Kabanata 1: Sa Masikip na Study Room

Ang aircon sa bahay namin ay isang lumang model na mas maingay pa kaysa sa isang nagwawala na makina ng kotse. Pero kahit gaano pa ito kalakas humugong, hindi nito matatalo ang ingay na nanggagaling sa loob ng kwarto ni King.

Ako si Mak Mak. Sa mundong ginagalawan ng kuya kong si King, isa lang akong anino—ang “nerdy brother” na kailangang itago sa ilalim ng rug kapag may mga bisita siya. Para kay King, ang pagkakaroon ng kapatid na laging nasa harap ng monitor at hindi marunong mag-basketball ay parang isang kahihiyan na kailangan niyang bitbitin habang buhay.

“Mak Mak!”

Ang sigaw ni King ay dumagundong hanggang sa kwarto ko sa dulo ng pasilyo. Sandali kong hininto ang pag-aayos ng source code na ginagawa ko para sa isang client online at huminga nang malalim. Alam ko na ito. Oras na naman ng “community service” ko para sa kanya at sa mga alipores niyang sina Ej at Thirdy.

Pagpasok ko sa kwarto ni King, tumambad sa akin ang isang eksena na parang locker room ng high school movie. Ang mga libro ay nagkalat, ang amoy ng pinaghalong stale sweat , cheap cologne , at energy drink ay bumabalot sa maliit na espasyo. Nandoon sina Ej at Thirdy, nakaupo sa sahig habang nakasandal sa kama ni King, pawis na pawis habang nakatutok ang atensyon sa kanilang mga laptop.

“Ano na naman ’to?” tanong ko, sinisikap na huwag tumingin nang diretso sa mga mata nila.

“Ayusin mo ang Wi-Fi, Mak Mak,” utos ni King habang nakatalikod sa akin, abala sa pag-aayos ng kanyang gamit. “Mabagal ang connection. Hindi kami makapag-rank game. Sige na, huwag kang tatanga-tanga dyan.”

Tumingin ako sa router na nakasaksak sa ilalim ng study table nila. Napaka-imposibleng ayusin ito nang hindi napapasok ang “teritoryo” nila. Ang table na ’yon ay maliit, at dahil sa dami ng gamit nila—mga notebook, charger, at kung ano-ano pang kalat—ang tanging paraan para ma-access ang router ay ang sumiksik sa ilalim.

“Dito ba?” tanong ko, itinuturo ang ilalim ng mesa.

“Ay hindi, sa bubong,” sarcastic na sagot ni Ej. Tumawa siya, isang malalim at baritono na tawa na nagpatigil sa tibok ng puso ko. “Dalian mo, pre. Naiinip na kami.”

Lumuhod ako at gumapang papasok sa ilalim ng desk. Sobrang sikip. Ramdam ko ang binti ni Thirdy na nakapatong sa gilid ng mesa, halos dumikit na sa mukha ko. Ang bawat paghinga nila ay naririnig ko mula sa taas. Ang tension sa loob ng kwarto ay hindi lang dahil sa Wi-Fi; nararamdaman ko ang presensya nila sa bawat inch na nagagalaw ko.

Habang kinakapa ko ang mga cables sa likod ng router, aksidenteng tumama ang ulo ko sa ilalim ng desk. Napamura ako nang mahina.

“Problema?” tanong ni Thirdy mula sa itaas. Ang boses niya ay malapit, ramdam ko ang vibration sa ibabaw ng mesa.

“Wala,” sagot ko. “Masyadong maraming wires. Magulo.”

“Hayaan mo na ’yan, basta maayos mo,” sabi ni King sa labas ng kwarto, naglalakad-lakad para mag-unat. “Bilisan mo, aalis pa kami mamaya.”

Habang nakayuko ako, naramdaman ko ang pagbaba ni Ej. Naupo siya sa sahig, saktong tapat ng bukana ng mesa kung nasaan ang ulo ko. “Kailangan mo ba ng tulong, Mak Mak?” bulong niya. Hindi siya nakatingin sa akin, pero ramdam ko ang presensya niya. Ang binti niya ay nakaharang sa daanan ko palabas.

“Kaya ko na ’to,” sagot ko, pero ang totoo, nanunuyo ang lalamunan ko.

“Sigurado ka?” tanong ni Ej. Dahan-dahan niyang inilapit ang paa niya hanggang sa madikit ang sapatos niya sa braso ko. Hindi ko alam kung sinasadya niya o hindi, pero hindi niya inalis ang pagkakadikit nito. “Mainit dyan sa ilalim, ’di ba? Gusto mo bang mag-AC na lang tayo mamaya sa kwarto mo?”

Napatingin ako sa kanya mula sa ilalim ng mesa. Nakita ko ang mga binti niya, ang suot niyang basketball shorts na medyo mataas ang pagkakahila. Ang sensory overload ay sobra na. Ang amoy ng detergent sa damit niya, ang init na nagmumula sa katawan nila, at ang katotohanang si King ay nasa kwarto lang at hindi man lang pinapansin na halos nagkakadikit na kami ni Ej.

“Ayos na ’to,” bulong ko, mabilis na kinakabit ang mga cables .

“Ang bagal naman nito,” reklamo ni Thirdy sa itaas. Dinig ko ang paggalaw ng upuan niya. Bigla niyang ibinaba ang kamay niya sa ilalim ng mesa, kunwari ay para kunin ang isang nahulog na ballpen. Ang kamay niya ay dumampi sa batok ko. Hindi ito mabilis na daplis; nanatili ang kamay niya roon nang ilang segundo, ang init ng palad niya ay tumagos sa balat ko.

“Pasensya na, Thirdy,” sabi ko, halos pabulong na. Ang puso ko ay parang sasabog na sa loob ng dibdib ko.

“Wala ’yun,” sagot ni Thirdy. Ang boses niya ay nagbago—naging mas mababa, mas seryoso. “Basta maayos mo ’yan.”

Hindi na ako nagsalita. Nag-focus na lang ako sa pag-aayos ng routing . Sa loob ng sampung minuto, pakiramdam ko ay isang oras akong nakakulong sa ilalim ng mesa nila. Ang mga binti nina Ej at Thirdy ay parang mga pader na nakapaligid sa akin. Sa bawat galaw ko, laging may parte ng katawan nila na nadadampian ako.

“Ayan na,” sabi ko, lumalabas na sa ilalim ng mesa. Hingal na hingal ako, kahit na wala naman akong ginawang mabigat.

Tumayo sina Ej at Thirdy. Mabilis na sinubukan ni Ej ang connection sa laptop niya. “Nice. Full bars na.”

“Good,” sabi ni King, hindi man lang lumingon sa akin. “O, umalis ka na. Huwag kang magkalat dito.”

Tumalikod ako at naglakad palabas ng kwarto. Pero bago ako makalabas, naramdaman ko ang isang mabilis na tapik ni Ej sa balikat ko. Tumingin ako sa kanya, at nakita ko ang isang mapaglarong ngiti na hindi para sa kuya ko—para sa akin lang.

“Salamat sa help , Mak Mak,” sabi niya. “Baka kailanganin namin ng repair ulit next week.”

Tumango lang ako at nagmamadaling lumabas. Pagdating ko sa kwarto ko, isinara ko ang pinto at sumandal dito. Ang init ng katawan nila ay parang dumidikit pa rin sa balat ko.

Si King? Siya ang dahilan kung bakit ako nandito. Pero sa bawat utos niya, sa bawat pagtrato niya sa akin bilang utusan, hindi niya namamalayan na unti-unti niyang binubuksan ang pinto para sa mga “kaibigan” niya na pumasok sa mundo ko—at sa buhay ko.

Hindi pa ito ang katapusan. Sa katunayan, pakiramdam ko ay ito pa lang ang simula. Ang “nerd” na kapatid ni King ay may itinago na hardware na hindi nila kayang i-hack, at handa na akong makita kung gaano kalalim ang kaya nilang ibigay na atensyon.

Humiga ako sa kama ko, tinitigan ang ceiling . Sa bawat notification na papasok sa laptop ko, alam kong isa sa kanila ang magmemessage. Hindi para magpatulong sa computer, kundi para magtanong kung nasaan ako.

At sa larong ito, ako ang may hawak ng admin access .

Kabanata 2: Sa Ilalim ng Lamesa

Ang bahay namin ay hindi mansion, pero tuwing Sabado, nagmumukha itong headquarters ng isang fraternity dahil sa mga kaibigan ni King. Ang living room at dining area ay laging puno ng mga lalaking amoy gym, amoy pabango, at amoy beer .

Habang nasa loob ako ng kwarto ko, nakikinig ako sa ingay sa labas. Tawanan. Sigawan. Tunog ng basong nagtatama. Gusto ko lang sanang matapos ang araw na ito nang hindi ako tinatawag ni King, pero siyempre, hindi iyon mangyayari.

“Mak Mak! Dito ka nga!” sigaw ni King.

Bumuntong-hininga ako. Inayos ko ang salamin ko at lumabas. Pagdating ko sa dining area , nakita ko silang apat nina King, Ej, Thirdy, at isa pang kaibigan nila na si Mark. Nakalatag sa lamesa ang mga pulutan at bote ng alak.

“O, mag-serve ka ng yelo at beer dito. Huwag kang tatanga-tanga, bilisan mo,” utos ni King nang hindi man lang tumitingin sa akin. Para lang akong isang appliance na inuutusan niya.

Habang naglalagay ako ng yelo sa baso ni Thirdy, narinig ko ang tawanan nila.

“King, bakit ba ang tahimik niyan lagi? Mukhang nakakatakot naman ang kapatid mo,” biro ni Mark.

Tumawa si King, isang tawa na puno ng pangungutya. “Wala ’yan. Nerd ’yan eh. Hindi marunong makipag-usap sa mga babae, hindi marunong mag-basketball. Sa computer lang ’yan magaling. Iba ’yung mundo niya sa atin, pare.”

Naramdaman ko ang init sa pisngi ko. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa labis na inis. Pero nakatungo lang ako, inaayos ang mga bote sa lamesa. Sa ilalim ng lamesa, ramdam ko ang mga binti nila na nagkakabungguan.

“Grabe ka naman, King,” sagot ni Ej. Nakatingin siya sa akin. “Hindi naman nakakatakot si Mak Mak. Helpful nga siya, ’di ba? Inayos niya ’yung Wi-Fi namin nung isang araw.”

“Mabagal nga kasi kaya kailangang ayusin,” sagot ni King. “Sayang lang ’yung oras niya sa mga ganyang bagay.”

Habang naglalagay ako ng yelo sa baso ni Thirdy, naramdaman ko ang isang kamay na humawak sa pulso ko. Si Thirdy. Mabilis at mariin ang paghawak niya, sapat lang para mapatigil ako.

“Salamat sa yelo, Mak Mak,” sabi niya. Ang boses niya ay malalim, at ang kanyang mga mata ay nakapako sa akin. Sa ilalim ng lamesa, ang sapatos niya ay dahan-dahang gumalaw para idiin ang paa niya sa binti ko.

Nanigas ako. Tumingin ako kay King, pero abala siya sa pakikipagkwentuhan kay Mark. Si Ej naman, nakatingin lang sa amin nang may mapaglarong ngiti sa labi. Parang alam nilang dalawa kung ano ang ginagawa nila.

“W-wala ’yun,” nauutal kong sagot, sinusubukang hilahin ang kamay ko, pero hindi binitawan ni Thirdy agad.

“Narinig mo ba ’yun, King?” sabi ni Ej, habang humihigop ng beer. “Sabi ni Mak Mak, ’wala lang ‘yun.’ Mukhang sanay na siya sa pagiging utility natin, ah.”

“Siyempre, kapatid ko ’yan eh,” sagot ni King na may halong pandidiri. “Kailangan niyang maging kapaki-pakinabang sa bahay na ’to.”

Habang nagpapatuloy ang usapan nila tungkol sa mga party at sa mga babaeng nakilala nila sa gym, pakiramdam ko ay ako ang main event sa ilalim ng lamesa. Ang paa ni Thirdy ay nagsimulang gumapang paakyat sa binti ko, isang sensasyon na nagpakilabot sa buong katawan ko. Ito na ang pangalawang pagkakataon na naramdaman ko ang ganitong klaseng boundary-crossing mula sa kanila.

“Mak Mak,” tawag ni Ej. “Dito ka muna sa tabi ko. May kailangan akong itanong tungkol sa software na ginagamit ko sa gaming setup ko.”

“Pero—” pagdadalawang-isip ko.

“Ano ba, Mak Mak! Sumunod ka na!” sigaw ni King. “Baka gusto mong mapahiya ako sa mga tropa ko dahil sa kapagalan mong kumilos?”

Wala akong nagawa kundi ang umupo sa maliit na upuan sa tabi ni Ej. Ang espasyo sa pagitan namin ay halos wala na. Ramdam ko ang init ng braso niya na nakadikit sa akin. Si Thirdy naman, sa tapat namin, ay hindi pa rin inaalis ang paningin sa akin.

“Alam mo, Mak Mak,” bulong ni Ej, sapat lang para marinig ko. “Hindi ko maintindihan kung bakit ka tinatrato ni King nang ganyan. Sa tingin ko, mas interesting ka pa sa kanya.”

“Hayaan mo na,” sagot ko, nakatutok lang sa laptop screen ni Ej na nakapatong sa kandungan niya.

“Hindi ko hahayaan,” sagot ni Ej. Ibinaba niya ang kanyang kamay sa hita ko. Hindi ito mabilis; dahan-dahan ang paghagod niya, tila sinusubukan kung gaano kalayo ang kaya niyang abutin.

Ang puso ko ay parang gustong lumabas sa dibdib ko. Sa bawat salita na binibitawan nila tungkol sa akin sa taas, sa bawat tawanan ni King, mas lalong nagiging matindi ang nararamdaman ko sa ilalim. Ito ang setup ko—ang dalawang kabanata ng tension bago mangyari ang susunod na major encounter . Kailangan kong maging meticulous . Kailangan kong maging smart .

“King, huwag ka namang masyadong mahigpit sa kapatid mo,” sabi ni Thirdy. Tumingin siya kay King na nakataas ang kilay. “Malay mo, sa susunod, siya na ang nagpapatakbo ng buhay natin dito.”

Tumawa si King. “Si Mak Mak? Malabo ’yan.”

Hindi nila alam. Habang abala sila sa pag-inom at pagyayabang, ang “nerd” na kapatid ni King ay unti-unti nang nagiging sentro ng kanilang secret obsession . Ramdam ko ang bawat haplos ni Ej sa hita ko, at ang mga tingin ni Thirdy na parang hinuhubaran ako sa harap ng lahat nang walang nakakapansin.

“Tapos na ang update ng drivers ,” bulong ko, ang boses ko ay halos nanginginig. “Aalis na ako.”

“Sige,” sagot ni Ej, hindi inaalis ang kamay niya sa hita ko hanggang sa huling segundo. “Mag-chat ka sa akin mamaya, ha? May iba pa tayong dapat pag-usapan.”

Tumayo ako at naglakad palayo. Habang nasa pasilyo ako, naririnig ko pa rin ang boses ni King na patuloy na nanlalait sa akin. Pero sa bawat salita niya, lalong tumitibay ang loob ko.

Pagpasok ko sa kwarto, huminga ako nang malalim. Tiningnan ko ang screen ng laptop ko. May notification na agad mula sa gaming app na ginagamit naming tatlo nina Ej at Thirdy.

Ej: “Hindi ka na nakatingin sa akin kanina, pero alam kong ramdam mo ’yung ginawa ko.”

Napangiti ako. Ang dating tahimik at takot na Mak Mak ay nagsisimula nang makaramdam ng kapangyarihan. Hindi na lang ako utusan. Ako na ang hacker sa buhay nila. At ang susunod na major setup ? Sisiguraduhin kong hindi lang basta tech support ang ibibigay ko sa kanila.

Kabanata 3: Isang Lasing na Pagkakamali

Ang bahay ay binalot ng nakakabinging katahimikan matapos ang mahabang gabi ng inuman. Ang boses ni King, ang tawanan nina Thirdy at Mark, at ang amoy ng alak na humahalo sa usok ng sigarilyo ay tila unti-unti nang humuhupa. Pagod na ako. Pagkatapos ng mga pangyayaring naganap sa ilalim ng lamesa, ang mga kamay ni Ej na dumampi sa hita ko, at ang mga tingin ni Thirdy na tila humuhubog sa aking pagkatao, ang tanging gusto ko na lang ay makatulog.

Humiga ako sa aking kama, nakaharap sa pader, at ipinikit ang aking mga mata. Ang liwanag mula sa aking monitor na hindi ko pa napapatay ay nagbibigay ng malabong asul na ningning sa loob ng kwarto. Nakarinig ako ng mga yapak sa labas—mabibigat at tila hirap na hirap na hakbang. Ang boses ni King ay maririnig na nagmumura sa tabi ng guest room.

“Diyan ka na, Ej. Matulog ka na, masyado ka nang lasing,” dinig kong sabi ni King, ang boses niya ay nanginginig din sa alak. Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto ng guest room, at ang mga yabag ni King na unti-unting lumalayo patungo sa kanyang sariling kwarto.

Akala ko ay tapos na ang gabi. Akala ko ay maaari na akong makapagpahinga sa mundong ito kung saan palagi akong nasa ilalim ng anino ni King. Ngunit bigla, naramdaman ko ang pagpihit ng doorknob ng aking kwarto.

Hindi ako nag-lock. Isang pagkakamali na hinding-hindi ko makakalimutan.

Bumukas ang pinto nang marahan. Sa dilim, isang anino ang pumasok. Hindi ito si King; mas malapad ang balikat nito, mas mabigat ang presensya. Huminto ang anino sa tapat ng kama ko, at ramdam ko ang amoy ng matapang na beer at ang pamilyar na pabango na ginamit ni Ej kanina sa hapag-kainan.

“King? Pre?” boses ni Ej, pabulong pero bakas ang pagkalasing. “Nasaan ba ’yung pinto ng banyo?”

Hindi ako gumalaw. Nagkunwari akong tulog, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, parang isang makina na malapit nang mag- overheat . Nakita ko ang paghakbang niya papalapit sa kama ko. Ang anino niya ay tumama sa pader, malaki at nakakatakot.

“Mak Mak?” tawag niya, ngayon ay mas malinaw na ang boses. “Gising ka pa ba?”

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Nakatayo siya sa gilid ng kama ko, ang suot niyang basketball jersey ay nakalundo, at ang buhok niya ay magulo. Ang mga mata niya ay bahagyang namumula dahil sa alak, ngunit may kakaibang ningning na nakapako sa akin.

“Ej? Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong din. “Kwarto ito ni King, sa kabila.”

Tumawa si Ej, isang tawa na walang halong saya, kundi puno ng isang uri ng pagnanasa na hindi ko pa nararanasan. Hindi siya umalis. Sa halip, umupo siya sa gilid ng kama ko. Bumaba ang kutson sa bigat niya, at napilitan akong gumalaw para hindi maipit sa kanya.

“Alam ko,” sabi niya. “Alam kong kwarto mo ’to.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, inilapit niya ang mukha niya sa akin. Ramdam ko ang mainit niyang hininga na may halong alak. Ang mga mata niya ay tinititigan ako mula ulo hanggang paa, tila sinusuri ang bawat anggulo ng katawan ko na matagal na nilang pinag-uusapan sa likod ng mga pintong sarado.

“Kanina pa kita pinapanood, Mak Mak,” sabi niya, habang ang kamay niya ay dahan-dahang gumapang papunta sa braso ko, hinihimas ang balat ko na tila hinahawakan ang isang bagay na pag-aari niya. “Simula nung araw na inayos mo ’yung Wi-Fi namin… simula nung nakita ko kung paano ka tumingin sa amin habang nilalait ka ni King.”

“Ej, lasing ka lang,” sabi ko, pero hindi ako makagalaw. Parang naging bato ang buong katawan ko.

“Lasing? Siguro,” sagot niya, at bigla niyang hinigpitan ang hawak sa braso ko. “Pero alam mo ba kung ano ang pinaka-nakaka-turn on sa lahat? ’Yung katotohanan na ikaw ’yung kapatid ng taong pinaka-ayaw sa’yo. ’Yung katotohanan na kailangan mong magtago dahil sa kanya.”

Ramdam ko ang pag-init ng katawan ko. Ito ang setup na hinihintay ko, ang pagkakataon na wala nang hadlang. Walang King na nakabantay, walang ibang tao sa bahay na nakikinig sa mga bulong namin. Dito, sa loob ng kwarto ko, ang social hierarchy na kinagisnan ko ay nagbago.

“Alam mo kung ano ang kailangan ko, ’di ba?” tanong niya. Ang mga mata niya ay tumingin sa labi ko, bago bumaba sa dibdib ko. Hindi niya ako tinuturing na kapantay. Para sa kanya, isa lang akong pampalipas-oras, isang bagay na pwedeng gamitin habang walang nakakakita.

Hindi ako sumagot. Hindi ko kailangang sumagot.

“King treats you like trash,” bulong niya sa tenga ko, ang boses niya ay naging isang malamig na utos. “Gusto mo bang maging ‘trash’ na lang talaga? Or do you want to show me kung gaano ka ka-useful sa akin?”

Ang bawat salita niya ay tumatagos sa akin. Gusto ko mang tumanggi, ngunit ang pagnanasa na nararamdaman ko—ang kagustuhan na mapansin ng mga taong ito na hinahangaan ko—ay mas matimbang. Ang pagtrato sa akin bilang isang parausan ay hindi na nakakainsulto; ito ay naging isang role na handa ko nang gampanan.

Dahan-dahan, bumaba si Ej mula sa kama at tumayo sa harap ko. Hindi na siya nagtatago. Ang buong presensya niya ay nagpapaliit sa mundo ko. Ang liwanag mula sa monitor ay nagbigay ng anino sa mga kalamnan ng kanyang katawan.

“Lumuhod ka,” utos niya.

Hindi na ako nagdalawang-isip. Ang bawat code na sinulat ko, ang bawat setup na ginawa ko, ay humantong sa sandaling ito. Ang pagiging nerd , ang pagiging outcast , ang pagiging invisible sa buhay ni King—lahat ng ito ay nagbigay sa akin ng kakaibang tapang na sumunod.

Dahan-dahan akong bumaba mula sa kama. Ang sahig na kahoy ay malamig sa aking mga tuhod, ngunit ang init ng presensya ni Ej ay higit pa roon. Lumuhod ako sa harap niya, ang ulo ko ay nakayuko, hinihintay ang susunod na mangyayari.

Nararamdaman ko ang mga paa niya na nakatayo sa harap ko. Ang bawat paghinga niya ay nagbibigay ng babala sa susunod na hakbang ng aming lihim na laro. Sa dilim ng kwarto, hindi na ako ang nerd na kapatid ni King. Isa na lang akong bagay na handang sumunod, handang maglingkod sa pangangailangan ng isang taong tulad ni Ej.

Huminga ako nang malalim, ang puso ko ay huminto sa pagtibok. Nakaluhod ako sa harap niya, handang simulan ang lahat, handang maging ang parausan na inaasahan nilang ibibigay ko sa kanila sa bawat gabing hindi alam ng mundo—at lalo na ni King—ang nangyayari sa likod ng pintong ito.

Kabanata 4: Ang Unang Pagsubok

Ang lamig ng sahig ay tumatagos sa aking mga tuhod, ngunit ang init na nanggagaling kay Ej ay sapat na para pagpawisan ako sa kabila ng lamig ng gabi. Nakaluhod ako sa harap niya, at ang bawat bahagi ng katawan ko ay nanginginig sa takot at sa isang uri ng pagnanasang hindi ko pa kayang pangalanan. Ito ang sandali na matagal ko nang pinangarap sa aking isipan, ngunit ngayon na nandito na, pakiramdam ko ay isang software na nawawala ang source code . Wala akong alam. Wala akong karanasan. Ang tanging alam ko lang ay ang paggawa ng scripts at pag-aayos ng hardware , hindi ang ganitong klaseng interaksyon.

Napansin ni Ej ang pag-aalinlangan ko. Bumaba ang tingin niya sa akin, at ang kanyang mga mata ay puno ng paghamak na hinaluan ng gutom. “What’s wrong, Mak Mak? Nawala ang tapang mo?” ang boses niya ay mababa, may himig ng inis. “O baka naman… inosente ka pa talaga?”

Hindi ako makatingin nang diretso. Nahihiya ako sa sarili ko. “Hindi ko alam… ang dapat gawin,” pag-amin ko, ang boses ko ay halos pabulong.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, hinawakan niya ang aking mga kamay at dahan-dahang ipinagala ang mga ito sa kanyang katawan. Naramdaman ko ang matigas niyang dibdib, ang bawat himaymay ng kanyang mga kalamnan na nahubog sa pagbubuhat ng mabigat sa gym. Ang balat niya ay mainit at magaspang kumpara sa akin. Diniretso niya ang mga kamay ko pababa sa kanyang bewang, hanggang sa marating ko ang laylayan ng kanyang suot na shorts.

“Hubarin mo,” utos niya.

Nanginginig ang mga daliri ko habang kinakalikot ang tali ng kanyang shorts. Nang mahulog ito sa sahig, tumambad sa paningin ko ang kanyang suot na brief—isang puting tela na humuhubog sa kanyang pagkalalaki. Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.

“Sambahin mo,” bulong niya.

Parang sinapian, sumunod ako. Inilapit ko ang mukha ko sa kanyang ari na nakabalot pa sa tela. Ang amoy ng kanyang balat, na humalo sa masculine body wash at bahagyang amoy ng pawis mula sa inuman, ay pumasok sa aking sistema. Ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaan ang sarili ko na magpadala sa sandali. Dinampi ko ang aking labi sa tela, inaamoy at hinahaplos ito nang may paggalang. Naramdaman ko ang paggalaw ng kanyang ari sa ilalim ng tela; nagsisimula na siyang tumigas.

Nang maramdaman ko ang tibay at init ng kanyang pagkalalaki sa ilalim ng brief, dahan-dahan ko itong binaba. Ang tumambad sa paningin ko ay nakakabigla—isang malaking bahagi ng kanyang pagkatao na naghahanap ng palabasan. Kinuha ko ito sa aking kamay, sinusukat ang bigat at laki nito. Pakiramdam ko ay isang marupok na bagay ang hawak ko, at sa isang maling galaw, baka kung ano ang mangyari.

“Subo!” muling utos niya.

Sinubukan ko. Inilapit ko ang aking bibig, ngunit hindi ko alam kung paano sisimulan. Hinahalikan ko lang ito, dinidilaan nang walang direksyon, parang isang bata na unang beses nakatikim ng pagkain. Nairita si Ej sa kawalan ko ng technique . Mabilis niya akong itinayo at hinawakan sa batok.

“Masyado kang mabagal,” sabi niya. Ipinadila niya sa akin ang kanyang dibdib, ang kanyang braso, at ang kanyang kili-kili. Habang ginagawa ko ito, patuloy niyang ginagalaw ang kanyang ari sa tapat ng mukha ko, pilit na ipinaparamdam sa akin ang init at tigas nito. Ang bawat haplos ng dila ko sa kanyang balat ay nagpapabilis ng kanyang paghinga.

Pagkatapos ng ilang saglit na tila walang katapusan, pinaluhod niya ako muli. Hindi na siya naghintay. Hinawakan niya ang aking ulo at sapilitang ipinasubo ang kanyang ari sa aking bibig. Sobrang laki nito, at ang pait ng lasa ng kanyang balat at ang init na nagmumula sa kanya ay naging sanhi ng pagsusuka ko. Hirap na hirap ako. Hindi sanay ang lalamunan ko sa ganito kalaking bagay.

“Dahan-dahan, Mak Mak… pero tuloy-tuloy,” utos niya, habang ang kamay niya ay nakadiin sa aking buhok.

Sa bawat galaw niya, mas lalong bumibilis ang nararamdaman ko—ang kaba, ang kahihiyan, at ang nakakagulat na pagtanggap sa papel ko bilang isang parausan. Ang laro namin kanina sa hapag-kainan ay tila nagsilbing trigger para sa kanya. Hindi nagtagal, naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang hawak sa ulo ko.

“Ah…” ang daing niya ay puno ng tensyon.

Ipinutok niya ang lahat ng nasa loob niya sa aking bibig. Ang lasa ay malapot, mainit, at nakakasuka—isang pakiramdam na hinding-hindi ko makakalimutan. Gusto kong iluwa, gusto kong maghugas, pero hindi hinayaan ni Ej. Ang kamay niya ay nakadiin sa aking panga, pinipilit ako na lunukin ang lahat ng ibinigay niya.

“Lunukin mo,” sabi niya, walang emosyon sa kanyang boses.

Napilitan akong lunukin ang lahat. Ang bawat patak, ang bawat bahagi ng kanyang pagkalalaki na inilabas niya sa akin. Nandiri ako, hindi sa kanya, kundi sa sarili ko—sa kung gaano kabilis akong nagpasailalim sa isang taong tinatrato lang ako bilang isang gamit.

Matapos niyang makuha ang gusto niya, hindi na siya nagtagal. Hindi niya ako tinignan, hindi siya nagpasalamat. Inayos niya ang kanyang shorts nang mabilis at walang kibo. Ang tanging tunog sa loob ng kwarto ay ang kanyang paghinga at ang mahinang pagpindot ng pinto nang lumabas siya.

Naiwan akong nakaluhod sa sahig, ang aking hininga ay putol-putol. Tumingin ako sa paligid. Ang kwarto ko ay tahimik, ang monitor ko ay patay na rin ang ilaw. Ang lahat ng nangyari ay parang isang panaginip, ngunit ang lasa sa aking bibig at ang sakit sa aking mga tuhod ay sapat na patunay na totoo ang lahat.

Ngayon, alam ko na. Alam ko na kung ano ang tingin nila sa akin. Hindi ako ang kapatid ni King para sa kanila. Hindi ako ang nerd na magaling sa hardware . Ako ay isang bagay—isang parausan na maaari nilang puntahan kapag kailangan nila ng paglalabasan. At ang nakakatakot? Handang-handa akong gawin ito ulit, basta’t ang atensyon nila ay mapunta sa akin.

Tumayo ako nang dahan-dahan, naglakad patungo sa banyo, at tinitigan ang sarili ko sa salamin. Ang mukha ko ay basang-basa, ang mga mata ko ay nagpapakita ng isang pagkataong unti-unti nang nawawasak, ngunit puno ng kakaibang thrill . Bukas, sa hapag-kainan, makikita ko ulit sila. At sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangang mag-alangan. Alam ko na ang gagawin ko.

Kabanata 5: Ang Maling Notipikasyon

Ang mga marka sa balat ko ay parang mga nakatagong pixels na unti-unting nabubuo sa aking isipan, paalala ng nangyari sa nakaraang gabi. Hindi pa rin maalis sa pandama ko ang lasa at ang bigat ng katawan ni Ej. Sa kabila ng kahihiyang naramdaman ko, mayroong kakaibang adrenaline na dumadaloy sa akin. Pakiramdam ko ay mayroon na akong sariling operating system na hindi kayang ma-access ng sinuman—hindi ni King, at lalong hindi ni Thirdy, na sa tingin ko ay wala pa ring alam sa kung ano ang namamagitan sa amin ni Ej.

Nasa loob ako ng kwarto ko, nakaupo sa harap ng aking dual-monitor setup , sinusubukang tapusin ang isang freelance coding project para makalimutan ang tensyon sa bahay. Ang kwarto ko ang aking sanctuary , o iyon ang akala ko.

Biglang bumukas ang pinto nang walang katok.

Napatalon ako sa gulat, ang kamay ko ay mabilis na nag- Alt+Tab sa aking mga browser windows . Si King. Nakatayo siya sa pintuan, nakasuot ng pambahay na jersey at hawak ang kanyang phone . Mukhang bagong gising, at ang kanyang mukha ay puno ng iritasyon na tila ba ang presensya ko mismo ang nagbibigay sa kanya ng sakit ng ulo.

“Mak Mak,” boses niya, matigas at walang emosyon. “Nasaan ’yung charger ko? ’Yung fast charger na hiniram mo nung nakaraang linggo?”

“Nasa ibabaw ng drawer ,” sagot ko, pilit na ginagawang normal ang boses ko. “Hindi ko na ginagamit ’yun.”

Pumasok siya sa loob ng kwarto ko. Tumingin-tingin siya sa paligid, ang kanyang mga mata ay mapanuri, tila hinahanap ang anumang dahilan para pagalitan ako. Huminto siya sa tapat ng aking gaming chair at tumingin sa isa sa mga monitor ko. Nakita niya ang code editor na nakabukas, ang mga linyang hindi niya maintindihan.

“Palaging nakaharap sa computer,” puna niya habang kinukuha ang charger sa drawer . “Kaya ka walang buhay eh. Social skills ang kailangan mo, hindi ’yang mga pixels na ’yan.”

Gusto kong sumagot. Gusto kong sabihin na ang mga “pixels” na ito ang nagbibigay sa akin ng pera habang siya ay umaasa pa rin sa allowance na binibigay ng mga magulang natin. Pero nanahimik lang ako. Iyon ang protocol ko. Iyon ang firewall na binuo ko para sa kaligtasan ko.

Habang naghahanap pa siya ng kung ano-ano sa desk ko, biglang tumunog ang laptop ko.

Ping.

Isang pop-up notification mula sa messaging app na ginagamit namin ni Ej.

Ej: “Hindi ako makatulog. ’Yung lasa mo, hindi pa rin nawawala sa bibig ko. Kailan tayo uulit? Huwag mong sasabihin kay Thirdy, gagawin nating sikreto lang.”

Ang bawat salita ay parang isang pop-up ad na ayaw mawala sa screen.

Ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng dibdib ko. Mabilis ang bawat tibok nito, ramdam ko ang pagdaloy ng dugo sa aking leeg. Nakatayo si King sa likuran ko, at ang monitor ay bahagyang nakatagilid. May pagkakataon na makita niya ito kung titingin lang siya nang bahagya sa kaliwa.

“Ano ’yun?” tanong ni King, ang boses niya ay naging matalas.

“Ah, notification lang ’yun mula sa client ko,” mabilis kong sagot. Dinagdagan ko ang bilis ng pag-type sa keyboard , random na pagpindot para magmukhang abala ako sa trabaho. “May kailangan lang silang debug na code .”

Lumapit si King sa likod ko. Ramdam ko ang anino niya sa aking balikat. Ang bawat segundo ay tila isang oras. Ang mensahe ni Ej ay nakabukas pa rin sa background .

“Client?” tanong niya, ngayon ay parang nagdududa. “Anong client ang nagmemessage nang ganito kaaga?”

“Global time zone, King,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. “Kausap ko ’yung nasa US.”

Tinitigan niya ang screen ko sa loob ng ilang segundo na para bang hinahanap niya ang isang bug sa aking mga sinasabi. Ang hininga ko ay naging mababaw. Kung makikita niya ang mensahe ni Ej, hindi lang ang pagiging parausan ko ang malalaman niya—malalaman niya ang lihim na relasyon namin, ang kawalan ko ng dignidad sa harap ng kaibigan niya. At alam ko, hindi lang ako ang mapapahamak. Si Ej din. At higit sa lahat, ang role ko bilang invisible entity sa bahay na ito ay mabubura.

“Ayusin mo ’yang trabaho mo,” sabi ni King, sa wakas ay tumalikod na siya. “Huwag kang magkalat dito. At ’yung charger, ibalik mo agad sa susunod.”

Lumabas siya ng pinto at isinara ito. Hindi niya nalaman.

Napaiyak ako nang mahina, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa rush ng danger . Huminga ako nang malalim at mabilis na nag-reply kay Ej.

Mak Mak: “Huwag kang magmemessage nang ganyan habang nasa kwarto ako. Muntik na tayong mahuli ni King. Huwag mong ipapaalam kay Thirdy.”

Pagkatapos kong i-send, naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay. Thirdy. Alam ko na ang susunod na move ni Ej, pero ang posibilidad na malaman ni Thirdy ang ginawa namin ay nagbibigay ng ibang klaseng thrill . Ang mga kaibigan ni King ay tila mga players sa isang competitive game , at ako? Ako ang server kung saan nila nilalaro ang lahat.

Hindi ko alam kung bakit ako natatakot na malaman ni Thirdy. Siguro dahil alam ko na kapag nalaman niya, hindi na lang si Ej ang magiging may-ari ng oras ko. Ang buong grupo ay posibleng maging users ko.

Tiningnan ko ulit ang screen ko. Nag-reply na si Ej.

Ej: “Chill. Natatakot ka ba na malaman niya? O natatakot ka na baka maunahan ka niya?”

Ang mensaheng iyon ay nagpadala ng shivers sa buong katawan ko. Ang pagiging parausan ay hindi pala isang static role . Ito ay isang dynamic state na pwedeng baguhin, pwedeng pag-agawan.

Tumayo ako at naglakad patungo sa salamin. Tiningnan ko ang sarili ko. Hindi ako mukhang taong katatapos lang mag-code ng isang malaking project . Mukha akong taong katatapos lang makipaglaro sa apoy.

Ang pagtatago kay Thirdy ang magiging susunod na challenge . Kailangan kong manatiling invisible sa kanya hanggang sa handa na ako. O hanggang sa siya na mismo ang manghingi ng access sa akin.

Dahil ang totoo, habang tumatagal, mas lalo kong nagugustuhan ang ganitong buhay. Ang buhay na puno ng sikreto, ang buhay na laging nasa gilid ng bangin, at ang buhay na ang tanging layunin ay ang mapagbigyan ang mga taong tinatrato ako na parang wala lang.

Binuksan ko ang browser ko at bumalik sa trabaho, pero ang isipan ko ay nasa susunod na beses na magkikita kami ni Ej. At ang mga mensahe ni Ej? Gagawa ako ng script na magtatago sa lahat ng notifications ko sa tuwing nasa bahay si King. Privacy settings ang kailangan ko, hindi lang para sa trabaho, kundi para sa sarili ko.

Dahil ang parausan ay kailangang marunong ding mag-manage ng kanyang security . At ako, bilang nerd ng bahay na ito, ako ang pinakamagaling sa ganoong bagay.

Kabanata 6: Ang Sikip sa Loob ng Banyo

Ang mainit na hapon ay pinalala ng ingay na nagmumula sa living room . Nakatutok ang lahat ng atensyon nina King, Ej, Thirdy, at ng iba pa nilang mga kaibigan sa malaking telebisyon kung saan kasalukuyang nagaganap ang isang crucial na laro sa basketball . Ang mga sigawan, tawanan, at tunog ng mga bote ng beer na tumatama sa lamesa ay umaalingawngaw sa buong bahay. Para sa akin, ang ingay na iyon ang nagsisilbing background noise habang pilit kong tinatapos ang mga kailangang digital tasks sa loob ng aking kwarto.

Ngunit ang katawan ko ay hindi mapakali. Ang mga alaala ng nakaraang gabi kay Ej ay hindi nawawala. Tuwing nakakarinig ako ng boses niya mula sa living room , kusang bumibilis ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay may nakadikit na marka sa aking balat na tanging kami lang ang nakakaalam.

Kailangan kong magbanyo. Hindi lang dahil kailangan ko talaga, kundi dahil kailangan ko ng breathing space mula sa tensyon sa loob ng aking kwarto.

Dahan-dahan akong lumabas, sinusubukang maging invisible sa gilid ng hallway . Habang dumadaan ako sa likod ng sofa kung saan nakaupo ang grupo, naramdaman ko ang tingin ni Ej. Hindi siya lumingon, pero alam kong ramdam niya ang presensya ko. Si King naman ay abala sa pagmumura sa referee sa screen, walang pakialam sa mundo maliban sa larong pinapanood niya.

Pagpasok ko sa banyo, mabilis kong inikot ang lock . Ang katahimikan sa loob ay isang malaking kaibahan sa ingay sa labas. Huminga ako nang malalim, hinahayaan ang lamig ng tiles na pakalmahin ang aking sistema. Inayos ko ang aking sarili sa salamin, inaayos ang buhok ko na gusot dahil sa pagkakahiga.

Hindi pa man ako nakakatagal, narinig ko ang pamilyar na yabag. Isang tao ang huminto sa tapat ng pinto.

Click.

Hindi nakalock nang maayos. Ang pinto ay dahan-dahang bumukas.

Si Ej.

Hindi siya pumasok para umihi. Pumasok siya, at agad na sinara ang pinto nang malakas. Ang presensya niya ay agad na pumuno sa maliit na espasyo. Ang amoy ng beer at pawis mula sa living room ay sumama sa kanya. Hindi siya nagsalita, pero ang kanyang mga mata ay matalim, parang isang scanner na sinusuri ang bawat bahagi ng aking mukha.

“Akala ko ba nasa living room ka?” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig.

“Masyadong maingay doon,” sagot niya, habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “At masyadong maraming mata. Hindi ako makapag-isip nang maayos.”

Napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa sink . “Ej, anong ginagawa mo? Nandiyan si King sa labas. Nandiyan sila Thirdy.”

Hindi siya tumigil sa paglapit. Inilagay niya ang kanyang dalawang braso sa magkabilang gilid ko, ikinulong ako sa kanyang malapad na katawan. Ang space sa pagitan namin ay wala na. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking leeg.

“Gusto ko lang siguraduhin…” bulong niya, ang boses niya ay naging isang warning . “Siguraduhin na ikaw lang ang parausan na pinaglalaruan ko. Hindi ko gusto na may ibang nakakakita sa’yo nang ganito.”

“Wala namang ibang nakakaalam,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang composure ko kahit na ang tuhod ko ay parang natutunaw.

“Mabuti,” sabi niya. Hinawakan niya ang baba ko at pinilit akong tumingin sa kanya. “Dahil sa bawat minuto na hindi kita kasama, iniisip ko kung ano ang ginagawa mo. Nakakairita.”

Sa gitna ng aming usapan, narinig namin ang malakas na sigaw mula sa labas. Shoot! Ang mga tao sa labas ay naghiyawan dahil sa isang three-point shot na pumasok.

“Ej? Mak Mak? Nasaan kayo?” boses ni King mula sa living room .

Nanigas ako. Ang boses ni King ay malapit na. Patay.

“Pre! Nakita mo ba si Ej? Kanina pa hindi nakakabalik ’yun ah!” dinig kong sabi ni Thirdy.

“Baka nasa banyo,” sagot ni King. Ang mga yabag niya ay papalapit na sa pinto ng banyo.

“Ej…” bulong ko, ang kaba ko ay naging isang panic attack .

Hindi man lang natinag si Ej. Sa halip, hinaplos niya ang aking mukha at idiniin ang kanyang labi sa akin. Hindi ito malambot; ito ay isang assertive na halik, isang pag-angkin. Habang nagaganap ito, naramdaman ko ang pagkatok ni King sa pinto.

Tok. Tok. Tok.

“Ej? Pre, ikaw ba ’yan sa loob? Bilisan mo, kailangan kong umihi!” sigaw ni King.

Sa gitna ng halik, hindi bumitaw si Ej. Pinanatili niya ang kanyang posisyon, pilit na pinaparamdam sa akin na mas importante ang ginagawa namin kaysa sa pagdating ni King. Ang risk na mahuli kami ang nagbibigay ng kakaibang thrill sa sitwasyon.

“Saglit lang, King!” sigaw ni Ej, ang boses niya ay kalmado at walang bahid ng kaba. “May kailangan lang akong ayusin dito.”

“Ano ba ’yan, ang tagal niyo!” reklamo ni King, pero narinig ko ang paglayo ng kanyang mga yapak. Bumalik siya sa living room para manood ulit.

Bumitaw si Ej sa halik, pero hindi siya lumayo. Tinitigan niya ako nang matagal, ang mga mata niya ay naghahanap ng sagot sa kung hanggang saan ang kaya kong tiisin.

“Nakita mo ba ’yun?” tanong niya. “Ang dali lang nilang maniwala. Ang dali nilang lokohin.”

Hindi ako nakasagot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang pagpintig ng aking dibdib. Ang banyo ay hindi lang naging isang silid para sa mga pangangailangan; ito ay naging isang arena kung saan ang bawat segundo ay isang labanan ng secrecy at pagnanasa.

“Ngayon,” sabi ni Ej, habang ibinababa ang kanyang kamay sa aking baywang. “Patunayan mo sa akin na akin ka lang.”

Ang utos na iyon ay hindi na bago. Sa mga nakaraang araw, unti-unti ko nang natatanggap ang aking posisyon. Hindi ako ang bida sa kwentong ito. Hindi ako ang taong kinatatakutan o hinahangaan. Ako ang taong pinupuntahan kapag ang mga tops na ito ay naghahanap ng relief . At ang katotohanan na si Ej ang pinaka-dominante sa kanila ay nagpapatindi sa aking pagkadepende.

Habang nagpapatuloy ang laro sa labas, ang ingay ng basketball ay naging soundtrack ng aming sariling laro sa loob ng banyo. Ang bawat haplos ni Ej, ang bawat pagdampi ng kanyang balat sa akin, ay nagpapaalala na ang bawat pagkakataon ay isang test .

Nang matapos ang lahat, inayos ni Ej ang kanyang damit nang walang bakas ng pagmamadali. Tumingin siya sa akin sa salamin, ang kanyang ngiti ay puno ng pagmamay-ari.

“Babalik na ako sa laro,” sabi niya. “Huwag kang lalabas agad. Maghintay ka ng limang minuto. Ayaw kong magduda si King.”

Umalis siya, naiwan akong mag-isa sa banyo. Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Ang mga labi ko ay namumula, ang buhok ko ay magulo, at ang mga mata ko ay nagpapakita ng isang pagkataong nalulunod sa sitwasyong binuo ng mga taong ito.

Alam ko ang panganib. Alam ko na sa bawat pagpasok ni Ej sa espasyo ko, mas lalong lumalalim ang network ng pagkakakulong ko. Pero sa bawat encounter na ito, ang takot na mawala ang atensyong ito ay mas matimbang kaysa sa takot na mahuli.

Lumabas ako pagkatapos ng limang minuto. Pagbalik ko sa living room , abala pa rin sila sa panonood. Si Ej ay nakaupo sa tabi ni King, nakatuon ang atensyon sa laro, parang walang nangyari sa loob ng banyo.

Tumingin siya sa akin sandali, isang iglap lang, bago bumalik ang kanyang tingin sa telebisyon. Iyon lang. Walang salita, walang senyales. Pero sapat na iyon. Ang connection namin ay naging isang encrypted data na tanging kami lang ang makakabasa.

At habang nakaupo ako sa isang sulok, pinapanood silang tumawa at magsigawan sa laro, alam ko na ito na ang buhay ko ngayon. Isang buhay na nakatago sa pagitan ng mga notifications , mga secret meetings , at ang walang katapusang pagnanasa na mapagsilbihan ang mga taong turing sa akin ay isa lamang parausan . At sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging addictive ang pakiramdam ng pagiging invisible na slave sa mundong ito.

Kabanata 7: Ang Hinala ni Thirdy

Ang gabi ay unti-unti nang lumalalim, at ang ingay ng mga nakaraang oras ay napalitan na ng mahinang ugong ng aircon at ang paminsan-minsang tunog ng mga sasakyang dumadaan sa labas. Natapos na ang basketball marathon nina King. Ang mga kaibigan niya ay unti-unti na ring nag-uuwian, ang ilan ay naghihintay na lang ng masasakyan sa gate, habang ang iba ay nakatambay pa sa terrace habang humihithit ng huling stick ng sigarilyo.

Ako naman, tulad ng nakagawian, ay abala sa pagliligpit ng mga basong naiwan sa sala. Ramdam ko ang pagod, pero higit sa pagod ay ang tensyon na nananatili sa bawat sulok ng bahay. Si Ej ay nakatayo sa may pintuan, nakikipag-usap kay King. Hindi siya tumitingin sa akin, pero alam ko ang bawat galaw niya. Sa bawat paglingon niya, inaasahan ko ang isang signal , ngunit ngayon, mukhang abala siya sa pagtatakip ng kanyang ginawa.

“Pre, mauna na ako,” paalam ni Ej kay King. Tumapik siya sa balikat nito at mabilis na naglakad palabas. Wala siyang sulyap na ibinigay sa akin.

Naiwan si Thirdy sa loob. Siya ang huling natira sa sala, nakaupo sa sofa habang nagti-type sa kanyang phone. Si Thirdy ay iba kay Ej. Kung si Ej ay direkta at agresibo, si Thirdy ay mapanuri—ang uri ng taong kahit hindi mo sabihin, ay alam na niya ang nangyayari sa paligid.

“Mak Mak,” tawag niya.

Napatigil ako sa pagpunta sa kusina. “Po?”

“Ang tagal niyo ni Ej sa banyo kanina ah,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin. Ang boses niya ay kalmado, pero may kakaibang bigat. “Halos limang minuto kayong dalawa. Hindi naman kayo nag-uusap tungkol sa laro, ’di ba?”

Naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay. “Ah… may inayos lang kami, Thirdy. ’Yung gripo. May konting leak .”

Tumawa si Thirdy, isang tawa na hindi umabot sa kanyang mga mata. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Mas matangkad siya sa akin, at ang presensya niya ay laging nagpapaliit sa mundo ko. “Gripo? Ang tagal naman atang maayos?”

Nilampasan niya ako at huminto sa tapat ng display cabinet . Tinitigan niya ang mga litrato namin ni King noong bata pa kami. “Alam mo, Mak Mak, pansin ko lang… simula nung nakaraang gabi, medyo nagbago ang galaw mo. Masyado kang maingat. Masyadong… defensive .”

“Hindi naman,” sagot ko, pilit na pinapanatiling steady ang boses ko.

“Ej is a good guy, but he’s possessive,” bulong ni Thirdy, ngayon ay nasa likuran ko na siya. Ang amoy ng cologne niya ay humahalo sa amoy ng beer na natira sa hangin. “Kung may nangyayari man sa inyo, sana alam mo ang pinapasok mo. Hindi biro ang mga taong nakapaligid kay King.”

Hindi ako lumingon. Hindi ko kayang tumingin sa kanya. “Hindi ko alam ang sinasabi mo.”

“Hindi mo kailangang umamin,” sabi niya, at naramdaman ko ang kamay niya na dumaan sa aking balikat, pababa sa aking braso. “Gusto ko lang sabihin na… kung kailangan mo ng break mula kay Ej, o kung gusto mong makita ang ibang perspektibo ng mga bagay-bagay, nandito lang ako.”

Ang bawat salita niya ay parang isang invitation na puno ng panganib. Hindi niya alam ang eksaktong nangyari—sa tingin ko ay haka-haka lang ang lahat—pero ang hinala niya ay sapat na para bigyan siya ng leverage sa akin. At sa puntong ito, hindi ko alam kung matatakot ba ako o matutuwa na may isa pang taong nakapansin sa akin.

“King is coming back in a minute,” paalala ko sa kanya, pilit na binabago ang usapan.

“Hayaan mo siya,” sagot ni Thirdy. “Hindi siya magtataka kung makikita niya tayong nag-uusap dito. Friends naman tayo, ’di ba?”

Tinignan niya ako nang malalim. Ang mga mata niya ay naghahanap ng vulnerability , at alam ko, nakita niya ito. Alam niya na ang nerd na kapatid ni King ay may itinatagong dark side na handang magpasailalim sa mga taong tulad nila.

“Thirdy, kailangan ko nang tapusin ’to,” sabi ko, tinutukoy ang mga baso sa lamesa.

“Sige, tapusin mo,” sabi niya, at mabilis siyang lumapit sa tenga ko. “Pero pagkatapos nito, susunod ka sa akin sa garden. May kailangan lang akong ipakita sa’yo. Huwag kang mag-alala, hindi tayo mahuhuli ni King. Nasa loob siya ng kwarto niya.”

Bago pa ako makasagot, lumakad na siya patungo sa pintuan na papunta sa garden. Huminto siya sandali at lumingon sa akin, naghihintay ng sagot. Ang bawat tibok ng puso ko ay nag-uutos sa akin na huwag sumunod, pero ang pagnanasang maging relevant sa mundong ito ay mas malakas.

Pinag-isipan ko ang sitwasyon. Si King ay nasa kwarto, malamang ay nagse-set up ng gaming rig niya. Ang bahay ay halos tahimik na. Ito na ang pagkakataon.

Dahan-dahan, nilapag ko ang tray ng mga baso sa counter . Huminga ako nang malalim. Ang bawat hakbang ko patungo sa garden ay ramdam ko ang bigat ng bawat desisyong ginagawa ko. Hindi ko na alam kung nasaan ang line sa pagitan ng pagiging parausan at pagiging biktima , at sa totoo lang, hindi ko na rin alam kung gusto ko pa itong malaman.

Pagbukas ko ng pinto ng garden, ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa akin. Si Thirdy ay nakatayo sa ilalim ng maliit na ilaw sa patio, nakasandal sa pader, nakatingin sa akin nang may ngiting hindi ko mabasa. Ang mga bituin sa langit ay malabo, pero ang mga mata niya ay naglalagablab sa intensyon.

“Akala ko hindi ka na susunod,” sabi niya.

“Ano ang kailangan mo?” tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong dahil sa takot na baka makarinig si King.

Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang niya ay puno ng pagtitiwala. “Gusto ko lang malaman… hanggang saan ang kaya mong itago, Mak Mak? Hanggang saan ang kaya mong ibigay para lang hindi malaman ng kuya mo ang sikreto mo?”

Hindi ako sumagot. Alam ko kung saan patungo ang usapang ito. Ang garden, ang dilim, at ang pagiging malayo sa mga mata ni King—ito ang ideal setup para sa susunod na mangyayari.

Inilapit niya ang mukha niya sa akin, hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang balat. “Ej might have started it,” bulong niya, “pero ako ang magtatapos nito.”

Naramdaman ko ang kamay niya sa aking bewang, humihila sa akin papalapit sa kanya. Ang tensyon ay hindi na lang speculation —ito ay naging isang pisikal na katotohanan na handa nang sumabog sa susunod na mga sandali. Nakaluhod ako sa harap ng posibilidad na ang isa pang “top” ay papasok na sa aking buhay, at sa sandaling ito, ang tanging alam ko lang ay kailangan kong sumunod.

Nakatayo kami sa dilim, hinihintay ang susunod na galaw. Alam ko, sa oras na magsimula ito, wala na akong balikan. Ang laro ay magbabago na, at ako? Ako ang magiging sentro ng lahat ng ito—ang shared na parausan na pilit nilang inaagawan ng atensyon. At sa dilim ng garden na ito, handa na akong ibigay ang lahat, basta’t ang atensyon nila ay manatili sa akin.

Kabanata 8: Ang Bagong Panginoon

Ang hangin sa garden ay nanunuot sa aking balat, ngunit ang init na nanggagaling sa katawan ni Thirdy ay higit na matindi. Nakaupo siya sa isang kahoy na upuan sa ilalim ng malamlam na ilaw ng patio, ang kanyang mga mata ay nakapako sa akin na tila isang mandaragit na sinusuri ang kanyang susunod na kakainin. Hindi na kailangan ng mga salita; ang bawat sulyap niya ay may dalang utos na alam ko kung paano susundin. Mula sa aking naging karanasan kay Ej, alam ko na ang pattern , ngunit ang kaba ay hindi nawawala. Para akong isang program na nakaranas na ng execution pero hindi pa rin sigurado kung magiging error-free ang pangalawang pagkakataon.

Si Thirdy ay naiiba. Habang si Ej ay may pagka-agresibo, si Thirdy naman ay may angking karisma at mas pulidong pangangatawan. Sa kabila ng pagiging mas bata niyang tignan, ang bawat hibla ng kanyang muscles ay kitang-kita kahit sa ilalim ng suot niyang jersey at shorts. Ang hulma ng kanyang katawan ay tila isang obra maestra na binuo sa loob ng gym, isang bagay na matagal ko nang pinagmamasdan mula sa malayo, at ngayon, abot-kamay ko na.

“Ano pang hinihintay mo?” tanong niya. Ang boses niya ay hindi pasigaw, ngunit ang awtoridad na dala nito ay mas mabilis pa sa system refresh .

Hindi ako nag-atubili. Lumapit ako at dahan-dahang lumuhod sa kanyang harapan. Ang sahig na semento ay matigas, pero hindi ko na ito alintana. Sinimulan ko ang paghalik sa kanyang dibdib, dinidilaan ang bawat parte ng kanyang balat na mainit-init pa dahil sa pawis. Ang bawat dampi ng aking labi ay nagdudulot ng bahagyang paggalaw ng kanyang mga kalamnan. Hinayaan ko ang aking mga kamay na maglakbay sa kanyang katawan, kinakapa ang bawat definition ng kanyang muscles. Ito ang paraan para masanay ako sa kanya, para maramdaman ko ang bawat reaksyon ng kanyang katawan sa aking mga haplos.

“Dami pang arte eh,” puna niya, ang boses ay may halong inis at panunukso.

Hindi ko na hinintay na siya pa ang mag-utos. Ang init ng gabi at ang pagnanasang mapabilang sa mundong ito ay nagbigay sa akin ng kakaibang lakas. Inabot ko ang laylayan ng kanyang shorts at dahan-dahang binaba iyon. Ang kanyang brief ay humuhubog sa kanyang pagkalalaki, isang bagay na nakita ko na ring nagpapahiwatig ng kanyang matinding pagnanasa. Hindi ko na inaksaya ang oras; kinuha ko ang kanyang ari at sinimulang himasin ito.

Iba ang pakiramdam nito kumpara kay Ej. Mas mahaba, mas matigas, at ramdam ko ang tibok nito sa bawat haplos ko. Alam ko na ang dila at halik ay hindi sapat para sa kanya. Ang natutunan ko kay Ej ay naging pundasyon ko—ang pagiging masunurin, ang pagtanggap na ako ay isa lamang instrumento. Sinubukan ko itong isubo nang buo, pero dahil sa laki nito, agad akong nakaramdam ng pagkasulasok. Ang aking lalamunan ay hindi pa sanay sa ganitong lalim.

“Wag maingay, gusto mo pa atang mahuli tayo eh,” babala niya. Ang boses niya ay isang malamig na pisi na pumupulupot sa aking leeg.

Pinilit ko ang aking sarili. Hindi ako huminto. Kahit na nahihirapan ako, kahit na gusto kong ubohin dahil sa gag reflex , nagpatuloy ako. Kailangan kong ipakita na kaya ko. Kailangan kong patunayan na ako ay karapat-dapat na maging parausan nila.

Ilang saglit pa, bigla akong hinawakan ni Thirdy sa buhok at pinatayo. “Tuwad,” utos niya.

Natigilan ako. Ang posisyong iyon ay isang bagong lebel para sa akin, at hindi ko naitago ang kaba na bumabakas sa aking mukha. Ang aking mga tuhod ay nanginig.

Tinitigan niya ako nang matagal, hanggang sa napansin niya ang aking pag-aalinlangan. Napangisi siya nang mapait. “Putek, birhen pa ata,” sabi niya, halata ang pagkamangha at pandidiri sa parehong pagkakataon. “Di bale, tuloy mo na lang ginagawa mo kanina.”

Bumalik ako sa pagluhod. Ang kanyang pagpuna ay hindi ko sinagot; hinayaan ko lang ang aking mga kamay at bibig na magtrabaho. Ang bawat stroke ko ay naging mas mabilis, mas direkta. Ramdam ko ang pag-igting ng kanyang mga hita, isang senyales na malapit na siya sa rurok. Ang kanyang paghinga ay naging mabigat, at ang kanyang mga daliri ay nakabaon na sa aking buhok.

“Malapit na ako, lunukin mo ’yan ah,” utos niya.

Hindi ako nagdalawang-isip. Nang maramdaman ko ang mainit na likido na lumabas mula sa kanya, tinanggap ko ang lahat. Gaya ng kay Ej, hindi ako nag-atubili. Nilunok ko ang bawat patak, ang bawat remnant ng kanyang pagnanasa. Iyon ang aking tungkulin, iyon ang aking papel sa gabing ito.

Matapos ang lahat, mabilis na inayos ni Thirdy ang kanyang suot. Wala na ang tensyon ng mga nakaraang minuto; bumalik ang kanyang malamig na ekspresyon. Para sa kanya, tapos na ang session . Wala nang ibang kahulugan, wala nang intimacy . Isa lamang akong parausan, isang gamit na inililigpit matapos gamitin.

Bago siya tuluyang humakbang palayo, tumigil siya at tumingin sa akin nang diretso sa aking mga mata. “Sa susunod, ihanda mo na ’yang hiyas mo,” sabi niya nang may halong banta. “Kami ni Ej ang wawarak sa’yo.”

Iwan niya akong nakaluhod sa garden, ang gabi ay muling bumalik sa katahimikan. Ang huling sinabi niya ay parang isang system alert na paulit-ulit na tumatakbo sa aking isipan. Wawarakin. Ang salitang iyon ay nagdulot ng kilabot sa aking buong sistema, pero sa parehong pagkakataon, hindi ko mapigilang maramdaman ang kakaibang anticipation .

Dahan-dahan akong tumayo, inayos ang aking sarili, at nilagpasan ang garden patungo sa loob ng bahay. Si King ay malamang na natutulog na, at ang mundo ay nananatiling tahimik. Ngunit alam ko, sa loob ng aking core , ang laro ay nagsisimula pa lamang. Ang susunod na mga araw ay magiging isang malaking pagsubok sa kung hanggang saan ang hangganan ng aking pagkatao at kung gaano kalalim ang kaya kong ibigay para sa mga taong ito.

Pumasok ako sa banyo, hinugasan ang aking mukha, at tumingin sa salamin. Ang taong nakikita ko ay hindi na ang dating nerd na tahimik na nag-co-code sa kanyang kwarto. Isa na akong parausan na naghihintay ng susunod na command . At habang hinihintay ko ang bukas, ang bawat notification sa phone ko ay magiging paalala na ang buhay ko ay hindi na sa akin—ito ay pag-aari na nila.

Kabanata 9: Ang Laman ng Screen

Ang bahay ni Ej ay tahimik—isang malaking kaibahan sa maingay at magulong tirahan namin ni King. Moderno, minimalist, at punong-puno ng mga mamahaling gamit na sumasalamin sa kung anong uri ng pamumuhay ang kinagisnan niya. Pinapunta ako ni King dito para maghatid ng isang hard drive na naiwan niya sa aming bahay. Inutos niya sa akin na iwanan ko ito sa mesa sa study area ni Ej, at pagkatapos ay umuwi na agad.

Nagawa ko ang utos. Nilapag ko ang hard drive sa mesa, pero pagtalikod ko, may kakaibang tensyon na bumalot sa aking mga balikat. Si Ej ay nasa banyo, nagsha-shower, at ang tunog ng tubig ang nagsisilbing background music sa aking pagdududa.

Bakit kailangan ni King na ako ang maghatid? Bakit hindi siya ang pumunta?

Sa halip na tumalima sa utos na umuwi agad, isang mabilis na pagpapasya ang nabuo sa aking isipan. Lumapit ako sa study table . Ang laptop ni Ej ay nakabukas, ang screen nito ay naglalabas ng bahagyang liwanag sa madilim na sulok ng kwarto. Nakalimutan niyang i-lock o i-sleep ang device. Sa mundong ito kung saan tinitignan nila ako bilang isang parausan, kailangan kong malaman ang lahat ng impormasyong magagamit ko para maprotektahan ang sarili ko—o para mas maintindihan ang aking kapalaran.

Umupo ako nang dahan-dahan, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, parang isang bombang handang pumutok sa bawat kalansing ng tubig sa banyo. Dinikit ko ang aking mga mata sa screen.

Ang unang bumungad sa akin ay isang messaging app . Hindi ito ang karaniwang gamit ng lahat. Ito ay isang private server na nakalaan lamang para sa kanilang grupo. Ang pangalan ng chat group ? “Project Mak” .

Nanlamig ang mga kamay ko.

Binuksan ko ang latest thread . Ang usapan ay sa pagitan nina Ej at Thirdy.

Ej: “Nakita mo ba kanina sa garden? Masyadong inosente. Akala niya hindi ko alam na nag-hesitate siya nung inutusan mo.”

Thirdy: “Yeah, he’s still a virgin, but he learns fast. Masyadong gutom sa atensyon. Nakakatawa kung paano siya nagpapadala sa bawat utos natin.”

Ej: “Exactly. We need to maintain the schedule. Huwag mong kakalimutan, Monday sa akin, Wednesday sa’yo. Let’s not overwork him yet, he’s fragile. But he’s perfect for the job.”

Thirdy: “True. Don’t worry, I’ll keep my hands off pag scheduled session mo. Pero don’t be too soft. Sa huli, he’s just a toy. Pag nagsawa na tayo, we can always pass him to the others or just dump him.”

Binasa ko ang bawat salita, paulit-ulit. Ang bawat pangungusap ay parang isang patalim na dahan-dahang humahati sa aking pagkatao. Toy. Shared commodity. Schedule. Ang akala kong kakaibang “connection” namin ni Ej ay isa lamang project . Isa lamang itong experiment o recreational activity para sa kanila.

Pakiramdam ko ay nawawalan ako ng hangin. Ang mga kamay ko ay nanginginig sa ibabaw ng keyboard . Gusto kong isara ang laptop, gusto kong tumakbo palabas, pero hindi ko magawa. Ang katotohanan ay masakit, pero nakaka-addict. Ang malaman na pinag-uusapan nila ako, na pinagpaplanuhan nila ang bawat galaw ko—ito ang nagbibigay sa akin ng pakiramdam na ako ay “importante” sa kanilang mundo, kahit na ang importansyang iyon ay nakabatay sa pagmamalupit.

Ej: “BTW, King is suspicious. He asked me earlier if I noticed any change in his brother. Sabi ko, he’s just acting out because of school. Pinaniwalaan niya.”

Thirdy: “Good. Let’s keep King in the dark. Mas masaya kung hindi niya alam na ang kapatid niya ay ginagawang parausan ng best friends niya.”

Biglang tumigil ang tunog ng tubig sa banyo.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang adrenaline ay dumaloy sa bawat ugat ko. Mabilis kong in-Alt-Tab ang screen, ibinalik sa isang coding interface na nakabukas din sa laptop niya para magmukhang nagtatrabaho ako. Tumayo ako at naglakad patungo sa may pintuan ng kwarto, ang puso ko ay parang gustong lumabas sa aking dibdib.

Bumukas ang pinto ng banyo. Lumabas si Ej, nakabalot lang ang tuwalya sa kanyang bewang, ang kanyang buhok ay basa pa at tumutulo ang tubig sa kanyang matitigas na balikat. Huminto siya nang makita niya ako sa gitna ng kwarto. Ang kanyang mga mata ay nanliit.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya, ang boses ay seryoso at walang emosyon. “Sabi ni King umuwi ka na agad.”

“Ah… nakalimutan ko, may itatanong sana ako tungkol sa charger na naiwan ni King,” pagsisinungaling ko, pilit na pinapakalma ang aking hininga. “Nakita ko kasing nakabukas ang laptop mo, naisip ko, baka kailangan mo ng tulong sa code na nakabukas?”

Tinitigan niya ako. Tinitigan niya ang laptop, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin. Ang presensya niya ay nakakapanliit. “Ang usyoso mo, Mak Mak.”

Lumapit siya sa akin. Ang bawat hakbang niya ay puno ng pagbabanta. Hindi siya huminto hanggang sa ang kanyang dibdib ay halos dikit na sa aking mukha. Amoy sabon siya at sariwa, pero ang init na nanggagaling sa kanya ay ang parehong init na naramdaman ko nung gabing sinira niya ang aking pagkabirhen.

“Sigurado ka bang charger lang ang tinignan mo?” tanong niya, habang hinahawakan niya ang aking panga at pinipilit akong tumingin sa kanya.

“Oo,” sagot ko, kahit na ang buong sistema ko ay sumisigaw na nagsisinungaling ako.

Hinawakan niya nang mahigpit ang aking panga. “Hindi mo kailangang maging usyoso. Ang kailangan mo lang gawin ay sumunod. Kapag nalaman ko na may binasa ka sa laptop ko… hindi lang schedule ang mababago natin, Mak Mak. Baka mas lalo pa kitang pahirapan.”

Binitawan niya ako nang malakas, dahilan para mapaatras ako.

“Umuwi ka na,” utos niya, sabay talikod para magbihis. “Huwag mo nang uulitin ito. Kapag nahuli kitang nag-i-snoop sa gamit ko ulit, hindi na ’yung ‘soft’ version ang mararanasan mo.”

Hindi na ako sumagot. Mabilis akong lumabas ng kwarto, tumakbo pababa ng hagdan, at hindi lumingon hanggang sa makalabas ako ng gate ng bahay nila.

Ang gabi ay malamig, pero ang katawan ko ay nanginginig sa galit at sa kakaibang thrill . Habang naglalakad ako pauwi sa amin, iniisip ko ang bawat salita na nabasa ko sa chat nila. Toy. Schedule. Project.

Alam ko na ang totoo. Hindi ako mahalaga bilang tao. Mahalaga lang ako dahil sa kung paano nila ako magagamit. Pero imbis na masaktan, ang naramdaman ko ay isang uri ng pagtanggap. Kung ito ang paraan para manatili sila sa buhay ko—kung ito ang paraan para hindi nila ako iwanan—handa akong maging project .

Pagdating ko sa bahay, nakita ko si King sa sala, abala sa kanyang phone. Hindi niya alam. Walang kaalam-alam ang sarili kong kapatid na ang dalawang taong pinaka-pinagkakatiwalaan niya ay siya ring dalawang taong sumisira sa akin sa bawat pagkakataon.

Umakyat ako sa kwarto ko at humiga. Tumingin ako sa kisame. Alam ko na ang susunod na session ay Monday. Kay Ej.

Huminga ako nang malalim. Monday. Inihanda ko ang aking isipan. Kung gusto nilang paglaruan ang isang “toy,” ipapakita ko sa kanila na ang laruang ito ay may kakayahan ding maglaro pabalik. Sa sarili kong paraan. Dahil sa dulo ng lahat, ako ang may hawak ng sikreto nila. At sa mundong ito, ang impormasyon ay mas matalas kaysa sa anumang physical abuse.

Maghihintay ako. Monday. Monday is the day I start playing their game.

Kabanata 10: Ang Mapanganib na Pelikula

Ang hangin sa loob ng kwarto ni King ay mabigat, puno ng amoy ng beer, usok ng sigarilyo, at ang tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok. Nakahiga ang tatlong magkakaibigan—sina King, Ej, at Thirdy—sa malaking kama habang nanonood ng isang action movie . Ang TV screen ang tanging nagbibigay ng liwanag sa madilim na silid, nagbibigay ng mga aninong humahaba at umiikli sa dingding.

Ako naman ay nakatayo sa gilid, nagsisilbing waiter at taga-silbi ng pulutan. Ang bawat paghakbang ko ay maingat, pilit na hindi humahawi sa bawat haplos na natatanggap ko.

“Mak, dagdagan mo pa ’yung yelo,” utos ni King nang hindi man lang tumitingin sa akin, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa screen. “At kumuha ka pa ng tatlong bote sa ref.”

“Sige, King,” sagot ko, pilit na pinapanatiling patag ang aking boses.

Habang naglalakad ako palapit sa maliit na mesa para kumuha ng baso, naramdaman ko ang malakas na paghatak sa dulo ng aking damit. Si Thirdy. Nakaupo siya sa gilid ng kama, at ang kanyang kamay ay nakadapo sa aking hita, humihigpit ang hawak habang nakatingin siya sa pelikula. Ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang gumagalaw pataas, lumalampas sa hangganan ng kung ano ang dapat na “kaibigan lang.”

Bahagya akong napaigtad, ngunit mabilis na bumalik sa posisyon nang mapatingin si King sa direksyon ko.

“May problema ba?” tanong ni King.

“Wala,” mabilis kong sagot.

Hindi ko namalayan na nakalapit na pala si Ej sa aking likuran. Naramdaman ko ang kanyang hininga sa aking tenga. “Masyado kang mabagal, Mak,” bulong niya. Hindi niya inalis ang kanyang kamay sa aking baywang, at ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking tagiliran, nagbibigay ng bahagyang sakit na nagpabilis sa tibok ng aking puso.

Ang plano nila ay kitang-kita na. Patuloy silang nagbubukas ng bagong bote para kay King. Bottoms up. Ang bawat basong inaalok nila kay King ay may layuning pasulungin ang pagkalasing nito. Si King, na walang kamalay-malay, ay tinatanggap ang lahat ng alok, tawang-tawa sa mga joke nina Ej at Thirdy habang unti-unting bumibigat ang kanyang mga mata.

“Pre, shot na!” sigaw ni Thirdy, iniabot kay King ang isa pang baso na halos puno ng alak. “Celebration natin ’to, hindi ba?”

“Tama, tama!” sagot ni King, ang boses ay bahagyang paos at lasing na.

Habang abala sila sa pagpapalasing kay King, ang pambabastos sa ilalim ng mesa at sa likod ng sofa ay lalong tumitindi. Hindi ko alam kung paano ko napapanatiling diretso ang aking mukha. Si Thirdy ay nakapokus sa pagpapatumba kay King, pero ang kabilang kamay niya ay abala sa paghaplos sa aking hita, pilit na ginigising ang mga bahagi ng aking katawan na dapat ay natutulog.

Sa kabilang banda, si Ej naman ay tila isang predator na naghihintay ng tamang pagkakataon. Bawat sandaling lalapit ako para maglagay ng pulutan, ay may natatanggap akong haplos sa aking likod o di kaya naman ay sinasadya niyang ipitin ako sa pagitan ng kanyang mga binti.

“Mak,” tawag ni Ej habang nakatingin sa TV. “Dito ka sa tabi ko.”

“Kailangan ko pang magligpit sa kusina,” alibi ko.

“Dito ka lang,” utos niya, ang boses ay seryoso. Wala akong nagawa kundi umupo sa sahig, sa paanan nila. Ito ang naging ground zero ng kanilang laro.

Sa bawat eksena ng pelikula, ramdam ko ang mga paa nina Ej at Thirdy na nakadikit sa aking mga binti. Si Thirdy, habang nakikipag-tawanan kay King, ay dahan-dahang ginagalaw ang kanyang paa pataas sa aking hita. Si Ej naman ay ginagamit ang kanyang mga kamay para pisilin ang aking balikat, isang pahiwatig na hindi ako pwedeng umalis.

Pakiramdam ko ay nasa gitna ako ng isang vortex . Ang thrill ng panganib—na mahuli ni King, na mapansin ng kapatid ko ang ginagawa nila sa akin—ay nakaka-addict. Sa bawat pag-inom ni King, mas lumalalim ang kanyang pagkakalasing. Ang kanyang ulo ay nakasandal na sa sandalan ng sofa, at ang kanyang mga salita ay nagsisimula nang maging slurred .

“Pre… ang ganda ng… pelikula,” bulong ni King, halos nakapikit na ang kanyang mga mata.

Nagtinginan sina Ej at Thirdy. Isang ngiting nakakaloko ang sumilay sa kanilang mga labi. Alam nilang malapit na ang target time . Ang mission na makita si King na bumagsak sa antok ay malapit na nilang makamit.

“Sige, King, matulog ka na lang muna,” sabi ni Thirdy. “Kami na bahala rito. Iinom pa kami ni Ej.”

“S-sige,” sagot ni King, at ilang sandali pa ay narinig na namin ang kanyang mabigat na paghinga. Tulog na siya.

Ang katahimikan sa kwarto ay nabasag lamang ng mahinang tunog ng pelikula na tumatakbo pa rin sa TV. Ang mga kaibigan ni King ay isa-isa nang nag-alisan, gaya ng napagkasunduan, iniiwan kaming tatlo sa loob ng kwarto. Ang hangin ay naging mas mainit, mas mabigat.

Tumayo si Thirdy at nilapitan ang pinto. Click. In-lock niya ito.

Si Ej naman ay dahan-dahang tumayo at lumapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay walang tunog, parang isang pusa na bumabantay sa kanyang prey.

“Finally,” bulong ni Ej. “King is out of the picture.”

Naramdaman ko ang kamay ni Thirdy sa aking batok. Inilapit niya ang kanyang mukha sa aking tenga. “Alam mo naman kung bakit kami nag-effort na ilasing ang kuya mo, ’di ba?”

Hindi ako sumagot. Alam ko. Ramdam ko. Ang bawat hibla ng aking pagkatao ay naghahanda na para sa susunod na mangyayari. Hindi na ito laro; ito na ang main event .

Tumingin ako sa natutulog na si King. Ang aking kapatid, ang taong dapat sana ay poprotekta sa akin, ay nakahiga lamang ng ilang pulgada ang layo, walang malay sa ginagawa ng kanyang mga kaibigan sa kanyang sariling kapatid. Ang guilt ay nandoon, pero ang desire na magpatuloy ay mas matindi.

“Handa ka na ba?” tanong ni Ej, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kwarto. “Dahil ngayon, hindi na kami magpapapigil.”

Tumayo ako, ang aking mga binti ay nanginginig hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding tensyon. Alam ko na ang susunod na mangyayari ay magiging matindi. Ang laro na sinimulan nila ay umabot na sa climax .

Sa bawat paggalaw ng kanilang mga kamay, sa bawat tingin na ibinibigay nila, ramdam ko na ang gabing ito ay hindi matatapos nang walang steamy na pagtatapos. Ang kwarto ni King ay naging isang private zone , kung saan ang bawal ay nagiging posible, at ang sikreto ay mas lalong nagiging mapanganib.

Humarap ako sa kanila, handang ibigay ang aking sarili sa kanilang mga kamay. Dahil sa sandaling ito, wala nang coding project , wala nang waiter , at wala nang nerd brother . Ang tanging natira ay ang isang parausan na handang “warakin” ng dalawang taong nagmamay-ari na ng kanyang mundo.

Humigpit ang kapit ni Ej sa aking braso. “Simulan na natin.”

Kabanata 11: Ang Peligrosong Laro sa Dilim

Ang kwarto ni King ay tila isang entablado na nababalot ng panganib. Sa gitna ng kama, ang aking kuya ay mahimbing na natutulog, ang kanyang paghinga ay mabigat at ritmo—isang tunog na sa ibang pagkakataon ay magbibigay sa akin ng seguridad, ngunit ngayon, ito ay nagsisilbing metronome ng aking kaba. Ang bawat mahinang hilik niya ay parang babala na anumang sandali ay maaari siyang magkamalay. Sa paanan ng kama, nakaupo sina Ej at Thirdy, ang kanilang mga mata ay naglalagablab sa isang uri ng pananabik na hindi ko na kayang intindihin.

“Patigasin mo muna,” utos ni Ej, ang boses niya ay isang bulong na mas matalim pa sa kutsilyo.

Sumunod ako nang walang pag-aalinlangan. Ang aking mga kamay ay nanginginig habang inilalapit ko ang aking mga palad sa kanilang mga nakaumbok na ari sa ilalim ng kanilang suot na damit. Ramdam ko ang tigas nito—isang pagpapatunay na ang kanilang pagnanasa ay nakatuon lamang sa akin. Ang kaba ay unti-unting napapalitan ng isang kakaibang init sa aking sistema. Habang ginagawa ko ito, naramdaman ko ang pag-angat ng aking shirt. Ang malamig na hangin ng aircon ay humaplos sa aking tiyan bago ko naramdaman ang mainit na dampi ng kanilang mga labi sa aking dibdib.

Sabay nilang sinipsip ang aking mga nipples , isang sensasyon na nagpadala ng electric shock sa aking buong katawan. Parang ako ang nanigas sa ginagawa nila, habang ang aking mga kamay ay nananatiling mahigpit ang hawak sa kanilang matitigas na pagkalalaki. Ito ay isang sayaw ng dominasyon at pagsuko na nangyayari sa ilalim ng ilong ng taong dapat sana ay poprotekta sa akin.

“Ready na ba ang bunso?” tanong ni Ej, na may halong pangungutya.

“Parang kailangan maparusahan,” dagdag naman ni Thirdy, na ang mga mata ay nakapako sa aking mukha, sinusuri ang bawat ekspresyon ng aking takot at kagustuhan.

Umupo sila nang mas malapit kay King. Ang distansya ay lalong lumiit. Kinabahan ako nang husto; ang bawat paggalaw nila ay nagpapatalon sa aking puso. Isang simpleng senyales lang ang kailangan, at hindi na ako naghintay pa. Dahan-dahan kong hinubad ang kanilang mga shorts . Ang bawat tela na bumabagsak sa sahig ay parang isang countdown .

Una kong pinagtuunan ng pansin si Ej. Sinimulan ko ang aking serbisyo, ang aking dila ay gumagalaw sa paraang alam kong magpapasaya sa kanya, habang ang aking kabilang kamay ay nananatiling nakahawak kay Thirdy upang hindi siya mawala sa rhythm . Hinawakan ni Thirdy ang aking buhok, marahas at mapilit, at itinulak ang aking ulo pababa upang masimulan ang pag- deepthroat sa ari ni Ej. Ang bigat at laki nito sa aking lalamunan ay nagdulot ng pagkabulunan. Nabulunan ako at napaubo nang malakas. Sa halip na mag-alala, nagtawanan lang silang dalawa—isang tunog na pilit nilang sinupil para hindi magising si King.

“Masanay ka,” ani Ej, ang boses ay puno ng mapang-aping awtoridad.

Lumipat ako kay Thirdy. Sa pagkakataong ito, mas naging mabilis ang aking galaw. Ang bawat subo ko ay may kasamang pagnanais na matapos na ang kaba, na mapuno ang aking sarili ng kanilang presensya.

“Nasasanay na si baby boy,” komento ni Thirdy, ang kanyang boses ay naging isang ungol na puno ng sarap.

“Lambot ng kamay, pucha. Tigil muna, kasi may special task kami para sa’yo,” sabi ni Ej.

Huminto ako, hingal na hingal. Ang kaba na kanina ay nasa aking dibdib ay lumipat na sa aking sikmura. Special task. Alam ko na ang kahulugan ng mga salitang ito. Inihanda ko ang aking sarili, kahit na ang aking buong pagkatao ay nagbabala sa akin na ang linyang ito ay hindi ko na maaaring balikan.

“Tuwad ka na,” utos ni Ej.

Ito na. Ang posisyon na naglalagay sa akin sa pinakamababang antas ng kanilang laro. Ang aking mukha ay nakaharap sa direksyon ni King. Ang bawat pag-ungol nila, ang bawat hininga nila, ay maririnig ng aking kuya kung sakaling magising siya. Ibaba nila ang aking shorts at brief , at naramdaman ko ang lamig ng hangin sa aking likuran. Ang aking kahinaan ay nakalantad na sa kanila.

Ang bawat segundo ay parang isang oras. Tinitigan ko ang mukha ni King. Ang kanyang pagtulog ay tila isang sumpa—masyadong mahimbing para sa isang realidad na ganito kadilim. Ang tensyon ay umabot sa sukdulan. Ramdam ko ang kanilang mga mata na nag-uusap, ang kanilang mga kamay na naghahanda para sa susunod na yugto ng kanilang pagpaparusa.

“Huwag kang gagalaw,” babala ni Thirdy, na ang kamay ay humaplos sa aking balakang, ang bawat haplos ay may dalang pangako ng sakit at sarap.

Si Ej naman ay inilapit ang kanyang mukha sa aking tenga. “Tignan mo ang kuya mo, Mak. Tignan mo kung gaano siya kahimbing habang nilalaro namin ang kapatid niya sa harap niya mismo.”

Ang mga salitang iyon ay parang isang latay sa aking damdamin. Ang guilt ay pilit na gustong umangat, pero ang submission ang nanaig. Ang aking pagkatao ay unti-unti nang nilalamon ng kanilang dominasyon. Hindi na ako ang dating Mak Mak na natatakot sa kahit anong problema sa coding . Ako na ngayon ay isang laruan, isang shared commodity na pinaglalaruan sa gitna ng isang mapanganib na sitwasyon.

Ang bawat paghinga ko ay naging mababaw. Naghihintay ako sa susunod nilang galaw, handang tanggapin ang anumang parusa o haplos na kanilang ibibigay. Ang kwarto ay naging isang pressure cooker ng tensyon. Sa bawat paggalaw ni King sa kanyang pagkakahimbing, ang aking puso ay tumitigil sa pagtibok. Gising na ba siya? May narinig ba siya?

Hindi na mahalaga kung mahuli man kami. Ang mahalaga, narito na kami sa puntong wala nang bawian. Ang kanilang mga kamay ay nagsimula nang gumalaw, naghahanda para sa main event . Ang hangin ay naging napakainit, at ang bawat pandama ko ay nakatutok sa kanila.

“Handa ka na bang maranasan ang totoong parusa?” tanong ni Thirdy, ang kanyang boses ay punong-puno ng madilim na intensyon.

Wala akong sagot. Hindi ko na kailangan ng sagot. Ang aking katawan ang magbibigay ng lahat ng tugon na kailangan nila. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kwarto, sa harap ng natutulog kong kuya, ang laro ay tuluyan nang pumasok sa pinakadelikadong yugto nito. At habang naghihintay ako, ramdam ko na ang gabing ito ay babago sa lahat ng aking nalalaman tungkol sa aking sarili, sa aking kapatid, at sa mga taong akala ko ay mga kaibigan lamang.

Ang lahat ay nakataya na. Ang bawat sandali ay mahalaga, at ang bawat pagkilos ay isang hakbang patungo sa isang mas malalim na kawalan. Handang-handa na akong harapin ang anumang mangyayari, dahil sa mundong ito, ang pagpaparusa ang tanging paraan para maramdaman kong ako ay buhay.

Kabanata 12: Ang Pagbabahagi ng Laruan

Ang hangin sa loob ng kwarto ay naging malapot sa tensyon at pagnanasa. Si King ay nananatiling mahimbing sa gitna ng kama, ang kanyang presensya ay nagsisilbing pinakamalaking panganib at kasabay nito, ang pinakamalaking thrill ng aking buhay. Ako ay nakatungo, nakadapa sa gilid ng kama, ang aking buong pagkatao ay nakalantad sa dalawang lalaking itinuturing kong panginoon at mananakop.

Naramdaman ko ang malalaking kamay ni Ej na nagsimulang lumamas sa aking likuran. Ang kanyang mga haplos ay hindi banayad; ito ay may kasamang puwersa, isang paalala kung kanino ako kabilang. “Handa lang natin itong hiyas mo, baka magdugo, birhen ka pa naman,” wika ni Ej. Ang kanyang boses ay puno ng mapang-aping pag-aalala, isang uri ng pangungutya na nagpapadama sa akin kung gaano ako kawalang-halaga sa kanilang mga mata.

Isang daliri ang dahan-dahang kumakatok sa aking pasukan. Basa ito ng laway, malamig sa simula, ngunit unti-unti itong nagiging bahagi ng aking sistema. Napapikit ako nang mariin, kinakagat ang aking labi upang pigilan ang anumang tunog na maaaring makagising kay King.

“Pigilan mo ang ungol mo, o ipapasok ko ang ari ko sa’yo para ’di ka makapag-ingay,” banta ni Thirdy. Ang banta niya ay hindi lamang salita; ito ay isang realidad na handa nilang gawin.

Ang isang daliri ay naging dalawa, at ang bilis ay unti-unting nadagdagan. Ang sakit ay naging hapdi, at ang hapdi ay naging isang uri ng nakakalitong sensasyon. Nang pumasok ang ikatlong daliri, naramdaman ko ang pag-unat ng aking sarili, isang pagtanggap na hindi ko akalain na makakaya ko. “Very good, lumuluwag ka na,” bulong ni Ej. Ang bawat salita nila ay parang latay sa aking dangal, ngunit sa parehong pagkakataon, ang aking katawan ay tumutugon sa isang paraang hindi ko na mapigilan.

“So, sino ang una sa atin?” tanong ni Thirdy.

Narinig ko ang kanilang pagtatalo. Para silang dalawang bata na nag-aagawan ng laruan sa isang tindahan, hindi man lang iniisip na ang “laruan” nila ay isang taong may damdamin. Ang claim ni Ej ay siya ang nakadiskubre sa akin kaya siya ang nararapat na mauna. Sabi naman ni Thirdy, mas mainam daw siya dahil sa laki ng kanyang ari, mas mabilis daw na masasanay ang aking katawan. Ang kanilang pagtatalo ay nagpatuloy, hanggang sa nagbato-bato-pick na lang sila.

Nanalo si Ej.

Inihanda niya ang kanyang ari na kanina pa matigas at naghihintay. “Ready?” tanong niya. Tumingin ako sa kanya, ang aking mga mata ay puno ng kaba at pagnanais. Tumango ako, kinakagat pa rin ang aking labi.

“1, 2…”

Bago pa man ang bilang na tatlo, ramdam ko ang biglaang pagpasok ng kanyang buong pagkatao. Ang sakit ay parang kidlat na bumagtas sa aking katawan. Halos mapasigaw ako, ngunit agad na tinakpan ni Thirdy ang aking bibig. Ang kanyang palad ay malaki at mainit, sapat para mabusalan ang lahat ng aking nararamdaman.

Bumilis ang ritmo ni Ej. Ang bawat tulak niya ay may kasamang lakas na nagpapakilig sa aking buong sistema. Si Thirdy naman, hindi nagpapahuli. Inilapit niya ang kanyang ari sa aking mukha upang magsilbing busal sa bawat ungol na nais kumawala sa aking lalamunan. Ganoon ang tagpo—isang magulo at marahas na sayaw sa loob ng madilim na kwarto.

Habang gumagalaw si Ej, si Thirdy ay pilit na ipinapasok ang kanyang ari sa aking nasasanay na lalamunan. Ang bawat subo ko ay mas mabilis, mas mapilit. Ang aking mga mata ay nakapako sa natutulog kong kapatid. Ang guilt ay naroon, ngunit ang sarap na ibinibigay ng kanilang dominasyon ay mas malakas.

“Malapit na ako,” hingal na sabi ni Ej. “Iputok ko sa loob pre, para lubricated na,” dagdag niya kay Thirdy.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Sa loob ng ilang mabilis at malalim na pagbukosok, naramdaman ko ang init ng kanyang likido sa aking loob. Guminhawa ang aking pakiramdam dahil sa lubrication na idinulot nito, ngunit wala kaming oras para magpahinga. Pagod na pagod si Ej, ngunit agad niyang sinenyasan si Thirdy na siya naman.

“Ikaw naman gumalaw, upuan mo ari ko,” utos ni Thirdy.

Sinunod ko ito. Sa gitna ng aking panghihina, dahan-dahan akong umupo sa kanya. Nakaharap ako kay Ej na ngayon ay nakahiga na sa gilid, pinagmamasdan kami. Hirap na hirap ako sa pagpasok, ramdam ko ang sakit na nagmumula sa bawat paggalaw, ngunit hindi ako huminto. Pinaglaruan ni Ej ang aking mga nipples habang nakaupo ako kay Thirdy.

“Ganyan nga, pre. Dapat masarapan ang baby boy natin,” puna ni Thirdy.

Taas-baba ako sa kanyang ari. Una ay mabagal, ngunit nang makita ni Thirdy ang aking pag-aalinlangan, hinawakan niya ang aking bewang at siya na ang nagtakda ng ritmo. Ang kama ay umaalog, ang mga spring ay tumutunog sa bawat paggalaw. Salamat na lang at hindi nagigising si King.

Ang bawat stroke ni Thirdy ay tila bumabaon sa aking kaluluwa. “Ako naman… arghh!” ungol niya, at naramdaman ko ang muling pagbaha ng init sa aking loob.

Nakatigil ako, nakapatong sa kanya, hingal na hingal at puno ng likido mula sa dalawang taong itinuring kong panginoon sa loob ng gabing ito. Ang kwarto ay unti-unting bumalik sa katahimikan, maliban sa mabigat na paghinga namin at ang mahimbing na hilik ni King. Ang laro ay tapos na para sa gabing ito, ngunit alam ko, ang bawat bahagi ng aking pagkatao ay nabago na. Hindi na ako ang dating Mak Mak. Ako na ngayon ay pag-aari nila, at ang gabing ito ang simula ng habambuhay na pagkaalipin.

Kabanata 13: Ang Mapagkunwaring Almusal

Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng kwarto ni King ang nagsilbing alarm clock ko. Pakiramdam ko ay dinurog ang bawat buto sa aking katawan; ang bawat paggalaw ko ay nagpapadala ng mahapding pamilyar na sensasyon sa aking ibabang bahagi—isang paalala ng naganap na kahibangan kagabi. Sa tabi ko, mahimbing pa ring natutulog si King, ang kanyang mukha ay payapa, walang kamalay-malay na sa loob ng ilang oras na kanyang pagtulog, ang kanyang kapatid ay naging isang laruang pinagpasa-pasahan ng kanyang mga “best friends.”

Dahan-dahan akong bumangon, pilit na pinipigilan ang anumang ungol ng sakit. Kailangan kong kumilos nang normal. Kailangan kong maging ang “Mak Mak” na nakasanayan nila—ang tahimik, masunurin, at nerd na kapatid.

Paglabas ko ng kwarto, ang amoy ng nilulutong bacon at mainit na kape ang bumungad sa akin mula sa kusina. Pagpasok ko, naabutan ko sina Ej at Thirdy na nakaupo sa hapag-kainan, parang walang nangyari. Nakasuot sila ng kanilang mga damit, malinis, at mukhang mga disenteng tao na naghihintay lang ng agahan.

“Good morning, Mak,” bati ni Thirdy, ang kanyang boses ay kalmado, pero may halong panunuya sa kanyang mga mata. “Masakit ba?”

Halos mabitawan ko ang hawak kong baso. “A-anong masakit?” tanong ko, pilit na nagtatapang-tapangan kahit na ang aking mga kamay ay nanginginig sa ilalim ng mesa.

Si Ej ay tumingin sa akin, ang kanyang titig ay parang isang scanner na binabasa ang bawat paggalaw ko. “Ang ulo mo, siguro? Lasing ka ba kagabi?”

“Hindi ako uminom,” sagot ko nang mabilis.

“Ah, tama. Ang tagasilbi ay hindi pwedeng uminom,” ani Ej, sabay subo ng bacon. “Maupo ka rito, Mak. Kumain ka. Kailangan mo ng lakas. Marami pa tayong gagawin ngayong araw.”

Umupo ako sa tapat nila. Ang bawat subo ng pagkain ay parang abo sa aking lalamunan. Ang katahimikan sa pagitan namin ay hindi mapayapa; ito ay puno ng mga unspoken na mensahe, ng mga alaalang sariwa pa sa aking isipan. Ang paghaplos nila, ang kanilang mga boses na nag-uutos, at ang kakaibang dominance na pilit nilang ipinaparamdam sa akin kahit na narito kami sa loob ng bahay.

Maya-maya, bumaba na si King mula sa itaas. Medyo magulo pa ang kanyang buhok at halatang masakit ang kanyang ulo dahil sa hangover .

“Pucha, anong oras na?” tanong ni King habang kinukuskos ang kanyang mga mata. “Grabe ang tama ng alak kagabi. Parang ang bilis kong nakatulog.”

“E, kasi naman, pre, kailangan mong mag-relax paminsan-minsan,” sagot ni Ej, na ngayon ay nakangiti na nang abot-tainga kay King, isang ngiting punong-puno ng pagpapanggap. “Kaya nga kami nandito, para masiguro na hindi ka puro trabaho.”

“Salamat, pre. Hindi ko na matandaan kung paano ako nakahiga sa kama,” natatawang sabi ni King. Tumingin siya sa akin. “Mak, may kape ba riyan? Pakidagdagan naman.”

“Sige, Kuya,” sagot ko. Tumayo ako, pero naramdaman ko ang paa ni Thirdy na sumagi sa aking hita sa ilalim ng mesa. Hindi ko alam kung sinasadya ba niya o isang warning lang na ‘nandito lang kami’ .

Habang nagtitimpla ako ng kape, nararamdaman ko ang kanilang mga tingin sa aking likuran. Hindi ito tingin ng isang kaibigan. Ito ay tingin ng dalawang tao na alam ang bawat sulok ng aking katawan, ang bawat kahinaan ko, at ang bawat trigger point na magpapaluhod sa akin sa harap nila.

“Ano palang balak niyo ngayong araw?” tanong ni King habang humihigop ng kape.

“May kailangan lang kaming ayusin na project ,” sagot ni Ej, ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatingin sa akin. “Kailangan namin ng kaunting tulong ni Mak Mak para sa mga files na kailangang i-organize. Ayos lang ba sa’yo, King?”

Napatingin si King sa akin. “Mak, kaya mo ba? Baka maabala ka sa pag-aaral mo.”

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang kamay ni Thirdy na dumaan sa aking bewang nang magkunwari siyang kukuha ng tubig sa tabi ko. Ang kanyang kamay ay nanatili roon ng isang segundo nang mas matagal kaysa sa dapat, isang malisiyosong hawak na nagpadala ng chill sa aking katawan.

“Ayos lang, Kuya,” sagot ko, pilit na pinapanatiling blangko ang aking ekspresyon. “Kaya ko namang pagsabayin.”

“Good,” ani Thirdy. “Dahil mukhang kailangan namin ng mahusay na assistant ngayon.”

Ang almusal ay nagpatuloy na parang isang normal na umaga, pero ang katotohanan ay malayo rito. Ang bawat tawanan ni King ay parang isang irony . Hindi niya alam na ang kanyang kapatid ay unti-unti nang nilalamon ng mga taong itinuturing niyang kapatid na rin. Ang bawat subo ng pagkain nila ay parang pahiwatig na “ako ang may kontrol sa’yo.”

Pagkatapos kumain, inutusan ako ni King na magligpit. Habang naghuhugas ako ng pinggan, pumasok si Ej sa kusina. Hindi na siya nagkunwari. Lumapit siya sa aking likuran, ang kanyang mga kamay ay dumapo sa aking mga balikat, at bumulong sa aking tenga.

“Huwag kang magpahalata, Mak. Alam nating dalawa kung sino ang may hawak ng leash dito.”

Hindi ako tumingin sa kanya. Nagpatuloy lang ako sa paghugas. Ang fear ay naging acceptance , at ang acceptance ay naging isang uri ng survival . Kung kailangan kong magpanggap na normal, gagawin ko. Kung kailangan kong maglingkod sa kanila habang nasa ilalim ng ilong ng aking kuya, gagawin ko. Dahil sa sandaling ito, ang dignity ay isang luho na hindi ko na kayang bayaran.

Paglabas ni Ej, huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa labas ng bintana. Ang buhay ko ay hindi na akin. Ang study table na dati ay lugar lamang para sa aking coding projects ay naging battlefield . Ang kwarto ni King ay naging confinement cell .

Pero habang naghuhugas ako, isang ideya ang unti-unting nabubuo sa aking isipan. Kung sila ang nagtuturing sa akin bilang “laruan,” balang araw, ako ang magiging dahilan ng kanilang pagbagsak. Hindi ngayon. Hindi bukas. Pero pagdating ng tamang pagkakataon, ang “laruan” na ito ang gagawa ng pinakamalaking glitch sa kanilang perpektong mundo.

“Mak! Tara na, kailangan na namin ang tulong mo!” sigaw ni Thirdy mula sa sala.

“Papunta na!” sagot ko.

Inayos ko ang aking sarili, hinaplos ang aking buhok, at hinarap ang aking mga amo. Ang laro ay nagpatuloy, at sa pagkakataong ito, hindi lang sila ang naglalaro. Nag-aaral na rin ako ng kanilang mga galaw.

Kabanata 14: Ang Anino ng Pagdududa

Lumipas ang isang linggo na puno ng mga pilit na ngiti at mga lihim na pag-iwas. Sa mga araw na ito, ang aking buhay ay naging isang maingat na pagbabalanse ng pagsisilbi kina Ej at Thirdy at ang pagpapanatili ng façade ng isang ordinaryong kapatid kay King. Ngunit gaano man ako kaingat, may mga bahid na hindi na maitatago ng kahit anong concealer o mahabang manggas.

Ang mga pasa sa aking braso, ang pamumula ng aking leeg na pilit kong tinatakpan ng collar , at ang madalas na pag-iwas ko sa tingin ni King ay nag-ipon-ipon sa loob ng pitong araw. Ang dating obserbasyon ni King na “parang ang bilis kong makatulog” ay unti-unti nang napalitan ng isang mapanuring titig na tila tumatagos sa aking kaluluwa.

Gabi na. Nakaupo ako sa gilid ng aking kama, sinusubukang ayusin ang aking mga gamit para sa susunod na araw, nang biglang pumasok si King sa kwarto ko. Hindi siya kumatok—isang bagay na hindi niya ginagawa kung may mahalaga siyang sasabihin. Ang kanyang mukha ay seryoso, walang bakas ng pagiging playful na nakasanayan ko.

“Mak,” tawag niya. Ang boses niya ay hindi galit, ngunit may bigat na nagparamdam sa akin na malapit na ang katapusan ng aking pagtatago.

“Po, Kuya?” tanong ko, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses habang ang aking mga kamay ay nanginginig sa loob ng aking bulsa.

Lumapit siya at naupo sa tabi ko. Ramdam ko ang tensyon sa hangin; ang kwarto ay tila lumiit. Tinitigan niya ako, mula sa aking buhok hanggang sa aking mga kamay. “Ilang araw na kitang pinagmamasdan,” simula niya. “Napapansin ko ang mga pasa mo. ’Yung mga marka sa leeg mo na pilit mong tinatakpan. Akala mo ba hindi ko nakikita?”

Napatigil ako sa paghinga. Ang bawat salita niya ay parang tumutusok sa aking dibdib. “K-kagat lang ’yan ng lamok, Kuya. O kaya baka nasagi ko lang sa gym habang nag-eensayo.”

“Sa gym ?” tumawa si King, isang mapait na tawa. “Mak, huwag mo akong paikutin. Kilala kita. Kilala ko ang bawat galaw mo mula nang bata tayo. Hindi ka ganyan. Laging kang balisa, lagi kang umiiwas kapag kausap mo sina Ej at Thirdy. Ano ba ang nangyayari rito?”

Ang puso ko ay nagwawala sa loob ng aking dibdib. Ito na. Ang moment na kinatatakutan ko. Kung aaminin ko, alam kong papatayin ako nina Ej at Thirdy—hindi pisikal, kundi sa paraang mas masakit. Sisirain nila ang buhay ni King, ang buhay ko, at ang lahat ng pinagsamahan namin. Ang takot na iyon ang naging dahilan kung bakit napilitan akong magsinungaling.

“Wala nga, Kuya. Masyado ka lang sigurong pagod,” sagot ko, pilit na nakatingin sa kanyang mga mata, kahit na ang totoo ay gusto ko nang umiyak.

Tiningnan ako ni King nang matagal. May nakita akong pagdududa sa kanyang mga mata, isang halo ng awa at galit. “Kung may ginagawa silang hindi tama sa’yo, sabihin mo sa akin. Kahit sino pa sila. Kaibigan ko man sila, hindi ko hahayaan na may manakit sa’yo.”

“Walang nananakit sa akin, Kuya. Promise.”

Tumayo si King at bumuntong-hininga. “Sana totoo ’yan, Mak. Pero huwag mong isipin na bulag ako. Ang mga kaibigan ko… hindi ko alam kung ano ang ginagawa nila kapag wala ako. Pero pakiramdam ko, may tinatago kayo.”

Umalis siya sa kwarto, iniwan akong nakaupo roon, basang-basa ng malamig na pawis. Alam kong hindi pa tapos ang lahat. Ang pagdududa ni King ay parang isang apoy na unti-unti nang nagliliyab.

Kinabukasan, ang atmospera sa bahay ay mas naging mabigat. Ramdam ko ang titig ni King tuwing magkasama kami nina Ej at Thirdy sa sala. Tuwing lalapit sina Ej para hawakan ang aking balikat o akbayan ako nang “kaibigan lang,” nakikita ko ang pagkunot ng noo ni King. Hindi na siya nagtitiwala sa kanilang “bromance” na ikinikilos sa harap ko.

Habang naglilinis ako ng mesa, narinig ko silang nag-uusap sa sala. “Pre, parang medyo off ang kapatid mo nitong mga nakaraang araw,” boses ni Thirdy.

“Oo nga,” sagot ni King, na ang boses ay seryoso. “Hindi ko alam kung anong nangyayari. Pero siguraduhin ko lang na walang gulo.”

Naramdaman ko ang kaba sa bawat hakbang ko. Kailangan kong mag-ingat. Habang naghuhugas ako ng pinggan, naramdaman ko ang presensya ni Ej sa likuran ko. Hindi siya nagsalita, pero ang kanyang presensya ay sapat na para magpadala ng babala. Alam niya ang nangyari kagabi, alam niya ang pagdududa ni King, at mukhang wala siyang balak huminto.

“Sino ang kausap mo?” tanong ni Ej habang hinahawakan ang aking bewang mula sa likod. Ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa aking tagiliran, isang sakit na nagsisilbing reminder ng aming kasunduan.

“W-wala,” sagot ko. “Si Kuya lang.”

“Sinabi mo ba sa kanya?” tanong ni Ej, ang boses ay punong-puno ng banta.

“Hindi,” sagot ko.

“Mabuti,” sagot ni Ej, sabay bitaw sa akin at lakad palayo.

Ang sitwasyon ay naging isang minefield . Bawat galaw ko ay pwedeng ikasira ng lahat. Ngunit habang tinitingnan ko si King na nakatingin sa akin mula sa malayo, ang pagdududa sa kanyang mga mata ay nagbigay sa akin ng kakaibang pag-asa. Hindi pa siya sigurado, pero nag-iimbestiga na siya. At ang pag-iimbestiga na iyon ang tanging liwanag na mayroon ako sa gitna ng kadilimang ito.

Hindi ko man siya pwedeng sabihan ngayon, ang pagdududa ni King ay ang wildcard na hindi inaasahan nina Ej at Thirdy. Sa bawat araw na lumilipas, ramdam ko na ang kanilang perpektong pagkontrol sa akin ay unti-unting nakakakuha ng mga glitch . Kailangan ko lang maging matalino. Kailangan kong tiisin ang sakit, ang kahihiyan, at ang pagpapakitang-tao.

Dahil ang katotohanan, gaano man ito katagal na maitago, ay palaging nakakahanap ng paraan para lumabas. At kapag lumabas ang katotohanang ito, sisiguraduhin ko na handa na ako.

Habang papunta ako sa aking kwarto para magpahinga, naabutan ko si King na nakatingin sa labas ng bintana, malalim ang iniisip. “Mak,” tawag niya nang hindi lumingon. “Kung ano man ang dinadala mo, nandito lang ako.”

Hindi ako sumagot. Tumalikod lang ako at pumasok sa aking kwarto, ang puso ko ay punong-puno ng mga salitang hindi ko masabi. Ang confrontation na ito ay hindi ang katapusan, kundi ang simula ng isang mas malaking laban na hindi lang pisikal, kundi emosyonal.

Ang mga anino ng pagdududa ni King ay nagsisimula nang maging liwanag na unti-unting naglalantad sa kanilang lahat. At sa gitna ng lahat ng ito, ako ang tanging taong nakakaalam kung gaano kalalim ang rabbit hole na ito.

Handa na ba talaga si Kuya na malaman ang totoo? tanong ko sa aking sarili. Dahil ang katotohanang ito ay hindi lang magwawasak sa kanilang pagkakaibigan, kundi pati na rin sa lahat ng aking nalalaman tungkol sa aking kapatid.

Ang laro ay nagbabago na. Hindi na lang ito tungkol sa akin, Ej, at Thirdy. Naging bahagi na rin si King, kahit hindi niya ito sinasadya. At ang susunod na mga araw ay magiging sukatan ng lahat ng aming kakayahan na magpanggap at magtago.

Pikit-mata akong humiga sa kama, iniisip ang bawat senaryo, bawat posibleng maging kahihinatnan. Ang kwarto ay naging tahimik, pero ang aking isipan ay maingay, puno ng mga katanungan at mga planong unti-unti nang nabubuo sa ilalim ng aking balat. Ang laro ay nagpatuloy, at sa pagkakataong ito, mas mapanganib na ang pusta.

Kabanata 15: Ang Bagong Kasama sa Laro

Ang gabi ay tila mas madilim kaysa sa mga nakaraang pagkakataon. Ang ingay ng mga boteng nagtatama at ang usapang puno ng tawanan sa sala ay nagbibigay ng isang mapanlinlang na pakiramdam ng normalidad. Nakaupo ako sa isang sulok, nagsisilbing tagahanda ng alak at pulutan para kina Kuya King, Ej, Thirdy, at ang kanilang tropang si Mark. Si Mark ay bihira naming makasama, isang lalaking tahimik pero may matatalim na tingin na tila palaging may hinahanap na pagkakataon.

“Mak, dagdagan mo nga ang yelo rito,” utos ni King habang abala siya sa panonood ng laro sa TV.

Tumayo ako at naglakad patungo sa kusina, ramdam ang bigat ng tingin ni Mark sa aking likuran. Hindi ito ang unang pagkakataon na may ibang nakakakita sa akin sa ganitong kalagayan, pero ngayong gabi, iba ang enerhiya sa loob ng bahay. Si Ej at Thirdy ay parang mga predator na maingat na nagmamasid sa kanilang teritoryo, at si Mark naman ay parang isang manlalarong hinihintay lang ang senyales para sumabak.

Pagbalik ko, inilapag ko ang yelo. Ramdam ko ang mainit na haplos ni Thirdy sa aking hita habang naglalakad ako palampas sa kanya. Hindi ako nagulat; ito na ang aking nakasanayan. Ang bawat haplos nila, ang bawat utos, ay nagdadala ng isang uri ng aliw na hindi ko maipaliwanag. Wala nang pait, wala nang plano para sa paghihiganti. Ang tanging nararamdaman ko na lamang ay ang matinding pagnanasa na pagsilbihan sila, na maging sentro ng kanilang atensyon kahit pa sa harap ni Kuya King.

“Lasingin na natin ’tong si King,” bulong ni Ej kay Thirdy, sapat lang para marinig ko. “Para maging malaya tayo mamaya.”

Sinimulan nila ang pagpapainom kay King. Hindi nahalata ni Kuya ang kanilang pakana. Masyado siyang kampante, masyadong tiwala sa kanyang mga “best friends.” Sa bawat baso na ipinapaubos nila kay King, ang kanyang paghinga ay unti-unting bumibigat at ang kanyang mga mata ay nagiging mapungay. Nakita ko ang unti-unting pagbagsak ng kanyang depensa hanggang sa tuluyan na siyang sumandal sa sofa at nakatulog nang mahimbing.

“Ayan, tulog na ang bantay,” natatawang sabi ni Mark, habang nakatingin sa akin nang diretso. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagnanasa na hindi na maitatago.

Nagkatinginan sina Ej, Thirdy, at Mark. Ang sala ay naging isang pribadong teritoryo. Ang liwanag mula sa TV ay nagbibigay ng malabong anino sa aming apat. Si Ej ay tumayo at lumapit sa akin, hinila ako patayo sa harap ni Mark.

“Pre,” simula ni Ej kay Mark, “nakita mo na kung paano namin pinaglalaruan ang kapatid ni King?”

Tumango si Mark, hindi inaalis ang tingin sa akin. “Nakita ko. At hindi ko akalain na ganito ka-swabe ang pagkaka-handle niyo sa kanya.”

“Hindi siya basta laruan, Mark,” wika ni Thirdy, na tumayo na rin at lumapit sa amin. “Siya ang source ng stress-relief namin. Pero sa tingin namin, mas masaya kung tatlo na tayong maghahati.”

Kinabahan ako—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding sabik. Ang ideya na isang bagong lalaki ang magdaragdag sa kanilang atensyon ay nagpapadala ng kuryente sa aking buong katawan. Ang pagtingin nila sa akin ay parang pag-aari na hindi ko na nais bitawan.

“Talaga?” tanong ni Mark, ang kanyang boses ay naging malalim. Lumapit siya sa akin at dahan-dahang hinaplos ang aking pisngi gamit ang kanyang matigas na daliri. “Sigurado kayo?”

“Sigurado kami,” sagot ni Ej. “King is out cold. Walang makakaalam. Gusto naming malaman mo kung gaano kasarap ang pagsilbihan ni Mak Mak.”

Nagkaroon ng maikling katahimikan. Ang tunog ng mahimbing na paghilik ni King ay nagsilbing background music sa aming usapan. Ang sala, na dati ay lugar lamang ng kwentuhan, ay nagiging entablado para sa isang mas malalim at mas mapangahas na laro.

“Ano, Mak?” tanong ni Thirdy sa akin, habang hinahawakan ang aking bewang at hinihila ako palapit sa kanila. “Handa ka na bang pagsilbihan kaming tatlo nang sabay-sabay?”

Tumingin ako sa kanilang tatlo. Si Ej na palaging dominante, si Thirdy na mapanuri, at si Mark na handa nang tumuklas. Ang aking mga tuhod ay nanghina, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagtanggap sa aking posisyon. Gusto ko ito. Gusto ko ang atensyon nila. Gusto ko ang pakiramdam na ako ang sentro ng kanilang mundo sa gabing ito.

“Opo,” mahina kong sagot, ang boses ko ay puno ng pagpapaubaya.

Nagngitian sila. Ito ang senyales na hinihintay nila. Ang pagkakaisa ng tatlong lalaki para sa isang layunin—ang pag-angkin sa akin nang sabay-sabay.

“Dito mismo,” utos ni Ej. “Sa harap ng kuya mo. Gusto naming makita niya, kahit sa panaginip niya, na ang kapatid niya ay amin na.”

Nagbago ang atmosphere. Ang simpleng inuman ay naging isang seryosong usapan tungkol sa kung paano kami magsisimula. Nagkasundo sila. Walang pag-aalinlangan, walang sagabal. Ang tatlong “panginoon” ay nagkaisa na sa gabing ito, ang kanilang paghahati sa akin ay magiging opisyal na.

“Mark, ikaw ang bahala sa unahan,” utos ni Ej. “Thirdy, sa likod. At ako, ako ang magbabantay sa bawat galaw niya.”

Ramdam ko ang init ng kanilang mga katawan na nakapalibot sa akin. Ang bawat paghinga nila ay naririnig ko. Hindi na ako isang ordinaryong tao sa kanilang mga mata; ako na ang kanilang “baby boy,” ang laruang pinagsasaluhan ng mga taong pinagkakatiwalaan ni King. At sa kabila ng lahat, hindi ko magawang tumanggi. Ang sarap ng pagiging pag-aari, ang sarap ng pagiging kailangan, at ang sarap ng pagkakaalam na wala na akong ibang mundo kundi ang mundong nilikha nila para sa akin.

“Simulan na natin,” bulong ni Mark.

Ang pag-uusap na iyon ang naging hudyat ng lahat. Ang sala ay naging isang santuwaryo ng kanilang pagnanasa. Sa harap ng natutulog na si King, ang tatlong magkakaibigan ay nagsimulang gumawa ng plano para sa isang gabing hindi ko malilimutan. Ito na ang simula ng bagong yugto. Wala nang balikan. Ang tatlo ay handa na, at ako ay handa nang ialay ang aking sarili sa kanilang mga kamay.

Ang sala ay naging tahimik muli, pero ang init ng kanilang presensya ay sapat na para sabihin sa akin na ang gabi ay magiging mahaba, masaya, at puno ng mga bagay na dati ay nasa panaginip ko lang. Ang pakikipagsabwatan nila ay ang aking kaligayahan. Sa gitna ng dilim, habang natutulog ang aking kuya, ang laro ay tuluyan nang nagbago ng antas. At ako, ang kanilang pinakamahalagang laruan, ay handa nang simulan ang pinaka-intense na bahagi ng ating kwento.

Kabanata 16: Ang Pagtanggap sa Panauhin

Ang hangin sa loob ng sala ay tila bumigat, napuno ng kuryente at pagnanasa. Si King ay nananatiling tulog sa sofa, ang kanyang mahimbing na hilik ay nagsisilbing proteksyon sa amin—isang ironiya na hindi ko na iniisip. Ang aking mundo ay lumiit na sa apat na pader na ito, kung saan ang tanging layunin ko ay magbigay ng ligaya sa mga lalaking nagmamay-ari sa akin.

“Sige na, Mak Mak,” basag ni Ej sa katahimikan, ang kanyang boses ay may halong panunuya at awtoridad. “Pakita mo naman sa guest natin na hindi mo na kailangang utusan. Alam mo na kung ano ang dapat gawin.”

Hindi na ako nag-atubili. Ang pagtanggap sa aking papel ay naging kasing-natural na ng paghinga. Lumuhod ako sa harapan ni Mark, ang lalaking matagal ko nang pinagmamasdan mula sa malayo. Habang lumalapit ako, ramdam ko ang tensyon sa kanyang katawan. Inabot ko ang laylayan ng kanyang shorts at dahan-dahang ibinaba ito. Nang tumambad ang kanyang suot na brief, nadama ko ang init na nagmumula sa kanyang pagkatao.

“Wow,” ang tanging bulong na kumawala sa aking mga labi nang hubarin niya ang kanyang t-shirt.

Ang kanyang pangangatawan ay iba sa kina Ej at Thirdy. Si Mark ay halatang produkto ng oras at dedikasyon sa gym; ang bawat muscle sa kanyang dibdib at balikat ay matigas at bakat na bakat. Hinaplos ko ang kanyang binti, pataas sa kanyang tiyan. Ang aking mga daliri ay tila gumagapang sa isang estatwa. Sinimulan ko ang aking “pagsamba.”

Inuna ko ang kanyang biceps, dinadama ang bawat hibla ng kalamnan na tila tumitigas sa aking haplos. Napansin ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang panga. Itinaas ko ang kanyang braso, inilantad ang kanyang kili-kili. Hindi ko napigilan ang aking sarili—inilapit ko ang aking mukha, inamoy ang kanyang natural na amoy, at dahan-dahang idinilaan ang balat doon.

“Wooohhh, medyo wild pala ang bata niyo,” gulat na sabi ni Mark. Ramdam ko ang kanyang pagkabigla, pero hindi siya umiwas. Sa halip, mas tumigas ang kanyang ari sa loob ng kanyang brief. “Kahit ang gf ko, hindi ginagawa ang ganito sa akin.”

Hindi ko na hinintay ang susunod na utos. Hinawakan ko ang kanyang ari at dahan-dahang hinubad ang brief. Ang laki nito ay sapat para mapuno ang aking palad, at ang bawat ugat na bumabagtas sa balat nito ay nagpadagdag sa aking sabik. Ibinuka ko ang aking mga labi at sinalubong ito ng aking dila.

Ang lasa niya ay kakaiba—maalat-alat na may halong tamis ng paunang katas. Sinimulan ko ang pagsubo, dahan-dahan sa simula, tinatandaan ang bawat kurba at init nito. Ang aking mga mata ay nakapako sa mukha ni Mark, pinagmamasdan ang bawat pagkunot ng kanyang noo at paghingal.

“Dahan-dahan, Mak…” bulong ni Mark.

Ngunit hindi ako tumigil. Naging bihasa na ako sa ritmong ito. Taas-baba ang aking ulo, nilalaro ang aking dila sa ulo ng kanyang ari, nagbibigay ng sensasyong tila kuryenteng dumadaloy sa kanyang buong katawan. Naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang hawak sa aking buhok, isang senyales na ako ay nasa tamang direksyon.

“Lalabasan na ata ako,” ungol ni Mark matapos ang sampung minutong tuluy-tuloy na pagsubo.

“Wag muna pre,” mabilis na sabat ni Ej. “Marami pa kaming natuturo diyan kay Mak Mak. For sure, masasarapan ka pa.”

Upang pigilan si Mark, inilayo ko nang bahagya ang aking mukha at binaling ang aking pansin sa mga naroon. Si Ej at Thirdy ay kapwa matigas na rin; ang kanilang mga ari ay bakat na bakat sa kanilang suot. Ang presensya nila sa aking paligid ay nagparamdam sa akin na ako ay isang pagkain na pinagkakapistahan ng tatlong gutom na hayop.

Bumaling ako kay Thirdy, na agad na tumayo at lumapit. Ang kanyang tingin ay puno ng pagmamay-ari. Inilapit niya ang kanyang ari sa aking mukha, na tila naghihintay na ako ang kusang sumalo rito. Samantala, si Ej naman ay naupo sa sofa, pinagmamasdan kami nang may ngisi sa kanyang mga labi, parang isang konduktor na nagpapatakbo ng isang magulong orkestra.

Ang pagbabahagi sa akin ay hindi na lang isang laro; ito ay naging isang ritwal. Ang pagsubo ko sa isa habang ang dalawa ay naghihintay ng kanilang pagkakataon ay ang buhay na pinili ko—o marahil, ang buhay na itinakda nila para sa akin. Wala nang pag-aalinlangan. Sa harap ng natutulog na kapatid, ang tanging mahalaga ay ang init ng kanilang mga balat at ang tunog ng kanilang mga ungol na pumupuno sa sala.

Naramdaman ko ang muling paghaplos ni Mark sa aking batok, at sa pagkakataong ito, alam ko na ang susunod na mga oras ay iaalay ko sa kanila nang walang pasubali. Ang bawat bahagi ng aking katawan ay handa nang paghati-hatian, at ang bawat sandali ng gabing ito ay susulitin ko hanggang sa huling patak ng kanilang pagnanasa.

Kabanata 17: Ang Katapusan ng Pagkukunwari

Ang sala ay naging isang pugad ng init at malansang amoy. Matapos kong pagsilbihan sina Mark, Ej, at Thirdy gamit ang aking bibig, alam ko na kung ano ang kasunod. Ang aking sistema ay hindi na kailangan ng utos; ang katawan ko ay kusa nang gumagalaw, parang isang makina na nakaprograma para sa kanilang kasiyahan.

Habang salit-salit kong sinusubo ang kanilang mga ari, dahan-dahan kong ibinaba ang aking short. Ramdam ko ang malalamig na mata ni Mark na nakatitig sa akin habang dinuduraan ko ang aking sariling mga daliri. Isa-isa ko itong ipinasok sa aking lagusan, pilit na pinaluluwagan ang aking sarili para sa darating na pag-angkin.

“Tignan mo ’yan, pre,” ani Mark sa dalawa, ang boses ay puno ng pagnanasa. Nilamas niya ang aking likuran habang abala ako sa pagpasok ng daliri, at bago pa ako makatugon, isang malakas na palo ang dumapo sa aking puwet.

“Ah!” napadaing ako nang mahina.

Biglang umungol si King sa sofa. Napatahimik ang lahat. Ang bawat isa sa amin ay tila naging estatwa, pinagmamasdan kung magigising ba si Kuya. Umikot siya ng pwesto, humarap sa kabilang direksyon, at nagpatuloy sa paghilik. Nakahinga kami nang maluwag. Ang panganib ay nananatiling nakabitin, pero ang pagnanasa ay mas matimbang.

“Pasok mo na ang ari mo, Mark,” ani Thirdy, habang nakatayo sa tabi. “Masarap ’yan. Pero pasensya na kung medyo napaluwag na namin siya ni Ej.”

“Walang problema,” sagot ni Mark na may ngisi.

Umikot ako ng pwesto, idinikit ang aking mga tuhod sa sahig at itinukod ang aking mga kamay, inilalantad ang aking likuran sa kanya. Ramdam ko ang paglapit ni Mark. Ibinuka niya ang aking lagusan. “Namumula-mula pa,” puna ni Mark. “Mukhang lagi niyo atang kinakasta.”

Pagkatapos, naramdaman ko ang ulo ng kanyang ari na dumidiin sa aking bukana. Walang babala, walang bilang-bilang—tuluyan niya itong bumaon. Ang hapdi ay mabilis na napalitan ng sarap habang ang buong haba niya ay lumulubog sa loob ko.

“Shit, ang sikip mo pa rin,” bulong ni Mark sa aking tenga. Nagsimula na siyang humataw. Bawat tulak niya ay parang tumatama sa pinakailalim ng aking pagkatao. Sa aking paligid, sina Thirdy at Ej ay abala sa pag-masturbate sa kanilang sariling mga ari, pinapanood kami na parang isang eksena sa isang pelikulang sila ang direktor.

“Tignan niyo ’yan,” ani Ej habang pinapahid ang sariling katas sa kanyang katawan. “Ganyan dapat ang trato sa kanya, Mark. Punong-puno dapat siya.”

“Ang sarap mo, Mak Mak,” ungol ni Mark habang lalong bumibilis ang kanyang ritmo. “Kahit anong galing nina Ej at Thirdy, iba ang pakiramdam ng sa akin, ’di ba?”

Hindi ako makapagsalita. Ang tanging nagagawa ko ay ang humawak sa sofa habang ang katawan ko ay winawasak ng kanyang bayo. Ang bawat pagtama ni Mark ay nagpapadala ng kuryente sa aking buong sistema.

Nang matapos si Mark, mabilis na humalili si Thirdy. Hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. “Ako naman,” aniya. Ang pagpasok ni Thirdy ay mas agresibo, mas madiin. Ramdam ko ang bawat ugat sa kanyang ari na humahaplos sa loob ko. “Nakikita mo ba ’to, Ej? Tignan mo kung paano siya humihingi ng higit pa.”

“Masarap, ’di ba?” sagot ni Ej na ngayon ay nakalapit na sa aking mukha, pilit na ipinapasubo ang kanyang ari habang si Thirdy ay abala sa likuran. “Ibigay mo sa kanya ang lahat, Thirdy. Hayaan mong malunod siya sa atin.”

Pagkatapos ni Thirdy, si Ej naman ang pumalit. Si Ej ang pinaka-dominante sa tatlo. Ang kanyang mga bayo ay puno ng galit at pagmamay-ari. Hinawakan niya ang aking buhok at hinila ito paitaas. “Tumingin ka sa akin, Mak Mak. Sa amin ka lang. Hindi ka na makakaalis sa laro namin.”

Ang bawat pag-ungol ko ay musika sa kanilang mga tenga. Wala na akong pakialam sa paligid. Ang sala ay naging isang templo ng kahalayan. Sa huli, tumayo ang tatlo sa aking paligid. Ako ay nakaluhod, pagod, at punong-puno ng kanilang mga bakas.

“Labasan na,” utos ni Mark.

Unang nagpalabas si Mark, at nang walang pag-aalinlangan, sinalo ito ng aking nakabuka na bibig. Ang malapot at mainit na likido ay dumaloy sa aking lalamunan. Sumunod si Ej, na ikinalat ang kanyang gatas sa aking mukha at dibdib, at huli si Thirdy, na ibinuhos ang lahat sa aking likuran.

Akala ko ay tapos na. Akala ko ay makakahinga na ako. Ngunit ang gabi, na sa tingin ko ay isang panaginip, ay biglang nagbago.

Sa gitna ng aming paghingal at kalasingan sa nangyari, hindi namin napansin ang paggalaw sa sofa. Isang mabigat na tunog ng pagtayo ang bumasag sa katahimikan. Napalingon kami nang sabay-sabay.

“Mak Mak!?”

Ang boses ay garalgal, puno ng shock at hindi makapaniwalang galit. Si King. Nakatayo siya roon, ang kanyang mga mata ay nanlalaki habang nakatingin sa aming lahat. Ang kanyang mukha ay kasing-puti ng papel, at ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit.

Ang hangin sa sala ay tila nawala. Ang tatlong “panginoon” na nagmamay-ari sa akin ay natigilan. Si Mark, si Ej, at si Thirdy ay nanigas sa kinatatayuan. Ako, na hubad at puno ng kanilang mga bakas, ay hindi makakilos. Ang bangungot na matagal kong kinatatakutan ay nasa harapan na namin. Hindi na ito laro. Ito na ang katapusan.

“Anong… anong ginagawa niyo?” tanong ulit ni King, ang boses ay nanghihina pero puno ng lason. Ang bawat salita niya ay parang matalim na kutsilyo na humahati sa aming lahat.

Naramdaman ko ang paglamig ng aking balat. Ang katahimikan pagkatapos ng sigaw ni King ay mas nakabibingi kaysa sa anumang ingay na nagawa namin kanina. Ang tatlo ay hindi makapagsalita, ang kanilang pagiging dominante ay biglang naglaho. Sa isang iglap, ang aking mundo, ang mundong pinagsilbihan ko nang buong puso, ay gumuho na sa harap mismo ng aking kapatid.

Kabanata 18: Ang Nagyeyelong Katahimikan

Ang bawat segundong lumipas matapos ang pagsigaw ni Kuya King ay tila isang walang katapusang pagbagsak. Ang sala, na ilang sandali lang ang nakalipas ay punong-puno ng ungol at malansang halimuyak ng pagnanasa, ay biglang naging isang lugar ng matinding lamig. Hindi ako makagalaw. Nakaluhod ako sa sahig, hubad at basang-basa ng kanilang mga bakas, habang nakatingin lang si Kuya King sa amin—ang kanyang mga mata ay hindi na galit, kundi puno ng isang uri ng pagkasuklam na hindi ko pa nakita sa kanya noon.

Si Ej, Thirdy, at Mark ay dahan-dahang tumayo. Walang yabang sa kanilang mga kilos ngayon. Ang kanilang mga mukha ay blangko, pilit na pinapanatili ang composure kahit alam nilang guho na ang kanilang teritoryo.

“Lumabas kayo,” mahinang wika ni King. Hindi iyon sigaw. Iyon ay isang utos na walang puwang para sa debate.

Hindi sumagot ang tatlo. Mabilis nilang kinuha ang kanilang mga gamit at damit, hindi na nilingon pa ang kahit isa sa amin. Nang marinig ko ang pagbukas at pagkasara ng pinto, ang tunog na iyon ay parang pagputol sa isang kable na nagkokonekta sa aking buhay sa mundong kinagisnan ko.

Naiwan kami ni Kuya sa sala. Ang tanging ingay ay ang mahinang ugong ng aircon at ang aking sariling mabilis na paghinga. Hindi niya ako nilapitan. Hindi niya ako sinaktan. Pumasok lang siya sa kanyang kwarto nang walang pasabi, at ilang saglit pa, narinig ko ang mahinang pag-uusap sa telepono.

“Ma… Pa…” ang boses ni King ay nanginginig, binalot ng pait.

Nanginig ang buong katawan ko. Susumbong niya ba ako? Ang bawat salitang binibigkas niya sa kabilang linya ay parang martilyong humahampas sa aking dibdib. Narinig ko ang kanyang mga paliwanag, ang kanyang paghinga na tila kinakapos, at ang mahabang katahimikan habang nakikinig siya sa sagot ng aming mga magulang na nasa abroad. Sa bawat saglit, inisip ko ang mukha nina Mama at Papa. Ano na lang ang sasabihin nila? Paano na ang pagtingin nila sa akin? Ang kahihiyang ito ay hindi lang basta sa bahay, kundi isang mantsa na hindi na mabubura sa aming pamilya.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakaluhod doon. Nang maglaon, pumasok ako sa banyo, hinugasan ang lahat ng bakas nila sa aking katawan—ang malapot na likido, ang amoy nila, ang lahat ng ebidensya ng aking pagiging parausan. Sa bawat pagkayod ko sa aking balat, parang gusto ko na ring kayurin ang aking mga alaala.

Kinabukasan, ang bahay ay naging isang sementeryo. Hindi kami nag-usap. Hindi siya lumabas ng kanyang kwarto nang mahabang panahon. Ang bawat pagtapak ko sa sahig ay parang may kasamang bigat ng kasalanan. Sa tuwing maririnig ko ang yabag niya, awtomatiko akong yumuyuko, ang aking puso ay tumitibok nang mabilis dahil sa takot na baka ito na ang sandali ng paghuhukom.

Lumipas ang mga araw. Ang init ng araw na pumapasok sa bintana ay hindi nakapagpatunaw sa yelo sa pagitan namin. Ang bahay ay naging tahimik—sobrang tahimik na naririnig ko ang bawat tibok ng aking sariling puso.

Napansin ko rin ang isang malaking pagbabago. Simula noong gabing iyon, hindi na muling bumalik sina Ej, Thirdy, o si Mark. Ang dating maingay na sala na laging may tawanan, inuman, at laro ay naging blangko. Wala nang bisita. Wala nang mga boses na nag-uutos sa akin. Ang aking “Project Mak” ay tila biglang na-terminate, iniwan akong nag-iisa sa gitna ng mga guho.

Sa tuwing nakikita ko ang mga upuan sa sala, naaalala ko ang kanilang mga presensya. Naaalala ko ang bawat haplos, bawat utos, at bawat sandali ng pagsuko. Pero ngayon, ang mga alaala na iyon ay hindi na nagdadala ng sarap, kundi ng isang matinding pangungulila at takot. Bakit sila nawala? Bakit nila ako iniwan matapos nilang makuha ang lahat ng gusto nila?

Ang mga araw ay naging linggo. Ang katahimikan ni Kuya King ay hindi lamang simpleng silent treatment; ito ay isang pader na hindi ko alam kung paano babakbakin. Sa bawat umaga, nagluluto ako ng pagkain, inilalatag ko ito sa hapag, pero madalas ay hindi niya ito hinahawakan.

Isang gabi, habang nakaupo ako sa tapat ng lamesa, tumingin ako sa aking repleksyon sa madilim na bintana. Ang mukha ko ay parang sa ibang tao na. Nawala ang ningning ng aking mga mata, napalitan ng pait at pagkalito. Naisip ko si Mark, ang huling nadagdag sa kanilang grupo. Naisip ko sina Ej at Thirdy. Nasaan sila? Bakit nila ako hinayaang magdusa nang mag-isa sa harap ng poot ni Kuya?

Ang bawat oras na lumilipas ay parang isang countdown . Alam ko, darating ang oras na maghaharap kami ni King. Alam ko na ang katahimikang ito ay bahagi lang ng isang malaking bagyo na naghihintay na pumutok. At sa gitna ng kawalan ng mga boses nina Ej at Thirdy, ang tanging boses na natitira ay ang nagbabadyang komprontasyon sa pagitan namin ng aking kapatid.

Nakatitig lang ako sa pinto ng kanyang kwarto, naghihintay ng anumang senyales, anumang galaw. Ang bahay na dati ay punong-puno ng tensyon at pagnanasa ay ngayon ay punong-puno na lang ng isang nakakasakal na pag-aabang. Ang aking mundo, na dati ay kontrolado nila, ay ngayon ay wala na sa aking mga kamay. At habang lumilipas ang mga araw na walang bisita, ang tanging katotohanang natitira ay ito: mag-isa na lang kami ni King, at ang susunod na mangyayari ay magtatakda kung may matitira pa ba sa amin pagkatapos ng lahat.

Kabanata 19: Ang Pagguho ng Maskara

Ang hangin sa loob ng sala ay tila nagiging mas manipis sa bawat paghinga ko. Sa wakas, pagkatapos ng ilang araw na pananahimik na parang isang malamig na libingan, tinawag ako ni King. Hindi na siya nakaupo sa sofa na parang naghihintay; nakatayo siya sa gitna ng sala, nakatalikod, habang ang mga kamay ay nasa loob ng bulsa ng kanyang pantalon. Ang kanyang tindig ay naglalabas ng isang awtoridad na hindi ko pa nararamdaman noon—isang uri ng dominasyon na mas mabigat kaysa sa anumang ipinakita nina Ej o Thirdy.

“Lumapit ka,” utos niya. Ang boses niya ay hindi na ang boses ng kuya na kinagisnan ko. Ito ay malamig, matalim, at may kakaibang tono na nagpadaloy ng lamig sa aking sikmura.

Hindi ako makahakbang nang maayos. Ang bawat hakbang ko palapit sa kanya ay parang paglakad patungo sa isang bitag. Nang makarating ako sa kanyang likuran, hindi siya lumingon.

“Alam mo ba kung bakit hindi ko sila pinapunta ulit?” tanong niya.

Hindi ako sumagot. Paano ko sasabihin? Ang lahat ng iniisip ko ay ang kahihiyan noong gabi ng komprontasyon. Ang mukha ni King habang nakikita akong nakaluhod, hubad, at punong-puno ng bakas ng kanyang mga “kaibigan.”

“Dahil nainis ako,” pagpapatuloy ni King, ang boses ay nagsisimulang manginig hindi sa galit, kundi sa isang matinding emosyon na hindi ko mapangalanan. Dahan-dahan siyang lumingon. Ang kanyang mukha ay hindi bakas ng poot na inaasahan ko, kundi ng isang mapanganib na pananabik. “Nainis ako na sila ang nauna. Nainis ako na nakita ko silang ginagamit ang kung ano ang dapat ay matagal ko nang inangkin.”

Napaatras ako. “Kuya, anong—”

“Huwag mo akong tawaging Kuya!” sigaw niya, ang boses ay bumasag sa katahimikan ng bahay. “Dahil sa bawat pagkakataon na ginagawa ko ’yun, sa bawat pagkakataon na tinatrato kitang kapatid, kailangang pigilan ko ang sarili ko na hindi ka lamunin. Akala mo ba ang pagiging bully ko ay dahil lang sa inis? Akala mo ba kaya ako malayo sa’yo ay dahil hindi kita gusto?”

Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang ay may kasamang presensya na tila nakakasakal. “Ang pagiging malayo ko, ang pagtrato ko sa’yo na parang basura… paraan ko ’yun para hindi ko gawin ang gusto kong gawin sa’yo simula pa noong mga bata pa tayo.”

Naramdaman ko ang paghina ng aking mga tuhod. “Kuya, hindi kita maintindihan…”

Tumawa siya, isang mapait at maikling tawa. Kinuha niya ang isang envelope sa ibabaw ng side table at ibinato ito sa aking paanan. Lumabas ang mga dokumento—mga papeles ng pag-aampon.

“Basahin mo,” utos niya. “Basahin mo kung bakit wala tayong koneksyon. Basahin mo kung bakit wala kang karapatan na tawagin akong Kuya, dahil sa mata ng batas at sa katotohanan ng dugo, wala tayong relasyon.”

Nanginig ang aking mga kamay habang binabasa ang mga dokumento. Ang bawat salita ay parang suntok sa aking mukha. Ampon. Hindi ako kapatid ni King. Walang dugo na nagbubuklod sa amin. Ang lahat ng mga taon na inisip ko na siya ang aking protector, ang aking pamilya, ang aking kuya… lahat ng iyon ay isang napakalaking kasinungalingan.

Tumingin ako sa kanya, ang aking mga mata ay puno ng luha. “Bakit?”

“Bakit?” ulit niya. Lumapit siya hanggang sa ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa isang pagnanasa na mas matindi pa sa anumang ipinakita nina Ej o Thirdy. “Dahil ngayon, malinaw na ang lahat. Wala nang moral na hadlang. Wala nang ‘kapatid’ na magtatakip sa pagnanasa ko.”

Hinawakan niya ang aking baba, pinilit akong tumingin nang diretso sa kanyang mga mata. “Gusto kong malaman mo, Mak Mak, na ang pananahimik ko noong gabing nakita kitang nakaluhod sa kanila… hindi ’yun dahil sa galit. Nanonood ako. At sa bawat segundo na pinapanood kita, nagpapasalamat ako na nakita ko ’yun, dahil doon ko na-realize na hindi na ako pwedeng maghintay. Naging selos ang naramdaman ko. Bakit sila? Bakit hindi ako?”

Ang mga salita niya ay nagpatigil sa takbo ng aking isip. Ang kanyang “bully” na pagtrato sa akin noon, ang mga matitigas na utos, ang pagiging distant niya—lahat pala ng iyon ay pagpipigil lamang. At ngayon na wala na ang “kapatid” label, naramdaman ko ang isang bagong uri ng tensyon sa pagitan namin. Hindi na ito ang tensyon ng isang kapatid na galit; ito ay tensyon ng isang lalaking uhaw sa pag-aari.

“Hindi mo na kailangan ang mga kaibigan ko,” sabi ni King, ang kanyang boses ay naging malambot pero puno ng banta. “Hindi mo na kailangan ang sinuman sa kanila. Dahil simula ngayon, ako ang magdidikta ng bawat galaw mo. Ako ang magsasabi kung kailan ka kakain, kailan ka kikilos, at kung paano ka magbibigay ng serbisyo.”

Ang kanyang kamay ay gumapang mula sa aking baba patungo sa aking batok, marahan pero mahigpit ang kapit. Naramdaman ko ang mainit na hininga niya sa aking tenga.

“Masarap ba?” bulong niya. “Ang makita kang ginagamit nila? Ang makita kang nagmamakaawa sa kanila? Ngayon, ako naman ang magpaparanas sa’yo ng higit pa doon. Pero sa pagkakataong ito, walang ibang makakakita. Tayong dalawa lang.”

Napaupo ako sa sahig, ang aking buong pagkatao ay naramdaman kong gumuho. Ang tanging mundo na alam ko, ang tanging katayuan ko bilang “kapatid,” ay wala na. Ang natitira na lang ay ang isang lalaki sa harap ko na matagal na pala akong hinahangad sa paraang hindi ko man lang naisip.

“Kuya—”

“Huwag mo na akong tawaging ganun!” mariin niyang sabi habang hinihila ako patayo. “Mula ngayon, ang boses mo, ang katawan mo, ang bawat bahagi ng pagkatao mo… pag-aari ko na. Wala ka nang ibang mundo, Mak Mak. Wala ka nang ibang pamilya. Ako na lang ang lahat ng ito.”

Ang sala, na dati ay entablado nina Ej at Thirdy, ay naging isang madilim na selda. Tumingin ako sa paligid. Wala na ang mga barkada. Wala na ang mga ingay ng inuman. Ang natitira na lang ay ang presensya ni King na tila bumabalot sa buong bahay. Ang tensyon ay hindi na lang basta tensyon; ito ay isang bagong realidad. Ang dating “kapatid” na pumatay sa aking mga pangarap ay siya ring magiging tanging nilalang na magdidikta ng aking kinabukasan.

At sa harap niya, sa gitna ng sala kung saan nagsimula ang lahat, naramdaman ko ang isang kakaibang pakiramdam. Hindi na takot lang ang nararamdaman ko. Naramdaman ko ang isang uri ng pagpapasakop sa isang taong matagal ko nang pinaglilingkuran nang hindi ko alam ang tunay niyang motibo. Ang “Project Mak” ay hindi natapos; ito ay lumipat lang sa kamay ng taong matagal nang naghihintay sa anino.

Kabanata 20: Ang Pag-angkin

Ang mga anino sa sala ay tila sumasayaw, nagbibigay-daan sa bagong yugto ng aking buhay. Nakatayo si King sa harap ko, ang kanyang presensya ay mas matindi kaysa sa kahit sinong naghari sa akin. Ang hangin ay tila bumibigat, puno ng tensyon na matagal naming pilit na itinatago sa likod ng mga salitang “magkapatid.”

“Ngayon, ipakita mo sa akin kung paano mo paligayahin ang mga barkada ko,” panimula ni King. Ang boses niya ay isang utos na hindi ko kayang tanggihan.

Naging instinct na ang bawat galaw ko. Sa harap ng kanyang tikas, ang aking mga kamay ay kusa nang gumalaw upang hubarin ang kanyang kasuotan. Sa bahagyang liwanag na pumapasok mula sa bintana, ngayon ko lang tunay na naaninag ang kakisigan ng katawan ni King. Ang bawat muscle sa kanyang dibdib ay matigas, ang bawat linya ng kanyang katawan ay tila inukit para sa dominasyon. Hindi ko mapigilang hipuin ang bawat bahagi nito, marahang halikan ang balat na dati ay ipinagbabawal ko sa aking sarili.

“Totoo bang nangyayari ito?” bulong ko sa aking sarili, ang aking isip ay nalilito sa bilis ng mga pangyayari.

Napansin ni King ang aking pagkatulala. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa isang pilyong ngisi. “Para sa’yo lahat ’yan… Bunso,” wika niya. Ang paggamit niya sa tawag na iyon ay hindi na isang pagtukoy sa aming relasyon, kundi isang mapaglarong pagpapaalala sa lahat ng mga taon na pinigilan niya ang kanyang sarili.

Sinimulan ko na ang nakagawian. Ipinakita ko ang aking talento sa dila. Mula sa pagkakatayo, sinamba ko ang kanyang katawan. Sinimulan ko sa kanyang leeg, dinadama ang bawat tibok ng kanyang pulso, pababa sa kanyang dibdib. Habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanyang matitigas na biceps , sinigurado kong bawat pulgada ng aking dila ay dumapo sa kanyang mga nipples , na nagdulot ng bahagyang paghingal mula sa kanya.

Pababa nang pababa ang aking paggalaw, dinaanan ng aking dila ang bawat ab na tila isang mapa ng kanyang pagnanasa. Mas lalo ko pang pinainit ang pangyayari, nilalaro ang aking dila sa paligid ng kanyang ari, hanggang sa wala na siyang nagawa kundi ang hawakan ang aking buhok at gabayan ang aking ulo.

Nang maramdaman ko ang kanyang ari na naninigas nang husto, wala na akong inaksayang oras. Hinubad ko ang kanyang shorts at walang pag-aalinlangang isinubo ito. Ang kanyang lasa ay pamilyar pero mas matindi, mas dominanteng lalaki. “Ganyan nga,” ungol ni King habang nararamdaman ang bawat paggalaw ng aking bibig. “Ipakita mo sa akin kung gaano ka kahusay.”

Nilalaro ko ang aking dila sa paligid nito, taas-baba, dahan-dahan hanggang sa maging mabilis. Naririnig ko ang kanyang mga ungol na pumupuno sa sala. “Ang sarap mo, Mak Mak,” aniya habang hinihila ang aking buhok para mas mapalalim ang aking pagsubo. Ang bawat pagtama ng aking lalamunan sa kanyang ari ay nagpapadala ng kuryente sa aming dalawa.

Matapos ang mahabang sandali, inilayo niya ako at tinitigan nang masama. “Gigil na gigil na ako sa’yo,” sabi niya, sabay halik sa akin nang mariin, isang halik na puno ng dila at pagmamay-ari. Ngayon, ang bawat barrier ay wala na. Pakiramdam namin ay malaya na kaming maging isa, dahil wala na ang mga lihim na pumapagitan sa amin.

“Ngayong gabi, akin ka,” bulong niya sa aking tenga.

Pinadapa niya ako sa sofa, ang aking mga kamay ay nakakapit sa tela habang ang aking mga tuhod ay nasa sahig. Nararamdaman ko ang kanyang init sa aking likuran. Walang pasubali, sinimulan niya ang pagpasok sa aking lagusan. Ang sakit ay mabilis na napalitan ng isang matinding hapdi na may halong sarap. Ang bawat diin ni King ay malalim, marahas, pero may halong lambot na nakakalito.

“Gusto mo ba ’to?” tanong ni King habang siya ay humahataw sa aking likuran. “Mas masarap ba ang kuya kaysa sa tropa niya? Sabihin mo.”

Hindi ako makapagsalita, ang tanging nagagawa ko ay ang umungol sa bawat bayo niya.

“Ganto ba ang ginagawa nila sa’yo?” patuloy niya habang bumibilis ang kanyang ritmo. “Kaya ba nila ito, Mak? Umungol ka pa! Gaya ng pag-ungol mo sa mga barkada ko!”

Ang bawat bayo ni King ay parang gustong burahin ang anumang bakas ng ibang lalaki sa akin. Ito ay mas malalim, mas madiin, at mas mapang-angkin. Ang bawat haplos niya sa aking balat ay nagpapaalala na siya ang aking tunay na panginoon. Ang aming pagkikita ay naging isang ritwal ng dominasyon—romantikong pagmamahal na hinaluan ng brutal na pag-aari.

Habang papalapit ang kanyang rurok, lalo siyang naging agresibo. “Akin ka lang,” aniya sa bawat madiin na tulak. Ang kanyang boses ay puno ng kumpirmasyon ng aming bagong realidad. Nang maramdaman ko ang kanyang paglabas sa loob ko, halos hindi na ako makahinga sa tindi ng sarap. Ang kanyang init ay tila dumaloy sa bawat sulok ng aking pagkatao, isang tatak na nagsasabing ako ay pag-aari na niya nang lubos.

Nakahandusay ako sa sahig, pagod at basang-basa ng aming pawis. Tumingin ako kay King na nakatayo sa harap ko, maayos ang kanyang paghinga habang pinagmamasdan ang kanyang ginawa. Sa mga sandaling iyon, alam ko na wala na akong kawala. Ang buong mundo ko ay nakakulong na sa kanyang mga kamay. At habang tinitignan niya ako, napagtanto ko na ang gabing ito ay hindi lamang pagtatapos, kundi ang simula ng isang mas madilim, mas malalim, at mas mahabang pag-aari. Ang bawat pangarap ko ng kalayaan ay tila naglaho, napalitan ng pangangailangan na maging sunud-sunuran sa taong ito na matagal nang naghihintay sa anino ng aming nakaraan.

Naramdaman ko ang kanyang kamay na humaplos sa aking buhok. “Magpahinga ka muna, Bunso,” wika niya, ang kanyang boses ay tila isang malambot na pangako ng higit pang mga gabi na gaya nito. Ang sala ay muling binalot ng katahimikan, pero sa pagkakataong ito, hindi na ito ang katahimikan ng takot, kundi ang katahimikan ng pagtanggap sa aking bagong kapalaran.

Kabanata 21: Ang Bagong Mukha ng Pamilya

Ang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng aming sala ay tila mas maliwanag kaysa sa mga nakaraang araw. Ang hangin ay hindi na mabigat, at sa kabila ng lahat ng nangyari, may kakaibang kapayapaan na bumabalot sa aming tahanan. Nakaupo si King sa hapag-kainan, nakasuot ng maayos na polo, habang ako ay abala sa paghahanda ng almusal. Pagkatapos ng gabing naganap, ang bawat galaw ko sa paligid niya ay may kasamang pag-iingat, isang uri ng pagpapasakop na hindi ko na kailangang itago.

“Ngayon lang ’yan,” wika ni King habang pinagmamasdan ako. Ang boses niya ay mahinahon, malayo sa bagsik na ipinakita niya noong nakaraang gabi. “Sisiguraduhin ko na hindi ako magiging mabait sa’yo… lalo na sa kama.”

Napatawa ako nang bahagya, bagaman ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi. Naintindihan ko ang ibig niyang sabihin. Ang aming pagkakaibigan ay nabuo sa ilalim ng kontrol at dominasyon, at alam kong hindi niya bibitawan ang kapangyarihang hawak niya sa akin. Ang pagiging “close” namin ay hindi nangangahulugan ng pagkapantay-pantay; ito ay ang pagkakasundo ng isang panginoon at ng kanyang pag-aari.

Maya-maya pa, tumunog ang aking telepono. Nakita ko ang pangalan ni Mama Bea sa screen. Kinabahan ako nang bahagya, ngunit bago ko pa man masagot, kinuha na ito ni King.

“Hello, Ma? Good morning,” masayang bati ni King sa kanyang ina na nasa abroad. I-n-on niya ang loudspeaker .

“Oh, King! Kumusta kayo dyan?” boses ni Mama Bea na puno ng pag-aalala. “Si Michael ba ay ayos lang? Kamusta ang pagaaral at ang bahay?”

“Ayos lang kami, Ma. Mas naging maayos pa nga ngayon,” sagot ni King, sabay tingin sa akin nang makahulugan.

“Mabuti naman kung ganoon,” singit naman ni Papa Anton mula sa kabilang linya. “Nabalitaan namin na medyo madalas daw ang tampuhan niyo dati, pero parang ang lambot na yata ng tono mo ngayon, King.”

“Nagbago lang ang lahat, Pa. Mas naintindihan namin ang isa’t isa,” sagot ni King, habang nilalaro ang kutsara sa kanyang kape. “Mukhang ngayon kasi ay nagiging magkapareho na kami ng gusto.” Tumingin siya sa akin nang diretso, ang kanyang mga mata ay nagtatago ng isang sekreto na kami lang ang nakakaalam.

“Talaga ba?” natatawang sabi ni Mama Bea. “Nakakagulat naman. Dati ay parang aso’t pusa kayo dyan sa mansyon ng mga Gatdula.”

“Eh, ganun talaga, Ma. Natutunan na naming mag-adjust,” tugon ko naman, sinusubukang maging normal ang boses.

“Naku, kayong dalawa, huwag niyo kaming niloloko,” biro ni Papa Anton. “King Augustus Gatdula at Prince Michael Gatdula, siguraduhin niyo lang na hindi kayo nagkakagulo dyan. Huwag niyo kaming bibigyan ng sakit ng ulo dyan dahil lang sa kung ano-anong kalokohan niyo.”

Napatigil ako. Ang pagtawag nila sa aming buong pangalan— King Augustus at Prince Michael —ay nagbigay sa akin ng matinding kaba. Ito ang pangalang ginagamit nila kapag kami ay may nagagawang kalokohan noong bata pa kami. Ang pangalang iyon ay tila nagpapaalala sa akin kung gaano kami kalayo sa normal na magkapatid, lalo na ngayong alam ko na ang katotohanan.

“Hindi kami nagkakagulo, Pa. Mas lalo kaming naging close, ’di ba, Prince?” tanong ni King sa akin.

“O-oo naman, Pa. Nagkakaintindihan na kami,” sagot ko, ramdam ko ang titig ni King sa akin na tila sinusukat kung paano ako magre-react.

“Mabuti naman kung ganoon. Malapit na rin kaming umuwi at inaasahan namin na maayos ang inyong samahan dyan,” sabi ni Mama Bea. “Sige na, mag-almusal na kayo at huwag nang magkukulitan nang sobra.”

Pagkatapos ng tawag, bumalik ang katahimikan sa loob ng bahay. Tumingin si King sa akin, ang kanyang ngisi ay mas lumawak. “Narinig mo ’yun? King Augustus at Prince Michael Gatdula.”

“Kinabahan ako,” pag-amin ko.

“Bakit ka kakabahan? Wala na tayong tinatago sa kanila, technically,” biro niya, bagaman alam naming dalawa na ang “tinatago” namin ay ang pinakamalaking sekreto sa kasaysayan ng pamilyang ito.

Lumapit siya sa akin at hinaplos ang aking pisngi. “Ang galing mo palang mag-arte, Prince. Gusto ko ’yan.”

Sa mga sumunod na oras, naging parang normal ang lahat. Ngunit habang ginagawa namin ang mga gawaing bahay, ramdam ko ang tensyon. Hindi na ito ang tensyon ng bullying; ito ay ang tensyon ng isang nagmamay-ari at ng kanyang pag-aari na pilit na nag-aakto sa harap ng mundo. Si King ay naging “mabait,” pero sa bawat haplos niya, sa bawat tingin niya, alam ko na ang kanyang dominasyon ay hindi mawawala.

Naalala ko ang sinabi niya kagabi. Ang pagkakaibigang ito, ang pagiging “close” namin, ay isa lamang bahagi ng kanyang plano. Naisip ko ang mga barkada niya—sina Ej, Thirdy, at Mark. Alam ko na ang pananahimik na ito ay pansamantala lamang. Alam ko na darating ang araw na muli niyang ilalatag ang aking katawan sa harap nila, dahil iyon ang gusto niya, iyon ang gusto namin, at iyon ang aking kapalaran.

“Prince,” tawag niya habang ako ay naghuhugas ng pinggan.

“Bakit?”

“Gusto kong pumunta tayo sa gym mamaya,” aniya. “Gusto kong makita kung paano mo pagsisilbihan ang mga taong nakatingin sa atin. Gusto kong makita ng iba kung sino ang nagmamay-ari sa’yo.”

Napatigil ako sa paghuhugas. Ang ideya na ipakita niya ako sa publiko, na ipangalandakan ang kanyang pag-aari, ay nagdulot sa akin ng matinding kaba at pagnanasa. Hindi ko alam kung bakit, pero ang bawat utos niya ay nagiging mas madaling sundin kaysa sa paglaban. Ang “Prince Michael” na dating lumalaban ay tila unti-unting naglalaho, napapalitan ng isang nilalang na masayang maging bahagi ng laro ni King Augustus.

“Sige,” sagot ko. “Susunod ako.”

Napangiti si King. “Good boy. ’Yan ang gusto ko sa’yo.”

Habang natatapos ang umaga, naramdaman ko ang bigat ng aming “pagkakaibigan.” Ang pamilya Gatdula, na akala ng aming magulang ay masaya at maayos, ay unti-unti nang nagiging isang madilim na entablado kung saan kami ang mga bida sa isang laro na walang katapusan. Ang pangalang King Augustus at Prince Michael ay hindi na lamang basta mga pangalan; ito ay ang mga titulo ng dalawang taong nakatali sa isang sumpa ng pagnanasa, kapangyarihan, at isang lihim na hindi na kailanman mabubura.

Sa pagitan ng aming mga tawanan at ng aming mga mapanuring tingin, alam ko na ang bawat hakbang na aming ginagawa ay isang paghahanda para sa susunod na bahagi ng aming paglalaro. At habang tinitignan ko ang aking sarili sa salamin, nakita ko ang isang taong handang ibigay ang lahat—ang kanyang dangal, ang kanyang katawan, at ang kanyang buong pagkatao—para lamang sa lalaking nagngangalang King Augustus Gatdula. Ang araw ay lumilipas, at sa bawat paglubog nito, nararamdaman ko ang paglapit ng gabi kung saan ang aming totoong mukha ay muling ilalabas, malayo sa pandinig ng aming magulang, sa gitna ng kadiliman kung saan kami lamang ang nakakaalam ng tunay na kahulugan ng aming “pagkakaibigan.”

Kabanata 22: Ang Pagsubok sa Bakal Gym

Ang hangin sa loob ng Bakal Gym ay mabigat, puno ng amoy ng kalawang, goma, at ang matapang na halimuyak ng pawis ng mga lalaking nagpapagod. Habang naglalakad kami ni King papasok, ramdam ko ang bawat tingin ng mga taong naroon. Para akong isang hayop na dinala sa isang arena, hindi para lumaban, kundi para pagpiyestahan.

“Dito tayo,” ani King habang dire-diretsong naglalakad patungo sa isang sulok kung saan naroon ang isang higanteng lalaki.

Si Coach Red. Ang basketball coach nila nina Ej, Thirdy, at Mark. Hindi ko siya madalas makita noon, pero ang kanyang reputasyon ay sapat na para magpadala ng kilabot sa aking katawan. Sa malapitan, mas nakakatakot siya. Ang kanyang balikat ay kasing-lawak ng pinto, ang kanyang mga braso ay puno ng mga ugat na tila mga ahas na nakapulupot sa kanyang balat, at ang kanyang dibdib ay parang bakal na hindi kayang tatalunin ng kahit anong bigat.

“King! Napadpad ka yata rito?” boses ni Coach Red, malalim at parang umuugong sa loob ng aking dibdib.

“Dinala ko ang ‘alaga’ ko, Coach. Sabi ko kasi kailangan niya ng disiplina,” sagot ni King, sabay haplos sa aking batok. Ang hawak niya ay hindi naglalambing; ito ay isang pagmamay-ari na nagpapaalala sa akin kung sino ang tunay na may kontrol.

Tumingin sa akin si Coach Red. Ang kanyang mga mata ay parang sumusuri sa bawat pulgada ng aking katawan. “Disiplina, huh? Mukhang masyado siyang malambot para sa gym na ’to.”

“Kaya nga nandito kami. Turuan mo ng tamang form,” sagot ni King, na may halong mapanuksong ngisi.

Habang nag-uusap ang dalawa, hindi ko maalis ang aking tingin kay Coach Red. Habang nagsasalita siya, nakikita ko ang paggalaw ng kanyang mga pectoral muscles . Napalunok ako nang wala sa oras. Sa aking isip, hindi ko mapigilang hubaran siya ng kanyang suot. Iniimagine ko kung gaano katigas ang bawat bahagi ng kanyang katawan kung wala na ang tela na nakaharang. Ang kanyang mga binti na puno ng buhok, ang kanyang malapad na likod, at ang kanyang… kahit saan ay tila naglalabas ng autoridad.

“Ano? Tatayo ka lang ba diyan?” sita sa akin ni Coach Red, na nagpabalik sa aking diwa.

Sinubukan kong mag-workout, pero ang aking mga kalamnan ay naninigas. Hindi ako sanay sa ganitong uri ng physical activity. Habang ang aking mga mata ay nakapako sa pagbubuhat ni King, nakikita ko kung paano maglaro ang kanyang mga muscle sa ilalim ng ilaw. Ngunit mas higit na nakakaagaw-pansin si Coach Red. Ang kanyang bawat paghinga habang nag-aayos ng mga weights ay parang isang performance .

“Focus sa form!” sigaw ni Coach Red. Lumapit siya sa akin, ang kanyang presensya ay parang isang pader na bumabalot sa akin. “Ano bang klaseng workout ’yan? Parang natutulog ka lang.”

Tumawa si King. “Pakitaan mo kasi ng form, Coach. Baka hindi niya alam kung paano ang tamang pag-angat.”

Nagkatinginan ang dalawa. Isang sulyap lang ang sapat na para magkaintindihan sila. Sinilip ni Coach Red ang labas ng gym. Nang makasiguradong wala nang ibang parokyano at sarado na ang pinto sa mga usisero, bumaling siya sa akin. “Ganun ba? Game on.”

Sa isang iglap, hinubad ni Coach Red ang kanyang sando. Ang kanyang dibdib ay basa ng pawis, nagniningning sa ilalim ng fluorescent light. Hindi pa siya tumitigil doon—hinubad din niya ang kanyang shorts , at bago pa man ako makapagsalita, naroon na siya sa harap ko, ganap na hubad, ipinapakita ang kanyang “form.”

Napatulala ako. Ang aking buong katawan ay naramdaman ang biglaang pag-init. Ang arousal na naramdaman ko ay hindi maikakaila. “Ganyan ang form,” sabi niya, ang boses ay seryoso pero puno ng pagnanasa.

Nagbuhat siya ng mabigat na barbell sa harap ko. Bawat pag-angat niya, bawat pag-stretch ng kanyang mga muscle , ay isang sining ng pagpapakitang-gilas. “Pwede mong hawakan,” suhestiyon ni Coach Red habang ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin. “Habang nagwo-workout ako… hawakan mo.”

Hindi ko na napigilan ang sarili. Ang aking mga kamay ay kusa nang lumapit sa kanyang basang katawan. Ramdam ko ang init ng kanyang balat, ang tibok ng kanyang puso, at ang tigas ng kanyang mga muscle . Sinamba ko ang bawat bahagi ng kanyang katawan habang siya ay nagbubuhat. Ang aking mga daliri ay sumusunod sa mga linya ng kanyang abs at obliques . Ang bawat patak ng pawis niya na dumadapo sa aking mukha ay tila isang sumpa ng pagnanasa.

“Masarap ba?” bulong ni Coach Red habang nakatingin kay King, na kasalukuyang nanonood lang, nakahalukipkip, at may ngising nagtatagumpay.

“Sobrang sarap,” sagot ko, hindi na alintana kung sino ang nakakarinig. Ang bawat haplos ko sa kanya ay isang pagpapakita ng aking pagkauhaw.

Tumagal ang ganitong eksena. Pakiramdam ko ay nasa langit ako ng pagnanasa, habang si King ay nananatiling tagapanood, ang kanyang presensya ay ang nagbibigay-pahintulot sa lahat. Bawat galaw ni Coach Red ay pasabog ng libog. Ang pagkakita sa kanya sa ganoong posisyon, ang pagdamang iyon sa kanyang bakal na katawan, ay tila isang bangungot na ayaw kong magising.

“Oopsss,” putol ni King, tila biglang nakaramdam ng pagkabagot o sadyang tinatapos na ang palabas. Tumingin siya sa kanyang relo. “Mukhang maggagabi na. Kailangan na nating umuwi.”

Huminto si Coach Red at bahagyang ngumiti, isang ngiting alam ko na may kasunod pang yugto. “Sayang. Bitin pa sana.”

Tumayo ako nang dahan-dahan, ang aking hininga ay kapos pa rin. Habang nagbibihis silang dalawa, ramdam ko ang matinding pangungulila sa init na aking naramdaman. Umuwi kami ni King na parang wala ako sa sarili. Tahimik ang buong biyahe. Alam kong may plano si King, at ang gabing ito ay simula pa lamang. Umuwi ako na may pakiramdam na kulang na kulang ang lahat—bitin na bitin ako, uhaw na uhaw, at handang-handa sa kung ano pa man ang ipapagawa sa akin ng aking panginoon.

Ang Bakal Gym ay naging saksi sa aking pagbabago. Hindi na lamang ako ang “Prince Michael” na tahimik; ako na ang “Prince” na naghihintay ng susunod na utos, ang “Prince” na handang magpa-workout para sa kahit sino na nais ni King. At habang tinitignan ko ang bintana ng sasakyan, alam ko na ang bawat paghihirap, bawat kahihiyan, at bawat sandali ng sarap ay bahagi na ng aking bagong buhay sa ilalim ng anino ni King Augustus Gatdula.

Kabanata 23: Ang Pribadong Pagsasanay

Isang linggo na ang nakalilipas mula noong araw na iyon sa Bakal Gym. Pitong araw ng paghihintay, pitong araw ng pagtitiis. Sa loob ng mga panahong iyon, si King ay tila nakikipaglaro sa aking isipan. Sa kabila ng pagiging bukas ng aming lihim at ang tuluyang paggiba ng mga harang sa pagitan namin, hindi niya ako ginalaw. Para siyang isang predator na naghihintay ng tamang tiyempo, pinapanood akong magdusa sa sarili kong pagnanasa. Nanunuot sa aking balat ang kanyang mga tingin, nakakaasar at mapaghamon, habang unti-unti kong nararamdaman ang bigat ng kanyang tunay na plano.

“Mak Mak!” tawag niya isang hapon, ang boses ay puno ng pahiwatig. “May private training ka kay Coach Red ngayong araw. Ano, game ka?”

Ang puso ko ay naglakbay sa aking lalamunan. Ang pangalan ni Coach Red ay sapat na para magpadala ng kuryente sa aking buong sistema. “Talaga?” tanong ko, ang aking boses ay hindi mapigilan ang pagbabago.

“Oo. Basta sumunod ka lang sa lahat ng utos niya,” sagot ni King, ang kanyang mga mata ay naniningkit. “Huwag kang magugulat kung maging group training ang mangyari. Gusto mo ba ’yun?”

Hindi na ako nag-isip. Ang pagnanasa na nararamdaman ko mula pa noong nakaraang linggo ay nagtulak sa akin na tumango nang mabilis. “Gusto ko,” sagot ko, isang pangako na hindi ko na mababawi.

Gabi na nang dumating si Coach Red sa aming bahay. Ang labas ay madilim, ngunit sa loob, ang hangin ay naging mainit at malapot. Inihanda ni King ang sala. Walang gym equipment, walang mabibigat na bakal. Isang simpleng yoga mat lang ang nakalatag sa gitna ng sahig.

“Walang weights?” tanong ko nang makita ang set-up. Ang aking mga mata ay nakapako sa malaking katawan ni Coach Red na suot lamang ang isang manipis na stringer tank top at maikling shorts .

“Huwag kang mag-alala, may weights tayo,” sagot ni Coach Red habang nakatingin nang diretso sa akin. Ang kanyang boses ay parang ugong ng kulog. “Higa ka dito, Mak Mak.”

Sumunod ako nang walang alinlangan. Ang yoga mat ay malamig sa aking likod, ngunit ang presensya ni Coach Red na nakatayo sa aking paanan ay nagbibigay ng matinding init.

“Curl-ups,” utos niya.

Sinimulan ko ang pag-angat. Sa bawat pag-angat ko, ang aking mukha ay humaharap sa kanyang mga hita na nakabuka sa magkabilang gilid ng aking ulo. Ang amoy ng kanyang balat—ang kombinasyon ng pabango at natural na bango ng lalaking galing sa trabaho—ay nagpapadala ng libog sa aking utak. Bawat crunch ko ay isang paglapit sa kanyang sentro. Halos mahalikan ko na ang kanyang mga binti, ang bawat hibla ng buhok sa kanyang balat ay tila isang paanyaya.

“Mabagal,” puna ni Coach Red. Nilapit niya ang kanyang mukha sa aking tenga. “Mas mabagal pa.”

Pagkatapos ng ilang set, ang aking tiyan ay nanginginig na sa pagod. “Push-ups naman,” aniya.

“Paano?” tanong ko habang hingal na hingal.

“Dito ka sa ilalim,” utos niya. Humiga siya sa yoga mat , ang kanyang malapad na dibdib ay nakaharap sa kisame. “Gawin mo ang push-ups, pero sa bawat baba mo, kailangang dumikit ang dibdib mo sa dibdib ko. Huwag kang aalis.”

Ginawa ko ang kanyang utos. Sa bawat pagbaba ko, ramdam ko ang tigas ng kanyang pectorals laban sa aking dibdib. Ang bawat pagtama ng aming mga katawan ay isang sensasyong hindi ko kayang ipaliwanag. Si Coach Red ay hindi lamang isang coach; siya ay isang bundok ng lalaking pagnanasa. Habang ginagawa ko ang aking mga push-ups, nararamdaman ko ang kanyang malalaking kamay na nakahawak sa aking baywang, ginagabayan ang bawat galaw ko nang may halong diin.

“Ang galing mo,” bulong niya sa gitna ng aming paghingal.

Pawisan na kami. Ang aking damit ay basa na at bakat na ang bawat kurba ng aking katawan. Pansin ko ang pamamaga sa ilalim ng kanyang shorts. Ang pamilyar na paninigas na pamilyar na pamilyar sa akin. Ito na ba yun? ang tanong ko sa aking sarili habang ang aking puso ay tumitibok nang mabilis na parang sasabog.

Nakita ko si King sa gilid, nanonood lang, nakahalukipkip, at may ngising nagtatagumpay. Hindi siya nakikialam. Pinapayagan niya ang lahat. Binibigyan niya ng laya ang kanyang “Coach” na galawin ang kanyang “bunso.”

Tumayo si Coach Red at tinanggal ang kanyang tank top. Ang kanyang katawan ay nagniningning sa ilalim ng ilaw. “Special workout naman tayo,” sabi niya.

Ang kanyang boses ay naging mas malalim, mas seryoso. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking baba, pinilit akong tumingin sa kanya. “Pagod ka na ba, Mak Mak? O gusto mo pa?”

Hindi ako nakasagot. Ang aking bibig ay nakanganga, ang aking mga mata ay nakapako sa kanyang hubad na dibdib. Ang special workout na tinutukoy niya ay hindi na tungkol sa pagpapalaki ng muscle. Ito ay tungkol sa pag-aari.

“Tumalikod ka,” utos niya, at sa pagkakataong ito, hindi na ako nag-atubili. Ramdam ko ang kanyang mainit na hininga sa aking batok, ang kanyang mga kamay na gumagapang sa aking balikat, pababa sa aking dibdib, at hanggang sa aking sikmura. Ang bawat haplos niya ay may layunin. Ang bawat pagdampi niya ay isang pagmarka.

“King,” tawag ni Coach Red habang hindi inaalis ang tingin sa akin. “Handa na ba ang lahat?”

“Handang-handa, Coach,” sagot ni King, ang boses ay puno ng pananabik.

Ang sala ay naging isang arena ng pagnanasa. Ang yoga mat ay naging altar ng pagsusumite. Alam ko na sa mga sandaling ito, ang aking buhay ay hindi na akin. Ako ay naging isang instrumentong pinagtutulungan ng dalawang lalaking alam ang bawat kahinaan ko. Ang “workout” na ito ay hindi magtatapos sa pagpapawis lamang; ito ay magtatapos sa pagkakakilala sa bawat sulok ng aking pagkatao sa paraang hindi ko man lang naisip na posible.

Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mga daliri sa aking likuran, ang pagdulas ng kanyang mga kamay sa aking balat. Ang bawat sandali ay isang pangako ng higit pang sakit at sarap. At habang nakaluhod ako sa ibabaw ng yoga mat , hinintay ko ang susunod na utos, handang ialay ang aking sarili sa “special workout” na ito na magbabago sa lahat. Alam ko na pagkatapos ng gabing ito, wala na ang dating Mak Mak. Ang natitira na lang ay ang lalaking handang maging playground ng mga taong nagmamay-ari sa kanya.

“Simulan na natin,” bulong ni Coach Red, at naramdaman ko ang kanyang paglapit. Ang hangin ay tila tumigil sa pag-ikot, at ang mundo ko ay lumiit hanggang sa kung nasaan lamang kami ng dalawang lalaking ito na handang punan ang bawat hungkag na bahagi ng aking kaluluwa at katawan.

Kabanata 24: Ang Pawis at ang Pagpapakumbaba

Ang init sa loob ng aming sala ay hindi na lang nanggagaling sa mga ilaw, kundi sa tensyong bumabalot sa bawat sulok. Nakaluhod ako sa ibabaw ng yoga mat , ang aking hininga ay mabigat at puno ng paghahangad. Inasahan kong tapos na ang lahat, na oras na para sa isang madaling pagtatapos, pero ang tingin ni Coach Red ay nagsabing nagsisimula pa lang ang tunay na parusa.

“Kung gusto mo ng sarap, kailangan mong paghirapan,” malamig na sabi ni Coach Red. Ang boses niya ay puno ng awtoridad na hindi ko magawang suwayin. Humakbang siya palapit, ang bawat galaw niya ay may dalang panganib. “Ito ang workout para sa mga gaya mo.”

Bigla, naramdaman ko ang basang sensasyon sa aking mukha. Dinuraan niya ako. Ang laway niya ay dumaloy sa aking pisngi, pababa sa aking labi. Sa halip na magalit o masuka, naramdaman ko ang isang kakaibang pagkaantig. Dahan-dahan kong dinilaan ang bakas ng kanyang laway, dinidikit ang aking dila sa kanyang balat, at tila nagnanais pa ng mas marami.

Natawa nang bahagya si King na nakasandal sa pader sa gilid. Hindi siya nakikialam, pero ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa pananabik. Nakababa na ang kanyang shorts hanggang sa hita, at nakita ko ang kanyang sariling pagkabuhay habang nilalaro niya ito nang marahan, ang kanyang mga daliri ay bumabalot sa sariling laman habang pinapanood ang bawat galaw namin.

“Hubad,” utos ni Coach Red. Sumunod ako nang walang pag-aalinlangan. Ngayon, wala na akong kahit anong telang nakaharang.

“Curl-ups muli,” utos niya habang nakatayo sa aking harapan, ganap na hubad, ang kanyang ari ay naninigas at tila naghahamon. “Bawat pag-angat mo, isusubo mo ang ari ko. Maliwanag?”

“Opo, Coach,” sagot ko, ang aking boses ay nanginginig sa excitement.

Ginawa ko ang utos. Sa bawat pag-angat ng aking katawan, kusa nang sumusulong ang aking bibig para yakapin ang kanyang ari. Pakiramdam ko ay isang gutom na hayop na sa wakas ay nakahanap ng pagkain. Bibilang siya ng tatlong segundo— isa, dalawa, tatlo —bago niya ako puwersahang ibabagsak ulit sa yoga mat . Sa bawat pagkakataon, pilit kong tinatagalan ang pagkakadikit ng aking bibig sa kanya, dinadagdagan ang bawat segundo, ninanamnam ang bawat lasa ng kanyang pagkalalaki.

“Mukhang tinatagalan mo ang pagsubo, ah,” puna niya, ang kanyang boses ay naging garalgal dahil sa sarap. “Uhaw na uhaw kang bata ka.”

Hindi ko siya sinagot. Ang tanging sagot ko ay ang mas mariin na pagsubo sa tuwing iaangat ko ang aking katawan. Ang bawat pagdikit ng aming balat ay nagpapainit sa aking dugo.

“Sunod. Squats,” utos niya.

Umupo si Coach Red sa isang matibay na upuan, ang kanyang mga binti ay nakabuka nang malapad. Lumapit ako, ang aking katawan ay nanginginig sa pagod. “Bawat squat mo pababa, papasok ang ari ko sa loob mo,” sabi niya.

Bumaba ako nang dahan-dahan. Ang unang pagpasok niya ay nakakagulat—ang laki niya ay tila gustong punuin ang bawat parte ng aking pagkatao. Habang bumababa ako, unti-unti niyang itinutulak ang kanyang sarili papaloob, hanggang sa maramdaman ko ang dulo niya sa aking pinakaloob.

“Ahhh…” daing ko.

“Sikipan mo,” utos niya, sabay hawak sa aking balakang para i-pump ako pababa nang mas madiin.

Sinunod ko siya. Sa bawat squat, sinisikipan ko ang aking lagusan, pinipiga ang bawat pulgada ng kanyang laman, at ramdam ko ang bawat ungol niya ng sarap. Ang bawat pagkiskis ng aming balat ay naglalabas ng tunog na lalong nagpapainit sa aming tatlo. Si King, sa kabilang banda, ay tila nawawala na sa sarili sa panonood. Ang kanyang sariling paghagod sa kanyang ari ay bumibilis, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa bawat pasok at labas ng ari ni Coach Red sa aking katawan.

“Ganyan nga,” ani King, ang boses niya ay basag. “Ramdam mo ba, Mak Mak? ’Yan ang dapat sa’yo. Paghirapan mo.”

Pangatlong workout . “Push-ups,” utos niya.

Pinadapa niya ako sa yoga mat . Pumwesto si Coach Red sa aking likuran, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking balikat habang ang kanyang ari ay naghihintay sa aking lagusan.

“Bawat push-up mo pataas, papasok ako,” sabi niya.

Gaya ng dati, ginawa ko ang utos. Sa bawat pag-angat ko, ramdam ko ang matigas niyang ari na bumabaon sa aking katawan. Ang bawat push-up ay isang pagtatangka na pigilan ang sarili kong mapunta sa rurok, dahil sa bawat pagtama niya, ang sarap ay tila kuryenteng dumadaloy sa aking mga kalamnan. Ang boses ni Coach Red ay punong-puno ng pag-aalipusta at pag-aari, habang ang bawat ungol ko ay isang patunay ng aking tuluyang pagsusumite.

“Ganyan ang bagay sa inyong mga bakla,” pamamaliit niya habang siya ay mabilis na humahataw sa aking likuran. “Kung gusto niyo ng ari ng lalaki, paghirapan niyo! Hindi ito libre!”

Sa bawat salita niya, lalo akong ginaganahan. Ang kahihiyan na aking nararamdaman ay nagiging mitsa ng mas matinding libog. Sa harap ko, nakita ko si King na hubot-hubad na, ang kanyang ari ay tumitigas na sa tindi ng kanyang sariling pagnanasa. Siya ay tuwang-tuwa, nakangisi, at halos hindi na makahinga sa tindi ng kanyang nararamdaman habang pinapanood kung paano ako ginagamit ng kanyang “Coach.”

Ang bawat paghinga ko ay puno ng pawis at pagnanasa. Ang bawat push-up ay nagiging mas mahirap dahil sa pagod, pero ang bawat pasok ng ari ni Coach Red ay nagbibigay sa akin ng lakas na magpatuloy. Sa mga sandaling iyon, wala na ang kahihiyan. Ang natitira na lang ay ang katotohanan: ako ay isang laruan, isang workout equipment na pagmamay-ari ni King, at ang “Coach” na ito ang kanyang instrumento para mas lalo akong ilugmok sa aking sariling kagustuhan.

“Mas masarap ba kapag pinaghihirapan?” tanong ni Coach Red sa aking tenga habang siya ay bumibilis.

“O-oo…” sagot ko, ang boses ko ay halos pabulong na dahil sa tindi ng sarap.

Si King ay lumapit sa amin, ang kanyang sariling ari ay handa na ring pumutok. “Ipagpatuloy mo, Coach. Gusto ko pang makita ang bawat anggulo,” sabi ni King, sabay haplos sa aking buhok, ang kanyang mga daliri ay marahas ngunit puno ng pagmamay-ari.

Sa gabing iyon, ang sala ay hindi na isang bahay. Ito ay naging isang pasilidad kung saan ang aking pagkatao ay unti-unting hinuhulma sa kung ano ang gusto nila. Ang bawat sakit, bawat pagod, at bawat pagkakadapa ay bahagi ng aking pagsasanay. Ang workout na ito ay hindi matatapos hangga’t hindi nila nakukuha ang lahat ng nais nila mula sa akin. At habang nagpapatuloy ang ritmo ng aming mga katawan, alam ko na ito na ang aking bagong realidad—isang buhay na puno ng pawis, pagsusumite, at ang walang hanggang pagnanasa na hindi ko na kayang takasan.

Kabanata 25: Ang Huling Yugto ng Pagsasanay

Nakahandusay ako sa ibabaw ng yoga mat , ang aking buong katawan ay nanginginig sa matinding pagkapagod. Ang bawat kalamnan ko ay tila sumuko na sa bigat ng workout na ipinagawa sa akin. Hingal na hingal ako, ang aking dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa, habang ang aking paningin ay bahagyang lumalabo.

“Mahina pa ang stamina ng bata mo,” wika ni Coach Red kay King. Ang boses niya ay malalim, tila walang bakas ng pagod sa kabila ng lahat ng ginawa namin. “Pero nandito na naman na tayo sa huling yugto ng special workout . Oras na para sa recovery time .”

Tumingin ako kay King na nakatayo lang sa gilid, pinagmamasdan ako na parang isang estatwa ng tagumpay. Tumango siya bilang pagsang-ayon.

“Dapa ka lang, bata, at ako ang bahala sa’yo,” utos ni Coach Red.

Sumunod ako nang walang pag-aalinlangan. Dapa ang aking posisyon, nakasubsob ang mukha sa yoga mat , ramdam ang lamig ng sahig na sumasalungat sa init ng aking balat. Hindi ko inaasahan ang susunod na mangyayari—sa isang mabilis at walang pasubaling paggalaw, naramdaman ko ang pagbaon ng kanyang ari sa aking lagusan.

“Ahhh! Coach Red!” sigaw ko, ang daing ay umalingawngaw sa buong sala. Ang sakit na may halong matinding sarap ay parang kidlat na bumagtas sa aking buong pagkatao.

“Sige, sigaw pa, bata!” hamon niya habang sinisimulan ang mabilis at marahas na pagbayo. Ang bawat pagtama niya ay parang gustong burahin ang aking malay. “Ganyan nga! Gustong-gusto mo ’to, hindi ba? Ang sarap mo palang parusahan. Tingnan mo ang sarili mo, nagwawala sa ilalim ko habang ang kuya mo ay nanonood lang.”

Ang bawat dirty talk niya ay parang gasolina sa apoy. Habang binibilisan niya ang bawat bayo, naririnig ko ang bawat ungol niya ng kasiyahan na lalong nagpapainit sa sitwasyon. Pakiramdam ko ay halos manhid na ang aking buong katawan, ngunit ang bawat impact ng kanyang bayo ay nagdadala sa akin sa rurok na hindi ko akalaing mararating ko.

Si King ay lumapit sa aking harapan. Ang kanyang mukha ay puno ng matinding pagnanasa. “King, painumin mo na ang ‘protina’ mo sa kanya,” utos ni Coach Red sa gitna ng kanyang pagbugso.

Tumango si King at tumapat mismo sa harap ng aking mukha habang patuloy pa rin ang marahas na paghataw ni Coach Red sa aking likuran. Ang bawat bayo ni Coach Red ay nagpapatalbog sa aking katawan, at sa bawat pagbaba at pag-angat ko, sinalo ko ang bawat patak ng protina ni King. Nilunok ko ang lahat—ang bawat lagok ay tila isang pagtanggap sa aking posisyon bilang pag-aari nila.

Halos kasabay ng paglunok ko ang pagpunla ni Coach Red sa loob ko. “Pabuntis ka pa lang, bata ka!” sigaw niya sa gitna ng kanyang climax, ang bawat bugso ng kanyang init ay nagpapatunay sa kanyang dominasyon.

Dama ko ang bawat pintig sa loob ko, ang bawat init na dumadaloy, at ang pag-apaw ng kanilang mga katas. Nanatili si Coach Red sa ibabaw ko ng ilang sandali, ang kanyang bigat ay isang paalala ng kanyang kapangyarihan. Hindi siya agad tumayo, hinayaan niya ang kanyang presensya na bumalot sa akin hanggang sa unti-unti nang lumambot ang kanyang ari at kusang humugot palabas.

Pagkatapos ay tumayo siya at hinila ang kanyang shorts para magbihis. “Great job, bata. Sa susunod pa nating workout , mas magiging malupit pa ako para masanay na ’yang butas mo,” biro niya, na may halong panunuya na hindi ko ikinagalit.

Ilang sandali pa ay tumunog ang kanyang telepono. “Yes, mahal ko,” sagot ni Coach Red. Hindi ko gaanong narinig ang boses sa kabilang linya, pero batay sa kanyang tono, sigurado akong ang kanyang asawa ang tumatawag.

Matapos ang maikling pag-uusap, tumingin siya sa amin. “O, siya, King, Mak Mak. Salamat sa masarap na workout ,” aniya. Bago siya tuluyang lumabas ng bahay, huminto siya at tumingin nang diretso sa akin. “Pasalamat ka, Mak Mak, malakas sa akin ’tong si King. Ang asawa ko lang ang nakakatikim ng ari ko… pero ngayon, ikaw na rin. Ituring mo ’yang malaking karangalan.”

Umalis siya nang walang lingon-lingon, iniwan kaming dalawa ni King na nakahandusay sa sahig ng sala.

Puno ako ng adrenaline . Ang bawat hibla ng aking pagkatao ay nanginginig pa rin sa mga pangyayari. Ang presensya ni Coach Red ay tila nakaukit na sa aking balat. Alam ko na hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing ito. Hinding-hindi ko makakalimutan ang lalaking ito na gumamit sa akin nang walang pag-aalinlangan, at ang aking kuya, si King, na masayang nanonood habang ginagawa ito.

Lumapit si King sa akin at hinaplos ang aking buhok. “Ano? Sulit ba ang workout ?” tanong niya, ang kanyang ngiti ay mas mapanganib pa kaysa dati.

Tumango lang ako, hindi ko na kayang magsalita. Ang aking buong pagkatao ay pagod na pagod, ngunit ang aking isip ay gising na gising sa katotohanang ako ay isa nang kagamitan—isang laruan na handang ipasa sa kung sino man ang gustong maglaro sa akin. Ang gabing ito ang nagturo sa akin na walang hangganan ang kanilang pagnanasa, at wala ring hangganan ang aking kakayahang magpasailalim. Habang nakahiga ako sa yoga mat , hinintay ko ang susunod na hakbang ni King. Ang laro ay nagsisimula pa lang, at alam kong marami pa silang “coach” na gustong ipakilala sa akin. Ang bawat sakit, bawat kahihiyan, at bawat sandali ng sarap ay tila mga piyesa ng isang mas malaking puzzle na hindi ko pa lubos na naiintindihan, pero handa ko nang harapin.

Kabanata 26: Ang Regalo ng "Project Mak Mak"

Isang buwan na ang nakalilipas mula noong gabi ng engkwentro sa sala, ang gabing nagpabago sa pananaw ko sa aming relasyon ni King. Mula nang gabing iyon, naging mas maingat ngunit mas mapusok ang aming ugnayan. Hindi ko maikakailang masaya ako—ang atensyong nakukuha ko mula sa kanya ay sapat na para punan ang mga pangangailangan ko. Lalo na ang hindi ko makakalimutang karanasan kasama si Coach Red; ang lalaking iyon ay isang peak specimen ng pagkalalaki, isang imahe ng pagkabarako na hanggang ngayon ay nagpapabilis ng tibok ng aking puso sa tuwing naaalala ko.

Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng sarap at dominasyong natatanggap ko kay King, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting pangungulila. Namimiss ko ang mga barkada ni King—sina Ej, Thirdy, at Mark. Ilang araw na lang at kaarawan ko na, at ang kaisipan ng pagdiriwang na ito ay nagdudulot ng halong kaba at pananabik.

Habang nakaupo ako sa sofa, malalim ang iniisip, biglang pumunta si King sa aking harapan. “Mak Mak, tignan mo nga ’tong cake na nakita ko kung pasado sa’yo,” pagbasag niya sa aking daydreaming . Ipinakita niya ang larawan ng isang eleganteng cake sa kanyang telepono.

Bahagya akong natigilan. Kung ito ang dating King, ang taong laging naglalait sa akin, hindi ko akalaing mag-aabala siya para sa aking birthday. Ngayon, bagaman ramdam ko pa rin ang matinding dominasyon sa bawat utos niya, may kakaiba na ring sweetness na bumabalot sa bawat kilos niya.

Tumango ako at pilit na ngumiti, ngunit mukhang hindi ko naitago ang lungkot na aking nararamdaman.

“Ano ba naman ’tong si bunso,” puna ni King habang ibinababa ang kanyang phone. “Parang nalulungkot ka yata? Malapit na ang birthday mo, dapat masaya ka.”

“Hindi naman sa ganun,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang aking boses. “Siguro… alam mo lang kung ano talaga ang wish ko sa birthday ko.”

Bahagyang tumaas ang kanyang kilay, at isang makahulugang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “Kailan pa nga ’yung huli no? Noong nahuli ko kayong lahat sa sala? Iyon na ang huli. Miss mo na ba sila?”

Tumango ako, hindi na itinago ang katotohanan. “Nakakapag-usap pa ba kayo?”

“Oo naman. Tropa pa rin naman kami, sa katunayan,” ani King. Huminto siya sandali, kinuha ang kanyang telepono, at nag-type nang mabilis bago ito ibinalik sa harap ko. “Tignan mo.”

Isang group chat ang nakabukas sa screen. Ang pangalan nito ay Project Mak Mak . Nanlaki ang aking mga mata. “Binalik niyo ang GC?” tanong ko, halos pabulong sa sobrang gulat.

“Oo, Mak Mak. Para sa’yo,” sagot niya habang nag-i-scroll siya sa mga mensahe. “Lalo na’t miss ka na rin ng mga ito. Kung mapapansin mo ang mga usapan…”

Nag-scroll ako pababa. Ang mga mensahe ay puno ng pag-uusisa at pagnanasa. Ngunit ang pinaka-nakakagulat ay ang latest chats na mula pa mismo kay Coach Red. Ikinukuwento niya ang aming naging “special workout” sa masusing detalye, na nagpapakita na hindi pala ito lihim sa tropa.

“Akala mo ba ay wala ako sa GC na ito dati? Dating wala, pero pagkatapos ng encounter niyo ni Coach Red, may nagbukas na bagong pantasya sa isipan ko,” paliwanag ni King. “Ako mismo ang gumawa ng GC na ito. Sila ang mga original na nagkaroon ng interes sa’yo, at sa tingin ko, oras na para balikan natin ang plano.”

Namula ako sa aking kinatatayuan. Habang nag-i-scroll ako, nakikita ko ang mga sensual photos na ipinapasa ni King sa GC—mga litrato ko na kinunan niya nang palihim sa bahay, sa mga oras na akala ko ay wala siyang nakikita. Tila ba ibinibenta niya ako sa tropa niya, kasama na si Coach Red, na para bang isang premium product .

“It ain’t much, pero malay mo ay mapalago pa natin ang ‘Project Mak Mak,’” ngiting sabi ni King. Ang kanyang boses ay puno ng pagmamay-ari, isang matamis na paalala na ang aking buhay ay nasa kanyang mga kamay.

Napangiti ako nang malapad, ang aking puso ay tumitibok nang mabilis dahil sa excitement. Ang birthday ko na ito ay magiging pinaka-hindi malilimutan sa lahat.

“Salamat, Kuya!” sagot ko, puno ng pasasalamat.

Ngumisi si King at biglang lumapit sa akin, hinawakan ang aking baba at inangat ito para tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. “Huwag ka muna magpasalamat,” bulong niya, na sinundan ng isang kindat. “Hindi mo pa alam kung kakayanin mo ba kaming lahat nang sabay-sabay.”

Naramdaman ko ang pagliit ng aking mundo sa bawat salita niya, kasabay ng matinding kilig na bumabalot sa aking sikmura. Ang kaisipan na paghahatian ako nina Ej, Thirdy, Mark, at Coach Red, sa ilalim ng pamumuno ni King, ay isang pantasyang hindi ko inakalang magiging totoo.

“Ano? Excited ka na ba, birthday boy ?” tanong niya muli, ang kanyang tono ay puno ng pang-aasar ngunit may halong pananabik.

“Sobrang excited,” sagot ko, ang boses ay nanginginig sa anticipation.

Sa mga sumunod na sandali, ipinakita ni King ang plano. Ang birthday celebration ko ay hindi magiging isang simpleng salo-salo. Ito ay magiging isang training ground kung saan ang “Project Mak Mak” ay itutuloy sa mas mataas na antas. Habang nakatingin ako sa phone ni King, sa mga mensaheng nagsasabing hindi na sila makapaghintay, naramdaman ko ang matinding pangangailangan na maging handa.

Ang birthday na ito ay hindi lang tungkol sa pagtanda; ito ay tungkol sa aking pagtalaga bilang isang ganap na kagamitan para sa kanilang kasiyahan. At habang inilalapag ni King ang kanyang phone, alam kong ang susunod na ilang araw ay magiging isang mahaba at matinding preparasyon.

“Paghahandaan natin ang araw na ’yan,” sabi ni King habang hinahaplos ang aking buhok. “Siguraduhin mong ang stamina mo ay mas magiging matibay kaysa noong huli.”

Tumango ako nang mabilis. Sa ilalim ng kanyang titig, ramdam ko ang bigat ng bawat pangako. Ang Project Mak Mak ay muling nabuhay, mas malakas, mas mapangahas, at mas mapanganib kaysa dati. At ako? Ako ang taong nasa gitna ng lahat ng ito, handang magpasailalim, handang magbigay ng sarap, at higit sa lahat, handang maging sentro ng kanilang madilim na laro. Ang aking birthday ay hindi na lang isang okasyon; ito ay ang simula ng aking pag-aari sa kanilang lahat, at wala na akong ibang nanaisin pa.

Kabanata 27: Ang Pre-Birthday Challenge

Bukas na ang aking kaarawan. Ang bawat segundo sa orasan ay tila humahaba, tila kinukutya ang aking kawalan ng pasensya. Puspusan ang paghahanda sa bahay, bagaman hindi ko alam ang eksaktong mga detalye ng magiging party. Ang lahat ng kontrol ay nasa kamay ni King—siya ang nakipag-usap sa mga imbitado, siya ang nagdisenyo ng mga games at challenges , at siya rin ang pangunahing arkitekto ng lahat ng teasing na unti-unting pumapatay sa aking katinuan.

Nakahiga ako sa kama, pilit na pinapakalma ang aking isipan, nang bumukas ang pinto. Pumasok si King na wala nang suot na pang-itaas, ang kanyang katawan ay nagniningning sa ilalim ng ilaw. Agad akong napaiwas ng tingin. Nirereserve namin ang aming lakas para sa mismong araw ng aking kaarawan—isang kasunduan na aming pinanghahawakan—ngunit ang makita siya sa ganoong estado ay isang matinding pagsubok.

May dala siyang malaking cardboard box . Inilapag niya ito sa gitna ng kama.

“May mga special na regalo dito sa loob ng box mula sa mga special mong panauhin,” panimula niya, ang boses ay mababa at puno ng pahiwatig.

“Mas lalo mo namang pinapa-excite ang birthday ko,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang steady na boses kahit na ang puso ko ay nagwawala na sa loob ng aking dibdib.

“Loko. Bakit hindi mo i-check ang mga regalo mo?”

Tumango ako at dahan-dahang binuksan ang box. Sa loob ay may mga plastic zip-lock bags . Nang buksan ko ang isa, bumungad ang isang piraso ng underwear . Kumunot ang noo ko, naguguluhan. Binuksan ko ang iba pa; lahat ay underwear ng mga lalaki.

“Tada! ’Yan ang mga regalo mo,” ani King habang nakangisi. “Pero, what if magkaroon muna tayo ng challenge bago ang birthday mo para mas lalo kang masabik?”

“Ano naman ’yun?”

“Ang mga underwear na ’yan ay pagmamay-ari ng iyong mga special guests . Pinadala nila ito para hindi mo sila makalimutan. Sabihin na lang natin na ang mga ito ay gamit na underwear na hindi pa nalalabhan. May ilan pa riyan na may mga bakas ng kanilang ‘gatas’.”

Nanginig ang aking mga kamay habang sinisipat ang bawat bag . Totoo nga—may mga naninilaw na mantsa at bakas ng tuyong likido sa ilan sa mga tela. Ang amoy ay matapang, musk, at panlalaki. Isang amoy na agad nagpataas ng aking pagnanasa.

“Ang challenge ay aamuyin mo isa-isa. Huhulaan mo kung sino ang may-ari. Kung tama ka, didilaan ko ang hiyas mo. Kung mali ka, kailangan mo akong i- deep throat ,” hamon niya.

Sumabog ang adrenaline sa aking sistema. “Game.”

Inilabas ko ang unang bag . Inamoy ko ito nang malalim. Ang amoy ay maasim, may halong pabango ng gym at pawis—pamilyar na pamilyar. “Coach Red,” diretso kong sagot.

Tumawa si King. “Tama. Ang galing mo, bata.” Agad niyang hinila ang aking binti, inayos ang aking posisyon para madilaan niya ang aking hiyas. Ang bawat haplos ng kanyang dila ay parang kuryente, isang pabuya na lalong nagpa-init sa akin.

Sunod ko namang kinuha ang pangalawang bag . Ang tela ay medyo magaspang, at ang amoy ay nagpapaalala sa akin ng mga gabing puno ng frustration at marahas na paghawak. “Ej.”

“Eksakto,” sagot ni King, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa. Muli niyang itinuloy ang pagdila sa aking hiyas, mas madiin, mas mabilis, hanggang sa mapadaing ako sa sarap.

Ngunit ang pangatlo ay mas mahirap. Inamoy ko ito nang paulit-ulit. “Thirdy?” hula ko.

Umiling si King. “Mali. Thirdy is not that kind of guy .”

“Damn it,” mura ko.

“Oras na para bayaran ang pagkakamali mo,” utos ni King. Yumuko siya, at wala akong nagawa kundi ang sundin ang nakatakdang parusa. Ang deep throat na hiningi niya ay puno ng dominasyon; ramdam ko ang bawat diin ng kanyang ari sa aking lalamunan. Bawat pag-akyat at pagbaba ko ay isang pagpapakita ng aking pagsusumite.

Pagkatapos ng parusa, hiningal kaming dalawa. Kinuha ko ang ikaapat na bag . Inamoy ko ito—amoy sabon at sigarilyo. “Mark?”

“Mali ulit. Masyadong malayo ang hula mo,” pang-aasar ni King.

Muli, kailangan kong i- deep throat si King. Ang bawat set ng challenge ay nagpapabagsak sa aking depensa. Habang lumalalim ang gabi, ang amoy ng mga underwear ay tila bumabalot na sa buong silid, kasabay ng tunog ng aming paghingal at ang friction ng aming mga katawan.

Pagkatapos ng laro, ako ay nakahandusay na, hingal na hingal, basa ng pawis at ng mga labi ni King.

“Mukhang marami ka pang dapat matutunan sa amoy ng tropa,” ani King habang hinahaplos ang aking buhok. “Pero huwag kang mag-alala, bukas na ang tunay na laro. At sigurado akong mas matindi ang mga challenge na ihahanda nila para sa’yo.”

Tumango ako, ang aking mga labi ay nanginginig pa rin mula sa nakaraang parusa. Ang laro na ito ay nagsilbing aperitif lamang sa kung ano ang darating. Bukas, hindi na lang ito amoy ng underwear —bukas, sila na mismo ang darating upang angkinin ang aking katawan at gawin akong sentro ng kanilang birthday celebration . Ang kaba na aking nararamdaman ay hindi takot, kundi isang matinding pananabik na hindi na mapipigilan pa. Handa na ako. Bukas, sa aking kaarawan, ibibigay ko ang lahat.

Kabanata 28: Ang Regalong Buhay

“Paparating na ang mga bisita mo.”

Ang boses ni King ay puno ng pahiwatig habang nakatayo siya sa harap ko. Alas-sais na ng gabi, at ang bawat minuto ng paghahanda ay tila isang walang katapusang pag-igting ng aking nerbiyos. Mula pa kaninang umaga, ang bahay ay nagbago ng timpla—naging mas mainit, mas mabigat sa hangin, at puno ng kakaibang elektrisidad na tanging silang mga lalaki lang ang kayang magbigay.

“Talaga?” tanong ko, ang excitement ay halos hindi ko na maitago sa aking boses.

“Yup! Kaya naman, suotin mo na ang iyong birthday suit .” Ibinigay niya sa akin ang isang maliit na piraso ng tela—isang matingkad na pulang underwear . Kakaiba ang disenyo nito: sa harap ay sapat lang para takpan ang aking ari, ngunit ang aking buong likuran ay nakalantad, walang anuman na magtatago sa aking hubad na balat. Napangiti ako habang isinusuot ito; ramdam ko ang bawat haplos ng malamig na tela sa aking balat.

“Ready to be dominated?” tanong ni King habang pinagmamasdan niya ako. “Buong gabi ka naming papasukin, birthday boy .”

Tumango ako nang nakangisi. Handa na ako. Palabas na sana ako ng kuwarto para harapin ang aking mga panauhin nang biglang humarang si King sa pintuan.

“Wait sandali. Para may thrill.” Mabilis at swabe ang kanyang mga kilos nang maglabas siya ng piring. Bago pa ako makapagsalita, ang aking paningin ay tuluyan nang binalot ng kadiliman.

Inalalayan niya ako pababa ng hagdan. Wala akong makita, ngunit ang bawat hakbang ko ay ramdam ko ang tensyon sa paligid. Tahimik ang bahay, subalit rinig na rinig ko ang dagundong ng aking puso sa aking tainga—isang ritmo ng pananabik na hindi ko na kayang pigilan. Pinaupo niya ako sa gitna ng sala, sa malambot na sofa.

“Huwag mong tatanggalin hangga’t hindi ko sinasabi,” bulong niya sa aking tenga, ang kanyang hininga ay mainit at nagpapadala ng kuryente sa aking batok. Narinig ko ang kanyang mga hakbang palayo, at ang tunog ng pagbubukas ng pintuan.

Ilang sandali pa, narinig ko ang mga yabag ng maraming lalaki. Isa, dalawa, tatlo… marami sila. Ang amoy ng mamahaling pabango at panlalaking musk ay biglang bumalot sa sala.

“Remove the blindfold,” utos ni King.

Mabilis kong tinanggal ang piring. Ang bumulaga sa akin ay isang tanawing parang galing sa isang panaginip. Sa harapan ko, nakatayo sina Ej, Thirdy, Mark, at si Coach Red. Lahat sila ay hubad-baro, nakasuot lamang ng itim na underwear na may kasamang black bow tie sa leeg at isang leather collar na nakakabit sa kanilang mga leeg, na nagmumukha silang mga exotic dancers na handang magbigay ng serbisyo. Ang kanilang mga katawan ay pawisan at nagniningning sa ilalim ng ilaw, bawat kalamnan ay bakat na bakat.

“Happy birthday!” sabay-sabay nilang sigaw. Ang kanilang boses ay malalim, punong-puno ng awtoridad at pagnanasa.

Nagsimula silang umawit ng “Happy Birthday,” at habang kumakanta, si King ay lumapit sa akin na may dalang cake na may nakasinding kandila. Ang bawat nota ng kanilang pagkanta ay parang isang invitation sa isang mundong puro sarap at pagpapasakop. Matapos ang kanta, ipinaihip nila sa akin ang kandila.

“Your wish is our command,” bulong ni King sa tabi ko.

Hindi pa natatapos ang gulat ko nang magsimulang tumugtog ang isang mabigat at mabagal na beat sa sound system. Nagsimula silang sumayaw. Hindi ito basta sayaw—ito ay isang pagtatanghal ng dominasyon. Bawat galaw nila ay kalkulado, bawat pag-indayog ng kanilang balakang ay tila isang paghahamon sa aking pagkatao. Si Ej ay lumapit sa akin, ang kanyang mga kamay ay gumapang sa aking dibdib habang ang kanyang katawan ay bumabagtas sa harap ng aking mukha.

Si Coach Red, na nasa gitna, ay tila isang hari sa kanyang performance . Ang bawat kilos niya ay may diin, ang bawat haplos niya sa sarili niyang katawan ay nagpapakita ng kung gaano niya gustong gawin iyon sa akin.

“Ano, birthday boy ? Gusto mo na bang magsimula?” tanong ni Thirdy habang siya ay lumuhod sa harap ko, ang kanyang kamay ay hinawakan ang aking binti at hinila ako papalapit.

Isa-isa silang lumapit sa akin. Ito na ang bahaging pinakahihintay ko.

Si Mark ang naunang umupo sa sofa sa tabi ko, inilapit ang kanyang ari sa aking mukha, pinapaamoy ang kanyang bango bago ako binigyan ng isang malalim na halik. Kasunod niya ay si Ej na pinatungtong ang kanyang binti sa aking hita, pinaparamdam sa akin ang init ng kanyang katawan. Ang bawat isa sa kanila ay nagbibigay ng atensyon na hindi ko kayang ipaliwanag—haplos, halik, at ang mga matang puno ng pagnanasa na nakatutok lamang sa akin.

“Sino ang mauuna?” tanong ni Coach Red, ang kanyang boses ay nanginginig sa excitement.

Lumapit sa akin si King, hinawakan ang aking buhok at dinala ang aking mukha sa bawat isa sa kanila. “Isa-isa. Lahat kayo ay magkakaroon ng pagkakataon. Ngayong gabi, ang katawan niya ay para sa inyong lahat.”

Ang bawat lap dance ay isang pagsubok. Habang si Thirdy ay sumasayaw sa harap ko, ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang pagkalalaki na humahampas sa aking mga braso. Si Ej naman ay marahas na hinahawakan ang aking bewang, dinadala ako sa isang ritmo na tanging kami lang ang nakakaunawa. Habang si Coach Red ay nasa likuran ko, hinahaplos ang aking buhok at binubulungan ako ng mga salitang lalong nagpapatigas sa aking ari.

“Ang sarap mo palang tignan sa posisyong ’yan,” bulong ni Coach Red habang ang kanyang mga daliri ay naglalaro sa aking dibdib.

Ang sala ay naging isang entablado ng kanilang pagnanasa. Hindi ko na alam kung sino ang nasa harap ko, sino ang humahawak sa aking likod, o kung kaninong halik ang aking nararamdaman. Ang tanging alam ko lang ay ang bawat isa sa kanila ay nagbibigay ng kanilang lahat—isang birthday gift na hindi ko kailanman makakalimutan. Ang aking buong pagkatao ay naging sentro ng kanilang atensyon, at sa gitna ng kanilang mga katawan, sa gitna ng kanilang mga haplos, naramdaman ko ang tunay na kahulugan ng pagiging pag-aari nila.

Si King ay nakatayo lang sa gilid, nanonood at nakangiti, tila isang director na nasiyahan sa ganda ng kanyang pelikula. “Ganyan nga. Ibigay niyo sa kanya ang lahat ng gusto niya,” utos ni King.

Ang bawat sandali ay mas tumitindi. Habang ang gabi ay lumalalim, ang kanilang mga sayaw ay nagiging mas agresibo, ang kanilang mga haplos ay nagiging mas mapangahas. Ang bawat isa sa kanila ay nag-aagawan sa aking atensyon, at ako, bilang birthday boy , ay handang tanggapin ang lahat—ang bawat halik, ang bawat haplos, at ang bawat pangakong magiging totoo sa mga susunod na oras. Ito ang aking birthday. Ito ang aking regalo. At sa mga lalaking ito, wala na akong balak pang tumakas.

Kabanata 29: Ang Gulong ng Pagnanasa

Ang sala ay puno ng halimuyak ng mamahaling whisky at ang matapang na amoy ng mga lalaking nag-aalab sa pagnanasa. Ang music ay malakas, isang thumping bass na tumatagos sa aking mga buto, habang ang mga bote ng alak sa mesa ay nagsisilbing saksi sa gabing ito. Si King, si Coach Red, sina Ej, Thirdy, at Mark—silang lahat ay nakapalibot sa akin, ang kanilang mga mata ay hindi maalis-alis sa aking katawan habang ako ay nakaupo sa gitna, suot lamang ang pulang underwear na naglalantad sa aking pagkatao.

“Gusto mo bang magsimula na?” tanong ni King. Hawak niya ang isang boteng whisky , ang kanyang mga mata ay nagniningning sa ilalim ng dim na ilaw. Uminom siya nang direkta sa bote bago ito inabot sa akin. “Uminom ka, birthday boy . Kailangan natin ng lakas ng loob para sa gabing ito.”

Lunok-laway akong uminom. Ang init ng alak ay dumaloy sa aking lalamunan, nagdadala ng tapang na dati ay wala ako. Sa gitna namin ay may isang wheel of names at isang fish bowl na puno ng mga nakatiklop na papel.

“Ito ang Carousel of Desires ,” paliwanag ni Thirdy habang nilalaro ang wheel . “Ang gulong ang pipili kung sino ang magiging ‘panginoon’ mo sa bawat round , at ang fish bowl naman ang magsasabi kung anong klaseng pagpapahirap—o sarap—ang kailangan mong pagdaanan.”

Ang bawat isa sa kanila ay halatang nakainom na. Ang kanilang mga kilos ay mas maluwag, mas agresibo, at walang bahid ng pagpipigil.

“Paikutin na ’yan,” utos ni Coach Red.

Hinila ni Ej ang gulong. Umikot ito nang mabilis, ang tunog ng click-clack ay nagpapaigting sa aking pandama. Huminto ang karayom sa pangalang: Coach Red .

“Swerteng bata,” ani Coach Red habang tumatayo. Kinuha niya ang fish bowl at bumunot ng isang papel. “Ang utos ay: ‘Magsilbi bilang baso ng alak.’ “

Nagkatinginan sila at tumawa. Kumuha si Coach Red ng isang malaking baso ng whisky , ngunit sa halip na inumin ito, ipinapahid niya ang alak sa aking mga balikat at dibdib. “Dilaan mo ang bawat patak na ito mula sa balat niya,” utos niya sa iba. Si King ay hindi nag-atubili; agad niyang sinimulang dilaan ang aking dibdib, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking bewang, dinidiin ang aking katawan sa kanyang matigas na musk .

Ang alak na humahalo sa aking pawis ay nagbibigay ng kakaibang hapdi at sarap. Pakiramdam ko ay ginagawa akong isang human cocktail . Habang ang iba ay nanonood, si Coach Red ay patuloy na nagbubuhos, ang kanyang mga mata ay puno ng dominasyon. Ang bawat dila ni King ay nagdudulot ng kuryente, at habang nakatingin ang tropa, naramdaman ko ang matinding kahihiyan na hinaluan ng hindi maikakailang arousal .

“Next!” sigaw ni Mark.

Pinaikot ni King ang gulong. Huminto ito kay Ej .

“Bumunot ka, Ej,” utos ni King habang hinihimas ang aking hita.

Binasa ni Ej ang papel: “‘The human restraint.’”

“Ayos,” ani Ej. Kumuha siya ng necktie mula sa kanyang leeg at ipinulupot ito sa aking mga kamay, itinali ako nang mahigpit sa likod ng sofa. “Ngayon, wala ka nang kawala.”

Hindi lang siya basta tumingin. Habang nakatali ako, nagsimula siyang sumayaw sa harap ko, ang kanyang katawan ay bumabagtas sa akin, bawat haplos ay sinasadya para lalong pag-alabin ang aking pagnanasa. Si King ay sumali rin, hinahawakan ang aking mukha at pinipilit akong makipag-halikan kay Ej sa gitna ng bawat lap dance . Ang alak ay lalong nagpapainit sa kanilang mga ulo; ang kanilang mga haplos ay naging mas marahas, mas madilim, at mas puno ng possessiveness .

“Thirdy! Ikot!” sigaw ni King.

Huminto ang gulong kay Thirdy . “Basa-basahin mo ang utos,” utos ni King.

“‘Strip everything,’” binasa ni Thirdy nang nakangisi.

Sa isang mabilis na kilos, hinila ni Thirdy ang aking pulang underwear . Ngayon, ganap na akong hubad sa harap nilang lahat. Ang lamig ng hangin ay sumalubong sa aking balat, ngunit ang init ng kanilang mga tingin ay sapat para pagpawisan ako nang malapot.

“Ngayon, kailangan mong pasayahin ang lahat ng narito nang sabay-sabay,” hamon ni Thirdy.

Hindi ko na kailangang magtanong. Alam ko na ang gagawin. Habang ang tropa ay nakapalibot sa akin, naging sentro ako ng kanilang mga kamay at bibig. Si King ay nasa harap ko, hawak ang aking buhok at dinidirekta ang aking mga galaw, habang sina Coach Red at Mark ay nasa aking mga gilid, hawak ang aking mga binti.

Ang bawat utos mula sa fish bowl ay lalong nagpapababa sa akin, ngunit sa bawat antas ng aking pagbaba, mas nararamdaman ko ang kanilang pag-aari. Ang alak sa aming dugo ay nagpapawala ng inhibition . Ang mga biro nila ay naging mas bastos, ang kanilang mga haplos ay naging mas agresibo.

Si King, na aktibong nakikilahok, ay hindi lang tagamasid. Siya ang nagpapatakbo ng bawat round . Kapag nakikita niyang nanghihina ako, siya mismo ang nagbibigay ng stimulus para hindi ako makabawi. “Ganyan nga, birthday boy . Ipakita mo sa kanila kung bakit ikaw ang pinaka-espesyal na regalo sa gabing ito.”

Pagkatapos ng ilang rounds , ang sala ay tila isang lugar ng digmaan ng pagnanasa. Ang bawat isa sa kanila ay nakatikim na ng aking submission . Si Mark, na huling napili sa gulong, ay bumunot ng huling utos para sa round na ito: “‘The total surrender.’”

“Lahat kayo,” utos ni Mark sa tropa.

Sa sandaling iyon, ang lahat ng limitasyon ay nawala. Ang bawat isa sa kanila ay lumapit sa akin nang sabay-sabay. Si King ay nasa aking harapan, si Coach Red sa aking likuran, at ang tropa ay nag-aagawan sa bawat parte ng aking katawan. Ang ingay ng kanilang mga ungol, ang halimuyak ng whisky , at ang haplos ng kanilang mga katawan ay nagdulot ng isang matinding sensory overload .

Hindi ko na alam kung anong oras na. Ang tanging alam ko ay ako ay nasa gitna ng aking mga “panginoon,” ang aking katawan ay nagsisilbing canvas ng kanilang mga pagnanasa. Si King ay tumingin sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng dominasyon at satisfaction .

“Maligayang kaarawan, Mak Mak,” bulong niya sa gitna ng lahat ng kaguluhan.

Sa gitna ng aking paghingal at pagkawala ng malay sa sobrang sarap, alam kong ito pa lang ang simula. Ang gulong ay iikot muli. Ang mga utos ay magiging mas mapangahas. At ang kanilang pag-aari sa akin ay magiging mas permanente. Sa bawat patak ng alak at bawat haplos ng kanilang mga kamay, tinatanggap ko ang aking kapalaran: ako ay pag-aari nila, ngayon at sa lahat ng mga susunod pang birthday na darating.

Kabanata 30: Ang Unang Round

Sa gitna ng nalalabi pang alab sa sala, tumayo si King, ang kanyang boses ay nangingibabaw sa malakas na beat ng tugtog. “Mahaba pa ang gabi, mga pre. Marami pa tayong hinandang palaro.” Napatingin ang lahat sa kanya, ang kanilang mga mata ay nagniningning sa whisky at pagnanasa. “Bago natin pagkaisahan ang bunsong si Mak Mak, bakit hindi natin gamitin ang roleta upang hatiin ang grupo? Isang gabi sa kanyang kwarto. May intimacy , may init, may solo moment .”

Napatango ako. Ramdam ko ang basang laway ng mga lalaki na dumikit sa aking balat, ang pamumula ng aking dibdib dahil sa marahas na haplos, at ang pagtibok ng aking buong katawan. Nais ko rin ang ganitong setup—ang masanay muna sa init ng bawat isa bago ang inaasahang pagsabay-sabay nila sa akin.

Inikot ni King ang roleta. Ang bawat click nito ay tila nagpapabilis ng aking paghinga. Huminto ito sa tatlong pangalan: Thirdy, Ej, at Coach Red.

“Congratulations! Mukhang kayo ang unang makakakuha kay bunso,” biro ni King habang tinatapik ang balikat nina Thirdy at Ej.

“Ibig sabihin, tayo pala ang magkakasama sa second round , Mark?” tanong ni King kay Mark, na sinang-ayunan naman ng huli nang may nakakalokong ngiti.

Hindi na nagpatumpik-tumpik ang tatlo. Binuhat ako ni Coach Red nang parang isang sako ng bigas, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking hita habang bitbit niya ako patungo sa aking silid. “Enjoy!” pahabol na sigaw ni King mula sa sala, isang tunog ng awtoridad na nagpa-alala sa akin kung sino ang tunay na may-ari ng gabing ito.

Pagpasok sa silid, inihiga ako ni Coach Red sa gitna ng aking malaking kama. Sa harap ko, nakatayo ang tatlong lalaking naglalabas ng matinding karisma at dominasyon.

“Pakita ko muna sa inyo ang tamang pag-aalaga sa bakla,” panimula ni Coach Red, ang kanyang boses ay puno ng mapang-aliping tono. “Dapat marunong kang sumamba sa mga tunay na lalaki.” Nag-flex siya sa harap ko, ang kanyang mga kalamnan ay bakat na bakat. Ang kanyang ari ay matigas na matigas sa loob ng kanyang masikip na underwear , ngunit ang aking atensyon ay agad na napako sa kanyang mga braso.

Gumapang ako papalapit sa kanya. Siniguro kong bawat halik ko sa kanyang biceps ay matamis at puno ng pagsamba. Bawat pagdampi ng aking labi ay sinundan ko ng dila, dinidilaan ang kanyang pawisang balat. Hinawakan ni Coach Red ang aking buhok at marahas na idinirekta ang aking mukha sa kanyang kili-kili.

“Ganyan nga, malanding bata. Gustong-gusto mo ’yan, ’di ba?” aniya, ang kanyang amoy na matapang at panlalaki ay bumabalot sa aking buong pandama.

“Paramdam mo naman sa amin ang ganyang sarap,” utos ni Ej habang hinila niya ako palapit sa kanya.

Binaling ko ang aking atensyon kay Ej at Thirdy. Nagsimula akong sumamba sa kanilang mga katawan. Habang ang aking mga kamay ay naglalakbay sa kanilang mga abs, ang kanilang dirty talk ay nagsimulang pumuno sa hangin.

“Tignan mo ang isang ’to, parang uhaw na uhaw,” bulong ni Ej habang hinahawakan ang aking batok. “Gusto mo ba ng higit pa? Gusto mo bang ramdaman kung gaano kami katigas para sa’yo?”

“Sobrang dumi mong bata,” dagdag ni Thirdy habang hinihimas ang aking pisngi. “Ang galing mong sumamba, pero tingnan natin kung hanggang saan ang kaya mong lunukin.”

Habang abala ako sa paghahalik sa kanilang mga dibdib at paghimas sa kanilang mga ari sa ibabaw ng kanilang underwear , nakaramdam ako ng kakaibang sensasyon sa aking lagusan. Isang mainit, basang bagay ang biglang dumampi roon. Paglingon ko, naroon si Coach Red, ang kanyang dila ay parang isang mabangis na hayop na sumusunggab sa aking likuran.

“AH!” Napadaing ako. Ang bawat haplos ng dila ni Coach Red ay madiin, marahas, at walang pasintabi. Habang abala ako sa pag-worship sa katawan nina Ej at Thirdy, si Coach Red ay tila kinakain ang aking pagkatao sa likuran.

“Huwag kang hihinto!” sigaw ni Ej. Hinawakan niya ang aking buhok at idinikit ang aking mukha sa kanyang ari. “Ipakita mo sa amin kung gaano ka ka-desperado!”

Si Thirdy naman ay nagsimulang gumaril sa aking mga tenga. “Tignan mo kung paano ka paglaruan ni Coach. Siya ang hayop, at kami ang mga panginoon mo. Lunukin mo lahat ng utos namin.”

Ang eksena sa kama ay naging isang kaguluhan ng mga braso, dila, at paghingal. Habang ang mga daliri nina Ej at Thirdy ay naghahanap ng paraan para pasukin ako, ang dila ni Coach Red ay hindi tumitigil sa pag-atake sa aking sensitibong bahagi. Ramdam ko ang pag-init ng aking paligid. Bawat pagdiin ng kanilang mga kamay sa aking balat ay nag-iiwan ng marka ng kanilang pagmamay-ari.

“Ganyan nga, Mak Mak,” wika ni Coach Red sa pagitan ng kanyang mabibigat na paghinga, ang kanyang boses ay garalgal habang hinihigop ang aking sarap. “Lahat ng atensyon mo, ibigay mo sa amin. Lahat ng sarap mo, amin lang.”

Hindi ko na kaya pang mag-isip. Ang aking mundo ay lumiit sa init ng kanilang mga katawan. Sa pagitan ng pagsamba sa mga biceps nina Ej at Thirdy at ang marahas na pag-atake ni Coach Red, naramdaman ko ang tunay na kahulugan ng pagiging submissive . Sila ang mga hari sa gabing ito, at ako, ang kanilang pinakamahalagang laruan, ay handang-handa nang masira, mabuo, at paglaruan hanggang sa sumapit ang bukang-liwayway. Ang kanilang mga boses, ang kanilang amoy, at ang bawat thrust ng dila ni Coach Red ay nagtutulak sa akin sa bingit ng isang matinding climax na alam kong hindi nila hahayaang matapos nang madalian.

Kabanata 31: Ang Unang Pagsabog

“Ipaubaya niyo muna sa akin itong butas,” utos ni Coach Red, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagnanasa. Inayos niya ang kanyang posisyon, hinawakan ang aking mga hita at idiniin ang mga ito sa aking dibdib, sapat upang maitutok ang kanyang matigas na ari sa aking lagusan.

“Sige, Coach. Alam mo namang ikaw ang tatay namin,” pang-aasar ni Thirdy habang nakangiti, pinagmamasdan ang bawat galaw ni Coach Red na parang nanonood ng isang pelikula.

“Mahaba pa naman ang gabi, kaya ihanda mo ’yang butas mo, marami pa ang papasok diyan,” dagdag ni Ej, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa dilim ng kwarto. Ang kanyang tono ay puno ng banta, isang paalala na ako ay isang gamit lamang na paghahatian hanggang sa huling patak ng kanilang lakas.

Ang atensyon ko ay nakatuon sa tropa, ngunit mabilis itong naputol nang maramdaman ko ang biglaang pagbulusok ni Coach Red. “Arghhh!” ang malakas kong ungol ay humalinghing sa apat na sulok ng kwarto nang maramdaman ko ang pagpasok ng kanyang ari sa aking loob.

“Sige, isigaw mo pa! Inggitin mo ang mga lalaki sa labas na nais ka ring pasukuin,” ani Coach Red habang sinisimulan niya ang kanyang pagbarurot sa aking lagusan. Ang ritmo ay mabilis, steady, at walang pasintabi. Bawat thrust niya ay tumatama sa aking kaibuturan, nagpapadala ng shockwaves ng sarap na nagpapaluha sa aking mga mata.

Hindi ako nakuntento sa paghawak lang sa ari ng dalawa sa harapan ko. Habang si Coach Red ay abala sa aking likuran, nilapitan ko sina Ej at Thirdy. Salitan ko silang sinubo, nararamdaman ang kanilang mainit na ari sa aking bibig. Ang kanilang lasa ay matapang, puno ng kapangyarihan.

“Tignan mo ang isang ’to, parang asong gutom na gutom,” bulong ni Thirdy habang marahas niyang itinusok ang kanyang ari sa aking bibig, pinipilit akong tanggapin ang bawat pulgada niya. “Ang galing mo palang magsilbi, Prince Michael . Bagay na bagay sa’yo ang maging alipin.”

“Tama ’yan, lunukin mo lahat,” dagdag naman ni Ej, habang hinahawakan ang aking buhok at idinidirekta ang aking ulo sa ritmong gusto niya. “Ipakita mo kay Coach kung sino ang mas malandi sa ating tatlo.”

Ang silid ay napuno ng tunog ng friction . Ang bawat ungol ko ay hinaluan ng kanilang mga mapang-aliping salita. “Ang dumi-dumi mo, bunso,” pangungutya ni Coach Red habang ang kanyang bawat thrust ay lalong bumibilis. “Isipin mo, habang kinakain mo sila, ako ang nagmamay-ari ng buong pagkatao mo sa likod.”

Habang patuloy ang aking pagsusubo, ramdam ko ang tensyon sa kanilang mga katawan. Ang kanilang mga kalamnan ay tumitigas, ang kanilang paghingal ay nagiging mas mabigat. Alam kong malapit na ang kanilang rurok.

“Coach, bilisan mo! Malapit na ako!” sigaw ni Ej, ang kanyang mga kamay ay humigpit sa aking buhok.

Si Coach Red ay hindi nagpatumpik-tumpik. Ang kanyang mga thrust ay naging marahas, bawat isa ay mas malalim kaysa sa nauna. “Ahhh… oo, ganyan! Tanggapin mo lahat, Michael!” bulyaw ni Coach Red. Sa isang huling madiin na pagdiin, naramdaman ko ang mainit na likido na bumubulusok sa aking kaibuturan. Nagpakawala si Coach Red ng isang mahabang ungol habang tuluyan niyang inilabas ang lahat sa loob ko, ang bawat pitik ng kanyang ari ay nag-iiwan ng init na kumakalat sa aking buong sistema.

Hindi pa natatapos ang lahat. Nang makita nina Ej at Thirdy na tapos na si Coach Red, lalo silang naging agresibo. “Ngayon, oras na namin,” ani Thirdy. Sa isang iglap, inilabas nila ang kanilang mga ari mula sa aking bibig, ngunit hindi para patigilin ako.

“Sa mukha mo, bunso. ’Yan ang nararapat sa isang laruan,” utos ni Ej.

Hinala nila ang aking ulo, pinilit akong manatili sa harap nila. Walang pasubali, sumabog ang kanilang pagnanasa sa aking mukha. Ang mainit na likido ay dumapo sa aking pisngi, sa aking mga labi, at hanggang sa aking mga mata. Pikit-mata kong tinanggap ang kanilang “regalo,” ang bawat patak ay nagsisilbing marka ng kanilang tagumpay sa gabing ito. Ang silid ay puno ng amoy ng kanilang pagkalalaki, isang halong musk at alak na lalong nagpatindi sa aking pagiging submissive .

Nakahandusay ako sa kama, hingal na hingal, basa ng kanilang mga fluids . Si Coach Red, Ej, at Thirdy ay napaatras, pare-parehong hinihingal at bakas sa kanilang mukha ang labis na kasiyahan.

“Ayos na ’yan para sa unang round,” ani Coach Red habang inaayos ang kanyang damit.

Tumayo ang tatlo, hindi na muling tumingin sa akin na parang wala lang akong halaga. Lumabas sila ng kwarto nang mabilis, iniwan akong mag-isa sa gitna ng kaguluhan, basa, at pagod. Ngunit bago pa man ako makahinga nang maluwag, narinig ko ang boses ni King mula sa sala, matapang at puno ng awtoridad.

“Tapos na ang first round ? Magaling. Handa na ba ang lahat para sa susunod na laro?”

Ang tawag ni King ay isang babala. Hindi pa tapos ang gabi. Ang aking katawan, kahit na puno ng kanilang mga marka, ay kailangan na namang humanda para sa susunod na pagpapakitang-gilas na ihahanda ng tropa. Ang laro ay nagpapatuloy, at ang bawat segundo ay isang bagong pagkakataon para sa kanila na lalo akong durugin.

Kabanata 32: Ang Larong Ipasok Mo

Pagbalik nina Ej, Thirdy, at Coach Red sa sala, naabutan nila sina King at Mark na nakatayo malapit sa gitna, kung saan ang isang blindfold at isang fishbowl ang nakalatag sa mesa. Pagkakita sa akin—na humihingal pa rin at basa ng mga fluids mula sa nakaraang round—ay nagliwanag ang kanilang mga mukha.

“Ipasok Mo,” panimula ni King. Ang boses niya ay puno ng awtoridad na nagpapatigil sa lahat. “Si Mak Mak ay tutuwad isang metro ang layo sa atin. Isa-isa tayong magkakaroon ng tsansang ipasok ang ating ari sa kanyang butas.”

Napaawang ang aking bibig, hindi makapaniwala sa susunod na hamon. “Ang thrill ?” Nilabas ni King ang piring at inikot ito sa kanyang daliri. “Iikutin ang manlalaro ng sampung beses habang nakapiring. Pagkatapos, lalakad siya patungo kay Mak Mak at susubukang ipasok ang ari nang walang tulong ng paningin. Game?”

Naghiyawan ang mga lalaki. Ang kanilang mga boses ay puno ng nakalalasing na pananabik. Inutusan nila akong pumunta sa gitna at pumosisyong nakatuwad, ang aking likuran ay nakaharap sa kanila—isang posisyong naglalantad sa akin sa kanilang lahat.

“Unang susubok, si Thirdy ,” anunsyo ni King.

Inikot nila si Thirdy ng sampung beses. Nang bumitaw sila, naglakad si Thirdy nang pasuray-suray. Ang mga lalaki sa paligid ay nagtatawanan, nagbibigay ng maling direksyon. Ngunit sa huling segundo, naramdaman ko ang matigas niyang ari na dumampi sa aking balat. Isang madiin na tulak, at pumasok siya nang buo.

“Winner!” sigaw ni King. “Thirty seconds, Thirdy! Bilang!”

“Isa, dalawa, tatlo…” sabay-sabay nilang pagbilang. Sa bawat bilang, humahataw si Thirdy sa loob ko. Ang bawat thrust ay tumatama sa aking sensitibong bahagi habang ang aking mga kamay ay nakahawak sa sahig, sinusubukang panatilihin ang aking balanse. Ang hirap ng pag-aadjust sa bawat bilis niya ay nagpapa-ingay sa aking mga ungol. Sa huling bilang, isang malakas na ungol ang pinakawalan ni Thirdy bago siya bumunot.

“Sunod, si Ej ,” utos ni King.

Inikot si Ej. Paghinto, naglakad siya nang diretso ngunit minalas. Ang kanyang ari ay tumama lamang sa aking hita, hindi sa target.

“Mali!” sigaw ni Mark.

“Parusa,” bulong ni Ej na may halong dismaya. “Rim.”

Lumuhod si Ej sa aking likuran. Ang kanyang dila ay nagsimulang maglibot sa aking rim , dinidilaan ang bawat sulok na kanina ay pinasok ni Thirdy. Ang kahihiyan na dulot ng pagkatalo niya ay ginawa niyang isang uri ng intimacy na mas nakakapanindig-balahibo.

“Pangatlo, si Coach Red ,” ani King.

Inikot nila ang coach. Sa kabila ng pagkahilo, ang kanyang instinto bilang isang “tatay” ng grupo ay nanaig. Isang hakbang, isang madiin na pagtulak, at pumasok siya. “Panalo!”

Muli, nagsimula ang bilang. Ang rhythm ni Coach Red ay mas mabigat at mas madiin. Ang bawat thrust ay parang nagmamarka ng pag-aari sa aking loob. Ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang pagkalalaki na nagpapalawak sa akin. Nang matapos ang 30 segundo, halos hindi ko na maigalaw ang aking balakang sa sobrang lambot.

“Si Mark naman,” tawag ni King.

Inikot si Mark. Naglakad siya nang maingat, ngunit sa isang maling kalkulasyon, ang kanyang ari ay dumampi lamang sa aking puwet. “Palpak!” tawag ng grupo.

“Rim, Mark,” utos ni King.

Lumapit si Mark at sinimulan ang kanyang parusa. Ang kanyang dila ay mas malikhain kaysa kay Ej; ginamit niya ang kanyang mga daliri para buksan pa lalo ang aking lagusan habang dinidilaan ito. Ang bawat dampi ay nagpapa-ungol sa akin sa sakit at sarap.

“Huling tira, si King Augustus Gatdula ,” anunsyo ng grupo.

Si King ay inikot nang mabilis. Ramdam ko ang kanyang presensya sa likuran ko. Hindi siya nagpatumpik-tumpik; sa isang mabilis at siguradong kilos, naramdaman ko ang kanyang matigas at nag-aalab na ari na pumasok sa aking lagusan sa unang subok pa lamang.

“Panalo ang Panginoon!” sigaw ni Thirdy.

Ang 30 segundong ibinigay kay King ang pinakamahirap. Hindi lang siya basta humahataw; siya ay nagdodomina. Bawat thrust niya ay tila isang pag-aangkin. Hawak niya ang aking buhok, idinidiin ang aking mukha sa sahig habang marahas niya akong pinupukpok mula sa likod. Ang boses niya ay puro utos at ungol ng kasiyahan. “Akin ka, Prince Michael. Akin ka lang.”

Pagkatapos ng 30 segundo, huminto si King, hinahabol ang kanyang hininga. Ang buong sala ay puno ng palakpakan at hiyawan ng mga lalaki. Nakahandusay ako sa sahig, ang aking katawan ay nanginginig sa pagod, ngunit ang aking isipan ay nakalutang sa ulap ng sarap. Ang pagkakasunod-sunod ng mga tagumpay at pagkatalo ay nag-iwan sa akin na parang isang basang basahan, ngunit ang atensyon na natatanggap ko mula sa kanila—ang mga haplos, ang laway, ang fluids —ay nagparamdam sa akin na ako ang pinaka-espesyal na tao sa gabing ito.

“Ang galing, bunso,” ani King habang hinahaplos ang aking pawisang likod. “Napagod ka na ba?”

Tumingin ako sa paligid. Silang lahat ay nakatingin sa akin, ang kanilang mga mata ay gutom pa rin, hindi pa rin sapat ang kanilang nakukuha.

“Hindi pa,” sagot ko, kahit na ang aking boses ay halos pabulong na lamang dahil sa sobrang pagod.

“Good,” sagot ni King. “Dahil ang gabi ay kakasimula pa lamang. Ihanda ang susunod na game.”

Ang mga lalaki ay nagtawanan, bumalik sa pag-inom ng whisky , habang ako ay pinilit na tumayo. Ang aking mga binti ay nanginginig, ang aking lagusan ay ramdam ang bawat hapdi ng mga nakaraang thrusts , ngunit ang aking puso ay tumitibok sa isang kakaibang uri ng pananabik. Ang laro ay hindi pa tapos, at sa bawat kabanata ng gabing ito, mas lalo akong nawawala sa kanilang mga kamay, mas lalo akong nagiging pag-aari nila. Handa na ako sa susunod na ipapagawa nila—kahit ano pa iyan.

Kabanata 33: Ang Init sa Pagitan ng Dalawa

Ang saglit na katahimikan sa sala ay nabasag lamang ng tunog ng mga basong tumatama sa mesa at ang mabigat na hininga ng mga lalaking tila hindi nauubusan ng enerhiya. Ang hangin ay mabigat, puno ng halimuyak ng alak at ang malapot na amoy ng pagnanasa na kumakalat sa bawat sulok ng bahay. Habang ang tropa ay nagtatawanan at nagkukuwentuhan tungkol sa mga naganap na laro, ako ay nakaupo sa tabi ni Mark. Ang aking ulo ay nakasandal sa kanyang malapad at mainit na balikat, habang ang aking mga kamay ay hindi mapakali, pabalik-balik sa paghimas sa kanyang ari na bakat na bakat sa ilalim ng kanyang itim na underwear .

“Sandali nga, hindi ko na kaya,” napabuntong-hininga si Mark, ang kanyang boses ay garalgal at puno ng frustration . “Masyadong pilyo ang isang ’to, parang hindi napainom ng gatas nung bata.”

Natawa ang mga nasa paligid, lalo na si King na kanina pa nakamasid sa aming mga galaw. Ang aking paglalaro sa ari ni Mark ay sinasadya kong gawing mas mabilis, mas mapangahas, at mas malandi. Gusto kong makita kung hanggang saan ang pasensya nila. Gusto kong makita kung kailan sila tuluyang bibigay.

“King, kunin na natin ang round natin. Dalhin na natin ito sa kwarto,” hamon ni Mark, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa pagnanasa.

Tumingin sa akin si King. Ang kanyang mga mata ay malamig ngunit puno ng pangako ng karahasan at sarap. Tumango siya nang dahan-dahan, isang senyas na sapat na para sa akin upang malaman ang aking kapalaran sa susunod na oras. Wala akong nagawa kundi ang sundin ang kanilang agos. Binuhat ako ni Mark nang padabog, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking bewang, at dinala niya ako pabalik sa silid na kanina lamang ay pinaglaruan nina Ej, Thirdy, at Coach Red.

Ang silid ay amoy ng mga fluids at pawis mula sa nakaraang mga rounds . Ang mga kumot ay gusot-gusot at basa pa rin, isang paalala ng mga naganap na hindi ko na mabilang. Walang pag-aalinlangan, inihagis ako ni Mark sa gitna ng kama. Sumunod si King, ang kanyang bawat hakbang ay may bigat ng isang hari na handang angkinin ang kanyang nasasakupan.

“Gusto mong maglaro, hindi ba?” bulong ni King habang tinatanggal ang kanyang underwear . “Ngayon, ipakita mo sa amin kung gaano ka kahusay sa pagbibigay ng sarap.”

Hiniga ko ang aking sarili sa pagitan nila. Si Mark ay nasa aking kanan, si King ay nasa aking kaliwa. Nagsimula akong sumubo sa kanila nang salitan. Ang bawat pagpasok ng kanilang mga ari sa aking bibig ay isang pagsubok sa aking kakayahan. Sa bawat subo, ang aking mga kamay ay gumagapang paitaas, hinahanap ang kanilang mga nipples . Pinisil ko ang mga ito, pinihit nang bahagya, at dinilaan ang paligid ng kanilang areola habang pinapanood silang mapapikit at mapabuga ng hangin sa sarap.

“Ang galing mo, Prince Michael ,” ani King, ang kanyang boses ay puno ng paghanga at pag-aalipusta. “Kahit anong gawin namin sa’yo, alam mong para sa amin ka lang.”

“Tignan mo ang pagtigas ng nipples ko dahil sa lintik na dila mo,” dagdag ni Mark, ang kanyang kamay ay nakabaon sa aking buhok, pinipilit akong gumalaw nang mas mabilis sa kanyang ari.

Ang tensyon sa silid ay umabot sa sukdulan. Ang kanilang dirty talk ay nagsilbing gasolina sa aking sariling pagnanasa. Bawat salita nila ay isang instruction kung paano ko sila dapat paglingkuran. “Lunukin mo, huwag kang magtitira,” utos ni King. “Gusto naming makita kung gaano karami ang kaya mong tanggapin.”

Matapos ang mahabang sandali ng oral na pagsilbi, nag-iba ang kanilang taktika. Inutusan ako ni King na gumapang patungo sa dulo ng kama. “Dito ka. Naka-nganga ka at huwag na huwag kang gagalaw.”

Pumosisyon ako. Ang aking ulo ay nakadapa sa dulo ng kama, ang aking katawan ay nakatupi, at ang aking lagusan ay nakaharap sa kanila. Nakaramdam ako ng matinding kaba at pananabik. Si King at Mark ay lumapit. Ang kanilang presensya ay nagpadilim sa aking paningin.

“Ito ang gusto nating lahat, ’di ba?” ani Mark habang nakatayo sa aking harap, hawak ang kanyang ari na handa nang sumugod.

“Gawin mo siyang lagusan, Mark,” utos ni King.

Sa isang mabilis na kilos, naramdaman ko ang unang pagpasok. Si King, ang aking kapatid sa ngalan lamang ngunit panginoon sa bawat aspeto ng aking buhay, ay pumasok sa aking lagusan nang walang pasabi. Ang sakit ay hinaluan ng matinding sarap. Ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa aking balakang, idinidikit ako sa dulo ng kama.

Hindi pa ako nakakabawi nang sumunod si Mark. Ang kanilang mga ari ay tila nag-aagawan sa loob ng aking katawan. Ang pakiramdam na mapuno nang sagad-sagad ay nagpa-ungol sa akin nang malakas. Ang bawat thrust ay tumatama sa aking kaibuturan, isang marahas na pagpapalawak na nagpapakita kung gaano nila ako gustong ariin.

“Ganyan nga! Ang sikip mo pa rin kahit ilang beses ka nang ginamit,” puna ni Mark habang patuloy niya akong binibigyan ng madiin na thrusts kasabay ni King.

Ang kwarto ay napuno ng tunog ng pagtatama ng aming mga balat. Ang bawat ungol ko ay parang musika sa kanilang mga pandinig. Si King ay hindi tumitigil, ang kanyang mga mata ay nakapako sa aking likuran habang pinagmamasdan niya ang bawat galaw ng kanyang ari sa aking loob. Si Mark naman ay parang isang hayop na nanggigigil sa sarap, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa aking likod, nag-iiwan ng mga marka ng kanyang mga kuko.

“Sabihin mo, kanino ka?” tanong ni King habang hinihila ang aking buhok.

“Sa inyo… sa inyong dalawa,” sagot ko, ang aking boses ay putol-putol dahil sa bawat pagdiin nila.

“Mas lakasan mo pa,” utos ni Mark.

Habang patuloy silang nagpapalitan ng pag-atake sa aking katawan, ang bawat thrust ay mas lalong nagpapainit sa silid. Hindi ko na alam kung saan ang hangganan ng sakit at kung saan nagsisimula ang sarap. Ang tanging alam ko ay sila ang nagpapatakbo ng aking buhay, sila ang may hawak ng aking kaligayahan, at sa gabing ito, ang aking katawan ay wala nang ibang silbi kundi ang maging kanilang lagusan. Ang gabi ay malayo pa sa pagtatapos, at ang init na ito ay tila isang apoy na patuloy na naglalagablab, naghihintay na tupukin ang lahat ng natitira sa aking pagkatao.

Kabanata 34: Ang Doble na Pag-angkin

Ang hangin sa loob ng silid ay kasing-init ng mga katawang nagtatagpo. Ang amoy ng whisky ay humalo sa matapang na amoy ng lalaking nag-aalab sa pagnanasa. Sa gitna ng kama, si Mark ay nakahiga, ang kanyang mga braso ay nakatiklop sa likod ng kanyang ulo, isang larawan ng kumpiyansa at kapangyarihan. Ang kanyang mga kalamnan sa dibdib at tiyan ay bakat na bakat sa ilalim ng dim na ilaw, bawat hibla ay tila nakaukit nang perpekto. Hindi ko mapigilan ang aking sarili; ang bawat haplos niya sa ere habang naghihintay ay parang isang paanyaya na hindi ko matanggihan.

“Halika rito, bunso ,” anyaya ni Mark, ang kanyang boses ay malalim at nag-uutos.

Dahan-dahan akong gumapang patungo sa kanya. Ang aking mga tuhod ay lumubog sa malambot na kama. Sa bawat paggalaw ko, ang aking tingin ay nakapako sa kanyang katawan. Napakaganda ni Mark—ang kanyang balikat ay malapad, ang kanyang mga obliques ay malalim at matitigas, at ang kanyang mga braso ay puno ng mga ugat na nagpapakita ng lakas. Siya ang sentro ng aking mundo sa sandaling ito. Inilapat ko ang aking mga kamay sa kanyang dibdib, dinarama ang init ng kanyang balat, at dahan-dahang naupo sa ibabaw niya.

Nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang ari na dumidiin sa aking lagusan, huminga ako nang malalim. Sa isang madiin at dahan-dahang pagbaba, tinanggap ko siya. Ang sakit ay agad na hinaluan ng isang kakaibang uri ng kilabot. “Ahh…” ang ungol ko ay lumabas nang kusa, isang timpla ng pasakit at matinding sarap. Nagsimula akong gumalaw, pataas at pababa, habang nakatingin nang diretso sa mga mata ni Mark. Gustong-gusto ko ang bawat segundo ng aking pag-upo sa kanya; ang pag-angat at pagbaba ay nagpapakita ng dominasyon ni Mark sa aking buong pagkatao.

Ilang sandali pa, naramdaman ko ang presensya ni King sa aking likuran. Hindi siya nagsalita, ngunit ang kanyang mga kamay sa aking balakang ay sapat na upang malaman ko ang kanyang susunod na balak.

“Handa ka na ba para sa totoong laro?” bulong ni King sa aking tenga.

Bago pa man ako makasagot, naramdaman ko ang pagdiin ng ari ni King sa aking likuran, direkta sa aking lagusan na kanina lamang ay okupado na ni Mark. Ang double penetration .

“AHHHHH!” Napasigaw ako, ang aking ulo ay tumingala sa kisame sa tindi ng shock. Parang mapupunit ang aking loob, parang hindi na ito kakayanin ng aking laman. Ang damdamin ng pagkakaroon ng dalawang matigas na ari sa loob ko ay nagdulot ng isang matinding sensory overload . Ang sakit ay napakatindi, ngunit ang pleasure na kasabay nito ay nagpadaloy ng kuryente sa aking buong nervous system.

“Sige, Michael! Tanggapin mo kaming dalawa!” sigaw ni Mark habang pinapanood niya ang aking mukha na puno ng pait at sarap.

Si King ay nagsimulang gumalaw mula sa likod, bawat thrust ay madiin at puno ng awtoridad, habang si Mark naman ay sumasabay sa ritmo mula sa ilalim. Ako ay nakapagitna sa dalawang lalaking ito, isang mahinang kagamitan na nilalaro nila ayon sa kanilang kagustuhan. Ang aking mga ungol ay nagiging sunod-sunod na hagulgol, hindi ko na alam kung dahil ba ito sa sakit o dahil sa hindi mapigilang sarap na unti-unting lumalamon sa akin.

“Tignan mo siya, Mark. Tingnan mo kung paano siya nagmamakaawa sa ating dalawa,” wika ni King sa pagitan ng kanyang mabibigat na paghinga.

Sa gitna ng ritmong ito, biglang tumayo si Mark. Binuhat niya ako nang hindi humihiwalay ang aming pagkakadikit. Nakatingin ako sa kanya habang bitbit niya ako, ang kanyang mga braso ay parang bakal na humahawak sa aking katawan. Sa posisyong ito, mas ramdam ko ang bawat galaw niya sa aking loob. Ang kanyang mga pecs ay tumatalbog sa bawat paghingal niya, at ang bawat ugat sa kanyang braso ay nagpapakita ng kanyang pagnanasa. Napakainit niya, napakaperpekto ng bawat anggulo ng kanyang katawan. Hindi ko mapigilang hawakan ang kanyang leeg at idikit ang aking noo sa kanya.

“Mark… ang sarap mo,” bulong ko, ang aking boses ay puno ng pagsamba.

“Gusto mo ba ng higit pa?” tanong ni Mark, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pagnanasa.

Hindi pa rin siya tumitigil sa pag-thrust, at si King, na nasa aking likuran pa rin at bitbit din ang bahagi ng aking bigat, ay muling nag-atake. Ang double penetration sa posisyong nakatayo ay mas matindi, mas malalim. Ang bawat thrust ni King ay tumatama sa mga bahaging akala ko ay wala nang mapupuntahan. Ang init ng kanilang dalawang ari sa loob ko ay nagpapa-init sa aking buong sistema.

“Ilabas natin! Sabay-sabay!” sigaw ni King.

Ang kanilang bilis ay naging marahas. Ang bawat thrust ay nagiging mas mabilis, mas malalim, mas mapang-angkin. Naramdaman ko ang tensyon sa kanilang mga binti, ang higpit ng kanilang pagkakahawak sa akin. Ang aking mundo ay nagsimulang umikot. Ang sakit ay naglaho, napalitan ng isang puting liwanag ng sarap na hindi ko pa nararanasan noon.

“AAHHHHH!”

Sabay-sabay silang nagpakawala. Naramdaman ko ang kanilang mainit na climax sa loob ko. Ang bawat pitik ng kanilang ari habang inilalabas ang lahat ay nagparamdam sa akin na ako ay tuluyan nang pag-aari. Ang init ay kumalat, nag-iiwan sa akin na wala nang lakas. Naramdaman ko ang pagluwag ng kanilang mga hawak habang unti-unti nila akong ibinababa sa kama, parehong hingal na hingal.

Nakahandusay ako sa kama, ang aking katawan ay nanginginig pa rin. Ang bawat bahagi ng aking pagkatao ay ramdam ang kanilang presensya. Si Mark ay humiga sa tabi ko, ang kanyang braso ay nakapulupot sa aking bewang, habang si King ay nakadapa sa aking likuran, hinihingal habang pinagmamasdan ang resulta ng kanilang dominasyon.

“Magaling, bunso,” bulong ni Mark habang pinapahid ang pawis sa aking noo. “Hindi pa tapos ang gabi.”

Tumango ako, kahit na halos wala na akong malay. Ang aking mga mata ay nakapikit, ngunit ramdam ko ang bawat tibok ng kanilang puso na malapit sa akin. Alam kong ito pa lang ang gitna ng gabi. Alam kong mas marami pa silang inihandang laro. At sa kabila ng lahat ng sakit, kahihiyan, at pagod, isang bahagi ng aking pagkatao ang nagsasabing gusto ko pa. Gusto ko pang mas lumalim ang aking pagkakabaon sa kanilang mga kamay. Dahil sa gabing ito, sa silid na ito, wala akong ibang kinabibilangan kundi sila. Ako ay kanilang laruan, kanilang lagusan, at kanilang pag-aari. At habang nagpapahinga ang lahat, alam kong ang susunod na laro ay magiging mas malupit pa kaysa sa lahat ng aking naranasan.

Kabanata 35: The Naughty Musical Chairs

Ang hanging sa loob ng sala ay muling naging mabigat at puno ng tensyon. Matapos ang ilang sandali ng pagpapahinga sa kwarto, bumalik kami sa sala na basang-basa pa rin ng pawis at mga fluids na marka ng nakaraang round . Si King, si Mark, si Ej, si Thirdy, at si Coach Red ay nakapalibot na muli, handa para sa susunod na hamon.

“Kailangan natin ’to para sa energy hanggang sa pagtatapos ng gabi,” biro ni Ej habang naglalapag ng isang tray ng tequila shots . Sabay-sabay kaming uminom. Ang init ng alak ay dumaloy sa aking lalamunan, nagbibigay ng panibagong buhay sa aking pagod na katawan.

“Mukhang energized naman na kayong lahat,” pahayag ni King na parang isang emcee sa isang prestihiyosong palabas. Ang kanyang presensya ay nagpapaigting sa bawat tibok ng aking puso. “Para sa final game natin bago ang ating final gangbang , we have…”

Nag-drum roll ang lahat sa kanilang mga hita. Ang ingay ay naging musika ng pananabik.

“The Naughty Musical Chairs!”

Mabilis na inayos ng grupo ang limang silya sa gitna ng sala. Ang limang lalaki—sina King, Mark, Ej, Thirdy, at Coach Red—ay umupo nang hubad na hubad. Ang kanilang mga ari ay nakatayo at nanginginig sa pagnanasa, nakalantad sa ilalim ng dim na ilaw. Ako naman ay tumayo sa gitna, ang aking katawan ay nagsisilbing sentro ng kanilang atensyon.

“Ang mechanics ay simple,” paliwanag ni King. “Si Mak Mak ang sasayaw paikot sa inyo. Kapag huminto ang musika, kailangan niyang umupo sa pinakamalapit na lalaki. Ang lalaking mauupuan ay eliminated na sa musical chairs , pero bago siya tuluyang umalis, mayroon siyang tatlumpung segundo para ‘kadyutin’ si Mak Mak bilang gantimpala. Ang matitira sa dulo ang mananalo ng karapatang mauna sa ating grand finale .”

Nagsimulang tumugtog ang isang mabagal at sensual na R&B track . Nagsimula akong gumalaw. Ang aking mga kamay ay gumapang sa aking sariling katawan habang umiikot ako. Dinadama ko ang init ng kanilang mga tingin habang ang aking mga mata ay nakapako sa kanilang mga naglalakihang ari.

Huminto ang musika.

Agad akong umupo sa kandungan ni Thirdy . Naghiyawan ang lahat. “Eliminated ka na, Thirdy! Pero may trenta ka!” sigaw ni Mark.

Hindi nag-aksaya ng oras si Thirdy. Hinawakan niya ang aking bewang at marahas na idiniin ang kanyang ari sa aking pagkatao. Ang bawat thrust ay madiin, direkta, at puno ng gutom. Habang nakaupo ako sa kanya, ang aking mga kamay ay nakahawak sa kanyang balikat para sa suporta. Ang bawat segundo ng timer ay ramdam ko sa aking loob. “Ang sikip mo pa rin, bunso,” bulong niya sa gitna ng kanyang paghataw. Nang tumunog ang hudyat, bumunot siya at tumayo, dala ang upuan.

Nagpatuloy ang musika. Umiikot ako, mas malandi, mas mapangahas. Ang aking mga daliri ay dumadaan sa balat ng bawat isa sa kanila.

Huminto ang musika.

Sa pagkakataong ito, mabilis akong umupo kay Ej .

“Ayos, Ej! Ipakita mo kung paano ang pag-aari!” sigaw ni Coach Red.

Si Ej, na puno ng frustration mula sa naunang mga rounds , ay hindi nagdahan-dahan. Ang kanyang pag-atake ay mabilis at agresibo. “Dito ka sa amin, toy ,” aniya habang hinahawakan ang aking mukha at pinipilit akong tingnan siya. Ang kanyang thrusts ay ritmikong tumatama sa aking kaibuturan, nagdudulot ng ingay sa buong sala. Ang aking mga ungol ay sumasabay sa mabigat na bass ng tugtog. Nang matapos ang kanyang 30 segundo, nakangisi siyang tumayo at kinuha ang kanyang upuan.

Tatlo na lang ang natitira: sina King, Mark, at Coach Red. Ang tensyon ay lalong tumaas. Ang kanilang mga ari ay tila mga sandatang naghihintay na lang ng pagkakataong makapinsala.

Huminto ang musika.

Umupo ako kay Coach Red .

“Hah! Ang ‘tatay’ ang nakakuha,” biro ni Mark.

Si Coach Red ay hindi nagsalita. Sa halip, hinila niya ang aking buhok at idinikit ang aking likod sa kanyang dibdib. Ang kanyang pagpasok ay matalim at madiin. “Sa lahat ng nakatikim sa’yo ngayong gabi, ako ang pinakamagaling mag-alaga, hindi ba?” ang kanyang boses ay garalgal habang ang bawat thrust niya ay nagpapayanig sa aking buong sistema. Ang init ng kanyang katawan ay dumadaloy sa akin, isang matinding paalala ng kanyang dominasyon.

Dalawa na lang: King at Mark .

Ang musika ay naging mas mabilis, mas intense . Ako ay pawis na pawis, hingal na hingal, ngunit ang aking pagnanasa ay lalong tumitindi. Gusto ko nang matapos ang laro para sa final event , pero gusto ko ring tikman ang bawat isa sa kanila nang sabay.

Huminto ang musika.

Sa isang napakabilis na reaksyon, umupo ako kay Mark .

“YES!” sigaw ni Mark habang si King ay napamura sa tabi.

Si Mark ang nanalo sa elimination round para sa gantimpala ng 30 seconds. Si King naman ang naiwan na natalo sa musical chairs, ngunit ang kanyang mukha ay hindi nagpapakita ng pagkatalo—sa halip, ito ay puno ng madilim na pananabik para sa susunod na mangyayari.

Si Mark ang sumalang. Ang kanyang 30 segundo ay ang pinaka-malupit sa lahat. Hindi siya tumitigil, hindi siya nagdahan-dahan. Ang kanyang paghataw ay tila isang paghihiganti sa lahat ng tensyong naipon sa buong gabi. “Ito ang para sa pagkapanalo ko, Mak Mak. Iyong-iyo ang lahat ng ito.”

Nang matapos ang 30 segundo, si Mark ay hingal na hingal, pawis na pawis, ngunit ang kanyang mukha ay nakangiti ng tagumpay. Tumayo siya, inaayos ang kanyang sarili habang ang grupo ay nagbubunyi.

“Tapos na ang laro,” wika ni King habang tumatayo siya. Ang kanyang boses ay muling naging malamig at mapang-utos. “Mark, ikaw ang mauuna sa ating final gangbang . Ngunit tandaan niyo, ang larong ito ay warm-up lang.”

Tumingin ako sa paligid. Silang lahat—sina King, Mark, Ej, Thirdy, at Coach Red—ay nakapalibot na sa akin. Ang kanilang mga mata ay hindi na naglalaro; sila ay gutom na gutom na. Ramdam ko ang pagtibok ng aking puso sa aking lalamunan. Ang bawat isa sa kanila ay handa na.

“Handa ka na ba, Prince Michael ?” tanong ni King habang unti-unti silang lumalapit sa akin.

Ang lahat ng pagod, ang lahat ng hapdi, at ang lahat ng pagnanasa ay nag-ipon sa isang punto. Ang naughty musical chairs ay tapos na, ang nanalo ay napili, at ang final gangbang ay nagsisimula na. Walang takas, walang labis, walang kulang—tanging ang kanilang dominasyon na lamang ang natitira sa gabing ito. Handa na akong tanggapin ang lahat, dahil sa puntong ito, alam ko nang wala na akong ibang mundo kundi ang sa kanila.

Kabanata 36: Ang Grand Finale

Ang malawak na sala ng bahay ay nagbago ng anyo. Sa gitna, inilabas ni King ang dalawang malalaking foam at inilapag ang mga ito nang magkatabi, sapat ang luwang upang magsilbing entablado para sa nalalapit na kaganapan.

“Wow, cool. Parang ring ng boxing ,” biro ni Thirdy habang pinapanood ang pag-aayos ng bawat kanto. Ang mga foam na ito ang magiging saksi sa huling bahagi ng aking pagkatao sa gabing ito.

Lumapit sa akin si King. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa ilalim ng ilaw, hindi dahil sa alak, kundi dahil sa purong pagnanasa na angkinin ako nang tuluyan. Hawak niya ang aking bewang, marahang hinila ako palapit sa kanya bago niya ako hinalikan. Ang halik na iyon ay hindi basta-basta; puno ito ng passion , ng pagmamay-ari, at ng pangakong ang gabi ay hindi matatapos hangga’t hindi nila ako tuluyang nauubos. Ang dila niya ay sumisiyasat sa loob ng aking bibig, isang paalala kung sino ang tunay na nagpapatakbo ng bawat pulgada ng aking katawan.

“Happy birthday, Mak Mak,” bulong niya sa aking labi, ang kanyang boses ay parang haplos ng isang matalim na kutsilyo.

“Ops, sandali lang,” puna ni Mark na biglang humarang, ang kanyang presensya ay nagpapabigat sa hangin. “Ako ang nanalo sa musical chairs , ako ang unang papasok diyan.”

Hindi na ako hinintay na makasagot. Hinila ako ni Mark patungo sa gitna ng inihandang mga foam . Inutusan niya akong humiga sa ibabaw niya matapos siyang maupo sa gitna. Sa isang mabilis na kilos, ipinasok niya ang kanyang ari sa aking lagusan habang ako ay nakapatong sa kanya. Ang init ng kanyang katawan ang sumalubong sa akin, at bago pa man ako makapag-adjust sa laki niya, nagsimula na ang ritmo.

“Tignan mo ang lalaking ito, napakagaling magsilbi,” wika ni Mark habang marahas niya akong itinitulak pataas at pababa. Ang bawat kadyot niya ay nagpapayanig sa aking buong pagkatao.

“Hindi lang ikaw ang dapat mag-enjoy, Mark,” ani Coach Red na agad na lumapit. Ang matanda—ang itinuturing nilang tatay ng grupo—ay hindi nag-aksaya ng panahon. Habang si Mark ay nasa loob ko, lumapit si Coach Red at itinapat ang kanyang ari sa aking mukha. “Subo, Prince Michael. Huwag mong titigilan ang pag-aari sa amin.”

Sinunod ko siya. Habang ang ibaba ko ay okupado ni Mark, ang aking bibig naman ay nilalaro ni Coach Red. Ang amoy ng kanilang pawis at ang lasa ng alak sa kanilang balat ay nagiging bahagi na ng aking sistema.

“Ang sarap mo talagang gawing laruan,” bulyaw ni Coach Red habang nakatingin sa akin. Sa gitna ng kanyang pag-ungol, ramdam ko ang kanyang pagkadiri at pagnanasa na naghahalo. “Ganyan nga, lunukin mo lahat!”

Sumunod din sina Ej at Thirdy, nakatayo sa magkabilang gilid, naghihintay ng pagkakataon. “Palitan tayo, Mark! Pagod na ba ang alipin?” hamon ni Ej.

“Hindi pa,” sagot ni Mark na hingal na hingal. “Kaya pa niya ito.”

Ang bawat thrust ni Mark ay naging mas marahas. Ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang pagkalalaki sa aking loob, na tila naghahanap ng mas malalim na lugar para angkinin. Si Coach Red, na nasa harap ko, ay hindi nagpapakita ng awa. Bawat pag-iling ko ay sinasabayan niya ng malakas na sampal sa aking pisngi, o di kaya’y pagdura sa aking mukha bilang tanda ng kanyang dominasyon.

“Duraan mo pa, Coach!” sigaw ni King na nakatayo lang sa gilid, pinapanood ang bawat anggulo ng aking paghihirap at pagtanggap. “Gusto kong makita kung gaano siya kadumi ngayong gabi.”

“Ayan, para sa’yo, Mak Mak,” wika ni Coach Red bago niya muling idinura ang kanyang laway sa aking mga mata at pisngi. Ang dulas ng laway ay humalo sa aking mga luha at pawis.

Habang patuloy ang aking pagsusubo kay Coach Red, ang aking katawan sa ilalim ay parang nasusunog. Si Mark ay hindi tumitigil sa kanyang paghataw. Bawat thrust niya ay parang nagtatakda ng hangganan ng aking pagkatao. Hindi na ako makapagsalita; ang tanging lumalabas sa aking bibig ay ang mga muffled na ungol ng sarap at pagod.

“Thirdy, salitan kayo ni Ej sa likod!” utos ni King.

Hindi na ako nakapag-react. Ang bigat ng dalawang lalaking nasa likod ko ay idinagdag sa pasan ko. Ramdam ko ang mga kamay nila na humahawak sa aking mga braso, pilit akong pinapanatili sa posisyon. Ang double penetration na nangyayari sa gitna ng aking pagkakasubos kay Coach Red ay naghatid sa akin sa bingit ng sensory overload . Ang sakit ay napakatindi, ngunit ang pagnanasa na mapagsilbihan silang lahat ay higit na malakas.

“Tignan niyo ito,” ani Ej habang pinagmamasdan niya ang bawat galaw ni Mark sa aking loob. “Ang ating Prince Michael , ginawang buffet ng tropa.”

“Mas malakas pa!” utos ni Coach Red habang hinahawakan ang aking buhok at idinidirekta ang aking ulo sa ritmong gusto niya. “Gusto ko marinig ang bawat ungol mo, Mak Mak! Ipakita mo kung gaano mo kamahal ang mga panginoon mo!”

Ang bawat thrust nila ay marahas, walang pagpipigil. Ang bawat lalaki sa loob ng bahay na ito ay may bahagi sa aking katawan. Si Mark ay abala sa aking lagusan, si Coach Red ay abala sa aking bibig, habang sina Ej at Thirdy ay naghihintay na makapasok sa bawat pagkakataong makabakante. Ang sala ay napuno ng tunog ng pagtatama ng aming mga katawan, ang boses ni King na patuloy na nag-uutos, at ang aking mga ungol na parang asong humihingi ng karagdagang parusa.

“Akala mo ba tapos na tayo?” tanong ni King habang lumalapit siya, ang kanyang sariling ari ay handa na ring sumali sa kaguluhan. “Ito pa lang ang simula ng iyong tunay na pagkatao, Prince Michael. Ang pagiging pag-aari namin habambuhay.”

Sa bawat segundong lumilipas, mas lalo akong nawawala sa aking sarili. Ang hapdi sa aking lagusan, ang lasa ng kanilang musk sa aking bibig, ang init ng kanilang mga kamay sa aking balat—lahat ng ito ay nagiging parte ng aking pagkatao. Hindi ko na alam kung gaano pa katagal ang itatagal ng gabing ito, at sa katunayan, hindi ko na rin gustong malaman. Ang tanging mahalaga ay ang maramdaman ang bawat isa sa kanila, ang bawat bigat, at ang bawat marka na iniwan nila sa aking katawan bilang kanilang tunay at nag-iisang pag-aari. Ang gabi ay nagiging mas madilim, mas malalim, at mas masarap sa bawat hagupit na natatanggap ko mula sa kanila.

Kabanata 37: Ang Limitasyon ng Pagsuko

Ang hangin sa loob ng bahay ay tila huminto sa pag-ikot. Nakadapa ako sa gitna ng malaking foam , ang aking mga braso ay nakatiklop sa ilalim ng aking ulo, at ang aking buong sistema ay wala nang ibang nararamdaman kundi ang nakakapagod na bigat ng gabing ito. Ang bawat bahagi ng aking katawan ay tila hindi na sa akin; ito ay pag-aari na ng mga lalaking nakapalibot sa akin—sina King, Mark, Ej, Thirdy, at Coach Red.

Ang aking kamalayan ay unti-unting lumilipad palayo. Minsan, nararamdaman ko ang presensya ng isa sa kanila sa aking likuran, at sa parehong pagkakataon, ang boses ng isa pa ay dumadagundong sa aking pandinig, nag-uutos, nagdidikta, at nagpapaalala kung sino ang tunay na may kapangyarihan. Wala na akong lakas na tumutol. Ang aking buong pagkatao ay naging isang daluyan na lamang ng kanilang kagustuhan.

“Tignan mo siya,” rinig kong boses ni King, malapit sa aking tenga. Ang kanyang tinig ay malamig, puno ng awtoridad na hindi ko kailanman nagawang suwayin. “Wala na siyang natitira kundi ang sumunod. Iyan ang nais ko—ang makita ang pagkapawi ng kanyang sariling kalooban.”

Nararamdaman ko ang mga kamay ni Coach Red sa aking balikat, humahawak nang mahigpit, tila sinusukat kung gaano pa katagal ang itatagal ng aking natitirang resistensya. “Matigas pa siya, King,” ani Coach Red, ang kanyang boses ay garalgal sa tensyon. “Pero makikita mo, pagdating ng umaga, wala nang natira sa kanya kundi ang pangalan natin.”

Sa aking dako, ang mga labi ni Ej at Thirdy ay parang aninong naglalakbay sa aking katawan. Hindi sila humihinto sa pagpapaalala sa akin ng aking posisyon. Bawat salitang binibitawan nila ay may kalakip na diin—isang paalala na sa loob ng apat na sulok na ito, ang aking tanging halaga ay ang pagsilbi. Hindi na ito usapin ng pagnanasa lamang; ito ay usapin ng ganap na pagbura sa aking sariling pagkakakilanlan.

“Gusto kong marinig ang bawat paghinga mo, Michael,” utos naman ni Mark mula sa aking kanan. Ang kanyang presensya ay malapit, mapanghimasok. “Huwag kang hihinto. Ipakita mo na alam mo kung nasaan ang lugar mo.”

Ang bawat segundo ay parang isang oras. Ang ingay ng kanilang pag-uusap ay naghahalo sa boses ng aking sariling isip na unti-unting sumusuko. Naisip ko ang mga araw na dati ay malaya pa ako, bago ang “Project Mak,” bago ang lahat ng mga larong ito. Ngunit ang mga alaalang iyon ay parang usok na unti-unting naglalaho. Ang tanging realidad ko na lamang ay ang init ng silid, ang amoy ng alak at pawis, at ang nag-uumpugang boses ng mga lalaking naghati-hati sa aking buhay.

Napapikit ako nang mariin. Ramdam ko ang pag-ikot ng aking paligid. Hindi ko na kailangang tignan kung sino ang nakatayo sa aking tabi; kilala ko ang bigat ng bawat isa sa kanila. Kilala ko ang paraan ng paghawak ni Thirdy, ang bigat ng hakbang ni Coach Red, at ang haplos ni King na palaging may kasamang pananakot. Sila ang aking realidad. Sila ang aking panginoon.

“Huwag kang matutulog,” bulong ni King, ang kanyang mga daliri ay marahang dumadaan sa aking buhok, isang kilos na kung titingnan mula sa labas ay parang mapagmahal, ngunit sa akin, ito ay isang kadena. “Ang gabing ito ay hindi pa nagtatapos. At hangga’t hindi ko sinasabi, hindi ka titigil sa pag-aalay ng iyong sarili.”

Napabuntong-hininga ako, ang tunog ay mahina at puno ng pagod. Wala nang laban ang natitira sa aking kalamnan. Ang bawat command nila ay parang kuryenteng dumadaloy sa aking ugat, pinipilit akong gumalaw kahit na ang aking buong sistema ay sumisigaw na ng pahinga.

“Opo,” pabulong kong sagot. Ang salitang iyon ang tanging instrumento na natitira sa akin upang mapanatili ang kaayusan sa loob ng silid.

Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw sa paligid ko. Ang mga anino ng kanilang mga katawan ay naghahalo sa ilalim ng dim na ilaw. Alam kong hindi sila titigil. Alam kong sa bawat sandaling lumilipas, mas lalo silang nagiging bahagi ng aking dugo, ng aking balat, at ng aking kaluluwa. Ang pagod ay naging hapdi, ang hapdi ay naging pagkamanhid, at sa huli, ang pagkamanhid ay naging isang uri ng pagsuko na hindi ko akalaing makakamit ko.

Habang nakadapa sa gitna ng silid, hinayaan ko ang aking sarili na mabalot ng kanilang mga boses. Hindi ko na sinubukang unawain ang kanilang mga plano. Hindi ko na sinubukang lumaban. Sa gabing ito, sa loob ng bahay na ito, ako ay walang iba kundi isang instrumento na patuloy nilang tinutugtog, hanggang sa wala na akong natitirang tunog na mailalabas kundi ang pagtalima sa kanilang bawat hiling. Ang gabi ay malalim pa, at alam kong ang susunod na mga oras ay magiging mas matindi pa sa anumang naranasan ko na.

Kabanata 38: Bagong Yugto ng Paglilingkod

Ang sikat ng araw na tumatagos sa bintana ng kusina ay tila masyadong matalas para sa aking namumugtong mga mata. Alas-tres na ng hapon, at ang katahimikan ng bahay ay nababasag lamang ng tunog ng mga kubyertos na tumatama sa mga plato. Pagmulat ko kanina, ang tanging naramdaman ko ay ang matinding pamanhid ng aking buong katawan—isang patunay ng mga naganap na hindi ko na kayang buuin sa aking isipan. Ngayong araw, ika-labinsiyam na taon ng aking buhay, pakiramdam ko ay isang bagong nilalang ang humihinga, isang nilalang na nabuo sa gitna ng init at dominasyon.

Habang nakaupo kami sa mahabang lamesa, ang mga mukha nina King, Ej, Thirdy, Mark, at Coach Red ay tila mga aninong pilit kong inaalala. Ang bawat isa sa kanila ay may dalang bakas ng nakaraang gabi, isang uri ng pagkapanalo na makikita sa bawat ngisi nila.

“Wala na talaga akong maalala kagabi,” mahina kong sabi, ang aking tingin ay nakapako sa kawalan. Ang huling alaala ko ay parang isang blurred na pelikula—mga boses, init, at ang pakiramdam ng tuluyang pagpapasakop.

Nakita ko ang mapanuksong ngisi sa mga labi ni Ej. “Puro ka nga tulog eh, baby boy,” wika niya, ang boses ay puno ng pang-aasar.

“Di mo na nga ata inabutan na pinaliguan ka namin… ng gatas,” dagdag ni Thirdy, na agad na sinundan ng isang malakas at nakakahawang tawa na bumasag sa tensyon ng hapag. “Pero legit, nagligpit kami at pinaliguan ka talaga namin kagabi para komportable kang makatulog. ’Yung mga gamit, nilinis namin lahat.”

“Pero dinumihan niyo rin naman agad,” puna ni King habang humahalakhak, ang kanyang mga mata ay matalim na nakatingin sa akin. “May araw na kaya nung natulog kayo.”

“Di ako ’yun, si Mark ’yun,” mabilis na depensa ni Thirdy, na lalong nagpatawa sa grupo.

“Alright, ’di ako makatiis eh,” pag-amin ni Mark, walang bahid ng pagsisisi. “Bitin pa. At least, hindi na nagising ang bunso sa barurot ko.”

Ramdam ko ang pag-init ng aking pisngi. Ang kahihiyan at ang kakaibang uri ng kilig ay naghahalo sa aking dibdib. Bagamat halos hindi ko na maigalaw ang aking mga kalamnan dahil sa tindi ng pagod, ang mga remark nila ay parang kuryenteng bumubuhay sa aking pagkatao. Dito ko napagtanto na wala na akong laban. Ang aking buhay ay hindi na sa akin; ito ay pag-aari na ng mga lalaking ito.

Habang nakatulala ako, naramdaman ko ang mainit na haplos ni Coach Red sa aking hita. Napatalon ako nang bahagya, ngunit hindi ako lumayo. “Maswerte ka talaga, bata,” bulong niya sa aking tenga, isang boses na puno ng pagmamay-ari. “Dapat every birthday mo, ay ganito ang selebrasyon natin.”

Ngumiti ako sa kanya, isang ngiting tapat na nagmula sa aking pagtanggap. Kung ito ang kapalit ng kanilang atensyon, kung ito ang presyo ng aking posisyon sa kanilang buhay, handa ko itong bayaran.

Ilang sandali pa, isa-isa na silang nag-ayos ng kanilang mga gamit. Ang mga lalaking naghari sa aking katawan kagabi ay nakahanda na para umalis. Alam ko na muli kaming maiiwan ni King sa aming bahay, at ang katahimikan na susunod ay magiging pambungad lamang para sa susunod na mga engkwentro.

Habang sila ay nasa pintuan na, huminto si Coach Red at lumingon sa grupo, bago itinutok ang kanyang tingin sa akin. “Siya nga pala,” wika ng coach. “Season na ulit ng liga. Aasahan ko ang mga bata ko na makakasama sa laro, ah?” Tumingin siya kay King at sa kanyang mga barkada, na sinagot naman nila ng pagtango. “Lalo na ngayon. Nais kong i-expand ang team.”

Bumuntong-hininga siya bago muling tumingin nang direkta sa aking mga mata. “Mak Mak… ano sa tingin mo, ayos lang ba na maging water boy ka ng team?”

Ang tanong na iyon ay parang isang bomba. Hindi ko inaasahan ang alok na ito. Ang pagiging “parausan” ng barkada ay isa nang realidad, ngunit ang pagiging bahagi ng basketball team—bilang water boy —ay nangangahulugang ang aking mundo ay lalawak pa. Hindi na lang sila ang mga lalaking nag-aari sa akin sa loob ng bahay; sila na rin ang mga taong hahawak sa aking kapalaran sa harap ng maraming tao, sa loob ng gym, at sa bawat sandali ng laro.

Ang isipan ko ay mabilis na naglakbay. Nakita ko ang posibilidad: ang mga locker room, ang mga mainit na training sessions, at ang pagkakataong makasama silang lahat habang sila ay nakikipagpaligsahan. Ang pagiging water boy ay hindi lamang tungkol sa tubig; ito ay tungkol sa pagiging malapit sa kanilang bawat galaw, sa kanilang pagpapawis, at sa bawat pagkakataon na maaari nila akong gamitin.

Ngumiti ako nang malawak, isang ngiting puno ng pag-asa at pananabik. Walang pag-aalinlangan, itinaas ko ang aking dalawang hinlalaki at sinabing, “Sure, Coach! Aasahan ko ’yan!”

Pagkaalis nila, nanatili akong nakatayo sa tapat ng pintuan, pinagmamasdan ang paglayo ng kanilang mga sasakyan. Ang aking kaarawan ay natapos na, ngunit ang aking tunay na buhay ay nagsisimula pa lamang. Ang “Project Mak” ay hindi natapos sa pagiging 19; ito ay nag-evolve. Mula sa kwarto, hanggang sa sala, at ngayon, patungo sa court.

Lumingon ako kay King, na ngayon ay nakatingin din sa akin nang may kakaibang ningning sa kanyang mga mata. Alam naming dalawa na ang susunod na yugto ay magiging mas mapangahas, mas mapaglaro, at higit sa lahat, mas malalim ang antas ng aking pagsusumite. Ang pagiging parausan ay hindi na lang isang lihim; ito ay magiging bahagi na ng aking responsibilidad, isang misyon na aking gagampanan nang may buong pagtitiwala at pagtanggap.

Ang bawat hakbang ko patungo sa kusina ay ramdam ko ang hapdi, ngunit sa bawat hapdi ay may kasamang saya. Ang pagiging water boy ng basketball team ay isang pagkakataon na hindi ko pakakawalan. Sa bawat laro, sa bawat time-out , alam kong magiging sentro ako ng kanilang atensyon. Ang aking buhay ay naging isang walang katapusang laro, at handa na akong maglaro sa ilalim ng kanilang mga batas.

Kabanata 39: Ang Agahan ng mga Panginoon

Lumipas ang ilang linggo na tila isang panaginip na puno ng tensyon at pagsunod. Ang aking buhay ay naging isang maayos na sistema ng paglilingkod; mula sa pagiging “water boy” na inaasahan ko para sa paparating na basketball season, hanggang sa aking pang-araw-araw na papel sa loob ng aming tahanan. Naging maayos ang pakikitungo sa akin nina Ej, Thirdy, Mark, at Coach Red. Sa ilalim ng kanilang maingat na gabay, patuloy nilang ipinapaalala sa akin na bagama’t ako ay espesyal, ako ay nananatiling pag-aari nila—isang “bunso” na dapat laging handang maglingkod sa kanyang mga panginoon.

Bukas na ang pagsisimula ng opisyal na training ng grupo, at ang lahat ay abala sa paghahanda. Ngunit bago ang lahat ng iyon, naganap ang isang umaga na hindi ko makakalimutan.

Nagising ako sa amoy ng mainit na kape at bagong lutong pandesal na nagmumula sa kusina. Pagbaba ko, bumungad sa akin ang isang napakagandang tanawin—ang buong barkada ay naroon, naghahanda ng isang marangyang agahan sa lamesa.

“Woah! Ano ’to?” gulat na tanong ko habang nagkukusot ng mata.

Nakita ko sina Thirdy, Ej, at Mark na nagsisimula na palang kumain. Tumingin sa akin si Thirdy at ngumiti nang nakakaloko. “Lagi kang naka-duty sa amin, Mak Mak. Kaya syempre, it’s a way of giving back ,” paliwanag niya. Ang kanyang tinig ay may halong lambing at pananakot, isang paalala sa mga nakaraang engkwentro na naganap simula noong aking kaarawan.

“Wow, thank you!” sagot ko, sabay hakbang patungo sa mesa. Kukuha na sana ako ng pandesal nang biglang humarang si Ej. Naramdaman ko ang kanyang mga bisig na yumakap sa aking bewang mula sa aking likuran, marahang hinila ako palayo sa masarap na pagkain.

Lumingon ako sa kanya nang may bakas ng pagkadismaya, ngunit ang tanging nakita ko ay ang nakakalokong ngisi sa kanyang mga labi.

“Bago kumain ang bunso, kailangan paghirapan niya,” bulong ni Ej sa aking tenga.

Alam ko na ang ibig niyang sabihin. Hindi ito isang simpleng agahan; ito ay isang ritwal. Walang pag-aalinlangan, naglakad ako patungo sa ilalim ng lamesa. Ang espasyo sa ilalim ay madilim at mainit, isang mundong ako lang ang nakakaalam. Umupo si Ej sa harap ng lamesa, at ang mga paa niya ay nakapatong sa sahig. Sa harap niya ay ang iba pang mga lalaki na hinihintay ang aking susunod na hakbang.

Pinili ko ang lalaking nasa aking harapan. Ibinaba ko ang kanyang saplot at sinimulan ang aking tungkulin. Ang bawat paggalaw ko ay puno ng respeto at pagsuko. “Ahhh,” isang malalim na ungol ang pinakawalan ni Mark mula sa itaas. Ang tunog na iyon ay isang kumpirmasyon na ako ay gumagawa ng tamang paraan upang bigyang-kasiyahan ang aking panginoon.

Habang nagpapatuloy ako, ang bawat sandali ay parang isang pagsamba. Ipinakita ko ang aking husay sa paglilingkod kay Mark, hanggang sa makamit niya ang rurok ng kanyang kasiyahan. Hindi ako tumigil; matapos ang lahat, lumipat ako kay Ej. Sa ilalim ng lamesa, ang bawat galaw ko ay kontrolado, bawat pagsubo ay may kasamang pagtitiwala at takot na baka ako ay magkamali.

Nang matapos ako kay Ej, hinarap ko naman si Thirdy. Ramdam ko ang kanilang mga tingin sa itaas, ang kanilang mga boses na nagbubulungan tungkol sa kung gaano ako kagaling na “bunso.” Ang bawat isa sa kanila ay naghihintay ng kanilang pagkakataon. Walang pagmamadali, dahil alam nilang sa loob ng silid na ito, ako ang kanilang instrumento.

“Ganyan nga, Mak Mak,” wika ni Thirdy nang matapos ang aking paglilingkod sa kanya. “Hindi ka nakakadismaya.”

Matapos ang mahabang oras ng paglilingkod sa ilalim ng mesa, lumabas ako na may basang mga labi at pagod na mga mata. Umupo ako sa tabi nila, ang aking katawan ay nanlalambot ngunit ang aking isipan ay payapa sa aking pagsunod.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng kwarto ni Kuya King. Lumabas siya, gulat na gulat nang makita ang buong barkada na nakaupo sa kusina.

“Oh, Mak Mak. Bat ’di ka pa kumain?” tanong ni King habang naglalakad palapit sa amin. Tumingin siya sa aking plato na wala pang laman.

Tumingin ako sa kanya, sabay tingin sa barkada na nananatiling tahimik at nakangisi. “Busog na ’ko sa gatas,” sagot ko nang may kasamang matamis na ngiti.

Ang sagot ko ay nagpangisi sa buong barkada. Ramdam ko ang kanilang paghanga sa aking katapatan at sa aking pagtanggap sa aking papel. Si King, sa halip na magalit, ay tumawa lang din at tinapik ang aking balikat.

“Mabuti naman kung ganoon,” ani King habang kumukuha ng kape. “Dapat laging busog ang ating bunso bago ang training bukas.”

Sa sandaling iyon, napagtanto ko na ang bawat galaw ko ay bahagi ng isang mas malaking plano. Ang agahan na ito ay hindi lamang tungkol sa pagkain; ito ay tungkol sa pag-aari. At habang tinitignan ko ang mga lalaking naghari sa aking umaga, naramdaman ko ang kakaibang kapanatagan. Ang pagiging “water boy” sa darating na season ay hindi na lang isang trabaho—ito ay isang bagong yugto ng aking pagsusumite na handa ko nang harapin nang buong puso. Ang agahan ay tapos na, ngunit ang mga laro ay nagsisimula pa lamang.

Kabanata 40: Ang Bagong Manlalaro

Mainit ang sikat ng araw habang bumabagtas kami ni Kuya King patungo sa barangay court. Sa likod ng kanyang motor, ramdam ko ang tensyon at pananabik. Pagdating, ang court ay puno na ng mga boses ng mga lalaking nag-uumpisa nang mag-warm up. Ang amoy ng alikabok at pawis ay sumalubong sa akin.

Umupo ako sa bench, maayos na nakahanay ang mga jug ng tubig at mga tuwalya sa aking tabi.

“Listen up!” sigaw ni Coach Red sa gitna ng court. Tumigil ang lahat sa kanilang ginagawa. “This season, we’re not just playing to win. We’re playing to dominate. Ang team natin, pamilya. Walang maiiwan, at walang tatamad-tamad. Kung gusto niyong mapabilang sa starting five, kailangan niyo akong kumbinsihin sa bawat dribble, sa bawat shot.”

Tumango ang mga players, kabilang sina Ej, Thirdy, at Mark na nakatayo sa harap, tila mga sundalong handang sumabak sa giyera.

“Ej, Thirdy, Mark, pangunahan niyo ang warm-up drills,” utos ni Coach Red. “Gusto ko intensity. Ayokong makakita ng bitin na galaw.”

Nagsimula ang line drills at shooting practice . Ang tunog ng bola na tumatama sa sahig ay nagsisilbing ritmo ng umaga. Pinapanood ko sila—ang bawat pagtalon, ang bawat pagbuhos ng pawis na bumabagsak sa kanilang mga braso. Si Ej at Thirdy ay walang awang pinapatakbo ang mga bago sa team, habang si Mark naman ay seryosong nakatutok sa ring, ang bawat tira ay malinis at swak.

Ilang saglit pa, nagsimula nang humingi ng tubig ang mga manlalaro. Isa-isa silang lumalapit sa bench, humihingal, ang mga damit ay bakas na ng matinding pagod.

Doon ko siya napansin.

Isang lalaking bago sa paningin ko. Matangkad, malapad ang balikat, at ang kanyang mga braso ay may mga ugat na litaw na litaw dahil sa tensyon ng laro. Ang kanyang mukha ay parang hinubog ng isang iskultor—matangos ang ilong at may lalim ang mga mata na tila laging nakatutok sa kanyang target. Siya ang sentro ng aking atensyon mula pa noong unang bugso ng laro.

Lumapit siya sa bench, basang-basa ng pawis ang kanyang jersey. Huminto siya sa harap ko, nakatayo nang matuwid, at tumingin nang diretso sa akin.

“Pre, tubig,” utos niya. Ang boses niya ay malalim, garalgal ng pagod ngunit puno ng awtoridad.

Nanginginig ang aking mga kamay nang abutin ko ang baso. Ramdam ko ang mainit na singaw ng kanyang katawan habang iniaabot ko ito. Nilagok niya ang tubig nang sunod-sunod, ang lalamunan niya ay gumagalaw sa bawat lunok. Matapos uminom, ibinalik niya ang baso nang hindi man lang sumusulyap sa aking mukha, bago bumalik nang mabilis sa loob ng court.

Nanatili akong nakatingin sa kanyang likuran.

“Kulang pa ba ang drills?” tanong ni Coach Red sa gitna ng court. “Thirdy, Mark, huwag niyo silang tantanan. Gusto ko, pagdating ng liga, kayo ang pinakamalakas na team sa barangay na ’to.”

Tumagal ang training ng higit dalawang oras. Sa bawat timeout, pabalik-balik ako, nag-aabot ng tubig, nagpupunas ng pawis sa kanilang mga likod, at sinusubukang huwag magkamali sa aking paglilingkod.

Nang sa wakas ay natapos na ang huling drill, halos wala na silang lakas na maglakad patungo sa bench. Humiga si Kuya King sa tabi ko, hingal na hingal.

“Parang luluwa na ’yung mata mo ah,” puna ni Kuya King habang nagpupunas ng pawis sa kanyang mukha. Tumingin siya sa direksyon ng mga players na nagpapahinga. “Mayroon na ba diyang nakakuha ng atensyon mo?”

Napalunok ako. Tumingin ako sa direksyon ng lalaking nakasuot ng puting jersey, na ngayon ay nakatalikod at nagtatanggal ng sapatos.

“Kuya… ’yung lalaking ’yun,” bulong ko, ang aking tinig ay bahagyang nanginginig sa hiya at excitement. “Ang taas niya, tapos… nakita mo ba ’yung mga mata niya nung uminom siya ng tubig? Parang hindi siya napapagod. Para siyang artista, pero mas matikas. Sino siya?”

Tumawa si Kuya King. “Si Jervy? Bago ’yan sa team.”

Bago ko pa mapigilan ang aking sarili, tinawag ni Kuya King ang lalaki. “Jervy! Dito ka nga sandali!”

Gusto kong magtago sa ilalim ng bench. Gusto kong tumakbo pauwi. Ngunit bago pa ako makahinga nang maayos, nakalapit na si Jervy sa amin. Ang kanyang presensya ay malapit—ang amoy ng kanyang pawis ay halo ng sabon at pagkalalaki, isang amoy na nagpabilis ng tibok ng aking puso.

“Jervy, ito pala si Mak Mak, kapatid ko,” pakilala ni Kuya King.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking pisngi. Tumingin si Jervy sa akin. Ang kanyang mga mata ay mas malinaw sa malapitan, may kakaibang ningning na tila sinusuri ang bawat bahagi ng aking mukha.

Inabot niya ang kanyang kamay. “Nice meeting you,” nakangiting tugon ni Jervy.

Ang kanyang palad ay magaspang, mainit, at may diin ang pagkakahawak. Sa sandaling nagdampi ang aming balat, isang kuryente ang dumaan sa aking katawan. Ito na ba? Ang simula ng lahat? Ang pagkakataong mapalapit sa kanya? Sa loob ng isang segundo, nakita ko ang aking sarili na muling maglilingkod, hindi lang bilang water boy , kundi bilang isang taong handang magbigay ng lahat para sa lalaking nasa harap ko.

Kabanata 41: Ang Inaasahang Bisita

Pagkatapos ng matinding ensayo, habang nililigpit ko ang mga gamit sa tabi ng court, napansin kong muling lumapit si Coach Red kay Kuya King. Seryoso ang kanilang pag-uusap, at paminsan-minsan ay sumusulyap sila sa direksyon ng mga bagong manlalaro. Nang matapos ang usapan, nilapitan ako ni Kuya King, bakas ang ngisi sa kanyang mga labi.

“Ano ’yun, Kuya?” tanong ko, puno ng kuryosidad.

“Magpapainom daw ako sa bahay sa Biyernes,” sagot niya habang kinukuha ang kanyang bag. “Pang-welcome na rin ’to sa mga bagong pasok sa team.” Lumapit siya nang bahagya, sapat para hindi marinig ng iba, at bumulong sa aking tainga, “Malay mo, doon mo na tuluyang makilala si Jervy.”

Napangiti ako nang malapad, ang puso ko ay tumibok nang mabilis dahil sa pag-asang ibinigay niya. Alam ko namang suportado ni Kuya ang bawat galaw ko, at ang malaman na siya mismo ang nagbubukas ng pinto para sa akin at kay Jervy ay nagbigay ng panibagong sigla sa aking pagkatao.

Kaya naman pagsapit ng Biyernes, maaga akong umuwi mula sa school. Dinama ko ang bawat segundo ng paghahanda sa aming bahay, tinitiyak na ang bawat sulok ay malinis at maayos. Naglinis ako ng sala, nagluto ng masarap na pulutan, at bumili pa ng dagdag na chichirya upang matiyak na hindi kukulangin ang mga bisita. Nang dumating si Kuya King, natuwa siya sa nadatnan niyang kaayusan.

“Sipag ng bunso ko,” wika niya sabay halik sa aking pisngi. “Maligo muna ako, kuha ka twalya.”

Hindi ko na hinintay ang iba pang utos. Tinulungan ko siyang hubarin ang kanyang damit bago siya pumasok sa banyo, at matiyagang hinintay ang kanyang hudyat. Pagpasok niya, isinabit ko ang malinis na twalya sa hawakan ng pinto, handa para sa kanyang paglabas. Ngunit bago pa man siya makatapos, sunod-sunod na ang tunog ng doorbell. Dumating na sina Ej, Thirdy, at Mark.

“Oh, nandito na pala ang mga bodyguard ni bunso,” bati ni Ej sa akin nang pagbuksan ko sila ng pinto. Tinapik niya ang aking balikat, ang kanyang kamay ay nanatiling nakapatong doon nang mas matagal kaysa sa kinakailangan.

“Uy, Mak Mak, handa na ba ang mga alak?” tanong naman ni Thirdy habang naglalakad papasok at diretso sa kusina.

“Oo naman, Thirdy. Lahat nakahanda na,” sagot ko habang ipinaglilinis sila ng espasyo sa mesa.

“Nice. Balita ko may mga bago tayong tropa na darating ah,” dagdag ni Mark, na nakatingin sa akin nang may makahulugang ngisi. “Sana naman ay marunong makibagay ang mga ’yun.”

Habang nakikipagpalitan ako ng tawanan at kantiyawan sa kanila, dumating na rin ang ilan sa mga hindi ko pa kilalang miyembro ng basketball team. Ang bawat isa sa kanila ay nagtataglay ng tindig na humahamon sa aking atensyon—mga lalaking moreno, matatangkad, at bakas ang disiplina ng bawat training sa kanilang malalaking pangangatawan.

Nang makalabas si Kuya King mula sa banyo, sinundan ko siya sa kanyang kwarto habang nagbibihis siya. “Bakit, bunso?” tanong niya habang nakahubad na nagpupunas ng katawan upang matuyo.

“Wala pa si Jervy,” sabi ko, ang boses ko ay ramdam ang pagkabigo. “Sure ka ba na pupunta siya?”

Halos kumpleto na ang team sa sala, at ang kawalan niya ang tanging nagpaparamdam sa akin na kulang ang gabing ito. Si Jervy at si Coach Red na lamang ang hindi pa nagpapakita.

“Ito namang si bunso, parang nag-iinit agad,” pang-aasar niya sabay lamas sa aking likuran at biglang pagtapik nang malakas sa aking pwet. “Huwag ka mag-alala. Pa-hard to get lang ’yun, pero kapag nakilala ka nun, tignan mo kung hindi ka nun balikan.” Tumingin siya sa akin nang matalim pero mapaglaro. “Wag kasi masyadong malandi, halata ka eh.”

Bumalik kami sa sala kung saan mas maingay na ang paligid. Ngayon ko lang nakita na ganito karaming tao sa loob ng aming tahanan. Ang init ng katawan ng mga lalaki, ang amoy ng beer na nagsisimula nang buksan, at ang tawanan na umaalingawngaw sa bawat sulok ay bumuo ng isang atmospera na punong-puno ng tensyon at pagkalalaki.

“Tara, simulan na natin!” sigaw ni Kuya King habang inihahanda ang mga baso at yelo.

Naupo ako sa gilid ng sofa, pinapanood ang bawat galaw nila. Sa gitna ng komosyon, lumapit ako kay Kuya habang nagsasalin siya ng inumin. “Kuya, wala pa rin si Coach Red,” bulong ko, hindi ko mapigilang maging balisa.

“Sus, si Jervy lang naman ang hanap mo eh,” bulong niya sa akin, tumatawa habang iniaabot ang baso sa isa sa mga bisita. “Baka si Coach ’di na makapunta. Alam mo naman, pamilyado na ’yun. Napagalitan pa ’yun ng misis niya nung birthday mo, paano hapon na nung makauwi.”

Napabuntong-hininga na lang ako at naupo ulit sa sofa. Pinapanood ko ang pagdami ng basong walang laman, ang bawat pagtawa nina Ej at Thirdy na tila nang-aasar sa aking pananabik. Ang gabi ay nagsimulang maging malamig para sa akin kahit na mainit ang mga kasama ko sa sala. Tila ang bawat tunog ng pagbukas ng bote ay paalala na ang taong hinahanap ko ay wala pa, at ang aking pag-asa ay unti-unting napapawi sa bawat minutong lumilipas nang wala siya.

Pinagmamasdan ko ang mga manlalaro. Ang ilan ay nagkukwentuhan tungkol sa nakaraang laro, ang iba naman ay nakatingin sa akin nang may pagtataka, marahil ay napapansin ang aking pananahimik sa gitna ng selebrasyon. Si Mark ay abala sa pag-inom, si Ej ay nakikipag-asaran sa mga bagong recruit, at si Thirdy ay nakatingin sa akin nang may bahagyang pagngisi. Alam nila. Alam nilang lahat kung sino ang hinihintay ko, at sa bawat paglingon ko sa pinto, lalo nilang ipinaparamdam sa akin na ako ay isang bata na naghihintay ng candy.

Gayunpaman, sa kabila ng aking pagkadismaya, hindi ko maiwasang makaramdam ng aliw sa mismong presensya ng mga lalaking ito. Ang kanilang mga hubad na braso na may mga tattoo at bakas ng pawis ay sapat na upang panatilihin ang aking pagnanasa na buhay. Ngunit si Jervy—ang kanyang mukha, ang kanyang boses, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin sa gym—ay tila isang aninong hindi ko mabitawan.

“Huwag ka nang sumimangot diyan, bunso,” tawag ni Ej mula sa kabilang dulo ng sala. “Baka dumating ’yung hinahanap mo, hindi ka handa.”

Sumagot ako ng isang pekeng ngiti, pilit na nakikibagay sa agos ng gabi. Alam kong ang training bukas ay magiging mahirap, ngunit ang tunay na training ay ang pagtitiis ko sa gabi na ito. Patuloy akong tumingin sa pinto, umaasang sa bawat pagtunog nito ay ang pagpasok ng lalaking nagpatibok ng aking puso, handang harapin ang anumang hamon na ihahain ng gabi para sa amin.

Kabanata 42: Ang Inasam na Pagkakataon

Lumilipas ang oras at unti-unti nang humahalo ang alak sa aking sistema. Ang bawat tagay ay tila nagpapabigat sa aking talukap, ngunit pilit kong iminumulat ang aking mga mata sa bawat pagtunog ng pintuan. Nakikipagpalitan ako ng tawanan kina Ej at Thirdy, paminsan-minsan ay sumasagot sa mga tanong ng mga bagong recruit, ngunit ang aking isipan ay nananatiling nakapako sa entrance.

“Uy, Mak Mak, tama na ’yang tingin sa pinto. Hindi ’yan lalabas na pagkain,” biro ni Ej habang inaabutan ako ng panibagong baso. “Chill ka lang, bunso. Darating ’yun.”

“Hindi naman ako naghihintay, Ej. Nakikinig lang ako sa usapan niyo,” pagtanggi ko, bagamat ang boses ko ay bahagyang paos na dahil sa alak.

“Ah, talaga ba?” tumawa si Thirdy. “Kaya pala tuwing may dumadaan sa labas, humihinto ’yung paghinga mo?”

Ilang sandali pa, bumukas ang pintuan at iniluwa nito si Coach Red. “Pasensya na, late ako. Alam niyo naman si misis, mahigpit,” bungad niya. Napangiti ako nang pilit. Hindi ko siya pwedeng balewalain, kaya agad akong lumapit para abutan siya ng inumin. “Coach, salamat sa pagdating,” wika ko, pilit na itinatago ang bahagyang pagkadismaya na wala pa rin ang taong inaasahan ko.

Nagpatuloy ang inuman. Dinadaya ko ang bawat tagay, sinisiguradong kaunti lang ang nilalagay ko upang hindi agad mabuwal, ngunit sa kabila nito, ang init ng alak sa aking tiyan ay nagbibigay ng kakaibang tapang. Sa gitna ng kwentuhan tungkol sa mga plays sa basketball, hindi ko napansin ang pagpasok ng isang pigura.

Tumigil ang aking mundo nang tumingin ako sa harap ng mesa. Nandoon siya. Si Jervy.

Suot niya ang isang itim na oversized na shirt na hapit sa kanyang malalapad na balikat, na nagpapakita ng bakas ng kanyang pagiging aktibo sa bansa. Ang kanyang buhok ay medyo magulo, tila dala ng hangin o ng pagmamadali, at ang kanyang mga mata ay matalim, may halo ng pagod at kagustuhan. Ang bawat galaw niya ay may awtoridad—ang paraan ng paghawak niya sa bote ng beer, ang pagtayo niya nang tuwid na tila laging handa sa isang rebound .

“Jervy?” tanong ko, ang aking boses ay halos pabulong at mapungay ang mga mata.

“Syensya na mga pre, nasiraan ako ng motor. Pinaayos ko pa,” nakangiti niyang tugon sa ibang players, hindi man lang napansin ang presensya ko sa harap niya.

Ramdam ko ang pagtingin nina Ej at Thirdy sa amin. Sa isang iglap, tila nagkaroon sila ng lihim na komunikasyon. “Hoy, Jervy! Dito ka na sa tabi ni Mak Mak, may bakante pa rito,” mabilis na utos ni Ej, sabay tulak nang bahagya sa akin para bigyan ng espasyo si Jervy.

Nang tumabi siya, ang presensya niya ay parang magnet . Ramdam ko ang init ng kanyang hita na dumidiin sa akin tuwing gagalaw siya. Nanginig ako.

“Pasensya na, ’tol, ha? Medyo na-late ako,” sabi ni Jervy sa akin nang mapansin niya ako. Ang boses niya ay malalim, parang vibration na dumidiretso sa aking katawan.

“O-okay lang, Jervy. Ayos lang ’yun,” nauutal kong sagot.

“Inom ka pa?” tanong niya, at nang tumanggi ako dahil sa labis na kaba, tumawa siya. “Takot ka ba malasing? ’Wag kang mag-alala, marami akong alam na pampagising. Minsan, ’yung pampagising, kailangan sa madilim na kwarto ginagawa,” dagdag niya, sabay kindat sa akin. Ang kanyang green joke ay nagpadaloy ng kakaibang kuryente sa aking buong pagkatao.

Sa loob ng ilang oras, habang lumalalim ang gabi, unti-unti kong nakilala ang lalaking ito. Hindi lang siya basta manlalaro. Mahilig siya sa motorcycle restoration , nagtatrabaho siya sa isang engineering firm sa umaga, at lumaki siya sa probinsya bago lumuwas para mag-aral. Ang simpleng kwento niya ay naging musika sa aking pandinig.

Ngunit gaya ng lahat ng magandang bagay, natapos din ang gabi. Nagtayo na ang mga players pati si Coach.

“Sige mga pre. King, salamat sa inuman. Alis na kami,” paalam ni Jervy. Ang bawat paghakbang niya patungo sa pinto ay parang paghila sa aking kaluluwa. Gusto ko siyang pigilan, gusto kong sabihin na huwag siyang umalis, ngunit wala akong karapatan.

Naiwan kami ni Mark sa sala. Siya na lang ang natitirang tropa ni Kuya. Binaling ko sa kanya ang lahat ng aking atensyon, ang aking pangangailangan para sa haplos at atensyon na hindi ko nakuha kay Jervy.

“Mark,” tawag ko sa kanya habang nililigpit niya ang ilang bote.

“Oh, bakit, bunso?” magiliw na tanong niya, hindi napapansin ang labis na pagnanasa sa aking tinig.

“Wag ka muna umuwi, please? Pwede ba sa kwarto ko muna ikaw matulog?” tanong ko, ang aking boses ay malandi, puno ng lungkot na pilit kong itinatago sa likod ng aking pa-cute na mukha. Kailangan ko ng kapalit. Kailangan ko ng init ngayong gabi.

“Di pwede, bunso. Alam mo naman, bukas–”

“Pleaseee,” pagmamakaawa ko, hinawakan ko ang kanyang braso at tumingin ako sa kanya nang may mga mata na tila nagsusumamo. Hindi ko na inisip kung ano ang iisipin niya. Ang mahalaga ay hindi ako matutulog nang mag-isa.

Tumingin siya sa akin nang matagal, marahil ay sinusukat ang aking sinseridad o ang alak na nasa aking sistema. “Sige na nga,” pagsuko niya, at ibinaba niya ang kanyang gamit.

Habang naglalakad kami patungo sa aking kwarto, ramdam ko ang bigat ng aking desisyon. Hindi ko man nakuha si Jervy ngayong gabi, hindi ibig sabihin na tapos na ang laro. Ang pagsama ni Mark sa aking kwarto ay isa lamang hakbang sa mahabang gabi na ito, isang paraan upang mapawi ang uhaw na iniwan ng pagkakataong lumipas. Pagpasok namin sa kwarto, isinara ko ang pinto at tinitigan siya—ang susunod na kabanata ng aking paglilingkod ay magsisimula na.

Kabanata 43: Ang Kapalit na Init

Pagpasok pa lang namin sa loob ng kwarto, hindi ko na hinintay ang anumang salita. Isinara ko ang pinto nang malakas, ang tunog ng lock ay tila hudyat ng pagkawala ng lahat ng aking pagpipigil. Hinarap ko si Mark, ang aking mga kamay ay agad na kumapa sa kanyang balikat, at bago pa siya makapagsalita, inilapat ko na ang aking mga labi sa kanya. Ang halik ay hindi banayad; ito ay puno ng matinding pagnanasa at pagkabigo mula sa gabing hindi nagtapos ayon sa gusto ko. Idiniin ko ang aking sarili sa kanya, ang aking dila ay agresibong nakikipaglaban sa kanya, sinusubukang lunurin ang lahat ng aking nararamdaman sa bawat pagdampi ng aming mga bibig.

Halatang nagulat si Mark sa aking inasal. Bahagya niya akong itinulak nang malayo nang sapat para makahinga, ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba. “Woah, parang gutom na gutom naman ang bunso,” wika niya, ang kanyang tinig ay nanginginig sa sorpresa at kakaibang aliw. “Ano ba ang nakain mo at parang gusto mo yata akong lamunin nang buo?”

Hindi ako sumagot. Sa halip, mas pinili kong ipakita sa kanya ang aking sagot. Ipinagpatuloy ko ang aking pagsamba, ang bawat halik ay tila isang sumpa ng debosyon na wala namang patutunguhan. Marahan kong inangat ang laylayan ng kanyang damit, ang tela ay madaling natanggal sa ilalim ng aking mga kamay, hanggang sa bumulaga sa akin ang kanyang katawan.

Si Mark ang pinakamaporma ang katawan sa aming lahat. Ang kanyang dibdib ay malapad at matigas, bawat kalamnan ay bakas na bakas sa ilalim ng malamlam na ilaw ng aking kwarto. Ang kanyang gym-fit na pangangatawan ay resulta ng walang humpay na training , ang mga linyang humuhubog sa kanyang tiyan ay parang isang obra maestrang hinubog sa bakal. Dinilaan ko ang kanyang dibdib, dinala ang aking dila mula sa gitna patungo sa kanyang mga pectoral , nararamdaman ang alat ng kanyang balat na may bakas pa ng pawis mula sa inuman. Bawat dampi ko ay tila nagpapabilis ng kanyang paghinga, at bawat halik ko sa kanyang balat ay nagdudulot ng bahagyang pag-ungol mula sa kanya.

Nang maramdaman na ni Mark ang tindi ng aking kasabikan, bigla niya akong hinawakan sa balikat at itinulak nang marahas pahiga sa aking kama. Ang pagbagsak ko sa malambot na kutson ay nagpagising sa aking natitirang bait, ngunit mas nangingibabaw ang gutom ng aking katawan.

“Talagang nag-iinit ka ngayon, ah?” sabi niya, ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa dominasyon habang nakatayo siya sa harap ko, hinuhubad ang kanyang suot. “Akala mo siguro ay lalaruan mo lang ako. Ngayon, ipapakita ko sa iyo ang matinding barurot na hindi mo malilimutan. Tuturuan kitang lumugar, bunso.”

Hindi ako tumutol. Sa halip, hinaplos ko ang kanyang binti, isang tahimik na pagsuko. Mabilis niyang ibinaba ang aking shorts , ang hangin ay dumampi sa aking balat na nagpadala ng panginginig sa aking buong sistema. Iniharap niya ang aking katawan sa kanyang mukha, at nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga, inilapit ko ang aking lagusan upang maging handa. Ginamit niya ang kanyang laway upang lubusan akong ihanda, isang marahas na paghahanda na nagpatindi sa aking paghahangad na matapos na ang lahat.

“Pinapasabik mo talaga ako, bunso,” bulong niya, ang kanyang boses ay naging malat at puno ng pagnanasa. “Wag kang masyadong maingay, ah? Baka marinig ka ni King sa kabilang kwarto. Paniguradong tulog na ’yun, pero ayokong may abala.”

Dahil sa takot at sa matinding tensyon, tinakpan ko ang aking sariling bibig, mahigpit ang pagkakayakap ko sa unan habang nararamdaman ko ang pagpasok niya. Ang sakit at sarap ay sabay na dumating, isang daluyong na hindi ko kayang pigilan. Marahan siyang kumilos sa simula, ngunit habang lumalalim ang gabi, naging marahas ang bawat pagtulak niya, bawat pagtama niya sa aking loob ay tila nagpaparamdam na ako ay pag-aari niya. Ang bawat ungol na pilit kong nilulunod ay nagmumula sa kailaliman ng aking lalamunan, habang ang aking katawan ay sumasabay sa ritmo ng kanyang pag-angkin.

Naramdaman ko ang pagtigas ng kanyang mga tuhod sa kama, ang pagkapit niya sa aking balakang na tila hindi na niya ako pakakawalan. Ang bawat pagdapo niya sa aking kalooban ay nagiging mas mabilis, mas mariin, at mas mapang-angkin. Hanggang sa naramdaman ko ang paginit ng likidong pumuno sa aking lagusan, kasabay ng ilang huling ungol niya na tila isang huling pagsuko sa sarili niyang pagnanasa. Nanatili siyang nakadagan sa akin ng ilang saglit, hingal na hingal, bago tuluyang bumagsak sa aking tabi.

Sa loob ng ilang minuto, narinig ko ang kanyang paghinga na unti-unting pumapantay—isang mabilis na paghimbing na hindi ko inasahan. Siya ay tulog na, pagod sa ginawang pag-angkin.

Tumingin ako sa kisame, ang aking katawan ay nanginginig pa rin sa epekto ng nangyari. Pinakikinggan ko ang bawat hininga ni Mark sa aking tabi, ngunit habang ipinipikit ko ang aking mga mata, hindi ang kanyang mukha ang aking nakikita.

Oh, Jervy.

Si Mark ang kasiping ko sa gabing ito, ang lalaking nagbigay sa akin ng haplos na aking kailangan, ngunit si Jervy pa rin ang nasa aking isipan. Ang kanyang mga mata, ang kanyang ngiti, at ang paraan ng kanyang pagbigkas ng green jokes —lahat ng iyon ay mas malinaw sa aking alaala kaysa sa presensya ng taong nasa aking kama. Ang pagpapasakop ko kay Mark ay naging mekanikal, isang paraan upang mapawi ang uhaw, ngunit ang pagnanasa ko para sa isa pang lalaki ay nananatiling nakabaon sa aking puso, naghihintay ng tamang panahon na muli kaming magtagpo.

Kabanata 44: Ang Bagong Mukha sa Bench

Kinabukasan, maaga kaming nagtungo ni Kuya King sa barangay court. Ramdam ko pa rin ang bigat ng aking ulo mula sa hangover, ang bawat tibok ng aking sentido ay tila bawat pagtalbog ng bola sa sahig. Pagtingin ko sa paligid, ang mga manlalaro ay tila mga makinang hindi napapagod—bakas pa rin ang sigla sa kanilang mga mata at ang bilis sa kanilang mga paa. Ganoon na lamang ang aking pagtataka; tila ako lang ang tinamaan ng alak kagabi samantalang sila ay handa na ulit sa matinding pisikal na pagsubok.

Gaya ng nakagawian, tinipon kami ni Coach Red para sa isang maikling huddle. Tumigil ang lahat sa kanya-kanyang shooting drills. Ako, bilang taga-sunod ng utos, ay nanatili sa bench, nakahanda ang aking mga gamit at ang jug ng malamig na tubig. Bigla, huminto ang tingin ni Coach Red sa aking direksyon. “Mak Mak, lapit ka,” utos niya.

Nag-aalangan man ay naglakad ako patungo sa gitna ng bilog. Ang amoy ng kanilang pawis at ang init na nagmumula sa kanilang mga katawan ay agad na sumalubong sa akin.

“Team, gusto ko lang ipaalala,” panimula ni Coach Red, ang kanyang boses ay malakas at puno ng awtoridad na umalingawngaw sa loob ng court. “Ang team natin ay parang pamilya. At sa isang pamilya, nagtutulungan tayo. Si Mak Mak, hindi lang siya basta taga-tubig. Siya ang communal relief ng team na ito. Kapag pagod na kayo, kapag kailangan niyo ng pahinga mula sa hirap ng laro, nandiyan siya para magsilbi. Kaya tratuhin niyo siyang maigi, dahil siya ang nagpapanatili sa inyo na lumalaban.”

Dahil sa mga salitang iyon, naramdaman ko ang pag-init ng aking pisngi. Ang mga mata ng mga lalaki ay bumaling sa akin—ang iba ay nakangisi, ang iba ay walang ekspresyon, ngunit ang mensahe ay malinaw. Tumingin ako kay Jervy, umaasang makakita ng anumang reaksyon, ngunit siya ay abala sa pag-aayos ng kanyang jersey, bahagyang pumipito ng malambot na tono na tila walang naririnig. Pakiramdam ko ay nagkamali ako ng inasahan. Bumalik ako sa aking pwesto sa bench nang may halong pagkadismaya, ang aking puso ay bumibigat sa isiping hindi pa rin ako sapat na mapansin ng lalaking matagal ko nang hinahangad.

Sa gitna ng practice, may biglang tumabi sa akin sa bench. Dahil sa instinct , agad kong inabot ang baso ng tubig, hindi na tumitingin kung sino ang aking inaabutan. Muntik ko na itong matapon nang mapagtanto kong ibang tao ang nasa harap ko. “Ay, sorry,” mabilis kong pagbawi, ang aking mukha ay namumula sa hiya.

“Actually, hindi talaga ako nauuhaw,” tugon ng isang tinig na pamilyar ngunit hindi ko pa lubos na natatandaan.

Tumingin ako sa kanya, at sa isang iglap, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang lalaking nasa harap ko ay may mukhang tila hinubog ng isang dalubhasang artista. Ang kanyang kutis ay malinis at makinis, ang kanyang mga mata ay may kislap ng isang rich kid —bawat anggulo ng kanyang mukha, mula sa matangos na ilong hanggang sa perpektong hugis ng kanyang panga, ay nagpapakita ng isang kagwapuhang effortless . Siya ang tipo ng lalaki na pagtitinginan ng lahat sa isang silid, isang classic na chiseled feature na hindi mo malilimutan.

“Theo nga pala,” pakilala niya, ang kanyang ngiti ay nakakaakit at puno ng kumpiyansa. “Hindi tayo nakapag-usap nang maayos kagabi. Masyadong maraming tao.”

“Ah… Theo. Yeah, I remember you from yesterday,” sagot ko, kahit na ang totoo ay malabo na ang lahat sa isip ko dahil kay Jervy. Ngunit ngayon, habang nakatitig ako kay Theo, nararamdaman ko ang pagtibok ng aking puso sa paraang hindi ko inaasahan.

“Kailangan ko nang bumalik sa laro,” sabi niya nang tumunog ang pito ni Coach. Bago siya tumayo, tinapik niya nang bahagya ang aking tuhod—isang dampi na tumagal nang ilang segundo, sapat para magdulot ng kuryente sa aking binti.

Sa bawat break ng laro, hindi siya nagpalya. Tuwing mauupo si Theo sa tabi ko para magpahinga, laging may dala siyang kwento. Nalaman kong siya ay isang college student rin, gaya ng iba, ngunit may kakaibang vibe siya na nagpapahiwatig na siya ay galing sa isang magandang pamilya. “Mahirap ba ang ginagawa mo, Mak Mak?” tanong niya sa isang break . “Parang ang dami mong pasan para sa isang tulad mo.”

“Sanay na ako, Theo. Parte na ito ng pagtulong ko kay Kuya,” sagot ko.

“Magaling,” ngisi niya. “Magaling ang pagsunod mo. Napansin ko rin ’yung sinabi ni Coach kanina. Communal relief , huh? Bagay sa’yo.” Ang paraan ng kanyang pagsasalita ay puno ng doble-kahulugan na nagpadagdag sa aking pagkalito at pagkasabik.

Natapos ang practice game nang hindi ko namamalayan ang oras. Lahat ay abala sa pag-aayos ng gamit, ang ingay ng mga nagtatawanan at ang kalansing ng mga bote ng tubig ang pumupuno sa bawat sulok ng court . Nakaramdam ako ng pangangailangang mag-ayos sa banyo, kaya nagpaalam ako sa aking sarili at tumungo roon.

Tahimik ang banyo, maliban sa tunog ng tumutulong gripo. Kinuha ko ang pagkakataong maghilamos at ayusin ang aking buhok sa salamin. Ilang saglit pa, bumukas ang pinto. Pumasok si Theo.

Nang tumingin ako sa repleksyon sa salamin, napansin ko ang pagbabago sa kanyang aura . Wala na ang ngiting nakita ko kanina sa bench; ngayon, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng isang uri ng pagnanasa na hindi mapagkunwari. Ang kanyang tindig ay mas dominanate, mas agresibo.

“Mag-isa ka lang pala rito, Mak Mak,” panimula niya, ang kanyang boses ay mas mababa na ngayon, puno ng kahulugan. Lumapit siya sa likuran ko, ang kanyang repleksyon sa salamin ay tila bumabalot sa aking katawan. “Coach was right, you know. Communal relief . Pero hindi ba’t mas masarap kung ang relief na ’yan ay hindi lang para sa lahat, kundi para sa mga taong talagang nakakaalam kung paano ka gagamitin?”

Ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa aking likuran. Ang bawat salita niya ay tumatagos sa aking pagkatao, isang hamon na hindi ko alam kung kaya kong tanggihan. Tumingin ako sa kanya sa pamamagitan ng salamin, nakikita ang lalaking kanina lang ay mukhang prince charming na ngayon ay nagbabagong anyo sa harap ng aking mga mata. Ang bawat galaw niya ay mabagal, mapang-akit, at puno ng banta na susunod na mangyayari. Alam ko, sa sandaling ito, na ang kwartong ito ay hindi na lang basta banyo—ito ang magiging entablado ng aming susunod na pagtatagpo.

Kabanata 45: Ang Marka ni Theo

Inilapit ni Theo ang kanyang katawan sa akin hanggang sa wala na akong mapuntahan. Ang lamig ng tiles ng lababo sa aking likuran ay kontrapunto sa init ng kanyang presensya. Ang bawat paghinga niya ay tumatama sa aking mukha, amoy mint at ang natural na bango ng lalaking galing sa matinding ensayo. “Ano, Mak Mak? Handa ka na bang gampanan ang tunay na trabaho mo sa team?” makahulugan niyang tanong, ang boses niya ay mababa, tila isang pasabog na naghihintay lang ng mitsa.

Tumayo siya nang maayos, bahagyang lumayo upang bigyan ako ng espasyo, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling nakapako sa akin—matalim, mapanghamon, at puno ng pagnanasang hindi maikakaila. Dahan-dahan, nang walang pag-aalinlangan, ibinaba niya ang kanyang shorts. Ang bawat sandali ay tila tumitigil; ang atensyon ko ay hindi makawala sa kung ano ang bumubulaga sa harapan ko. “Gamit ang bibig mo, ibaba mo ang brief ko,” marahas at diretsahan niyang utos.

Hindi ako nag-atubili. Lumuhod ako nang bahagya, dinama ang lamig ng sahig bago ko gamitin ang aking mga ngipin upang ikagat ang laylayan ng kanyang brief. Sa bawat paghila ko pababa, lalong lumalantad ang kanyang pagkalalaki—mainit, naninigas, at tila naghihintay ng haplos. Nang tuluyan itong bumaba, ang mainit niyang ari ay tumama sa aking noo, ang bigat nito ay ramdam ko hanggang sa aking sentido. Nahilo ako nang bahagya, hindi lang dahil sa pagod, kundi dahil sa laki ng kanyang pagkatao na tila pumupuno sa maliit na espasyo ng banyo.

“Very good,” wika niya, ang boses ay puno ng paghanga na may halong pangungutya. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko, mahigpit ang kanyang hawak, kontrolado ang bawat galaw ko. “Open your mouth,” senswal na utos niya. Sinunod ko siya, bumuka ang aking labi upang tanggapin siya. Sa isang biglaang kilos na hindi ko inaasahan, ipinasok niya ang kanyang ari sa aking bibig. Ang pakiramdam ng pagpasok nito ay hindi ko maipaliwanag—ang kapal at init ay tumama sa aking lalamunan, isang panghihimasok na puno ng dominasyon.

Hinawakan niya ang aking ulo, ginagabayan ang bawat paggalaw ng aking lalamunan. Bawat pagdiin niya ay tila pag-angkin sa aking buong pagkatao. Hindi ako makahinga; ang bawat pagpasok niya ay abot hanggang sa aking lalamunan, na nagdudulot ng bahagyang pagkabara. “Huwag kang hihinto,” utos niya, ang boses ay tila isang dumadagundong na kulog sa aking pandinig. “Dama mo ba? ’Yan ang pakiramdam ng pagiging pag-aari.”

Nabulunan ako, ang aking mga mata ay nagsimulang magtubig dahil sa hirap, ngunit hindi siya tumigil. Patuloy ang kanyang ritmo—marahas, mabilis, at mapang-angkin. Bawat bayo niya ay mas malalim kaysa sa nauna. Ramdam ko ang bawat hibla ng kanyang ugat na sumasayad sa loob ng aking bibig, isang karanasang puno ng tensyon at pagsuko. Ang bawat ungol ko ay nalulunod sa loob ng aking lalamunan, habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang hita, tila humahanap ng suporta sa gitna ng matinding panghihimasok na ito.

Ilang sandali pa, ramdam ko na ang tensyon sa kanyang katawan. Ang kanyang paghinga ay naging mas mabilis, mas mabigat. Sa ilang huling malalalim na bayo, naramdaman ko ang paginit ng likidong nagmumula sa kanyang kaibuturan. Pinuno niya ang aking lalamunan ng kanyang katas, isang mainit at malapot na pakiramdam na tila nagpapatunay sa kanyang dominasyon.

“Lunok. Huwag kang maduduwal,” masungit at mapag-utos niyang wika, ang kanyang kamay ay nananatiling nakahawak sa aking buhok, tinitiyak na hindi ko mailalabas ang anumang bagay na kanyang ibinigay. Pilit ko itong nilunok, ang bawat patak ay dumadaloy sa aking lalamunan, isang masakit ngunit mapait na paalala ng aking posisyon sa ilalim niya.

Nang matapos ang lahat, bumagsak ako sa sahig, pagod at humihingal. Inubo-ubo ako, ang aking lalamunan ay masakit at tuyo, ngunit wala nang natira. Naubos ko ang lahat. Tiningnan ko siya mula sa baba, ang kanyang mukha ay walang bakas ng pagsisisi, tila isang hari na katatapos lang mag-utos sa isang alipin.

“Mag-ayos ka na,” sabi niya, ang kanyang tinig ay malamig, parang wala lang sa kanya ang lahat ng nangyari. “Huwag mo masyadong akitin ang ibang team members. Minarkahan na kita.” Habang sinusuot niya muli ang kanyang shorts, tinitigan niya ako nang may pagmamay-ari na hindi ko matakasan. Ang bawat galaw niya ay may awtoridad, isang pahiwatig na mula sa sandaling ito, ang laro ay nagbago na.

Lumakad siya palabas ng banyo nang hindi man lang lumingon, iniwan akong nakaupo sa malamig na tiles, humihingal at nag-aayos ng aking sarili. Ilang sandali pa, pilit kong pinatayo ang aking mga tuhod. Ang aking mga binti ay nanginginig pa rin, ang bawat kalamnan ay pagod, ngunit kailangan kong sumunod. Paglabas ko ng banyo, ang hangin sa labas ay tila mas mabigat, ang bawat tingin ng mga manlalaro sa gym ay tila nagtatanong kung ano ang nangyari sa loob. Ngunit alam ko ang totoo. Si Theo ay nag-iwan ng marka na hindi madaling mabubura, isang senyales na ang aking buhay sa team ay hindi na magiging gaya ng dati.

Kabanata 46: Ang Bagong Miyembro ng Circle

Isang linggo ang lumipas, at ramdam ang pagtaas ng tensyon sa loob ng bahay. Ang bawat practice ay naging mas mahigpit dahil sa nalalapit na first game ng team sa susunod na linggo. Sa gitna ng paghahanda, isang Linggo ang nagdala ng hindi inaasahang bisita. Habang naglilinis ako ng gamit sa sala, narinig namin ang sunod-sunod na doorbell.

“Sino ’yun?” tanong ni King habang lumalabas mula sa kusina, punas-punas ang kanyang mga kamay. “Mak, may bisita ka ba?”

“Wala, Kuya,” sagot ko, bakas ang pagtataka sa aking boses. Naglakad ako patungo sa pintuan habang si King ay nakasunod lang sa aking likuran, ang kanyang presensya ay tila isang aninong mapanuri.

Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang aking mga mata. “Theo?” bulalas ko. Hindi lang basta pagdating niya ang nakagulat—ang mas ikinagulat ko ay ang hawak niyang bouquet ng mga pulang rosas.

“Hi, Mak Mak!” bati niya. Ang aura niya ay nag-iba na naman. Nawala ang mapang-aping Theo ng banyo; ang nasa harap ko ngayon ay ang prince charming na nakita ko noong unang araw niya sa court. Ang kanyang ngiti ay matamis, abot hanggang sa kanyang mga mata, at tila perpekto ang pagkakaayos ng bawat hibla ng kanyang buhok.

“Salamat,” mahina kong sagot nang iabot niya ang bulaklak. Hindi ko napigilan ang sarili kong amuyin ang mga rosas. Sa tanan ng buhay ko, ngayon lang ako nakatanggap ng ganito. “Pasok ka. Bakit ka pala napunta rito?”

“Mak, sino ’yan?” putol ni King, lumalapit sa amin na parang agila. Tumingin siya sa bulaklak, pagkatapos ay kay Theo na hindi man lang natinag sa kanyang composed na ekspresyon. “Oh, Theo. Napadpad ka dito?”

“Wala naman, King,” sagot ni Theo, ang boses ay kalmado at magalang. “Nais ko lang makilala nang mas mabuti ang kapatid ng ating star player at ang water boy ng team.”

Naupo kaming tatlo sa sofa. Si King ay nananatiling nakangisi, ngunit ramdam ko ang halong pagtataka at paghihinala sa kanyang mga mata. Si Theo naman ay nananatiling relaks, tila siya ang may-ari ng bahay. Ang katahimikan ay nabasag lamang ng mahinang ugong ng aircon .

“So…” pagbasag ni King sa katahimikan. Sumandal siya sa sofa, nakapamaywang. “Ano ’to? Ano ang motibo mo sa pagpunta rito, Theo?”

“Wala namang malalim, King,” sagot ni Theo habang nakatingin sa akin. “Napansin ko lang na magaling magsilbi si Mak Mak sa court. Mahusay siya sa trabaho niya. Nais ko lang sana siyang mas makilala sa labas ng training .”

“Sigurado ka ba?” tanong ni King, ang tono ay mapanukso. “Alam mo naman, hindi naman pang-relasyon ’yang si Mak Mak. Hindi ’yan ang tipo ng taong ’dinadala sa bahay ng magulang o pinapakilala sa pamilya nang seryoso. ’Yan ay… utility lang ng team. Isang gamit na pwedeng gamitin ng lahat.”

Nais ko sanang pigilan si Kuya. Gusto kong sumigaw na tao rin ako, na may damdamin din ako. Ngunit sa trajectory ng aking buhay, sa lahat ng mga nangyari mula noong “Project Mak” hanggang sa banyo kasama si Theo, napagtanto ko na wala na akong karapatang umangal. Nanatili akong nakatingin sa lapag, ang aking mga kamay ay nanginginig sa ilalim ng lamesa habang hinihintay ang magiging reaksyon ni Theo.

Biglang nagbago ang timpla ng mukha ni Theo. Ang matamis na ngiti na nagbigay sa akin ng pag-asa kanina ay unti-unting napalitan ng isang mapaglaro at malupit na ngisi—ang parehong ngisi na ipinakita niya sa akin bago niya ako dinala sa banyo. Tumingin siya kay King, pagkatapos ay sa akin, na tila hinuhubaran niya ako ng dangal sa bawat segundo.

“Tama ka, King,” sagot ni Theo, ang boses ay naging malamig at mapang-abuso. “Hindi nga siya pang-relasyon. Hindi naman siya ang tipo na kailangang ligawan o seryosohin. Nakita ko na kung gaano siya kahusay sa banyo kanina… at sigurado akong marami pa siyang pwedeng ialok sa team bilang communal relief .”

Ramdam ko ang pagguho ng aking mundo. Ang pag-asa na baka may tao ring makakakita sa akin bilang tao ay biglang napawi. Ngunit ito na ata talaga ako. Kailangan ko nang tanggapin ang papel ko sa mundo—isang parausan, isang gamit na walang karapatang mahalin. Pansin ko ang ngisi ni King; alam kong nakuha niya ang sagot na gusto niyang marinig.

“Ayun naman pala eh,” sabi ni King, ang kanyang boses ay puno ng pagkatuwa. Kinuha niya ang kanyang telepono. “Kung ganoon, parte ka na ngayon ng Project Mak Mak.”

Sinilip ni Theo ang phone niya, at nakita ko ang notipikasyon sa kanyang screen. In-add siya ni King sa aming group chat . Doon ko napagtanto na hanggang dito lang ako. Hindi ako ang tipo ng tao na deserve ng pagmamahal. Habang nagtatawanan sila ni King, nakaramdam ako ng matinding pagkamanhid.

“Salamat sa invite, King,” sabi ni Theo, muling bumalik sa kanyang prince charming na aura habang nakatingin sa akin nang may kahulugan. “Mak Mak, sana ay maging handa ka lagi sa mga susunod na araw. Marami pa tayong dapat pag-usapan at… gawin.”

Tumayo si Theo at nagpaalam. Iniwan niya akong nakatulala sa sofa, hawak-hawak ang mga rosas na tila patunay na ang buhay ko ay isang mahabang serye ng paggamit at pagpapasakop. Wala na akong dapat asahan. Wala na akong dapat hangarin. Ang tanging natitira sa akin ay ang magsilbi sa kanila, maging “water boy,” maging parausan, at maging instrumento ng kanilang walang humpay na pagnanasa. Sa bawat pagtiklop ng gabi, ang tanging alam ko lang ay ang susunod na markang iiwan nila sa akin.

Kabanata 47: Ang Kawalan ng Pagpapahalaga

“Gusto niyo ba ng time sa kwarto?” tanong ni Kuya King, ang boses ay tila nag-aalok lang ng simpleng meryenda. Ang kawalang-bahala sa kanyang tono ay nagpatunay sa akin na ang tingin niya sa akin ay hindi na kapatid, kundi isang gamit na maaari niyang ipamigay sa sinumang nais niyang pagbigyan.

“Talaga ba?” nagliwanag ang mga mata ni Theo, ang kanyang ngiti ay hindi na yung mapaglarong ngiti ng isang prince charming , kundi ang ngisi ng isang maninila na nakahanap na ng kanyang prey.

“Eh… ikaw na ang bahala,” disinterested na tugon ni King. Tinalikuran niya kami, isang masakit na patunay na wala na akong laban sa desisyon ng mga taong ito. “Basta, siguraduhin mong i-sesend mo sa GC ang tagpo niyo ni Mak Mak. Ingitin mo ang ibang members,” dagdag ni Kuya habang papalayo siya, ang tawa niya ay umalingawngaw sa sala, isang tunog na nagpadurog sa natitira kong dangal.

Tumingin sa akin si Theo. Sa isang iglap, nagbago na naman ang kanyang aura. Ang init ng kanyang presensya ay naging nakakatakot, isang presensyang puno ng kadiliman. Hindi na siya nag-aksaya ng panahon; binuhat niya ako nang walang kahirap-hirap, tila isang sako ng bigas, at dinala ako patungo sa loob ng aking sariling kwarto. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay ang huling tunog ng seguridad na aking naramdaman.

“Humanda ka na, bata,” bulong niya sa aking tainga, ang boses ay malat at puno ng panganib. “Wawasakin na kita ngayon.”

Hindi na siya nag-aksaya ng panahon para sa anumang paglalambing. Walang mga halik na magpaparamdam na tao ako. Walang mga haplos na magbibigay ng aliw. Sa mga kamay ni Theo, ako ay isang kagamitan—isang commodity na nilikha lamang upang magbigay ng panandaliang kasiyahan. Ibinagsak niya ako sa kama, ang aking katawan ay tumalbog sa malambot na kutson, at bago pa man ako makahinga nang maluwag, nararamdaman ko na ang kanyang mga kamay na marahas na humuhubad sa aking kasuotan.

Ang bawat galaw niya ay mekanikal at walang emosyon. Hindi niya ako tiningnan sa mata. Hindi niya pinakinggan ang aking mahinang pag-ungol. Ginamit niya ako nang walang anumang pag-aalinlangan, ang bawat pagpasok niya sa aking lagusan ay puno ng puwersa na halos magpatalsik sa aking hininga. Walang foreplay , walang paghahanda na magpaparamdam na may halaga ako. Para siyang isang makina na ginagamit ang aking katawan bilang bahagi ng kanyang sariling proseso.

“Diyan ka lang,” utos niya, ang kanyang mga kamay ay nakadiin sa aking balakang, kontrolado ang bawat paggalaw ko. Ang bawat diin niya ay masakit, isang marahas na pagpapaalala na ako ay pag-aari niya lamang sa oras na ito. Habang ang bawat pagtulak niya ay lalong bumibilis, hindi ko maiwasang mapapikit at pilit na intindihin kung paano ako humantong sa ganitong sitwasyon.

Si Theo ay hindi nagpakita ng anumang pag-iingat sa aking nararamdaman. Ang kanyang mga bayo ay malalim, walang pakundangan sa aking pagkapagod o sa sakit na dulot ng kanyang pag-angkin. Tila wala siyang pakialam kung nasasaktan man ako o kung hinihingal na ako sa tindi ng kanyang ginagawa. Ang buong kwarto ay napuno ng tunog ng aming pagtatagpo—isang marahas na ritmo na walang pag-ibig, kundi puro pagnanasa lamang ng isang lalaking gustong ilabas ang kanyang sariling tensyon sa isang katawang itinuturing na wala nang halaga.

Sa gitna ng lahat, pilit kong hinahabol ang aking hininga. Ang bawat pagtama niya sa aking kalooban ay tila isang sumpa, isang pagtatatak na kailanman ay hindi na mabubura. Ramdam ko ang bawat init na nagmumula sa kanya, isang mainit na agos na sa wakas ay pumuno sa aking kaibuturan, nagbibigay ng huling marka ng kanyang pagtatapos. Hindi niya ako tiningnan kahit nang matapos siya. Hindi niya ako binigyan ng kahit isang salita ng pagpapasalamat o pagkilala.

Matapos ang mainit at mapang-abusong tagpo, tumayo siya nang mabilis. Inayos niya ang kanyang sarili, ang kanyang buhok, ang kanyang suot—na tila walang nangyaring espesyal. Walang aftercare , walang yakap, walang kahit anong pakialam sa aking kalagayan. Iniwan niya akong nakahiga sa kama, pagod at tuliro, habang siya ay naglalakad palabas na parang walang nangyari.

Sinuot ko ang aking damit, nanginginig ang aking mga kamay habang pilit na nag-aayos. Sinundan ko siya patungo sa pintuan, hindi dahil sa gusto ko, kundi dahil sa obligasyon na ihatid ang “bisita.” Nakita ko si Kuya King sa sala, abala sa kanyang phone, hindi man lang sumulyap sa amin. Tila hindi na mahalaga sa kanya kung ano ang nangyari sa loob ng kwarto.

Paglabas namin ng pinto, sa labas ng aming bakuran, biglang tumigil si Theo. Ang kanyang aura ay nagbago na naman. Sa isang iglap, ang malamig at manhid na Theo ay bumalik sa pagiging prince charming . Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nagningning, at bago pa ako makapagsalita, inilapat niya ang kanyang mga labi sa akin—isang mainit at matamis na halik na lubos na sumasalungat sa ginawa niya sa akin sa loob ng kwarto.

Natulala ako. Ano ang nangyayari? Pinapakilig niya ako sa isang sandali, ngunit tinatrato niya akong parang isang basura sa susunod. Ang kanyang halik ay puno ng lambing, isang uri ng pagpapakita na para bang kami ay may espesyal na ugnayan sa harap ng publiko. Hindi ko maipaliwanag ang kaba at ligalig na idinulot nito sa akin. Ang paghalik na ito ay tila isang laro, isang paraan upang lituhin ako lalo sa gitna ng aking kalituhan.

Hindi ko napansin ang mga mata na nakatutok sa amin mula sa malayo. Hindi ko alam na sa kabila ng lahat ng aking pagtatago at pagsusumite, may isang pares ng mga mata ang nakakita sa tagpong iyon—isang rebelasyon na sa susunod na mga araw ay babago sa takbo ng aking madilim na realidad. Ang dalawang pares ng mga mata ay nanatiling nakamasid sa dilim, tahimik na nasasaksihan ang halik na magiging mitsa ng susunod na malaking gulo sa aking buhay.

Kabanata 48: Ang Lucky Charm ni Coach

Ang ingay ng mga tao sa labas ng sports complex ay nagsisilbing hudyat ng nalalapit na first game . Sa loob ng locker room , ang hangin ay mabigat, puno ng amoy ng liniment at pawis. Nakatayo si Coach Red sa harap ng buong team, ang kanyang presensya ay nakakapuno ng buong kwarto.

“Makinig kayo,” panimula ni Coach, ang boses ay seryoso at puno ng awtoridad. “Ang kalaban natin ngayon ay hindi nagbibiro. Mayroon silang malakas na defense at mabilis na transition . Huwag kayong magpapadala sa pressure. Gamitin niyo ang spacing at siguraduhin na bawat shot ay calculated . Ang unang quarter ang magtatakda ng tono ng laro. Huwag niyo silang hayaang makalamang agad.”

Tumingin siya sa bawat isa sa amin. “Team, alam niyo ang nakataya rito. Magtiwala kayo sa sistema. Focus . Play hard, play smart. Good luck, team. Pwede na kayong mag-warm up,” utos niya.

Naglabasan ang mga manlalaro. Kinuha ko ang aking water jug , handa na ring lumabas, nang biglang maramdaman ko ang dalawang malalaking palad na humawak sa aking balikat. Ang init ng kanyang mga kamay ay tumagos sa tela ng aking suot.

“Mak Mak,” tawag ni Coach Red. Ang boses niya ay naging mas malambot, ngunit may kakaibang bigat. “Maiwan ka muna. May ipapagawa pa ako sa iyo.”

Tumango ako at huminto sa aking kinatatayuan habang ang pinto ay dahan-dahang sumasara. Nang masigurado niyang kaming dalawa na lang ang natitira, lumakad si Coach patungo sa pinto at marahang ini-lock ito. Ang tunog ng click ay tila isang hatol.

“Alam mo, Mak Mak,” simula niya habang dahan-dahan niyang inuunbuckle ang kanyang belt . Ang tunog ng bakal ay bumasag sa katahimikan. “Bawat game sa akin ay mahalaga. At sa bawat game, naghahanap ako ng lucky charm . Isang bagay na magtatanggal ng lahat ng stress ko bago ako humarap sa laro.”

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nanunuri. “Bakit hindi mo gawin ang bagay kung saan ka magaling? Nang maramdaman ko naman ang lucky charm mula sa iyo.”

Kahit kinakabahan, tumango ako. Alam ko ang aking posisyon. Lumapit ako sa kanya, dinama ang init na nagmumula sa kanyang katawan. Nang ibaba niya ang kanyang tracksuit , bumulaga sa akin ang isang tunay na ehemplo ng pagkalalaki—mabigat, mainit, at puno ng ugat.

“Yes, Coach,” bulong ko, ang aking boses ay bahagyang nangangatog.

Lumuhod ako sa kanyang harap at sinimulan ang aking trabaho. Bawat haplos ko sa kanyang hita ay nagpapakita ng aking pagpapasakop. Nang ilapit ko ang aking mukha, ang amoy ng kanyang natural na musk ay bumalot sa akin. Ang malalambot na buhok sa kanyang bahagi ay tumutusok sa aking pisngi, isang paalala ng kanyang dominasyon.

“Ganyan nga, lucky charm ,” ani Coach Red, ang boses ay naging mas malalim at puno ng pang-aasar. “Wala dapat ngipin, intindihan mo? Huwag mong subukang gamitin ang mga ngipin mo dahil ayaw kong masaktan.”

Hinawakan niya ang aking ulo, hindi para sa haplos, kundi para kontrolin ang aking galaw. “Bilisan natin, Mak Mak. Ayaw naman nating malate sa game, ’di ba?”

Upang mapabilis ang proseso at makuha ang kanyang gusto, itinaas ko ang suot niyang jersey at dinala ang aking mga kamay sa kanyang dibdib. Habang ang aking mga labi ay abala sa kanyang ari, ang aking mga kamay ay sinimulang kilitiin ang kanyang mga nipples .

“Argh,” ungol ni Coach, ang kanyang mga daliri ay humigpit sa aking buhok.

Hindi ko napigilan ang sarili kong marahang kagatin ang kanyang nipple . Ang reaksyon niya ay agaran—isang malalim na ungol na galing sa kailaliman ng kanyang lalamunan.

“Yan na… lapit na ako,” putol-putol niyang sabi. Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat upang muli akong lumuhod nang diretso. “Gagawin mo ito sa akin tuwing game… tandaan mo ’yan.”

Ramdam ko ang pag-igting ng kanyang mga kalamnan. Ang bawat pagdaloy ng init ay senyales na hindi na niya mapipigilan ang kanyang sarili. Sa isang huling desisyon, imbes na ilayo ang aking sarili, pinalalim ko pa ang aking pagtanggap sa kanya. Ang lasa ng kanyang katas ay mapait ngunit mainit, isang lasa na naging pamilyar na sa akin—ang lasa ng aking pagiging lucky charm at pagiging pag-aari.

Nilunok ko ang lahat, hindi nagtira ng kahit katiting, dahil alam kong iyon ang tanging paraan upang masiguradong walang ebidensya ng kanyang “pag-relax” bago ang laro.

Matapos ang lahat, inayos ni Coach ang kanyang suot. Ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging seryoso, tila walang nangyaring kakaiba. Lumabas siya ng locker room nang hindi man lang lumingon.

Naiwan akong nakaluhod sa sahig, ang aking mga labi ay nanginginig pa rin at ang aking lalamunan ay masakit. Pinilit kong tumayo. Binuhat ko ang mabigat na water jug , ang bawat hakbang ko ay mabigat at ramdam ang pagod. Sa aking paglalakad patungo sa bench , hindi ko maiwasang isipin ang kapalaran ko. Sa bawat game, sa bawat ensayo, at sa bawat pagkakataon, ako ay magiging kagamitan lamang nila—isang lucky charm na walang tinig, walang dangal, kundi ang magsilbi sa kanilang pagnanasa.

Kabanata 49: Ang Unang Pagsubok

Ang ingay ng mga buzzer at ang walang humpay na sigawan ng mga manonood sa loob ng sports complex ay nakakabingi. Halo-halong amoy ng pawis, liniment, at matinding tensyon ang bumabalot sa buong paligid. Sa gitna ng makintab na court, nagtipon ang aming koponan, ang Royal Guards, para sa isang pinal na huddle. Ramdam ko ang panginginig ng sahig sa bawat talbog ng bola, at mas lalong ramdam ko ang bigat ng sitwasyon; hindi ito basta laro lang.

“Listen up, Guards!” sigaw ni Coach Red, ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin sa bawat isa. Ipinukpok niya ang kanyang clipboard sa kanyang palad. “Ipinakita niyo sa ensayo ang galing niyo. Ngayon, ilabas niyo sa court ang tunay na lakas ng koponang ito. King, lead them. Jervy, keep your head in the game!”

Tumango si Kuya King, seryoso at bakas ang liderato sa kanyang mga mata. Nakita ko ang pagpasok ng aming first five: sina Kuya King, Thirdy, Ej, Mark, at Jervy. Habang naglalakad sila patungo sa center line, dahan-dahan akong naupo sa bench. Naiwan akong mag-iso katabi ang mga water cooler, bitbit ang mga bimpo. Maya-maya pa, may biglang umupo sa tabi ko—si Theo, na tila hindi man lang kinakabahan sa kabila ng dambuhalang pressure ng laro.

“Naiwan tayong dalawa, water boy,” bulong ni Theo sa akin habang pinagmamasdan ang pag-umpisa ng laro. Isang mapaglarong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

“Theo, bakit hindi ka kasama sa start?” tanong ko sa kanya, medyo nag-aalala dahil alam kong isa siya sa mga maaasahang point guard ng team.

Tumawa siya nang mahina. “Si Coach, gusto muna niyang gamitin ang lineup na ’yan. Pero huwag kang mag-alala, I’ll be in there soon. Panoorin mo si Jervy, parang wala siya sa sarili niya ngayon.”

Napatingin ako sa direksyon ni Jervy at tama nga si Theo. Sa mga unang minuto pa lang, halatang tuliro si Jervy. Ang kanyang mga galaw ay mabilis ngunit walang direksyon. Maling pasa na diretsong napupunta sa kalaban, at maling depensa na nagreresulta sa madaling puntos para sa kabilang koponan.

“Anong nangyari sa kanya?” tanong ko habang nakakunot ang noo, pilit na iniintindi kung bakit tila nawawala sa pokus ang isa sa mga pinakamagaling naming scorer.

“Tingnan mo ’yun,” turo ni Theo gamit ang kanyang nguso sa court. “Sinubukan niyang mag-drive sa basket kahit triple team na, ayaw magpasa. Ngayon, nadulas pa siya. Turnover na naman. He’s playing angry because of that foul call earlier. Masyadong mainit ang ulo, hindi na nag-iisip.”

Bago pa man matapos ang kwarter, hindi na nakatiis si Coach Red. Mabilis siyang humingi ng timeout at galit na galit na lumapit sa koponan, halos mag-apoy ang kanyang mga mata habang mabilis na naglalakad patungo kay Jervy.

“Jervy! Ano bang problema mo?!” sigaw ni Coach na bumasag sa ingay ng crowd. “Kung ayaw mong maglaro nang maayos, sabihin mo! You’re out! Theo, pasok!”

Paglabas ni Jervy, inaasahan kong tatabi siya sa akin dahil bakante naman ang upuan na iniwan ni Theo. Subalit, tinednan niya muna ako nang napakatindi—isang sulyap na puno ng poot at hindi maipaliwanag na emosyon. Iniwasan niya ang aking mga mata, lumayo pa siya, at padabog na naupo sa pinakadulo ng bench katabi ng isang manlalaro na hindi ko masyadong kilala.

“Kita mo ’yun? He’s pissed at everyone,” sabi ni Theo bago tuluyang tumayo. Inayos niya ang kanyang jersey at kinindatan ako. “Dito ka lang, water boy. I’ll show them how it’s done.”

Sa pagpasok ni Theo, unti-unting nagbago ang takbo ng laro. Naging mas kalmado ang Royal Guards at mas gumanda ang sirkulasyon ng bola. Ngunit sa kabila ng magandang laro ni Theo, si Kuya King pa rin ang tunay na bida ng hapon na iyon. Bawat tira niya ay pasok. Isang step-back jumper mula sa dulo ng arc, isang pambihirang fadeaway, at walang takot na drive to the hoop—siya ang nagdadala sa buong koponan. Napapatalon na lang ako sa tuwa bawat pasok ng bola.

Nang mag-timeout ulit ang laro, hingal na hingal na lumapit si Theo sa akin upang humingi ng tubig.

“Ang galing ni Kuya King, ’di ba?” sabi ko habang iniabot sa kanya ang malamig na tumbler, hindi maitago ang labis na pagkamangha sa kapatid ko.

“Siyempre, siya ang star player eh,” wika ni Theo habang umiinom nang mabilis, tumutulo ang tubig sa kanyang panga. “Pero huwag mo namang maliitin ang galing ko, water boy. Did you see that assist kanina? Napakaganda ng vision ko sa court.”

“Assist lang ’yun,” pang-aasar ko sa kanya, napangiti ako kahit papaano. “Si Kuya King pa rin ang mas nakakabilib. Ang points niya, wala kang tatalo.”

“Sus,” pacute na sabi ni Theo, sabay hilig ng kanyang ulo papalapit sa akin. “Punasan mo naman pawis ko, water boy.”

Kinuha ko ang bimpo at marahang pinunasan ang kanyang noo. Habang ginagawa ko iyon, bigla kong naramdaman ang bigat ng paligid. Sa likod ng aking likuran, ramdam ko ang mga matang nakatingin sa amin. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may ilang manlalaro at mga kalalakihan sa crowd ang hindi mapakali habang nakikipag-usap ako nang ganoon kalapit kay Theo.

Nang matapos ang timeout, bumalik na sila sa court para sa huling bahagi ng laban. Ang Royal Guards ay lumalamang na nang malaki, at tila selyado na ang tagumpay. Pero sa huling bahagi ng laro, biglang nagdesisyon si Coach Red na bigyan muli ng pagkakataon si Jervy.

“Jervy, pasok! Last chance mo na ’to!” utos ni Coach.

Ngunit ang desisyong iyon ay naging simula ng panibagong sakuna. Pagpasok pa lang ni Jervy, fumble agad ang bola sa kanyang mga kamay, sinundan ng isang missed layup, at dahil doon ay mabilis na nakahabol ang kalaban. Isang krusyal na three-pointer ng kalaban at dikit na dikit na naman ang score.

“Jervy! Get out! Umalis ka sa court!” sigaw ni Coach Red, pulang-pula ang mukha sa tindi ng galit.

Paglabas ni Jervy mula sa court, kitang-kita sa kanyang mukha ang matinding kahihiyan at galit. Tumingin siya sa akin nang matagal—isang tingin na puno ng selos, galit, at frustrasyon. Hindi siya nagpahinga at hindi siya nakinig sa mga instructions ni Coach para sa natitirang segundo ng laro.

Sa huling minuto, binuhat ni Kuya King ang buong koponan. Isang matinding dunk at dalawang free throws ang tuluyang sumelyo sa panalo ng Royal Guards. Sabay ng tunog ng pinal na buzzer, ang buong team ay naghiyawan at nagyakapan sa gitna ng court.

“We won!” sigaw ni Theo sa akin habang tumatakbo patungo sa gitna para mag-celebrate kasama ang lahat.

Nakatayo lang ako malapit sa bench, pilit na ngumingiti habang nakapalitpid. Tumingin ako sa paligid para hanapin si Jervy. Nakita ko siyang walang kibo na tahimik na nag-aayos ng kanyang mga gamit sa kanyang bag. Habang ang lahat ay abala sa pagdiriwang at pagkanta ng team song, bigla siyang tumayo at naglakad nang mabilis patungo sa locker area.

Storming off. Wala siyang pakialam sa panalo.

Ramdam ko ang bigat ng hangin sa aking paligid. Alam ko ang ibig sabihin ng tingin niya sa akin kanina. Alam ko na sa sandaling pumasok ako sa locker room na ’yun, hindi magiging maayos ang lahat. Pero wala akong pagpipilian. Ito ang laro nila, at ako ang taga-sunod. Dahan-dahan akong humakbang patungo sa madilim na pasilyo ng locker room.

Kabanata 50: Ang Basag na Pangarap

Nagdadalawang-isip ako habang nakatayo sa harap ng pintuan ng locker room . Sino ba siya sa buhay ko? Ilang beses ko na siyang sinubukang lapitan, ngunit sa bawat pagkakataon, tila isa lang akong multo na hindi niya nakikita o hindi niya pinapansin. Binigyan ko siya ng pagkakataon, naghintay ako ng kahit kaunting pagkilala, pero lagi na lang akong bigo.

Bakit kailangan ko pa siyang i-console? tanong ko sa sarili ko. Siya ang umiiwas, siya ang hindi tumitingin. Bakit kailangan ko pang magpakumbaba para sa isang taong ang tingin sa akin ay wala lang?

Napatigil ako sa aking pag-iisip nang mapagtantong kusa nang tumulak ang aking mga paa papasok. Hindi ko na namalayan na nasa loob na pala ako ng locker room . Ang silid ay puno ng amoy ng pawis at basang tela. Sa isang sulok, nakaupo si Jervy sa bangko, nakayuko, ang kanyang mga balikat ay nanginginig sa matinding galit at lungkot. Bakas sa kanyang pisngi ang pagkapagod, at sa kanyang mga kamay na nakakuyom, ramdam ko ang lalim ng kanyang frustrasyon.

Lumapit ako nang dahan-dahan, ang bawat hakbang ko ay maingat. Nang marating ko ang kanyang pwesto, inilapat ko ang aking palad sa kanyang likuran upang ialok ang aking pangungulila sa kanyang nararamdaman. Pero bago ko pa man madama ang init ng kanyang katawan, marahas niya itong inilayo.

“Ano ba!” sigaw niya, ang boses ay umalingawngaw sa buong locker room . Umamba siya na tila susuntok, ngunit bigla siyang huminto, tila pinipigil ang sarili sa gitna ng pagputok ng kanyang emosyon.

“Jervy,” mahinang sambit ko. Ang boses ko ay puno ng paumanhin, hindi lang para sa laro kundi para sa lahat ng mga sandaling nadamay ako sa gusot ng kanyang buhay. “Pasensya na. Alam ko kung gaano kahirap ang laro kanina.”

“Huwag mo akong kaawaan,” sagot niya, ang mga mata ay nanlilisik pa rin ngunit may halong pait. Natahimik ako. Hindi ako umalis. Hinayaan ko lang siyang mailabas ang lahat—ang kanyang pagkadismaya, ang kanyang pait. Ilang minuto kaming nabalot ng katahimikan bago siya muling nagsalita, sa pagkakataong ito ay mas mahina, mas masakit.

“Bakit si Theo pa?” tanong niya, ang kanyang tingin ay nakapako sa sahig. Nakita ko ang isang butil ng luha na pumatak mula sa kanyang mata.

“Anong sinasabi mo?” tanong ko, naguguluhan. “Wala namang kami ni Theo. Hindi ko siya kasintahan.”

Tumawa si Jervy ng mapait. “Wala? Eh paano yung halikan niyo sa labas ng bahay niyo? Akala mo ba ay hindi ko nakita? Nais sana kitang bisitahin nung araw na ’yun, may gusto lang sana akong linawin, pero bumungad sa akin ang eksenang ’yun. Kayo na pala.”

“Jervy, mali ang akala mo. Wala kaming ugnayan ni Theo,” pagtatangka ko. “Isa lang niya akong…” hindi ko matapos ang sasabihin ko. Paano ko ipapaliwanag na para sa kanila, isa lang akong kagamitan?

“Isa lang na ano, Mak Mak? Isa lang na laruan?” diretsong tanong niya. Tumingin siya nang matalim sa akin. “Alam mo, ang sakit. Akala ko ba… akala ko ba iba ka? Nakikita ko kung paano ka tratuhin ng mga kasama natin sa team. Nakikita ko ang tingin nila sa iyo—yung tingin na parang nakakita sila ng isang bagay na mabibili, isang bagay na pwedeng pagpasa-pasahan.”

Natahimik ako. Alam ko ang tinutukoy niya. Alam ko ang tingin ni King, ni Coach, ni Theo. Pero sa puntong iyon, ramdam ko ang bigat ng kanyang mga salita.

“Sa tingin mo ba, ganoon lang ’yun?” tanong ni Jervy, ang kanyang boses ay nanginginig. “Sa tingin mo ba ay hindi kita mahal?”

Napahinto ako. Mahal? Ang salitang ’yun ay hindi ko inasahang marinig mula sa kanya. “Pero bakit? Kung mahal mo ako, bakit hindi mo ipakita? Bakit lagi mo akong nilalayuan? Bakit parang balewala ako sa iyo?” naluluha na rin ako habang nagtatanong.

“Dahil gusto kong ipakita sa iyo na iba ang tingin ko sa iyo,” halos pagalit niyang sagot, pilit na ipinapaintindi sa akin ang kanyang panig. “Hindi ka gaya ng iba! Para sa akin, hindi ka parausan! Gusto kong magbuo tayo ng koneksyon, Mak Mak. Pag-ibig, hindi basta sex lang!”

“Pero Jervy, hindi ko alam…”

“Akala mo ba ay pa-hard to get lang ako?” putol niya sa akin. “Akala mo ba ay hindi kita pinapansin dahil ayaw kita? Kaya ako naglaro nang masama kanina… dahil hindi ako makapag-focus! Nakita kitang kasama sila, nakita kong pilit kang kinukuha ni Theo, at alam kong alam ni Theo na gusto kita. Pinagkatiwalaan ko siya! Sabi ko sa kanya, gusto kita, na seryoso ako sa iyo. Pero anong ginawa niya? Nilapitan ka niya, ginamit ka niya, at ipinahiya pa ako sa harap mo!”

Naramdaman ko ang pagguho ng lahat. Ang pagkakataong sana ay naging kami, ang koneksyong sana ay nabuo, ang lahat ng iyon ay sinayang ko dahil nakita ko ang sarili ko bilang isang gamit lamang. Dahil nakita ko ang sarili ko bilang isang parausan, hindi ko naisip na may taong gustong tratuhin ako nang tama.

Nais ko siyang yakapin. Nais kong humingi ng tawad. Nilapitan ko siya, pilit na inaabot ang kanyang kamay, ngunit inilayo niya ako.

“Jervy, mali ako. Patawarin mo ako,” hikbi ko.

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay wala nang bakas ng pagmamahal. Ang apoy na nakita ko kanina ay napalitan ng lamig. Ang kanyang mukha ay naging blanko, ang kanyang boses ay naging walang emosyon.

“Dahil naniwala ka sa kanila… dahil pinili mong maging laruan nila… sige,” malamig niyang wika. Tumayo siya, ang bawat galaw ay mabagal at puno ng pananakot. “Simula ngayon, hindi na kita tratratuhin na tao.”

Unti-unti niyang hinubad ang kanyang jersey, inilantad ang kanyang hubad na pang-itaas sa harap ko. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin—matalim at mapang-angkin. Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang shorts, hindi inaalis ang tingin sa akin.

Nilapitan niya ako, ang bawat hakbang niya ay tila isang babala na wala na akong kawala. Dinampi niya ang kanyang kamay sa aking balikat at marahas akong itinulak patungo sa bangko.

“Dahil ’yan ang tingin mo sa sarili mo, ’yan din ang ibibigay ko sa iyo,” bulong niya sa aking tainga bago niya ako pinilit na humiga sa malamig at matigas na bangko. Ang huling nakita ko bago magdilim ang aking paligid ay ang kanyang mukha—ang mukha ng isang taong tuluyan nang sumuko sa pagmamahal at ngayon ay handa na akong angkinin sa paraang hindi ko na kailanman malilimutan.

Kabanata 51: Ang Pagpapatunay

Nasa ibabaw ko si Jervy, ang bawat bigat ng kanyang katawan ay tila isang angkora na nagpapako sa akin sa matigas at malamig na bangko ng locker room . Ramdam ko ang init ng kanyang balat na dumidikit sa aking dibdib, ang bawat mabilis na paghinga niya ay tumatama sa aking leeg, at ang halimuyak ng kanyang pawis na humahalo sa amoy ng liniment sa paligid.

“Sambahin mo ang katawan ko,” utos niya, ang boses ay puno ng pagkamuhi na may halong pagnanasa. “Tutal, parausan ka naman. ’Yan lang naman ang silbi mo sa team, hindi ba?”

Nag- flex siya ng kanyang mga muscles sa harap ko. Kitang-kita ko ang bawat guhit ng kanyang biceps at pecs —ang mga resultang pinaghirapan niya sa loob ng gym at sa bawat oras ng ensayo sa court . Para siyang isang rebulto ng pagkalalaki na handa akong durugin sa anumang sandali.

Hindi ako nag-atubili. Sinimulan ko ang aking “pagsamba.” Ang bawat halik ko sa kanyang leeg ay may kasamang pagdampi ng aking dila, dinidilaan ang bawat patak ng pawis na nagbibigay ng maalat at matapang na lasa. Ang amoy niya ay nakakalasing; para itong droga na unti-unting nagpapabura sa natitira kong katinuan.

Itinaas niya ang kanyang mga kamay at ipinapatong ang mga ito sa kanyang batok, isang posisyon na naglalantad sa kanyang kilikili. “Anong amoy? Mabango ba, ha? Ganyan ba ang nais mo?” tanong niya habang ang kanyang biceps ay bumubukol sa aking pagkakahawak.

“Oo,” sagot ko, ang boses ay mahina at puno ng pagnanasa.

“Dilaan mo,” utos niya. “Ipakita mo sa akin kung gaano ka kabaliw sa akin.”

Sinunod ko siya nang walang pag-aalinlangan. Dinilaan ko ang bawat bahagi, sinisipsip ang bawat bahid ng kanyang pagod. Nang matapos ako, hinawakan niya ang aking buhok at marahas itong sinabunutan, pinilit akong tumingala sa kanya. Bago pa man ako makapag-react, isang matunog na sampal ang tumama sa aking pisngi.

“Sagot!” galit na saad niya, ang kanyang mga mata ay nagbabaga sa dominasyon.

“Opo,” pabulong kong sagot, ang aking pisngi ay namamanhid na sa sakit.

Isang pang sampal ang tumama sa kabilang panig ng aking mukha. Ang sakit ay nagdulot ng pag-agos ng aking mga luha, ngunit sa halip na matakot, mas lalong uminit ang aking nararamdaman.

“Sagot sabi eh!”

“Opo!” ulit ko, ang boses ay nanginginig. Nilabas ko ang aking dila, ipinapakita ang aking pagkauhaw sa kanya.

“Nakakadiri ka tignan,” sabi niya bago ako dinuraan sa mismong mukha. Ang laway niya ay dumaloy sa aking labi. Nakakapanliit. Nakakahiya. Pero sa loob-loob ko, ako ang nagdala sa sarili ko sa ganitong sitwasyon. Ako ang humiling na mapunta sa ilalim niya.

Hawak pa rin ang aking buhok, ibinaba niya ang aking ulo patungo sa kanyang ari. Hinubad niya ang kanyang shorts at tumambad ang kanyang pagkalalaki—isang matigas at mainit na paalala ng kanyang kapangyarihan. “Yan ang gusto mo, ’di ba? Ari ng lalaki. Wala kang pakialam sa pagmamahal. Ang gusto mo lang ay ’to.”

Dumila ako sa kanyang ari, tila isang asong nagmamakaawa ng pagkain.

“Sige, subo!”

Binitawan niya ang aking buhok at sa isang mabilis na kilos, sinunggaban ko ang kanyang ari. Sipsip, dila, at haplos—ginawa ko ang lahat ng aking makakaya upang masiyahan siya. Tinulak niya ang aking ulo, pinipilit na ipasok ang lahat ng kanyang haba sa aking lalamunan.

“Sarap ba, ah?”

Biglang bumukas ang pinto ng locker room . Nanlaki ang mga mata ko, ngunit hindi huminto si Jervy. Si Coach Red ang nakatayo sa pintuan, nakasilip sa amin. Sa halip na magalit o pigilan kami, dahan-dahan niyang sinara ang pinto. Napansin ko ang isang malawak at matagumpay na ngisi sa kanyang mukha.

“Guys! Celebrate muna tayo sa labas!” rinig kong sigaw ni Coach sa labas. “Busy pa sila dito, nililinis ang locker area .”

Narinig ko ang mga yabag ng ibang manlalaro na lumalayo, iniwan kaming dalawa sa gitna ng “milagro.”

“The best talaga si Coach Red,” bulong ni Jervy habang nakatingin sa aking mga matang naluluha. Huminto siya sandali, ang kanyang mukha ay nagbago ng ekspresyon—mula sa pagnanasa patungo sa matinding pagkamuhi. “Pucha… huwag mong sabihing pati si Coach ay natikman mo na rin?”

Tumigil siya, ang kanyang boses ay puno ng gulat at pandidiri. “Malandi ka talaga. Papakita ko sa iyo kung saan ka nababagay.”

Pinaluwa niya ang kanyang ari sa aking bibig. Bago pa man ako makahinga, pinatuwad niya ako at marahas na hinubad ang aking suot na shorts. Sa isang iglap, walang paghahanda at walang pampadulas, ipinasok niya ang kanyang sarili sa aking lagusan.

“Ahhhhh!!!” malakas kong sigaw. Ang sakit ay parang kutsilyong humahati sa aking katawan.

“Oh, huwag kang sisigaw! Huwag kang magsisi!” utos niya habang sinisimulan ang kanyang ritmo. “Diba ginusto mo ’to?”

Dun-dun-dun-dun. Ang bawat hataw niya ay marahas, malalim, at walang awa. Damang-dama ko ang bawat pagtama niya sa aking kailaliman.

“Masarap ba? Ganto ba ang ginagawa ng basketball team sa iyo?!”

“Opo!” sagot ko, kahit na ang bawat salita ay may kasamang daing ng sakit.

“Kulang pa ba ang ari ko? Gusto mo bang sabay-sabay kami?!”

“Opo!” muli kong sagot.

Isang malakas na lagapak ang tumama sa aking puwet. Ang sakit ay doble—ang hapdi ng kanyang pagpasok at ang init ng kanyang palad na humahampas sa akin. “Malandi ka talaga! Sige, tanggapin mo ’to!”

Sunod-sunod na pagbulusok. Bawat isa ay mas malalim kaysa sa nauna. Ramdam ko na ang rurok na papalapit. Sa kabila ng sakit, sa kabila ng kahihiyan, ang aking sariling katawan ay tumugon—naglabas din ako ng likido, marahil dahil sa matinding halo ng sakit at pagnanasa na ibinibigay ni Jervy sa akin.

Pasok, labas. Pasok, labas. Hanggang sa isang malalim na pagbaon, naramdaman ko ang pagbuhos ng kanyang mainit na binhi sa aking loob. Napaungol siya sa sarap, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking balakang.

Hindi niya ako hinugot. Sa halip, hinila niya ako upang mapaupo siya sa sahig habang nakakandong ako sa kanya, ang kanyang ari ay nananatiling nakabaon sa akin.

“Kaya pala baliw na baliw ang team sa iyo,” bulong niya sa aking tainga, ang kanyang boses ay malamig at puno ng pangungutya. “Kahit parausan ka na ng lahat, sikip pa din.”

Nakatulala ako. Ito ang pangarap ko, ’di ba? Ang mapasailalim sa kanya. Pero habang nakaupo ako sa lap niya, ramdam ko ang pagkawala ng lahat—ang aking dangal, ang aking pagpapahalaga sa sarili. Binigyan ako ng pagkakataon na magmahal, na makabuo ng koneksyon, pero heto ako, nakakulong sa isang siklo na laging humahantong sa pagpapakababa. Ang pangarap ko ay naging isang bangungot na wala nang katapusan.

Kabanata 52: Ang Presyo ng Selebrasyon

Ang bawat hakbang ko palayo sa sports complex ay tila isang paglakad patungo sa bitayan. Ang aking mga binti ay nanginginig pa rin, at ang bawat bahagi ng aking katawan ay nagpapaalala sa kung ano ang ginawa namin ni Jervy sa loob ng locker room. Hindi ko mapigilang mapatingin kay Jervy na naglalakad sa tabi ko; ang kanyang mga kamay ay nakapamulsa, ang kanyang mukha ay blanko, at ang aura niya ay napakalamig.

“King, nasaan kayo?” mabilis kong tinype ang mensahe sa aking phone, ang aking mga daliri ay bahagyang nanginginig.

Hindi nagtagal, tumunog ang aking phone. Nasa Duke of Pizza kami. Dito sa kanto ng complex. Bilisan niyo.

“Tara na,” yaya ko kay Jervy, pilit na pinapatatag ang aking boses. Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay nanunuri, walang kahit katiting na init. Hindi siya sumagot, nagpatuloy lang siya sa paglakad, iniwan akong humahabol sa kanyang mga hakbang.

Pagpasok namin sa Duke of Pizza, bumungad sa amin ang ingay ng mga lalaking lasing sa saya at adrenaline. Ang amoy ng mainit na pizza at beer ay humalo sa hangin. Agad kaming napansin nina Thirdy at Ej na nakaupo sa gitna ng mesa.

“Ayos! Dumating na ang dalawa!” hiyaw ni Thirdy, kasabay ng malakas na tawanan ng iba pang manlalaro. “Parang napaaga yata ang selebrasyon niyo ni Jervy, ha? Ang tagal niyo sa loob ng locker room ah.”

Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha. Napayuko ako, hindi alam kung saan titingin. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang paglayo ni Jervy sa aking tabi.

“Anong selebrasyon? Wala kaming ginawa,” matigas na sagot ni Jervy, ang kanyang boses ay puno ng pagkamuhi. “Nagkataon lang na sabay kaming lumabas. Huwag niyo kaming idamay sa mga malisyosong iniisip niyo.”

Nakita ko si Theo na nakaupo sa sulok, humihithit ng sigarilyo habang nakatingin sa malayo. Hindi siya tumingin sa akin. Hindi siya nagpakita ng selos. Hindi siya nagalit. Napabuntong-hininga lang siya at muling uminom ng beer, na tila ba wala sa kanya ang lahat ng nangyayari. Ang kawalan niya ng pakialam ay mas masakit pa kaysa sa anumang sampal na natanggap ko. Para akong hangin sa paningin niya—isang bagay na hindi na niya kailangang bantayan dahil sigurado na siyang mapapasakop niya.

Naupo ako sa tabi ni King. Ang kanyang kamay ay agad na dumapo sa aking binti, isang haplos na may kasamang matinding pag-aari.

“Ano ba ang nangyari? Saan ka galing talaga?” tanong niya, ang boses ay mahina ngunit may diin.

Tumingin ako sa kanya, pilit na nagtatago ng mga luha. Nang makita niya ang aking ekspresyon—ang takot, ang pagkapagod, at ang pagkawasak—halos lumiwanag ang kanyang mga mata sa isang kakaibang tuwa. Kinuha niya ang kanyang phone sa bulsa at may mabilis na tinype.

Ilang segundo ang nakalipas, tumunog ang phone ni Jervy. Nanlaki ang mga mata ni Jervy nang makita ang mensahe.

“Mukhang lumalaki na ang Project Mak Mak ,” bulong ni King sa aking tainga, sabay akbay nang mahigpit sa akin. Ang kanyang mga daliri ay bumaon sa aking balikat, isang paalala na ako ay pag-aari niya sa harap ng lahat.

“Grabe ang laro kanina, King! ’Yung huling dunk mo, panalo!” hiyaw ni Mark sa gitna ng mesa.

“Siyempre,” sagot ni King na may mapaglarong ngiti. “Team effort tayo eh. Pero ang MVP talaga natin ngayon, alam niyo kung sino.”

Nagtawanan ang mga miyembro ng koponan habang nagkukuwento sila tungkol sa mga highlight ng laro. Ang bawat salita nila ay puno ngabanggit tungkol sa diskarte, depensa, at sa sarap ng tagumpay. Para silang mga hari ng kalsada, at ako? Ako ang kanilang premyo na ipinagpaparada.

Biglang pumasok si Coach Red sa pizza place. Ang ingay sa mesa ay bahagyang humupa, ngunit hindi nawala ang saya. Lumapit siya sa amin, ang kanyang tingin ay direktang tumama sa akin.

“Magaling ang naging performance niyo kanina,” panimula ni Coach. Tumingin siya sa akin, ang kanyang ngiti ay hindi umabot sa kanyang mga mata. “Lalo na ang naging ‘conditioning’ kanina sa locker room. Mukhang marami sa inyo ang nag-eensayo nang mabuti sa labas ng court .”

Ang ilan sa mga manlalaro ay naghiyawan at nagtawanan, tila alam nila ang pinapahiwatig ni Coach. “Coach naman, baka mabigla si Mak Mak sa training,” biro ni Thirdy.

“Huwag kayong mag-alala,” sagot ni Coach Red, ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa akin habang dahan-dahan niyang hinaplos ang gilid ng aking mukha gamit ang kanyang daliri. “Ang ating water boy ay alam na ang kanyang responsibilidad. Napaka-dedicated niya sa paglilinis… at sa pag-aalaga sa bawat pangangailangan ng koponan. Hindi ba, Mak Mak?”

Natahimik ako. Ang bawat tingin ng mga manonood, ang bawat hirit ng mga teammates, at ang mapanuring tingin ni Coach Red ay tila isang matalim na kutsilyo na humahawi sa aking natitirang dignidad. Gusto kong tumayo, gusto kong umalis, gusto kong sumigaw na tao ako at hindi laruan. Ngunit nanatili akong nakaupo, nakadikit sa tabi ni King, ang aking kamay ay nakayuko sa ilalim ng mesa habang kinakapos ako ng hininga.

Paano ko haharapin ang mga susunod na araw? Alam ko na sa bawat ensayo, sa bawat laro, at sa bawat selebrasyon, ang papel ko ay hindi na magbabago. Ako ay isang commodity —isang bagay na nakikita, hinahaplos, at ginagamit ng mga lalaking ito, habang ang mundo ay nanonood at tumatawa. Ang tagumpay nila ay aking pagkakakulong, at ang bawat “milagro” ay isang kadenang lalong nagpapabigat sa aking pagkatao.

Napayuko ako, hinihintay na matapos ang gabing ito, kahit alam kong bukas, panibagong pagpapahiya ang naghihintay sa akin sa locker room . Ang pagkapahiya na nadama ko ay hindi na lamang pisikal; ito ay isang sugat na sa tingin ko, hinding-hindi na maghihilom.

Kabanata 53: Ang Pagkabasag ng Alyansa

Maaga kaming dumating ni Kuya King sa sports complex . Ang hangin ay mabigat, puno ng amoy ng floor wax at rubber shoes . Habang inaayos ko ang mga water jug at tuwalya sa gilid ng bench , ramdam ko ang tensyon na nakabalot sa paligid. Pagkatapos ng gabi sa Duke of Pizza, ang bawat tingin ng mga manlalaro ay tila may kasunod na malisya.

Umupo ako sa aking pwesto. Bakante ang tabi ko. Wala ang presensya ni Theo na dati’y nagpapaliwanag ng bawat foul o three-point shot na hindi ko maintindihan. Nang magtama ang paningin namin ni Theo habang siya ay nagwo- warm up , agad siyang umiwas ng tingin at sumali sa ibang grupo.

Ang first five para sa araw na ito ay sina Kuya King, Jervy, at Theo. Naririnig ko ang mahigpit na bilin ni Coach Red kay Jervy bago ang tip-off .

“Siguro naman ay handa ka na maglaro, Jervy. Huwag mo nang uulitin ang kapalpakan mo kahapon,” masungit na wika ni Coach, ang boses ay may halong babala.

Tumingin si Jervy sa akin nang saglit—isang tingin na puno ng pagmamay-ari at pananakot—bago humarap kay Coach. “Opo, Coach. Nakapag- release na ako ng lahat ng problema ko,” makahulugan niyang sagot.

Nagsimula ang laro. Hindi ko alam ang mga teknikal na tawag, pero nakikita ko ang bilis ng mga pangyayari. Si Kuya King, gaya ng dati, ay tila lumilipad sa court . Nakakita ako ng isang shoot niya na nagpaghiyawan ng lahat—sabi ng katabi ko, three-points daw ’yun. Lamang ang Royal Guards, at ang ngiti ni Coach Red ay abot-tainga.

Subalit, habang tumatagal ang laro, napansin ko ang kakaiba. Si Jervy at Theo, imbes na magtulungan, ay parang nagpapalakasan. Kapag hawak ni Theo ang bola, hindi niya ito ipinapasa kay Jervy kahit libre na ito. At kapag naman si Jervy ang may kontrol, pilit niyang tinitira ang bola kahit mahirap ang anggulo.

“Ano ba ang ginagawa nila?” bulong ko sa sarili.

Sa isang pagkakataon, imbes na ipasa ni Jervy ang bola kay Kuya King na nasa ilalim ng ring at handa nang umiskor, pinilit niyang tumira ng long shot na tumama lang sa gilid ng rim . Bumalik ang bola sa kalaban, na nagresulta sa score para sa kanila.

“Jervy! Ano ba?!” sigaw ni Theo, nilapitan niya si Jervy at may sinabing hindi ko marinig.

“Shut up, Theo! Hindi ko kailangan ng instructions mo!” sagot naman ni Jervy.

Nang mag- rebound ang bola, nagkasagupaan ang dalawa. Tinulak ni Jervy si Theo, dahilan para matumba ito nang malakas. Napatayo ako sa aking kinauupuan. Ang buong stadium ay tumahimik, at ang ilan sa mga nanonood ay napatayo rin.

Hindi nagpatinag si Theo. Mabilis siyang bumangon at bago pa man makapagsalita si Jervy, lumipad ang kamao ni Theo at tumama nang diretso sa mukha ni Jervy.

“Theo! Jervy! Pigilan niyo ang sarili niyo!” sigaw ni Kuya King, pero huli na. Nagsagupaan na sila. Nagkagulo ang court . Rinig ko ang mga kalampag at ang malakas na sigawan. Mabilis na tumakbo si Coach Red at ang ilang staff para awatan sila.

“Stop! Get off each other! “ galit na sigaw ni Coach.

Pinaghiwalay sila ng mga kasamahan. Ang mukha ni Jervy ay may bahid na ng dugo sa labi, at si Theo naman ay hingal na hingal, punong-puno ng galit ang mga mata.

“Out kayong dalawa! Get out of the court! Ngayon din!” utos ni Coach Red.

Habang naglalakad ang dalawa patungo sa bench, lumapit sa kanila si Coach, ang mukha ay hindi na maipinta sa galit. “Nasisira niyo ang laro! Dahil sa kayabangan niyo, unti-unti nang humahabol ang kalaban. Magtutuos tayo mamaya ,” mariing sabi ni Coach sa kanila, ang banta ay malinaw na hindi lamang tungkol sa basketball.

Dahil wala ang dalawa sa court at si Kuya King ay tila nawalan na rin ng focus dahil sa gulo, dahan-dahang nakahabol ang kalaban. Shoot dito, shoot doon—hanggang sa tuluyan na kaming naungusan. Ang Royal Guards, na inaasahan naming mananalo, ay unti-unting nalulunod sa pagkatalo.

Lumapit si Coach Red sa pwesto ko, ang kanyang tingin ay nakatuon sa mga manlalarong naglalakad palabas.

“Mak Mak,” tawag niya sa akin nang hindi tumitingin.

“Po, Coach?” sagot ko, ramdam ko ang kaba sa aking dibdib.

“Tingnan mo sila,” sabi niya, sabay turo kina Jervy at Theo na naupo sa magkabilang dulo ng bench , magkagalit at walang imik. “Nag-aagawan sa isang bagay na hindi naman nila pagmamay-ari nang mag-isa. Sa tingin mo ba, sino ang dapat magparusa sa kanila?”

Tumingin ako sa kanya, hindi alam ang isasagot. “Hindi ko po alam, Coach.”

Tumingin siya sa akin nang matagal, ang kanyang ngiti ay nakakakilabot. “Mali ka, alam mo. Ang problema sa iyo, Mak Mak, ay masyado kang pasibo. Sa tingin mo ba, ang ganitong pag-aasta nila ay dahil lang sa laro? Nag-aaway sila dahil sa iyo. At sa tingin mo ba, hahayaan ko na lang silang masira ang reputation ng team ko?”

“Coach, sorry po…”

“Huwag kang humingi ng sorry sa akin,” putol niya. “Dahil sa pagkatalong ito, ang buong training program niyo ay magbabago. At ikaw… ikaw ang magsisilbing stress reliever ng bawat isa sa kanila mamaya. Dahil sila ang nagkagulo, ikaw ang magbabayad sa kawalan ng disiplina nila.”

Ang boses ni Coach ay seryoso at walang bahid ng biro. Ang pagkatalo ng team ay tila naging mitsa ng mas madilim na yugto. Habang ang kalaban ay nagdiriwang sa gitna ng court , kami ay nakaupo rito na parang mga bilanggo.

Ang pagkatalo ay hindi lamang pagkabigo sa basketball. Para sa akin, ito ay isang opisyal na hatol. Ang tensyon sa pagitan nina Theo at Jervy ay hindi matatapos sa isang suntok; ito ay lalala, at alam kong ako ang magiging sentro ng kanilang susunod na pagtutuos.

Habang pinapanood ko ang huling segundong natitira sa laro, ramdam ko ang mga mata ni Jervy sa aking likuran—isang tingin na puno ng pangangailangan at pananakot. Tiningnan ko rin si Theo, na ngayon ay seryosong nakatingin sa court , tila nagpaplano na kung paano niya babawiin ang kanyang “pag-aari” mula kay Jervy.

Magtutuos tayo mamaya, wika ni Coach. At sa sandaling iyon, alam kong ang gabing ito ay hindi na muling magiging payapa. Ang locker room, ang aming bahay, ang bawat sulok ay magiging entablado ng kanilang pag-aagawan. At ako, gaya ng dati, ay mananatiling isang kagamitan—isang premyong pag-aagawan ng mga lalaking nag-aakalang ako ay kanila.

Kabanata 54: Ang Pinagkaisang Pambabastos

Ang malamig na sahig ng locker room ay tumatagos sa aking mga tuhod. Ramdam ko ang panginginig ng aking buong katawan habang nakaluhod ako sa gitna, napapalibutan ng tatlong lalaking tila mga mandaragit na handang humablot ng anumang matitira sa aking pagkatao. Ang amoy ng kanilang pawis mula sa laro ay humahalo sa amoy ng bleach at luma na locker , isang aroma na sumasakal sa aking sistema.

“Hindi maganda ang pinakita ninyong dalawa,” boses ni Coach Red ang bumasag sa katahimikan. Nakaupo siya sa pinakadulo ng bangko, nakahalukipkip, at nanonood sa amin na parang isang direktor na naghihintay ng perpektong take . “Kulang sa camaraderie . Tandaan niyo, imbes na tignan niyo si Mak Mak bilang isang bagay na pinag-aagawan, siya ay dapat pinagsasaluhan.”

Tumawa si Coach, isang tunog na walang bahid ng saya kundi purong pangungutya. “Walang lalabas sa kwarto na ito hangga’t hindi niyo nailalabas ang lahat ng hinanakit niyo. Talunin niyo ang tunay na kalaban—ang isang malanding bakla na akala niya ay may pagkakataon siyang mahalin ng isa sa mga players ng team ko.”

Pagkasabi niya ng utos na iyon, tila isang go signal . Sabay na naghubad ng kanilang mga jersey at shorts sina Jervy at Theo. Ang mga muscles nila ay bakas pa rin ang tensyon mula sa laro. Nakita ko ang isang mabilis na fist bump sa pagitan ng dalawa—isang tahimik na kasunduan. Ang kaninang magkaaway ay nagkaisa na sa iisang layunin: ang durugin ako sa ilalim ng kanilang dominasyon.

“Ano pa hinihintay mo? Kilos!” sigaw ni Jervy.

Hindi ako nakapagsalita. Nanginginig ang mga daliri ko habang inaabot ang shorts niya. Nang tuluyan ko itong maibaba, marahas na hinawakan ni Theo ang buhok ko. Isang makapal na dura ang tumama sa aking mukha, dumulas ito pababa sa aking labi.

“Subo!” utos ni Theo.

Marahas niyang itinulak ang ulo ko patungo sa pagkalalaki ni Jervy. Si Theo ang humahawak ng ritmo—bawat diin niya sa aking batok ay nagpapabaon sa akin. Ramdam ko ang pait at ang matigas na laman na pilit pumapasok sa aking lalamunan. Napapikit ako habang sinusubukan kong lunukin ang buong haba. Ang pakiramdam ng pagsakal, ang kawalan ng hangin, at ang bawat thrust ng aking ulo ay nagpapaluha sa akin.

“Mahina ka naman palang bading ka,” puna ni Jervy habang nakatingin sa akin mula sa itaas. Ang bawat salita niya ay punyal na bumabaon sa aking dignidad. “Ganyan ba ang gusto mong gawin natin sa iyo? Magmukhang aso sa harap namin?”

Hindi ako makasagot dahil puno ang bibig ko. Humikbi ako, ang tunog ay nalunod sa mabigat na paghinga nina Jervy at Theo.

“Tikman mo, Mak Mak,” sabi naman ni Theo, ang boses ay seryoso at puno ng pananakot. “Gusto mo kami, ’di ba? Gusto mo ang atensyon namin. Heto ang kapalit ng pagiging malandi mo.”

Ibinaba ni Theo ang sarili niyang shorts . Sa isang iglap, inilipat ang pansin nila sa akin. Nang hindi siya natuwa sa paraan ng aking pagdila, hinawakan niya ang aking buhok nang mas mahigpit. Siya na ang gumalaw. Bawat pagdiin ng kanyang ari sa aking bibig ay may kasamang intensyon na pahirapan ako. Sinasadya niyang ibabaon ang kanyang sarili hanggang sa mapilitan akong humikbi sa sakit.

“Tignan mo ’yan, Jervy. Ang dumi-dumi na niya,” tawa ni Theo habang patuloy na ginagalaw ang aking ulo. “Ang lakas ng loob mong lumandi sa team, pero heto ka ngayon, nakaluhod sa harap namin at nagmamakaawa ng attention .”

“Coach, sali ka na!” sigaw ni Jervy, tuwang-tuwa habang pinapanood ang bawat paghihirap ko. Ramdam ko ang kanyang matigas na presensya sa bawat anggulo.

Napatingin ako kay Coach Red. Nakita ko ang kanyang ngisi. Pansin ko ang bahagyang pag-umbok sa ilalim ng kanyang shorts habang hinihimas-himas niya ito.

“Hindi na. Para sa inyo talaga ’yan,” sagot ni Coach, ang boses ay puno ng awtoridad at pang-iinsulto. “Ang mahalaga sa akin ay masaya ang team at busog si Mak Mak. Ituloy niyo lang. Huwag niyong hayaang makahinga nang maayos ang laruang ’yan.”

“Gusto mo pa ba, Mak Mak?” tanong ni Jervy, habang hinihila ang aking buhok para mapilitan akong sumipsip nang mas malalim. “Sabihin mo kung gaano ka ka-uhaw sa amin. Aminin mo na wala kang ibang silbi kundi ang maging basahan namin.”

“O-opo…” pabulong na sagot ko, ang boses ay basag at puno ng pagdurusa.

“Hindi ko marinig!” sigaw ni Theo, sabay diin sa aking panga. “Sabihin mo na ikaw ay pag-aari lang namin. Na kahit anong gawin mo, hinding-hindi ka namin ituturing na tao!”

“Pag-aari niyo po ako…” ulit ko, habang ang luha ay tuloy-tuloy na bumabagsak sa sahig ng locker room . Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko ay isang pagpapatunay na ang pagkatao ko ay unti-unti na nilang kinakain.

“Good boy,” ani Jervy, ang kanyang boses ay naging mas malambot, isang uri ng kalupitan na mas nakakatakot. Hinawakan niya ang aking pisngi at marahas na pinisil ito. “Dahil ang team ang naglaro, ikaw naman ang maglalaro para sa amin. Huwag kang titigil hangga’t hindi namin sinasabi.”

Ang locker room ay naging isang piitan ng kahihiyan. Ang bawat galaw ko ay nakadepende sa kanila. Wala akong laban, wala akong boses, at higit sa lahat, wala akong karapatang tumanggi. Ang bawat dirty talk nila ay parang mga latay sa aking balat.

“Tignan mo ’yan, Coach,” wika ni Theo, habang nakatingin sa akin na tila ako ay isang hayop na sinusunod ang bawat utos. “Akala niya siguro ay may special treatment siya. Pero sa huli, parausan lang talaga siya na pwedeng ipasa-pasa kahit kanino.”

“Tama ka,” sang-ayon ni Coach Red. “Kaya hangga’t nandito tayo sa team, ang rules ay simple lang. Ang bawat pagkatalo, ang bawat problema, at ang bawat frustration ay kay Mak Mak ibubuhos. Siya ang stress reliever niyo. Kaya wag kayong mahihiya. Gamitin niyo siya hanggang sa maging pagod na pagod siya. Iyon lang ang tanging paraan para maging kapaki-pakinabang ang isang tulad niya.”

Ramdam ko ang pagod sa aking panga, ngunit alam kong hindi pa sila tapos. Ang mga mata ni Jervy ay puno ng pagnanasang sumira, habang ang mga mata ni Theo ay naghahanap ng higit pang dominasyon. Sa gitna ng kanilang mga tawa at panunuya, ang tanging nararamdaman ko ay ang pagkawala ng huling hibla ng aking dignidad. Ang locker room ay hindi na lamang lugar kung saan nagbibihis ang mga lalaking ito; ito ay naging altar ng aking pagpapasailalim.

“Mas mabilis, Mak Mak! Ano ba, nakatulog ka na ba?” sigaw ni Jervy habang muli niyang pinupuwersa ang kanyang sarili sa aking bibig.

Tumango ako nang mabilis, ang aking dila ay patuloy sa pagsilbi sa kanila. Hindi ko alam kung hanggang kailan ito magtatagal, o kung may darating pa bang katapusan ang ganitong klase ng pagtrato. Ang tanging alam ko lang ay kailangan kong sumunod, dahil kung hindi, mas lalong magiging malala ang parusang naghihintay sa akin.

Naramdaman ko ang pagdiin nina Jervy at Theo sa aking buhok. Ang sakit ay nagiging bahagi na ng aking sistema. Bawat thrust , bawat mura, at bawat pang-iinsulto ay nagiging bahagi na ng aking realidad. Sa bawat paglubog nila sa aking lalamunan, nawawala ang piraso ng aking sarili. Ang pagkatao ko ay unti-unti nang binubura, pinalitan ng imahe ng isang taong walang halaga kundi ang maging instrumento ng kanilang walang hanggang pagnanasa.

Hindi ko na narinig ang oras. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang ingay ng aming katawan na nagtatama, ang bawat ungol na pilit nilang inilalabas, at ang bawat salitang nagpapaalala sa akin kung sino ako sa mundong ito: ang kanilang laruan, ang kanilang parausan, ang kanilang walang kwentang pag-aari na kahit kailan ay hindi nila mamahalin.

Nakatitig ako sa sahig, nakita ko ang aking sariling repleksyon sa tile—isang lalaking mukhang basag, pagod, at tuluyang sumuko sa mapanirang laro ng mga lalaking akala ko ay mga bayani, pero sa katotohanan ay mga halimaw na nagkukubli sa likod ng kanilang mga uniporme. At sa bawat paghinga ko, alam kong bukas, panibagong araw ito ng pagpapasailalim. Panibagong araw ng pagiging kagamitan. Panibagong araw ng pagiging wala.

Kabanata 55: Ang Pinagkaisang Pambabastos

Ang loob ng locker room ay nakakasulasok sa amoy ng tuyong pawis, mamahaling pabango, at ang malapot na presensya ng mga lalaking walang ibang hangad kundi ang durugin ang aking dignidad. Ang malamig na tiles ng sahig ay humahalik sa aking mga tuhod at palad habang nakaposisyon ako nang nakatuwad sa gitna ng silid, isang hayop na handang ihandog sa altar ng kanilang pagnanasa. Ramdam ko ang bawat mabigat nilang paghinga sa aking likuran—mga matang puno ng gutom, pagkamuhi, at isang nakakatakot na awtoridad na tila humihila sa akin palayo sa anumang natitirang bait.

“Jack-en-poy,” ani Jervy, ang kanyang boses ay puno ng sarkasmong nagpapakita kung gaano ako kawalang-halaga sa paningin nila. Para lang akong isang sirang laruan na pinag-aagawan ng mga batang walang pakialam kung masira man ito. Ang dalawang manlalaro ay naglaban sa aking likuran, ang bawat hiyaw ng kanilang kumpetisyon ay nagpapatibay sa katotohanang ako ay isang premyo lamang sa kanilang laro. Sa gilid, si Coach Red ay nakasandal sa isang locker , ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa akin habang dahan-dahan niyang hinihimas ang kanyang naninigas na pagkalalaki sa ilalim ng suot na shorts . “Kung sino ang mananalo, siya ang unang makakakuha sa kanya,” hamon ni Coach, ang kanyang tinig ay malamig at puno ng inaasahang kalupitan.

Narinig ko ang pamilyar na tunog ng kanilang laro. Pagkatapos ng ilang sandali ng tensyon, naghiyawan sila. Naramdaman ko ang paglapit ni Theo, ang init ng kanyang katawan ay nagsilbing babala. “Panalo ako,” aniya, ang boses ay puno ng mapait na tagumpay. Walang anumang pasakalye, walang pampadulas, at walang kahit katiting na pag-iingat, bigla niyang ipinasok ang kanyang ari sa aking lagusan.

“Ahhhh!” ang tanging daing na lumabas sa aking bibig, isang tunog ng paghihirap na agad na nilamon ng kapal ng hangin sa loob ng kwarto. Wala siyang pakialam sa sakit na dulot niya. Ang bawat tulak niya ay marahas, ang bawat pasok at labas ay isang puwersahang nagpapatigil sa aking paghinga, na tila ba nais niyang hukayin ang aking buong pagkatao.

Lumapit si Jervy sa aking mukha. Hinawakan niya ang aking pisngi nang marahan, isang pekeng haplos na kalaunan ay naging masakit na pagkurot. “Awww, tingnan mo ang bata, naiiyak na,” sarkastiko niyang sabi. Sa gitna ng aking hikbi at pag-aagaw-buhay, bigla niyang ipinasok ang kanyang ari sa aking bibig. Muntik na akong mabilaukan sa bilis at diin ng kanyang pagtulak. Ang lasa ng kanyang pawis at ang hapdi sa aking lalamunan ay naging bahagi ng aking realidad. “Akala mo naman naawa kami sa ’yo,” ani Jervy habang ang kanyang ari ay patuloy na sumasakal sa aking lalamunan, sinisiguro na wala akong ibang magagawa kundi ang tanggapin ang bawat malalim niyang thrust .

Si Theo ang nagdidikta ng ritmo sa aking likuran, habang si Jervy naman ang nagdidikta ng ritmo sa aking bibig. Ang dalawang dulo ng aking katawan ay tila nilalamon ng kanilang mga pagnanasa. Sa gilid ko, nakita ko si Coach Red na tuluyan nang inilabas ang kanyang ari. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang pinapanood kaming tatlo, ang kanyang kamay ay mabilis at walang patumanggang nag-aakyat-baba sa kanyang sariling pagkalalaki, tila isang konduktor na nagdidikta ng bilis ng aming pagdurusa.

“Ayos ba, Coach?” tanong ni Theo sa pagitan ng kanyang mabibigat na buntong-hininga, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa akin.

“Ganyan… ganyan nga ang gusto ko. Nagkakaisa,” sagot ni Coach, ang kanyang boses ay nanginginig sa excitement . Tumingin siya sa akin at ngumisi, isang ngising nagbabadya ng mas matinding kahihiyan. “Alam niyo, itong si Mak Mak, talented ’yan eh. Bakit hindi niyo pagsabayin ang pasok?”

Tumigil ang mundo ko. Ang sabi ni Coach ay hindi isang mungkahi, kundi isang utos na wala akong karapatang tanggihan. Inayos nila ang aking pwesto nang walang paalam. Hinila ni Jervy ang aking mga binti pataas, pinatong ang mga ito sa kanyang mga balikat, habang si Theo naman ay nakahiga sa sahig, ang kanyang katawan ay nakadikit sa aking likod para sa isang mas brutal na posisyon.

“Handa ka na ba?” tanong ni Jervy habang nakatingin sa akin nang diretso, ang kanyang ari ay handa nang bumuo ng panibagong sugat sa aking pagkatao.

“Ayoko na po…” halos pabulong kong pakiusap, ang aking boses ay basag sa pagod, luha, at sa matinding kahihiyang hindi ko na kayang bitbitin.

Hindi siya nakinig. Sa isang mabilis at walang awang diin, ipinasok niya ang ulo ng kanyang ari. Sumigaw ako nang malakas, ang sakit ay parang humahati sa aking buong katawan. Habang si Theo ay patuloy na bumabayo sa aking likuran, naramdaman ko ang pagpasok din ni Jervy. Ang aking lagusan ay puno, umaapaw, at parang sasabog na sa sobrang hapdi. Wala na akong ibang maramdaman kundi ang puwersahang pagpasok ng dalawang lalaking ang tanging hangad ay ang makapaglabas ng kanilang sariling tensyon sa katawan ko.

Humahalakhak si Coach Red sa gilid, nanonood habang binibilisan niya ang sariling paggalaw, hindi na nagtatago ng kanyang sariling pagnanasa. Si Jervy ang nagdikta ng ritmo ngayon, ang bawat bayo nila ay tila walang katapusan—isang walang humpay na pag-atake sa aking katawan. Gusto ko nang sumuko, gusto ko nang mawalan ng malay, pero bawat thrust nila ay parang nagbabalik sa akin sa masakit na realidad ng kanilang dominasyon. Hindi ako makahinga, hindi ako makagalaw, at lalong hindi ako makatakas.

“Lalabasan na ata ako,” sabi ni Theo, ang kanyang boses ay pabulong na galing sa malalim at maruming sarap.

“Mamaya na, pre! Pahirapan pa natin!” sigaw ni Jervy, na tila hindi pa siya nasisiyahan sa dami ng luhang pumatak sa aking mukha.

Ngunit hindi na napigilan ni Theo. Sa tatlong sunod-sunod at malalim na bayo, naramdaman ko ang mainit niyang katas na bumuhos sa aking loob. “Sensya na, pre. Ang sikip eh,” sabi niya bago siya humugot at umupo sa tabi, hingal na hingal at tila walang nangyari.

Nanatili si Jervy sa ibabaw ko, binuhat ako para mas malalim ang bawat pasok. Sa gilid, hindi na napigilan ni Coach Red ang sarili. “Arghh! Lechong bata ka, nakakalibog ka!” sigaw niya. Pumulandit ang kanyang katas, tumalsik sa aking balat at sa malamig na tiles ng sahig. “Di ko na rin ata kaya,” sabi ni Jervy, at sa huling pagpupursige, ibinaba ako at pinagpatuloy ang bayo hanggang sa umungol siya nang malakas—ang senyales na tuluyan na rin siyang naglabas sa aking loob.

Nanatili akong nakayuko sa sahig, hinihingal, basa ng kanilang mga katas, at tuluyang nawalan ng lakas. Ang tanging nararamdaman ko ay ang pait at ang bigat ng pagiging kanilang pag-aari. Walang katapusang pambabastos, walang katapusang sakit, at ang kaalamang sa bawat paglipas ng araw, mas lalo lamang nilang binubura ang taong minsan ay may sariling pagkatao. Ang locker room ay nanahimik, ngunit ang mga bakas ng kanilang pag-aari sa aking katawan ay nagsisilbing paalala na ako ay kanilang bilanggo—ngayon, bukas, at hanggang sa tuluyan nilang maubos ang anumang natitira sa akin.

Kabanata 56: Ang Presyo ng Tagumpay

Ang summer heat ay tila nakikipagkumpitensya sa tensyong nararamdaman ko sa loob ng bawat sulok ng arena . Mabilis ang naging takbo ng mga nakaraang linggo. Kung aakalain mo, ang bawat pagod at sakit ng aking pangangatawan ay naging bahagi na lamang ng aking pang-araw-araw na rutin. Ang bawat kalamnan ko ay tila laging binubugbog, at ang aking isipan ay unti-unti nang naglalaho sa ilalim ng bigat ng aking tungkulin bilang water boy .

Hindi ko na maitago ang labis na kapaguran. Bilang water boy ng Royal Guards, halos bawat laro ay ginagamit ako ni Coach Red bilang kanyang “lucky charm” bago ang mga tip-off . At kapag umiinit naman ang ulo nina Theo o Jervy dahil sa tensyon sa laro, ako ang nagiging sadsaran ng kanilang galit tuwing pagkatapos ng buzzer . Halos hindi ko na makilala ang sarili ko sa salamin. Sa araw-araw na pagtakbo ko sa court dala ang mga water jug , tila ako ang unti-unting nauubos. Ako ang uhaw na uhaw, ako ang nangangailangan ng tubig, ngunit ang tanging trabaho ko ay panatilihing presko ang mga taong unti-unting lumalamon sa aking pagkatao.

“Go Royal Guards!” malakas na sigaw ko habang nasa bench . Pinilit kong ilabas ang pinakamalakas na boses na kaya ko, kahit na ang totoo ay nanghihina na ang aking tuhod. Hindi ko pwedeng ipakita ang pagod ko. Ang pagkapagod ay katumbas ng kahihiyan.

“Pre, tubig!” utos ni Jervy sa kalagitnaan ng laro. Agad akong tumakbo, inabot ang jug na may halong Gatorade . Sinigurado kong maayos ang pagkakabigay ko—iyung ramdam nilang special sila, ayon sa bilin ni Coach.

“Wow, Gatorade . Salamat, Mak Mak!” sabi ni Jervy. Tinapik niya ang aking balikat nang mariin pagkatapos inumin ang halos kalahati nito. Ang ngiti niya ay mapanukso, may halong mensahe na alam nating dalawa kung ano ang ibig sabihin sa oras na matapos ang laro.

Ganito ang buhay- water boy . Taga-bigay ng inumin, taga-punas ng pawis. “Mak Mak! Papunas!” utos ni King sa kalagitnaan ng isang timeout . Agad akong lumapit, dala ang tuwalya. Habang pinupunasan ko ang kanyang mukha at batok, bilang pasasalamat, tinapik niya ang aking pwet nang malakas bago siya muling naglaro.

Ang laro ay naging isang madugong labanan. Pansin ko ang kakaibang galing ng trio—sina King, Theo, at Jervy. Dati’y nag-aagawan sila, pero ngayon, tila sila ang naging pinakamahusay na unit sa buong league . Bawat pasa ni King ay perpektong natatanggap ni Jervy, at ang bawat drive ni Theo ay nagtatapos sa isang malinis na lay-up . Silang tatlo ang naging boses at braso ng Royal Guards. Ang kalaban, na dati ay lamang sa simula, ay unti-unti nang napapako sa sahig habang pinapanood ang sunod-sunod na pag-iskor ng aming koponan.

“Ang galing nilang tatlo, ’no?” tanong ng isa sa mga reserve players sa tabi ko habang humihingal sa bilis ng laro.

Tumango lang ako, pilit na ngumingiti. “Oo nga, parang hindi na sila mapipigilan.”

Sa bawat point na naiiskor ng tatlo, mas lumalapad ang ngiti ni Coach Red. Wala na ang tensyon na nakita ko noong nakaraang mga linggo. Ngayon, ang game sense nila ay naka-align na—parang isang makinang hindi na kailangang lagyan ng langis. Ang buzzer ay tumunog, at sa pagkakataong ito, ang sigawan ng mga fans ay umalingawngaw sa buong arena.

“Panalo!!!” malakas na sigaw ni King. Ang boses niya ay dumagundong sa buong arena , punong-puno ng pagmamalaki. Sumigaw din ako, pilit na nakikihalo sa kagalakan ng koponan, kahit na ang puso ko ay tumitibok nang mabilis sa kaba dahil alam ko ang kapalit ng bawat tagumpay na ito.

“Alam mo na ang ibig sabihin niyan, ’di ba?” isang boses ang bumulong sa aking tainga. Nagulat ako dahil nasa tabi ko na pala si Coach Red, nakatingin sa akin nang may mapanganib na ngiti. “Nanalo ang team . Mukhang kailangan mo nang magdoble-kayod para paligayahin sila mamaya.”

Namula ang aking pisngi, hindi sa kilig kundi sa matinding kaba. Alam ko ang ibig sabihin ng kanyang mga salita. Ang tagumpay nila ay hindi lang nangangahulugan ng korona o trophy ; ito ay nangangahulugan ng mas matinding pagpapahirap sa akin.

“Opo, Coach,” pabulong kong sagot, nakayuko habang pinapanood sina King, Theo, at Jervy na nagdiriwang sa gitna ng court .

“Maganda,” sagot ni Coach habang tinapik ang aking ulo na tila isang amo na pinaliligaya ang kanyang alagang aso. “Maghanda ka. Hindi lang sila ang magdiriwang mamaya. Ikaw ang magsisilbing pangunahing bahagi ng selebrasyon.”

Matapos ang maikling pagdiriwang sa locker room , inutusan kaming lahat na sumakay sa inupahang coaster . Ang buong team ay masaya, nagtatawanan, at nag-aawitan sa loob ng sasakyan habang ako ay nakaupo sa dulong bahagi, pilit na nagtatago sa anino ng aking mga kasama. Ang bawat tawanan nila ay parang punyal na humahaplos sa aking balat. Alam ko ang destinasyon namin: sa bahay ni King.

Pagdating namin sa bahay ni King, agad na nagbukas ang mga bote ng alak. Ang inuman ay nagsimula agad sa sala. Ang buong team ay naroon, naghihiyawan at nagpapakasasa sa kanilang tagumpay. Ako, bilang water boy at ang kanilang “laruan,” ay nagsilbing tagasilbi ng alak. Pabalik-balik ako sa kitchen at sa sala, dinadagdagan ang yelo, kinukuha ang mga baso, at sinisiguradong hindi nauubusan ang mga panginoon ko.

“Mak Mak! Dito ka!” tawag ni Jervy mula sa gitna ng inuman.

Agad akong lumapit, dala ang isang bote ng whiskey . Habang nagbubuhos ako ng alak sa kanyang baso, hinila niya ako paupo sa kanyang hita. Ang buong team ay nakatingin, at sa halip na mailang sila, lalo silang nagsigawan at naghiyawan.

“Ang swerte mo talaga, Jervy!” biro ng isa sa mga teammates .

“Hindi lang ito swerte, reward ito dahil sa laro kanina,” tugon ni Jervy habang ang kamay niya ay nagsimulang gumapang sa aking hita.

Si King naman ay nakaupo sa kanyang recliner , pinapanood kami nang may ngising puno ng awtoridad. Sa kabilang banda, si Theo ay nakatingin sa akin na tila isang mandaragit na naghihintay ng tamang pagkakataon para sa susunod na yugto ng kanilang laro. Ang inuman na akala ko ay magiging masaya para sa kanila ay naging isang pampublikong pagtatanghal ng aking pagpapasailalim. Habang ang bawat isa ay nalalasing, ang bawat utos sa akin ay nagiging mas bastos, mas marahas, at mas mapang-angkin.

Alam ko sa aking sarili na ang gabi ay hindi pa nagtatapos. Habang ang bawat isa sa kanila ay patuloy na umiinom at nagdiriwang, ang aking puso ay unti-unting nakakaramdam ng matinding pagod—hindi lang ng katawan, kundi ng buong pagkatao. Ang water boy ay pagod na, ngunit sa gabing ito, ang laruan ay inaasahan pang maging mas masigla kaysa sa dati, dahil para sa kanila, ang presyo ng kanilang tagumpay ay ang kabuuang pag-aari sa akin hanggang sa huling patak ng alak at huling hibla ng aking lakas.

Kabanata 57: Ang Bagong Bilog

Ang sala ni King ay nagmistulang isang magulong kaharian ng mga nagdiriwang. Sa bawat sulok, may kanya-kanyang grupo ng mga manlalaro ng Royal Guards na nakababad sa alak, nagtatawanan, at nagpapasiklaban ng mga kwento tungkol sa nagdaang laro. Ngunit sa gitna ng ingay, may isang maliit na bilog na tila mas exclusive at mas mabigat ang presensya. Naroon ako, nakaupo sa gitna nina Jervy at Theo, mistulang isang tropeo na kanilang pag-aari. Sa harap namin ay si Kuya King, ang sentro ng lahat, ang lalaking nagbigay ng basbas sa bawat pambabastos na natatanggap ko.

Halos hindi na naging sikreto sa mga teammates namin ang tunay kong katayuan. Hindi na ito ang mga araw na kailangan naming magtago sa dilim ng locker room o sa sulok ng banyo. Ngayon, hayagan na ang pag-aangkin. Pansin ko ang ilang manlalaro na panay ang sulyap at pang-aasar sa tuwing nahuhuli nilang hinahaplos ako ni Jervy o kinakandong ni Theo.

“Pare, paisa naman diyan sa chicks mo,” remark ng isang teammate habang nakadungaw sa amin, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa pagnanasa. Nakaakbay si Theo sa akin habang humihigop ng alak, ang kanyang braso ay mabigat at puno ng pagmamay-ari.

Tumawa lang si Theo, isang tunog na puno ng pagmamataas. “Hanap ka ng sarili mo, pare. Sa akin ’to,” sagot niya nang may kasamang matigas na hawak sa aking balikat, sapat para maramdaman ko ang sakit na dulot ng kanyang pag-angkin sa harap ng madla.

Lumalim ang usapan ng aming grupo habang ang paligid ay unti-unting lumalabo dahil sa dami ng nainom. Si Coach Red, na tila nag-e-enjoy sa kanyang panonood sa mga “proyekto” niya, ay paikot-ikot sa mga grupo. Lumapit siya sa aming pwesto, ang kanyang presensya ay nagdulot ng bahagyang pananahimik sa paligid.

“Aba, ayos ah,” panimula ni Coach Red, ang kanyang mga mata ay mapanuring nakatitig sa aming apat. Tumingin siya kina Jervy at Theo. “Anong ginagawa ninyong dalawa rito? Umaakyat na ba kayo ng ligaw, at nagpapaalam na sa kuya ni Mak Mak?” nakangiting biro niya. Ang mga salita niya ay punong-puno ng sarkasmo na alam naming lahat ang kahulugan.

Tumawa sina Jervy at Theo. Ang tunog ng kanilang pagtawa ay tila musika ng dominasyon sa aking pandinig. “Coach naman, alam mo na ang trato namin kay Mak Mak, ’di ba?” sagot ni Jervy na nasa aking kaliwa, ang kanyang kamay ay nasa ilalim ng aking t-shirt, marahang kumukurot sa aking tagiliran.

“Isa pa, Coach,” dagdag naman ni Theo mula sa aking kanan, ang kanyang boses ay malamig at walang pakialam. “Mas masarap kung walang label . Hindi ba, Mak Mak?”

Tumigil ang tibok ng puso ko. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig nila ay parang kutsilyong humahawi sa aking natitirang dignidad. Wala akong halaga sa kanila higit sa pagiging isang gamit, at ang pag-amin nila sa harap ni Coach ay isang paalala na hindi ko kailanman mararanasan ang respeto na hinahanap ng ibang tao.

“Oh sige! Iwan ko muna kayo at mag-iikot-ikot muna ako. Kanya-kanya na kayong grupo at nakalatag sa buong bahay ni King,” natatawang sabi ni Coach bago siya tumalikod at nagtungo sa ibang bahagi ng sala.

Nang makalayo si Coach, nagbago ang timpla ng usapan. Nagsimulang magpalitan ng mga karanasan sa basketball sina Jervy at Theo kay King, mga kwento tungkol sa mga laban at mga strategy na nagpapakita ng kanilang respeto sa galing ng isa’t isa. Dito ko napagtanto ang isang mahalagang bagay: sa kabila ng pagiging iisang koponan, hindi pa rin nila lubos na kilala ang bawat isa. Ang gabing ito ang nagsilbing tulay para mabura ang anumang hadlang sa kanilang pagkakaibigan.

Pinagmamasdan ko sila—si Jervy na nagkukwento tungkol sa kanyang pag-aaral bilang intern , at si Theo na nagpapaliwanag ng kanyang game sense kay King. Ang bawat salita nila ay puno ng paghanga at respeto sa isa’t isa. Habang nakikipagkwentuhan sila, nararamdaman ko ang aking sarili na naiipit. Para akong isang gamit na pinag-aagawan ng puwesto sa pagitan ng magkakaibigang nagiging inner circle .

“Ej! Thirdy! Mark!” tawag ni King sa kanyang mga matagal nang barkada na nasa kabilang dulo ng sala, abala sa paglalaro ng cards .

Lumapit ang tatlo, dala ang kani-kanilang baso ng alak, ang kanilang mga mukha ay bakas ang pagkakaunawaan. “Mula ngayon, si Jervy at Theo ay barkada ko na rin. Tama ba, mga pre?” tanong ni King habang nakatingin sa kanyang mga kasamahan.

“Walang problema, welcome sila sa pamilya,” sagot ni Mark na agad sinundan ng pagsang-ayon nina Ej at Thirdy.

“Kaya naman, cheers sa ‘Project Mak Mak’,” natatawang sabi ni Kuya King.

Ang titulong iyon, na dati ay isang sikretong pangalan ng group chat lamang, ay naging opisyal na titulo na ng kanilang barkada. Isang pagkilala na ang kanilang pagkakaibigan ay nakatali sa iisang layunin—ang pagkontrol, pag-angkin, at paggamit sa akin.

“Cheers!” sabay-sabay na pag-angat ng baso ng anim na lalaki. Ang tunog ng kanilang pag-cheers ay dumagundong sa sala, isang simbolo ng kanilang pagkakaisa at ang pormal na pagtanggap nina Jervy at Theo sa inner circle ng mga taong nagtatakda ng aking kinabukasan.

Kabanata 58: Ang Pukaw na Pagnanasa

Ang gabi ay patuloy na bumabagsak, at ang musika sa loob ng bahay ni King ay unti-unti nang nilalamon ng ingay ng mga lalaking lasing sa alak at sa kanilang sariling kapangyarihan. Ang sala ay nahati sa dalawang magkahiwalay na mundo. Sa aming banda, naroon ang “Project Mak Mak”—ang inner circle na binubuo nina Kuya King, Ej, Thirdy, Mark, Jervy, at Theo. Naririnig ko ang kanilang mga tawanan at mga bastos na biro.

“Pre, aminin mo, nung nakita ko ’yung slow-mo nung game winning drive mo, muntik na akong lumabasan sa tuwa,” pang-aasar ni Ej kay Theo.

Tumawa nang malakas si Theo, ang kanyang kamay ay nasa baywang ko pa rin, ipinaparamdam sa lahat na siya ang may hawak sa akin. “Sa basketball lang ’yun, pare. Pero kung ang pag-uusapan natin ay ang gabi, mas lalong ’di ako mapipigilan. Lalo na kung ang reward ko ay nakaupo sa hita ko.” Nagtawanan ang grupo, at ramdam ko ang init ng mga mata ni Mark at Thirdy na nakatitig sa akin, na tila sinusukat kung kailan nila ulit ako pagsasamantalahan.

Sa kabilang banda, ilang hakbang lang ang layo, naroon ang grupo ni Coach Red kasama ang pito pang manlalaro. Ang usapan nila ay nakatuon sa nakaraang laro—mga playbook , defense rotation , at ang nalalapit na finals . Ngunit, unti-unti ring nagbabago ang tono ng kanilang mga boses.

“Coach, pag gantong inuman, mas masarap talaga pag may pulutan, tama ba?” biro ng isa sa mga manlalaro.

“Ito naman oh, pulutan!” sabi ng isa sabay taas ng plato ng sisig . Nagtawanan ang grupo, bagaman may ilan na bumatuk sa kanya dahil sa “waley” na joke .

Ngunit si Coach Red, ang kanyang mga mata ay hindi nakatingin sa sisig . Ang kanyang paningin ay diretso sa akin. “Kayo naman, hindi niyo kasi na-maximize ang capacity ng ating water boy ,” rinig kong sabi niya. Tumahimik ang kanilang grupo, at naramdaman ko ang paglamig ng aking sikmura. Itinuon ko ang pansin ko kay Kuya King, sinusubukang humanap ng proteksyon, ngunit ang kanyang mga mata ay puno lamang ng pangungutya at pag-apruba.

“Team!” malakas na tawag ni Coach Red. Ang isang salita ay sapat para magkaisa ang dalawang grupo. Ang mga manlalaro na dati ay nakatuon lamang sa basketbol ay humarap na sa amin. “Ilang beses ko bang sinabi sa inyo? Noong training pa lang, hindi niyo dapat pinapahirapan ang sarili niyo. Ang team natin ay may sariling stress relief .”

“Mak Mak,” tawag ni Coach. Hindi ako makagalaw. Pakiramdam ko ay napako ako sa kinatatayuan ko. “Halika rito.”

Ramdam ko ang marahas na tulak ni Theo sa aking likod. Napilitan akong tumayo at maglakad patungo sa kanya. Ang bawat hakbang ko ay parang paglalakad patungo sa bitayan. Nang sa tingin niya ay mabagal ako, hinawakan niya ang aking damit at hinila ako nang malakas hanggang sa tumama ang aking katawan sa kanyang binti.

“Team, para sa mga hindi nakakaalam,” panimula ni Coach, ang kanyang boses ay puno ng mapang-aping awtoridad. “Masyado lang na- gatekeep nina Jervy at Theo ang bata na ito nitong mga nakaraang game. Pero sa totoo lang, siya ay para talaga sa buong team .”

Tumingin si Coach sa akin, ang kanyang ngiti ay nakakakilabot. “Mak Mak, bakit hindi mo ipakita sa buong basketball team ang tunay mong posisyon sa team na ito? Bakit hindi mo ipakita sa kanila—lalo na sa mga hindi pa nakakaalam—kung ano talaga ang ginagawa mo sa mga barkada ng kuya mo?”

Tumitig ako kay Kuya King. Ang kanyang ekspresyon ay nanatiling blangko, tila sinasabi sa akin na wala na akong kawala. Dahan-dahan, sa harap ng mahigit sampung lalaki, lumuhod ako sa harapan ni Coach Red. Nakita ko ang ilan sa mga miyembro ng team na napalapit, ang kanilang mga mata ay nagniningning sa excited na pagnanasa.

Binaba ko ang kanyang shorts, at lumantad ang kanyang naninigas na ari. Hinawakan ni Coach ang aking pisngi, tinapik ito nang marahan, parang isang amo na nagbibigay ng treat. “Subo na, bata.”

Sinimulan kong ilabas ang aking dila. Ang alat at ang pamilyar na amoy ng kanyang pagkalalaki ay bumalot sa aking pandama. Sinimulan ko ang pag-up and down, sinusubukang sundin ang ritmo na itinatakda ng kanyang kamay na nakabaon sa aking buhok.

“Tingnan niyo ’yan, mga pre!” sigaw ng isa sa mga manlalaro mula sa team ni Coach. “Ang bata pa, ang galing na!”

“Malandi ka pa lang bata ka!” sigaw ng isa pa na nagpatawa sa buong sala.

“Huwag kayong mainggit,” ani Jervy mula sa likuran, ang boses ay puno ng pagmamay-ari. “Alaga ko ’yan. Kaya siguraduhin niyong hindi kayo masyadong tatagal, dahil akin pa rin ’yan.”

“Magaling talaga ’yan, pre !” dagdag ni Mark. “Kaya-kaya nga niya ’yan, alaga ko rin ’yan eh. Masanay na kayo.”

Ang bawat pasok at labas ng kanyang ari sa aking lalamunan ay mas lalong bumibilis. Ang mga halakhak ng mga lalaki ay naghalo-halo—ang ilan ay humahanga sa aking ginagawa, ang iba ay nagmumura sa sobrang pagnanasa. Ang bawat thrust ni Coach ay marahas, binabangga ang aking lalamunan, at ang aking mga mata ay napapapikit na lang dahil sa sakit at matinding kahihiyan.

“Ganyan! Ganyan nga, Mak Mak!” bulalas ni Coach Red habang nakahawak sa aking ulo, ginagabayan ang bawat paggalaw ko. “Ipakita mo sa kanila kung gaano ka ka-deserving maging water boy ng team na ’to!”

Naririnig ko ang mga dirty jokes at mga panlalait na ibinabato sa akin, pero wala na akong lakas para damdamin ang bawat salita. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malutong na tunog ng aking pagsubo at ang mabibigat na hininga ni Coach Red. Ang gabi ay nagsisimula pa lamang, at sa bawat pagbaba at pagtaas ng aking ulo, unti-unti kong tinatanggap na sa gabing ito, hindi lang ako ang pag-aari nila—kundi ako ang libangan ng buong koponan.

Kabanata 59: Ang Pista ng mga Panginoon

Ang bawat hibla ng aking pagkatao ay tila unti-unting napupunit habang ang sala ni King ay nagiging entablado ng aking tuluyang pagkaalipin. Matapos ang panimulang pagsubo kay Coach Red, hindi na natapos ang paghila sa akin ng mga kamay ng mga lalaking nakapalibot. Pakiramdam ko ay isa na lamang akong piraso ng karne na pinagpapasa-pasahan. Pinalibutan ako ng lima pang miyembro ng basketball team, kasama sina Mark at Theo, na agad naghubad ng kanilang mga damit, hinayaan ang kanilang mga ari na maging sentro ng aking atensyon.

Anim na lalaki. Anim na higante na tila naghahanda para sa isang pistang ako ang pangunahing putahe.

“Pucha, malandi ka talaga,” bulalas ni Coach Red habang hinahawakan ang aking buhok, pinipilit akong ilipat ang aking atensyon mula sa kanya patungo sa katabi niyang matangkad na manlalaro. “Una mo pang hinawakan ang ari ng mga teammate mo na hindi mo pa natitikman, ah?”

Sumunod ako nang walang reklamo. Pinalitan ko ang aroma ni Coach ng amoy ng bagong lalaki—isang mas matapang, mas hilaw, at mas maalat na samyo ng pawis at pagkalalaki. Habang nakapokus ang aking bibig sa kanya, ang aking mga kamay naman ay abala sa pag-aalaga sa dalawa pang manlalaro na nakatayo sa aking magkabilang gilid. Ang rhythm ay naging mabilis. Ang mga lalaki sa aking paligid ay hindi lamang nanonood; sila ay humihirit, humahampas sa aking katawan, at nagtatakda ng bawat galaw ko.

Binaling ko ang aking atensyon kay Mark. Ang kanyang katawan ay matigas, puno ng muscle na pawis na pawis. Sinimulan ko ang pagdila sa kanyang dibdib, sinusundan ang bawat linya ng kanyang abs hanggang sa marating ko ang kanyang puson. Bigla, isang malakas na palo ang dumapo sa aking pwet. Napatalon ako sa gulat at sakit, pero ang sumunod na naramdaman ko ay ang paghihiwalay ng aking mga binti. Bago pa ako makahinga nang maluwag, naramdaman ko ang pagpasok ng isang mainit at matigas na bagay sa aking hiwa. Napaupo ako sa ere, napasinghap, at napasinghal nang malakas.

“Kaya mo ’yan!” pang-aasar ni Mark habang pinapanood niya akong mamilipit. “Si bunso naman, parang hindi sinanay ng barkada!”

Sinimulan ko ang pagromansa sa katawan ni Mark gamit ang aking mga kamay at bibig habang sa likuran ko, ramdam na ramdam ko ang pakikipagpalitan ng mga lalaki. Iba-iba ang ritmo. May isang lalaki na napakabagal at napakalalim pumasok, tila sinusukat ang bawat sulok ng aking loob, habang ang isa naman ay mabilis at walang pakundangan ang paghampas, na nagdudulot ng matatalim na ungol sa aking labi. Ang matataba, ang mahahaba, ang mga nanununtok sa aking kalaliman—lahat sila ay nag-iiwan ng marka sa aking pagkatao.

“Sarap ba?” bulong ni Ej sa aking tenga. Ramdam ko ang kanyang mainit na hininga habang abala ako sa pagsubo kay Mark. Tumango ako, hindi maalis ang pagsubo dahil alam kong hindi ko dapat itigil ang aking serbisyo.

Sa aking tabi, narinig ko ang boses ni Theo. “Tingnan niyo ang maliit na ’to,” ani Theo, ang kanyang boses ay puno ng dirty talk habang ang kanyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking buhok. “Ang sarap mong paglaruan, Mak Mak. Tignan mo kung gaano ka ka-basang-basa, hindi mo na alam kung kaninong katas ang umaagos sa ’yo. Ang landi mo talaga, parang uhaw na uhaw ka sa bawat isa sa amin.”

Habang abala si Theo sa paghalay sa aking pandama gamit ang kanyang mga salita at marahas na pag-thrust sa aking likuran, ang isa sa mga manlalaro sa aking gilid ay nagsimulang humingal nang malalim. “Arghh, lalabasan na ’ko!”

Binaling ko sa kanya ang atensyon, iniwan ko muna sandali si Mark. Sa isang iglap, naramdaman ko ang mainit at malapot na likido na bumulwak sa aking mukha. Sunod-sunod ang pagputok. Ang una, ang pangalawa, at ang pangatlo. Ang aking mukha ay basang-basa sa kanilang mga punla, ang malapot at maalat na katas ay dumadaloy sa aking mga mata at pisngi, na nagpapadilim sa aking paningin.

Kumuha si Mark ng pamunas at pilit na pinunasan ang aking mukha, pero ang aking instinto—ang aking pagiging laruan na unti-unti nang nilalamon ng kanilang kagustuhan—ay nagtulak sa akin na humanap pa. “Gusto kong matikman ang katas mo, Mark,” pabulong kong sabi, ang boses ko ay halos hindi ko na makilala sa tindi ng aking pagnanasa.

Muli kong sinunggaban ang ari ni Mark. Sinimulan ko ang paghigop dito nang may kasamang matinding gutom. Bawat paggalaw ng aking dila ay pilit na sumisipsip sa bawat patak ng kanyang pagkalalaki. Ramdam ko ang pagtibok ng kanyang ari habang ang kanyang katawan ay nanginginig sa matinding pleasure. Hindi nagtagal, pumilandit ang sagana niyang binhi sa aking lalamunan. Isang pamilyar, maalat, at mainit na lasa ang bumalot sa aking panlasa. Wala akong sinayang. Sinimot ko ang lahat, bawat patak, habang sa aking likuran ay patuloy pa rin ang walang humpay na pag-atake ni Theo, ang bawat pasok niya ay nagpapaalala sa akin na sa gabing ito, wala akong ibang halaga kundi ang magsilbing sisidlan ng kanilang lahat.

Kabanata 60: Ang Pagpapasa-pasa

Ang sala ay tila isang kumukulo na kaldero ng pagnanasa. Hindi ko na mabilang kung ilang lalaki ang dumaan sa akin o kung gaano na katagal ang ginagawa namin; ang tanging alam ko lang ay ang bigat ng bawat katawang humahampas sa akin at ang mainit na halimuyak ng pawis na humahalo sa amoy ng alak. Kasalukuyan akong nakapatong kay Jervy, ang aking bewang ay hawak niya nang mahigpit, hindi hinahayaan ang anumang paglayo.

“Sige pa, bunso, bilisan mo pa ang galaw,” utos niya, ang boses ay garalgal sa sarap.

Sumunod ako, ang aking balakang ay humahampas sa kanyang hita sa isang walang humpay na ritmo. Sa aking kanan, isang basketball player ang nakatayo, ang kanyang ari ay direktang nakatutok sa aking bibig, habang sa kaliwa ay isa pa, na ang kamay ko ang siyang nagpapagalaw. Ang aking buong katawan ay ginagamit na instrumento ng kanilang pleasure.

“Jervy, sa ’yo ’to lahat,” biro ng lalaki sa aking kaliwa habang ang aking dila ay abala sa paglalaro sa kanyang ari.

Tumawa si Jervy, isang tunog na puno ng pagmamalaki at pag-aari. “Sa atin ’to lahat, mga pre,” proud na sagot niya. Sa isang iglap, tinulak niya ako palayo, pinalipad ako patungo sa kabilang bahagi ng sofa kung saan nakatayo sina Ej at Thirdy. Pawis na pawis sila, ang kanilang mga ari ay matigas at namumula, tila naghihintay na rin ng kanilang turn.

“Kami naman,” wika ni Ej na parang isang leon na sumusunggab sa kanyang biktima. Binuhat niya ako nang parang wala lang, ang aking mga binti ay itinaas niya hanggang sa balikat niya.

“Argh, sikip pa rin kahit basa-basa na,” bulong ni Ej nang marahas siyang pumasok sa aking lagusan. Ang bawat tulak niya ay tumatama sa aking kaibuturan, nagdudulot ng mga ungol na hindi ko mapigilan.

Hindi ko hinayaan na maging pasibo si Thirdy. Hinila ko siya palapit, pinasubo ko sa kanya ang aking atensyon habang si Ej naman ay busy sa aking likuran. “Ganyan nga, bunso. Sarapan mo ang subo,” utos ni Thirdy habang ang kanyang kamay ay nakabaon sa aking buhok, ginagabayan ang lalim ng aking pagsubo.

Ramdam ko ang bawat ugat sa ari ni Thirdy habang pumapasok at lumalabas sa aking bibig. Ang lasa niya ay maalat at pamilyar—lasa ng isang tagumpay na hindi para sa akin.

“Ako naman, pre,” sabi ni Thirdy kay Ej. Ang biglang paghugot ni Ej sa aking lagusan ay nag-iwan ng isang malamig na guwang, isang sensasyong masakit at nakakalito.

“Gusto mo na, bunso?” tanong ni Thirdy. Hindi na siya naghintay ng sagot. Idinampi-dampi niya muna ang kanyang mainit na ari sa aking likuran, nilalaro ang bukana bago niya ito binalot nang buo. Sa isang biglaang tulak, naramdaman ko ang paglubog niya sa akin. “Pasok na, please,” pakiusap ko, bagaman alam ko na ang aking tinig ay nakabaon na sa ari ni Ej sa aking harapan.

Sa harap ko, sina Ej at dalawa pang manlalaro ay nakapalibot.

“Lalabasan na ’ko, pre!” sigaw ng isa sa mga players. Sa isang saglit, naramdaman ko ang mainit na likido na bumulwak sa aking mukha, ang malapot na katas na dumadaloy sa aking mga pisngi. Kasabay nito, ang isa pa ay nagpakawala rin ng kanyang init, na nagpabasa sa aking dibdib at leeg. Ang mga ungol nila ay tila mga hiyaw ng pagpapakawala ng lahat ng tensyon mula sa laro.

Nang matapos sila, pinalitan sila ni Ej. “Lunukin mo ang akin, ah,” utos niya, bago niya muling ipinasubo sa akin ang kanyang ari. “Thirdy, sabay tayo. Wasakin na natin ’to.”

Ang ritmo ay naging marahas. Ang bayo ni Thirdy sa aking likuran ay lalong bumibilis, bawat tulak ay tumatama sa aking G-spot , habang ang bayo ni Ej sa aking lalamunan ay mas lalong lumalalim, sinisiguro na ang bawat paggalaw niya ay ramdam ko hanggang sa aking sikmura. Ang palitan ng kanilang pag-atake ay parang isang maayos na koreograpiya ng paggamit sa akin.

“Ahhh, sarap, bunso!” sigaw ni Ej habang ang kanyang balakang ay bumabayo nang walang pakundangan.

Ramdam ko ang pag-init ng lalamunan ko. Ang katas ni Ej ay nagsimulang dumaloy, mainit at sagana, na pumupuno sa aking bibig habang sinusubukan kong lunukin ang bawat patak. Sa likuran ko, naramdaman ko ang paghigpit ng yakap ni Thirdy, ang kanyang katawan ay nanginginig nang malakas bago siya humarap sa akin at sumigaw ng matinding ungol. Ang kanyang binhi ay nag-init sa aking loob, ang bawat pintig ng kanyang ari ay nagtutulak ng mas marami pang katas sa aking lagusan .

Nakahandusay lang ako habang ang huling patak ng kanilang init ay nararamdaman ko sa aking katawan. Ang sala ay muling tumahimik, maliban sa mabibigat na hininga ng mga lalaking nakapalibot sa akin, habang ako ay nananatiling basang-basa at pagod, isang sisidlan na muling walang laman ngunit puno ng marka ng kanilang pagsasalo.

Kabanata 61: Ang Huling Marka

Hindi pa man ako nakakahinga nang maayos matapos ang sunod-sunod na paggamit sa akin, isang malakas na kamay ang humablot sa aking buhok at binuhat ako. “Akala mo makakatakas ka ah,” banta ni Theo, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagnanasang hindi na mapigilan. Inayos niya ang aking pwesto sa sahig, itinataas ang aking mga binti hanggang sa halos magdampi ang aking mga sakong at balikat. “Nagpipigil lang ako, bata, pero ang libog ko ay sobra-sobra na.”

Ramdam ko ang pagpasok niya—matigas, mainit, at puno ng galit na pagnanasa. Bawat hataw niya ay kalkulado, tumatama nang direkta sa aking G-spot . Ang aking mga ungol ay hindi na makabuo ng kahit anong salita; ang tanging lumalabas sa akin ay mga hikbi ng pagsuko. Sa bawat pagbaon niya sa aking loob, ang pakiramdam ng pagkapuno ay umaabot hanggang sa aking lalamunan, na tila hinihiwa ang aking buong pagkatao mula sa loob.

“Pagsabayin kaya natin?” suhestiyon ni Jervy mula sa aking gilid.

Sa aking isip, sumisigaw ako ng “huwag,” ngunit ang aking katawan ay traydor. Ang aking balakang ay kusa nang humaharap sa kanila, ang aking mga kamay ay kusang humahawak sa aking sariling hita para mas padaliin ang kanilang pagpasok. Humiga si Theo nang bahagya, nagbibigay ng espasyo para sa isa pang bisita. Naramdaman ko ang paglubog ni Jervy sa aking likuran. Dalawang malalaking lalaki, dalawang ari na tila nag-aagawan sa loob ng aking sikmura. Ang fullness na nararamdaman ko ay halos hindi na maipaliwanag—isang mainit at masakit na presyur na nagpaparamdam sa akin na ako ay tuluyan nang napupuno, na wala nang espasyong natitira para sa aking sarili.

“Ang sarap mo, bunso,” bulong ni Jervy habang ang bawat pagtulak niya ay nagpapayugyog sa aking buong katawan. “Ramdam na ramdam ko ang bawat pitik ng laman mo sa loob. Para kang ginawa para sa amin.”

Habang pinagsasaluhan nina Theo at Jervy ang aking likuran, dalawa pang basketball player ang lumapit. Ang kanilang mga ari ay tila mga sandata na handang iputok sa aking mukha. Sa posisyong ito—nakadapa na nakataas ang balakang habang nakaluhod ang aking mga braso sa sahig—ang aking bibig ay abala sa isa habang ang aking mga kamay ay pilit na pinapasaya ang isa pa. Ang bawat pagsubo ko ay sinasabayan ng kanilang marahas na pagbayo sa aking likuran, na nagiging sanhi ng matitinding pag-ungol na umaalingawngaw sa buong sala.

“Tignan mo ang mga ’to,” tawa ng isang player habang hinihimas ko ang kanyang ari gamit ang aking kamay. “Napakalaki ng pinapasukan niyo, pre. Swerte niyo sa laruan na ’to.”

“Hindi lang ’to laruan,” sagot ni Theo, ang kanyang boses ay puno ng pagmamay-ari habang patuloy niya akong binabayuhan. “Pag-aari ’to. Pag-aari ng Royal Guards.”

Matapos ang ilang minutong matinding paghataw, sabay na humugot sina Jervy at Theo. Ang biglaang pagkawala ng init sa aking loob ay nagdulot ng isang kakaibang hapdi. Pinaluhod nila ako sa gitna ng sala, nakaharap sa apat na lalaki: Jervy, Theo, at ang dalawang basketball players. Ang sahig ay basa na ng aming pawis.

“Paliguan na natin ’to,” natatawang sabi ng isa sa mga players.

Hindi sila nag-atubili. Ang unang dalawang manlalaro ay sabay na nagpakawala ng kanilang init sa aking dibdib at balikat. Ang mainit at malapot na likido ay dumadaloy sa aking balat, isang marka ng kanilang dominasyon na hindi ko na mabilang.

“Malandi ka talaga,” wika ng isa habang pinapanood akong basang-basa ng kanilang katas. “Ang sarap mong paglaruan kapag alam mong wala ka nang magagawa kundi ang tanggapin ang lahat ng ’to.”

Sunod na lumapit si Theo. Tinitigan niya ako sa mata, ang kanyang ngiti ay nakakakilabot. “Para sa ’yo ’to, bata. Ang tanda ng pagiging pag-aari mo sa akin.” Ipinutok niya ang kanyang init sa aking mukha, sinisiguradong ang bawat patak ay papatak sa aking mga labi. Ramdam ko ang mainit na daloy sa aking ilong, sa aking mga mata, habang pinipilit niya akong manatiling nakatingin sa kanya. “Lunukin mo, huwag kang magsasayang.”

Huling lumapit si Jervy. Ang kanyang kilos ay mas mabagal, mas mapang-angkin. Hawak niya ang aking panga nang napakahigpit, pinipilit akong buksan ang aking bibig nang maluwag. “Ito ang huling marka para sa gabi na ’to,” bulong niya bago niya ipinutok ang lahat ng kanyang katas nang diretso sa aking lalamunan. Ang dami nito ay halos magpabara sa aking paghinga, pero wala akong nagawa kundi ang lunukin ang lahat, hanggang sa huling patak ng kanyang init.

Napasalampak ako sa sahig, basang-basa, hingal na hingal, at puno ng likidong hindi akin. Ang amoy ng kanilang pagkalalaki ay nakadikit sa aking bawat hibla ng buhok at balat. Naramdaman ko ang paglayo ng kanilang mga yabag habang nagtatawanan sila, palabas ng sala, iniwan akong nakahandusay sa lamig ng sahig.

Pumikit ako, pilit na pinapatahan ang tibok ng aking puso. Ang katahimikan ay muling naghari sa bahay, isang katahimikang akala ko ay hudyat na ng pagtatapos ng gabi. Inisip ko na ang lahat ng pagpapahirap na ito ay tapos na, na ang aking katawan ay maaari na ring magpahinga sa gitna ng dumi ng aking mga pagkakamali. Pero habang nakahiga ako sa sahig, hindi ko pa alam na ang pinakamabigat na bahagi ng gabi ay nagsisimula pa lamang.

Kabanata 62: Ang Huling Yugto

“Save the best for last,” bulong ng isang boses na nagpatindig ng balahibo ko. Si Coach Red. Ang lalaking nagpasimula ng impyernong ito ay nakatayo sa harap ko, ang kanyang presensya ay nagdadala ng panibagong alon ng pangamba sa aking pagod na katawan. Sa tabi niya ay si Kuya King, ang arkitekto ng lahat ng ito, ang taong nagpahintulot sa buong koponan na pagsaluhan ako na parang isang basahan. Akala ko ay tapos na, akala ko ay maaari na akong mapahinga, ngunit heto sila, handang tapusin ang gabi sa paraang mas mabigat pa sa mga nauna.

Matamlay kong hinawakan ang naninigas at mainit na ari ni Coach Red. Ang aking mga daliri ay nanginginig sa labis na kapaguran, ang aking mga mata ay pilit na nananatiling dilat kahit na ang buong sistema ko ay sumisigaw na ng pahinga. “Hindi ganyan, bata. Baka masapak kita,” babala ni Coach Red, ang kanyang boses ay malamig at puno ng awtoridad.

Bigla, pinalo niya ang kanyang ari sa aking mukha nang malakas. Ang sakit ng impak ang gumising sa aking natutulog na diwa. “Gising!” utos niya. Napasinghap ako, ang aking mga labi ay nanginginig habang dahan-dahan kong inilalapat ang aking bibig sa kanyang ari. Sinimulan ko ang pagsubo, pilit na ginagawa ang aking makakaya kahit na ang bawat paggalaw ko ay masakit na.

“Yan, ganyan nga,” ani Coach Red habang hinahawakan ang aking ulo, ginagabayan ang lalim ng bawat subo. “Huwag kang titigil. Hindi pa tayo tapos.”

Sa aking likuran, naramdaman ko ang paglapit ni Kuya King. Ang bawat hakbang niya ay tila pag-usad ng isang hukom na maglalapat ng hatol. “Arghh, Kuya,” ungol ko nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang ari na dumadampi sa aking namamaga at nananakit na lagusan.

“Chill ka lang, bunso,” bulong ni King sa aking tenga, ang kanyang hininga ay mainit at puno ng panunukso. “Di ko pa nga pinapasok ng buo, naninigas ka na agad.”

Dahan-dahan siyang pumasok, ang bawat galaw niya ay sinadyang maging mabagal at mapang-asar. Ang bawat pasok ay nagpaparamdam sa akin ng tensyon na tila bubuka ang aking katawan sa gitna. Habang si Kuya King ay marahang nagbabayo sa aking likuran, ang aking mga labi ay abala naman sa pagpapasaya kay Coach Red. Ang pagkakaipit ko sa pagitan nila ay nagbibigay ng kakaibang kombinasyon ng sarap at matinding hirap. Ang bawat halik ko sa ari ni Coach Red ay sinusundan ng malalalim na ungol ni Kuya King sa aking likuran.

“Ang galing mo, Mak Mak,” sabi ni King habang unti-unti niyang binibilisan ang kanyang pagbayo.

“Masarap, ’no?” tanong ni Coach Red sa akin, habang hinahaplos ang aking buhok. “Dalawang panginoon mo ang nagpapasaya sa ’yo ngayon. Magpasalamat ka.”

Matapos ang ilang minuto, nagpalitan sila ng pwesto. Ngayon, si Kuya King na ang nakatayo sa aking harapan, ang kanyang ari ay naghihintay na masilbihan ng aking bibig, habang si Coach Red naman ang pumalit sa aking likuran upang magpatuloy sa marahas na pagbayo.

Ang sitwasyon ay naging mas mahirap. Dahil sa laki ni Coach Red at sa bilis ng kanyang pagbayo, nawawalan ako ng balanse. Ang aking bibig ay hindi na makasabay sa ari ni Kuya King dahil ang bawat pagtagos ni Coach Red sa aking lagusan ay nagdudulot ng matinding sakit na nagpapapigil sa akin.

“Ano ba ’yan, bata? Keep up!” puna ni Coach Red nang makita niyang bumabagal ako. “Huwag kang tatamad-tamad. Hindi pa tayo tapos.”

Tumingin ako kay Kuya King sa mata, pilit na humihingi ng awa, pilit na ipinaparamdam na hindi ko na talaga kaya. Ngunit imbes na mahabag, dinuraan niya ako sa mukha. Ang malapot na laway niya ay dumaloy sa aking pisngi habang ang kanyang tingin ay puno ng galit.

“Subo!” sigaw niya, ang kanyang boses ay parang kidlat na bumiyak sa gabi.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Kahit na nanlalabo na ang aking paningin dahil sa pagod at hapdi, inilapit ko ang aking mukha sa kanya. Pilit kong isinubo ang kanyang ari kahit na ang aking lalamunan ay masakit na sa sobrang paggamit. Ang bawat pagbayo ni Coach Red sa aking likuran ay nagiging dahilan upang hindi ako makahinga nang maayos, at ang bawat pagkakamali ko ay nagbubunga ng mas marahas na pagtrato sa akin.

“Ahhh, ito na ’ko!” sigaw ni Coach Red. Humiga na siya sa sahig, at ginabayan niya ako upang maupuan ko ang kanyang ari. Sa posisyong ito, ramdam ko ang buong haba at tigas niya. Ang pagod ko ay umaabot na sa punto na gusto ko na lang mawalan ng malay, pero ang kanilang presensya ay hindi hinahayaan ang aking katawan na huminto.

Si Kuya King naman ay lumapit sa aking dibdib at nagsimulang dilaan ito, sinusundan ang bawat hibla ng aking balat. Ang kanyang dila ay mainit, nagbibigay ng kakaibang sensasyon sa gitna ng aking matinding paghihirap. Ginagawa niya ito habang ang aking mga kamay ay pilit pa ring nagpapagalaw sa kanyang ari, pilit na sumusunod sa ritmong gusto nila.

“Ganyan, Mak Mak. Huwag kang titigil,” bulong ni King habang patuloy siya sa paghalik sa aking dibdib. Ang bawat haplos niya ay tila isang sumpa na nakatali sa aking pagkatao.

Binilisan ni Coach Red ang kanyang pagbayo sa akin. Ang bawat pagtama niya sa aking loob ay nagiging mas marahas at mas malalim. Naramdaman ko ang pag-init ng kanyang ari—ang hudyat na ilalabas na niya ang kanyang katas. Napahiga ako sa kanyang dibdib, ang aking ulo ay nakasandal na sa kanyang katawan dahil sa sobrang pagod. Hindi ko na kaya ang bigat ng sarili kong ulo.

Naramdaman ko ang kamay ni Coach Red na humawak sa aking buhok. Sa gitna ng matinding init at pagod, ang kanyang ginawa ay isang sorpresang kabaligtaran ng kanyang pagiging marahas—isang marahang haplos, halos matamis ang pagkakagawa. Ilang saglit pa ay naramdaman ko ang mainit at malapot na likido na bumulwak sa aking likuran.

Kasabay nito, ang sunod-sunod na ungol ni Kuya King sa aking tenga ay nagpahiwatig na nakapaglabas na rin siya. Naramdaman ko ang init ng kanyang katas na dumadaloy sa aking balat.

Tapos na. Ito na ang katapusan ng gabi, sabi ko sa aking sarili. Ang bawat kalamnan ko ay nanginginig sa matinding pagkapagod. Hindi ko na kayang imulat ang aking mga mata. Ang talukap ng aking mga mata ay unti-unti nang bumababa, kinakain ng dilim ang natitirang malay ko. Nakahilig ang aking ulo sa dibdib ni Coach Red, ang tunog ng kanyang tibok ng puso ang huling bagay na aking narinig. Sa gitna ng lahat ng dumi at sakit, ang tanging nais ko na lang ay matulog. Sa wakas, ang gabi ay natapos na. Ipinikit ko ang aking mga mata, unti-unting nilamon ng antok, iniisip na sa wakas, wala na silang hihilingin pa sa akin ngayong gabi.

Kabanata 63: Ang Pagbabalik ng Pagkalinga

Ang sinag ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking kwarto ay tila karayom na tumutusok sa aking mga mata. Bawat bahagi ng aking katawan ay tila dinaganan ng isang malaking bato. Ang aking lalamunan ay tuyot, parang may nakabara na kung anong magaspang na bagay, at ang bawat paghinga ko ay may kasamang mabigat na tunog. Hindi ko maalala kung paano ako nakarating sa aking kama matapos ang gabing iyon sa sala, ngunit ang bawat alaala ng pagkapagod at paggamit sa akin ay unti-unting bumabalik, na nagdudulot ng bahagyang pagkirot sa aking dibdib.

“Mak Mak?”

Bumukas ang pinto at sumilip si Kuya King. Ang boses niya ay hindi ang mapang-aping tono na nakasanayan ko sa loob ng mahabang panahon. Pagkakita sa akin, mabilis siyang lumapit sa tabi ng kama. “Gising ka na pala.”

“Anong oras na?” mahinang tanong ko. Ang aking boses ay halos pabulong na lamang, reaksyon sa matinding panunuyo ng aking lalamunan.

Hindi agad sumagot si Kuya King. Napansin ko ang pagkunot ng kanyang noo habang pinagmamasdan ang aking maputlang mukha. Inilapat niya ang kanyang palad sa aking noo, at ang kanyang mukha ay agad na nabalot ng gulat. “Nilalagnat ka! Ang taas ng lagnat mo.”

Ang biglang pagdampi ng kanyang mainit na palad sa aking balat ay nagdulot ng isang kakaibang sensasyon. Gusto ko sanang lumayo, ngunit ang aking katawan ay walang lakas para kumilos. Napayakap na lamang ako nang mas mahigpit sa aking comforter , sinusubukang hanapin ang init na kulang sa loob ng aking system. Nilalamig ako hanggang sa kaibuturan ng aking mga buto.

Lumabas siya at bumalik pagkalipas ng ilang sandali na may dalang baso ng tubig at gamot. “Inumin mo ito,” utos niya, ngunit sa pagkakataong ito, walang bahid ng galit ang kanyang tinig. Matapos kong lunukin ang gamot, nanatili siya sa gilid ng aking kama. Ang kanyang mga mata, na karaniwang puno ng poot o pagnanasa, ay ngayo’y nagpapakita ng isang uri ng pagkabalisa na hindi ko inaasahan.

“Nasobrahan ka ata kagabi,” aniya nang mahina. Hinawakan niya ang aking kamay, ang kanyang mga daliri ay marahang dumampi sa aking balat, at bago pa man ako makapagsalita, marahan niyang hinalikan ang aking mga buko. “Kailangan mong magpahinga. Delikado ito, Mak Mak. Huwag kang matigas ang ulo.”

Lumipas ang limang araw na tila isang mahabang panaginip ng lagnat. Sa mga araw na iyon, si Kuya King ang naging anino ko sa loob ng kwarto. Siya ang nagpapalit ng aking bimpo, siya ang nagpapaalala sa oras ng aking gamot, at siya ang nagdadala ng pagkain na pilit kong inuubos kahit walang gana.

Pumasok siya muli sa kwarto sa ikalimang araw, suot ang kanyang jersey . Napansin ko ang kakaibang aura sa kanya—wala na ang lupit sa kanyang tindig. “Kamusta ang pakiramdam mo?” tanong niya habang inilalapag ang isang basong tubig sa side table .

Sinikap kong umupo nang maayos. Ang pagkakita sa kanyang jersey ay nagpabalik ng alaala sa akin. “Finals na ngayon, ’di ba?” tanong ko. “Ako ang water boy ng team. Kailangan ko nang gumalaw.”

Sinubukan kong tumayo, ngunit agad na kumalat ang hilo sa aking paningin. Agad akong inalalayan ni Kuya King at marahang ibinalik sa pagkakahiga. “Anong ginagawa mo?” tanong niya, na may halong pag-aalala.

“Finals na, Kuya. Kailangan nila ako,” pilit ko, kahit na ang aking boses ay nangangatog.

Umiling siya at hinawakan ang aking balikat, pinipigilan akong kumilos. “Pero kailangan mo magpahinga. Isipin mo, limang araw ka nang nilalagnat. Kung sasama ka sa akin ngayon, mas lalala ka lang. Hindi ka kayang dalhin ng katawan mo.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso. Nakita ko ang sinseridad sa kanyang mga mata—isang bagay na matagal ko nang hindi nakikita. Wala na ang mga utos na nagpapababa sa aking pagkatao. “Pero ang team, paano sila?” tanong ko, ang aking boses ay puno ng pag-aalala para sa responsibilidad na ibinigay nila sa akin.

“Ang team? Hayaan mo sila,” sagot ni King habang inaayos ang kumot ko. “Ang mas mahalaga ay ang paggaling mo. Hindi mo kayang maging water boy kung ni sarili mong katawan ay hindi mo madala. Magpagaling ka muna, ’yan lang ang kailangan kong gawin mo.”

Dahil sa sobrang panghihina, wala na akong nagawa kundi ang sumuko. Tumango ako, at nakita ko ang isang bahagyang ngiti na bumahid sa kanyang mga labi bago siya lumabas para magtungo sa arena.

Ang maghapon ay dumaan nang napakabagal. Nakatitig lang ako sa kisame, iniisip kung ano ang nangyayari sa laro. Pakiramdam ko ay isang buong taon ang lumipas bago ko narinig ang pagbukas ng pinto sa gabi. Ang aking mga mata ay agad na nagliwanag sa pag-asang siya na iyon.

Pumasok si Kuya King, pawis na pawis, ang kanyang mukha ay halatang pagod. “Kamusta, Kuya? Panalo ba?” tanong ko, ang boses ay puno ng pananabik.

Lumapit siya sa kama at umupo sa gilid nito. Ang kanyang ekspresyon ay malungkot, at ang kanyang mga balikat ay bahagyang nakayuko. “Talo, bunso,” malungkot niyang sabi. “Wala kasi ang lucky charm namin.”

Napayuko ako, nakaramdam ng matinding panghihinayang. Pakiramdam ko ay kasalanan ko ang pagkatalo dahil hindi ako nakapaglingkod sa kanila. “Pasensya na, Kuya,” bulong ko.

Hindi siya sumagot agad. Inilapit niya ang kanyang labi sa aking noo at humalik nang matagal at marahan. Hinaplos niya ang aking buhok, isang kilos na puno ng pag-aaruga na hindi ko akalaing mararanasan ko mula sa kanya.

“Huwag kang humingi ng tawad,” malambot niyang sabi. “Ang mahalaga, magpagaling ka na. Kailangan naming bumawi sa susunod, at kailangan ko na may water boy ulit ang Royal Guards na nasa mabuting kondisyon.”

Nanatili siyang nakaupo sa tabi ko, hindi nagmamadaling umalis. Sa pagkakataong iyon, sa loob ng katahimikan ng kwarto, hindi ko na naramdaman ang takot na dati’y bumabalot sa akin tuwing kasama ko siya. Ang tanging nararamdaman ko na lamang ay ang mainit na haplos ng isang kuya na tila unti-unti nang natututong magpahalaga sa taong matagal niyang ginawang laruan. Hindi ko na inisip ang mga nakaraang kabanata; sa sandaling iyon, ang tanging alam ko ay ligtas ako, at sa unang pagkakataon, ang pag-aalaga niya ay hindi isang bahagi ng laro, kundi isang katotohanang nais kong paniwalaan.

Kabanata 64: Ang Pagbisita sa Gitna ng Paghilom

Ang mahina at maingat na katok sa pinto ang bumasag sa tahimik na hapon sa aking silid. Hindi pa man ako nakakasagot nang maayos, bumukas ang pinto at iniluwa nito ang dalawang mukhang hindi ko inaasahang makikita sa loob ng aking santuwaryo. Si Theo at si Jervy, parehong suot pa rin ang kanilang jersey na bakas ang pawis at pagod mula sa katatapos lang na laro.

“Siya nga pala. Nagpumilit ang mga mokong na makita ka,” boses ni Kuya King ang narinig ko mula sa likuran nila.

“Kamusta ka, Mak Mak?” agad na tanong ni Theo. Ang kanyang boses, na dati ay puno ng awtoridad at marahas na pagnanasa, ay nagbago. May kakaibang lambot ito ngayon na tila ba ingat na ingat siya sa bawat salitang bibitawan. “Sayang, hindi mo napanood ang game. Ang init ng palitan ng score.”

Napangiti ako nang bahagya. Ang limang araw na pagkakakulong ko sa kama dahil sa lagnat ay naging sanhi ng matinding pangungulila sa labas ng mundo. “Ayos lang ako,” sagot ko, pilit na pinalalakas ang aking boses.

“Alam mo, okay lang na hindi mo napanood ang game,” sabat naman ni Jervy habang lumalapit sa aking kama. Naupo siya sa gilid, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin nang may pag-aalala. “Ang pangit ng laro ko. Kulang kasi sa inspirasyon. Iba talaga kapag wala ang lucky charm sa tabi.”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking pisngi. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ako nakaramdam ng kaba o takot sa kanilang presensya. Ang tanging nararamdaman ko ay ang pag-init ng aking puso.

“Oh siya, iwan muna kita sa pangangalaga ng mga mokong na ’yan,” wika ni Kuya King bago tuluyang isara ang pinto.

Ang silid ay biglang naging tahimik at payapa. Pansin ko ang pagkabalisa ni Jervy at Theo kung paano nila ako kakausapin. Sa nakaraang mga linggo, ang tanging ugnayan namin ay nakabase sa dominasyon at paggamit sa aking katawan, ngunit ngayon, ang hangin sa pagitan namin ay punong-puno ng pag-iingat.

“Gutom ka na ba?” tanong ni Theo. Hindi siya naghintay ng sagot at kinuha ang tray ng pagkain na iniwan ni Kuya King kanina sa side table . “Ako na magsusubo sa ’yo. Mukhang nanghihina ka pa.”

“Hoy, ako na!” mabilis na sabi ni Jervy, inaagaw ang kutsara. “May training ako sa pag-aalaga, ikaw wala.”

Nagkatinginan sila at sabay na nagtawanan. Ang simpleng pagtatalo nila para sa aking kapakanan ay nagdulot ng malapad na ngiti sa aking mga labi. Pinanood ko silang dalawa habang nag-aagawan kung sino ang magpapainom sa akin ng tubig. Sa sandaling iyon, hindi ako isang laruan na pinagpapasa-pasahan para sa sekswal na aliw. Ako ay isang tao. Isang taong inaalagaan, pinahahalagahan, at binibigyan ng oras.

“Sige na, hati na lang tayo,” pagpapasya ko sa gitna ng kanilang kulitan. “Ikaw, Theo, ang mag-aayos ng unan ko. Jervy, ikaw ang magpapainom sa akin.”

Tumigil ang dalawa at sumunod sa aking utos nang may paggalang. Ramdam ko ang sinseridad sa kanilang bawat galaw. Habang sinusubuan ako ni Jervy ng sabaw, ramdam ko ang pag-iingat niya upang hindi ako mapaso. Si Theo naman ay maingat na ininaayos ang aking likod upang mas maging komportable ang aking pag-upo. Ang mga kamay na dati ay marahas na humahawak sa aking balakang ay ngayon ay dahan-dahang hinahaplos ang aking braso upang pakalmahin ako.

“Salamat,” bulong ko habang pinagmamasdan ko silang dalawa. “Hindi ko akalaing… magiging ganito kayo.”

Natigilan si Jervy. Ibinalik niya ang mangkok sa tray at tumingin sa aking mga mata. “Alam namin ang mga nagawa namin, Mak Mak. Hindi namin kayang burahin ang nakaraan, pero… gusto naming magsimula sa tama. Nakita namin kung paano ka magkasakit at ang totoo, natakot kami.”

“Oo,” dagdag ni Theo. “Ang hirap pala kapag wala ka sa paligid. Hindi namin akalain na ganito na pala ang naging epekto mo sa amin. Hindi na lang basta laro ito.”

Ang mga salitang iyon ay tumagos sa aking kalooban. Ang pag-ibig—ang konsepto na akala ko ay hanggang sa libro lang o sa mga panaginip—ay tila nagkakaroon ng hugis sa harap ko. Hindi man nila binigkas ang salitang ‘mahal kita’, ang kanilang kilos at pag-aalaga ay nagsasabing higit pa sila sa mga lalaking nag-angkin sa akin.

“Human blanket,” biglang biro ni Jervy para putulin ang seryosong atmospera. Agad siyang humiga sa aking kanan at yumakap nang mahigpit.

Hindi rin nagpatalo si Theo. Humiga siya sa aking kaliwa at niyakap din ako, ginawa akong sentro ng kanilang init. Ang amoy ng kanilang pawis at ng sport spray na ginamit nila ay humalo sa hangin, at sa halip na pandidiri, comfort ang aking naramdaman. Ang kanilang bawat paghinga, ang bawat paggalaw nila sa aking tabi, ay nagdudulot ng katahimikan sa aking isip.

“Totoo ba ito?” tanong ko sa sarili ko, halos pabulong.

“Ano ’yun?” tanong ni Theo, ang kanyang boses ay inaantok na.

“Wala,” sagot ko habang pinagmamasdan ko ang kanilang mga mukha na relax na relax sa tabi ko. Sa gitna ng aking pagkakasakit, ang pagkakataong ito na yakapin nila ako nang walang pagnanasang sekswal ay ang pinakamagandang regalo na natanggap ko.

“Yawn…” tunog ni Theo habang pilit na idinidilat ang kanyang mga mata.

Tumingin sa kanya si Jervy na may nakakalokong ngiti. “Alam mo ba kung anong ibig sabihin niyan?”

“Ang alin?” tanong ni Theo, halatang lutang na sa antok.

“Sleep over!” sigaw ni Jervy.

Napabalikwas ako sa gulat, kahit na ang aking katawan ay nananakit pa. “Hala! Ano kayo? Hoy, umalis na nga kayo sa kama ko! Ang sikip na dito, hindi ako makakatulog!” biro ko, pilit na itinutulak ang kanilang mga braso.

Ngunit sa halip na umalis, lalo pa nilang hinigpitan ang kanilang yakap. Ramdam ko ang kanilang bigat sa magkabilang gilid ko, at ang init ng kanilang mga katawan ay nagpaparamdam sa akin na ako ay protektado. Ang posisyong ito—ang pagiging sentro ng kanilang atensyon nang walang halong pagmamalupit—ay ang posisyong nais kong manatili.

“Hindi kami aalis,” sabi ni Jervy. “Bantay-sarado ka namin ngayon.”

“Oo,” sang-ayon ni Theo. “Kailangan mong magpahinga nang maayos. Hindi kami aalis hangga’t hindi ka gumagaling.”

Napangiti na lang ako. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinahayaan ang antok na lamunin ako. Sa gabing ito, walang Project Mak Mak , walang lucky charm , walang stress reliever . Ang tanging mayroon ay tatlong taong nagkakasama sa isang kama, naghahanap ng kapayapaan sa gitna ng magulong mundo. Sa bawat paghinga nila, nararamdaman ko ang paghilom. Hindi na ako isang gamit na pwedeng itapon. Ako si Mak Mak, at sa unang pagkakataon, ramdam ko na ako ay mahalaga. Sa gitna ng kanilang pagyakap, tuluyan na akong nilamon ng matinding antok, dala ang katiyakang sa paggising ko, hindi na ako mag-iisa.