanyang mainit na hininga.

“We both know we are not.” Mapanuyang sabi niya at inamoy ang leeg ko. “Fuck, you smell so good.” Nakaramdam ako ng pandidiri at mas pinilit ang sarili na kumawala sa kanya ngunit dahil sa ginawa ko ay naramdaman ko ang matigas na bagay sa kandungan niya. Hindi ko na napigilan ang pagluha.

“I-I’ll sue you, fucking rapist! Baliw kana!” Galit kong sigaw habang tumutulo ang lintek kong mga luha.

Umahon siya mula sa aking leeg at tinitigan ang aking lumuluhang mata. Hinalikan niya ang bawat luhang pumapatak. Sobrang nandidiri ako lalo na ng maramdaman ko ang dila niya sa mukha ko.

Nababaliw na siya!

“Please… stop…” Pakiusap ko habang pilit na inilalayo ang mukha ko.

Nakahinga ako ng maluwag ng humiwalay siya sa akin at binitawan ang kamay ko. Inalis niya ako sa kanyang kandungan at inilipat sa tabi niya.

Pinunasan niya ang luha ko at hinalikan ang noo ko ngunit wala na akong ginawang reaksyon. Ayoko na. Mananatili na lang siguro akong mahina. Yun na lang yata ang bagay na hindi magbabago sa akin.

“I’m sorry, Jaime but sue me all you want, at the end of the day you will still be mine.” Aniya at kasabay ng pagkatok sa pinto. Tumayo ito upang buksan ang pinto.

Kahit nanghihina ay inayos ko ang sarili ko. Ibinalik ko ang mga pagkain sa paperbag tapos ay tumayo.

Wala akong tinignan kahit sino sa kanila basta hinila ko na lang si Jane palabas doon. Hinding hindi na ako babalik sa impyernong opisina na iyon.

“Doc!” Bulalas ni Jane habang hila hila ko papasok sa elevator. Nagpapasagpasag siya kaya binitawan ko siya. “Ano pong nangyari? Akala ko po ba doon tayo magla-lunch?”

Hindi ko siya sinagot at tinignan lamang siya gamit ang pagod na mata. Nanlaki ang mata niya at mukhang napagtanto ang nangyari sa akin. Namula ang mukha nito sa galit at nagtagis ang ngipin.

“Sabi ko nga ba, Doc! Dapat talaga hindi na kita iniwan ’don. Nakatunog na ako nang sabihin niyang samahan ko si gagong Carlos! Walang hiya sila! Pinagplanuhan nila ito!” Galit niyang sigaw. Buti na lang at dalawa lang kami sa elevator. At oo, alam ni Jane ang sekreto ko, kilala niya rin si Casthan.

“Ano, Doc?! Papasalvage na ba natin?! Papatayin ko na ba sila?! Tangina nila! Wag nila akong ginagalit! Kahit maliit ako kaya kong itusok ang 5-inches heels ko sa ulo nila. Mga demonyo!” Dagdag niya pa. Ayaw ko man ay natawa ako.

Marahas siyang lumingon sa akin. “Anong ginawa niya sayo?” Seryoso niyang tanong. Umiling lang ako. “Anong ginawa niya sayo?” Ulit niya pa.

Bumagsak ang tingin ko sa paa ko at ngumiti ng malungkot. “I was harrassed by man…. again…” Malutong na mura lang ang narinig ko sa kanya.

---

Hello! I’m really sorry for the super late update. Ayokong mangako pero babawi ako. Maraming salamat sa lahat ng nagbabasa parin nito. I’m planning to delete my stories dahil hindi ko na talagang kayang mag update. Pero I changed my mind dahil sa mga walang sawang pag co-comment niyo. Haha! Babawi ako. Thank you!

Chapter 40

Lumuhod

Hanggang matapos ang shift ay tulala ako sa nangyari. Hindi ako lumabas ng office dahil sa takot na makasalubong ko si Troy.

Pinasabi ko na lang kay Jane na sa ibang Doctor muna ipasa ang sanang pasyente ko kaninang hapon, idahilan na lang na may emergency.

“Doc…” Tawag pansin sa akin ni Jane. Napakurap ako at napatingin sa kanya. Malungkot siyang ngumiti.

“Kaya mo bang umuwi mag-isa? Gusto mo bang ihatid kita?” She offered. Nandito na kami sa labas ng building at naghihintay ng masasakyan.

Natawa ako ng mahina sa sinabi niya, “Kaya ko, Jane. Ako yung lalaki sa ating dalawa kaya dapat ako naghahatid sayo, not on the other way.”

Umirap siya. “Hindi ka naman lalaki. Saka ikaw ang may problema sa ’tin. Wag mo akong minamaliit porket maliit ako! Kaya kong patumbahin si Troy demunyu gamit heels ko!” Malakas na sambit niya. Napapatingin tuloy sa amin ang mga papalabas na nurse.

Umiling ako, “Ang ingay mong babae ka. Ayos na ako, wag kang mag alala. Mag-ingat ka. Kahit kaya mo silang patumbahin ng heels mo. Isang buhat lang nila sayo, wala na.” Pabiro kong sinabi. Sinamaan niya ako ng tingin.

“Hmp! May pepper spray ako! Bahala ka na nga! Text mo ’ko pag nakauwi ka na. Nandyan na yung jeep, babush!” Umirap pa siya bago tumakbo pasakay ng jeep. I just waved my hand at her.

Nakasakay narin ako ng jeep. Hindi nagtagal ay natagpuan ko na ang sarili ko na naglalakad na papasok ng bahay. Bumungad sa akin sina Inay na nag-aayos ng lamesa.

Tumakbo patungo sa akin si Butchoy at niyakap ang binti ko. “Kuyaaaaaaa! Namiss po kita! Kamusta po ang trabaho niyo?” Tanong niya.

Ngumiti ako at pinisil ang pisngi niya, “Ayos lang. Kaunti lang ang pasyente. Ikaw? Kamusta ang school?”

Bumusangot siya, “Ayun po, inaasar parin po ako ng babae. Lagi niya sinasabi ang taba taba ko daw. Hindi naman ako mataba! ’Di ba, kuya?”

Tinitigan ko siya, ang mata niya’y puno ng pag-asa sa sasabihin ko. “Hindi ka naman mataba,” Lumawak ang ngiti niya. “Medyo lang.” Sumama ang mukha niya at nawala ang magandang ngiti niya. Bumitaw siya sa akin at padabog na naglakad papuntang lamesa.

“Kainis! Hindi naman ako mataba! Ang macho macho ko nga. Ang konti konti na nga lang ng kinakain ko para ’di ako nataba. Ano, hindi na lang ako kakain?” He rants that makes us all laugh.

Binaba ko ang bag ko sa upuan at pumunta muna ng kwarto para magbihis. Pagkalabas ko ay busangot parin ang aking kapatid. Umupo ako sa tabi niya at inakbayan siya.

“Macho ka. Joke lang iyong kanina. Baka crush ka lang nung babae kaya lagi ka niyang inaasar.” Ani ko. Sinusubukan na baguhin ang mood niya. Namula ito at hindi makatingin sa akin.

“H-Hindi niya ako crush. Mataba lang talaga ako.” Malungkot niyang sinabi.

“Hindi ka mataba. Mukha lang kasi malaki katawan mo. At yung malaking katawan ay macho. Crush ka ’non. Ngitian mo na lang pag inaasar ka, tignan mo titigil ’yon.” Pahayag ko pa. Nag angat siya ng tingin sa akin.

“T-Talaga? Sige, bukas. Thank you, kuya! Sabi ko na nga ba macho talaga ako. Ibig sabihin pwede na ako kumain ng marami?” Masigla niyang tanong. Bumagsak ang balikat ko at tumango na lamang.

Pumalakpak siya at nagsimulang magpray bago kami kumain. Ako na ang naglinis ng pinagkainan at pinauna na sina Inay sa kwarto para matulog. Hindi kasi ako makatulog. Nagtimpla ako ng gatas at lumabas ng bahay.

Pumunta ako sa lilim ng puno at tinignan ang kumikinang na dagat dahil sa maliwanag na buwan.

Masyadong maraming nangyari ngayong araw na ito. Parang hindi natatanggap ng sistema ko. Dahil sa tuwing pinipikit ko mata ko ay nakikita ko si Troy at ang kanyang mga ginawa sa akin.

Tumayo ang mga balahibo ko dahil sa hangin mula sa dalampasigan. Malamig at nakalimutan kong magdala ng jacket. Humigop ako sa tasa upang mainitan ako.

Hindi nagtagal ay may umupo sa tabi ko. Sinulyapan ko ito at agad ding umiwas ng tingin. Ngumiti ako ng mapait. Mukhang hindi pa tapos ang araw na ito para sa akin.

“K-Kamusta?” Ang malamyos na tinig ni Chloe ang bumalot sa tenga ko. Hindi ako sumagot at itinuon ang pansin sa tasa.

“M-Mukhang maganda ang naging pamumuhay niyo dito. B-Balita ko, sarili niyo palang bahay iyan.” Pagtutuloy niya. Suminghap siya nang wala siyang makuhang sagot sa akin.

“S-Siguro hindi mo na naaalala ang pangalan ko. Isang beses lang tayo nagkakilala noon at ako pa ang dahilan ’non kung bakit kayo nag-away ni… Casthan.” Humina ang tinig niya sa dulo. Nagtagis ang bagang ko at humigpit ang hawak sa tasa.

Narinig ko ang iyak niya. “I’m sorry. I’m so sorry. Alam kong huli na. Alam kong–”

“Ano pa bang kailangan niyo sa akin?” Putol ko sa sasabihin niya. “Lumayo na ako. Ano pa bang habol niyo?” Dagdag ko pa.

“S-Sorry. Sorry kung ginugulo kita, we need you, Jaime. Si C-Casthan–”

Tumayo ako bago niya pa matapos ang sasabihin niya. “I’m done with him. I’m done with all of you.” Tinalikuran ko siya at naglakad paalis doon.

Ngunit bigla niyang hinawakan ang kamay ko at nagulat ako ng bigla siya humagulhol at lumuhod sa harapan ko.

“P-Please… tulungan mo siya…” Lumuhod ako at hinawakan ang balikat niya. Umiling ako na ikinalakas ng iyak niya.

“Ayoko na. Simula ng iwan ko ang lugar na ’yon. Iniwan ko narin ang mga taong nandoon. Ipinangako ko sa sarili ko na wala na akong babalikan ’don. Kaya pasensya na, Chloe. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari kay… C-Casthan pero wala na akong pake at ayaw ko ng makialam pa.” Muli akong tumayo at inilahad ang aking kamay sa kanya.

Umiling siya, patuloy parin ang pag agos ng luha. Puno ng pagmamakaawa at pakikiusap ang kanyang luhaang mata. But I refused to be a good guy again. I need to be heartless, kahit minsan lang. Dahil alam ko, kapag nagpadala na naman ako. Muli na namang mangyayari ang sakit na ayaw ko na muling maramdaman.

“H-He’s dying, Jaime. H-He needs you…” Mahina ang kaniyang boses ngunit tila ako nabingi sa sinabi niya. Natigilan ako at napatitig sa mata niya, inaalam kung totoo ba ang sinasabi niya My heart contracted in pain. No, stop. Wala ka na dapat pake.

“When you were gone, he started to destroy himself. Habang hinahanap ka niya ay sinisira niya ang buhay niya. Habang unti unti siyang nawawalan ng pag-asang mahanap ka ay unti unti rin siyang nawawalan ng gana mabuhay. He always hurting himself. Umuuwi siya sa bahay nila na laging duguan. Puro bugbog at saksak ang katawan. H-Halos hindi na namin siya makilala. Wala narin siyang kinikilalang ama at kapatid. Maski kaming mga kaibigan niya at tinalikuran niya.” Sumisigok sigok ito habang nagsasalita ngunit sobrang linaw ng kanyang mga salita sa tenga ko. Pumasok sa isip ko si Casthan, walang buhay na mata. Duguan. Sugatan. Nanikip ang dibdib ko at ang mga luha ay naguumpisa na namang tumulo.

“Pinabayaan niya na ang sarili niya. T-Tuwing madaling araw ay maririnig namin siyang sinisigaw ang pangalan mo at umiiyak. Wala kaming magawa kundi ang pakinggan siyang nakikiusap sa hangin na ibalik ka…” Ang iyak niya ay lumakas na para bang maririnig na ng buong isla.

“B-Bumalik ang sakit niya, Jaime at mas naging lumala pa. He was arrested by killing Sabrina Revenier,” Humagulhol ito sa harap ko. Habang ako naman ay gulat na gulat sa mga sinabi niya. Bumuhos ang aking luha kasabay ng kanya.

Si Sabrina? Pinatay niya?

“N-Nakulong siya?” Nanginginig ang aking labi sa tanong na ’yon.

Tumango ito at tumayo. “Nakulong siya ngunit hindi nagtagal dahil maging ang mga kasamahan niya sa selda ay sinasaktan niya. And that was the time they transferred Casthan into Mental Hospital and confirmed that he is mentally sick.”

Pinunasan niya ang luha. “K-Kaya nakikiusap ako, Jaime. Tulungan mo siya, tulungan mo ang kaibigan ko. Ikaw lang ang kailangan niya, ang magiging gamot niya.”

Hindi ako nagsalita at tumingin lamang sa kanya. I wiped my tears and smiled sadly at her. “Goodnight, Chloe.” At tinalikuran ko na siya ngunit sa aking pagkatalikod ay ang pagkakita ko kay Nathan at sa ama nila. They were on verge of tears.

Natulala ako habang lumalapit ang ama ni Casthan sa akin at laking gulat ko na lamang ay lumuhod ito sa aking paanan.

“S-Sir!” Tawag ko sa kanya at pinantayan siya.

Ang ama ng kambal ay umiiyak sa harapan ko. Malaki ang pinagbago nito, nagkaroon na ng kulubot sa kaniyang balat na dati naman ay wala. Tumanda lalo ang kaniyang itsura.

“J-Jaime… I’m sorry for all those things I did to you… and Casthan. I am the one who need to be blame on this. This all my fault! Kung hindi lang sana ako nakialam, kung hindi ko lang sana pinagmukha kang masama kay Casthan ay hindi mangyayari ’to. Ikinampi ko sa Sabrina. From their picture kissing. And from telling Casthan that you cheated on him and impregnated other woman. I’m sorry! Pinagsisisihan ko na ang lahat. Patawarin mo ’ko. I’ll do anything but please… help Casthan… help my son.”

Ngumiti ako sa kanya at umiling. Bumalatay ang sakit at takot sa mukha nito. “May kasalanan po kayo, yes. Pero hindi niyo po dapat sinisisi ang sarili niyo. Kasi kung mahal talaga ako ni Casthan. Hindi siya magpapaniwala sa sinasabi niyo at aalamin niya muna kung totoo iyon. Pinapatawad ko na po kayo. Wala narin po tayong magagawa, nangyari na nangyari. Nagkasakitan na kami ni Casthan. Tutulungan ko po kayo ngunit wag na po kayong umasa na babalikan ko ang anak niyo.” Tumayo ako at inilahad ang kamay niya. Kinuha niya iyon at nagulat ako ng yakapin nito ako.

“T-Thank you, Jaime. Maling mali ako noon. Sana noon palang nalaman ko na ikaw talaga ang karapat-dapat sa anak ko.” Humiwalay siya at pinunasan ang luha.

Malungkot siyang ngumiti. “Mahal na mahal ka ng anak ko.” Wala akong naging sagot ’don.

“Bukas din po aalis din tayo. Magpahinga lang po tayo at saka magpapaalam lang po ako sa pamilya ko.” Tumango ang ama at napansin ko na ang paglapit ni Chloe at Nathan.

Yumakap sa akin si Chloe at muli na namang umiyak. “Thank you! Thank you!” I chuckled and hugged her back. Nang humiwalay siya ay ngumiti sa akin si Nathan.

“Thank you, Jaime.” Tumango lamang ako at nagpaalam na.

Pumasok na ako ng bahay at dumiretso ng higa sa kama. Nakipagtitigan ako sa kisame. Dahil sa nangyari ngayong gabi ay nasagot na ang mga tanong ko sa nakalipas na taon.

Ngunit habang inaalala ang mga pinagdaanan ni Casthan ay muli na naman akong pinapatay sa sakit.

Chapter 41

Visitor

Pagkagising ng umaga ay hinanda ko na ang mga dadalhin ko pabalik ng Manila.

Unang nagising ang Inay at napansin niya ang aking ginagawa.

“Aalis ka?” Tanong niya habang lumalapit sa akin. Tumango ako nang hindi tumitingin sa kanya.

“Saan ka pupunta?”

Natigilan ako at hindi nag-iisip kung paano uumpisahan ang sasabihin ko. Paano ako magpapaliwanag? Sigurado ay hindi ako papayagan ni Inay na umuwi ng maynila.

Huminto muna ako sa ginagawa at humarap sa kaniya. Hinawakan ko ang kamay niya, “Kasi ’nay…” Nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha at mukhang alam na nito ang sasabihin ko.

“Si Casthan?” Malamig nitong tanong. Kinagat ko ang labi at tumango. “Hindi kita papayagan. Hindi ka aalis. Walang aalis.” Matigas nitong sinabi at inalis ang pagkakahawak ng kamay ko sa kaniya. Ang mga damit kong naiayos sa maleta ay binabalik niya sa lagayan ko.

Muli kong kinuha ang kamay niya at nagulat ako ng tampalin niya iyon. May luha sa mata nito. “Babalikan mo na naman ’yon? Yung lugar na ’yon? Hindi ka pa ba nadala? Yung mga ginawa niya sa ’yo? Ayokong mangialam, Jaime, pero mas lalong ayaw kong masaktan ang anak ko! Hinding hindi niya na mauulit ang ginawa niyang pangga-gago sa ’yo.” Giit nito at nagpunas ng luha.

Bumagsak ang tingin ko sa aking kamay, “Ayaw ko din naman po, Nay… Pero kahapon, si Chloe ay nakausap ko. Hinahanap po talaga nila ako. Si Casthan kasi ay…” Ramdam ko ang pangingilid ng luha ko. Lumunok ako upang pigilan ang pagpiyok. “Lalong lumala ang sakit niya, nilayo niya na ang sarili sa lahat. At p-pinatay niya si Sabrina–”

“Ano?! Mas lalo lang kitang hindi papayagan ’don! Baka tuluyan kana niyang kunin sa amin ng kapatid mo. Baka mapahamak ka!” Pagputol nito sa sasabihin ko.

“Hindi po, ’nay. Pinapangako ko po iyan. Hindi ko po hahayaan na masaktan niya ako ulit. Kailangan ko lang po siyang tulungan. Parang trabaho narin po ito. At… kahit papano ay naging mabuti naman din po sa atin si Casthan.” Huminto ito sa ginagawa at tumulala sa kawalan na para bang pinag-iisipan ang sinabi ko.

“Sigurado ka na ba sa desisyon mong ’yan?” Malamig niyang tanong ngunit ang mata ay nasa iba parin naka-direkta. Tango ang naging tugon ko.

“Bahala ka. Wala rin naman akong magagawa sa desisyon mo. Basta sinabihan kita, Jaime. Hindi dahil sa ayaw kong tulungan si Casthan ngunit ayaw ko lang din masaktan ang anak ko.” Napangiti ako at niyakap siya.

“I’m sorry, ’nay. Kailangan ko lang po kasing gawin ’to. Pero ang maipapangako ko pa sa inyo ay sisiguraduhin ko pong hindi ako gagawa ng ikakasakit ko. Hinding hindi po ako masasaktan.” Hinagod niya ang likod ko. At dahil doon ay alam kong pumapayag na siya sa desisyon ko. “Salamat, ’Nay.”

Humiwalay siya ng yakap at pinunasan ang tirang mga luha sa mata at kinuha ang mga damit kong ibinalik niya upang mailagay ulit sa maleta.

Tinulungan ko narin siya kaya mabilis akong natapos sa pag-aayos ng dadalhin ng damit.

Dumiretso kami sa kusina pagkatapos, nagpresinta ako na magluto na ng almusal ngunit umayaw siya at siya na lamang daw. Bumili na lang daw ako ng pandesal sa bakery.

Sinunod ko iyon ngunit naghilamos muna ako bago lumabas. Malamig ang hangin at masarap sa pakiramdam kaya maraming tumatambay sa daungan tuwing umaga, kanya-kanyang upo habang may hawak na kape, dyaryo, tinapay. Inaabangan ang pagsikat ng araw.

Fishers greeted me as I passed by. No doubt, mas maganda ang mamuhay sa ganitong lugar malayo sa kabihasnan. Tahimik, kalmado, masaya, mababait ang mga tao. Hindi tulad sa Maynila ay sari-sari ang gulo. Kahit saan ka magpunta ay hindi nawawala ang masamang balita.

Funny, I’m comparing how province is better than city but I know to myself that city will always be the best place for me. Because I know, inside my heart, there are memories in there that will be the best memories for me compared to the place I’m currently lived on.

Naglalakad na ako pabalik ng bahay ng makakita ako ng kotse sa tapat ng bahay. Kumunot ang noo ko at binilisan ang paglalakad. Nang makarating ako ay kita ko ang mga mamahaling sapatos sa hamba ng pintuan.

Pumasok ako papuntang kusina, and there I saw Casthan’s Daddy, Nathaniel and Chloe. Nakaupo sila na magkakatabi sa hapagkainan, kaharap ng aking nanay na seryoso ang mukha.

Kinabahan ako at agad lumapit ’don. “N-Nay! Ito na po yung pandesal.” Sabi ko at tumingin sa bisita namin.

“Good morning. Kakarating niyo pa lang ba? Pasensya na, bumili kasi ako pandesal. Nag-almusal na kayo?”

Ngumiti si Sir Chris, ama ni Casthan. “We’re already done, Jaime. Salamat. Nandito lang kami upang pormal na ipagpaalam ka sa iyong Ina.”

Wala akong maisagot ’don at nabaling ang tingin ko kay Nathan. And for a second, I thought he was Casthan. There was something that I couldn’t descibe. Kumikirot ang puso ko sa mga ala-alang muli na namang bumabalik pero may iba, I don’t know. Excitement? Empty? Halo-halo na. There is something inside of me na gustong makita si Casthan at muling makulong sa mga yakap niya.

I blinked the tears away when I saw Nathan looking at me too. I gave him an awkward smile and looked away. Nagtataka siguro kung bakit tinititigan ko siya.

Bumalik ang tingin ko kay Sir Chris. Walang nagsasalita kaya inumpisahan ko na. “Sir, wag na po kayong mag-alala, pumayag naman na po si Inay. Sa totoo po niyan ay tapos na akong mag-impake, tinulungan niya po ako. Anong oras po ba ang alis natin?”

“That’s one of the reason why we went here, Jaime. We want to ask you what time we’ll go. Hindi naman na natin kailangan magpa-book ng flight, we’ll just call oyr private plane to fetch us here.” Si Nathan kaya muling bumaling na naman ang mata ko sa kanya. Fudge, laging si Casthan ang nakikita ko. Pati sa boses! Ano bang nangyayari sa ’kin?

“Sasamahan ko lang po sina Nanay na mag-almusal tapos ay maaari na tayong makaalis. Magpa-paalam din kasi ako sa ibapa naming kasama sa bahay.”

“Okay, We’re sorry for disturbing your breakfast. We’ll just go back here to fetch you.” Ani Sir Chris. Tatayo na sana ito ngunit pinigilan siya ni Inay.

“Sandali lamang,” Pagpigil nito. “Alam naman nating lahat kung ano ang nangyari kay Casthan at ng anak ko. Isa na ’don ang maraming beses na pananakit ng anak mo kay Jaime. Sa totoo lang ay ayaw kong payagan ang anak ko dahil hanggang ngayon ay hindi ko makalimutan ang gabi-gabing pag-iyak niya simula noong lumipat kami dito. Sino ba namang magulang ang gustong masaktan ang anak niya?” Nanahimik ang lahat sa mesa. Ang ama naman ni Casthan ay sa iba nakabaling ang tingin.

Nakakahiya, alam pala ni Nanay yung mga sleepless nights ko noong unang lipat namin dito. Naririnig pala niya ako sa kabilang kwarto.

“Ngunit ano ang aking magagawa? Desisyon niya ang sumama sa inyo at tulungan ang anak mo na walang ginawa kundi saktan ang anak ko. Ito lang ang gusto kong mangyari, maipapangako mo ba na hindi masasaktan si Jaime sa pagsama niya sa inyo? Lalo na at lalong lumala ang sakit ni Casthan. Wag niyong iiwang mag-isa ang anak ko sa tabi ni Casthan. Maipapangako niyo ba?”

Sir Chris lend his hand, “I’ll promise.” Kinamayan naman ito ni Nanay. “Thank you, Mrs. Dela Cruz. I’ll not break your trust.” Tumayo na ito at sumunod ang dalawang mag-kasintahan.

“Maraming salamat po.” Segunda ni Nathan. “Lalabas na po kami. Pasensya na po sa istorbo.” Tumango na lamang si Mama at naglakad na sila patungo sa pinto.

Pagkasara nito ay saka lang ako nakahinga ng maluwag. Saktong lumabas ang pupungas pungas na si Butchoy, sumunod si Jusa at ang baby.

Dumiretso ang aking kapatid sa kandungan ni Inay at hinalikan ito sa pisngi. “Morning, nanay.” Napangiti kaming pareho. Tumayo naman ako upang ihanda na ang mga niluto ni Inay sa lamesa, ’ganon din ang pandesal na binili ko.

Pinagtimpla ko si Inay ng tea, kay butchoy ay gatas ’ganon din kay Jusa at sa akin naman ay kape.

“Thank you, kuya.” Jusa smiled at me as I gave her milk. I smiled back and sat back to my seat.

I lead the prayer before we eat our breakfast. Naisip kong sabihin narin ang balak kong pag-alis.

“Jusa, Butchoy… aalis ako mamaya, baka matagalan ako sa pupuntahan ko. Kayo na bahala kay Inay pag wala ako ha? May kailangan lang ako asikasuhin.”

“Saan ka po pupunta? Hindi ako pwede sumama?” Tanong ni Butchoy.

Umiling ako, “Hindi pwede, choy ’e. Magtatrabaho kasi ako ’don at hindi kita maaalagaan saka nag-aaral ka.” Nalungkot ang ekspresyong mukha nito. “Sa maynila ako pupunta. Sa datung lugar kung saan tayo nakatiria.”

“Talaga po?! Pupuntahan niyo si amo mo? Okay lang po kahit ’di ako sumama basta papuntahin niyo po siya dito ha? Miss ko na po siya ’e saka mga pasalubong niya.”

Magsasalita na sana ako ngunit sumabat si Jusa. Seryoso ang mukha nito at tila ayaw din sa desisyon kong pag-alis.

“Pinayagan niyo po siya, nay? Sasaktan lang po siya ’don!” She blurted out while looking at my mother.

Umiling ang huli at ngumiti, “Ayaw ko din naman ngunit nag-usap na kami ni Jaime. Nangako siyang hindi na mauulit ang nangyari dati. Ganoon din ang tatay ni Casthan kaya wag kang mabahala.”

“Pero wala tayong kasiguraduhan ’don, nay. Baka mapahamak siya ’don.”

“No, it’s okay, Jusa. I can handle myself there. Hindi ko hahayaang mapahamak ako kasi uuwi pa ako dito.” I butted in. Jusa stared at me for a few seconds before she sighed in defeat.

“Okay, its your decision, we can’t do anything about it. Basta laging kang mag iingat ’don, tumawag ka kaagad sa amin kung may nangyaring masama at susugod ako ’don para patayin na talaga si Casthan!” Gigil nitong sinabi sa huli kaya hindi ki mapigilan ang tumawa, ’ganon din si Inay.

“Thank you, Jusa.” She just nodded at me.

“Basta kuya ha. Si amo mo saka mga pasalubong.” Sumabat si Butchoy.

We can’t help but to laugh together. I’m sure, I’ll miss this.

Chapter 42

Casthan’s room

Natapos na akong maligo at mag-ayos, ang maleta ko ay nasa gilid na ng pinto. Saktong alas-onse ng umaga ay may kumatok na sa bahay.

Sinuot ko ang aking maliit na bag at pinuntahan sila Nanay sa sala, they are watching tv. Tumikhim ako upang makuha ang atensyon nila.

“Nandyan na sila, nay. Aalis na po ako.” I said as they looked at me. Sabay sabay silang tumayo at nauna pa sa akin magbukas ng pinto.

I smiled and followed them. I saw Chloe on the door, talking with my mother. Nang makalapit ako ay dumapo sa akin ang mata ni Chloe.

“Let’s go?” She mouthed. Ngumiti ako at tumango. Kinuha ko na ang maleta at lumabas ng pinto. Agad kong narinig ang tunog ng private plane nila. I saw it on the sea side, nasa loob na ’non sina Nathan at Sir Chris.

Humarap ako sa pamilya ko. I can see sadness through their eyes pero kailangan ko kasing gawin ’to. Niyakap ko sila isa-isa at hinalikan ang baby.

“Mag-iingat kayo dito ha? Araw araw akong tatawag sa inyo. Kung may problema text niyo ako.” I told them. They smiled with tears in their eyes. Hindi ko tuloy maiwasang maguilty. Because it’s like I’m choosing Casthan over my family.

“Ikaw din. Mamimiss ka namin, anak. Ipagdadasal kita.”

“Thank you, Nay.”

“Basta, kuya ha? Pasalubong po saka si amo mo. Pakisabi miss na namin siya.” Si Butchoy. Tumawa ako at si Chloe. Ginulo ko ang buhok niya.

“Oo. Makakarating sa kaniya basta magpakabait ka dito at wag matigas ulo kay Nanay. Pati si Ate Jusa wag mong stressin, okay?”

“Opo!” Hinintay kong magsalita si Jusa ngunit nakangiti lang ito habang nakatingin sa amin.

Kumaway ako, “Aalis na kami. Magtetext ako pag nakarating na kami ’don.”

Tumango sila at kumaway pabalik. Tumalikod na ako at sa bawat paghakbang ko ay ang pagbigat ng nararamdaman ko.

Ang mga kapitbahay namin ay na sa amin ang mata ngunit walang nagtangkang magtanong. Some of our neighborhoods nodded at me while mouthing ‘Ingat’.

Bahagya akong natakot nang makalapit kami sa plane. Nahiya pa ako kay Chloe dahil inalalayan niya pa ako pasakay doon.

Ang tatay ni Casthan ay katabi ng piloto habang kaming tatlo nila Nathan ay magkakatabi sa likod nila. I fasten my seatbelt and wore my headphone and held it tightly when the plane starts to roared to life.

Unti-unti kaming tumataas, I can feel myself vibrating. Nakikiliti ako. Takot man ay muli akong tumingin sa bahay. Nandoon parin sila, nakatingala at tinitignan ang paglipad ng plane.

With a heavy heart, I waved my hand again. They gave me a flying kiss and before I’ll give it back, the plane already turned its back to them.

Mas lalo akong nalungkot at napatingin sa katabi ko. They were looking at me too. Their eyes filled with worries and sadness.

I smiled at them to make them know that I’m okay. Para hindi ako matakot ay pinilit ko ang sarili na makatulog sa biyahe.

NAGISING ako nang may marahang yumuyugyog sa akin. I groaned when I felt the pain in my neck. I slowly open my eyes, only to see Chloe. Kumurap-kurap ako at na-realize na natulog nga pala ako sa biyahe.

“Sorry for waking you up. Nandito na tayo.” Malumanay niyang sabi. Nanlaki ang mata ko at agad ikinalat ang paningin sa paligid. My heart is beating too fast because of excitement. Aminin ko man o hindi ay namiss ko ang lugar na ’to.

I loosen my seatbelt and jumped off the plane. Napansin kong nasa rooftop kami. And I remember the houses, it is where the subdivision I’ve worked before. Ang subdivision kung saan nakatira sa bahay nila Casthan.

I stilled when I realized that we’re already at the house of Castro’s Family. Wow. Ganoon kabilis?

I inhaled and feel the presence of the city. Its been a while, Manila.

Lumingon ako sa kasama ko at napahiya ako nang makitang tinitignan pala nila ako. Mukhang hinihintay nila ako.

Lumapit ako at napakamot sa ulo. “Sorry, nanibago lang ulit kasi ako.”

Ngumiti si Sir Chris, “It’s okay, it seems like you really miss the city. Pwede ka ulit tumambay dito ngunit kailangan muna nating bumaba upang kumain. For sure you’re hungry too. It’s already 2 in the afternoon, we already skip the lunch and I’m scared that your mother will kill me.” He joked and laugh in his last sentence. Ako man din ay natawa.

Naglakad na kami patungo sa hagdanan. Kinuha ko ang aking maleta sa kasambahay na mukhang inabangan kami kanina. Ayaw pa niya ngunit nagpumilit ako dahil ako ang lalaki sa amin.

As we are walking to the floors of the house, memories flooded on my mind. Sa isang iglap ay nagsibalik ang mga ala-ala namin ni Casthan sa isip ko. Dito sa bahay na ’to ay narealize kong mahal ko na pala si Casthan. Dito niya ako niligawan, dito ko din siya sinagot. Ang lambingan, tampuhan at selosan pati narin ang…

Uminit ang mukha ko nang maalala ang kababalaghan na ginawa namin ni Casthan dito sa bahay. Seriously, Jaime? Ngayon mo pa talaga naisip ’yan.

Huminto kami sa isang kwarto at pagkatingin ko ay iyon ang kwarto na tinutuluyan ko dati noong nurse pa ako ni Casthan.

Lumunok ako nang buksan nila iyon. Tumambad sa akin ang malinis na kwarto. Walang nagbago dito, mula sa pwesto ng mga gamit, ang pintura, ganoon din sa disenyo.

“Ilagay mo muna ang maleta mo dito. Tulad ng dati ay ito ulit ang tutuluyan mo. Ayos lang ba sayo? Pwede namang pumili ka ng ibang kwarto.”

Agad akong umiling sa sinabi ni Sir Chris. “Ayos na po ito. Namiss ko po ang kwartong ’to.”

“Good to know. Maybe you’re wondering why the room is still the same when you left the house before. It is because Casthan warning our maids to never change every single things inside the room. Lagi niya lang itong pinapalinis. Dahil sinisigurado niyang tutulugan mo pa ang kwarto na ito.” Sir Chris can’t hide the sadness in his voice. Nahawa tuloy pati kami.

“Na nagkatotoo naman po. Wag po kayong mag-alala, babalik si Casthan sa inyo. Sisiguraduhin ko po iyon.”

Sir Chris wiped his tears and nodded. “Thank you, Jaime. I miss my son so much.” He added.

Nang mailapag ko ang maleta ay dumiretso na kami sa dining roon nila. Sa mahabang lamesa ay nakahanda na ang mga pagkain ganoon din ang inumin. Mukhang pinaghandaan nila ang pagdating ng mga amo.

May mga pamilyar sa mga nakita kong kasambahay. I smiled at them even though they look shocked when they saw me. Hinanap ng mata ko si Manang at hindi nga ako nagkamali, nakita ko siyang nakatingin sa akin habang naluluha ang mata. Mabilis akong naglakad patungo sa kaniya at niyakap siya.

“Manang! Namiss ko po kayo sobra!” Maligayang sabi ko habang siya ay naririnig kong umiiyak na sa yakap ko.

“S-Saan ka ba galing, anak! Hindi ka man lang nangamusta sa amin! Ang tagal mong nawala. Si Casthan hinahanap ka!”

Humiwalay ako sa yakap at inilahad ang panyo ko. “Wag na kayo umiyak, manang. Parang ’di naman kayo masaya na bumalik ako ’e.”

“Syempre masaya!” Agad niyang sagot habang nagpupunas ng luha. “Sige na, mamaya na tayo magchikahan. Kumain muna kayo.”

“Sige po, manang. Thank you po.”

Umupo na ako sa tapat nila Chloe at nag-umpisa na kaming kumaij. Hanggang sa matapos ay walang nagsalita, mukhang gutom nga sila.

Nagpapahinga na kami sa sala noong hapon. It’s already quarter to 5 kaya’t papalubog na ang araw. I can see the sunset through their window.

“So, Jaimeee. Handa ka na bang makita bukas si Casthan?” Nathan started the topic.

Tumango ako dahil wala naman akong choice. “Kinakabahan pero oo. I want to know personally his condition too. I’m already a doctor so maybe it’ll be easy for me to mend him.”.

Tumawa ang kausap ko na pinagtaka ko. “You know, Jaime, Casthan didn’t need nurses or doctors. He needs you. He need his Jaime at kahit hindi ka man doctor o nurse. Mapapagaling mo siya. You’re the only cure for his sickness.” My face heated and my heart starts to beat fast.

No, Jaime. Trabaho lang ang ipinunta mo dito. Baka nakakalimutan mo ang ginawa sa iyong panloloko ni Casthan?

I shook my head. “Of course not.” My voice was cold. Pansin ko ang paglungkot ng kanilang mga itsura.

“Gusto mo na bang magpahinga? You can go to your room. Take a rest, sigurado ay pagod ka pa galing sa biyahe.” Sabi ni Sir Chris, iniiba ang usapan.

Tumango ako at tumayo. “Mauuna na po ako. Maraming salamat sa pagkain. Kayo rin po ay magpahinga na.” Tumalikod na ako at umakyat.

Napahinto ako nang madaanan ko ang kwarto ni Casthan. And I have this urge to open it kahit may nakalagay na ‘Don’t enter’. Tumingin muna ako sa paligid, nang masigurado kong walang nakakakita ay dahan-dahan akong pumasok.

Bumungad sa akin ang sari-saring amoy ngunit nangingibabaw ang amoy ni Casthan na gustong-gusto ko dati.

The tears started to form in my eyes. Binuksan ko ang ilaw at napasinghap ako sa nakita ko. Bumuhos ang masaganang luha habang tinitignan ang apat na pader nt kwarto. Punong puno ito ng litrato ko at litrato namin! Sa tapat ng malaking kama ay nakasabit ang malaking painting ng mukha ko.

But that’s not the reason why I cried. Sobrang gulo ng kwarto! Scattered glasses everywhere! Basag ang malaking flat screen, halos lahat ng gamit. Ang carpet ay puro dugo!

Pansin ko ang sliding door na tila pinagsusuntok hanggang mag-crack ito. Images filled inside my mind. Si Casthan… sinasaktan ang sarili… dugo na galing sa kaniyang mga sugat… ang kaniyang mga hinagpis.

Anong nangyari, Casthan?

Nanginginig ako sa pag-iyak at halos mapaluhod. Hinang-hina akong umakyat sa kaniyang kama at niyakap ang makapal na blanket. His scent is still lingered on it.

“C-Casthan…” Hikbi kong bulong sa pangalan niya.

Baluktot akong humiga sa gitna ng kama habang yakap ang unan at blanket niya.

Crying and wondering why Casthan let this happen to his self.

Naalala ko ang sinabi ni Nathan kanina. I’m the only one that can cure Casthan’s sickness.

And then I realized, yes, maybe I’m the cure but I’m the reason too why he suffered like this.

I cried hard at that thought.

---

Bulaga! HAHAHA! Awieeeee. Sana magustuhan niyo toooo. For sure di niyo inexpect ang another update ko for today. Kahit ako din naman kasi sabi ko bukas na ako maguupdate. Kaso, haha, sabi niyo laging nakakabitin update ko. So ito na! Anyway, thank you so much! Sa mga naghintay parin sa update ko. Mehel ke keyeh. ❤

Chapter 43

Illusion

Nagising ako dahil sa katok na nanggagaling sa labas. Pagkamulat ng aking mata ay bumungad ang aking mukha. Kumunot ang aking noo sa hapdi ng aking mata.

Nakatulog pala ako sa kwarto ni Casthan. Ang lungkot ay agad na kumalat sa aking sistema ngunit sa halip na magkulong ako dito ay nagkaroon ako ng dahilan upang mapuntahan si Casthan. Gustong gusto ko na siyang makita.

Naglakad ako at iniwasan ang mga bubog. Mamaya lilinisan ko ’yan.

Binuksan ko ang pinto at bumungad sa akin ang tatlo na nagpapanic. Chloe is even crying.

Agad ako nitong niyakap at umiyak sa bisig ko. “Akala namin nagbago na ang desisyon mo at bumalik ka na sa probinsya! Katok kami ng katok sa kwarto mo at walang sumasagot kaya binuksan namin, laking takot namin kasi wala ka ’don!”

Hinagod ko ang likod niya, “Sshhh, stop crying. Hindi naman magbabago ang desisyon ko.” Tumingin ako sa dalawang lalaki na mukhang nakahinga na ng maluwag. “Pasensya na at pinag-alala ko pa kayo. Pasensya na din at pumasok ako ng kwarto ni Casthan nang hindi nagpa-paalam.”

“Ayos lang. May karapatan ka sa kwarto na ’yan. Salamat at hindi ka umalis.” Ani Nathan. Saka ko lang napansin na nakaligo na sila at mukhang ready na sa pag-alis.

Nahiya ako at ibinigay si Chloe kay Nathan. “Mukhang ako na lang pala hinihintay niyo. Bibilisan ko na lang maligo.”

“It’s okay, take your time. Mahinahon na sinabi ng ama ni Casthan.

Bumaba na sila sa sala habang ako ay agad na dumiretso sa kwarto na tinutuluyan ko. Mabilis akong naligo at nag-ayos.

Nakalimutan kong i-text pala sina Inay kahapon. Panigurado ay galit iyon sa akin.

Kinuha ko ang phone ko sa maliit na bag at lihim na nagpasalamat dahil hindi ito lowbat. In-off ko ang airplane mode nito at sunod sunod ang pagtunog ng aking phone. Galing sa trabaho at sa bahay. Agad akong nagreply kayna Inay.

Ako: Magandang umaga po, nay. Pasensya na at hindi po ako nakapagtext kahapon sapagkat nawala ito sa isip ko. Papunta na po kami ngayon sa hospital kung nasaan si Casthan. Kumain na po kayo. Ingat kayo diyan.

At sinend ko iyon. Ibinulsa ko ang aking cellphone at bumaba na sa sala.

Napansin ko ang pagkain sa lamesa at mukhang hinihintay pa nila ako bago mag-almusal.

Agad akong naglakad at umupo doon. “Sana po ay hindi niyo na ako hinintay.” Sabi ko.

“Okay lang ’yon, Jaime. Sige, kain ka ng marami. Kailangan mo ng lakas para mamaya.” Nathan tried to joke. Ngumiti ako saka naglagay na ng pagkain sa aking plato.

Pagkatapos naming kumain ay muli akong nagsepilyo. I doubled check my bag if my documents is still there.

Naglakad na ang mga kasama ko kaya sinundan ko sila palabas ng bahay at sa labas ay nakaparada na agad ang kotse na sa tingin ko ay gagamitin namin.

Sa driver seat umupo si Nathan, katabi ang ama at sa backseat naman kami ni Chloe.

Nathan starts to maneuver the car. Pinagkiskis ko ang dalawang kamay ko dahil sa nararamdaman. Kaba? Takot? Galak? Basta ang gusto ko lang ay makita na ulit si Casthan.

Ano na kayang itsura niya? Siguro kalbo na ’yon tapos mataba kasi napabayaan ang sarili.

I bit my lip to supress my smile. Talagang nagawa ko pang manlait.

This is a serious matter, Jaime!

I shook my head mentally and looked outside the window. Pamilyar ang aming nadadaanan, patungo ito sa hospital kung saan ko nakilala si Casthan.

Mas dumami ang mamatayog na building kaya mas lalong sumikip. Nakakalungkot isipin na ang mga dating nakikita ko pang matatayog na puno ngayon ay napalitan na ng mga gusali.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang mamataan ang hospital. Nandito na kami.

May nagbago, mula disenyo ganoon din ang taas nito. Mukhang nadagdagan ng floors. Kitang kita ang malalaking letra na kulay ginto sa bukana. Nightingale Hospital. Kung dati pure white lang ang gusali na ito, ngayon it was mixed with grey that makes it looks more elegant.

Nang marating namin ang parking ay bumaba na kami. Sa bawat madadaanan naming mga empleyado o staff ay binabati nils ang mga kasama ko.

Pagkakita pa lang ng guard sa amin ay agad niya itong binuksan at yumuko bahagya. “Good morning, Sir.” Bati nito. Sir Christ just nodded at him.

We headed to the receptionist but her attention wasn’t on us. She is on the phone and she seemed like panicking.

May sinensyasan itong lalaki kaya lumapit ito. “Call more nurses!” Ani nito sa malakas na boses kaya narinig ko siya. No explanation needed, tumakbo ang lalaki na parang alam na agad para saan ang ipanapatawag na nurses. Bigla ay kinabahan ako.

“What’s happening here?” Ang malalim na boses ni Sir Chris ang agad na nagpatingin sa receptionist. Agad itong pumormal at yumuko.

“G-Good morning, Sir! Sir Casthan went berserk again and Doctor Craine called me to call more nurses to follow him there.”

“Shit.” I heard Nathan curse beside me. “Let’s go, dad, we need to go there.”

Sumakay kami ng elevator. Walang nagsasalita, I can feel their nervous too. Si Chloe ay tahimik na umiiyak kaya’t inaalo siya ng kanyang kasintahan.

Ang kaba ko ay trumiple ng marating namin ang floor– floor kung saan dating naka-assign si Casthan. Sa bawat paghakbang ko ay ang malakas na tibok ng puso ko. It feels like it’s going to explode.

Kita na namin ang maraming nurses sa tapat ng pinto ng kwarto ni Casthan. Lahat nagkakagulo, puro sigaw at kung anong pagbabasag ang naririnig ko.

“NOOOO!!!! FUCK YOUUUU!!!! DON’T COME NEAR ME OR I WILL KILL YOUUU!” Namilog ang mata ko sa boses na ’yon. Ang boses na matagal ko ng hindi naririnig.

Casthan…

Lalong lumakas ang iyak ni Chloe, sunod-sunod naman ang malulutong na mura ni Nathan. When I looked at their father, his eyes filled with unshed tears. Nakakuyom ang kamao nito habang pinapagilid ang nurses upang makapasok kami sa kwarto.

“Stop it, son!” Sir Chris shouted. Hindi ko makita ang nangyayari sa loob dahil natatabunan ako ng matatangkad na nurses.

“WHAT THE FUCK ARE YOU DOING HERE, OLD HAG?! DON’T YOU EVER CALL ME AGAIN YOUR SON! BECAUSE I’M NOT YOUR SON AND I REGRET THAT I HAVE ONCE A FATHER LIKE YOU. YOU EVIL! I’LL BURN THIS HOSPITAL WITH YOU!” I gasped at Casthan statement. Mas nakarinig ako ng lalong kalampag kaya pinilit ko ang sarili na makapasok sa loob.

Muli akong napasinghap sa magulong kwarto. Ang kama ay wasak sa gitna, the side desk is wrecked too.

Maraming dugo… sa pader… sa sahig… kahit saan man madapo ang aking mata ay puro dugo ang aking nakikita!

And when I met his eyes, I felt like my heartbeat stopped. Pansamantalang huminto ang paligid at naging malabo. Ang mundo ko ay tumigil habang tinititigan ang kaniyang itsura.

His eyes were dull and lifeless. Puro sugat ang mukha and full of beard. And his hair, mas lalong humaba. Lagpas balikat na ito.

He’s half naked that’s why I saw his tatoos. Punong puno ang katawan nito ng tattoo, mula dibdib hanggang binti, ganoon din ang mga braso. But what caught my attention is my name tattoed in his chest. Malaki ang sulat nito at halos ino-occupy na ang parteng ’yon.

Ang aking nanginginig na kamay ay lumipad sa aking nakaawang na bibig nang makita ko ang maraming tahi sa iba’t ibang bahagi ng kanyang katawan. Ito ba ang mga saksak na tinutukoy ni Chloe?

“J-Jaime?” Muling bumalik ang aking mata sa mukha niya. His eyes became wider at punong-puno ito ng luha! Ngunit hindi man lang ito kumurap o pumikit, sa halip ay marahas itong pumalag sa mga nakahawak sa kaniya at sinugod ako ng yakap.

My tears starts to flow when I felt his warm body. Sobrang higpit ng kaniyang yakap na halos masakal na ako. Halos sumabit narin siya sa maliit kong katawan, he’s like a monkey clinging into me.

“J-Jaime… you’re here!” Hindi niya makapaniwalang sambit at humagulhol sa aking leeg. Paulit ulit nitong sinasambit ang aking pangalan, muttering some words I can’t understand.

Nanlalabo man ang mata ay tumingin ako sa mga kasama ko. They were all looking at us. Katulad namin ay lumuluha din Sir Chris, Nathan at Chloe. Si Doctor Craine naman ay parang hindi pa makapaniwala na nandito ako.

Umahon si Casthan sa aking leeg at ikinulong ang mukha ko sa kaniyang mga nanginginig na palad.

I can now stare at his face. Sobrang lapit ng mukha namin at naduduling na ako. Ang kaniyang mata ay patuloy paring lumuluha pababa sa kaniyang pisngi. Dilat na dilat ito at titig na titig sa aking mukha.

He caressed my face, “Please tell me you’re real…” He pleaded. Hindi ako nagsalita at tumitig lang sa kaniyang mukha. Oo, puro sugat man ito at buhok. He’s still the most handsome guy I’ve ever seen.

Nagulat ako ng lumayo ito sa akin at umiling-iling. “I’m having an illusion again, fuck!” Sigaw nito at sinuntok ng malakas ang pader, I can hear his bones crushed. Nag-iwan ito ng crack sa pader.

He keeps talking to his self, parang nawala na kami sa paligid niya. I saw him grinned for a second and turned into tears.

“FUCK AHHHH!!!!!” Sinabunutan nito ang sarili at pumasok sa banyo.

Ang aking iyak ay hindi mapawi mula noong pinapanuod ko ang kaniyang kilos.

Kinalma ko ang sarili at humarap sa mga kasama ko. “P-Pwede po bang iwan niyo muna kaming dalawa ni Casthan dito?”

“S-Sigurado ka?” Tanong ng ama kaya tumango ako. Pinunasan nito ang luha, “Okay, just pressed the emergency button if something will happen. Nasa baba lang kami.” Tumalikod na sila at lumabas ng kwarto ngunit bago nila isara ang pinto, muling nagsalita si Sir Chris.

“I-I’m sorry if I turned him into monster. It’s all my fault. Wala akong kwentang ama.”

Agad akong umiling, “No, Sir. You didn’t turned him into this. This is his choice. Wala po kayong kasalanan dito and I’ll prove that to you.”

A single tear fell from his eye, “Thank you, Jaime.” At sinara na nito ang pinto.

Bumuntong hininga ako upang mabawasan ang paninikip ng dibdib. Pinunasan ko ang aking tirang luha at naglakad patungo sa banyo.

Ngunit bago pa ako makapasok ’din ay lumabas na ang duguan na si Casthan.

Agad itong tumingin sa pwesto ko at naluluha na naman ang mata. “Y-You’re still here…” Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mukha ko.

“If this is an illusion, please don’t wake me up.” He whispered and cried to my shoulder again.

Mukhang mahaba-habang pagpapatahan ’to, Jaime.

Chapter 44

The truth

I force myself not to cry with him, instead I hugged him back that made him stop for a minute. “This is not an illusion, Casthan… I’m real.” I said gently. Natigil siya sa pagsinghot at dahan-dahang humiwalay ng yakap at tinignan ang mukha ko.

I can’t read his face, parang naninigurado ito, parang hindi parin siya naniniwala. He held my face, paulit ulit niyang hinaplos iyon, mula mata pababa ng ilong at pati ang aking labi ay binakas niya gamit ang kaniyang daliri. Halos mapapikit ako sa gaan nito. He’s touching me like I’m the most fragile thing in the world.

“J-Jaime…” Bulong niya. “B-Bakit ngayon ka lang?” Pumiyok siya sa kaniyang tanong, I can feel his pain. Parang bata siyang nagtatanong ngayon sa akin.

Hindi ako sumagot at tahimik naring lumuluha habang nakatingin kami sa isa’t isa.

Suminghot siya at pinunasan ng paulit-ulit ang mga luha ko. “D-Don’t cry… I don’t want to see you crying…” Malambing niyang sinasabi. Mas lalo lang akong naiyak, kinukurot ang puso ko habang tinitignan siyang pilit na ngumingiti habang pinapatahan ako sa pag-iyak.

Gusto niya akong matigil sa pag-iyak, siya nga itong halos basa na ang mukha sa pagluha.

Umangat ang kamay ko upang punasan ang mukha niya, pumikit siya at dinama ang dampi ng kamay ko. “Stop crying too. Nandito na ako.” I said sweetly but he just cried more. Parang gripo ang kaniyang luha.

He pouted at me. “B-Bakit ang tagal mong nawala? Araw araw kitang h-hinihintay!”

I stared at him and caressed his hair, ignoring his question. “Ang haba na ng buhok mo. Pinapabayaan mo sa ang sarili mo?” Mahinahon kong tanong. He pouted more as more tears sprouted from his eyes.

“It’s your fault. Kung hindi mo ako iniwan, hindi ko mapapabayaan ang sarili ko. A-Are you mad at me ’cuz I’m not handsome anymore?” He asked like a kid. Napangiti ako, where did you get this side, Casthan?

“Oo, I’m mad. Kaya lilinisan kita. Maglilinis tayo ng kwarto mo. Tignan mo ang gulo-gulo!” Pinakunot ko ang noo ko at nagkunwaring kalat.

Yumuko siya, parang nagpapaawa. “B-But… I want us to talk…”

“We’ll talk later. Ayaw ko sa magulong kwarto at baka umalis ulit ako–” Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko ay halos mapa-atras na ako sa sama ng tingin niya sa akin.

“No!” He growled and held my arm tightly. “You will not leave me.” Mariin niyang sabi habang nag ngingitngit ang mga ngipin. His eyes were red. Bigla ay nag-iba ang kaniyang itsura. Kung kanina ay sobrang amo, now, he’s like a monster that can hurt anybody… even me.

Kumurap-kurap ako. “N-Nasasaktan ako…” And in a second, muli na naman itong bumalik kanina. Parang bigla siyang nagising at napadapo ang mata niya sa braso kong mahigpit niyang hinahawakan. Napatingin din ako doon at nagulat ako sa itsura ng braso ko. Agad itong nagkulay lila at medyo namumula-mula pa. Ang kaniyang mga tila-bakal na daliri ay nakabakat ’don.

Agad niya itong binitawan at napapasong lumayo sa akin. He looked shock. Parang gulat na gulat siya sa kaniyang ginawa. Parang hindi siya makapaniwala na ginawa niya sa akin iyon.

Nanginig ang kaniyang labi at panibagong luha ang umahon sa kaniyang mata. “I’ve hurted you…” Aniya at sinabunutan ang sarili. His eyes were dilated. “FUCK!” Napasigaw ako ng pagsusuntukin nito ang pader. Parang pinaparusahan ang kamay sa ginawa.

Agad akong lumapit sa kaniya at inawat siya. “Stop it, Casthan!” Ngunit hindi parin siya tumigil, natulak niya pa ako. “P-Please…” Nabasag ang tinig ko kaya doon siya napatigil. Hingal na hingal siya at hindi man lang niya nararamdaman ang tumutulong dugo sa kamay niya.

“A-Ano bang ginagawa mo?!” Nanginig ang aking labi habang hinahawakan ang kamay niya. Hinila ko siya sa banyo at kinuha agad ang first aid kit.

“I’m sorry for hurting you. Wag mo ’kong iiwan, J-Jaime. I’m begging you…”

Hindi ko siya pinansin at hinugasan ang kaniyang kamay. Nilinisan ko ito at nilagyan ng alcohol ang bulak. I slowly brushed it gently to his knuckles, he was hissing.

Kumunot ang noo ko, “Ang sakit ’no? Suntukin mo ulit pader para iwan talaga kita.” Tumingin ako sa mata niya, muli na naman itong naging pula. He’s mad, super duper mad.

Agad kong binawi ang sinabi kaya kumalma siya. Now I realized, he’s triggered when he’s hearing the word ‘leave’ or something like that. Nag-iibang tao siya kapag naririnig niya ang salitang ’yon. It’s like, he was traumatized to that word and I know it’s my fault.

No, Jaime. It’s not your fault, kung hindi siya nagloko, hindi mo siya iiwan at hindi ito mangyayari.

Tumigas ang panga ko at napadiin ang bulak sa kaniyang buko. He hissed louder this time.

“Sorry,” Malamig kong sinabi at tinapos na ang ginagawa. Nilagyan ko ito ng betadine tapos ay binalutan ng gasa. “Wag mo nang uulitin ang ginawa mo kundi ay magagalit na talaga ako sa ’yo.” Dagdag ko pa at seryoso siyang tinignan. Ngumuso siya at tumango.

Then I heard his stomach growled. “Hindi ka pa kumakain ng almusal?” Tanong ko. Umiling siya. I sighed in frustration and looked at my watch. Mag e-eleven na!

Dinutdot ko ang kaniyang noo. “Sa halip na almusal ang inatupad mo agad kanina ay anong ginawa mo? Nagwala ka kaagad. Inaway mo ang mga nurses dito at pati si Sir Craine. Tama bang gawain ’yan, Casthan Castro?” Iritado kong tanong.

Hinila niya ako at sinampa sa lababo. Napahampas ako sa balikat niya, “Casthan!” Sigaw ko. Hahampasin ko sana ulit siya nang sumubsob siya sa dibdib ko at niyakap ang bewang ko.

“It’s their fault. Inaaway nila ako. They’re always tying me up to bed. Ayaw ko sa kanila. Pagalitan mo nga sila kasi kinakawawa nila ako.” Parang bata niyang sumbong. I bit my lip to fought my tears. So for months, he’s always experiencing that?

“S-Sino ba may kasalanan? They will not tie you if you’re not doing anything wrong. You are hurting yourself, Casthan, at nag-aalala lang sila para sa ’yo.”

“Kasalanan mo. Kung hindi mo ako iniwan, hindi ko sasaktan ang sarili ko. Kung hindi ka umalis, hindi ito mangyayari sa akin.” Paninisi niya pa.

Napangiti ako ng mapait, “Bakit nga ba kasi ako umalis? Bakit nga ba kita iniwan noong araw na ’yon?”

Natigilan siya at mas niyakap ako ng mahigpit. “I-I’m sorry… it’s my fault. If I just didn’t hurt you, maybe you still love me and we’re still together.” Tumingala siya at tiningala ako na puno ang luha sa mata. “But I swear, every day and every night I’m always regretting it. Sising-sisi ako dahil sinaktan ko ang taong pinakamamahal ko. Kasalanan ko naman talaga lahat… kung bakit ka nawala, kung bakit mo ako iniwan… kaya ngayon nagdudusa ako. I’m sorry, Jaime. I’m really sorry…” Now, he’s crying hard.

“That’s why you killed Sabrina?” Malamig kong tanong. Dama ko ang gulat sa kaniya, siguro ay gulat dahil alam ko iyon.

Agad itong umiling-iling. “No, of course not! I didn’t kill her! She just did it to herself!” Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Hindi alam kung paniniwalaan siya o hindi.

“Then how did it happen?”

“Gabi ’yon noong pumunta siya sa condo ko. She was drunk and she was pushing herself to be inside of my condo. Umiiyak siya ’non at pinipilit na pakasalan ko siya. Hindi ako pumayag kaya naglabas ito ng baril at itinutok sa akin. She even said that if I’ll not be with her, it’s better to just kill me. I tried to get the gun, ngunit hahawakan ko palang sana iyon ay agad niya itong ipinutok but to her stupidness, tumama ito sa kaniya that cause her bleeding. Agad akong tumawag ng ambulansiya but its too late… she was dead on arrival. Her parents was so mad and did everything to put me in jail. Do you believe me?”

I stared at him and tried to sink in what just he said. So it’s all Sabrina’s fault? What a desperate. Talagang idadamay niya pa si Casthan.

“It’s okay if you’ll not believe in me. Even my family believes that I killed her.” Ngumiti siya ng malungkot. “They even think that I’m really crazy and put me back in this fucking hospital. Kaya galit na galit ako sa kanila, sobrang baba ng tingin nila sa akin. Tutal ’yon ang pinaniniwalaan nila e ’di gagawin ko na lang ’din.”

Gulat ako sa kaniyang mga sinasabi at inamin. Ang ibig sabihin ba nito ay nagpapanggap lang siya. But how… I’ve witnessed it!

“Maybe you’re thinking right now that I’m just pretending. No, you’re wrong. Hindi ako nagpapanggap. Bumalik ang sakit ko mula noong iwan mo ’ko. I got traumatized when you left me. But then I can control it. Maliban na lang kapag naririnig ko ang salitang ‘iwan’ at pag nakikita ko ang pamilya ko. Galit ako sa kanila dahil sila pa ang nagtulak na makulong ulit ako dito. Paano pa kita mahahanap kung kinulong nila ako dito?” Paliwanag pa niya. I can’t even utter a single word.

“Funny their spending money to buy me expensive medicine. Pero ’di alam ng mga tao dito na ikaw lang ang kailangan ko. You are my only medicine and my cure. Hindi ko kailanman ng kahit anong gamot, ikaw lang ang kailangan ko. Si Jaime Dela Cruz lang ang kailangan ko.”

Natigil panandalian ang aking paghinga, nabibingi dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

Chapter 45

Fall harder

“Jaime? Please talk to me…” Naalis ang aking pagkatulala at napatingin sa gwapong mukha ni Casthan. His eyes were pleading.

“I-I believe in you.” I said with sincerity, nagliwanag ang mukha niya. “Pero maraming tanong ang gumugulo parin sa isipan ko.”

Ngumiti siya, “It’s okay. You can ask me. Ngayong magkasama na tayo, marami tayong panahon para masagot ’yan.”

Umiling ako na ipinagtaka niya, I can see nervousness in his eyes. “I’m sorry, Casthan. H-Hindi ako nandito para… m-makipagbalikan sa ’yo.” Hirap na hirap ’kong pag amin, ngunit parang may kumokontra sa loob ko. Parang hindi sang-ayon sa sinabi ko.

“H-Huh?”

“Bumalik ako dito dahil pinilit lang ako ng pamilya mo.” Kita ko ang gulat sa kaniyang mata.

“Yes, they did the efforts just to make me go here. Alam mo bang lumuhod sa akin ang tatay mo? Ganiyan ka niya kamahal at ganiyan kaniya gustong tulungan. Nagsisisi na siya, Casthan. I can even remember how he shed tears infront of me, begging me to come with them. Even Chloe… and Nathan. Kaya sana… mahanap mo ang kapatawaran sa puso mo.”

“S-So you are saying… you just forced yourself to went here?” His voice broke.

Agad akong umiling, “No, of course not. When they told me about their condition, I really want to help you kaya umuwi ako dito. Iniwan ko sila Nanay para tulungan ka,” I stared at him for a few seconds, nagdedesisyon kung itutuloy ang sinasabi. I don’t want to hurt him pero mas maganda ng maaga na niyang malaman. “P-Para tulungan ka lang at hindi balikan kang muli o makipag-ayos sayo.” Ang tungki ng kaniyang ilong ay pula na. His eyes were moist.

“Y-You don’t love me anymore? Wala na bang kahit anong natitira pa diyan?”

Hindi ako nakasagot. Mas pinili ko na wag na lamang. Ayoko ng bigyan pa siya ng pag-asa. I already promised to myself and to Nanay that I’m just here to help Casthan and not to fix everything about us.

There is a gap between us now. Oo, napatawad ko na siya sa mga kamaliang ginawa niya pero mahirap kalimutan. That memory was a nightmare to me.

Hindi maalis-alis ang eksenang ’yon sa isipan ko. Gabi-gabi akong umiiyak, hinihiling na sana makalimutan na iyon. I am traumatized because of it. Hindi niyo ako masisisi sapagkat unang pag-ibig ko si Casthan and I never thought na sobrang sakit ang ipaparanas niya sa akin.

Because of that, I questioned my worth. Kung saan ako nagkulang. Kung sumobra na ba ako. Pakiramdam ko mabilis lang akong palitan, ang pagmamahal ko ay hindi naging sapat sa kaniya kaya nagwa niya pang maghanap ng iba.

“O-Okay… you d-don’t need to answer. I can see it in your eyes,” The pain is very visible in his eyes. Ngumiti siya ng malungkot, “Kasalanan ko naman ’to. Kung hindi lang siguro ako nagpadala ng emosyon ko… ng galit at selos ko, hindi mo ’ko iiwan at hindi na sana tayo umabot sa puntong ’to. I hate myself for being like this. Siguro nga… tama yung mga sinasabi ng mga nurses dito… na wala akong karapatan magmahal dahil isa akong b-baliw. I’m too obsessed, sa sobrang pagmamahal ko sa ’yo ay nasasaktan na kita.” Humikbi siya at iniwas ang tingin sa akin. Umiling ako sa kaniyang mga sinasabi.

“No, Casthan. Hindi ka baliw, you’re just blinded because of your too much love. Deserve mo ang magmahal at mahalin pabalik.” Ngumiti ako ng malungkot, “But sadly, hindi ako ’yon. Tinanggap ko na hindi talaga tayo para sa isa’t-isa. Masyado kang mataas para sa akin-”

“What are you saying?!” Agad siyang napatingin sa akin at galit ang kaniyang luhaang mata. “I already told you that before. Wala akong paki diyan kasi kung kasama kita kaya natin harapin ang lahat! Yun lang ba ang dahilan kaya ayaw mo na sa akin ngayon? Then I’ll change my surname, hihiwalay ako sa pamilya ko at mabubuhay tayo ng simple! Kahit saan mo gusto!”

Umiling agad ako, “Hindi ’ganon kadali iyon, Casthan. H-Hindi mo kasi naintindihan. H-Hindi ko kinaya ang sakit na ibinigay mo sa akin dati. I was traumatized. Natatakot na akong pumasok sa isang relasyon lalo na ang… sumubok pang muli sa ’yo.” Pumatak ang aking luha at agad kong pinunasan ’yon. Naninikip ang aking dibdib habang inaalala ang mga panahon na ’yon.

“Fuck! I’m sorry!” Aniya at niyakap ako. Mas lalo akong naluha sa kaniyang ginawa. Isn’t ironic that the one who makes you smile is the one who can make you cry too?

“Please, don’t cry. Hindi ko na uulitin iyon. Sa loob ng mga panahon na hindi kita kasama, pinagsisisihan ko ’yon sa araw-araw. Alam kong habang buhay nang nakatatak diyan sa ’yo ang kagaguhan na ginawa ko kaya sana ay hayaan mo akong ako din ang magbura niyan.” Humiwalay siya sa akin at pinunasan ang aking pisngi.

Ako naman ay takang tinignan siya. “What do you mean?”

Ngumiti siya at kinuha ang kamay ko tapos ay dinala iyon sa labi niya. I felt the electricity flowed inside my body. Damn his effects on me.

“Liligawan kita. Bibihagin ko ulit ang puso mo. Buburahin ko ang mga sakit na dinala ko sa ’yo at papalitan ko ng mga bagong masasayang ala-ala.” Aniya na parang siguradong sigurado na siya.

Hindi ko mapigilan ang magtaas ng kilay, “At sino namang nagsabi sa ’yong magpapaligaw ako?”

Mas lalong lumawak ang ngiti niya. “Ako. Hindi ako humihingi ng permiso mo. Sa ayaw at gusto mo, liligawan kita, kukulitin kita hanggang sa bumigay ka na sa akin. Susundan kita kahit saan ka magpunta. You can’t stop me from everything that I want to do to you…” Binitin niya ang salita sa huli at naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko. My mind starts to create some dirty things kaya halos mapalo ko ang ulo.

Ano ba naman ’yan, Jaime!

“You know me, baby. Mark my words ’cuz I will get you by hook or by crook.” Naging paos ang kaniyang boses ng ibulong iyon sa aking tainga. Nagsitaasan ang balahibo ko at nakaramdam ako ng kung anong pag-iinit kaya itinulak ko siya.

“L-Lumayo ka nga!” Utal kong pagsusungit na ikinangisi niya.

“You missed it , didn’t you?” Pang-aasar niya. Kumunot ang noo ko at pinanlakihan siya ng mata.

“Mananahimik ka o ipapa-assign kita sa ibang nurse?” Banta ko. Ngumuso naman siya at bahagyang lumayo sa akin.

I took the chance to jump off from the sink. Inayos ko ang uniform ko at tinignan siya ng matalim. Para naman siyang batang umiwas ng tingin.

“Bibili ako ng makakain natin at ikaw ay maglinis nitong magulo mong kwarto.” Utos ki at umiling siya.

Humawak siya sa damit ko, “No, I want to go with you.”

“No din. Dahil hindi kita isasama na ganyan ang itsura mo. Tignan mo nga ’yang buhok mo! Ang gulo gulo parang bakla tapos puro dugo pa ang damit. Hindi pa nagshe-shave!”

Lumungkot ang itsura niya, “Ayaw mo akong isama kasi pangit ako? Kinakahiya mo na ako ngayon?”

“Of course not! Hindi ka pangit. Ayoko lang na makita ka nilang puro dugo baka sabihin nila ay kung anong ginawa natin.”

Lumapit siya at ngayon ay nakangisi na. “Ano nga ba ang ginawa natin?” Tapos ay idinikit niya ang katawan sa akin.

Nanlaki ang mata ko at tinulak siya ng malakas. “Casthaniel Castro! Hindi na ako natutuwa sa ’yo!” Sigaw ko at galit na. Tinalikuran ko siya at lumabas na ng banyo. Agad naman siyang sumunod at hinila ako tapos ay niyakap ako mula sa likod.

“Parang nagbibiro lang naman. Sorry na, hm? Wag ka na magalit baka ’di mo na ko balikan dito. Hindi na ako sasama basta bilisan mo lang. Maglilinis na ako ng kwarto saka sarili ko. Wag kana magalit, misis…” Malambing ang tono niya ngunit sa huli ay naging mapang-asar. Hindi na ako nakapagpigil at siniko ko ang tagiliran niya at umalis sa pagkakayakap niya.

“Anong misis?! Hindi ka na talaga natuto, Casthan Castro!” Gigil kong sigaw at piningot siya sa tainga.

Nalukot ang gwapo niyang mukha. “Aw! Aw! Oo na! Titigil na po! Hindi pa nga tayo pero sinasaktan mo na ako. “ At nagawa pang ngumuso ng loko.

I gritted my teeth and turned my back at him. Nag-martsa ako patungo sa pinto at bubuksan na sana iyon ngunit muli na naman akong hinika ni Casthan at laking gulat ko nang salubungin ako ng labi niya.

He kissed my lips passionately, he nipped my lower lip and inserted his tounge inside my mouth. Ako naman ay naiwang nakahinto at tila estatwang hinahalikan niya.

Humiwalay siya ng yakap at isinandal ang noo sa aking noo. He licked his lips and took a deep breath. “Bilisan mo ha? Hihintayin kita.” Mahinang sabi niya na tila hinehele ako.

I just found myself nodding at him. Napangiti siya at muling pinatakan ng halik ang aking labi.

“Mahal na mahal kita, Jaime. At gagawin ko ang lahat upang maalis ang sakit na idinulot ko sa ’yo. At sa susunod na mahalin mo ulit ako, I’ll make sure that you’ll fall harder.”

Chapter 46

Angel

Nakahinga lang ako ng maluwag nang makalabas na ako ng kwarto. Hawak ko ang dibdib at pinapakalma ang nagwawalang emosyon.

Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Masyadong mabilis. Nag-iiyakan lang kami kanina tapos ngayon ay may ligawan ng nangyayari.

Kinurot ko ang sarili, baka kasi nananaginip lang ako at hindi naman ito totoo. Napangiwi ako sa sakit sa napailing.

Totoo nga.

Naglakad na ako patungo sa elevator at pinindot ang 1st floor. Sana nandoon ang pamilya ni Casthan para maipaliwanag ko ang mga nangyari.

At hindi nga ako nagkamali, nandoon sila sa lobby at naghihintay. Pare-parehas na malalim ang iniisip.

Unang nag-angat ng tingin si Chloe at agad na napatayo kaya naagaw ’non ang atensyon ng dalawang lalaki at pati sa akin ay napatingin na din.

I smiled at them, pinapakita na ayos lang ang lahat.

Pagkalapit ko doon ay sumabog ang mga katanungan.

“Are you okay?”

“How’s Casthan?”

“Sinaktan ka ba niya?”

At marami pang iba. Pinaupo ko muna sila. Nasa harap ko silang tatlo. Ayos lang naman na mag-usap usap kami dito sa lobby dahil kaunti lang naman ang mga tao and they’re seemed to be busy in their work.

“Okay lang po ako. At okay lang din po si Casthan. Nag-usap po kami at nagkaliwanagan. Wala po kayong dapat ipag-alala dahil hindi naman niya po ako sinaktan,” Pinutol ko ang ang salita at iniisip kung sasabihin ba ang nalaman ko tungkol sa sakit ni Casthan.

“Walang sakit si Casthan.” Pahayag ko. Dumaan ang confusion sa kanilang mukha. “Hindi siya baliw na katulad ng inaakala niyo.” Dagdag ko pa.

“W-What do you mean?” Tanong ng ama. Kabadong kabado ang tono and I can almost feel his regret.

Dumiretso ako ng upo at bumuntong hininga, “Sinabi niya po sa akin ang lahat. Wala naman daw po siyang sakit. Galit siya sa inyo dahil kayong mismong pamilya niya ay inilagay siya sa lugar na ito at naniwalang baliw talaga siya. Galit siya dahil sa halip na kayo ang umintindi sa kaniya ay mas itinulak niyo pa siya sa sitwasyon na ’to.” Pumait ang pakiramdam ko habang sinasabi ito sa kanila. Hindi ko maisip ang mga nangyari kay Casthan dahil dito. Hindi matanggap ng isip ko na may pamilya siya pero ang akala niya ay mag-isa lang siya.

Chloe started to cry. Agad siyang inalo ni Nathan na kumikinang narin ang mata sa luha. Ngunit hindi nakatakas sa mata ko ang pag pahid ng ama sa kaniyang luha. Nakakuyom ang mga palad nito at nakayuko.

I feel sorry for them. Siguradong nagsisisi sila ngayon sa desisyong ginawa. Pero dapat lang nilang malaman ang totoo.

“B-But how about his actions? Ang kaniyang pagwawala, his obsession to you at ang pagpatay niya kay Sabrina?” Tanong naman ni Nathan.

“Ang sabi niya sa akin ay tutal, baliw naman na ang tingin niyo sa kaniya, bakit hindi na lang niya totohanin? Yes, he’s obsessed but it’s controllable. Alam naman nating ganiyan na talaga si Casthan mula kay Caius at sa akin. He’s broken and miserable at iyon lang maaari niyang gawin upang maalis sa lungkot na nadarama.” Nag-init ang gilid ng aking mata kaya napahinto ako. Gusto kong bumalik sa taas at yakapin si Casthan at sabihin na hindi na ulit mangyayari ang mga pangit niyang naging karanasan.

My poor Casthan…

Ngumiti ako ng malungkot, “And about Sabrina, hindi niya daw iyon pinatay. Sa totoo nga ay si Sabrina pa ang gustong pumatay sa kaniya dahil hindi nito matanggap na hindi siya kayang tanggapin ni Casthan sa buhay niya. Babarilin niya na sana si Casthan ngunit sa sarili ito tumama. Galit ang magulang ni Sabrina kay Casthan, na dinagdagan niyo pa. They did everything to put him on jail at anong ginawa niyo? You put him here.” Tuluyan ng lumuha ang tatlo habang ako ay pinunasan ang takas ng luha.

Humagulhol ang ama ni Casthan at naka-agaw ito ng pansin sa mga ibang tao sa lobby. Agad din silang nag-iwas ng tingin nang makitang nakatingin ako sa kanila.

“I-I’m sorry! I’m sorry! Wala akong kwentang ama!” Iyak nito na puno ng pagsisisi.

Hinayaan ko lang silang ilabas ang nararamdaman at hindi sinasadyang napatingin sa orasan. It’s almost 12! At shit! Si Casthan!

Ngunit bago pa ako gumawa ng aksyon ay nagkagulo ang ibang mga nurses.

“May nakalabas na pasyente!” Sigaw ng mga ito. Agad akong napatingin doon at nalaglag ang aking panga nang makita ang madilim na mukha ni Casthan na tumatakbo papunta sa akin.

Tumayo ako upang salubungin siya ngunit nagulat ako nang agad niya akong yakapin. Gulat ang mga nurses na nakatingin sa amin. I even heard their gasps.

Ako naman ay mabilis ang tibok ng puso at napansin ko ang panginginig ni Casthan. “C-Casthan?” Tawag ko sa kaniya at nag-aalala.

“A-Ang tagal tagal mo!” Nanginig ang kaniyang boses at piniga ang aking puso. Mas humihigpit ang kaniyang yakap sa bawat dumaan na segundo.

Niyakap ko siya pabalik kaya tumigil ang panginginig ng katawan niya. Naramdaman ko ang basa sa aking leeg.

Umiiyak na naman siya!

Pumikit ako ng mariin, “I’m sorry, Casthan. Kinausap ko kasi ang pamilya mo. Tahan na…” Malambing kong sinabi at hinagod ang likod niya. Humikbi siya at humiwalay sa akin, hinawakan niya ang panga ko at tinitigan ang aking mukha.

Saka ko lang napansin ang pagbabago sa itsura niya. He shaved! At mukhang bagong paligo! I can’t help but to drool to his face! Alam kong gwapo siya pero hindi ko in-expect na mas ga-gwapo pa siya sa dati! His dark expressive eyes, thick eyebrows, thick lashes, red lips and his fucking jaw!

Shiz! That face should be illegal. Ipapakulong ko siya!

“Di ba sabi ko 10 minutes ka lang? Nakalimutan mo? Kinalimutan mo ’ko?” Sabi niya sa nagtatampong tono. Ngumiti ako at pinunasan ang kaniyang luha sa pisngi.

Hindi ko na napigilan. Tumingkayad ako at pinatakan ng halik ang kaniyang labi. Gusto ko pa sanang matagal ngunit ang daming nanunuod sa amin.

Nahihiya ako pero hindi ko mapigilan ang sarili ko. Gustong gusto ko siyang halikan! Inaakit ako ng labi niya!

“I’m sorry…” Muli akong ngumiti sa kaniya. Natulala siya sa mukha ko at nabitawan ang pagkakahawak sa akin.

“Oh em gee!” Nakarinig ako ng mahinang tili kaya napalingon ako kay Chloe na kilig na kilig sa aming sitwasyon. Hindi na siya umiiyak at parang bulate siya na binudburan ng asin sa likot niya.

Uminit ang aking pisngi dahil sa nangyari. Nakalimutan kong nandito nga din pala ang pamilya niya! Nakangiti si Nathan sa amin at pilit na ikinakalma ang katabi niyang si Chloe.

Ang tatay naman ay nanunuod sa amin, there’s an amusement in his eyes, a ghost smile in his lips. Naghahalo ang saya at lungkot sa mata niya.

“Damn! Did you just kissed me in the public?” Late reaction ng katabi ko at hinapit ako palapit sa kaniya.

Hindi ko siya pinansin at pinanuod ang ama ni Casthan na unti-unting tumayo.

Tumikhim ito at ang mata ay nakatingin kay Casthan, “Casthan, anak…” Tawag nito.

Agad akong tumingin sa katabi ko at nakita ko ang pagkawala ng kaniyang emosyon. Napuno ng galit ang kaniyang mata at humigpit ang pagkakahawak sa akin.

“Shut it, old hag. Don’t you ever call me that.” Malamig nitong sinabi. Kitang kita ko ang sakit na dumapo sa mukha ng ama at ang pagkinang ng kaniyang mata.

“Casthan! Ama mo parin siya!” Sumabat ang kambal nito na sinamaan naman ng tingin ni Casthan.

“You shut up too! I don’t need you! I don’t need all of you! Bakit ba kasi kayo nandito? ’Di ba dapat nagpapakasaya kayo sa labas dahil nakuha niyo na ang gustong makulong ako sa lugar na ’to?!” Galit na galit si Casthan at naramdaman ko ang panginginig ng kaniyang katawan.

“I-I’m sorry, a-anak. H-Hindi ko alam… wala akong alam…”

Tumawa ang katabi ko ng may panunuya. “Walang alam? ’E kung wala kang alam bakit hindi mo inalam?! Bakit agad niyo na lang akong itinakwil at itinapon dito? What? For my sake? Because you are worried to me? Fuck your worried! Hindi ko kayo kailangan!” Kahit galit si Casthan ay nabasag ang tinig nito. Pare-parehas silang nasasaktan.

Hinawakan ko ang braso ni Casthan kaya napatingin siya sa akin at doon lang kumalma ang mata niya. “Calm down, okay? Hayaan mong magpaliwanag ang ama mo.” Malambing kong pahayag.

Pumikit ito ng mariin at niyakap ako. “I’m sorry, baby. Hindi ko pa kaya ang makausap sila.”

“I understand. Pero can you at least say sorry to them? Pamilya mo parin sila. Sila ang dahilan kung bakit nasa tabi mo ako ngayon.” Mahinahon kong sinabi. I heard him gritted his teeth bago humiwalay sa akin.

“Okay… for you…” Hinalikan niya ako sa noo at hinawakan ang kamay ko bago humarap sa tatlo.

“I’m sorry, D-Dad, Nathan and Chloe. Just give me time to forgive you. I hope you understand. And also… thank you for forcing Jaime here.” Seryoso niyang sinabi. Lumiwanag ang mukha ng tatlo. Napatigil sa pag-iyak ang mag fiancé at kitang kita ko na gusto nilang yakapin si Casthan ngunit nagpigil sila.

Habang ang ama naman ni Casthan ay mas lalong lumuha, ngunit alam kong masaya ito dahil may ngiti ito sa labi. “I-I understand. Thank you, anak. Thank you, Jaime.” Tumango lamang si Casthan at ngumiti naman ako.

“Wag na po kayo umiyak. Nakakabawas po ng pagkalalaki iyan. Ang dami pong nanunuod ’o.” Pagbibiro ko at natawa ito.

Nagpunas ito ng luha sa mata. “Pasenya na. Masaya lang ako dahil muli akong tinawag na ‘Dad’ ng anak ko. At dahil iyon sa ’yo. Maraming salamat. You’re really an angel, Jaime.”

Nabalot ako ng hiya sa kaniyang sinabi. Ngumiti na lang ako dahil hindi ko alam ang itutugon.

“He’s my angel, my saviour.” Sabat ni Casthan kaya napatingin ako sa kaniya.

He stared at me lovingly, “I’m so in love with you, baby. And I will do everything to be deserving for such an angel like you.”

Chapter 47

SPG

Dominant

Sa mga sunod na tagpo ay ganoon parin ang nangyayari, napakakulit ni Casthan! Para siyang batang ayaw mawala ang ina sa tabi. At syempre ako ang ina.

Ilang araw akong hindi makauwi sa mansyon nila para kumuha ng aking gamit dahil ayaw ni Casthan. Tinakot niya pa akong magwawala siya kapag umalis ako.

Mabuti na lang at nandyan sila Nathan para pagdalhan ako ng damit. Pwede naman akong manghiram kay Casthan kaso yung underwear. Hindi naman pwedeng pati iyon ay hiramin ko, dahil sigurado hindi kasya ’yon sa akin.

Hindi pa siya nakakalabas ng hospital. Aware na ang mga doctors na ayos na ang kalagayan niya pero ibinilin sa akin na mag stay pa siya dito sa hospital ng isang linggo bago siya tuluyang makauwi. Kailangan pa kasi nila mag run ng test to make sure na mentally stable na si Casthan at pwede na siyang ilabas sa public. Naiintindihan ko naman ang iniisip nila, may tendency pa kasi na baka mag-out of control si Casthan pag may maraming tao at makapanakit pa ng iba.

At ngayong araw ang hinihintay naming paglabas ng results. Siguro ay mamayang hapon pa iyon madadala dito sa kwarto.

Ang ama naman ni Casthan ay medyo nag lie-low sa kaniyang anak. Umiwas ito at hindi parin nagpapakita hanggang ngayon mula noong magkausap sila ng anak. Ngunit nangangamusta parin ito sa pamamagitan ko. Minsan ay nanghihingi pa ng litrato sa akin.

“Baby…” Hindi ko mapigilan ang mapa-irap sa pagtawag sa akin ni Casthan.

“Don’t call me a baby, Casthan! I’m already a grown man!” Iritado kong pagsasaway sa kaniya kaso ang lalaki ay ngumuso lang at pinalungkot ang mukha.

“But you’re my baby.” Sagot pa nito tapos ay isinandal ang ulo sa balikat ko.

Nandito kami ngayon sa kama niya at nakaupo. Nakasandal pareho sa head rest ng kama at kasalukuyang nanunuod ng movie.

Iniwas ko ang balikat ko sa kaniya. Naiinis na talaga ako! “I’m not. At tandaan mo, Casthan, nanliligaw ka palang ’di ba? Wag kang umastang boyfriend kita!”

“Why are you shouting at me?” Malungkot niyang tanong tapos ay medyo lumayo pa sa akin na tila nagtatampo.

Pumikit ako ng mariin para mapigilan ang pagsabog ko. Nagbilang ako ng isa hanggang sampu pagkatapos ay huminga ng malalim. “Tigilan mo ang pagiging pabebe mo, Casthan. You should be the dominant one!”

“Naglalambing lang naman ako,”

“Pwes tigilan mo dahil hindi ako natutuwa diyan sa paglalambing mo.” Matigas kong saad at nanahimik siya. Sinilip ko ang ekspresyon ng kaniyang mukha at kita kong seryoso ito. Parang may iniisip.

Agad naman akong naguilty. Baka nasaktan ko siya sa sinabi ko. ’E totoo naman kasi! Hindi ako sanay sa pagiging malambing niya. I mean, alam ko namang dati pang sweet si Casthan pero hindi naman ganito na parang babae na siya umasta.

“Do you really want me to be a dominant?” Napalunok ako sa kalamigan ng boses niya. Hindi ako sumagot bagkus ay napayuko na lang.

“Silence means yes, so let me show you what you really want.” Nagtaka ako sa kaniyang sinabi kaya napatingin ako sa kaniya.

“W-What do you mean?” Kabado kong tanong. Umangat ang gilid ng labi niya at nagulat ako ng sapuhin niya ang mukha ko at agad na siniil ng madiin na halik!

Nanlaki ang mata ko at agad siyang tinulak sa dibdib ngunit marahas niyang ibinaba iyon at halos nguyain na ang labi ko.

“C-Casthan! Hmmmm!” I tried to speak out his name ngunit siya ay nagtuloy tuloy sa marahas na halik.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ko at napapikit ako ng mariin sa sakit. Nalasahan ko ang metal sa aming mga labi na siguro ay dahil sa dugo. Mabilis ang pag baling ng kaniyang ulo. Hindi ako makapalag sapagkat hawak ng isang kamay niya ang mga kamay ko habang ang isang kamay niya ay nasa likod ng ulo ko.

Napaluha ako sa sakit at naramdaman niya ’yon kaya napahinto siya. Pulang pula ang labi niya habang lasing parin na nakatingin sa paniguradong sugat-sugat kong labi.

Nang pakawalan niya ang kamay ko ay awtomatikong lumipad ang palad ko sa pisngi niya. Napabaling ang ulo niya sa kabila dahil sa sampal ko.

“Gago ka.” Mariin kong sinabi at kinuyom ang kamao ko. Tumayo ako sa kama ngunit hindi pa man ako nakakahakbang ay hinila na niya ko pabalik.

Bumagsak ako sa kandungan niya at agad niyang ipinalupot ang mga braso sa katawan ko.

Sinapak sapak ko iyon at nagpumiglas. “Pakawalan mo ko!”

“No.” Malamig niyang sagot na naging dahilan ng pangingilid ng luha ko. I was expecting him to say sorry!

“Dominant, huh? I thought you want me like this?” Nanikip ang aking dibdib at umusbong ang galit sa aking sistema.

Muli kong sinapak ang mga braso niya at sinubukang sikuhin siya ngunit pinigilan niya iyon sa pamamagitan ng paghawak ng kamay ko.

I gritted my teeth, “Ang gago gago mo, Casthan. Dahil lang ’don kaya nagawa mo ’kong saktan?” Hindi makapaniwala kong tanong. Ang babaw niya!

“I’m just giving you what you want.”

“And it includes hurting me? Tanginamo, Casthan Castro. Kung ganiyan ang way panliligaw mo, wala kang maaasahan sa akin. Busted kana! Pakawalan mo ’ko!” Nagpasag-pasag ako sa kandungan niya ngunit mas hinigpitan niya ang yakap sa akin para hindi ako makagalaw.

He sighed and placed his chin on my shoulder, “What did I told you before? Ayaw mo man o hindi, liligawan parin kita. Busted man ako o hindi, I will make my way to win you again.” Bulong niya sa akin tainga. Nagsitaasan ang aking balahibo kaya iniwas ko ang mukha ko.

“I’m sorry though. Hindi na mauulit. I’m just pissed because it is my only way to show my love to you, pero ano? Ayaw mo. Nagagalit ka pa.” Naging mahinahon ang kaniyang boses. Hindi ako umimik at nanatiling nilalayo ang aking mukha sa kaniya.

Kasalanan ko pa talaga, huh?

“Let me make it up to you then,” Paos niyang sinabi at napasinghap ako nang dumampi ang labi niya sa leeg ko. Pinaulanan niya iyon ng mumunting mga halik, pataas sa aking tenga at maglalakbay sa aking batok.

Alam kong makakaya ko na siyang itulak ngunit hindi ko magawa dahil sa panghihina ng katawan ko sa kuryenteng ibinibigay ng halik niya sa akin.

Sa halip na magpumiglas ay ipiniling ko pa ang aking mukha upang mas mapadali ang kaniyang paghalik sa aking leeg.

Stupid, Jaime.

I felt him smiled in my neck. Siguro ay napansin niyang nagustuhan ko ang ginagawa niya.

Naramdaman ko ang kaniyang kamay na pumasok sa aking t-shirt. Tumindig ang aking balahibo nang magsimula siyang gumuhit ng kung ano doon.

Ngunit nang umaabot ito sa taas at nagsimulang laruin ang utong ng aking dibdib ay hindi ko na napigilan ang pag arko ng aking katawan at mapapikit.

“C-Casthan…” Ungol ko. Lumipat ang kaniyang halik sa aking panga at iniharap ko ang aking mukha sa kaniya upang masalubong ang kaniyang labi.

Ang halik niya ngayon ay kabaligtaran ng halik niya kanina. Mula sa agresibo ay ngayon parang isang babasaging materyal ang aking labi dahil sa dahan-dahang halik niya. Para bang sinusubukan niyang alisin ang sakit na idinulot niya kanina sa labi ko.

Nawala ang aking pansin sa aming paghahalikan at nalipat sa kamay niyang naglulumikot na sa ibabaw ng aking umbok.

Namilipit ako at napa-awang ang bibig. Sinunggaban niya ang pagkakataon na ’yon upang galugarin ng dila niya ang loob ng bibig ko.

“Casthan… please…” Pakiusap ko nang humiwalay ang labi niya sa akin. Madilim ang kaniyang mukha at nagbabaga ang mata. Kabaligtaran ng namumungay kong mata.

Nahigit ko ang aking hininga ng unti-unting pumasok ang kaniyang kamay sa loob ng aking brief. Napakapit ako sa kaniyang braso at tuluyan ng napaliyad sa katawan niya nang mahawakan na ng mainit niyang palad ang akin.

“A-Ahhhh…” I moaned and gripped his arm tightly. Nagsimulang gumalaw ito.

Taas.

Baba.

Mabagal noong una tapos ay bibilis tapos ay babagal na naman na tila inaasar ako. Kumunot ang aking noo at narinig ko ang mahinang pagtawa niya.

Hindi ko makita ang kaniyang mukha sapagkat nakapikit ako dahil sa ipinaparamdam ng kaniyang palad.

“Please… hmmmm…” Muli kong pakiusap at sinubukang imulat ang mata.

Kita ko ang paghigpit ng kaniyang panga. Hinalikan niya ako kasabay ng pagbilis ng galaw ng kamay niya sa baba.

Namilipit ang aking mga daliri sa paa at hindi makaganti sa kaniyang ibinibigay na halik.

“Casthan! Hm! Hm!” Tila nagdedeliryo kong ungol. Hindi ko na napigilan, humigpit ang aking puson at kasunod ay ang pagsabog ko.

“Fuck, ang dami…” Rinig kong sabi niya. Uminit ang aking pisngi at habol-habol ko ang hininga.

Hinalikan niya ako sa noo at inalis ang kamay sa loob ng pants ko. Siya narin ang umayos ng aking damit at inihiga na ako sa kama. Umalis siya, siguro ay para maghugas ng kamay. Lalong uminit ang aking pisngi.

Hindi ko idinilat ang aking mata dahil sa hiyang nararamdaman.

Talagang ngayon ka pa nahiya, Jaime? Kanina lang ay sobrang lakas ng ungol mo at nakiusap ka pa sa kaniya.

Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko kaya nalaman kong tapos na siya maghugas. Hinila niya ang katawan ko at niyakap ako.

“You’re still loud in bed,” Pang-aasar niya. Napapikit na lang ako ng mariin sa hiya.

Tumikhim ako, nanatiling nakapikit parin. “P-Paano ikaw?”

Tumawa siya, “No need, baby. I already took a cold shower. Kahit gustuhin ko man ang angkinin ka ngayon ay hindi pa pwede dahil nililigawan palang kita. Just say the magic word and I’ll make you see my còck. Alam ko namang namiss mo ’to, and, oh, my shaft missed your tight ass too.” Humagikhik pa siya. Agad lumipad ang kamao ko sa dibdib niya.

“Bastos!” Muli siyang tumawa at hinalikan ang noo ko.

“Sleep now, my love. I love you.” Sinupil ko ang aking ngiti at sumiksik sa kaniyang dibdib.

Konting panahon pa, Casthan.

---

Kahit pagod sa school, nakapag-update ako. Ginanahan ako kasi sa mga comments niyo and votes! Thank you!

Chapter 48

Say you won’t let go

Ngayon ang araw ng labas ni Casthan sa hospital. He seemed so excited because his smile can’t get off while we’re going down to lobby.

He keeps squeezing my hand and kissing my cheeks, “After 1 damn year, I’m finally going home,” He said and then asked me, “And you know what’s makes me happy?”

Nagpigil ako ng ngiti. “What?”

“I’m going home with you. I’ll never be alone again, because you’re here with me now.” His eyes twinkled and a smile escape from my lips.

“Paano ka naman nakakasiguro na hindi ka na mag-iisa?” I teased. Nabura ang ngiti niya at lumamig ang kaniyang mata. Pinigilan ko ang pagtawa.

“You’ll leave me?” Seryoso niyang tanong.

Tumango ako, “Uh, technically yes, because you’re fully healed now.”

Bumitaw siya sa pagkakahawak sa kamay ko at nakita ko ang pagkuyom ’non. Umigting ang panga niya. “Do I look like I’m fucking healed to you?” He said through his gritted teeth. Nagpipigil na sumabog ang emosyon niya.

I nodded and I saw how his eyes turned glassy then he turned his back on me. Nagulat ako ng makita siyang papuntang muli sa elevator.

Mukhang babalik siya sa kwarto!

Agad akong humabol sa kaniya at hinila siya sa braso, and when I saw his crying face, I laughed out loud. Ang cute cute niya! Para siyang bata! He was pouting while the point of his nose was red.

“Why the fuck are you laughing?!” Galit niyang sinigaw.

Pinaharap ko siya ng tuluyan sa akin. I caressed his handsome face and tiptoed to leave a chaste kiss on his lips. Umawang ang bibig niya at kumalma ang mukha.

“Hahayaan mo ba akong umalis, hm?” Malambing kong sinabi at isinabit ang dalawang kamay. His expression was shocked for a few minutes until his eyes soften.

Hinila niya ako para mas mapalapit sa katawan niya. I can feel his warm breath on my forehead.

“Of course not. Never. I’ll never let you slip away from me again.”

“Talaga? Kahit kailangan kong umuwi sa bahay?”

“Yes, baby. I’ll follow wherever you go.” I smiled at his answer. Sana nga totoo ’yan.

Muli kong hinawakan ang kamay niya at dumiretso na kami palabas. Some nurses bid their goodbyes at him but Casthan will be Casthan, hindi niya ito pinansin.

I smiled at the guard, magpapasalamat pa sana ako ngunit agad na akong hinila ni Casthan.

Inis ko siyang tinignan, “I’m still talking with the guard, jerk!” Lumipad ang malamig na tingin niya sa ’kin at hinapit ang bewang ko palapit sa kaniya.

“And you don’t need to smile to that old man,”

Umawang ang labi ko at nagtataka siyang tinignan. “At anong problema mo sa pag ngiti ko?”

Nag-iwas siya ng tingin sa akin, “He will take you away from me.” Seryoso niyang sinabi.

“What the fuck?” Gulat kong tanong. Is he serious?

“He’ll fall for your smile then he will take you away from me. You should not smile to other people, sa akin lang. Kung pwede nga lang pagkausap sa kanila, ’wag narin pero hindi ako ganoon ka-territorial.”

“Wow. Hindi ka pa ganiyan ka-terittorial ha?” Umiling ako at binilisan ang lakad papasok ng kotse.

“Jaime!” He shouted when he was left behind. Hindi ko siya pinansin at sa halip ay tumingin ako sa driver. Saktong pagkapasok ni Casthan ay ngumiti ako ng matamis sa driver.

“Good morning po.” The driver looked at me and smiled back.

“Good morning too, Sir.” Tapos ay lumipat ang tingin niya sa katabi kong parang sasabog na. “It’s nice to see you again, Sir Casthan. Welcome back.”

“I don’t care. I don’t want to see you.” Diretsahang sinabi ni Casthan kaya parehas kaming napa-awang ang bibig ni manong driver.

Nasampal ko ang bibig ni Casthan at humingi ng sorry sa driver, “Pasensya na po, nagbibiro lang siya.” Ngumiti ang driver kahit na nagulat sa ginawa kong pagsampal sa amo niya.

“Sanay na po ako. Ganiyan talaga si Sir Casthan.” Tumawa siya kaya nakitawa narin ako.

“Just fucking drive, Carlos!” Sigaw ni Casthan, hindi na napigilan ang galit. “Don’t talk to him again or I’ll kick you out in this job.”

Hindi na sumagot ang driver ngunit nakita ko ang pagpipigil niya ng ngiti. I smiled a little, kilalang kilala niya na nga si Casthan.

“Fuck.” Nalipat ang tingin ko kay Casthan at nagulat ako sa sama ng tingin niya sa driver pati sa akin! Ang pula ng mukha niya at nagsisilabasan ugat niya sa ulo.

I smiled at him and caressed his hair, “Calm down, Casthan. It’s just a casual talking, nothing to be jealous about.” He stared at me, tapos ay naramdaman ko na ang pagkalma niya. Niyakap niya ako tapos ay isinubsob ang mukha sa leeg ko.

“I can’t help it. Natatakot ako na baka sa tuwing makikita nila ang magandang ngiti mo, magkakagusto sila sa ’yo. Baka maagaw ka sa akin.” His voice was so sad, it even cracked in the end. Hinaplos ko ang likod niya.

“Wala ka bang tiwala sa akin? Sa tingin mo magpapa-agaw ako ng ’ganon kadali?” Seryosong tanong ko. Umahon siya sa leeg ko at tinignan sa mata ko. Ayan na naman ang ekspresyon niyang naiiyak.

Kailan pa naging iyakin si Casthan?

“Yes, because you deserve better. At hindi ako iyon, nasaktan kita ng sobra, maraming beses pa. Paano pag nakakilala ka ng lalaking mabait? Yung hindi katulad kong baliw? Yung hindi seloso, yung mas gwapo, mas malaki- ouch!” Hinimas niya ang ulo niyang pinitik ko, “Why did you do that, Jaime? It hurts!” Parang batang sabi niya.

“Bagay lang sa ’yo ’yan. Ano bang pinagsasabi mo? Umayos ka nga!” Iritado kong sigaw. “Hindi naman ako tulad mo na agad naghanap ng iba, hindi ako hinayaang magpaliwanag, naging makasarili. Kung maghahanap man ako bakit hindi ko pa ginawa noong nawalay ka sa piling ko? Ginawa ko ba? Hindi ’di ba?”

Umiwas siya ng tingin at nakita ko ang pagtulo ng luha niya, “It’s still in your mind, huh? Hindi mo parin ba ako napapatawad?”

Ngumiti ako ng mapait kahit hindi siya nakatingin sa akin, “I already forgiven you, pero hindi ko makalimutan. Mahirap alisin sa utak, Casthan. It was a nightmare for me. Gabi gabi pumapasok ’yon sa isip ko at nauuwi sa pag-iyak buong gabi. Saan ba ako nagkulang? Nagkulang ba ako sa pagmamahal? Bakit mo ginawa sa akin ’yon? It was a torture to me. Buhay ako pero sa araw-araw ay para akong pinapatay sa sakit.” My heart throbbed in pain, hinawakan ko ’yon at tahimik na lumuha.

“A-Ang sakit lang kasing isipin na harap harapan niyo ginawa ‘iyon’ sa akin. Hindi maalis sa isip ko kung paano mo siya hinalikan at sambahin noong gabing ’yon. Pakiramdam ko parang nabaliw narin ako ’non sa panahon na ’yon. B-Bakit, Casthan? Akala ko ba mahal mo ’ko pero bakit ang dali para sa ’yo ang saktan ako?” Lumakas ang aking iyak at tinakpan ko ang mukha ko. Ang sakit ay gumagapang sa sistema ko. Muli na naman akong pinapatay.

Naramdaman ko ang pagyakap niya ngunit hindi siya nagsasalita. He’s just keep on caressing my back, hinahayaan akong iiyak ang lahat ng sakit.

Lumipas ang ilang sandali at tanging pag hikbi na lang ang naririnig sa kotse. Ramdam ko ang pamamaga ng mata ’ko ngunit kalmado na ako. I can hear his own heartbeat that makes me calm. I feel comfort in his arms.

Tumingala ako sa kaniya, mukhang umiiyak din siya. He leaned his face and kissed my eyes. Napapikit ako at naramdaman ko ang pagpunas niya sa tirang luha ko.

“I love you, Jaime.” Seryosong sabi niya. Bumilis ang tibok ng puso ko at naramdaman kong naiiyak na naman ako.

“I know that my sorry’s can’t take away your pain. But maybe, my love will do it. Mamahalin kita hanggang sa makalimutan mo lahat ng ginawa ’ko. I promised you that I’ll be a better person now. I’ll try, no, I will be the best for you. Hindi na ulit kita sasaktan, pangako ’yan.”

I smiled at him at let him kiss my lips. Malakas ang kabog ng aking dibdib at pakiramdam ko ay naririnig niya rin iyon. Kinuha niya ang kamay ko tapos ay itinapat sa dibdib niya. Nanlaki ang mata ko sa naramdaman.

“Did you feel that? Everytime I’m with you, I feel like I’m having a heart attack. Ikaw lang ang isinisigaw nito. Ikaw lang ang mahal at mamahalin.” A single tear fell from my eyes, and I knew it was because of happiness.

“I’m so inlove with you… I hope you know… cause I played it cool when I was scared of letting go…” Nanlaki ang mata ko sa pagkanta niya. Casthan is singing for me? He smiled at my reaction and kissed my forehead.

“I know you’re tired from crying, sleep now, baby. I love you.”

Sumimangot ako, “I’m not a baby,”

“Because you’re my baby.” Umirap ako at nagpigil ng ngiti. Para akong nililipad at kinikiliti ang tiyan ko. Niyakap ko siya at inihiga ang ulo sa kaniyang dibdib. I love hearing his heartbeats.

I can hear my name inside of it.

I chuckled at that thought. Hinaplos niya ang ulo ko kaya napahikab ako.

“I know I needed you… But I never showed… But I wanna stay with you until we’re grey and old… Just say you won’t let go…” He sang again.

“I won’t.” That’s the last thing I muttered and I can feel his heart beated faster before I fell in a deep slumber.

---

Kung ayaw mag-sorry ni Casthan. Ako na lang, lol. I’m so sorry, guys. Dark days turned into months, haha. Thank you for keep on reaching me. May nagmessage sa akin sa facebook and I wanna say thank you. Salamat din sa inyong naghihintay. And I want to say thank you to my best friend, Joy, for cheering me up. Ily, all! Tatapusin natin ’to. Sasamahan niyo pa ako sa pagmamahalan ng mga anak nila. HAHAHAHA.

Chapter 49

Yes, master

Nagising ako nang maramdaman kong gumagalaw ang paligid ko. I slowly opened my eyes and I saw the most handsome person I knew in the world- Casthan. Buhat buhat niya ako habang naglalakad kami papasok sa kanilang bahay.

Nanlaki ang mata ko at humawak sa balikat niya. Bumaba ang tingin niya sa akin at halos matunaw ako sa ngiti niya.

“How’s your sleep?” Tanong niya.

“Ibaba mo na ’ko…” Sa halip ay sagot ko sa kaniya. Mahina siyang natawa at hindi sinunod ang sinabi ko. Inayos niya pa ang pagkakabuhat sa akin kaya impit akong napasigaw tapos ay napayakap sa leeg niya.

“Hold on tight, baby, ’cause I’ll never let you go again.” Kumindat siya tapos ay tumawa.

Ako naman ay sinamaan siya ng tingin. “Ibaba mo sabi ako!” Ano na lang sasabihin ng mga makakakita sa amin? Nakakahiya!

“No.” Sagot niya at biglang nagbago ang langit at napalitan ng chandelier. Nasa loob na kami ng bahay nila!

Bago ko pa masigawan si Casthan ay nagsilabasan ang mga tao sa second floor at nakarinig ako ng putok.

“Welcome back, Casthan!” Sabay sabay nilang isinigaw iyon. Doon na ako ibinaba ni Casthan at agad hinawakan ang kamay ko. I looked at him and he didn’t even smiled at their surprise.

Nanggigil ako tapos ay kinurot ang tagiliran niya. Ngumiwi siya tapos ay napatingin sa akin.

“What?”

“Anong what? Ngumiti ka naman! Mag-thank you ka! They gave an effort tapos babaliwalain mo lang?”

“I didn’t ask them to do that, so why should I?” Tamad niyang sinabi.

Binitawan ko ang kamay niya at ipinagkrus ito sa tapat ng dibdib ko. “Ah ’ganon?” Malamig kong tanong.

Nanlaki ang mata niya tapos ay niyakap ako. “N-No,” Ngumuso siya tapos ay parang batang takot tumingin sa akin.

Nilipat niya ang paningin niya sa mga sumalubong sa kaniya at nagbigay ng maliit na ngiti. “Thank you.” He uttered. Lalong sumigla ang mga tao sa loob ng bahay. Ang ibang tauhan ay kinuha na ang gamit namin at itinaas.

“I want to hold your hand,” Pakiusap niya. Umiling ako tapos ay lumayo pa sa kaniya.

“Jaime…” His voice is so sad, nagpapaawa. “I already say thank you. Bakit galit ka parin?” Nagtatampong wika niya.

Tinaasan ko siya ng kilay, “Kung hindi pa kita tatakutin, hindi mo gagawin ’yon? Ayoko sa masama ugali.”

Mas lumungkot itsura niya, “Sorry na…” He purred. I hold back my laugh. Ang cute cute niya!

Nakita ko ang paglapit sa amin ni Sir Chris at ang dalawang mag fiancee. They all have their bright smiles. Tumakbo pa nga si Chloe tapos ay niyakap si Casthan.

“Welcome back, Casthan! I miss you!” Hilaw ang ngiti ni Casthan tapos ay napatingin sa akin. Wala siyang nagawa kundi ang yakapin pabalik ang babae.

“Thank you.” Tipid na sambit nito. Bumitaw si Chloe kay Casthan tapos ay umiiyak na yumakap kay Nathan.

“Bumalik na si Casthan sa atin, love.” Lumuluhang sabi nito. Tumango si Nathan tapos ay ngumiti kay Casthan.

“Welcome back, bro.” Tumango lang dito ang huli.

I looked at his father, he’s crying while looking at Casthan. Mukhang hindi nito napigilan ang sarili tapos ay niyakap ang anak. “Welcome back, anak. I’m so sorry for everything.” Pagtangis nito.

Casthan tapped the back of his father, “You’re already forgiven, dad. But please, stop crying, you’re so gay.” Malamig na sagot nito. Sabay sabay kaming natawa tapos ay humiwalay na ang ama sa pagkakayakap.

Nagpunas ito ng luha, “Thank you, son. Sumunod kayo sa dining area, sabay sabay tayong kakain.”

Tumalikod na ito at sumunod ang mag-fiancee. Maglalakad narin sana ako ngunit napansin ko si Casthan na hindi gumagalaw.

Tumingin ako sa kaniya at natawa ako ng makitang nakanguso siya. Nagtatampo parin ang bata.

“Hoy, tara na. Nagugutom na ’ko.” Tawag ko sa kaniya. He rolled his eyes and pouted more.

“No.” Mas lalo akong natawa at hindi na napigilan ang paglapit sa kaniya.

“Stop sulking, para kang bata.” Nangingiti kong sinabi. Mas lalo lamang siyang nagpa-cute sa harapan ko.

I laughed and put my hands around his shoulder. I kissed his lips, next is his nose, both cheeks, chin and his forehead.

Pumungay ang mata niya habang nakatingin sa akin. “I love you.” Parang lasing na wika niya.

I smiled sweetly and kissed him again. “Thank you.” Sagot ko. Kita ko ang paglungkot ng mata niya. Alam kong may inaasahan siyang sagot sa akin ngunit hindi ko pa maibibigay iyon ngayon.

Just wait, Casthan. I’m almost there.

I held his hand, “Let’s go?” Aya ko. Tumango siya at hinigpitan ang hawak sa kamay ko tapos ay pumunta na kami sa dining area.

Nang makapasok kami ay lahat nandoon, sa isang long long table. Kasama ang mga nagta-trabaho sa bahay. Nakakataba ng puso tignan ang ganito. Parang buong pamilya na nagkasama-sama.

Pagkaupo namin ay may nakahanda ng plato pero si Casthan ay pinaalis ang kaniya.

Kunot noo ko siyang tinignan, “Bakit?”

“Share na lang tayo. Subuan mo ’ko.” Tamad niyang sagot. Uminit ang mukha ko nang maghiyawan ang mga kasama namin.

Palihim ko siyang pinanlakihan ng mata, “Manahimik ka nga.” Banta ko ngunit ngumisi lang siya.

Nagpatuloy ang kainan na may kasamang kwentuhan. Katulad ng gusto ni Casthan ay sinusubuan ko siya. Kalalaking tao, pa-baby. Ang alam ko siya ang nanliligaw pero bakit ako ang gumagawa nito. Ang kapal. Galing manligaw.

Masaya ang naging daloy ng salo-salo. Masaya ako at mukhang ayos na talaga ang lahat sa pamilya. Tumatawa rin si Casthan sa mga kakulitan sa lamesa. Nagbibiruan pa ang mag-ama. Kita ko ang kinang ng saya sa mga mata nila kung paano nila nasaksihan ang pagbalik ni Casthan. Na mas naging mabuti pa kaysa sa dati.

Nagtulong tulong ang lahat para maligpit ang pinagkainan. Umakyat na kami pagkatapos ’non. Alam kong inilagay nila sa kwarto ni Casthan ang mga gamit ko kaya wala akong nagawa kundi ang pumasok sa kwarto ni Casthan.

“I want to rest. Bakit ang kalat dito?” Reklamo ni Casthan. Sinamaan ko siya ng tingin at pinitik ang noo niya.

“Sino ba ang nagkalat dito? At sino ba ang may sabing bawal pumasok ang kahit sino dito?”

Ngumuso siya, “A-Ako,”

I rolled my eyes, “Linisin muna natin ’tong kwarto mo bago tayo magpahinga.”

“O-Okay.”

“Ayusin mo nga ’yang sagot mo. Para namang takot na takot sa akin. Hindi naman kita kakainin.”

“Nakakatakot ka naman talaga.”

Pinaningkitan ko siya ng mata, “Anong sinabi mo?”

Napakamot siya sa likod ng ulo niya tapos ay umiling, “Nothing.” Inikutan ko siya ng mata at inumpisahan alisin ang bedsheet niya.

“Kumuha ka ng bagong set ng punda, kumot at bedsheet, pati narin pala kurtina.” Utos ko at tahimik naman itong sumunod.

Ikinalat ko ang paningin ko at naasiwa ako dahil puro mukha ko ang nakikita ko.

Nang makabalik siya ay kinuha ko ang mga hawak niya tapos ay itinuro ang mga pictures ko.

“Remove and throw it.” Muli kong utos pero ngayon ay umiling siya.

“Gusto ko lagi kitang nakikita.”

“Nandito naman na ako, hindi mo na kailangan niya.”

Umiling parin siya, “Ayoko parin.”

I glared at him, “Itatapon mo ’yang mga pictures na ’yan o aalis ako?”

Sumimangot siya, “Lagi mo na lang talaga akong tinatakot. Fine, I’ll do it. Pero hindi ko itatapon.”

I suppressed my smile, “Bahala ka. Basta ayokong nakikita ’yang mga mukha ko.”

“Yes, master.” Sarkastikong sagot niya tapos ay kumuha siya ng box. Nagumpisa na siyang magtanggal. Ako naman ay natatawa habang pinapagpag ang kama.

Nang matapos ako sa kama ay kurtina naman ang pinalitan ko. Sinilip ko si Casthan at nakita kong sinasara niya na ang box. I scanned the walls at yung painting nalang ng mukha ko ang natitira.

Nahagip ni Casthan ang tingin ko at natawa ako dahil mukha siyang naiiyak. “Very good, baby.” Lumiwanag ang mukha niya sa tawag ko.

Sumaludo pa siya, “Yes, baby!”

“Yung carpet mo, aalisin na natin. Pumunta ka sa kabilang dulo tapos irolyo mo.”

“Yes, baby!” Napailing na lang ako sa kalokohan niya. Inirolyo ko narin ang kabilang bahagi hanggang sa magkalapit kami. Pinagpatong ko iyon at ibinigay sa kaniya.

“Ibaba mo na ’yan tapos tapos tumawag ka ng kasama para ibaba ’tong lahat ng sinira mong gamit.”

“Yes, master baby!” Masigla niyang sigaw tapos ay bumaba na. Masama pala pag masyadong masaya si Casthan.

Nagwalis na ako tapos ay nagmop. Naalis ko narin ang mga alikabok, I even arranged his shoes and books. Wala na ang mga nasirang gamit dahil ibinaba na ni Casthan.

Nang masigurado kong wala ng lilinisin ay kinuha ko na ang mga gamit ko at pumunta na sa guest room, kung saan ako pinatuloy dati.

Naligo ako at agad humilata sa kama. Pagod na pagod ako kaya nakaramdam ako ng antok.

Binuksan ko ang isang mata ko nang makarinig ako ng footsteps, nakita ko ang bagong paligo narin na si Casthan.

“Iniwan mo ’ko.” Aniya at ayan na naman ang nguso niya.

“Matulog ka na ’don, matutulog narin ako.” Inaantok kong sinabi.

“Pero gusto kita katabi.”

“At ayaw ko naman.” Masungit kong sagot at tumalikod sa kaniya.

“Okay.” Malungkot ang tinig niya. Akala ko ay lalabas na siya ngunit naramdaman ko ang paglubog ng kama at ang dahan dahang pagpalupot niya sa akin.

“Ang tigas ng ulo mo.”

“Pero mas matigas ang ulo ko sa baba.” Bulong niya tapos ay idiniin ang alaga niya sa akin!

“Casthan!” Sigaw ko at hinampas siya. Bigla ay nawala ang antok ko.

Natawa lang siya habang ako naman ay minumura siya sa isip ko.

Chapter 50

Home

“Let’s go?” Tanong sa akin ni Casthan nang makababa ako. Pinasadahan ko siya ng tingin, he looks so handsome in his white polo, black pants and his signatured white shoes.

“Ang gwapo mo.” Wala sa sarili kong sinabi. Natigilan siya at napansin ko ang pamumula ng kaniyang tainga.

“Dati pa.” Mayabang niyang sinabi kaya natawa ako. He winked at me and held my hand. “You look good too, I want to eat you.” Bumulong pa siya sa tenga ko. Uminit ang mukha ko at tinulak siya.

“Baliw ka talaga.” Naiiling kong sinabi ngunit natatawa.

“Aalis na nga lang kayo, naghaharutan pa.” Nathan butted in. Sabay kaming napatingin sa kaniya, ako ay napangiti lang kaso itong si Casthan, galit na naman ang itsura.

“Mind your own business, fucker.” Masungit na sagot ni Casthan at hinila pa ako palapit sa kaniya.

“Whatever, twinny. Nakahanda na kotse mo.” Sagot ni Nathan at tumalikod na.

“You fucking… how many times should I tell you to never call me that?” Casthan angrily said but his twin brother just raised his middle finger.

Natawa ako kaya nalipat sa akin ang sama ng tingin ni Casthan. Tinaasan ko siya ng kilay, “You’re glaring at me?” His face soften immediately and kissed my cheeks.

“N-No…”

I let out a chuckled, “Under.”

“I don’t care at least I’m not the bottom.” He confidently answered. Ako naman ngayon ang sinamaan siya ng tingin pero hindi siya tumitingin sa akin. Nang-aasar pa mga ngiti niya!

Padabog kong kinuha ang kamay ko at inunahan siya maglakad palabas ng bahay.

“Jaime!” He called and stalked me. Hindi ko siya pinansin at agad pumasok sa backseat ng kotse niya. Siya naman ay agad pumasok sa driving seat, akala niya siguro ay katabi niya ako sa upuan.

Lumingon siya sa akin at ngumuso, “I want you beside me.”

Umirap ako at binuksan ang bintana. Kumaway ako sa tatlong taong nakatayo sa labas ng bahay.

“Mag-iingat kayo!” Sigaw ni Chloe habang kumakaway sa akin at may malawak ng ngiti.

“Thank you for everything, Jaime. Hintayin namin ang pagbabalik niyo.” Sir Chris stated with a smile.

Tumango ako at ngumiti pabalik. “Opo! Kayo rin dito.” Muli akong kumaway at isinara na ang bintana. Binuhay na kasi ni Casthan ang kotse.

“Jaime please…” I looked at him and shook my head.

“Sorry na. Nagbibiro lang naman ako.”

“Ayoko sa biro mo.” Humalukipkip ako.

“Hindi ko na uulitin.”

“Talaga?” Sunod-sunod siyang tumango.

“In one condition,” Lumiwanag ang mukha niya at bahagyang inilapit ang mukha.

“What is it? Susundin ko kahit ano.”

Napangisi ako sa sinabi niya. “Be a bottom.”

Nanlaki ang mata niya at namutla, “You’re joking right?”

Seryoso ko siyang tinignan, “Do I look like I’m joking?”

“B-But… pwede bang iba na lang?”

“At bakit? Akala ko ba kahit ano?” Bumagsak ang balikat niya sa masungit kong tanong. Napakamot pa siya sa ulo. “Hindi mo kaya? Akala ko ba mahal mo ’ko?” Pamimilit ko pa.

Kumunot noo niya, “Basehan ba iyon? Mas mapapakita ko pa nga pagmamahal ko kung nasa ibabaw mo ’ko.” Uminit ang pisngi ko at binato siya ng neck pillow.

“Gago ka talaga.”

He pouted and gave me a puppy eyes, “Sa tabi na kita, please? I want to hold your hand.”

“Do my condition first.” Aniko at umiwas ng tingin. Ikakabit ko na sana ang seatbelt ng bigla siyang sumigaw.

“Fine! Fine! I’ll be a bottom but only for once.”

Lumawak ang ngiti ko at agad na bumaba ng kotse. Lumipat ako sa passenger seat at hinalikan ang labi niya. “Very good, baby.”

Pinipilit niyang magsungit ngunit kita ko ang unti-unting pagliit ng mata niya dahil sa ngiti. “I hate this.” Bulong niya pa sa sarili.

“Ready yourself for that, Casthan.” Pananakot ko at natawa sa reaksyon niya. Takot na takot siya!

Umikot ang mata niya at hinawakan ang kamay ko. He started driving then he kissed the back of my hand.

He looked at me lovingly, “I’ll do everything for you, remember that.” Aniya at agad tumingin sa daan. Malakas ang kabog ng aking dibdib kaya napahawak ako ’don.

Kalma, baka mauna kang mamatay kaysa sagutin si Casthan.

Napagdesisyunan muna naming dumaan sa drive-through para bumili ng kakainin habang nasa byahe.

Papunta kami ngayon sa Pampanga. Sa totoo lang, ako lang dapat ang uuwi ngunit matigas ang ulo ni Casthan, gustong sumama. Ayaw daw niya akong mawala sa paningin niya kahit sinabi ko ng babalik naman ako.

Isang linggo na mula ng makalabas siya sa hospital at sa buong linggong ’yon, wala siyang ginawa kundi ang magpa-baby. At oo, hindi ko pa siya sinasagot. Isa narin iyon sa mga dahilan kung bakit kailangan ko umuwi. I need to talk with my mother. Natatakot akong magalit siya dahil binali ko ang pangako ko.

As a doctor, I can see that he’s fully recovered now. Iwan ko nga para bumalik ulit. Charot.

Natawa ako sa naisip at sumulyap sa kaniya. He’s still holding my hand, keeps on playing with it. Napansin niya yatang nakatingin ako kaya lumingon siya sa akin ng mabilis at ngumiti.

“What?” Tanong niya, nangingiti. Kinikilig ang kuya mo.

“Hindi ka ba mababanga diyan sa ginagawa mo?”

“Ano bang ginagawa ko?”

“Iyan, yung kamay ko. Hindi ka ba nahihirapan mag-drive?”

“Mas mahihirapan ako mag-drive kung hindi ko hawak kamay mo.” Natigilan ako at hindi napigilan ang hampasin ang balikat niya.

“Tigilan mo nga ’yang kakabanat mo!”

“Bakit? Kinikilig ka?”

“Hindi. Asa ka.” Umirap ako at binitawan ang kamay niya.

“Jaime!” Reklamo niya at pilit na kinukuha kamay ko.

“Kakain ako!” Natatawa kong sinabi.

Ngumuso siya, “Okay, subuan mo ’ko.”

“Subuin kita?” Nanlaki ang mata niya at napapreno. Buti na lang at naka-seatbelt kami kung hindi ay talsik kami pareho.

Sa halip na magalit ay malakas akong tumawa sa reaksyon niya. Ang pula ng mukha niya.

“S-Sigurado ka? Dito?” Kabado niya pang tanong kaya nagtaka ako tapos muling tumawa ng malakas nang marealize ko kung anong nasa isip niya.

“Anong iniisip mo diyan? Susubuan ng pagkain! Ano ba, Casthan!” At muli akong tumawa. Ilang mura ang narinig ko sa kaniya tapos ay muling pinaandar ang sasakyan.

“Casthan,” Tawag ko sa kaniya dahil hindi na siya umiimik. Ang sungit ng mukha niya at kunot na kunot ang noo.

Humagikhik ako kaya lalong lumukot ang mukha niya pero hindi parin siya namamansin.

Dahil nakatagilid siya ay lalong nadedepina ang gwapo niyang mukha. From his thick eye lashes, pointed nose and his clenching jaw.

Hinaplos ko iyon, trying to get his attention pero snob parin. I smiled and move closer at him. Narinig ko ang paghigit niya ng kaniyang hininga. I supressed my laugh and kissed his jaw.

“ Kaluguran daka. “ I whispered at his ears and that caught his attention, lumingon siya kaya halos magtama ang labi namin.

Agad akong umiwas at ngumisi, “I thought you’re snobbing me?”

Umirap siya, “Whatever.” Masungit niyang tugon kaya natawa ako.

“I don’t know what’s funny.” Gigil niyang sinabi at umigting ang panga na tila may pinipigilan.

I let out a chuckled, “What? Is it wrong to laugh?”

“It’s wrong if there’s nothing to laugh about. Laugh once more and I’ll fuck you right here and right now.” Nanlaki ang mata ko at agad na umayos ng upo tapos ay bahagyang lumayo sa kaniya.

Ngumuso ako, “Ang sama mo.” Bumaling na ako sa binili naming pagkain at nilabas isa isa ’yon.

I started eating and glanced at him. He’s still on serious face, and it scares me a bit. Lumunok ako at sinubukan siyang subuan pero hindi niya binubuka ang bibig niya. Seriously, ayoko ng ganito si Casthan. He’s ignoring me and it hurts. Sumobra na ba ako? Siya naman ’tong binigyan ng kahulugan ang sinabi ko ha!

“Baby…” I called him, his face softened and opened his mouth. I smiled when I saw him chewing the food.

“Ang pabebe mo,” I told him and he just make a face. Pinagpatuloy ko ang pagsubo ko sa kaniya and he seems so happy about it.

And later on, we have reached our destination. Ako naman ay nae-excite ng bumaba ng kotse dahil gusto ko na talaga makita sina nanay. We parked it at the parking lot of our place. Hindi kasi siya pwede iparada na lang sa tapat ng bahay dahil malapit kami sa dagat.

Bumaba na kami at kinuha ang mga biniling pasalubong sa compartment ng kotse. Ang dami ’non at si Casthan ang may kasalanan. Pinigilan ko na siya noon na hindi naman niya kailangan bumili ng maraming pasalubong para kina nanay ngunit matigas ang ulo at sinunod pa ang gusto.

We started walking on the sand and he’s holding my hand. Nanliligaw pero may pahawak hawak na ng kamay. Kahit madaming bitbitin ay pinagkasya niya ’yon sa isang kamay niya para lang mahawakan ako. I can’t even help him dahil ayaw niya. Ayaw daw niyang mabigatan ako.

As expected, the eyes of our neighborhood is on us. Nagsimula na ang bulungan at ang iba ay nagugulat pa dahil nakikita ako. They were calling on my name and I’m waving my free hand and let out a smile.

“Stop smiling.” Narinig kong sinabi ng katabi ko kaya napalingon ako sa kaniya, busangot na naman ang mukha niya.

Natawa ako, “You’re so grumpy. What did I tell you about your jealousy?” Paalala ko sa kaniya. Agad naman siyang umayos at ngumiti sa akin.

“I’m sorry. It’s just… you’re so beautiful when you smile.”

Uminit ang mukha ko, “Anong beautiful ka diyan! Lalaki ako, Casthan.”

He supressed his laugh, “Really?” Sinamaan ko siya ng tingin kaya agad siyang umayos at nag-iwas ng tingin.

Nang makarating kami sa tapat ng bahay ay agad gumapang sa sistema ko ang kaba. Anong magiging reaksyon nila kung malalaman nilang nandito si Casthan?

I knocked twice, “Inay? Si Jaime po ’to.” Tawag ko sa loob. Nakarinig ako ng kalabog at ang pagsigaw ng kapatid ko mula sa loob.

“Kuyaaaaaaaaa!” I heard him called me. Napangiti ako at ganoon din si Casthan.

“Is that Butchoy?” Tanong nito at tumango ako.

Nagbukas na ang pinto at agad akong sinalubong ng yakap ni Buchoy.

“Kuya! Namiss kita! Nasaan na po pasalubong ko?” Agad niyang bungad. Natawa kaming dalawa ni Casthan at doon naagaw ang pansin ni Butchoy. Doon niya lang napansinna may kasama akom

Humiwalay siya ng yakap sa akin at tumingala sa katabi ko. Kinikilala niya ito at biglang nanlaki ang mata niya.

“Amo ni kuya ko?!” He shouted in surprised.

Casthan laughed and nodded, “Hello, butchoy.” My brother jumped in happiness and hugged him.

“Amo, bakit ang tagal mo pong nawala?! Namimiss ko na po yung mga dala niyong pagkain!” Reklamo ng kapatid ko. Nahihiya akong napatingin kay Casthan ngunit napatigil nang makita kung gaanoc kaganda ang ngiti at tawa niya. It was genuine and I’m so happy about it.

Pumasok na kami sa bahay at naabutan ko ang seryosong mga mukha nila nanay at Jusa. I knew it, they will be mad at this.

Pinababa ko ang mga pasalubong kay Casthan at agad dumiretso doon si Butchoy.

I gulped and walked toward my mother. Nagmano ako sa kaniya at hinalikan siya sa pisngi. “Hello po, ’nay. Namiss po kita.” Awkward kong sinabi ngunit seryoso parin ang mukha nito at nakatingin kay Casthan.

Naramdaman ko ang paglakad ni Casthan sa likod ko kaya lumayo ako kay Inay.

Nagmano ito, “Good afternoon, Mrs. Castro.”

“Walang good sa afternoon!” Nagulat kaming dalawa ni Casthan sa sigaw nito.

Bumaling sa akin si Inay, “Anong ginagawa ng lalaking ’yan dito?” Galit niyang sinabi sa akin.

Napakamot ako ng ulo, “Nay naman…”

“Answer me!” Napaigtad ako. Seryoso si Inay pag nagsasalita siya ng ganito.

“I’m courting him po.” Sumabat si Casthan.

Halos umusok ang ilong ni Nanay at Jusa sa sinabi ni Casthan, “Ano?!” Gulat na gulat sila at ako naman ay natawa.

They looked at me and it makes me stopped from laughing. Ang sama ng tingin nila Inay.

Ngumuso ako, “Sorry na, ’nay. Sinabi ko naman na po kay Casthan na hindi na pwede kaso ayaw niya pong magpapigil.” Pagdadahilan ko.

“Ang sabihin mo marupok ka lang!” Sigaw ni Jusa sa akin. Lalong humaba ang nguso ko at piniling manahimik na lang. Marupok agad? Hindi muna pwedeng mahal ko?

I heard Casthan chuckled kaya nagtataka ko siyang binalingan ng tingin. He was smiling while looking at me.

“What?” I mouthed and he just shook his head.

“At talagang nagagawa niyo pang magharutan sa harap ko?” Agad akong umiwas ng tingin at ibinaling iyon sa paa ko.

“Jaime! Pumasok ka sa kwarto at isama mo ang kapatid mo. Doon muna kayo at kakausapin ko ’tong nobyo mo.”

“Nanliligaw pa lang siya, ’nay.” Maliit na boses kong sinabi.

Nagpameywang siya, “Bakit? Saan ba pupunta din ’yan? ’Di ba doon din?”

“Oo nga! Sa rupok mong ’yan?” Pagsuporta naman ni Jusa kay Inay.

“Grabe naman kayo sa akin. Hindi niyo ba ako namiss?”

Pinanlakihan ako ng mata ni Inay, “Pasok sa kwarto.”

“Oo na po. Basta wag niyo pong papahirapan si Casthan ha?” Pahabol ko kaya sinamaan na naman niya ako ng tingin.

Tumawa ako at pumunta na kay Butchoy para isama siya papasok ng kwarto. Isinama ko narin ang mga pasalubong para hindi magreklamo ang kapatid ko.

Pansin ko ang pagbabago ng disenyo ng kwarto mula noong umalis ako. Inilipat nila ang pwesto ng kama, ganoon din ang damitan.

“Kuya, buti na lang po isinama niyo po amo niyo! Akala ko po hindi ko na siya makikita ulit.” Lumingon ako nang marinig kong magsalita si Butchoy, nandoon siya sa lagayan namin ng pagkain at inilalagay niya na doon ang mga binili namin ni Casthan.

Ngumiti ako at naglakad palapit sa kaniya. “Akala ko nga din ’e. Kaso matigas ulo ng amo mo kaya sumama siya dito.” Ani ko habang tinutulungan siya.

Kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin, “May malambot po bang ulo? Lahat naman matigas.”

Natigilan ako at napatitig sa inosente niyang mukha. I laughed out loud and pinched his cheeks, “Witty.”

“Po?”

“Sabi ko, ang taba mo.” Agad siyang napasimangot at umirap sa akin.

Muli akong natawa. Saan natutunan ni Butchoy ’yang irap-irap na ’yan? “Joke lang. Ang macho mo nga kaya nagkakagusto nga sa ’yo crush mo.”

“Syempre, Kuya! Macho na gwapo pa.” Mayabang niyang sinabi at nag pogi-sign pa.

Tinawanan ko na lamang siya at nahiga muna pagkatapos naming ilagay ang mga pasalubong. Sumulyap ako sa pinto at iniisip kung lalabas ba ako para silipin sila.

Hindi ko na ginawa dahil nagtitiwala naman ako kay Nanay. She’s just doing this for my own sake. Sana nga lang wag niya masyadong pahirapan si Casthan.

Ilang minuto pa ang lumipas at nagbukas na ang pinto. Bumungad sa akin ang magandang ngiti ni Inay. Nakahinga ako ng maluwag dahil doon. Ibig sabihin ay naging maayos ang pag-uusap nila.

“Butchoy, mamaya na iyan at kumain na doon. Ikaw din, Jaime. Sabay sabay tayong kakain.” Sabi nito at tumalikod na.

Agad akong tumayo at inakay na ang kapatid ko papuntang kusina. Nagliwanag ang mukha ni Casthan ng makita ako. I smiled and sit beside him.

“I miss you,” He whispered at me.

“Ilang minuto lang naman na ’yon, miss mo na agad ako.” Pagtutukso ko.

He shrugged, “Can’t help it. I want you to be in my sight every seconds.” I just laughed at his statement and put a plate infront of him.

Tatanungin ko sana siya kung ano ang pinagusapan nila Inay kaso mamaya na lang. Nilagyan ko siya ng kanin sa pinggan, ganoon din si Butchoy na katabi ni Casthan sa kabilang side.

Agad kumalat ang mabangong amoy ng calderte nang ilapag ni Nanay ang ulam sa lamesa. Hindi naman talaga ako gutom ngunit ng maamoy ko iyon ay parang gusto ko kumain ng marami. I miss her cooking.

“Thank you, Nanay.” I said to her and she smiled.

When everybody got on their seat, Jusa lead the prayer before we eat.

“Anong plano niyo?” Biglang tanong ni Nanay sa gitna ng pagkain.

“Po?” I asked confusedly. Plano para saan? Bakit may plano?

“Jaime will decide on that, Mama.” Pormal na sagot ni Casthan.

Awtomatikong tumaas ang kilay ko. Kailan pa siya naging anak ni Nanay? Kailan ko pa siya naging kapatid. At itong si Inay at parang natuwa pa ito sa itinawag sa kaniya ni Casthan.

“What are you talking about?” Tanong ko kay Casthan.

“Our plan in our marriage.” Parang wala lang nitong sinabi habang ako’y nanlalaki ang mata.

“Our plan in our marriage!” Bulalas ko at hindi makapaniwala. “Are you in your mind, Casthan? You’re still courting me!”

“Voice down, Jaime. Nasa harap tayo ng pagkain.” Agad kong natututop ang bibig nang marinig ko ang seryosong boses ni Nanay.

“Doon din naman punta natin ’di ba?” Sagot ni Casthan.

I gasped in disbelief, hindi makasagot. Siya naman ay naging mariin ang titig sa akin.

“What? Sasagutin mo ’ko tapos iiwan din sa huli?” Malamig nitong tanong kaya natameme ako.

“Or you really don’t want to marry me?” Dagdag pa nito, pain is visible in his eyes. Hindi ako nakasagot kaya umigting ang panga niya. Umiwas siya ng tingin at nagpatuloy sa pagkain.

“Guess there’s no plan that will happen, Mama- I mean Ms. Dela Cruz. I’ll leave before the night.” Malamig na sambit nito kay Mama. Sinamaan ako ng tingin ni Inay habang ako naman ay napayuko.

I bit my lip to prevent my eyes from clouding. Wala naman akong sinabing hindi ko gustong magpakasal. Masyado lang akong nabilisan sa pangyayari. Masama na ba magtanong?

Tahimik na natapos ang kainan. Naunang tumayo si Casthan, “Thank you for the food. I’ll just go outside.” Paalam nito at naglakad na.

Gusto kong magsalit ngunit parang nalunok ko ang laway ko. Tahimik ko na lamang na inayos ang pinagkainan at inilagay sa lababo. Jusa volunteers to wash the dishes but I refuse.

“Kausapin mo ’yon, bahala ka diyan.” Pananakot pa nito sa akin bago ako iwan. Sumimangot ako at binilisan ang paghuhugas. Natatakot akong baka bigla na lang siyang umalis nang hindi nagpapaalam.

Bakit nga pala siya magpapaalam sa akin ’e galit siya?

After I brushed my teeth, I immediately stalked Casthan outside. I scanned the place and I saw him under the three where I’m always hang around when sunset will came.

Seryoso siyang nakapamulsa doon habang nakatingin sa dagat. The sun rays hit his skin that makes him glow more. Lalo siya gumwapo sa paningin ko.

I fished out my phone and took a stolen pic of him. Pagkatapos noon ay naglakad na ako papunta sa kaniya. Hindi na masyadong mainit dahil papalubog na ang araw.

It’s already sunset and I can’t help but to smile. Mapapanuod ko ang paglubog ng araw kasama ang mahal ko. It is one of my dreams that I thought will never happen.

“Hi,” Bati ko sa kaniya ng makalapit. He glanced at me and clenched his jaw.

“What are you doing here?” Malamig niyang tanong. Ngumuso ako at lumapit pa lalo. Napansin niya ’yon kaya humakbang siya palayo.

Lalong humaba ang nguso ko, “I want to watch the sunset with you,” Maliit ang boses kong sinabi. Trying to tame him.

“Nasa akin ba mata mo?” Masungit niyang tanong kaya natawa ako. Wow, pilosopo.

“Why are you fucking laughing?” Galit na ang tono na niya ngayon.

Hinampas ko ng mahina ang bibig niya, “Your mouth.” Banta ko ngunit umirap lang siya.

“I’m going home after this.”

“Talaga?” Malambing kong tanong at binagsak ang tingin sa kamay niyang nasa bulsa. I pursed my lips and put my hand inside it. Kinuha ko ang kaniyang kamay at hinawakan iyon.

Napansin ko ang pagtingin niya sa akin ngunit hindi ko siya tinignan pabalik at tumingin na sa magandang langit. I always love the sunset. How its colors change. From orange to pink, to violet and into dark. Different hues that always giving me hope when I’m staring at it.

“Ang ganda ng langit no?” Sabi ko sa kaniya kahit alam kong hindi naman siya magsasalita. “Alam mo bang palagi ako ditong tumatambay? Pag naiisip kita, dito ako laging pumupunta tapos tumitingin sa langit, umaasang nakatingin ka din doon. Dito din ako umiiyak kapag naaalala ko ang ginawa mo. The sunset would calm me down and it helps me to forgive everything that you did.” Napangiti ako habang inaalala ang mga ’yon. “We all have our dark side, just like the sun. You brought colors into my life when you learned to love me and just like our love for each other, it has dark side too. Hindi palaging masaya, pag nagmahal ka laging may sakit, may mga pagsubok kayong haharapin at nasa sa inyong dalawa kung kakayanin niyong kalabanin ’yon. Siguro nagkamali din ako, kung hindi ako nagpadala noon sa sakit na dinulot mo sa akin, walang maaaksaya na oras. Kung hindi lang ako nagpadala ng galit… e ’di sana kasal na tayo ngayon. Pero wala, naging mahina ako. Pasensya na kung hindi ko kinaya ang sakit, kung sumuko ako agad,” Suminghap ako dahil sa mga luhang nagsimulang bumuhos. “I’m sorry, Casthan. I’m sorry for being weak. Kung hindi kita iniwan noon, hindi sana mangyayari ang mga nangyari sa ’yo. H-Hindi sana-” Natigil ako sa pagsasalit ng yakapin ako ni Casthan.

“S-Stop it,” Nagulat ako sa garalgal na boses niya. Naramdaman ko ang pagtulo ng luha sa balikat ko. “It’s not your fault. Ako ang may kasalanan ng lahat ng ’to. Kung hindi ako nagpadala sa selos at galit at kung hindi sana ako nagpauto sa sinabi ng ama ko, hindi kita masasaktan. Hindi ko mapatawad ang sarili ko kapag naaalala ko ang ginawa ko sa ’yo. Tapos naiisip ko… paano kung ikaw gumawa noon sa akin? Mamamatay ako. Mas gusto ko pang patayin mo ako kaysa ang gawin iyon sa harapan ko. Pero tignan mo ang ginawa ko, I was blinded with my jealousy and I’ve hurt you so much that it questioned your worth. Minsan naiisip ko kung deserve pa ba kita. Natatakot akong masaktan ulit kita pero ayaw na kitang pakawalan. Mas gusto ko pang ikulong ka sa akin habang binabago ko ang sarili kaysa naman ang makita kang mahulog sa iba bago ko makita ang halaga mo. I’m so sorry, Jaime. My love for you is dangerous. But I don’t want to let you go. I want to keep you…” Hinalikan niya ang aking ulo at tumingin sa mata ko.

“What’s the use of my life if I can’t have you?” Madamdamin niyang sinabi. Lalo akong naiyak at napahikbi. “Mas maganda pang mamatay ako kaysa ang mawala ka sa piling ko.” He kissed my forehead and wipe my tears.

“Stop crying…” Malambing niyang sinabi. Umiling ako at hinawakan ang dalawa niyang kamay.

“H-Hindi naman ako mawawala sa piling mo. Mas gusto ko pang ikulong mo ako sa iyo kaysa makita ko ang sarili sa piling ng iba.” I kissed his lips and stared at his beautiful eyes. “Kalayaan ko ang makulong sa ’yo.” Kuminang ang kaniyang mata sa luha at hinalikan din ako.

Isinandal niya ang kaniyang noo sa akin. Malalim ang paghinga niya dahil sa halik. Nakapikit siya at may ngiti sa labi.

“Mahal na mahal kita.” Bulong ko sa kaniya na agad ikinamulat ng mata niya. Gulat siya at nakaawang ang labi.

“W-What did you say?”

I chuckled and caressed his jaw, “I love you so much, Casthan Castro.” I sweetly said. Muling bumuhos ang luha niya at niyakap ako ng mahigpit.

“T-Thank you, Jaime! I love you too! I will not waste this chance again. If this is a dream, don’t wake me up.” He cried like a little boy.

Hinagod ko ang kaniyang likuran, “Gising na, Casthan.” Biro ko sa kaniya.

Tumawa siya at humiwalay sa akin. Nagulat ako ng bigla siyang lumuhod sa harapan ko.

Nablanko ang utak ko at sobrang lakas ng kabog ng puso ko. “C-Casthan?” Nagtataka kong tanong at nanginig ang labi. May ideya na ako dito ngunit hindi maproseso ng utak ko.

“Alam kong masyadong mabilis ’to ngunit ayaw ko ng magsayang ng oras. I can’t promise not to hurt you again but I promise that you are the only one I’ll love for the rest of my life.” Huminga ito ng malalim at nanginginig ang kamay na binubuksan ang isang silver velvet box sa harapan ko.

“I love you so much, Jaime. W-Will you marry me?”

Nag-ulap ang aking mata at sunod-sunod na tumango. “Y-Yes!” Buong puso kong isinagaw iyon. Agad nitong isinuot sa akin ang singsing at tumayo para halikan ako ng madiin.

He kissed my lips thoroughly that I almost lost my breath. Hingal siyang bumitaw at pinaliguan ng halik ang mukha ko. “I love you, I love you, I love you.” Paulit-ulit niyang sinambit iyon.

Bigla kaming nakarinig ng palakpakan kaya napatingin kami doon. Agad akong binalot ng hiya nang makitang lahat ay nanunuod sa amin. Pati ang mga turista! They were taking photos too. Sigawan naman ang naririnig ko sa pamilya ko.

I’m so embarrassed and I hide myself behind Casthan. He chuckled and held my hand.

“Congratulation, Jaime!” Pagbati ng mga kakilala namin.

Sumilip ako mula sa likod ni Casthan at nagbigay ng ngiti. “S-Salamat po.” Mahina kong sinabi dahil sa hiya.

Nagtawanan sila. “Inuman na ’yan!”

“You can set the chairs and tables, drinks are on me.” Nagulat ako sa suhestiyon ni Casthan.

“Hindi mo naman kailangan gawin ’yan.” Bulong ko sa kaniya.

He smiled at me. “But I want to.”

“Yun ’o!” Naghiwayan ang mga nanunuod sa amin at nagsimula ng kumilos. Napatingin ako sa langit, gabi na pala, magandang oras para magsaya.

Naglakad na kami papasok ng bahay at sinalubong kami nila Inay.

“Sinasabi ko na nga ba! Away away pa kayo kaninang dalawa tapos halos gumawa na kayo milagro sa ilalim ng puno!” Iiling-iling na sinabi ni Jusa sa amin. Hiyang-hiya ako at hindi makatingin samantalang si Casthan ay natatawa.

“Amo! Bakit niyo na naman po kinakain si Kuya? Bad ka parin po ba?” Tanong ni Butchoy habang papasok kami ng bahay. Sabay kaming natawa ni Casthan.

“Hindi ako bad kasi gusto naman ni Kuya mo.”

“Ha?” Takang tanong ni Butchoy sa sinabi ng huli.

Hinampas ko si Casthan sa braso. “Bata ’yan.” Pinanlakihan ko siya ng mata. Napakamot siya ng ulo at nag-sorry.

Napatingin ako kay Inay na nakangiting nakatingin sa amin. Bumitaw ako kay Casthan at niyakap si Nanay.

“Thank you, ’nay.”

Narinig ko ang singhot niya. “Ano ka bang bata ka. Hindi naman ako dapat iiyak ’e. Masaya ako para sa ’yo. Ikakasal na ang panganay ko, parang ayaw ko maniwala. Parang kailan lang noong ginawa ka namin ng tatay mo.” Uminit ang tenga ko at humiwalay sa kaniya.

“Nanay nga…” Nahihiya kong tawag sa kaniya kaya natawa siya.

“Binibiro lang kita. Alam kong nasaktan ka niya, at ayaw ko ’yon ngunit nakikita ko na siya lang talaga ang makakabalik ng kasiyahan mo.”

“Masaya naman po ako kasi nandyan kayo.”

Ngumiti siya sa akin at hinawakan ang panga ko, “Pero mas masaya ka ngayon.”

Uminit ang puso ko at naramdaman ko ang pangingilid ng luha. “Thank you for everything, ’Nay.”

“Wag ka ng umiyak. ’O siya, tulungan ko lang si Casthan na ihanda ang mga pinadeliver niya.” Sabi nito at lumakad papuntang pinto.

“Deliver?” Taka kong tanong at sinilip ang labas. I was shocked when I saw a truck of booze.

Isang mahabang lamesa ang nakalagay sa buhanginan at kaniya-kaniyang kuha ng upuan. May mga bonfire narin sa paligid at nag-iihaw na ipupulutan yata.

Naramdaman ako ang kamay ni Casthan sa bewang ko kaya napatingin ako sa kaniya. He kissed my forehead and smiles at me, “Can I drink with them?” Paalam niya.

“Oo naman basta wag kang masyadong magpakalasing.”

“Because?” Nanunukso ang ngiti niya. Uminit ang pisngi ko at pinitik ang dibdib niya.

“Basta!”

He chuckled, “Okay, baby. I love you. Let’s sit with them.” Hindi na ako nakapagsalita dahil hinatak na niya ako.

Naupo kami sa gitna at lahat ng mata nila ay nasa amin. Inabutan nila kami ng baso ngunit ako naman ay umiling.

“Hindi po ako umiinom.” Nagtawanan sila at nilagyan na lang ako ng tubig.

Sabay-sabay nilang itinaas ang baso nila, “Para sa ikakasal! Kampai!” Sabay-sabay na sigaw nila at nag-cheers.

I was smiling the whole while watching them. Puno ng tawanan at asaran ang lamesa at natutuwa ako dahil nakikisabay si Casthan. Tawa siya ng tawa sa gilid ko at tinatanggap lahat ng itinatagay sa kaniya.

“You okay? You want to sleep?” Bulong niya sa akin. Umiling ako at tinignan siya. Mapula na ang mukha niya at panay basa siya sa labi niya. Mapupungay narin ang mata habang nakatingin sa akin.

“I’m okay. You should ask yourself. Lasing kana ’o, kaya mo pa?”

“Of course!” Tumawa siya at muling humarap sa mga kainuman. Napatingin ako sa kamay kong kanina niya pa hawak. Ngumiti ako at hinigpitan ang hawak ’non.

Umabot ng hatinggabi ang kasiyahan bago magpasiyang umuwi. Ang hindi masyadong lasing ay nagtulong-tulong upang maglinis, kasama na ako doon.

Casthan wants to help but he’s already dizzy. Pinanatili ko na lang siya sa kaniyang upuan at sinabing hintayin na lang ako.

Pagkatapos ay inakay ko na siya. Halos hindi na siya makalakad ng maayos at panay ang halik sa ulo at balikat ko.

Nasulyapan ko si Nanay na nasa pinto. Hindi pa pala siya natutulog at talagang hinintay pa kami.

“Tulog na sina Jusa at Butchoy. Inayos ko na ang isang kwarto at doon kayo matulog. Linisan mo ’yang si Casthan para mawala ang lasing. Matutulog narin ako.”

Tumango ako at pagod na ngumiti, “Maraming salamat, ’Nay.” She smiled back before she turned her back to us.

“Do you want to take a bath?” Tanong ko kay Casthan na nakapikit na.

“Yes, please.” Inaantok niyang sinabi. Nagpakawala ako ng mahinang tawa at dumiretso kami ng banyo.

Pinaupo ko muna siya sa bowl upang makakuha ako ng isusuot niya. Buti na lang ay nagdala siya ng extra na susuotin.

Pagkabalik ko ay nagtotoothbrush na siya. At talagang toothbrush ko pa ang gamit niya! Paano niya nalaman na akin iyon?

Nagmumog siya at humarap sa akin. Parang bata niyang itinaas ang mga kamay. Agad naman ako lumapit at hinubaran siya.

Alam ko namang nakita ko na siyang hubad dati pero nahihiya parin ako pag nakikita ko siya ngayon. Hindi ako tumingin sa baba kahit nasusulyapan ko na ang v-line niya.

Itinapat ko siya sa ilalim ng dutsa at binuksan iyon. Doon ako nagkamali dahil nabasa narin ako.

Dinilat ni Casthan ang isang mata niya at hinawakan ang hem ng damit ko, “You should get naked too.” He said in a husky voice. Inaakit na naman niya ako.

Wala na akong nagawa kundi ang sundin siya. I saw how his adam apple’s move while watching me stripping infront of him.

Umiling ako, “Behave, Casthan. I’m already sleepy.” Agad ko ng sinabi dahil alam ko na ang gagawin niya.

Ngumuso siya, “Fine.” Tumawa na lang ako at inumpisahan na siyang paliguan.

Sinusubukan niya akong halikan ngunit itinatapat ko sa labi niya ang sabon kaya napapanguso na lang siya na parang bata.

Nakahinga ako ng maluwag nang matapos namin ang aming paliligo na walang ginagawang milagro. Casthan is in a bad mood tho. Panay ang palatak niya sa likod ko habang naglalakad kami papuntang kwarto.

Pinaupo ko siya sa kama at tumayo naman ako sa harapan niya. Pinunasan ko ang kaniyang buhok para matuyo dahil wala naman akong blow dry.

Tumingala siya sa akin at parang batang ngumiti tapos ay sumubsob sa tiyan ko. Pinaulanan niya iyon ng munting halik, “At last, we will get married.”

“After all the pain, we still ended up here. Our separation taught us to grow, right?”

Tumango siya at nagulat ako ng hilahin niya na ako pahiga ng kama. Agad niya akong niyakap at hinalikan ng madiin sa labi.

Mabagal ang halik niya at parang ninanamnam ang labi ko. He sucked my lower lip and entered his tounge to devour my mouth. Umungol ako at sinubukan siyang sabayan sa halik.

Hinihingal kaming bumitaw at tinitigan ang isa’t-isa.

“You’re so beautiful…” Bulong niya at nagulat ako ng makitang umiiyak na naman siya. “Thank you, Jaime. For giving me a second chance even though I don’t deserve it. This is the happiest day of my life. I love you.”

Ngumiti ako at pinunasan ang kaniyang luha. “I love you too. Pero hindi ako maganda, gwapo ako.” Pilit kong nilulukot ang noo ko ngunit nauuwi lang ako sa tawa.

“I love you,” Muli niyang sinambit.

“Paano niyan, hindi kita mabibigyan ng anak?”

“You want a child? Kasi ako, ayos lang kahit tayong dalawa lang.”

“But I want a baby.”

“I’m your baby.” Seryosong sagot naman niya kaya natawa ako.

“I mean, a real baby. Yung aalagaan natin tapos papalakihin na isang mabuting tao.”

“There are many ways to have a baby but for now, we should just focus on our upcoming wedding. I want it grand because I want them to know that I’ll marry the most amazing person I met on earth, and beautiful too.” Sinamaan ko siya ng tingin kaya humalakhak siya.

Pinatakan niya ako ng halik sa labi, “Mahal kita.”

“Kaluguran daka.”

“Huh?”

“Hatdog.” Tumawa ako sa naging reaksyon niya. Hindi niya maintindihan ang mga sinasabi ko.

“I love you too.” Sabi ko na lang at ipinikit na ang mata.

“I finally found my home.” Narinig ko pang bulong niya. Ngumiti ako at mas sumiksik pa sa yakap niya.

Thank you for loving me, Casthan.

His POV

“Casthan…” My heart beat fast when I heard his angelic voice. His eyes… his blue orbs that make me feel like I’m drowning when I’m staring at them. They are so beautiful. Caius is so beautiful, and he’s mine.

“Caius…” I called his name, and he smiled at me. The smile that always makes me weak. I was trying to hold his hand, but he’s slowly disappearing in front of me.

“Caius?” I called him nervously. My eyes start to sting. He’s fading. No… I can’t lose you. Please… don’t leave me. I’ll die.

Then, all of a sudden, I woke up. I opened my eyes and I was shock when I met blue eyes but darker ones.

“Who the fuck are you?” Malamig kong sinabi at biglang napagtantong nakatali ako. “What the fuck is this?! Get off me from this!” I growled and tried to remove the ties.

Then I remembered that Caius is not here anymore. It’s just a dream. He’s gone, and he’s with some fucktard named Gaze. How dare he get my Caius while I’m here in a fucking mental hospital?!

“First of all, I’m not stupid. I’m Jaime Lee Dela Cruz, I’m your new nurse. And last thing, I’m not a coward because the real coward is you.” Sinamaan ko ng tingin ang lalaking nasa harapan ko. I tried to avoid his eyes because it made me remember my Caius.

“Your eyes! Remove your eyes! How dare you steal the eyes of my Caius! You fucking bastard!” I shouted. The rage was flowing into my body. Gustong gusto kong magwala, gusto kong makawala sa lubid na ito. Gusto kong makita si Caius. I want him back, and I’ll kill Gaze!

Nang magising ako mula sa pagpapatulog niya sa akin ay nagdilim ang paningin ko at tanging nais ko lang ay makita si Caius. I need to get out of here.

Hinampas ko siya sa pader at sinakal, unti-unti ko siyang itinaas habang kinukuha ang susi ng kwarto. Pilit naman siyang kumakawala at nakikiusap na mag-usap kami ng maayos.

“P-Please?” His voice broke and I couldn’t help but look into his eyes. Nanghina ako doon at unti-unti ko siyang binitawan. It triggers me to remember everything. Kung paanong mas pinili ni Caius ang lalaking iyon kaysa sa akin, kaysa sa pagkakaibigan namin.

I have gone wild, all I can see is red. I want to remove all this pain. I want to die. I’d rather kill myself than not have Caius.

“Mr. Castro, I’m not scared of you, put that in your mind. At tungkol diyan sa sinabi mo, hindi totoong napilitan ako dahil in-assigned lang ako dito. Every nurse can ask for the head doctor to change our shift, ginawa ko ba? Kung takot ako sayo ay dapat sana wala ka ng kausap ngayon. Heck, I can even touch you like this, because I’m not scared. Pinakakawalan kita kasi kahit alam kong may violent tendencies ka ay nagtitiwala parin ako sayo. Hindi ka baliw, nabulag ka lang sa sobrang pagmamahal. You get it now?” I stared at him. Hindi ko alam kung maniniwala o hindi. Ayoko ng magtiwala dahil sa huli ako rin ang maiiwan. He’s just doing this for the sake of money. I’m crazy, I’m sick. Sino pa ang gustong makasama ako?

But as the days passed, it changed my beliefs. He’s different from all the nurses I’ve met. He’s kind. He has strong patience when it comes to me. Kahit na nasasaktan ko na siya, physically and mentally, he stayed. Nanatili siya kahit ilang beses ko na siyang pinaiyak. Even if I’m always calling him Caius, he’s still beside me. Helping me to get better, to forget Caius and to be a better person.

“Hmmm… okay. Good night, Casthan… I love you…” Jaime whispered and caressed my face. I smiled and held his hand. I took him. I took his innocence, and yet he still loves me.

Wait… he loves me?

Napatingin ako sa mata niya and all of a sudden I remember Caius. I was imagining that he is the one who’s saying this.

But before I realized that this was not him, my mouth automatically answered, “I love you too, Caius… don’t leave me…”

I felt Jaime’s froze beside me. I want to take back what I said, but I’m too sleepy. Bago pa ako makapag-sorry ay hinila na ako ng antok.

Damn it. I hurt him again.

“Did I make you cry? Is it about last night? Masyado ba akong naging mabilis? N-Nasaktan ba kita kagabi?” Tanong ko ng makita ko siyang umiiyak. I don’t know, but I hate to see him crying. It hurts so much. Mas gusto ko pang ako ang masaktan kaysa ang makita siyang umiiyak.

Hindi ko na maalala ang nangyari kagabi. All I know is that I made love to the most beautiful person I’ve met.

Babawi ako. Hindi ko na ulit siya papaiyakin. He changed me, and yet I’m just hurting him. I don’t deserve his love, but I want it. Gusto kong ako lang ang mahalin niya. I’m thankful because I met him. Dahil sa kaniya, nakalimutan ko ang sakit na idinulot ni Caius. Dahil sa kaniya ay natutunan kong magmahal ulit. Na mas higit pa sa pagmamahal na inalay ko kay Caius.

“Look at this, son.” Napatingin ako sa ama ko nang may hinagis siya sa lamesa ko. It was a brown folder.

Kumunot ang noo ko at binitawan ang mga papeles na tinatrabaho ko. I held the brown envelope, “What is this?” Seryoso kong tanong.

“See for yourself. Hindi nga ako nagkamali sa baklang ’yon. He’s just using you for your money. A gold digger faggot.” Ngumisi siya. Ikinuyom ko ang kamao ko at sinamaan siya ng tingin.

“Stop it, old hag. Or else, I’ll not help you in your fucking business.” Banta ko ngunit tumawa lang ito.

“Masasabi mo pa kaya ’yan kung makikita mo ang nasa loob niyan?”

Muli ko siyang sinamaan ng tingin at dahan-dahang binuksan ang brown from the folder. Kinuha ko ang laman noon at isa-isang tinignan.

Agad nagdilim ang paningin ko at halos pumutok ang ugat ko sa galit. Paulit ulit kong tinignan ang larawan kung saan nakita ko ang magandang ngiti ni Jaime kasama ang ibang babae.

It’s Jusa. The girl who had feelings with my Jaime. I already warned Jaime to stay away from this fucking woman. Pero anong ginawa niya? Nakikipaglandian pa siya.

“Is this edited?” Mariin kong tanong sa ama ko habang nilulukot ang pictures.

“Do you think it is?” Humalakhak pa ang ama ko na lalong nagpagalit sa sistema ko. No, it’s not edited. It’s real. Jaime’s cheating on me. Jaime is hugging that bitch.

“Hindi lang iyan. This is the worst.” Muling nagsalita ang ama ko at hinagis ang isang picture. It was Jaime, leaning toward Jusa while caressing her tummy.

Nanlaki ang mata ko nang makitang may umbok iyon. Jusa’s pregnant, and Jaime is the father?

“Fuck!” Malakas kong mura sabay hawi ng mga gamit sa lamesa ko.

“Stop it! The papers!” Pagpigil sa akin ni Dad, but I was already blinded by my anger.

“Leave, old hag.” Punong puno ng galit ang boses ko. I wanted to punch my dad, but I controlled myself.

“B-But..”

“I said fucking leave or I’ll kill you!!!” Malakas kong sigaw at idinuro ang pintuan. Namutla ang matanda at agad lumabas ng opisina ko.

“Ahhhh!!!” Sigaw ko at itinumba ang lamesa. Tumayo ako at pinagsusuntok ang pader.

“Why, Jaime?! Why?!” Kasabay ng pagwawala ko ay ang pagluha ko. It hurts so much. Akala ko ba mahal niya ’ko? Bakit may iba? Tapos ay binuntis niya pa? Is this his true color?

“Fuckkk!” Muli kong sigaw at sabay sabunot sa ulo ’ko. Ramdam ko ang dugo na tumutulo mula sa kamao ko pero hindi ko nararamdaman ang sakit.

Akala ko iba ka, Jaime. But you’re the worst. Sana hindi na lang kita minahal. Makikita mo. Pagsisisihan mo ang ginawa mo sa akin.

When the night came, I went to the high-class bar to calm my mind. I’m with Sabrina, but I’m not paying attention to her. I’m just drinking booze to death. I want to forget the pain. Gusto kong maalis sa isipan ang litrato na ’yon. I want to make myself believe that it is all just a dream. Hindi magagawa sa akin ni Jaime ’yon. Mahal niya ako.

“Casthan…” Napamulat ako ng mata nang marinig ko ang boses ni Sabrina. Ang kamay niya ay nasa hita ko at unti-unting umaakyat. Halos kumandong na siya sa akin at sobrang lapit ng mukha niya.

I can feel her breath on my cheek. Iniwas ko ang ulo ko pero bigla kong naalala ang mga litrato. The anger started to flare up. Bago pa humiwalay ang bigong Sabrina ay hinila ko siya at hinalikan ng mariin. Kung kaya niyang gawin, pwes ako din.

She was shocked, but later on, I feel that she’s smiling. She kissed me back while her hands were on my fly.

“Be mine…” Ungol niya at doon ako nagising. Agad ko siyang tinulak at nahulog siya sa upuan. She shouted in pain, but I didn’t care. Umalis ako sa bar na ’yon at umuwi sa hotel na tinutuluyan ko. I fixed my things. Bukas ay uuwi ako at kakausapin si Jaime.

Pinunasan ko ang labi ko at nag-toothbrush ng maraming beses. I’m sorry, Jaime. I didn’t mean to kiss her. My lips are only yours.

It’s real. He’s cheating on me. Hindi ko na kailangan ng paliwanag. Kitang kita na ng dalawang mata ko. Nakaakbay si Jaime kay Jusa habang nagtatawanan. Kakalabas lang nila ng OB-gyne.

Napatingin siya sa akin at gulat agad ang kumalat na reaksyon sa mukha niya. He must have been shocked because I saw him cheating. Huli kana, Jaime. I fucking hate you.

I spent my night again with Sabrina at the bar. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Namamanhid ako sa sakit ngunit hindi ako makaiyak. I kissed Sabrina, but all I could see was Jaime’s face.

Nagulat ako nang makita ko siyang naghihintay sa labas ng condo ko. The pain was visible in his eyes while watching me kiss Sabrina. I smirked. Wala kang karapatang masaktan. Mas malala pa ang ginawa mo sa akin.

Habang tinitignan siya ay naalala ko ang nakita ko kanina. Mas lalo akong nanginginig sa galit. Gustong gusto ko siyang saktan. Gusto kong maghiganti sa ginawa niya sa akin. Just like I said, you’ll regret what you did to me.

“Look at me, Jaime. I want you to watch me as I fuck her. You don’t have the right to look away.” Bulong ko sa kaniya at pumasok sa condo.

Nakaupo siya sa sofa at blankong nakatingin sa amin ni Sabrina. Mas lalo akong nagalit. Wala siyang pake.

I fucked Sabrina in front of Jaime. But my eyes were looking at him, watching his reaction. Parang may punyal na nakatarak sa puso ko habang tinitignan ang walang buhay niyang mata ngunit lumuluha.

What’s on your mind, Jaime?

At nang matapos kami ay doon ako nahimasmasan. Nawala ang kalasingan ko. Doon mas naging klaro ang isipan ko.

What the fuck did you do, Casthan?

Nang subukan ko siyang hawakan ay agad siyang lumayo na para bang may malala akong sakit. Piniga ang puso ko at gustong maiyak sa ginawa niya.

When he asked me if I had fun. I answered yes. When he asked me if I love Sabrina. I answered yes. But it’s all just a lie. Parang may sariling buhay ang bibig ko at sinagot iyon. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha niya.

What’s happening to me?

Ngumiti siya ng malungkot, “I’m sorry if I failed as your boyfriend, Casthan. Hinding hindi na ako magpapakita sayo, katulad ng gusto mo… I will set you free now. Akala ko tayo nga hanggang sa huli ngunit ngayon hindi na mangyayari. Kasi sumusuko na ako. Y-Yung ginawa mo kanina, it was below the belt. Para mo narin akong tinapaktapakan hanggang sa mamatay. You are so heartless, you know that? Pero nanatili parin ako dahil mahal kita. Dahil gusto kong magka-ayos tayo. But after what you did to me? Nagising na ako sa katangahan ko. I’m tired of thinking all of the possible reasons why you did this to me. Wala akong ginawang masama sa ’yo and yet, here I am, dying because of pain.” Para akong dahan-dahang pinapatay habang sinasambi niya ang mga salitang ’yan. Did I really hurt him so much? Sumobra na ba talaga ako?

“Ito na ang huling beses na makikita kita dahil alam ko… nasa tuwing titignan kita ay maaalala ko ang nangyari ngayon gabi. Maaalala ko kung paano mo ako pinatay ng paulit ulit.”

No… I hurt him again. Where did my promise go? Sabi ko hindi ko na siya muli paiiyakin ngunit ano ’tong nagawa ko?

“I’m sorry, Casthan at… salamat sa lahat ng ipinakita mo sa aking pagmamahal kahit alam kong panandalian lang. Hanggang sa muli, masaya ako dahil nakilala kita. Paalam.” Kasabay ng pagtulo ng luha ko ay ang pagtalikod niya.

Sa buong buhay ko ay doon lamang ako natakot ng husto. Sa bawat paghakbang niya palayo ay pinapatay ako.

Hindi ko kaya. Mamamatay ako.

“You can explain tomorrow, Casthan. Now, lay beside me. I want you to sleep. Tignan mo ’yang mata mo. Halatang pagod. Bukas na tayo mag-usap, hm?” Mas lalo akong naiyak sa sinabi niya. Paano ko magawang saktan ang taong ’to? Walang kapatawaran ang ginawa ko ngunit ito… nagagawa niya pa akong ngitian.

But his eyes are different. It was full of pain and disappointment.

I’m so sorry, Jaime.

Hinaplos niya ang noo ko, “Tulog na tayo. I love you, Casthan.” Umiiyak akong tumango at mas sumiksik sa kaniya. Bukas aayusin ko lahat ng ginawa ko. Kahit araw-araw pa kitang ligawan basta wag ka lang mawala sa tabi ko.

“I love you too.” Malambing kong sinabi at payapang nakatulog sa bisig niya na kinabukasan ay pinagsisihan ko rin.

“Jaime?” I called his name when I didn’t see him in my room. Nilibot ko ang buong bahay ngunit wala akong nakita kahit anino niya.

Agad akong kinabahan at bumalik sa kwarto upang magbihis. Napatigil ako ng makita ang isang pamilyar na singsing sa side table ko.

It was the promise ring that I gave to Jaime before I left for a business trip.

Nanghina ang tuhod ko at napaluhod habang hawak iyon. Tinitigan ko ’yon at unti-unting bumuhos ang mga luha ko.

Umalis na siya. Iniwan na talaga niya ako. Wala na siya.

Hawak-hawak ang singsing ay agad akong lumabas at sumakay ng kotse. Halos paliparin ko na iyon para makapunta agad sa bahay nila Jaime. Madami akong nabanggang kotse pero wala akong pake. Kailangan ko siyang maabutan.

I will not let him leave me. We will fix this.

“Wala na po sila. Kakaalis lang po. Mukhang malayo ang pupuntahan dahil ang dami po ng dala ’e saka mukhang nagmamadali. Bakit po?” Natulala ako sa lalaking tinanungan ko at hindi nakasagot sa kaniya. Walang buhay ko siyang tinalikuran at sumakay ng kotse.

Paulit-ulit na naglalaro sa utak ko ang mga salitang iniwan na ako ni Jaime. Pinaghahampas ko ang manibela at sinabunutan ng sarili.

Umiyak ako na parang bata habang paulit-ulit na sinasambit ang pangalan niya. “Jaime… come back, please.”

Ngunit sa bawat araw na nagdaan ay walang dumating. Lahat na ginawa ko upang mahanap siya ngunit wala akong natagpuan. I even printed his pictures and placed them on my walls so I could feel that he’s still here.

Hindi ako pinatulog ’non. Kasabay ng paghahanap ko sa kaniya ay ang gabi-gabing pagsira ko sa sarili ko upang makalimutan ang sakit. I even tattooed his name on my chest.

“Casthan, please. Ako na lang. I’m better than him. I can bear a child! I love you so much.” Umiiyak na Sabrina ang nabungaran ko sa pintuan ng condo ko.

She’s a mess. Amoy ko sa kaniya ang alak at lasing na lasing siya. Sobrang gulo ng buhok niya at nagkalat ang itim sa mata niya.

“Go home, Sabrina.” I coldly said to her. She smirked and to my shock, she pulled out a gun. Nakatutok na iyon sa dibdib ko.

“Kung hindi ka lang din naman mapupunta sa akin, mas magandang mamatay ka na lang.” At tumawa siya na parang baliw.

Umigting ang panga ko at sinubukang agawin ang baril niya ngunit huli na ang lahat, ipinutok niya na iyon. Napapikit ako at pinakiramdaman ang tama ng bala ngunit wala akong naramdaman.

I opened my eyes, and I saw Sabrina who’s coughing blood.

Doon na nagsimula ang kalbaryo ko. Sabrina was dead on arrival, and her death caused her parents to be angry at me. Galit na galit sila sa akin at sinubukan nila akong pinapatay ngunit mas nauna ang tatay ko sa pag aksyon.

They put me in a mental hospital, and I don’t even know why! Pati sila ay naniwala na pinatay ko si Sabrina. Akala nila ay nawala na ako sa katinuan dahil sa pagkawala ni Jaime.

Naghalo-halo ang emosyon sa akin. The pain, the anger, and the betrayal. How dare they do this? Paano ko na mahahanap si Jaime kung nakakakulong ako dito?

Sa bawat araw na nasa hospital ako ay wala akong ginawa kundi ang magwala at hanapin si Jaime.

I lost my mind because of that. Nawalan ako ng pag-asa at mas pinili na lang saktan ang sarili ko. I want to die. I better die.

“J-Jaime…” Bulong ko nang masiguradong siya talaga ang nasa harapan ko. “B-Bakit ngayon ka lang?” Halos lumuhod ako para sa tanong na ’yon. I need his answer.

Noong araw na ’yon ay muli ko na naman siyang nasaktan. Nagdilim ang paningin ko nang banggitin niya ang salitang pinaka-ayaw ko.

I cried and begged him not to leave me. Hindi ko sinasadya. I was traumatized by that word. Ayoko ng gumising na umaga na hindi siya nakikita. I want him to always be beside me.

“Bakit nga ba kasi ako umalis? Bakit nga ba kita iniwan noong araw na ’yon?”

Natigilan ako sa sagot niya at niyakap siya ng mahigpit. “I-I’m sorry… it’s my fault. If I just didn’t hurt you, maybe you still love me and we’re still together.” Umiiyak kong sinabi. Not letting go of the hug. I know that apologizing is not enough. Nasaktan ko na siya sobra pero gusto ko siyang bumalik. “But I swear, every day and every night I’m always regretting it. Sising-sisi ako dahil sinaktan ko ang taong pinakamamahal ko. Kasalanan ko naman talaga lahat… kung bakit ka nawalan, kung bakit mo ako iniwan… kaya ngayon nagdudusa ako. I’m sorry, Jaime. I’m really sorry…” Dagdag ko pa.

Nakalabas ako ng hospital at kasama ko parin si Jaime. Dahil sa kaniya, nagkamabutihan kami ng pamilya ko. He’s my angel, my savior, and my cure.

I’m not the guy who’s praying, but every night, I’m always talking to Him to get Jaime back. Ngayon ay tinupad na niya. I was so thankful.

“What’s the use of my life if I can’t have you?” Madamdamin kong sinabi sa kaniya. Pinagmasdan ko ang mata niyang puno ng luha. Piniga ang puso ko. “Mas maganda pang mamatay ako kaysa ang mawala ka sa piling ko.” I kissed his forehead and wiped his tears. Ayoko talaga siyang nakikitang umiiyak.

“Mahal na mahal kita.” Bulong niya na kinagulat ko.

“W-What did you say?” I asked nervously. This is not a dream, right?

Tumawa siya at hinaplos ang panga ko. “I love you so much, Casthan Castro.” Muli niyang sinambit kaya napaluha ako. Parang sasabog ang puso ko sa saya.

“T-Thank you, Jaime! I love you too! I will not waste this chance again. If this is a dream, don’t wake me up.” I cried at his shoulder.

And that night, I proposed to him and when he said yes. I cried in happiness. Hinding hindi ko na ’to sasayangin. Hinding-hindi ko na ulit siya papakawalan.

“I love you so much, Jaime.” Bulong ko sa kaniya at ngumiti siya.

“I love you too.” And man, that was the happiest day of my life.

Epilogue

This will be the last chapter of the story. Thank you for reading this even the updates are so slow. Thank you for being part of their journey. And sorry too, for my grammatical errors and some mistakes. Enjoy reading!

Wakas

The huge gold bell rang as I walked towards the entrance of the church. I took a deep breath and looked the big door at my front. The surroundings are decorated with different kinds and colors of flowers.

Unti-unting bumukas ang malaking pinto kasabay ng pagkabog ng dibdib ko. Bumungad sa akin ang pinagsamang asul at puting mga kulay. The decoration was so manly as the man who was in the altar now.

Napako ang tingin ko sa pinakagwapong nakilala ko. He’s standing so proudly at the altar, with his grey tuxedo and shining black shoes. His eyes was full of love, adoration and excitement.

Nangingilid ang luha ko habang dahan-dahang lumalakad katabi ang nanay ko. Sa kaniya lang nakatutok ang aking paningin at bumabagal ang galaw ng paligid. Parang may spotlight at sa kaniya lamang nakatutok.

Muling bumalik sa isipan ko ang una naming pagkikita. Nakatali, may mga sugat, gasgas sa mukha ngunit hindi nababawasan ’non ang taglay niyang kagwapuhan. Ang mata niya na puno ng galit, poot at sakit habang nakatingin sa akin noon ay ibang-iba na ngayon.

“Take care of him, Casthan. Hurt him once again or I’ll not let you see him again.” Narinig kong sabi ni Inay at iniwan na ako sa gitna.

Nilahad ni Casthan ang palad niya sa harapan ko. Hindi ko alam pero kinakabahan ako. Natatakot ako na baka hindi ito totoo. Na baka nanaginip lang ako. Baka sa paghawak ko sa kaniyang kamay ay magising ako sa katotohanang hindi talaga kami pwede.

“Hey, stop crying…” Bulong niya sa akin kasabay ng ngiti. Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako. The feelings are overwhelming and I can’t take it.

Hinawakan ko ang kaniyang kamay at doon ko nasiguradong hindi ito panaginip lamang. Ikakasal na ako sa lalaking mahal ko. Magiging akin na siya permanente at sa habang buhay.

Naglakad kami papunta sa harapan ng pari ngunit ang mata ko ay nakatingin sa magkahawak na kamay namin. His hands was perfectly made for me.

“We are gathered here today to celebrate with Mr. Casthan and Mr. Jaime as they proclaim their love and commitment to the world. We are gathered to rejoice, with and for them, in the new life they now undertake together.” The father started the opening speech and it made me looked away from Casthan hands.

“The symbolic vows that you are about to make are a way of saying to one another, those things that you’ve promised, and hoped, and dreamed together.” He continued. Ngumiti ako at sabay kaming nagharapan ni Casthan. He held my hand while staring at me so intently. It’s like he wants me to feel his sincerity.

“ The loneliness of nights so long.

The search for strength to carry on.

My every hope had seemed to die.

My eyes had no more tears to cry…“

“I loved Caius… Before I met you, Caius is the only man I thought I would love.” Panimula niya at sumulyap sa mga bisita namin. Tumingin din ako at nakita ko si Caius na umiiyak habang nasa tabi niya ang kaniyang asawa na si Gaze. His son was on his lap.

Yes, I already meet them. Noong sinama ako ni Casthan upang pumunta sa bahay nila at bigyan sila ng invitation sa gaganapin naming kasal. Umayaw ako noong una dahil natatakot akong baka mapagtanto ni Casthan na si Caius naman talaga ang mahal niya at hindi ako. Pero pinilit niya ako at sinabing magtiwala sa kaniya. And I did. Hindi nasayang ang tiwala ko, sa halip ay mas gumaan pa ang pakiramdam ko. Nawala na ang natitira pang pagdududa ko kay Casthan. Kahit na nakita niya sa si Caius ay sa akin parin siya dumikit. Casual lang ang pagbabati nila at noong ipinakilala niya ako ay parang sobrang pinagmamalaki niya ako. Caius and Gaze are both amazing.

“Then like the sun shined from up above,

you surrounded me with your endless love.

And all the things I couldn’t see

Are now so clear to me.“

“But everything’s changed when I met you. Yung madilim kong mundo na inakala kong hindi na muling makakaahon ay binago mo. You gave light into my life and that light gives me hope to live and to fall inlove again. You were there when I’m unlovable, you were there in my worst state. You didn’t leave me even I’ve hurted you in every ways.” Umiiling ako habang umiiyak sa harapan niya.

I didn’t stay. Sumuko ako.

Gusto kong isagot sa kaniya ’yan ngunit nalulunod ako sa sariling luha ko.

“You are my everything.

Nothing your love won’t bring

My life is yours alone,

the only love I’ve ever known.“

“And then, the worst happened. You got tired and you left but it’s all my fault. Nagsisisi ako at gabi-gabi akong humihiling na bumalik ka at ngayon ay nasa harapan na kita kasama sa altar. I’m marrying the love of my life. Hindi ko maipapangakong hindi kita muling masasaktan at hindi ka muling luluha sa piling ko ngunit ipinapangako ko na hindi ko na uulitin ang pagkakamaling ginawa ko noon. I will not let my emotions control myself again, makikinig na ako. Magtatanong na ako at hindi agad manghihinala. I promise you that I’ll be faithful to you. I promise to always choose you. I’ll be there through our ups and down, thick or thin, I’ll be always beside you. Ikaw lang ang huling mamahalin ko. Aalagaan kita hanggang sa makakaya ko. I will remove all your insecurities, I’ll always make you remember that I love every inch of you. I love your flaws, imperfections and everything about you. Magkasama nating haharapin ang problema, haharapin ang panibagong bukas. I promise to be with you when you think that everything are falling apart. You are my person, my love and my life, today ang always.” Ngumiti siya at pinunasan ang luha ko. Hindi pinapansin ang sariling luha.

“Your spirit pulls me through,

when nothing else will do…

Every night I pray on bended knee,

that you will always be,

my everything…“

“And I, Casthan Castro, taking Jaime Dela Cruz to be my lawfully wedded husband, to have and to hold, in sickness and in heath, in good times and woe, for richer or poorer, keeping myself solely unto him for as long as I live. I give you this ring, that you may wear it, as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, and respect, my laughter and my tears. With all that I am, I honour you.” Marahan niyang hinawakan ang kamay ko at dahan-dahang isinuot ang singsing. Pansin ko pa ang panginginig ng kamay niya.

Suminghot ako habang hawak ang akin, “Casthan Castro, ang lalaking may sapi sa ulo.” Nagtawanan ang mga bisita, siya naman ay sumama ang mukha. “Palagi kang galit, palaging nakasigaw, mapanakit din pero ewan ko ba, doon mo ako nakuha. Hindi ko inakalang iibigin kita dahil unang-una, hindi pa ako nagmamahal ng lalaki, pangalawa ay pasyente kita. Dahil siguro sa wagas mong pagmamahal mo kay Caius ay nakuha mo ang loob ko. I made you fall inlove with me and when I succeed, that is one of my happiest day in my life. Hindi ko inakalang mapapalitan ko sa puso mo si Caius. I am nothing compared to him. But when you showed me your love, pakiramdam ko, mas higit ako. Mas naging karapat-dapat ako sa ’yo. Wala akong inihandang vow pero gusto ko lang sabihin na mahal na mahal kita. Mahal ko ang lahat sayo. Yung mga bad sides mo and everthing. At mas lalo pa kitang minamahal dahil doon. Nagkawalay tayo dahil sa isang pagsubok ngunit nakatulong iyon upang subukin ang pagmamahalan natin. And I’m so thankful that you still waited for me. We grow and now we’re here. All our sacrifices were worth it. I promise to love you with all of my heart and promise to be the best husband for you. I will always be by your side and will never leave again. With my whole heart, I take you as my husband, accepting your faults and strengths, as you do mine. I promise to be faithful and supportive to you. I will be yours in plenty and in want, in failure and in triumph. I will dream with you, celebrate with you, and walk beside you through whatever our lives may bring.” Huminga ako ng malalim at ngumiti. Ako naman ang nagpunas ng luha sa niya ngayon.

“You’re the breath of life in me,

the only one that sets me free

And you have made my soul complete,

for all time…

for all time…“

“And I, Jaime Lee Dela Cruz, taking Casthaniel Castro to be my lawfully wedded husband, to have and to hold, in sickness and in heath, in good times and woe, for richer or poorer, keeping myself solely unto him for as long as I live. I give you this ring, that you may wear it, as a symbol of the vows we have made this day. I pledge you my love, and respect, my laughter and my tears. With all that I am, I honour you.” At isinuot ko na sa kaniya ang singsing.

“Casthan Castro and Jaime Dela Cruz, we have heard your promise to share your lives in marriage. We recognize and respect the covenant you have made here this day before God and each one of us as witnesses. Therefore, in the honesty and sincerity of what you have said and done here today and by the power vested in me by the this church, it is my honour and delight to declare you married and partners in life… for life. You may seal your vows with a kiss.”

Nagningning ang mata ni Casthan bago ako hinapit sa bewang at tinitigan ang mukha ko. Hinaplos niya iyon at ngumiti, “I love you so much, Jaime. Thank you for coming to my life.” Bulong niya at idinampi ang labi sa labi ko. He kissed me slowly like he’s cherishing this moment and my lips. Naramdaman ko ang luha niya kaya napamulat ako.

He was crying while smiling at me. Nang dumilat siya ay ngumiti ako at hinawakan ang mukha niya gamit ang dalawang kamay ko. I tiptoed and kissed him swiftly. “I love you, too.”

Nagsitayuan ang mga at nagpalakpakan. Nagpasalamat kami sa pari at umalis na sa altar. Maraming bumati sa amin habang papalakad kami sa main table.

Nandoon ang pamilya ko at pamilya ni Casthan kasama na ang mga kaibigan nito. Nang malapit na kami ay tumakbo si Chloe at tinalunan ng yakap si Casthan.

“At last! Congratulation, Casthan may sapi sa ulo!” Maligayang wika nito ngunit umiiyak. Natawa ako at napako ang tingin kay Caius na lumapit sa akin.

Hindi ko alam kung paano siya i-describe. Kung maganda ba o gwapo. Ang amo ng kaniyang mukha at kung titingin ka sa asul niyang mata ay parang nasa langit ka. Mas matangkad siya sa akin ng kaunti at ang ganda ng balat niya na parang isa talagang babae.

May tuyong luha sa gilid ng mata niya. Nagulat ako ng yakapin niya ako, “Congratulation, Jaime. I’m so happy for the both of you. Thank you for changing his life. He’s so lucky to have you.”

Lumabo ang paningin ko dahil sa luha, nahihiya man ay niyakap ko din siya pabalik. “T-Thank you…”

Humiwalay siya ng yakap at tumingin sa asawa niya na karga-karga ang anak. “Jaime is so handsome, right?” Maligayang wika nito ngunit hindi nagbago ang malamig na mukha ni Gaze. Seryoso lang ito at tumango bago halikan ang noo ng asawa.

Tumingin siya sa akin at gusto kong mapaatras sa tingin niya, nakakatakot siya. “Congrats.” Malamig nitong bati kaya ngumiti ako. I bet my smile looks constipated.

Nagulat ako ng hampasin ni Caius si Gaze. “Wag mo nga siyang takutin!” Inis nitong sambit pero ang gwapo parin ng mukha.

Napakamot sa batok si Gaze at hinawakan sa bewang si Caius. “No, I’m not.” Sinamaan siya ng tingin ni Caius at nagulat ako ng ngumuso ang asawa niya

He looks so scared at Caius. Natawa ako ng mahina. He maybe looked stiff and snob outside but he’s so soft and childish when it comes to his husband.

Nagkatingin kami ni Gaze at nahulog ang panga ko nang ngumiti siya, “Sorry about that. Congrats again.” Tulala akong tumango at kinuha ang nakalahad niyang kamay.

Hindi ko pa man nagagalaw ang kamay niya ay biglang may umagaw ’non.

“Back off, he’s my husband.” Si Casthan na agad akong hinapit palapit sa kaniya. Uminit ang pisngi ko at napayuko.

“Chill, I’m not planning to take your husband. I have my own, bro.”

“Don’t call me bro.” Masungit na sagot ni Casthan kaya hindi ko mapigilan ang kurutin ang tagiliran niya.

“Stop it.” Mariin kong bulong at sinamaan siya ng tingin.

He smiled apologetically and kissed the side of my head. “Sorry, baby.”

“Boom, under!” Napatingin kaming lahat kay Nathan ng bigla siyang sumabat. Tumawa siya at tinuro ang mga asawa namin.

“Kung gaano kayo sobrang nakaka-intimidate tignan ay ganoon din kayo kaduwag sa mga asawa niyo. Poor boys… buti pa ako.” Ngumisi siya at kinindatan kami ngunit nagulat kami ng bigla siyang batukan ni Chloe.

“At anong pinagsasabi mo diyan?” Masungit na tanong nito. Para namang batang nagyuko ng ulo si Nathan.

“Wala po, wifey. I love you.” Malambing nitong sagot sa asawa.

Nagtawanan kami sa inasal niya at naupo na. It’s funny how I’m used to be jealous of Caius, but now, I’m already belong to their group of friends. Masaya akong muli silang nagkasama-sama. Kahit lahat ay may asawa na. Hindi pa huli ang lahat, marami pa silang panahon upang makabawi at nakakatuwang isipin na magiging parte na ako ’non.

Umiiyak si Nanay at Jusa ng yakapin ako at batiin. Ganoon din ang ama ni Casthan. Kita ko ang ilang sa mukha ni Casthan habang yakap yakap siya ng ama pero nakikita kong masaya siya.

“Let’s cheers for the newly wed!” Sigaw ng emcee. Sabay-sabay silang sumigaw ng cheers at ininom ang wine.

Tumayo ang lahat para sa sayawan na magaganap. Kaniya-kaniya ang pwesto ngunit kami ang nasa gitna ni Casthan. Naiilang ako sa ikaw na nakatutok sa amin kaya tinignan ko na lamang ang asawa ko na kanina pa nakatitig sa akin.

“There goes my heart beating,

’Cause you are the reason

I’m losing my sleep,

Please come back now…“

Hinawakan ni Casthan ang kamay ko at inalagay sa dalawang leeg niya bago niya ilagay ang kamay sa aking bewang. Isinandal niya ang ulo ko sa dibdib niya at nagsimula siyang isabay ang katawan namin sa saliw ng kanta.

“There goes my mind racing,

And you are the reason

That I’m still breathing

I’m hopeless now…“

Naririnig ko ang tibok ng puso niya. Napakalabas ng kabog noon at sumasabay sa akin. Nawala ang mga tao sa paligid at biglang naging kami nalang dalawa ang nagsasayaw.

“I’d climb every mountain And swim every ocean Just to be with you And fix what I’ve broken Oh, ’cause I need you to see That you are the reason…” Napasinghap ako ng marinig ko ang pagsabay niya sa kanta. He’s singing! And it’s for me!

Umulap ang paningin ko at hindi na napigil ang luha. Niyakap ko siya ng mahigpit at umiyak sa dibdib niya.

“I love you…” Narinig kong bulong niya at hinaplos ang ulo ko.

I cried more. Tumingala ako at nagkatinginan kami.

And in his eyes, I found my home.

Special Chapter

“Ang ganda ng langit ’no?” Sabi ko kay Casthan na nasa likod ko. He was hugging me from the back while his lips is on my head.

Nasa balcony kami at sabay na tinitignan ang unti-unting pagsikat ng araw. We didn’t sleep because he’s insatiable.

Last night was amazing. Gabi-gabi naman. It’s already a week after our grand wedding. And yes, we are still on our honeymoon. Mas pinili na lang namin na gawin iyon sa sarili naming bahay. Walang kapaguran ang taong ’to, hindi na naawa sa stamina ko. He just want to cope up for the whole year we didn’t meet. Iyan ang dahilan niya.

“You really love the sky, eh?” He huskily whispered and tightening his hug. Ngumuso ako, ayaw niya yata akong makahinga.

“But I love you more.” Mahina kong sinabi. Uminit ang pisngi ko ng marinig ko ang pagtawa niya.

Naramdaman ko ang pagdiin niya sa likuran ko kaya naramdaman ko ang umbok niya.

“I want to take you again…” Nangaakit niyang bulong. Ramdam ko ang pagtayo ng balahibo ko.

Umiling ako at tumawa ng kabado, “P-Pero aalis tayo mamaya.” Bahagya akong kumilos para lumuwag ang yakap niya.

“But it’s still early. Hapon pa naman ang punta natin ’don.”

Umiling parin ako. “Enough with your reasons, Casthan. Hindi mo pa nga ako pinapatulog.”

“I’m sorry, babe. I just can’t get enough of you.” He seductively whispered and starts kissing my neck.

“C-Casthan…” I half-heartedly moaned. Ayaw ko pero parang kay sariling buhay ang katawan ko at mas pinilig pa ang leeg.

Ramdam ko ang ngiti niya savl leeg ko at mas minabuti pa ang paglalaro ng labi. He find my pulse in the neck and licked it.

Nanghina ako dahil sa kuryenteng dulot ’non. Napasandal ako lalo sa kaniya at sinundan ang kamay niyang pumapasok sa loob ng manipis kong sando.

His warm hands caressed my tummy, slowly making its move up to my chest. Sinakop ng kamay niya ang dibdib ko at minasahe ’yon na para bang may boobs talaga ako.

Nagdala iyon ng sobrang kiliti kaya napa-arko ang katawan ko sa kaniya.

“Casthan… ah!” Napapikit ako ng dumako ang daliri niya sa utong ko. He played with his fingers while his lips was on my earlobe.

Casthan is so good in making my body weak. Damn.

“B-Baka may makakita sa atin…” Bulong ko sa kaniya at pinilipilit na pahintuin ang kama niya.

Huminto naman siya sa paghalik kaya akala ko nakaligtas na ako at napahinto sa gusto niyang gawin pero nagulat ako ng buhatin niya ako at pumasok sa kwarto namin.

“Casthan!” Sigaw ko sa kaniyang pangalan nang ibato niya ako sa kama. Ngumisi siya at hinubad ang lahat ng suot niya.

Nanlaki ang mata ko nang makitang tayong tayo iyon . Sa pagkita ko palang ’ non ay parang gusto ko ng magtulog-tulugan. Kahit ilang beses ko ng nadama iyan ay masakit parin.

Pumatong si Casthan at agad akong hinalikan ng marahas. Mabilis ang galaw ng kaniyang labi at hindi ko masabayan. Hinigop niya ang pang-ibabang labi ko at pinasok niya ang dila niya para galugadin ang bibig ko.

He’s a great kisser too. Dang.

Bumaba ang labi niya sa panga ko habang ang kamay niya ay hinuhubad ang suot kong pambaba. He immediately held my shaft and played with it.

Napasabunot ako sa kaniyang buhok at napapikit ng mariin, “C-Casthan… hmmm….”

Ang halik niya ay bumaba sa dunggot ng dibdib ko at kinagat-kagat iyon ng marahan tapos sisipsipin.

Hindi ko alam kung saan babaling. Nabubulag ako sa sobrang sarap na idinudulot sa akin ni Casthan. Mas lumakas ang kuryente habang pabilis ng pabilid ang kamay ni Casthan sa baba ko.

Kumapit ako sa balikat niya at kinagat ang labi habang dinadama ang pagsabog ko.

“Ahhh…” Kasabay ng mahabang pag-ungol ko ay ang panlalaki ng mata ko ng bigla siyang pumasok sa akin!

“Fuck!” Hindi ko napigilan ang mapamura na ikinangisi niya. Damang dama ko ang laki niya at ang pagtibok niya sa loob ko.

Itinaas niya ang dalawang paa ko gamit ang isang kamay tapos ay umulos ng malakas!

“Ugh! Casthan!” Ngumisi lang siya at muling inulit ang ginawa. Marahas. Mariin. Malakas. Parang gustong sirain ang loob ko.

Huminto siya at bumaba ng kama. Hinila niya ang paa ko tapos ay bigla akong pinadapa.

Now my knees is on the carpet. Kinagat ko ang labi ko at kumapit sa kumot.

Hinimas niya ang pang-upo ko bago hinampas ng mahina.

“Oh!” I moaned and closed my eyes tightly. Hinanda ko ang sarili ko sa muli niyang pagpasok ngunit hindi ko parin napigilan ang paghiyaw.

“Ah!” Parang dudugo ang labi ko sa pagkagat. Alam ko namang kami lang ang tao sa bahay na ito pero natatakot parin ako na baka may makarinig sa akin.

Marahan niyang hinila ang buhok ko at dumuko para halikan ang tenga ko. Patuloy parin ang pag-ulos niya sa likuran ko ngunit dahan dahan na.

“J-Jaime… you’re so tight…” Ungol niya sa tenga ko at gustong gusto ko ’yon. His moan was so deep and sexy and it really turns me on.

Umahon siya at binitawan na ang buhok ko. Hingal kong sinubsob ang mukha sa kama.

Ang dalawang kamay niya ay lumipat sa bewang. Hinanda ko na ang sarili at mas lalong sumubsob.

Isang malakas na pag-ulos ang ibinigay niya na nagpapilipit sa akin.

“Ahhhhhh!” Mahabang ungol niya sa likuran ko at mabilis ng umulos ng sunod sunod!

Mas hinigpitan ko ang hawak sa kumot at parang gusto kong humawak sa gilid ng kama para lang pagilan ang pagyugyog nito ngunit hindi ko naman maaabot.

The bed is rocking on us too and it keeps hitting the wall that making a loud sounds in the four corner of the room.

He fasten his pace and pounded so hard until I felt him pulsed inside me and shiver behind me.

Mahabang hininga ang pinakawalan niya bago humiwalay sa akin. Ako naman ay hindi makagalaw sa pagod at antok.

“N-No more, please…” Hingal kong sinabi at inuunahan na siya sa iniisip niya. Casthan is not contented in one round. He wants more.

Narinig ko ang tawa niya at ang pagbuhat sa akin para ayusin ako ng higa. “I’m sorry for tiring you this much. I just missed making love with you.”

Hindi na ako sumagot at ipinikit na lang ang mata. Naramdaman ko ang paglubog ng kama at ang pagtabi niya sa akin.

Rinig ko ang paghila niya sa kumot at ipinagtakip sa hubad naming katawan. Niyakap niya ako ng mahigpit at hinalikan sa noo.

“Good night, Jaime… I love you.” Bulong niya ngunit masyado na akong pagod para sumagot.

I want to tell him that it’s already morning thou.

PAGKAGISING ko ay alas-dos na ng hapon. Naramdaman ko ang pagrereklamo ng tiyan ko dahil sa gutom. Tinignan ko ang katabi ko na mahimbing pa ang tulog habang yakap-yakap ako.

I smiled and caressed his hair, “You’re so handsome…” I whispered but he only answered me with his snore.

Mahina akong natawa at dahan-dahang umalis sa yakap niya. He moaned but he didn’t wake up. Ipinalit ko ang unan sa pwesto ko at ika-ikang dumiretso sa banyo.

Ngumingiwi ako habang naliligo. Ang sakit ng likuran ko at ng katawan ko tapos si Casthan ay parang wala lang. Ang sarap pa ng tulog. What a great stamina.

Bumaba na ako at nagluto ng kakainin namin. Saktong kakatapos ko lang sa pagluluto ay ang pagbaba niya mula sa kwarto at mukhang kakatapos lang maligo.

Agad siyang yumakap sa akin pagkalapit at hinalikan ako sa labi. “Why you didn’t wake me up?”

“I don’t want to disturb your beauty rest, my king.” Tumawa ako ng magkasalubong ang kilay niya. “Kumain na tayo. Baka ma-late tayo sa pupuntahan natin.”

Tamad siyang tumango at parang inaantok pa. Tumabi siya sa akin kaya alam kong gusto niyang ako ang magpakain sa kaniya.

“You’re such a baby.” I teased while I’m feeding him.

“Because I’m your baby.” He answered. Umiling na lang ako at tinuloy ang pagsubo sa kaniya.

Pagkatapos ng ilang sandaling pahinga ay sumakay na kami ng kotse. Papunta kami ngayon sa ampunan. I know it’s too early because we should just enjoy our moment first but I want to have a baby so we can take care of him with our journey.

I envy Caius because he can bear a child but just like what Casthan said, there is a way. At ito ang ginagawa namin ngayon, we’re going to adopt.

“Good afternoon po, Sirs.” The sister greeted us as we have come in the orphanage.

I smiled, “Magandang hapon din po, Sister.” She smiled back and accompany us inside the orphanage.

Habang naglalakad kami ay napapatingin ako sa mga batang naglalaro. It brings happiness in my life. I love hearing their laughs. At nae-excite na ako sa magiging anak namin ni Casthan.

Pagkapasok namin sa office ay nakita namin ang isa pang madre na nakaupo. She must be the superior one among sisters here.

She greeted us and motioned to sit infront of her. Sinunuod namin siya tapos ay may mga inilabas siyang papel. Sinilip ko iyon at mukhang iyon ay mga profiles ng mga batang nasa ampunan.

“You decide, babe.” Casthan said as he handed me the papers.

Kuminang ang mata ko at nag-umpisang tignan ang nga iyon. It took me a while before a picture took my attention.

It’s a boy, I assumed that he’s already 5 years old or above. He had this light brownish blonde hair, close to the color of Casthan’s hair. Maputi siya- maputla in exact word. Pero and nakakuha ng atensyon ko ay ang magandang abo niyang mga mata. Looking at his eyes tugged my heart. His face was void of emotion but his eyes are screaming in sadness and fear.

“So you choose Greyson. He’s half Filipino and half European. His parents was involved in a car crash and he was the only one who survived.”

“D-Did they die before his eyes?”

Malungkot na ngumiti ang madre, “Oo, magkakasama sila sa loob ng kotse ng mangyari iyon. He was saved because his parents covered him as the crash happened. Na-trauma siya at iginugugol ang isang taon sa pagpapagaling sa kaniya. Ngayon ay okay na siya ngunit iwas parin siya sa iba. He’s always alone and he didn’t want to participate in any activities. Nilalayo niya ang sarili sa iba pati narin sa amin. Hindi niya parin malimutan ang nangyari.”

Nanikip ang dibdib ko at nangilid ang luha. This must be so hard for him. Ang bata niya pa para maranasan iyon. Naramdaman ko ang paghawak ni Casthan sa kamay ko kaya napatingin ako sa kaniya. He smiled at me.

Suminghap ako at tumango, “Siya po ang aampunin namin.”

Ipinasundo nila ang bata para dalhin dito sa office. His face looked scared as he landed his eyes to us.

Agad ko siyang nilapitan at niyakap. Ramdam ko ang gulat niya ngunit hindi siya nagsasalita.

I wiped my tears and looked at his eyes, “Hi, Greyson. Nice to meet you. We will be your new parents. I promised to take care of you. I hope you can accept us.” Ngumiti ako sa kaniya. His eyes shined as the tears formed in his eyes. Ikinagulat ko iyon at magtatanong na sana kung anong nangyari ngunit niyakap niya ako.

“Papa…” He whispered as he cries on my neck. Naalala niya siguro ang tatay niya.

I carried him and let him cry in my neck. Tinignan ko si Casthan na kasalukuyang nagbibigay ng puting envelope. It’s our donation.

“Thank you, Mr. Castro.” The sister said. We thanked her back and leave the office.

Sumakay na kami ng kotse at nasa passenger seat kami ni Greyson. Humihikbi na lamang siya habang nasa lap ko.

“Casthan… can we go to the mall? I want to buy him his necessities.”

“Of course, babe.” He smiled at me and caressed Greyson’s hair, “Hey, son. I’m your daddy Casthan and he’s your Mama.” Tukoy niya sa akin kaya sinamaan ko si Casthan ng tingin. Tumawa siya at inumpisahan ng mag-drive.

“M-Mama?” Napatingin ako kay Greyson ng tawagin niya ako. I don’t want him to call me that but it really warmed my heart. “T-Thank you po.” Nahihiya niyang sinabi.

I kissed his forehead, “You’re welcome, baby. Thank you for trusting us.”

And when he smiled back while his gray eyes shined with happiness, I cried.

He’s so beautiful.

Naramdaman ko ang kamay ni Casthan na marahang pinupunasan ang luha ko, “I love you both. Stop crying… it hurts me.”

“I love you too, Casthan. Thank you for this.” Malambing kong sinabi at tumingin kay Greyson.

“And thank you too, baby, for coming to our life.”