AFFECTED GUN

Former Policeman’s Obsession

READER’S DISCRETION IS ADVISED.

---

**Prologue **

LALA’S POINT OF VIEW

“ANO ba! ‘Di ko nga kasi ninakaw ‘yang kwintas na kanina mo pa sinasabi! Ilang ulit ko bang uulitin na binili ko ang kwintas na meron ako sa matandang nakaupo sa kalsada malapit sa bahay ko!” Kunot-noo kong sagot dahil may isang pulis na bigla-bigla nalang lumapit sa akin at ngayon nga ay inaakusahan pa akong nagnakaw raw ng kwintas niya.

Pilit akong nagpumiglas upang makaalis sa malakas na pwersa na pumipigil sa paggalaw ng aking mga kamay.

Nababaliw ba siya?

“Kahit tignan mo pa ‘tong mukha ko, hindi ito mukha ng isang magnanakaw!” Buong pwersa na ako sa pagkukumbinsi sa kaniya. May namumuo na ring naglalakihang butil ng pawis sa aking noo dahil sa pagsisigaw. Tiyak akong mangangamoy pawis na talaga ako ‘pag hindi pa ako nakaalis sa sitwasyong ito.

Ewan ko nalang kung wala pang makarinig na kakilala ko rito. Kailangan nilang paalisin ang pulis na ito sa unang kita palang nila na hinaharass ako rito, dahil kung hindi ay malilintikan sila sa akin.

Natigilan ako nang biglang may maalala, “Ay teka! ‘Wag mo nalang palang tingnan ang mukha ko…”

Baka magplano pa siya na kopyahin ang mukha ko o hindi kaya isa siyang notorious killer at baka magustuhan ang mukha ko kaya papalitan niya ang mukha niya ng gwapong mukha ko.

Pero mukhang hindi na uso iyong nanananggal ng mukha. Sa mga horror movie lang iyan magandang i-akto.

Oo na. May award ako sa pagga-gaslight ng sarili ko.

“Basta! Malinis ang konsensiya ko. Wala talaga akong ninakaw. Hindi ko schedule ngayon. ” Parati akong may konsensiya. ‘Di lang sigurado kung parati rin bang malinis.

Bakit ba kasi ang tagal niyang maniwala? Sigurado akong hindi niya ako kilala kaya wala siyang magiging basehan na magnanakaw ako. Lalong wala akong kakilalang may mas malalim na boses kaysa sa akin; wala siyang ebidensiyang isa ako sa mga magnanakaw sa Baryo Sigasig dahil hindi pa talaga ako nahuhuli sa tanang buhay ko.

Ewan ko kung malakas lang talaga ang swerte ko o tinutulungan akong magtago sa mga pulis ng kung sinong engkanto o diyablo.

Nananahimik lang akong natutulog dito sa sira-sirang sofa sa lilim ng puno ng mangga ‘tapos gaganiyanin niya ako? Pinosasan pa ako habang natutulog!

Mukha ba akong masamang tao?!

Teka nga. Sa pagkakaalala ko, nakaputing bistida pa nga ang matanda… teka?!

Ha?!

What?!

Why?!

How?!

Bakit malabo na ang mukha ng matanda?

Kaunting tulak pa… wala talagang mukha; blangko at puti lang na para bang sa simula palang ay ganoon na talaga iyon at hindi ko lang talaga nabigyan ng buong pansin.

Naku! Tila napaglaruan ako ng mga diyablo! Gusto ko pa sanang mag-sign of the cross kaso nakaposas ako.

Iwinakli ko ang hindi kapani-paniwalang ideya at kaagad na nag-isip nang mas kapani-paniwalang palusot. Mukhang wala na kasing pag-asang makinig pa ‘to kapag ‘hindi ako nagnakaw’ ulit ang maririnig ng tenga niya.

Hindi ko nga sana gustong magsinungaling sa kaniya ngunit hindi na siguro ‘to maniniwalang hindi talaga ako ang nagnakaw. Baka isipin niyang masiyado akong suspicious at halukayin pa ang background records ko.

E, kaso nga lang wala nang bago roon. Suspicious naman talaga ang lahat ng mga taong naninirahan sa Baryo Sigasig!

Sigurado akong may mga karibal akong pinagbintangan ako ng ‘di ko naman ginawang kasalanan. Baka sila pa ang nagnakaw ng kwintas at ako lang ang sinabing may sala. Sila Butchoy siguro ang gumawa nito sa akin.

Oo nga! Sila Butchoy ang may pakana nito! Iyan ang nangyari at iyan ang papaniwalaan ko, hindi itong bago kong memorya.

Pagkatapos ng ilang sandali ay nagsalita siyang muli, “E-Ehem! May nagsabi kasi sa akin na may nakakita ng pinakita kong picture ng kwintas ko na nasa nagngangalang ‘Lala sa may puno ng mangga’ raw…” Pinaikot ko ang mga mata ko. Sabi na nga ba frame-up to! Napatiim-baga ako sa gigil at galit.

Sino ba kasing anak sa mga iyon ni Satanas ang nagbulgar na nasa akin ang kwintas nitong lalaking pag-aakala mong kay tigas ng pangangatawan, ngayon ay pautal-utal na.

Parang ako lang na gwapo pero magnanakaw… siguro’y masama talagang magbase sa boses.

“At ito lang ang NAG-IISANG puno ng mangga na nakita ko,” may diing sambit niya. Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay pinagpawisan na ako ng malamig. Para akong kinukumbulsiyon bigla.

Tag-ulan kasi.

Yari talaga sa akin kung sino man ang gumawa nito sa akin! Ipapabugbog ko siya kela Kanor at nang matauhan siya at malaman kung sino ang sinusubukan niyang banggain.

“Masyado ka namang rush diyan, Boss. Pup’wede naman nating pag-usapan ang mga bagay-bagay…” Alinlangan akong tumawa, kabado ako at hindi nanaising mapahamak nang dahil lang sa mga salitang aking pinapalabas mula sa aking bibig.

Mukhang hindi na siya natutuwa dahil hindi pa ako umaamin. Baka mamaya ay humugot ito ng baril at ikasa upang mabilisang bawiin ang buhay ko. Ibinaon ko ang mukha ko sa mabahong sofa habang patuloy na naghahanap ng maaari kong idahilan.

Dahan-dahan kong ginalaw ang mga kamay kong nakaposas, ipinagdarasal ko kasing bigla akong makakuha ng kapangyarihang lumakas at masira ko ito. Naghintay ako ng ilang minuto, pero wala talaga. Nakaramdam na ako ng pangangawit at lahat-lahat pero hindi ko naman nasira ang posas.

Oo nga, ‘no. Baka bukas o sa makalawa, nakalibing na ako habang ikinukwento niya sa kapwa mga pulis na, “Iyan ang ginagawa ko sa mga taong napakalinaw na nga na nagnakaw, nagagawa pang itanggi ang krimeng nagawa. Halang ang kaluluwa niyan at hindi nakokonsensiya.” At magtatawanan sila nang walang kasing lakas.

Grabe naman kung ganoon. Kahit papaano ay hindi ko naman gugustuhing madungisan ng ganiyan kalala ang pagkatao ng katawang iniwan ko sa lupa.

“Kalagan mo na ako. Sige na, Bossing. Parang awa naman, marami akong binubuhay na mga anak. Please.” Halos magkadabuhol-buhol na ang kilay ko kaka-isip kung paano siya mapapapayag na pakawalan ako.

Ngunit sa kisap-mata, bigla na lang sa isip ko, nakita ko ang sarili kong natutulog. At nagtuloy-tuloy na hanggang sa makita ko ang sarili kong ninanakawan siya sa bayan kanina. Ewan, ang gulo. Dahan-dahang nagsipasukan sa utak ko ang mga bagong alaalang nagpatayo ng lahat ng balahibo posibleng tumutubo sa aking katawan.

Napakaimposible nito! Hindi ako nagnakaw ngayon! Natulog lamang ako.

Nagpumiglas ako nang bigla siyang may kinuha mula sa bulsa ko. Nanlamig ang buong katawan ko nang itinapat niya sa mukha ko ang kwintas na ninakaw ko raw sa kaniya. Ito ang kwintas na nakakuha ng pansin ko kaya binili ko sa matanda ng two hundred.

O iyan ba talaga ang totoo ?

Ayon sa aking panibagong memorya, ninakaw ko raw ang kwintas ng lalaking ito noong may kausap ito sa telepono roon sa may bungad. Parehas ang boses e.

Ang tanga-tanga kasi raw niya. Nakitawag kasi siya kay Aling Maria tapos iniwan iyong kahon ng kwintas na tiyak kong mamahalin sa kaniyang upuan. Pulis nga kasi siya noong ipinakita niya ‘yung ID niya ngayon kaya dapat alam niya na kilala itong Baryo dahil sa dami ng kaso ng pagnanakaw tas siya ‘yong tanga na pinabayaan lang diyan ang magarang kahon at talking pretty sa telepono.

Bobo ba siya o bobo talaga?

Kung ninakaw ko talaga ito, bakit hindi ko man lang itinago sa mas secured na lugar? Ba’t sa bulsa lang? Ganoon na ba ako ka-pabayang magnanakaw? Unti-unti na ba akong tinatraydor ng tadhana?

Ewan ko na kung ano ang totoo.

Ang masasabi ko ngayon ay mayayari ako. Mabubulok ako sa tinatawag nilang ‘kulungan’ na mabaho at maraming daga’t ipis. Sana naman makaligo pa ako bago ko ma-experience ang ‘kulungan’.

Mukhang doon, mas lalo akong ‘di makakaligo.

Ang bonus lang ay may bubong at dingding ang kulungan, ‘di kagaya nitong tinutulugan ko ngayon na malamok.

“Ito nga talaga ang kwintas ko. I’m certain, this is the specific gift that I want to give to Paine. Atsaka wala akong nakitang matanda sa kalsada patungo rito. I’ve got the receipt of the purchase, a picture of it, and everything that can prove that I’m the owner of this necklace. I have them in my car.” Napangiwi ako dahil naiinis na ako sa boses niya.

Tahimik lang akong nakikinig sa mga kuda niya. Alam ko na naman kani-kanina lang na ninakaw ko talaga ang kwintas na iyan at tanggap ko nang unti-unti na akong tinatakasan ng bait. Ang pina-prayoridad ko lang ngayon ay kung paano ko siya matatakasan.

“And isa pa, I had it personalized. Nag-iisa lang ito sa buong mundo! Wala ka nang kawala kaya’t sumama ka sa akin at dadalhin kita sa bahay —”

Ano? Bahay? Bahay ampunan? Ipapaampon niya ako? Ah, baka dahil baby face pa ako kahit tumataginting na bente-singko na ako. Ay, hindi niya pa pala nakikita ang mukha ko.

“Hindi nga sabi ako nagnakaw!” Papanindigan ko na lang na inosente ako, baka maawa pa siya sa akin.

O dapat bang umamin nalang para maawa siya sa akin? Lalo na kung i-dadahilan kong gutom na gutom ako dahil isang linggo na akong walang makain. Kahit lumuhod sa harapan niya ay gagawin ko, hindi pa ako ready na tumapak uli sa labas ng Baryo Sigasig. Dito nga ay kahit pahirapan sa paghahanap ng pagkain, may nahahanap pa rin naman kahit papaano. Doon sa presinto, mamamatay lang ako nang maaga sa labis na gutom.

Mabuti sana kung anak ako ng isang importanteng tao gaya ng mga politiko para bigyan ako ng first class treatment dahil VIP ako.

Bumalikwas ako sa pagkakahiga at hindi inalintana ang sakit na nagmumula sa nakaposas kong mga kamay. Nagulat ako nang halos magkalapit ang mga mukha namin. Tila nagulat din siya at nasemento sa kinatatayuan.

Gaano ba ako kadugyot at ganiyan ang reaksiyon niya?

Nang napalunok siya sa ‘di ko mawaring dahilan ay tsaka pa siya napalayo sa akin kaya sinipat ko nalang ang kaniyang kabuohan. Makikita sa napakaliwanag na sinag ng araw kung gaano kakisig ang tindig ng taong nakatayo sa aking harapan, kung gaano kaayos ang damit niya, at kung gaano kaganda ang kutis niya. Halos hindi ko pa nga maiwaglit ang aking paningin sa kaniyang kapreskohan. Napalunok ako at hindi na napansing hindi na pala ako kumukurap.

Naiinggit ako.

Masyado na ba akong makakalimutin o ano? Baka kasi may jowa ‘tong pulis na ito ‘tapos naging jowa ko ngayon. Pwedeng iyon ang dahilan kaya galit na galit siya sa akin. Ngunit wala akong maalalang nakaaway na may ganito kakisig na mukha at ganito kagaling pumorma at nakasuot ng tila yayamaning damit.

Ngunit hi ndi dapat natin __ iwasan __ ang posibilidad .

Napaungot ako sa inggit at pagtataka. Medyo hindi pa rin kasi ako makapaniwalang nagnakaw ako ngayon. May parte pa nga ng utak ko na hindi pa tuluyang naniniwala sa bagong memoryang iyon. Inis kong kinamot ang kilay ko dahil sa kalituhan.

Ngunit sa imahinasyon ko lang pala iyon dahil ako ay nakaposas pa rin.

Iniwas ko ang tingin sa mukha niya dahil pati siya ay pinapasadahan rin ng tingin ang katawan ko at nagtatagal pa talaga ang mga mata sa aking mukha. Kasalanan niya iyan kung may natuyong laway man sa mukha ko.

Sana wala.

“Mga demonyo’t malignong nasa malapit lang na kanina pa ay pinaglalaruan ako, pwede bang ibang tao na lang? Paalisin niyo na itong pulis na ito sa harapan ko. Masyado pa akong bata para mapunta sa kulungan! Inilagay niyo lang iyan sa bulsa ko kaya bawiin niyo na lang. Isauli niyo sa dati ang mga bagay-bagay para makatulog na ako ulit. Atsaka ayaw ko talagang mabulok sa kulungan!” Pinasadahan lang ulit ako ng tingin ng pulis bago ako kinunotan ng noo na para bang isa akong taong nababaliw na.

Habang nakaposas ako, sinamahan niya ako patungo sa isang magarang sasakyan na nakikita ko lang sa eskwelahan kapag hinahatid ng mga mayayamang magulang ang kanilang mga anak. Ang saya e, nakatanaw lang ako sa mga masasayang mukha nila.

Bakit walang nakasulat na police car? Off-duty ba siya?

Hindi na lang ako nanlaban dahil confirmed nga na pulis siya. Baka ma-dead on the spot ako rito kung gugustuhin niya. Baka mamatay ako at idahilan niyang self defense gaya ng nakikita ko sa TV. Ayaw ko pa namang mamatay agad habang hindi ko pa ‘sila’ nakikita.

Salamat naman at madatung ‘tong nakahuli sa akin. Makaka-experience na rin akong makasakay sa loob ng isang de-aircon na sasakyan.

Excited na excited man akong pumasok sa loob ngunit hindi ko iyon pinahalata at baka maging totoong baliw na ako sa isip niya. Sino ba namang tao ang excited na pumasok sa sasakyan ng taong dumakip sa kaniya?

Baka tingnan niya ulit ako mula kuko sa paa hanggang sa buhok ko. Masiyado pa naman siyang judgemental.

Paika-ika akong naglakad pero gusto ko na talagang tumakbo papalapit sa sasakyan at kaagad na pumasok. Ang lapit na, nakasunod lang ako sa pulis na ito at talagang excited na excited.

Ngunit nagtaka ako ng bigla siyang tumigil sa paglalakad kaya nabunggo ang matangos kong ilong sa matigas niyang likod. Napakunot ang noo ko.

Ang bango rin ng pabango niya, hindi masakit sa tenga.

“Problema mo?” Pabalang kong tanong. Nabitin pa ang excitement ko. Ngunit hindi naman siya sumagot, sa halip ay pinauna niya akong pumasok sa backseat at malakas niyang isinarado ang pinto sa gilid ko. Ewan ko lang kung talagang naputol ko na ang manipis na pisi ng kaniyang pasensiya o may kaunti pang natitira.

Basta, pagkatapos kong magpa-aircon man lang, kapag nagkaroon ng tiyempo ay tatakas kaagad ako. Alangan namang sumama talaga ako sa kaniya sa ampunan. Wala akong magiging future roon.

Bahala na si Papa Jesus!

**Ako si ** **Lany ** **Shane Cordova, isang ** **magnanakaw ** **na ** **nagnanakaw ** **lamang kapag walang ** **ulam ** **at walang ** **pambayad ** **ng renta at tubig. Kumbaga para mabuhay pa ako at ** mahanap ** ko pa ang ** _t _ **unay ** **kong mga ** **magulang ** **. Joke! Wala akong bahay. **

**Ang ** **__ ** **pangalawa ** **‘yung ** **totoong ** **dahilan. **

_Ewan ko ba kung bakit ko pa sila _ _hahanapin _ _, _ _e _ h ** i ** _nabandona _ _na nila ako _ _. S _ ig ** _uro’y** _ _gusto ko lang na _ _masagot _ itong mga katanungan sa _ utak _ **ko. Normal naman iyon ** , **‘di ba? **

**Pero ngayon ** **natagpuan ** **ko na lang ang sarili kong ** nagdurusa ** sa… **
. **
. **
. **
bahay ng pulis na ninakawan ko ng kwintas at ** pinapahirapan ** na rin ang sarili dahil isa akong ** matulunging ** tao. Nagpumilit akong ** tulungan ** sila upang ** _magkabalikan _ _pero _ _delubyo _ _ang _ _ibinalik _ _nila bilang pasasalamat. _

“Blake… pakiusap . Hindi ko na gustong __ makipagsiksikan pa sa pagmamahalan ninyo. Nakikiusap ako, pakawalan mo na ako. Durog na durog na ako.”

**Isang ** **pagkakamali ** **ang nagawa ko. ** **Iyon ** **ay sa imbes na ** **tulungan ** **silang ** magkabalikan ** , ** _gaya ng solidong plano ko _ **, isang ** **huwad ** **na ** **pagmamahalan ** **pa ang naganap sa aming dalawa ng pulis na ninakawan ko ng kwintas. **

**At isa pa, kailan ko malalaman ang katotohanan patungkol sa mga magulang na nag- ** **abandona ** **sa akin? **

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

_****+** ** _

**Date started: March 2021 **
**Date finished: ** **January 7, 2022 **

_Few reminders for you to read!! _

_📌 This story contains mature contents. Please consider to think twice. ‘Di kargo ng konsensiya ko kung mandiri kayo sa _ _kapangitan _ _ng description skills ko, may warning na’t lahat-lahat kaya h’wag niyong i-report. _

_📌 This story is written out of boredom and curiosity. Must expect grammatical errors and typos _ _**** _ **as _ ** _ _you read further. _ _Medyo _ _inexperienced haha. _ _(And of course, my vocabulary isn’t that wide.) _

_📌 This story _ _may _ _scream nonsense! _

_📌Must expect dizziness, cough, and fever upon reading the writer’s bad style of writing. _

_📌 Trying hard mag-english! _

📌 Please don’t expect too much from this story ** _, YOU WILL BE DISAPPOINTED.** _

_📌 This is a story of a guy who has an ability of conceiving a child (male pregnancy) and his partner. This clearly revolves around BOY TO BOY relationship. _

📌 Characters, places, events that _ **_ ** _resemble _ _anyone, anything, or any event are purely coincidental. _

_📌 My mother tongue is _ _Bisaya _ _, so if you encounter (an) unfamiliar word(s), kindly notify me immediately _ _. _

_📌 If ever may misinformation akong _ _nailagay _ _, you can always correct it. _ _You’re free. _ _(Be responsible and be respectful.) _

_📌 Please leave votes and comments in every chapter for motivation. _ _Not a must pero maa-appreciate ko talaga. _

**📌 ** **I do not own any picture that is found in this story. ** **Credits to the rightful owner. **

📌 **And lastly, don’t exploit a chapter or ** **anything ** **from the story without the author’s consent. Plagiarism is a super duper serious crime! **

_Iyon _ _lang, ingat _ _kayong _ _lahat. _

FOR FUTURE PURPOSES:

Facebook account:

FORTYUNEYT WP

_Ampanget ko talaga mag-prologue at saka ‘yung blurb HAHAHAAHHAGA. Bear este bare with me. _

@ FORTYUNEYT

Chapter 1

Chapter 1 ** _: Lala** _ _Sa _ _May _ _Puno _ _Ng _ _Mangga _

LALA’S POINT OF VIEW

BINABAGTAS este tinatakbo ko ang madilim at makipot na eskinita dahil may mga humahabol sa aking masasamang mga tao este ako ang masamang tao. Walang kapawis-pawis ang aking mukha na tila ba hindi tumakbo nang ilang kilometro at walang suot na damit sa ulo na humahadlang sa aking pagkakakilanlan.

Palipat-lipat ako ng takbo mula sa mga yerong bubong patungo sa mga eskinitang kasing-kipot ng butas ng karayom.

Iyon kasi ang charm ko, gwapo __ at preskong __ magnanakaw __ kumbaga .

Medyo busy talaga ang schedule ko. Kaninang umaga ay nagnakaw ako ng isang cellphone mula sa isang babaeng natutulog, mukha yata siyang sa gabi ang duty kaya pagod na pagod sa umaga.

Ano naman ang magagawa ko? Alangan __ namang __ palampasin ko ang kumakaway na biyaya .

Anyways, ngayong hapon ay kakagaling ko lang humablot ng bag ng isang aleng mayaman na nadaan ko sa usap-usap kaya habang patuloy ko siyang binibigyan ng walang katapusang diskusyon ay noong hindi na siya nakatingin ay hinablot ko agad ang bag niya na nasilip kong may maraming alahas at pera kasi nga sumama ako sa kaniya upang turuan siya kung paano bumili ng preskong isda ‘kuno’. __

Hindi ba sila nadadala?! Sumasakit ang ulo ko sa kapabayaan nila. Sila ang may dahilan kung bakit sila nananakawan o ‘di kaya’y nagagawan ng masama. Imposible namang kami lang na mga magnanakaw ang parating may sala, sila kaya iyong display nang display. Napaka-unfair ng mundo eh.

Bakit __ hinayaan akong magka-career ng ganito ? Bakit __ hinayaan akong maging __ masamang tao?

Malakas na pagpito at maingay na pagtahol ng mga aso lamang ang maririnig sa maliit na kalyeng ito. Sa tinagal-tagal ko nang nagnanakaw ay hindi pa rin magkamayaw sa pagtahol ang mga fans kong mga aso kapag napapadaan ako.

Maghintay lang kayo, mamaya ko na kayo pagtutuunan ng pansin .

L*tse! Natiyempuhan pa na may naglilibot na mga tanod sa unahan. Ayan! Pawis na pawis na tuloy ako dahil ang bilis tumakbo ng dala nilang malaking police dog.

Medyo mahaba-habang pagtakbo rin ang naganap kasi kabisado ng mga tanod ang kalyeng ito ngunit sa huli ay nalito ko pa rin sila. Kung kabisado nila ang mga normal na daanan, kabisado ko lahat pati kasulok-sulokan.

Magaling __ ata ‘to.

“HAHAHAHA!” Iyon nga ang pinag-ugatan nitong pagma-marathon ko ngayong hapon. Kapagod nga eh! Pero okay lang, parang naging exercise ko na rin iyon eh. Nakasanayan na rin.

Pangarap ko pa namang __ maging __ macho’t __ gwapito .

Habang ako’y nakasiksik dito sa malaking drum ay ipapakilala ko muna ang sarili ko. Lany Shane Cordova nga pala, kilala bilang ‘Lala sa may puno ng mangga’. Oo, kilala ako rito sa lugar namin. Kung hindi niyo pa alam, ako kaya ang tinaguriang ‘bossing’ dito.

Lala? Pambabae ba? Hindi naman. Depende na iyan sa utak niyo.

Mag-isa kong inaral ang kalakaran dito. Sa awa ng Panginoon, ako na ang tinaguriang pinakamagaling at pinakagwapong magnanakaw rito sa Baryo Sigasig. Ganito na kasi ang namulatan ko: lahat nagnanakaw upang mabuhay. Nagkaisip na ako’t lahat ngunit wala pa ring dumating at nagpakilala na kahit na sinong kamag-anak ko. Maski isa, wala.

Ako na nakatira lang sa kalye at walang bahay ay nakasanayan na ring magnakaw dahil nga wala namang magtatangkang kumupkop sa isang batang ligaw kasi nga ang sarili lamang at kapakanan ng kanilang pamilya ang inaalala nila. Masyado na silang salat para kumupkop pa ng bagong palamunin na hindi naman nila kadugo.

Gusto ng lahat na manatiling humihinga sa mundong puro pagsubok lang yata ang dala kaya kahit masama, tinanggap ko na lang ang kapalaran ko… kagaya ng karamihan sa Baryo: maging isang magnanakaw.

Siyempre sa mundong puno ng taong naglalaban upang may makain at may maipakain sa kanilang pamilya ay hindi dapat ako magpahuli.

Alangan namang hayaan ko ang sarili kong magutom. Siyempre, dahil isang hamak na batang ligaw lang ako noon ayon sa mga tao rito, dapat kong matutunan ang kalakaran ng lugar na napuntahan ko.

Kinailangan kong umangkop .

Wala namang kumupkop sa akin kagaya ng mga palabas sa telebisyon. Iyong tipong ‘mulat sa murang edad’ talaga ako. Puro piksiyon, nakakasura minsan, pero enjoy pa ring panoorin. Marahil matatawag ko itong piksyon dahil napakalayo ng mga else ang iyon sa totoong buhay niya ngayon.

Pero hindi naman namin kinakalantari ang mga nagtitinda rito, ano. Mabubuti kaya silang tao, namimigay sila ng pagkain sa akin. Minsan ulam na sobra ngunit napakadalang lang naman, kapag may fiesta lang. Parating prutas ang natatanggap ko, kaso ‘yung mga hinog na hinog na, ‘yung malapit nang itapon.

Okay na rin iyon para sa akin dahil natitigil ako sa pagnanakaw nang saglit kapag puno na ang tiyan ko. Kahit sandali lang iyon, gumagaan ang loob ko.

Ganito kasi iyan. Noong medyo bata pa raw ako, mga anim na taong gulang ay may pendant daw akong ‘Lala’ ang nakalagay kaso itinago ko na lang baka importante sa akin eh. Kalaunan ay iyon na rin ang naging tawag nila sa akin tas ‘yung Lany Shane Cordova na pangalan ay si Boss Popi ang nagpangalan sa akin no’n.

Si Boss Popi ang una kong naging kaibigan. Tinulungan niya ako sa lahat ng bagay kapalit noon ay ang pakikipaglaro ko sa kaniyang triplets na anak.

Binabawi ko ang sinabi ko kanina, may taong tumulong sa akin at iyon ay si Boss Popi. Hindi ko alam kung paano at kailan ko siya nakilala basta ang nasa isip ko, isa siyang napakabuting tao.

Pinroseso ni Boss Popi ang birth certificate at ang mga legal papers ko. Kinuha niya raw ang apelyidong Cordova sa isang lalaking artista na hindi ko naman kilala. Garry Cordova raw, kababata niya raw noon na hindi kumukupas ang talento sa larangan ng pag-aartista.

Ewan. Basta siya lahat ang nagproseso. Basta bigla na lang siyang may nilakad at pagbalik niya, may dala na siyang mga papeles.

Wala bang bayad __ kapag __ kumukuha ng birth certificate? Wala kasi akong nabayaran eh.

Hindi naman ako nag-abalang magtanong kasi wala naman akong kamuwang-muwang na kinakailangan pala ng birth certificate kung papasok sa paaralan at mag-aaral. Ginawa niyang guardian ko ang sarili niya.

Siyempre __ pinangarap ko ring makapag -aral at makapagtapos ng pag- aaral __ kagaya ng mga normal na bata kaso wala eh, kinapos .

Dahil sa husay at angking mga paraan ko sa pagnanakaw na mas mahusay pa sa kahit na sino man dito ay nakadagdag ito sa appeal ko kaya mas dumarami ang mga babae at mga binabaeng humahabol sa akin dito sa Baryo. Ewan ko ba kung bakit dito lang talaga sa Baryo.

Sawa ng - sawa na nga ako sa mga pagmumukha __ nilang __ lahat .

Dagdag pa na mahusay rin ako sa mga away-away o sabihin na nating pakikipagbasagan ng bungo. Ang gang ni Butchoy, gang ni Jerry, gang ni Mak-mak, at kahit na anong gang ng kung sinong Hudas pa ‘yan, sisiw lang sa akin; kaya ko nakuha ang titulong ‘bossing’ mula sa isang kompetisyon dito sa Baryo. May pa-teritoryo-teritoryo kasi kaya parang battle field parati ang Baryo Sigasig. Away laban sa pulis, away laban sa kapwa taga-Baryo Sigasig.

Sa pagnanakaw ko ‘halos’ nakukuha ang pambayad sa mga gastusin ko sa paaralan noon. Hindi naman sa nagmamayabang pero kahit hindi masyadong mamasel ‘tong katawan ko ay marunong naman itong bumali ng buto kapag kinakailangan. Hindi nga lang bagay ang mukha ko na maging basagulero pero gusto ko ng katahimikan eh.

Mabuti na iyong __ kinakatakutan ka kaysa __ ikaw ang pinagdidiskitahan .

Halos araw-araw yata may hablutan at habulan dito dahil sa halos araw-araw rin na kaso ng pagnanakaw. Marami ang nahuhuli kaya imbes na may maipakain sila sa pamilya nila ay sa bilangguan pa ang kanilang kinahantungan.

May mga nakatakas, may mga nabaril o napuruhan, at may mga namatay. Napakaseryoso nga naman ng pagnanakaw, hindi mo alam na sa isang iglap, baka nasa bingit ka na ng kamatayan.

Ewan, sa dinami-rami ba naman ng nahuhuli rito ay hindi ko alam kung bakit hindi pa nila ako mahuli-huli. Baka kapag nagtagal ay lumaki ang ulo ko at isipin kong natatakot sila sa akin. Kaya malakas ang loob kong magnakaw dahil sa pambihira kong swerte.

Ulit, matagal-tagal na rin ako rito. Gusto ko namang magpahuli na lang noon para may bagong experience kaso ‘yung mga kapit-bahay kong nahuhuli ay bumabalik makalipas ng ilang taon na buto’t balat na lang.

Ayon sa kanila lugaw lang daw ‘yung pinapakain ng mga pulis sa kanila. Ang mas nakakatakot pa ay may mga araw pa nga na wala talagang laman ang kanilang mga tiyan, hindi raw sila pinakain dahil may mga araw na kapos at walang budget ang presinto. Mapanghi’t mabaho rin daw roon kasi roon na rin sila umiihi’t nagpapalabas ng dumi sa loob ng selda.

Dugyot a h.

Ayun, napagpasiyahan ko nalang na hindi na magpahuli.

Bente-singko anyos na ako at sa kamalas-malasang palad ay hindi pa rin ako nakakahanap ng bagong trabaho. Mahirap magraket dito kasi maliit lang ang mga taong pumaparito sa eksaktong lokasyon ko. Dumideretso kasi agad ang mga dayo at mga tao sa bilihan ng alak na limang-daang lakad pa mula rito.

Doon sa bilihan ng alak inaabangan ko at ng mga alalay ko ang mga dayo. Doon sa bilihan ng mga alak ay pili lang ang kinukuhang trabahante. Papasa raw sana ang mukha ko kaso binack-ground check siguro ako kaya hanggang ngayon wala akong narinig na tawag. Last last year pa yata ‘yung ‘tatawagan ka namin kung pumasa ka na’.

O, ‘di ba hopeless?

Kung anong swerte ko sa pagtatrabaho ng madumi at masama ay ganoon din ang malas ko sa paghahanap ng trabahon malinis at may dangal.

Pero kahit anong gawin ko… kahit anong pilit ko sa sarili ko na ginagawa ko lang ‘ito’ upang mabuhay ay napapatulala pa rin talaga ako kapag nasa umuwi na ako sa sofa. Ayaw ko nang parati na lang umasa sa pera ng mga taong ginawan ko ng masama. Ayaw ko nang matulog nang matiwasay habang ang ninakawan ko ay problemado at balisa.

At saka nakatungtong naman ako ng kolehiyo kaso kinapos kaya ‘di rin nakapagpatuloy. Masyadong mahal ang mga paaralan doon sa siyudad. Hindi ko maatim na doblehin pa ang dami ng tao na ninanakawan ko. Hindi ko maatim na may mga mata na naman ang luluha para sa perang pinagpaguran nila na nanakaw lang sa isang kisap-mata.

Kung mukha lang naman ang pagbabasehan ay malaki ang maibubuga ko pero ‘pag nalaman nilang sa Baryo Sigasig ako nanggaling, pinapapalabas agad ako ng mga kompanya o ‘di kaya kahit mga maliliit na tindahan na in-applyan ko.

Ambait ko kayang tao tas pogi pa. Kung nakapagtapos, papasa ‘tong model, ‘no.

Bahala kayo, isang __ kayamanan ang hinayaan __ niyong __ mabulok .

Ang Baryo Sigasig ay ang pinakamalaking pagawaan ng beer, mga alak at kung ano-ano pang inuming nakakalasing sa buong siyudad, kaya kahit ayaw ng mga tao rito dahil parati na lang silang nananakawan ng mga gamit ay patuloy pa rin silang pumupunta rito nang wala nang dalang mamahaling alahas o mga bag.

Mga pera nila ay isiniksik na sa kasingit-singitan .

Kapag may dayuhan o ‘di kaya’y mga taong hindi pa nanakawan ay target ko agad, katulad ngayong araw. Pero may mga araw na binibigyan ko ng pagkakataon ang mga kasama ko rito sa Baryo na sila muna ang magnakaw kasi sapat na ang nanakaw ko sa pangmatagalan na pangbuhay ko sa sarili ko. Pati ‘yung mga kaaway kong magnanakaw, binibigyan ko ng chance.

Hindi naman ako selfish. In economic words , sumasalungat ako sa ideolohiyang __ kapitalismo .

Nagsasariling __ sikap din naman sila at hindi tulad ko na sarili lang ang binubuhay , marami silang pinapakaing __ bibig .

Dahil nangunguna ako sa paligsahan ng pagtakbo na ang premyo ang bag ay kaunting ikot pa ay kaagad akong lumiko sa isang makipot na eskinita na tinatambakan ng mga tao rito ng basura.

Ano __ iyon ? Bakit parang may nararamdaman akong taong __ nakatitig sa akin?

Agad kong inilibot ang ulo ko upang tingnan kung nakahabol na ba sila sa akin ngunit wala naman akong taong nakita.

Guni - guni ko lang siguro __ iyon .

Agad akong pumasok sa napakaliit na basurahan at pilit na pinagkakasiya ang sarili. Iyan ang nangyari kanina.

Kung tutuusin marami namang opsyon para makakita ng maraming pera pwera nalang sa pagnanakaw, iyon ay ang pagbebenta ng ilegal na parapernalya. P’wede rin ang pagbebenta ng aking sariling laman. Kaso ayaw ko ng mga ganoon kasi masiyado iyong imoral at nakakasira ng buhay.

E, imoral din naman ang pagnanakaw. Walang biro, pero iyon lang ang pinakamabilis na mapagkukuhanaan ko ng pangkain araw-araw.

Balik tayo ngayon, dahil rinig na rinig ko ang walang katapusang tunog ng mga sapatos ng tila nakakain ng maraming hapunang mga tao ay hindi ko na namalayang dahil sa pagod ay nakaidlip na pala ako.

“Bossing, alam naming nandiyan ka. Nilito na namin ‘yung mga humahabol sa iyo. Mas kler pa sa kler na shampu ang kalyeng ‘to.” Si Kanor iyon ah, kumakatok sa bubong ng masikip na drum.

Paano niya ako natunton ? __ Bagong __ taguan ko ito ah.

Medyo may pakinabang din pala iyong pagsali ko sa paghahanap ng bossing ng ‘Kah-wah-tan gang’. Ambaduy ng naming sense nila.

And guess what? Siyempre ako ang nanalo.

Ako pa ba?

Iyang si Kanor mukha lang ‘yang pipitsugin ngunit pumapangalawa ito sa akin sa lakas. Ewan ko nga lang kung bakit nakakapit ito sa akin na parang tuko kahit pwede namang bumuo ng sarili niyang gang at maghari-harian din.

As expected, gabi na ako nang makalabas sa mabahong drum na basurahang iyon. Mukhang nagtawag kasi ng katulong maghanap sa akin iyong mga tanod kanina kaya no choice kung hindi magtiis at sa kagandahang palad, nakaidlip ako saglit.

Ayos lang, sanay na sanay na ako riyan .

“Astig talaga ng mga galawan mo, Boss. H-Hindi sa gusto kong kopyahin ah. Tinitingala ko lang po ang kahusayan niyo po.” Napakamot ako ng kilay dahil kay Kanor. Andito na naman tayo. Ang tabil talaga ng dila nitong si Kanor, hindi ako tinitigilan. Nakakabingi na rin ang paulit-ulit niyang pagpuri sa mga suave moves ko sa pagnanakaw.

Hays.

Kapagod magnakaw. Ang bantot pa nitong drum dahil may basa ang basurang nasa loob. Tatlong araw pa naman akong hindi nakakaligo kaya ngayon, ang amoy ko pang dalawang linggo na.

“Alam mo ba bossing, nakakatawa ang mukha no’ng dalawang guard ni madam, mukhang aso. Isa pa, habang humahabol sila sa iyo, ‘yung mukha mo, fres pa rin kahit pawisan na. Bakit sa amin hindi? Unper naman-” Hindi na niya natapos ang sinasabi niya dahil may natapakan siyang dumi ng hayop. Andami kasing mga nabaliw na asong dayo rito at kung saan-saan lang dumudumi.

Ayan kase, gwapong-gwapo sa mukha ko kaya parating nakatitig sa akin. Parating nakasubaybay sa bawat galaw ko. Minsan nawi-wirduhan ako dahil may mga araw na tagong-tago kung magmasid iyang si Kanor na halos ‘di ko siya makita. Nakasanayan ko na lang din naman. Iyan kasing si Kanor, mukhang inggit na inggit sa mukha ko kasi lahat daw ng mga gusto niyang babae ay kursunada ako.

Siyempre may taste naman ako sa mga babae , hindi ako nagkakama ng mga cheap, ano .

Pero dahil nga wala akong matinong bahay; nakatira lamang ako sa isang lumang sofa sa ilalim ng lilim ng puno ng mangga ay hindi rin ako nakakaligo kahit hilingin ko man nang hilingin sa panginoon.

Kapag umuulan, hindi naman nababasa at nadadamay sa baha ang sofa ko dahil elevated naman ang kinalalagyan ng malaking punong mangga. Ligtas rin doon dahil sa swerte kong titaglay. Ni isang kidlat ay hindi nakakalapit sa punong iyon.

“Bossing, bigay ni Kuya. Hindi naibenta noong nakaraang biyernes.” Napalingon ako sa maliit na tindahan. Hindi ko na namalayan na malapit na pala ako sa puno ng mangga.

Kay Pelip ang tindahan ng prutas na kasalukuyang binabantayan ng nakababatang kapatid niya na si Rapil.

Nakangiti si Rapil sa akin kaya kitang-kita ko ang nabubulok niyang mga ngipin. Nilapitan ko ang kulay dilaw na plastic na nakapatong. Hinawakan ko ang ulo ng bata at ginulo ang kaniyang buhok.

“Sabihin mo sa kuya mo, salamat nang marami. ‘Pag meron pang sobra, gaganda ang panahon ‘pag ako ang binigyan mo. Itatak mo sa isip iyan, Rapil ah.” Kinindatan ko siya at naglakad na patungo sa puno ng mangga. Matutulog na siguro ako sa maamoy na sofa na iyon.

Siyempre __ kaamoy ko rin.

Mabuti pa nga noong may pasok pa ako sa eskwelahan, may padorm-dorm pa. Kaya ayun, malaki-laking halaga ang nanakaw ko no’n at malaki-laking pag-iipon mula sa part-time job ko para mag-aral at makapagtapos ng highschool.

Nakaya naman. Sa pagpasok lang talaga sa kolehiyo ako higit na nahirapan .

Bigla akong nakaramdam ng sakit sa kaliwa kong paa. Nabutasan pala ang tsinelas kong hiningi ko pa sa kasalukuyan kong nobya. Wala naman akong pakialaman kung masugatan man itong paa ko, ang mas importante ay ang tsinelas dahil sa mga dumi ng mga aso na nagkalat sa daan.

Ta’s ngayon may butas na.

“Hintay, bossing!” Awat niya ngunit nagpatuloy lang ako sa paglalakad.

Mabuti pa nga iyang si Kanor kahit naglalaan ng malaking panahon sa pagsubaybay ng mga kilos ko ay may mga magulang naman na matatawag. Walang koneksiyon pero hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng inggit at pangungulila.

Kaso panandaliang inggit lang naman, puro sugal lang naman ang nasa utak ng mga magulang niya. Kahit kaedad ko lang ‘yang si Kanor ay nagmumukha na ‘yang matanda ng limang taon sa kaniyang totoong edad dahil kargo niya lahat ng panggastos at pagkain nilang buong pamilya. Wala kasing trabaho ang mga magulang niya at may tatlo pa siyang kapatid.

Mas mahirap ang buhay niya kaysa sa akin.

Iniwan ko na lang si Kanor na pilit ipinapahid ang duming natapakan sa mga ligaw na damo. Nahihirapan na siyang makahabol sa akin.

Wala na akong pakialam kahit ikalat niya pa iyan sa daan. Ang importante ay hindi ko iyon matatapakan lalo na ngayong nabutas ang tsinelas ko.

Hindi ako magnanakaw bukas. Pupunta na lang siguro ako sa isang jowa ko rito, makikiligo ako para naman makahanap agad ako ng trabaho kahit panadero man lang o construction worker.

Kahit ano , basta may malinis na sahod .

Siyempre walang sukuan, gusto ko na rin kasing makagraduate sa pagiging magnanakaw ta’s ‘yong mga sobra-sobrang pera ko, ‘pag nakapagtrabaho na ako ay idodonate ko na lang sa ampunan para mabawasan man lang nang kaunti ang mga kasalanan ko.

Pero kailan ba mangyayari iyan? Puro lang naman ako pangarap, wala namang kasiguraduhan kung makakamit ko pa ba iyan.

Baka mauna pa akong mahuli ng mga pulis __ kaysa __ matupad __ iyan .

Patuloy lang ako sa paglalakad, bitbit ang itim kong t-shirt na kanina ay nasa ulo ko, iyon ang itinakip ko sa bag na inilagay ko sa unang plastic na dala-dala ko sa simula palang hanggang sa makarating na ako rito… rito sa puno ng mangga na kasalukuyang malamok dahil walang dingding at yerong pumoprotekta.

Ilang beses ko mang hindi gustuhin ang mga ginagawa kong kasamaan ay hindi naman ako mabubuhay kung wala akong gagawing aksiyon. Mamamatay ako nang maaga kung hindi ako magiging praktikal.

Ilang beses man akong magsisi sa mga ginawa’t nagawa ko na ay hindi na maibabalik pa ang nangyari na.

Ewan ko ba diyan kay tadhana , a ng lito __ magplano .

Ang dating walang emosyon at chill kong mukha ay nakikitaan na naman ng lungkot habang ako’y papaupo na sa sofa.

Saan ko nakita? Sa putol na rear-view mirror ng ninakaw ko na motor, two days ago.

Dating sitwasyon, sitwasyon pa rin naman ngayon. Hikahos pa rin ako sa buhay kahit ilang ulit ko pang ipagdasal na sana magising akong mayaman kinabukasan.

Kailan ba ako makakaalis sa sitwasyong ito? Kailan ba ako mabubuhay nang walang ninanakawan? Nasaan ba ‘sila’ at hinayaan nila akong maging ganito? Pwede bang may tumulong naman sa akin na makaalis sa kalunos-lunos kong sitwasyon?

Hays.

Parati ko na lang bang pagkakasiyahin ang sarili ko sa mga napapanood kong mga teleserye’t pelikula at hinuhulaan kung anong klaseng pamilya ang mayroon sana ako ngayon kung naging responsable sila.

Sana nakapag-aral din ako sa isang pribadong __ eskwelahan at parating may baon . Sana may mga magulang ako na hihintayin ko ang reaksiyon __ patungkol sa nakuha kong mataas na score sa exam at bilang __ selebrasyon ay kakain __ kami sa isang fast food restaurant. Kung may mga magulang lang sana ako, meron sana akong kasamang __ magdiwang ng kaarawan __ kada __ taon .

Parati na lang ba akong maiinggit? Parati ko na lang bang tatanungin ang hangin at itatak sa isip na sila iyon at nasa harap ko lang? Parati ko na lang bang tatanungin kung bakit napili nilang abandonahin ang isang batang walang kamuwang-muwang sa malupit na mundo?

Ngayon, itong __ anak __ niyo __ ay __ nabahiran na ng kasamaan .

Gabi-gabi na lang ganito, puno ng mga tanong ang isipan ko ngunit wala ni isang makakasagot nito. Walang makakasagot.

Kailan ba ako makakaalis dito?

Lingid sa kaalaman niya, malalaman niya ang sagot sa kaniyang tanong bukas .

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
©2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 2

_Chapter 2: Ang _ _Kwintas _

B LAKE ‘S POINT OF VIEW

SUPPOSEDLY, it was Mang Frederick whom I assigned to check the quality of the beverages that are needed for the reception of my wedding three days from now, but he was attending to his mother that fell sick.

I immediately approved it and gave him a paid vacation.

Ewan ko ba kung bakit sa Baryo Sigasig pa ‘yung ni-recommend niya sa akin. He said he has a friend there and maganda raw ang quality ng mga beers and liquors doon. Ipapa-follow up ko sana ngayon iyan sa kaniya upang maging perpekto ang lahat pero sa kasamaang palad, hindi na mangyayari. So… I decided to just go there, personally.

Ayaw ko namang ma-disappoint si Babe.

Minsan na akong ipinadala roon sa Baryo Sigasig dahil may malaking nakawan na namang naganap. Again and again. Nakaka-abala talaga ang biglang pagtawag ng iba’t-ibang tao dahil ninakawan daw sila. Iba’t-ibang oras pa kung tumawag kaya naa-alarma kami bigla.

Tsk. Hindi __ nagtatanda ang mga tao roon . Sakit talaga sila sa ulo ng mga kapulisan .

The Police Captain and the City Mayor had already reached out to the owner of the biggest manufacturer of high quality liquor that was located in Baryo Sigasig, Mr. Fraquin, to relocate his business to another place that is much more safe and secured for it attracts a lot of robbery cases. But unfortunately, he declined.

My name is Henry Blake Patrick, masaya, kontento dahil may mabuting fiancee at masaganang buhay. I’m just a simple police officer and a public servant who never fails to maintain peace and order in the society, except in Baryo Sigasig. Pinangarap kong maging businessman which was a very ideal proffession according to my peers kaso dahil nasa pagpupulis si Dad ay gusto niyang sumunod ako sa yapak niya. Well, I decided to follow him because truthfully, he was the one who controlled the amount of food that would enter my mouth that time.

I couldn’t afford to disobey.

Dahil nag-iisang anak lang ako ay simula bata pa ay naturuan na akong humawak at mag-assemble ng baril kaya medyo may alam na akong kaunti tungkol sa pagpupulis kahit sa murang edad pa lamang. It was hard being a police officer’s only son.

Take note of him being a higher ranking police officer.

Moving forward, I have a very pretty fiancee. Her name is Paine and we had rescued her along with a few women from an illegally-operated bar. Napakaraming mga ini-recruit na dancer doon sabi noong mga nakapasok na ispeya namin. Nalaman din namin na ang iba ay kinidnap lang nila at pinilit na magtrabaho, because few of the faces that were present there had been missing for days and weeks.

Marami na talagang nagsusumbong ukol sa bar na iyon at nang makakakalap kami ng mabibigat at tamang dami ng ebidensiya ay ni-raid agad namin with our warrant of arrest. The man behind the illegally-operated bar was now rotting behind the cold bars.

There I met Paine. Isa siyang ‘dancer’ doon. Unang kita ko palang sa kaniya ay nabighani agad ang puso ko. She was on the stage at that time, nakatitig din siya sa akin like the scene came from a certain love story. She was really pretty and very nice when I had asked about her testimony about the bar.

That must be fate that did the matchmaking.

Days after the raid, she was still in the police’s protection. Wala siyang bahay at wala siyang mga kamag-anak kaya wala siyang mapuntahan. Therefore, I suggested to let her take shelter in our station for several days. We provided for her basic needs temporarily.

We were also constantly talking during those certain periods. I was very excited to see her at the station and she seemed excited because she was patiently waiting for me to come, sabi no’ng kapwa ko pulis. Nang mas lumalim ang nararamdaman ko para sa kaniya, I didn’t hesitate, niligawan ko na agad siya.

I found it hard to believe pero kaagad niya akong sinagot, isang linggo lang yata ang itinagal ng panliligaw ko sa kaniya. Ba’t pa ako aangal when she had already given me her sweet yes? After all, hinihintay ko pa rin naman ang sagot niya. It didn’t matter if her answer was too fast, as long as my proposal to be her boyfriend didn’t get turned down.

Luckily, nag-work ang relationship namin kaya ngayon ikakasal na kami. It felt surreal. Sino ba namang mag-aakalang mabilis kong makukuha ang oo niya? Oo na, paulit-ulit. Oo na, I am a sucker for her.

I’m just a policeman with a not-so plain life.

Marami ang humusga, my mom was on the first line. May na-arrange na raw siya para sa aking mas bagay sa akin. She kept interfering with my plans. Kaya ayon, umalis nalang ako sa bahay at bumili ng sariling bahay para sa amin ni Paine dahil sa kagagawan niya. Though I planned to move out after a year or two kaso naging mabilis lang dahil kay Mom.

As all of you already think, I was not in good terms with my Mom. We hardly talk at kung magkausap naman, she would insist and I would oppose. I grew up like that… not intimate with my own mother.

So…

As I was saying, hindi ko nga alam kung bakit ako binayayaan ng napakaganda at napakabuting fiancee. Kahit ngayong engaged na kami, hindi pa rin ako makapaniwala. D*mn! I’m so lucky to have met her.

Yes, I talk about her a lot. I can talk about her all day long.

I am currently on the way to Baryo Sigasig nang may nakita akong isang matandang babae sa gilid ng kalsada. Binagalan ko ang takbo ng kotse para matingnan kung may masama bang nangyari sa kaniya.

“Magandang umaga po, Lola! Ano pong sa atin?” Bati ko.

I was wrong. Nagtitinda lang pala siya… in a very strange manner. What made me think that she is selling her goods in a strange way ay dahil nag-iisa lang siyang nagtitinda rito at talagang dito pa sa gilid ng kalsada na ilang kilometero pa ang layo mula sa Baryo Sigasig. She has a lot of things sa banig na inu-upuan niya. There are a lot of weird paintings and weird figurines. The letters or symbols that are present on those old antics are really indecipherable.

What piqued my interest was a very unique necklace. Napakakinang nito, as if sa tunay na diyamante ito ginawa. Napakaganda no’ng kwintas kaya hindi ko magawang alisin ang aking paningin doon.

Napaka - elegante at napakaganda ng hubog .

Para bang may sariling pag-iisip ang katawan ko dahil itinigil ko bigla ang sasakyan at sa isang iglap, dinala na ako ng mga paa ko patungo sa matanda. Little do I know, it will become the best gift for my lovely fiancee at ang mas nakakagulat pa ay makikita ko lang pala ito sa gilid ng kalsada.

Medyo napaparanoid na rin ako kung bakit titig na titig sa akin ang matanda. Tuwid-tuwiran niyang ipinapahiwatig na kailangan akong magsuspetsiya sa kinikilos niya.

Kung may masama man siyang balak na gawin ay nasa kotse ko lang ang aking baril. It’s not being judgemental or something, I just have to put my guard on. Especially kung taga-Baryo Sigasig siya.

Ano __ pa’t __ naturingan akong pulis kung maski sarili ko ay ‘di ko maprotektahan ?

“Lola, how much is that necklace po ba?” I politely asked while my eyes are still appreciating its beauty. I ordered my eyes to meet the eyes of the creepy old woman since it’s rude to not look at someone’s eyes while having a conversation. I really tried to do so, but I still couldn’t force my body to obey.

The necklace must’ve put a spell on me.

Nagtaka ako dahil matagal na hindi nagsalita ang matanda. Kitang-kita ko sa gilid ng aking mga mata na nakatitig pa rin siya nang matiim sa akin. Doon na nagsimulang kumunot ang aking noo.

Tsk! I’m getting impatient. This is my last question, kapag hindi pa siya sumagot, then I shall take my leave. I have to go home as early as possible to return to my sweet Paine.

No matter how breathtaking that necklace is, I can’t afford to make my fiancee wait any longer.

This time, I managed to meet her deep-seated eyes. “How much is the neck-”

Pinutol niya ang tanong ko, “Ang tadhana ay tuso, makakamit mo ang tunay na kapareha mo dahil sa bagay na ito. Maraming pagsubok kayong pagdadaanan ng sinasabi kong kapareha mo. Masyadong komplikado ang buhay niyong dalawa, pati ako nadadamay na.” Napakaseryoso ng kaniyang mukha habang binibigkas ang mga salitang iyon. She’s still murmuring things that can barely reach my ears.

Huh?

My forehead furrowed instantly, “But Lola, malapit na po akong ikasal. Natagpuan ko na po ang babaeng gusto kong makasama habang buhay. In fact, the wedding will be held -” Biglang tumaas ang mga balahibo ko nang makitang wala na ang matanda sa dating kinauupuan nito pati na ang banig na inu-upuan nito kanina. All of a sudden, all those heavy antiques in front of me disappeared; it all happened without a notice.

” Good luck na lang sa inyo. Inuulit ko, marami kayong __ kakaharaping mga pagsubok __ dulot ng nakaraan ng taong __ itinadhana sa iyo. __ Magtiwala kayo sa isa’t -isa, kaya niyo __ iyan . ” Mas lalo akong kinabahan nang marinig ang boses ng matanda.

Hindi ko nga lang siya narinig nang maayos. Masyadong mahina.

When I tried to follow the direction of the voice, napagtanto ko kaagad na ako lang talaga ang mag-isang taong nandirito sa lugar. It was very quiet at nakapagtatakang walang dumadaan na mga sasakyan… na para bang huminto ang oras. Anong kababalaghan ang nangyari? Is she some kind of witch? Ba’t ako pa ang napili niyang pagtripan?

Dumapo ang tingin ko sa aking palad because it is somewhat heavier than before. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat at kaunting takot nang may isang simple ngunit eleganteng kahon na kulay puti ang nakapatong sa aking palad. Maaaring isang sindikato ang matandang iyon and she knew all along that I was a police officer kaya iniwanan niya ako ng bomba or something that is more dangerous.

Kahit nag-aalinlangan, binuksan ko pa rin ang kahon. It took me a minute bago maniwala sa nakikitang bagay na nasa loob. It was the necklace! Ang mismong kwintas na nakakuha ng atensiyon ko.

Nawala ang matanda kasama ng ibang mga bagay na dala niya pero bakit __ naiwan ito sa akin?!

I tried to disregard all the eerie thoughts that are creating havoc inside my head and started the engine. Nagmamadali ako. Ayaw ko nang mas matagalan pa rito. Hindi na talaga ako hihinto kapag may makita na naman akong matandang nagtitinda sa gilid ng kalsada.

Pilit kong nililingon ang parihabang kahon sa may backseat. I decided awhile ago na pumunta sa simbahan at pabasbasan ‘tong kwintas pagkatapos ko sa Baryo Sigasig kasi baka may masamang espirito na naninirahan sa loob ng kwintas na ito at baka may kababalaghan na namang mangyari sa akin.

Naputol ang pagco-concentrate ko sa daan nang biglang tumunog ang cellphone ko at dahil nakaconnect naman sa wireless earphone na nasa tenga ko ang cellphone ko ay nasagot ko agad ang tawag.

“Hello, babe. Where are you now, I missed you na agad! Can you hurry up na because I finished cooking your favorite adobo.” Paine laughed softly, “You must be hungry after hearing what I just said. Hurry, hurry!” Napangiti ako ng marinig ko ang malamyos at napakasweet na boses ng mahal na mahal kong fiancee.

Now, I’m charged!

I cheerfully replied, “You’re awesome, Babe! Of course, I will finish this fast dahil hindi ko na kayang paghintayin pa ang aking reyna.” Humagikgik naman siya sa kabilang linya at nagtagal ang usapan namin habang patungo ang sasakyan sa Baryo Sigasig.

And surprisingly, because of Paine, nawala na nga sa isip ko ang nangyaring kababalaghan kanina.

Hindi ko na namalayan na nandito na pala ako sa bungad ng Baryo Sigasig at dahil wala akong tiwala sa mga tao rito ay naghanap ako ng parking lot sa malapit na hotel na hindi sakop ng Baryo Sigasig, mabuti na lang at nakatulong ako rito noon sa isang krimen na naganap kaya garantiya na hindi ako kakantiin ng mga ito.

Nagbayad ako ng parking fee. Personal pa nga akong in-entertain ng hotel manager nila.

Humingi ako ng number ng telepono ng hotel at ibinigay sa kanila ang susi ng sasakyan upang ‘pag tumawag ako ay dadalhin nila ang sasakyan ko sa lokasyon na sasabihin ko kung sakali mang umabot ako sa malayo.

On-leave kasi ako ng isa’t kalahating linggo dahil ikakasal ako na madali namang naaprubahan dahil malakas ang kapit ni Dad sa kapulisan.

Yes, everything’s all about the power and influence. It’s not like I’m bragging or something, may mga oras lang talaga na nagpapasalamat akong malaki ang ginagampanang papel ni Dad sa kapulisan.

Atsaka may iilan akong negosyo na inasikaso, itinago ko kaya walang nakakaalam na ako ang may ari ng mostly mga ice cream parlors sa buong siyudad. May pagawaan rin ako ng mga dairy products na umabot na sa ibang siyudad ang sangay. I just thought na papatok iyon since most of the people can eat dairy products, lalo na ang ice cream. And I was right.

Siyempre , I didn’t give up on my dreams.

It’s not like my business won’t reach them, madali nila itong malalaman if they’ll dig deeper. Nagtataka nga ako kung bakit wala pa silang ginagawang aksiyon sa mga negosyo ko. It’s either they don’t know about it yet or they have a plan to ruin it, but now’s not the right time.

Dala-dala ang wallet ko sa isang kamay at baril na nasa likurang bulsa ay naglakad ako patungo sa unang tindahan pagpasok ko sa Baryo. Sinigurado ko muna na hindi ko dala ang kwintas at baka manakaw.

Mahirap na.

I’m gonna go for a phone call kasi wala akong makuhang matinong signal sa cellphone ko. Tatanungin ko kasi ulit sina Yaya sa mga details ng pagbili ng beer dito dahil naiwala ko ang listahan.

After a few hours ay natapos ko ang pag-order sa kanila and two days from now nila ide-deliver. It was unexpectedly smooth. Mukhang may matino rin palang mga tao rito. It was a great experience here. I’ve also brought a few souvenirs for Paine and the staff. Nakakagala ako na katulad ng isang normal na sibilyan na naghahanap ng bibilhin sa isang normal na lugar. Hindi kagaya noong mga araw na naka-police uniform ako at nakataas ang baril habang naghahabol ng mga kawatan.

Mabuti na lang talaga at walang nagtangkang magnakaw sa akin, dahil kung meron man ay magagalit talaga ako. I don’t really want to arrest anyone while I’m on my leave at isa pa I don’t want to make Paine wait even longer.

Naglakad na ako patungo sa entrance ng hotel nang maisipan kong tingnan muna ang sasakyan ko at baka pinagtripan ng mga bata. Nagulat ako nang makitang wala na ang parihabang kahon na may kwintas. Alam kong iniwan ko iyon sa backseat.

I’m certain that I checked it a few times before leaving.

Nagtaka ako dahil wala namang mga senyales na pinasok itong sasakyan ko kasi hindi naman nakabukas at walang basag ang windshield at mga bintana. Iginala ko ang mga mata ko sa buong paligid at baka nasa malapit pa ang salarin.

Nang makitang wala namang tao sa malapit ay nagtungo ako sa hotel upang tanungin ang hotel manager ngunit sinabi niyang nasa kaniya lang daw ang susi at saka hindi pa naman daw ako tumatawag para papuntahin itong sasakyan.

Mabuti na lang at nakuhaan ko iyon ng picture dahil isinend ko iyon kay Babe.

Lumabas ako sa hotel at pumasok muli sa Baryo Sigasig dahil naisipan kong magtanong-tanong. Mukha namang hindi nananakit ang mga tao rito, or atleast those people inside their food stalls. Naglakad lang ako nang naglakad upto anywhere that could serve as a blindspot.

Napatigil ako kakalakad dahil sa isang bata na nakayuko sa labas ng isang tindahan ng mga prutas na kita ko ay marami-rami pa. The poor boy looks tired.

Lumapit ako at nagtanong nang diretso, “Ah, totoy may nakita ka bang ganitong uri ng kwintas? It will be a great help kung nakita mo ito.” Nagulat ito nang saglit ngunit hindi naman ito nagtaas ng tingin.

Para may katulong ay kinakailangan kong tanungin ang bata. He’s more reliable kaysa sa mga nasa mid 30’s to late 40’s na mamamayan na nasa paligid. “Eto kasunduan, ‘pag may alam ka o ‘di kaya’y tumulong sa paghahanap nitong kwintas ko ay bibilhin ko itong mga paninda mo. Lahat.”

At iyon na nga ang nagpataas ng ulo niya. Naroon na ang malaking ngiti sa mukha. Kumikislap rin ang malalaking mga mata ng batang lalaki at maya-maya ay nanubig.

“Pramis ‘yan ah, bibilhin mo itong lahat. Ang tagal ko na kasing nakaupo o ‘di kaya’y nakatayo rito. Malalagot ako kay kuya Pelip kapag hindi na naman ito naubos. Mauubos na rin ang suplay ng bigas namin at wala na kaming pera kakapuhunan ng mga panindang matagal mabili at madaling mabulok.” Masyadong malayo sa bungad ang tindahan na ito, kaya imposible talagang maubos ito lahat.

Pinagpagan ng bata ang pwetan niya at sinipat niya nang maigi ang larawan sa cellphone ko. “Ay, alam ko na! Nakita ko iyan kay bossing kanina! Nakalabas iyan sa bulsa niya.” Malakas na sigaw nito. “Hindi naman namin kinakanti ang pag-aari na ni bossing kaya sekreto lang ah, h’wag mong sabihin na ako ang nagtimbre sa kaniya ah. Bahala na, para matapos ko na ang pagtitinda.” Kinamot niya ang ulo niya at alinlangang ngumiti. He’s got a very damaged set of teeth.

The little guy just betrayed his boss.

Ngiti lang ang ibinigay ko, “I-plastic mo ang lahat ng iyan. Mag-iiwan ako ng limang libo. ‘Pag may sukli, sa iyo na. Thank you… teka, saan ko pala makikita iyang bossing na sinasabi mo?”

“Siya po kasi si ‘Lala sa may puno ng mangga’, may sofa po roon sa ilalim ng puno ng mangga ang tinutulugan niya kagaya ng tawag sa kaniya, roon po siya nakatira. Atsaka isa lang po ang puno ng mangga rito kaya makikita mo kaagad iyon. Lakad lang po nang diretso.” What are they like? A hobo?

Kaya nag-iwan nga ako ng limang libo at mabilis na naglakad patungo sa sinasabing puno ng mangga. Kitang-kita nga iyong puno ng mangga kahit nasa malayo pa ako. Napakalaki nito.

Thank God at madali ko lang pala iyong __ mahahanap .

Pagkarating ko sa lugar ay isang lalaking nakahiga sa sofa sa ilalim ng puno ng mangga ang nakita ko. But he’s indirectly sleeping on it kasi may karton sa ibabaw ng sofa. This must be the guy who stole my gift for Paine. This guy must be Lala.

I haven’t heard of someone with a name like that here. The police are always here almost everyday, but I haven’t heard of such a name noong on duty pa ako. This guy must be really dangerous kasi nagawa niyang maging invisible sa mga mata ng mga pulis.

Nakatalikod siya sa akin at tama nga iyong bata, nasa bulsa nga niya iyong kwintas at talagang nakalabas lang iyon sa bulsa ng lalaki. Humihilik pa ito nang mahina at tila sarap na sarap sa pagtulog.

Mabilis akong nagmartsa patungo sa kaniya at kinuha ang posas ko na nakatago sa pantalon ko. Pinosasan ko ito habang nakatalikod at tinawagan ang hotel na ipadala rito ang sasakyan. “Bring my car here. Nasa may puno ng mangga ako.”

Kung nag-iisa lang talaga itong puno ng mangga, that instruction should be easy to understand. “Yes, sir. Coming right away.”

Tinapik ko ang ulo niya nang ‘di gaano kalakas. Saglit lang ay naalimpungatan siya matapos ang ilang tapik. Ang babaw lang pala ng tulog niya o ‘di kaya’y maingat lang talaga itong tao.

“Ano ito? Bakit nakaposas ang mga kamay ko? H’wag mong sabihing nahuli na talaga ako ng mga pulis. Grabeng panaginip naman ‘to o, parang bangungot na. H’wag naman sana dumating ‘yung matabang sumo wrestler na parating pinipeste ang mga panaginip ko.” What nonsense is he spouting?

I asked him, “So you’re the one who stole my gift for Paine?” Nagulat ako dahil tila wala siyang pakialam. Nakatalikod pa rin siya sa akin.

Binalak niya pang ibaon ang kaniyang mukha sa sofa na kinahihigaan niya na tila matutulog muli. Niyugyog ko ang balikat niya at tinanong siyang muli, “You are the one who stole my necklace, aren’t you?”

“Natulog lang ako. Hindi ako nagnakaw.” Mahina at mahinahong sambit niya ngunit nakatalikod pa rin sa akin.

Balak ko pa sanang hawakan ang mga braso niya upang patayuin na parang bata at tanunging muli kaso inunahan niya na ako nang paulit-ulit niyang sagot, “Hindi nga sabi ako nagnakaw.”

Niyugyog ko muli ang kaniyang balikat. Pilit niya mang itanggi ang paratang ko ay hindi siya nakaimik nang kinuha ko na ang kwintas sa kaniyang bulsa at itinapat sa kaniyang mukha. “You stole this from me and please, you’re not dreaming. Kindly take what I’ve told you more seriously, Mr. Lala.”

Bigla akong kinabahan nang bumangon na siya sa pagkakahiga upang harapin ako. Nagalit na siguro. Sa wakas ay makikita ko na ang mukha ng lalaking walang modo.

Napakurap ako nang magkalapit ang mukha naming dalawa. I don’t know why, but I can’t move. Kahit diktahan ko ang aking daliri na gumalaw ay hindi ako nito sinusunod. Natuod ako bigla sa kinatatayuan ko.

Dug dug.

Kakaiba. Parang nagsi-sirkus ang puso ko. Napahawak ako bigla sa dibdib ko bago napatanga muli sa kaniyang mukha. Feeling ko nagperform ako ng aking daily routine na 150 push ups and 150 sit-ups dahil sa lakas ng tibok ng puso ko.

Ang amo ng kaniyang mukha, kung mahaba lang ang buhok niya ay matatawag ko na siyang maganda. Napakagandang hubog ng mukha, mapupungay na mga mata, napakahabang mga pilik-mata, ilong na perpektong inihulma, at tila napakalambot na mapupulang mga labi. Medyo magulo rin ang buhok niya dahil kakagising palang ngunit hindi iyon humadlang bagkus ay bumagay pa talaga sa mukha niya.

Dug dug.

Para siyang hindi tao. Nagpaplastic surgery ba siya? D*mn, I’m so jealous.

Ngayon ko lang napag-alamang bagay pala sa kaniya ang kwintas na hawak ko. Na tila ba gusto ng isipan kong itaas ang mga kamay ko at isuot sa kaniyang leeg ang kwintas. Hindi para sakalin siya gamit ang kwintas dahil sa pagnakaw niya sa kung anong akin kun’di para gawing palamuti ito sa leeg ng napakagandang lalaki.

Parang isang bagay na gusto kong maging akin. It has the same feeling when I first saw the necklace; parang tinatawag ang buong atensiyon ko. At kagaya rin ng kwintas, tila once in a blue moon lang siya nagpapakita.

A rare gem for a rare gem.

At this moment, something inside is urging me to trap him inside my arms, claim him, and lastly, after owning him, never let someone take him away from my grasp.

I sounded like a sick maniac.

“Kalagan mo na ang posas ko. H’wag kang tumunganga lang diyan. Mahal ang oras ko, isang milyon.” Ahhh. He’s got the guts to say that confidently after he was caught red-handed.

Napangiti ako nang patago bago umubo. “Para namang gusto kong ubusin iyang tig-isang milyon mong oras. I am here to capture you because you stole something from me.” Sambit ko na nakaani ng pagtaas ng makapal ngunit may porma niyang kilay.

How can a man like him look that manly and pretty at the same time?

“Kwintas ka riyan. Hindi nga sabi ako nagnakaw.” Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya upang matignan kung tama nga ba ang nakikita ko. And I can now clearly see that there are no signs of him lying to me.

His eyes, his pointed nose and his red and full lips… no, hindi ‘yan ang tinintignan ko kundi ang facial expression niya.

Kung hindi ko pa nakita ang kwintas na nakalabas sa bulsa niya ay maniniwala akong inosente siya.

I started to deepen the conversation by telling him lies, telling him that I had it personalized and whatsoever. The fact that I’m making a big effort to recover the necklace that wasn’t mine in the first place, is a very very dangerous choice.

Gaya ngayon…

Napaiwas ako ng tingin ng makitang kumibot ang mga labi niya. Napalayo ako bigla sa kaniya at napalunok ng sariling laway. Mabuti nalang at mabilis kong napigilan ang kagustuhan kong hawakan ang makinis niyang mukha at damhin ang kalambotan ng kaniyang balat. Despite wearing rag clothes, he still manages to look like a model. How is that possible?

I must be out of my mind! Epekto ba ito ng wirdong __ matandang __ iyon ?

Tinampal ko ang mukha ko. Mukhang ako na ngayon ang nananaginip. I have to say something. I need to say something! “I-Ito nga ang kwintas ko. You’re pretty… __ guilty! And wala akong nakitang matanda sa kalsada nang patungo ako rito. B-Baka pinagloloko mo lang ako. You’ll never outsmart a policeman, you know. Kaya’t sumama ka sa akin at dadalhin kita sa bahay-”

Bahay ko.

Ano ba naman itong pumapasok sa isip ko? Why did I stutter? Bahay? I’m so angry, I could punch myself. I’m really a mad man. A big PERVERT.

Habang patagal nang patagal ako rito sa Baryong ‘to, dumarami at dumarami pa ang mga kakaibang mga ideya na pumapasok sa isip ko.

Kailangan ko nang mai-alis ang sarili ko rito bago pa ako makagawa ng kakaiba sa kaniya .

Napatigil kaming dalawa nang may bumusina sa gilid at naroroon na nga ang sasakyan ko. Lumabas ang lalaking nagmaneho ng aking sasakyan at naglakad papunta sa amin. Mabuti na lang at napigilan kong sabihin ang salitang ‘ko’.

If not, masasabihan niya akong kahina-hinala . Or might be called a pervert by him!

“Okay lang po ba kayo? May nangyari po bang masama? O malalang lovers’ quarrel? O cosplayers?” Tanong ng bagong dating na hotel crew. Lovers’ quarrel? What the heck is he talking about?

The fact that I didn’t dislike that thought makes me mad even more.

“Walang problema.” Pagkatapos ay kinagat ko ang dila ko at kinuha ang susi mula sa kaniya. After tipping him a 500 bill, the man left with a very big smile.

I told Lala to enter the car. Saka ko na iisipin kung saan ko ba talaga siya ide-deretso. Masyado pang magulo ang isip ko kakaisip kung bakit iba ang epekto niya sa akin.

This is new to me. I don’t know how to react.

Something strange is awakening inside me. Wala akong alam kung ano iyon at wala akong alam kung paano iyon pipigilan. Basta ang masasabi ko lang ay humahanga ako sa mukha niya, not to the point that I regretted having my own face. I’m aware that I’ve got good looks too.

Ewan ko nalang kung anong reaksiyon niya kung aksidente ko siyang masabihan ng maganda.

For now, I just have to watch him closely. Walang may alam kung susuko ba talaga siya o tatakas. Bahala na iyang paghanga ko sa mukha niya, mawawala rin iyan.

Nag-alala ako nang makitang paika-ika siyang naglakad papunta sa kotse. Medyo may konsensiya pa naman ako. Tatanungin ko sana siya ngunit hindi naman ako nakarinig ng daing mula sa kaniya kaya baka ‘di naman ganoon ka-seryoso.

Pero parang security camera ang mga mata ko na nakasunod pa rin sa bawat kilos niya not because of the first purpose, but because of another purpose.

Oh God, please have mercy on me!

How come na hindi siya gaano ka malaman, hindi rin gaano kapayat? Parang magaan lang din siya kung bubuhatin.

He’s probably in his early twenties because of his appearance. Or not? Medyo tanned kasi siya. Siyempre, I don’t think of him as a normal civilian. This is Baryo Sigasig and he stole my necklace. Medyo tanned siya dahil sa mga ginagawa niyang pagnanakaw. Bagay naman iyon sa kaniya, but it would be amazing if I saw him with a brighter skin tone. For sure, bagay rin iyon sa kaniya.

Napakunot ang noo ko. Why am I giving my opinion about his skin? Ano ba talagang nangyayari sa akin?!

“Hoy, kailan ka papasok? Ang init dito sa loob. Sana binuksan mo muna ang aircon bago ka tumunganga riyan.” Napasapo ako ng ulo dahil sa ginawa kong pagtunganga sa gitna ng medyo mainit-init na araw.

Nilingon ko muna ang buong paligid dahil baka may nakasaksi ng kabaliwan ko ngayon at nakahinga nang malalim dahil wala namang taong napadaan. I probably looked dumb. Kung may nakakita man, iisipin talaga nilang may ginawa akong kababalaghan dahil inilibot ko pa ang tingin ko sa buong lugar, acting like a criminal who has done something remorseful.

I didn’t even know how I looked when I saw his face. I didn’t even remember my actions that time upto this time. Blangko ang isip ko at isa lang ang iniintindi… ang mukha lang niya.

Ngayon pa ako nakakita ng lalaking may damit pang-pulubi, but when it comes to his proud face, parang nagiging mamahalin na rin ang aura niya.

He can be dangerous kung i-wawala ko ang tingin ko sa kaniya.

No, hindi ako nagpapalusot -

“Dali na. Babasagin ko ‘tong wind shield mo kung magtatagal ka pang tumunganga riyan. Sige ka, ‘di ko kawalan.” Kaagad akong pumasok sa sasakyan nang marinig ang banta niya. Baka totohanin niya pa at maideretso ko talaga siya sa presinto.

Nalilito na ako sa sarili ko. His face isn’t something to die for, bakit ko pinaglalaanan ng oras?

Siguro’y dadalhin ko na lang talaga siya sa bahay ko. Gagawin ko siyang katulong upang magtanda siya sa ginawa niyang pagnanakaw sa akin. Hindi naman ganoon kabigat ang kasalanan niya dahil hindi ko naman binayaran ang kwintas kaya hindi ko iyon matatawag na pag-aari ko.

And I won’t tell that to him.

Hindi ko namalayang nakahawak na pala ako nang mahigpit sa kahon ng kwintas at ngayon ay halos mayupi ko na. Bakit naalala ko pa ang mukha niya na nakita ko kanina sa malapitan? The look on his face while we keep bickering was amusingly funny and at the same time, very pleasant for my eyes.

I’m now sure that I got bewitched by that old lady.

Inilagay ko ang lasug-lasog na kahon sa shotgun seat saktong pag-upo ko. Poor thing. Nahagip pa nang rearview mirror ng sasakyan ang matalim niyang tingin.

Dug dug.

Ayan na naman.

Agad kong iniyuko ang ulo ko. Tinakpan ko ang aking bibig dahil sa hindi maipaliwanag na reaksiyon ng aking puso. It’s crazily beating fast! Mas mabilis kaysa kanina.

May lumuwag sigurong turnilyo sa utak ko.

Huminga ako nang malalim at binuksan ang aircon. “O, ayan na, mahal na hari. Ako na ang mag-a-adjust para sa iyo, tutal kotse mo naman ‘to.” Sinamaan niya ako ng tingin nang sinabi ko ang mga ito at sumandal sa inuupuan na para bang pagod na pagod. Maya-maya lang ay nakaidlip na siya.

How adorable .

Napayapa naman ang sistema ko ngunit sa hindi inaasahan ay nahagip ng mga mata ko ang kaliwang kamay ko na may kinakalikot sa sariling cellphone.

Nakabukas ang camera!

Bibilisan ko nang makaalis sa lugar na ito!

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 3

**Chapter 3: ** **Agreement **

LALA’S POINT OF VIEW

“SAAN mo ba kasi ako dadalhin? Oo na. Inaamin ko na, ninakaw ko talaga ‘yung kwintas mo. Happy ka na? Binawi mo na naman ang kwintas eh, pakawalan mo na lang ako. Nagkamali ako. Nagsisisi na talaga ako. Nagmamakaawa ako sayo, gagawin ko ang lahat h’wag mo lang akong itapon sa ampunan.” Naghalo-halo na nga ang luha at pawis ko at para bang puputok na ang utak ko sa kakaisip kung ano ang mangyayari sa akin.

“Alam mo, Bossing. Marami pa akong pangarap. Marami pa akong mga katanungan. Wala namang taong gustong mawalan ng kalayaan.” Pero kung iisipin naman ay okay lang mapunta sa ampunan. Libre ang bahay at pagkain kaso nga lang baka ‘di na tanggapin ang bente-singko ang edad.

“Alam mo naman ‘yung kalagayan ko, ‘di ba? Wala akong matinong bahay. ‘Di mo man lang ba naisip na ako talaga ang hinihindian ng mga trabaho? Akala mo ba madali lang ang buhay ko? Nagsikap ako kaso wala akong napala. Hindi ko ginustong gumawa ng masama. Mabuting tao talaga ako kung ipinanganak akong kauri mo, as in ipinanganak na may gintong kutsara sa bibig. Kapag ganoon, hindi na ako hihingi ng labis, makukuntento ako,” pagdadaldal ko. Bukal sa loob ang mga lumalabas sa bibig ko. Ni hindi nga ako nautal kung iyon ang inaantay niya.

Pero hula ko, sa presinto talaga ako nito __ idederetso .

“Bakit ko sasabihin? Hindi mo naman ako hawak sa leeg. What I will be doing now is righteous. Saan man kita itapon, dapat mong isipin na iyon ay base sa batas. I’m a police officer and you broke the law. Hirap kasi sa inyo, ngayon lang magsisisi… ngayon lang magmamakaawa. Kung hindi mo pa ako ninakawan at hindi kita hinuli, you would’ve done the same thing over and over again sa ibang mga tao.”

“Sige. Ayos iyan. Ang buhay ko ay nasa mga kamay mo na, pakiingatan mo sana,” pagsuko ko. Tanggap ko na nga, kasalanan ko kung bakit nagpahuli ako.

Ano pa ba ang magagawa ng pagmamakaawa sa taong sarado na ang isip at buo na ang desisyon?

Swerte siya, nakaposas kaya ako. Dahil kung hindi, malilintikan talaga siya sa akin. Basagulero ako kung kinakailangan. Kung buhay ang nakataya, siyempre lalaban ako.

Oo nga pala, matatagalan pa bago kami makarating sa siyudad. Nakalimutan ko na rin ang mga dinaraanan namin ngayon, napakarami nang nagbago. Tiyak akong mas maunlad na ang siyudad na ito kaysa noong huli kong bisita.

“O,” may inihagis siyang mansanas na nasalo ko naman agad. Magaling kasi ako. Halos tumulo ang laway ko dahil sa kapulahan ng mansanas na nasa kamay ko. Iniimbitahan ako nitong lunukin ito nang buo.

Pwede ko ba itong __ kainin ? Saan ba siya nakakuha ng mansanas ? Nagmagic ba siya?

Doon ko lang napansin na may mga malaking mabulaklak na plastic bag pala ng prutas sa upuang nasa tabi niya. Maraming makukulay na mga prutas ang naroroon.

Bumili ba siya ng prutas doon sa Baryo ?

Itinaas ko ang mansanas at sinalubong ang mga mata niyang sa simula palang ay hindi na tinantanan ang aking mukha. Tinaasan ko pa siya ng dalawa kong kilay.

“Para saan ‘to?” Tanong ko sa kaniya dahil ayaw kong umasa sa wala.

Kita kong napapikit siya nang isang saglit bago ituon muli ang atensiyon sa daan. “Malamang kakainin. May bibig at tiyan ka naman, ‘di ba? If you’re hungry, you should just eat what’s in front of you.” Mapang-uyam pa siyang tumawa sa huli nang pagkatagal-tagal. Nang-iinis e!

‘O’ lang naman ang sinabi niya. Alangan namang hulaan ko pa ang kasunod no’n baka mamaya pa ay barahin niya ako. Baka i-deretso pa ako sa kulungan kung magpadalos-dalos ako ng kilos. Eksaktong panuto naman sana sa susunod.

Eksaktong __ panuto rin sana __ kapag ang mga paa ko ay nakatapak na sa sahig ng presinto .

“Atsaka nasa tabi ko lang ang plastic. Ba’t mag-eeffort pa akong bigyan ka kung hindi ito para sa iyo? Are you part-timing as a plastic bag, now? Or gusto mo ng ibang prutas?” Ngisi pa. Mabungi ka sana. Naku! Kumukulo ang dugo ko sa kaniya.

Henry Blake Patrick nga pala ang pangalan niya, naalala ko noong pinakita niya ang lisensiya niya. Ngayon, walang pag-aanlinlangang tinanggap ko ang katotohanang kamag-anak siya ni Director General Barry Patrick na kilalang strikto at walang sinasanto. Kahit papaano ay nakakabalita naman ako ng mga pangyayari sa labas ng Baryo.

Ibinaling ko ang atensiyon ko sa kaniyang ‘physical appearance’ bilang paghiganti. Kahit hindi ko titigan nang mabuti ay masasabi ko pa ring may itsura siya at napakalayo sa mga pulis na nakikita ko sa telebisyon ni Mina, dati kong girlfriend. Lamang siguro siya ng humigit-kumulang limang paligo sa akin at maganda rin ang boses.

Mukhang mamasel din yata ang katawan niya. Ako, patungo pa roon. May height din siyang maipagmamalaki, sa akin kasi sakto lang. Ugali lang yata ang medyo-medyo sa kaniya.

Kung model ako, modeller siya.

Wala kasing gym doon sa Baryo at wala akong pera pang-gym. Iyong pagtakbo lang tuwing may ninanakawan ako at kaunting exercise na ginagawa ko paggising sa umaga ang nagpapatibay sa aking kalamnan.

Mukhang 1/4 Filipino lang yata siya habang ako, tig-1/4 lang na magandang lahi ang nakuha. Ewan ko ba, hindi ko naman kilala ang mga magulang ko kaya paano ko malalaman?

Balik sa pagiging pulis niya, bakit ang mga pulis na pinapakita roon sa TV ay halos matatabang mga pulis? May nakita pa nga akong napakalaki talaga; nagmukha nang lobong may maliit na paa’t kamay at tila maraming kinakain.

Ngunit __ bakit hindi ganoon ang pulis na nasa __ harapan ko?

Napapa’sanaol’ nga ako kasi naging malnurished yata ako ngayon dahil butas ang bulsa ko. Oo, talagang nababawasan nang paunti-unti ang timbang ko kapag palagi kong pinipilit ang sariling matulog kaysa magnakaw para lang may makain.

Siyempre __ mabisang __ paraan ang pagtulog kung ikaw ay gutom .

Ipinagdarasal ko sana na maging ganiyan kakisig katulad niya, kaso ‘di ko naman afford. Pagkain ko nga, ‘di ko afford, mas malala kung magpaparetoke pa ako.

Sabihin nalang nating may kaniya-kaniya __ tayong charms.

Uunahin ko na lang ang pagpapatayo ng sarili kong bahay kahit maliit basta nakakaligo ako araw-araw. Basta kapag nakapagtrabaho ako, mangyayari ang lahat ng iyan.

Paano na iyan ? Saang __ kangkungan kaya ako itatapon ?

Baka naman nililinlang lang ako nito at plano talaga nitong itapon ako sa kulungan. Malay ko ba naman kung may iba talaga ‘tong planong tinatago. Siguro’y papapahirapan pa ako nito bago ideretso sa kulungan. Alam ko ang salitang ‘torture’ at talagang masakit iyong pakinggan.

Nagpanggap akong hindi alam na patungo sa siyudad ang dinaraanan namin at nagtanong, “Saan mo ba talaga ako dadalhin? Napakalayo na nito sa Baryo ah. Saang ampunan mo ba ako itatapon? Ang layo naman yata.”

Nakita ko sa rearview mirror na ngumiti lang siya ng nakaloloko kaya napahugot ako bigla ng malalim na hininga. Parang bigla akong naubusan ng pasensiya.

Una, napakawalang kwenta talaga niyang kausap. Effort na effort pa akong magdaldal ta’s paganiyan-ganiyan lang siya. Pangalawa, ang pangit niya kung ngumiti. Halatang pilit. Pangit ang pantay niyang mga ngipin at hindi ko gusto ang kaunting balbas sa kaniyang baba.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pag-iisip kung paano ako makakatakas dito. Napakaraming paraan, tamang pagkakataon lang ang kailangan.

Naging tahimik lang ang biyahe namin, walang nagsasalita at tila ba pinapakinggan lang ang bawat paghinga ng isa’t-isa. Nakatingin lang ako sa nakasaradong bintana habang dinadama ang kalamigan ng aircon ng sasakyan nitong pulis na ito.

Ambango eh.

“Kailan ka nagsimulang magnakaw?” Pagsisimula nito. “Don’t be too surprised, kanina mo pa sinasabi na hindi ka nagnakaw ngayon, so I concluded. Wala rin akong nakitang mukha mo no’ng pumunta kaming mga pulis dito sa Baryo Sigasig.”

Mahina ko lang siyang sinagot, “Baka coincidence lang na kapag nandiyan ka, hindi ako nagnakaw. Malas ka siguro. Ako ang minalas ngayon dahil nahuli mo ako.” Sige lang, tanong ka pa. Babarahin at babarahin kita para magalit ka sa akin at dahil galit ka, itatapon mo ako sa gilid ng kalsada.

“How about your name? What’s your full name?” Tanong ng pulis na para bang mga staff sa mga tindahan ng Baryo Sigasig at gustong i-background check ako.

Sinalubong ko ang mga mata niya gamit ang rearview mirror ngunit hindi ako nagsalita. “If hindi mo gustong sabihin, can you at least tell me your nickname or alias or anything na maitatawag ko sa iyo?”

Pinaningkitan ko siya ng mata, “Lala sa ilalim ng puno ng mangga nga, ‘di ba? Nakalimutan mo ba?”

“Easy, easy. Para namang kakagatin mo kaagad ako dahil nakalimutan ko lang saglit,” aniya.

Natatakot lang talaga akong ipagsabi ang pangalan ko sa kaniya. Bahala na kung kakailanganin iyan sa presinto. Mapapagalitan pa ako ni Boss Popi dahil pumalpak ako. Ang tagal pa namang matapos kapag pinagalitan niya ako.

Wala na rin akong mukhang maihaharap sa kaniya eh. Matapos kong ubusin ang sweldo ko sa pagpasok sa highschool ay winaldas ko rin ang ipon ko sa mga babae ko at bumalik rin ako sa pagnanakaw na sinabi niyang tigilan ko na. Ang dami na nang naitulong niya sa akin at ang taas pa ng sahod ko kaysa sa normal noon para lang hindi na ako bumalik sa pagnanakaw ngunit bumalik pa rin ako ngayon.

Alangan namang kakapalan ko ulit ang mukha ko at magtrabaho ulit sa kaniya para may pangtustos sa kolehiyo. Hindi aabot ang kakarampot na sweldo roon para sa tuition fee na mahal pa sa house and lot kaya hindi ko na tinuloy ang pag-aaral.

Tiyak akong papagalitan niya ako kapag nalaman niya itong lahat. Lalo na kung bumisita pa siya sa presintong kinalalagyan ko. Tiyak akong puputok iyon sa galit.

Pabigat lang ako.

“Why aren’t you sleeping in a decent house?” ‘Yan ang tanong na talagang inaasahan ko. Nice one, policeman!

“Trip ko lang.” Nakakuha ng ungot mula sa kaniya ang sinagot ko na inaasahan ko rin. Galit na ba iyan? Pwede na ba akong lumipad palabas ng kotse? Okay lang ako sa kaunting gasgas.

Bigla nalang na pumreno ang sasakyan na nagpalabas ng kaluluwa ko. “Sana naman binalaan mo muna ako bago ka pumreno. Mamamatay ako sa gulat niyan. Mawawalan ka ng isang ang gwapong pwede mong i-presinta sa chief mo. Imbes na ideretso mo ako sa presinto, magiging sa morgue na.”

Sa halip na sumagot ay itinuro niya lang ang isang usa sa gilid na tila takot tumawid sa kalsada. Ako ang nalulungkot sa mga hayop na tumatawid lang; gumagamit ng kalsada kagaya natin ay aksidenteng nadadale ng mga sasakyan.

‘Yung mga walang hiyang mga tao na nakabangga na nga, hindi pa nag-abalang dalhin ang kawawang hayop sa ospital.

Nagtagal ang usa sa kaniyang pwesto bago napag-alamang hindi naman pala umaandar ang kotse namin.

Hindi ko rin alam kung bakit bihira lang ang mga sasakyan sa ganitong oras. Malay ko ba naman kung bakit, matagal-tagal na noong nakasakay ako sa jeep.

Tumawid na ang usa papunta sa kabila at nagkasama na sila ng kaniyang partner in life. Ayun, tinulungan lang naman nitong pulis na makapiling ng dalawang nagmamahalan ang isa’t-isa.

Saludo ako sa iyo, Bossing.

Matagal-tagal na akong naghahanap ng kahit isang tiyansa para makatakas dito ngunit kahit pag-ihi o ‘di kaya ay pag-yosi ay hindi naman niya ginawa. Ang higpit niya masyado o sabihin na nating nagmamadali siya.

Sa hindi inaasahan, nakita ko sa gilid ng mga mata ko ang kaniyang malikot na ulo at abala sa pagmaneho na mga kamay. Ang paningin niya ay nakatutok sa kalsada pero pagkatapos ng ilang minuto bigla siyang titingin sa akin ng eksaktong dalawang segundo bago ibabalik ulit ang paningin sa daan.

Wirdo niya ah.

Kaya heto ako, nakatulala lang sa kawalan. Walang magawa eh. Maya-maya pa ay dinalaw na naman ako ng antok.

Tulog muna ako saglit .

---

NAALIMPUNGATAN ako dahil sa ingay ng mga busina at parang bubuyog na mga boses na abala sa kung ano mang ginagawa nila na nakapaligid sa amin. Nasa siyudad na pala kami. Malalaking mga gusali ang tumambad sa gilid ng daan. Namamangha akong napatingin sa bintana. Imbes na mga puno ang nagtatayugan, mga gusali na rito.

It’s so good to be back kasi nga rito ako nag-aral noon.

Maingay, maraming mga tao at mga street vendors ang parang langgam na nagkukumpulan. Isa pa ang gumagambala sa isip ko ay ang mga basura. Napakaraming basura ang nagkalat sa buong paligid. Ito ang ayaw ko sa mga tao rito, walang disiplina. Mga pabaya sa kalikasan. Mga makasarili.

Nararapat lamang na maging street sweeper ako… kapag nasalisihan ko na ang pulis na ito.

Naputol ang pagmumuni ko ng tumunog ang ringtone ng cellphone nitong pulis, “Yes, Babe, I’m on my way na. Sure, dadaanan ko ‘yung favorite donuts mo…”

Nagulat ako nang makita ang repleksiyon niya sa maliit na salamin. Nakatitig ang kaniyang mga mata sa akin habang kinakausap ang nobya niya sa telepono niya. Ano na naman ba ang problema niya? Lulusot na hanggang kaluluwa ang titig niya ah.

Nakakarami na.

”… sorry at nalate ako, may kaunting aksidente lang sa daan, may nagkabanggaan eh. Yes, I’ll take care, babe. Silly, I love you too.” Pati pala mga pulis nakakagawa ng kasalanan. At sa girlfriend pa nito siya nagsinungaling.

Akala ko hindi marunong magsinungaling ang mga police officer, iyon pala tao rin silang nagkakasala. Walang mortal na walang sala.

Sana lahat may jowa. Hindi naman sa naiinggit ako dahil may jowa naman akong iniwan sa Baryo kasama ng mga damit kong puro luma. Baka mas maganda pa nga ang jowa ko kaysa sa jowa niya. Hindi naman ako binibigo ng instinct ko.

Pinutol na niya ang tawag dahil huminto siya sa gilid ng isang bakeshop. Ngayon ko lang napag-isip-isip, matagal na pala noong huli akong nakabili ng tig-dalawang pisong tinapay sa panaderya sa harap ng paaralan ko noon.

Nakatitig lang ako sa likuran ni Pulis Patrick… ‘yan nga! Pulis Patrick na lang ang itatawag ko sa kaniya. May binili siya roon nang mabilisan lang. In a hurry nga kasi may jowa, may uuwian. Sana lahat ulit.

Bakit niya ba ako iniwan dito ng mag-isa. Hindi naman niya ako kilala. Hindi niya ba naiisip na baka nakawan ko siya?

O baka katiwa - tiwala talaga itong mukha ko? __

Gusto ko sanang tumakas ngunit nagugutom na ako. Wala akong lakas at kaunti lang naitulog ko ngayon sa biyahe. Ang kati na rin ng balat ko dahil sa suot kong napakadumi. Plano ko pa naman sanang maligo bukas.

Pagbalik niya ay bigla siyang nagsalita, “I’m sure Paine will jump happily after seeing this.” May pabulong-bulong pa siya ta’s pangiti-ngiti rin ngunit bigla siyang natauhan nang makitang may tao pala sa backseat.

Kinalimutan na pala ako, aba! Pero grabe, nawala poise niya roon! Sino bang tukmol ang kinakausap ang mga binili niya? Hindi ko naexperience maging ganiyan, ano.

Ewan ko dahil pagkatapos niyang mailagay ang mga binili niya sa shotgun seat ay lumabas siya ulit at pagbalik niya may dala ulit siyang bagong set ng paper bags. Siguro’y marami ang bibigyan niya.

Hindi kaya’y marami siyang __ pinapakain na mga anak ? O baka naman malaki lang talaga sila sa pamilya .

Inihagis niya ulit iyon sa akin. Mabuti na lang at nasalo ko iyon. Sa pagkakataong ito ay isang paper bag na. Mabigat siya ah, sana marami ang laman. “I’ve got three varieties here, kung hindi mo gusto iyang ibinigay ko, you can choose another. Suit yourself.”

“Ahh.” May patango-tango pa akong nalalaman. Masyado akong speechless sa pagiging mabait niya. Sana tumagal para walang problema. Hindi ko gustong umakyat ang dugo ko sa ulo.

“Wala bang thank you riyan? Nag-expect pa naman ako,” pagtatampo niya. Huwaw! Ako pa ba ang may kasalanan?

“Responsibilidad mo naman sigurong pakainin ako. Okay lang na ipakulong mo ako pero ‘yung unti-unti mo akong pinapatay sa gutom? Pwede ‘yung murder!” Napatawa ang lalaki nang malakas. Mukha ba akong nagpapatawa? Hindi niya ako siniseryoso.

Ang tagal naman kasing __ biyahe ito. Nakakapagod kahit hindi ako ang nagmamaneho .

Pero pagkontra sa sarili kong salita kanina, akala ko hindi dapat pinapakain ng mga pulis iyong mga nahuhuli nila. Itong pulis na ‘to bigay nang bigay ng pagkain sa akin, baka i-electric chair ako nito pero hindi ko siya dapat multuhin dahil pinakain niya ako nang maayos.

May sense naman.

Nakaubos ako ng limang malalaking donuts dahil sinigurado kong may lakas ako na pumalag sa kung saan niya man ako dadalhin.

Pinatay niya bigla ang aircon at binuksan ang lahat ng mga bintana na nagpatigil sa aking pagnguya. Mukhang malapit na kami sa bahay ampunan.

Sana mabuting mga tao ang nasa ampunan. May masasama kasi kagaya noong nasa teleserye na napanood ko.

---

ISANG galanteng subdivision ang pinasukan namin. Maraming magagandang mga bahay ang nadaanan namin na may kaniya-kaniyang laki at disenyo at inaamin kong naa-out of place ako nang sagad.

Para akong mantsa na napunta sa bagong __ bili ng __ damit .

Malamang, ngayon pa ako nakakita ng ganito karangyang mga bahay. Ang gaganda. Nangangamoy pera. Nakakatakot sigurong kalkulahin ang halagang iginastos nila sa paggawa ng mga bahay nila.

Ngunit ang mas nakakuha ng atensiyon ko ay ang hinintuan naming malaking bahay. Napakagalante nitong tingnan sa labas, may second floor at tila napakalawak.

Hindi ko naman alam kung paano maglarawan ng bahay kasi wala akong alam sa mga structure ng bahay dahil una sa lahat, wala akong bahay.

Pero isa lang ang masasabi ko, sa lahat ng mga bahay rito, itong nasa harapan namin ang pinakamaganda. Ito ang nakakuha ng atensiyon ko.

Mataas pa naman ang standards ko.

Kahit ang labas pa lang ang nakikita ko, natitiyak ko na agad na maganda pati ang loob. May gate pa ito na napakalaki. Ang bigatin talaga tignan!

Akala ko ba sa ampunan ako ibabagsak ? Ang gara naman ng ampunang ‘to.

Binuksan niya ang gate at binalikan ako. Kumuha siya ng susi at tinanggal ang posas ko. “H’wag kang magkakamaling tumakas, may baril ako rito, may naka-attached nang silencer, parating malapit sa katawan ko,” pagpaalala niya.

“Maybe you have some lucky charm or something kasi napakaswerte mo dahil hindi muna kita idi-diretso sa presinto dahil may ipapagawa ako sa iyo. You better behave your ass here, Lala.” Pilit niya pang pinapaaninag sa akin ang mga CCTV na nagkalat sa buong subdivision.

Oo na, hindi ako tatakas. Baka magkagulo pa ang mga mayayaman na mga mamamayan dito ‘pag nagmarathon ako bigla. Ang peaceful pa naman dito.

Ang sarap sa pakiramdam __ kapag __ napapalibutan __ ka ng mga mayayaman .

“E paano ‘yung binanggit mong dadalhin mo ako sa bahay… bahay ampunan? Tama talaga akong sa presinto ang kahahantungan ko.” Ginamitan ko pa ng nagpapaawang boses.

Pero parang wala siyang narinig at patuloy lang akong tinakot patungkol sa presinto nila. “We also had inmates na pumanaw na lang sa presinto nang ‘di pa nakakalabas dahil sa life sentence o dahil matanda na. Nasa bigat ng kaso talaga iyan. What I am telling you is nakakaawa ang naging sitwasyon nila; hindi man lang nila nasilayan ang araw sa labas hanggang sa kanilang huling hininga. ‘Pag nagawa mo nang maayos ‘tong ipapagawa ko, may tiyansa pang hindi ako magpapataw ng kaso against you. You should be grateful kasi ako ang nanakawan mo.” Pagkukumbinsi niya pa. Napahawak ako sa baba ko at nag-isip nang kaunti.

Hindi ko alam ang kalakaran ng mga pulis , may posibilidad __ ngang baka ikamatay ko ang pananatili sa likod ng maginaw na rehas .

Napalunok ako, at pilit na ini-imagine ang magiging buhay ko sa presintong malamig, mabaho at walang sex life dahil puro lalaki ang kasama. Hindi ako bakla, ‘no!

Kahit hindi ko gusto ang pangisi-ngisi niya ay napilit talaga akong sumagot. “Deal na nga!”

Gabayan mo ako, Lord. Sana __ maging __ matiwasay ang buhay ko rito .

“Prepare yourself, Lala. Maging masunurin ka at gawin mo ang mga ipapagawa ko nang walang reklamo.” Andaming dada ni Bossing.

Bago pa magbago ang isip ko, dapat sabihin niya na kaagad ang ipapagawa niya sa akin. Alam kong may ipapagawa siya sa akin. Simula pa lang, iyan siguro ang plano niya-ang gawin akong sunod-sunuran kapalit ang kalayaan ko.

“Anong kailangan kong gawin?” Sumasayaw na ako ngayon sa palad niya. Sa palagay ko, pinagtatawanan niya na ako sa isip niya.

Hayaan ko nalang ang tadhana kung anong mangyayari sa akin sa mga susunod na mga araw.

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 4

C ** _hapter 4** _ _: Adobo _

LALA’S POINT OF VIEW

NAPAKURAP ako nang may sumalubong ng yakap kay Pulis Patrick. Isang babaeng nakasuot ng mabulaklak na kulay puting mahabang bistida at hula ko ay isang magandang nilalang ang yumakap sa kaniya. Siyempre seksi rin.

Ramdam ko kasi kapag may kauri ako na nasa malapit .

Hinalikan ng babaeng maganda ang pisngi ni Pulis Patrick at nagpasakop na sila sa kanilang pinagsamang mundo—na hindi ako kasali. Malamang.

Ganiyan nila ka-miss ang isa’t -isa, wow ha.

“I’m glad you’re finally here.” Opo, ang ganda ng boses ni Miss Beautiful. Parang boses ng mga ibong kumakanta pagkagising mo sa umaga. Nakaka-relax.

Full package si Miss, 11 out of 10.

“Siyempre naman. Alangan namang paghintayin pa kita. You might throw me outside of the room to sleep on the couch.” Kaagad na ipinakita ni Pulis Patrick sa magandang babae ang supot ng mga donuts na itinago nito kanina sa kaniyang likod.

Naku! Ang init-init na rito sa labas, mabuti sila at nasa may pinto na, ako naiwan dito sa harap ng bahay nila. Hindi ko na inabala pa ang sarili sa pakikinig sa kanila at itinuon ang atensiyon sa araw. Masyado pang matagal bago ito lumubog kaya mainit pa sa balat. Tantiya ko nasa alas dos hanggang alas tres na ngayon sa hapon.

Pinaypayan ko ang mukha ko, kinukusot minsan ang mata dahil sa nakakasilaw na araw. Bakit kasi hindi nalang niya ako pinaiwan sa kotse? Bakit pinalabas pa ako? May aircon sa loob e, mas gusto ko roon. Ilang oras pa ba ako tatayo rito?

Nauuhaw na rin ako at inaantok. Pawisan na rin at sumasakit ang likod ko. Sana talaga pinatulog nalang ulit ako sa loob ng kotse kaysa pinatayo rito sa labas kung hindi naman pala ako makakasilong.

Puro ako puna kahit wala naman akong karapatang magreklamo. Sino ba ang dapat mag-adjust, ang kriminal o ang pulis?

Pero babaliin ko na lang siguro ang pinag-usapan namin ng pulis na ‘to kahit hindi naman ako binigyan ng choice. Nangangamoy hindi totoo e, ayon sa kutob ko. Hindi na ako matatakot pa sa mga banta niya. Kapag nagtagal pa at hindi talaga nila ako bibigyan ng pansin, tatakbo na ako paalis dito.

Aba, sinayang lang ang mahal kong oras. Nasa Hawaii na sana ako kasama ang mga dreamgirls ko kung hindi pa niya ako ginising at ‘hinuli’. Letchugas na kwintas na iyan.

Bibilang na ako.

Isa…

Dalawa…

Natigilian ako sa pagpaypay sa mukha ko nang napalingon ang babaeng kausap niya sa aking gwapong mukha. Mabuti naman!

Hindi yata __ natiis ang malakas na sex appeal ko.

Napakaganda niya! Kahit medyo malayo siya sa akin ay hindi maipagkakailang napakalakas ng alindog ni Miss. This is what I expect sa mga city girls. Iyan ang katarungan! Ang kinis-kinis, maalon ang kulay brown na buhok, at may maliit na hugis-pusong mukha. Hapit rin sa kaniya ang kaniyang dress na naghighlight ng curves niya.

Teka? Mas uminit ang panahon , ‘no?

Baka kapatid ito ni Pulis Patrick, pakikiusapan ko siya na popormahan ko itong si Miss Beautiful. Nagbabakasakaling bigyan ako ng pahintulot ni Kuya Henry? O Kuya Blake?

Delusyon !

Kaagad na iniangat ko ang kaliwa kong paa at hinanda ang sarili. Tatawirin ko na ang pagitan namin ng future girlfriend ko. Proud naman ako sa looks ko kahit sira ang tsinelas ko at mahapdi ang sugat ko sa paa.

Okay lang naman __ mag- jowang __ muli dahil hindi na naman ako babalik pa sa Baryo .

“Babe? Who is he? Pulubi ba?” Tila natapunan ako ng isang mabantot na itlog sa mukha sa aking narinig mula kay Miss. Mas nagusot pa ang kanina pang gusot na gusot kong mukha.

First time na nagkatipo ako ng isang babaeng taken na. Doon sa Baryo Sigasig, ako lang ang may itsurang binata kaya halos sila na ang lumalapit. Doon, heartthrob ang isang Lala.

Iyong boses niya, heaven. Ang unfair naman ng buhay. Doon sa Baryo, mga normal lang ang mga pagmumukha ng mga tao roon, tamang nakaligo lang at mukha namang tao. Akala ko pa naman na mas maganda pa ang jowa ko sa jowa nitong pulis na ito.

Ngunit te ka, TEKA. Pulubi ?! How come? How can you tell? How dare you? How far I’ll go…

Este kahit ganiyan siya kaganda e, wala siyang karapatang maging judgemental. Sa kapogian kong ‘to, natawag lang na isang pulubi?! Nakita niya ba na nakalahad ‘tong kamay ko? Masyado akong nasaktan, lungkot ang nararamdaman. Paano na ako, paano na ang pag-ibig ko?

Tan*ina, napapakanta ako dahil natapakan ang pride ko.

Nagpalusot si Pulis Patrick dahil ilang minuto akong naspeechless, “Ah, siya si Lala. Tinulungan kasi ako ng isang matanda noong na-flat ang gulong ko habang nandoon ako sa Baryo at bilang pagtanggap niya ng pasasalamat ko ay hiningi niyang kapalit na bigyan ko raw ‘tong apo niya ng trabaho. That’s why he’s here, he’ll be our manservant. Kapag nakalabas na tayo sa bansa for our honeymoon, siya ang magpapanatili ng kalinisan, ayos nitong ating bahay, and for security purposes…” Tinapunan pa ako nito ng nang-uutos na tingin kaya napatango ako nang wala sa oras.

Oo nga naman, alam ng isang magnanakaw kung ano ang mga kilos ng kapwa niya magnanakaw. Galing magplano ah.

Walang __ samaan ng loob .

Nilingon ako ni Pulis Patrick at ipinakilala ang future bride niya sa akin, ”… Lala, this is Paine, my fiancee.” Nang-iinggit pa. Oo na, kinain ko na ang sinabi ko kanina. H’wag mo nang ipamukha pa sa akin na nakabingwit ka ng anghel. Napakuyom ang mga kamao ko.

Napakaswerte mo. Pero turn-off pa rin ‘yang jowa mo sa akin ng 5%.

Napatango na lang ako ng wala sa loob. “Hello, Ma’am,” nginitian ko siya ng business smile ko para professional. Ipinahid ko na rin sa aking damit ang aking kamay at saka kumaway sa kaniya.

Nagpatuloy ako, “sana ingatan niyo po ako. Promise po wala akong gagawing makakaabala sa inyo. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang hindi mabalewala ang oportunidad na makapagtrabaho ako nang maayos.” Mabuti na lang at ngumiti lang si Ma’am Paine nang tipid dahil kung nagsalita siya ay baka latigohin ako ng mala-anghel niyang boses, makasalanan pa naman ako.

Ang kaso, hindi siya kumaway bilang tugon kaya parang napahiyang itinago ko ang kamay ko sa aking bulsa na parang walang nangyari. Nagmamagandang-loob lang naman ako pero ayaw niya.

Iyon pala ang gusto niyang ipagawa sa akin. Ah, okay lang kaysa naman mabulok sa kulungan. Kahit walang kasiguraduhang hindi niya ako idederetso sa kulungan kinabukasan ay guminhawa ang pakiramdam ko.

May ibinigay __ siyang __ marangal na trabaho sa akin!

Balik ulit kay Ma’am. Ang ganda talaga niya. Parang hindi ko ma-reach. Magplano kaya akong ahasin siya tutal ikakasal pa lang naman sila?

Iyon nga lang ma-attitude siya.

Ibinaling ni Ma’am Paine ang atensiyon kay Pulis Patrick. “How about we order something for dessert? Can you choose something na magandang kainin after ng adobong paborito mo?”

Makalipas ang ilang minuto, kumunot ang noo ko. Hindi pa rin kasi nila ako sinisenyasang pumasok, nagpatuloy lang sila sa pagchi-chika. Masusunog na ako rito!

“Ikaw na ang bahala. Anything is fine as long as gusto ng Babe ko. Just order anything you want for yourself. Basta sa akin, ‘yung hindi masyadong matamis.” Bakit o-order pa ng dessert ‘tong mga ‘to e, may donuts na? Wow ha, nagtatapon ng pera.

Napahilot ako ng matangos kong ilong na pawisan na, hindi… ang buong katawan ko ay pawisan na. Feeling ko magno-nosebleed na ako dahil sa init.

Batuhin ko kayo riyan e!

---

PINAKITA sa akin ni Sir Henry sa akin ang maid’s quarter na para sana sa mga maids, siyempre maid’s quarter nga, ‘di ba? Oo, tama kayo ng nabasa, S.I.R. H.E.N.R.Y. nga. Iyan kasi pinapatawag niya sa kaniya tas permanente ng Ma’am Paine sa jowa niya. Feel na feel niya kaya ito, inalipin na talaga ako nang tuluyan.

Siyempre, dapat masanay akong tinatawag silang Sir at Ma’am kung gusto kong hindi na muling bumalik pa sa Baryo Sigasig. May atraso naman kasi ako kay Sir. Napakaswerte ko na nga sa lagay na ‘to. Kung sakali mang hindi magiging maayos ang pagtrato nila sa akin ay atleast marangal na ang trabahong pinasukan ko at may kinikita akong pinaghirapan ko talaga.

Kaya kong magtiis __ upang __ maalis sa sistema ko ang pagiging __ magnanakaw .

Hindi sa sinasabi kong ganoon nalang kadali na mawala ang mabigat na kasalanang parati kong ginagawa noon. Nagsisisi na talaga ako at araw-araw ay gusto kong ilatigo na ako, ipakulong o parusahan ng kamatayan ngunit hindi ko pa araw ngayon. Kung sakali mang karmahin ako, sana sa araw na nakita ko na ang mga magulang ko. Kapag ganiyan, mapapayapa ang kaluluwa ko.

Lalo na kapag marami na akong nagawang mga kabutihan .

Nasa ground floor ang maid’s quarter at nasa second floor naman ang mga kwarto nila. At sa napakabuting palad, may kaniya-kaniyang comfort rooms ang mga kwarto pati na sa maid’s quarter kaya ayun, nagkikislapan ang mga mata ko sa galak.

Balde at tabo lang, payts na.

Sa __ wakas , makakaligo na rin ako araw-araw. __ Mabuti na lang at dito ako idineretso ni Pulis … Sir Henry.

Siyempre sa maid’s quarter ako matutulog at maliligo. Ang kapal naman ng mukha ko kung matutulog ako sa bakanteng guest room na nasa gilid ng maid’s quarter. Hindi naman ako bisita.

Isa lang akong VIP, very important pogi.

Isa man akong palamunin, pagtatatrabahuan ko naman ang kakainin at renta ko rito. Mabuti nalang talaga at stay in ako dahil kung hindi ay maghahanap pa ako ng ibang puno ng mangga na tutulugan dito sa magara nilang subdivision.

Ipinakita ni Sir Henry ang mga lugar, bagay at kahit ano mang sabihin niya na linisin ko dahil nga nang-aalipin siya. Mabuti na lang at sanay na ako sa mabibigat na trabaho dahil sa dati kong trabaho kay Boss Popi.

Kahit __ kasulok-sulokan pa iyan , lilinisin ko!

May mga hinabilin siyang mga kung ano-ano kaya napahingi ako ng papel at ballpen. Meron pa silang alagang isda at hindi ganoon karaming mga tanim sa likuran ng bahay, alagaan ko rin daw.

Kesyo siguraduhin kong bantayan ang freezer at idefrost ‘pag makapal na ang yelo, ‘yung mga pagkain at mga ingredients i-check ko raw ang expiration date at itapon ‘pag ‘di na pupuwede and many more.

Binatukan pa niya ako dahil nakita niya ang nakakaloko kong ngiti. Nalaman niya sigurong may balak akong lasunin sila. Char.

Akalain mo iyon, umabot pa ng gabi ang mga babala at paalala niya habang si Ma’am Paine ay tahimik lang na nakikinig o ‘di kaya’y nasa kwarto nila sa itaas. Sana naman gayahin ni Sir Henry ang ganiyang ugali para hindi siya mapaos kakaputak.

Ang ganiyan kaayos na boses inaalagaan, Sir, hindi ginagawang manok ang bibig na putak nang putak. Sayang iyan. Pang-‘the voice’ ang ganiyan kalalim na boses.

Parati kong sinasalubong ang mga tingin ni Sir Henry, feel na feel ko ang pakiramdam na seryoso ako sa bago kong trabaho kaso nga lang ay halos magkandabuhol ang aking mga kilay dahil bigla siya umiiwas ng tingin at tila napapaso kapag tinitignan ko siya.

Baliw ba siya?

Ganito pala kapag namasukan ka bilang kasambahay, maraming mga utos at mga ipinagbabawal. Stressed na ako at pagod na pagod na ang mga tenga’t mga kamay ko kakatake-note. Grabe rin si Sir makabawal, winarningan pa ako na lagot daw ako ‘pag malaman niyang may isang gamit man lang ang nawala rito. Kahit na-misplace lang daw na gamit, puputulin niya kaagad ang kalayaan ko.

Napakajudgemental niya talaga kahit kailan.

Pagsapit ng alas otso ay ininit na lang ni Ma’am Paine ang adobong niluto niya raw kanina which is favorite raw ni Sir Henry. Sa kabutihang palad ay kasali ako sa makakakain noong adobo ni Ma’am. Gusto kong matikman ang adobo ni Ma’am!

For sure, masarap __ iyan !

Gusto kong malaman kung anong pakulo ang ginawa niya kaya ganito ka-excited ang mukha ng taong nakaupo na ngayon kaharap niya sa mahabang mesa. Favorite nga talaga ni Sir Henry ang adobo kaya ganiyan siya kung umasta.

Pati ako nae-excite na rin sa kung ano mang magiging lasa ng adobo ni Ma’am. ‘Pag nasarapan ako, full package na talaga si Ma’am. Hahanap ako ng replica niya rito sa siyudad.

Naghintay lang ako sa likod nila at baka may iuutos e. Pwede akong taga-buhos ng tubig sa baso nila o ‘di kaya’y tagapulot ng kutsara o tinidor na nahulog nila. Basta kahit anong iuutos nila sa akin, gagawin ko.

Siyempre kinareer ko ang pagiging manservant. Mabuti nga rito, nabubuhay ako dahil pinagtrabahuan ko at hindi ako nagnanakaw para makakain.

Hays. Ang sarap sa pakiramdam na nakalayo na ako sa pagiging __ makasalanan .

Napunta ang atensiyon ko sa mainit-init na mangkok na siyang lalagyan ng adobong init ni Ma’am. Dahil medyo malayo ang distansya ko sa kanila ay lumapit ako kaunti.

Titingin lang at mang-uusisa ng isang segundo.

Pero hininaan ko ang tunog ng mga yapak ko para hindi ko magambala ang pagkain nila. Siyempre, babalik kaagad ako sa dati kong pwesto kanina pagkatapos kong mang-usisa.

Pero nagulat nalang kaming dalawa ni Sir nang biglang magsalita si Ma’am Paine sa sandaling lumapit ako sa mga upuan nila upang sumilip saglit. “Can you stay away from me kahit ilang metro lang? Or atleast after Babe and I finished eating? Medyo mainit kasi ang panahon ngayon.”

Mainit daw e, ang lakas ng aircon sa buong bahay. Nilalamig na nga ako.

Ganito ba ang mga mayayaman? Naiinitan kahit parang isinilid na kami sa ref? O ako lang iyon dahil hindi ako sanay?

“Pasensiya na Ma’am.” Paghingi ko ng tawad.

Nagtagpo ang mga mata namin ni Sir Henry at tila tinatanong kung bakit nagsalita ng ganoon si Ma’am. Sinabihan ko rin siya na wala akong alam sa pamamagitan ng paggalaw ko ng aking balikat.

Baka nga may nagawa akong nakapag - irita kay Ma’am nang hindi ko namamalayan .

Sinenyasan ako ni Sir na sumunod na lang. Nakakunot ang noo ni Sir at mukhang may gumugulo sa kaniyang isipan. Siyempre, sinunod ko na lang iyong utos niya dahil una sa lahat, iyon talaga ang plano ko.

Confirmed.

May kakaiba ngang kinikilos ‘tong si Ma’am Paine. O baka naman bad mood at masyado ko lang siniseryoso. O baka nireregla? ‘Di naman ako makasali dahil—echos! Labas ako sa issue nila.

Naghintay na lang ako na matapos sila sa malayo. Lumayo ako ng ilang metro. At dahil nandito ako sa kanan at dito ang direksyon papunta sa lababo ay tumayo silang dalawa patungo sa akin.

Tingnan mo ang ‘di maipintang mukha ni Ma’am Paine.

Hindi na ako nag-abalang kuhanin ang mga plato pagkatapos nilang kumain kasi baka sabihan muli ako na nagpapainit ng dining area. At siyempre sinenyasan ako ni Sir na h’wag nang lumapit.

Niyuko ko lang ang ulo ko bilang paghingi muli ng tawad. Dumistansiya rin ako ng kaunti para bigyan sila ng malaking daan.

Nang papunta na si Ma’am Paine sa direksiyon ko ay nagulat na naman ako nang banggain ako ni Ma’am sa balikat. Mahina lang naman iyon na kung titignan sa malayo ay parang normal lang na pangyayari. Ang kaso, malaki ang daan papunta roon sa lababo pero bakit nagpumilit pa siyang dumaan sa kung saan ako eksaktong nakatayo?

Kahit na alam kong sinadya iyon ni Ma’am ay hindi ako umangal at parang normal lang na naglakad patungo sa mesa.

Baka naman dahil mabaho ako kanina? O hindi niya gustong may iba sa bahay nila dahil limitado lang ang pagmamahalan nila? O baka naman napapangitan si Ma’am sa akin?

Ewan ko kay Ma’am. Ang gulo , wala akong alam sa mood swings ng mga babae .

Napag-alaman kong malapit na pala ang araw ng kanilang kasal. Sa nalalapit na linggo na pala, April 6, which is 3 days from now na.

Kaya siguro nandoon itong si Sir sa Baryo namin dahil bumili siya ng mga alak para sa gaganaping kasal niya na ipinapasalamat ko dahil mukhang magiging maginhawa ang buhay ko rito.

Hinugasan ko nalang iyong mga pinagkainan nila Ma’am at Sir dahil pumanhik na ang dalawa sa itaas. Baka kapag one year na ako rito, mabibigyan ako ng award na pinakamahusay na alila sa buong mundo.

Kakayanin ko! Gagawin ko ang lahat __ upang hindi na ako muling makabalik pa sa pagnanakaw .

Basta ba makuha ko ang loob ni Ma’am Paine. Mahirap din kasing magtiwala sa taong bigla nalang susulpot sa harapan mo at malalaman mo na magta-trabaho pala sa bahay mo. Masyado sigurong mabilis ang mga pangyayari para kay Ma’am kaya ganoong ang reaksiyon na ipinapakita nito.

Sinimulan kong obserbahan ang niluto ni Ma’am Paine. Baka may sebo e, joke lang. Ang ganda ng mangkok ah, spiderman, biro lang ulit. Bulaklak na naman.

“Ang hilig naman nila sa flowers,” hindi ko napigilang punain.

Bigla akong napahinto sa pagmo-monologue nang makasagap ang matangos kong ilong ng isang napakapamilyar na amoy. Kinuha ko ang mangkok at inilapit sa ilong ko para makasigurado. Okay lang naman na maging aso dahil wala na namang tao rito sa ibaba. O baka naman may CCTV?

Dahan-dahan at parang bumagal ang pag-ikot ng oras habang papalapit nang papalapit ang mukha ko sa mangkok. Papalakas rin nang palakas ang pintig ng puso ko nang mapagtantong hindi nga nagkamali ang ilong ko kani-kanina lang.

Kailangan kong makasigurado kaya kumain pa ako ng isang piraso. Kailangan ko ng mas mabigat na ebidensiya.

Kaya ayun, dahan-dahan ko ring kinuha ang kutsara at pinuno ito ng sabaw. Nanlaki nang mas malaki pa sa normal, malamang, ang mga mata ko nang malasahan ang secret ingredient na sa adobo lamang ni Boss Popi malalasahan.

Kalasa at kaamoy ng adobong ito ang adobo ng kilala kong karenderya !

Pagkaraan ng sandali ay bumalik sa pagiging kalmado ang mukha ko. Napagtanto ko na ang kapal naman ng mukha kong kumain nang libre ta’s may karapatan pa kong magreklamo.

‘Di ko na lang siguro palalakihin pa itong issue na ‘to kung gusto ko nang matiwasay na buhay sa loob ng bahay na ito. Baka kinabukasan ay ipa-hit and run pa ako ni Ma’am kapag nakialam ako sa plano niya.

Inuulit ko, gusto ko pa ‘silang’ makita kaya hindi pa ito ang oras kong mamatay .

Tahimik kong isinubong muli ang napakapamilyar na adobo. Pagkatapos ay tahimik ko ring hinugasan ang pinagkainan ko bago inantay silang bumaba dahil tatanungin ko Sir Henry kung saang banda ang sisimulan kong linisan ngayon.

Hindi kasi maaaring pangunahan sila at baka kapag may nawawalang bagay ay ako pa ang magiging suspek. Main suspect pa.

Alangan __ namang __ akusahin ang mga isda na nasa gilid ko kung may mawala mang bagay __ rito .

Kakatapos lang ng isang oras ko rito sa ibaba nang makarinig ako ng mga yapak na pababa sa hagdan. Huminga ako nang malalim at sinalubong sila gamit lang ang tingin. Siyempre, dumistansiya ako sa hagdan dahil itinatak ko sa sarili kong baka bad mood nga talaga si Ma’am ngayon.

“Babe, the agency called me a while ago. May gaganapin daw na photoshoot ngayon. Kailangan ng replacement model ASAP.” Nagta-trabaho pala si Ma’am Paine sa isang modeling agency? Ngayon ko lang nalaman.

Malamang ! Alangan __ namang i-inform niya pa ako.

“Hmm, tapos? Bakit ka raw tinawagan?” Tanong ni Sir Henry na nakatuon ang atensiyon sa hagdanan. Pababa na silang dalawa. Nakalingkis ang mamasel na braso ni Sir Henry sa balakang ng maputing babae.

“Urgent na urgent, Babe. Naaksidente kasi ang isa naming kasama, so need ng kapalit on set. Kahit on leave ako ay ako lang daw ang pinakasuitable na replacement.”

Ngumiti si Sir Henry, “Okay lang naman sa akin pero it depends on you pa rin, Babe. Do you want to go?” Gandang ngiti sir ah.

“I want to help, Babe. I can’t afford na maging unsuccessful ang photoshoot. Masiyado nang marami ang panahon na nasayang, so I really want to help them. They need me, Babe.”

Tumango si Sir Henry, “Go ahead. Basta ako, I’m super proud of you, babe. You’ll become a supermodel with a big heart in the future.”

Anghel nga.

“Don’t you dare praise me too much, babe. Lalaki ang ulo ko. Baka hindi mo na ako mabuhat kapag napuno na ng hangin ang utak ko. Sige ka.”

“That’s my babe. Napakaselfless mo talaga. That’s why I love you so much. Sorry dahil ako pa ang naging fiance mo. Baka mamaya niyan magkasakit ka dahil puro kapakanan ng iba ang inaalala mo. Atsaka kahit ilang milyong kilo ka pa, I’ll always put you on your seat and will even lift the chair that you’re sitting on, just to make sure you’re comfortable. Ang oras lang na hindi kita kayang buhatin ay kapag uugod-ugod na ako, take note of that.” Pina-ikot ko ang mga mata ko. Ang cheesy. Baduy! Laos! Old-fashioned!

Oo na, inggetero __ talaga ako.

Nakaupo ako ngayon sa sofa nila sa living room, hinihintay na maging available si Sir. Atsaka hindi ko kasi alam kung saan ako uupo. Dito nalang siguro sa sofa para malayo sa kanila.

Ngunit nagulat ang nakarelax kong katawanag dahil umupo sa tabi ko si Sir Henry. Tatayo sana ako kaso sinenyasan niya akong maupo lang. Gusto pang ipamukha sa akin na sweet talaga siyang tao.

Tinapik niya pa ang balikat ko at nag-thumbs up. Naiilang na ngumiti ako. Ang feeling close niya.

Kinuha niya ang kaniyang cellphone at may tinawagan habang ako ay pinapakiramdam lang ang gagawin niya. Medyo usisero talaga ako.

Habang nagriring pa ang cellphone niya ay tinanong niya pa ako, “Okay lang ba ang trabaho mo, Lala?”

Malaki ang ngiti ko siyang hinarap, “Aba, siyempre! Ang gaan lang ng trabaho, Sir Henry. Ni hindi nga ako pinagpawisan.” Nakatitig lang siya sa mukha ko nang ilang saglit bago sumilip ang mapuputi niyang mga ngipin. Ibinaling na niya ang atensiyon niya sa cellphone niya.

Nagulat ako dahil biglang nagsalita si Sir sa tabi ko matapos may sumagot sa tawag niya, “W-What?! L-Lolo?!” Nanginginig ang boses ni Sir Henry habang kinakausap ang kaniyang cellphone. Hindi ko man lang siya malingon kahit gustong-gusto ko nang makibalita. Okay na ‘tong nasa malapit at nakikinig.

Ilang __ beses ba dapat sa isang araw pwede magulat ang isang tao?

“Lolo passed away?! This can’t be happening. Ang sigla-sigla niya pa kahapon ah. If you’re kidding, drop it now, Mom. Hindi ka nakakatuwa.” Ngayon ay dahil nakayuko lang ako ay kitang-kita ko ang pagkuyom ng mga kamao ni Sir at ang pagpatak ng mga luha patungo sa kulay asul nitong shorts.

Hindi ko alam kung bakit pero habang nakikita ko sa gilid ng mga mata ko ang kaniyang reaksiyon ay tila may bahagi ng utak ko na inuutusan akong daluhan ni Sir Henry at pagaanin ang loob niya.

Hindi ko mapigilang __ makaramdam ng simpatiya para sa kaniya . __ Mahirap __ mawalan ng mahal sa buhay.

Itinaas ko ang aking kamay at akmang lilingonin siya kaso dinaluhan agad siya ni Ma’am Paine. Nasa kusina pala siya kanina dahil may dala-dala siyang isang slice ng cake na nakita ko sa loob ng malaking ref doon.

Akala ko ba may urgent business siya? Ba’t may panahon pang magcake?

Inilagay niya muna sa mesa ang sala niyang plato bago niya niyakap ang kaniyang nobyo at nagsalita, “You’ll be okay, Babe. I’m here, I will never leave you, so hush.” ‘Di pa nakontento si Ma’am Paine at pinatakan pa ng halik ang labi ni Sir Henry.

Ayon , nagmukha akong sandwich dahil naiipit ako sa kanilang __ dalawa .

“Wala na si Lolo, Babe. Wala na si Lolo!”

Nagmumukhang isang batang namatayan ng alaga si Sir. Kung ang nobyo mo ba naman ay nagkaganiyan, siyempre bibigyan mo talaga ng effort na mapagaan ang kaniyang pakiramdam. Ang kaniyang nakaayos na buhok kanina ay nagkagulo-gulo na. Mapula rin ang kaniyang matangos na ilong at mga mata.

Tila may kung anong mabigat na bagay ang dumagan sa akin habang __ tinitignan si Sir.

Ibinalik ko ang atensiyon ko sa aking kamay na nakataas sa ere. Hindi ko alam kung bakit bigla itong gumalaw nang mag-isa. Naaawa lang siguro ako, pati na rin ang mga kamay ko.

Isinawalang-bahala ko nalang iyon at tumayo. Pupunta na lang siguro ako sa itaas at wawalisan ang sahig doon dahil hindi naman ako kasali sa mga nangyayari sa kanila pero siyempre wala akong planong magnakaw ng mga mamahaling vase. Isinearch ko kanina ito at tig-50k ang isa na nasa gilid ng mga pinto.

Iwanan ko muna sila r iyan .

Humingi ako ng pahintulot na umalis mula sa kanilang dalawa. Kailangan nila ng privacy at nirerespeto ko iyon. Hindi ako isang useserong wala sa lugar.

---

PAGSAPIT ng linggo ay tila karamay na rin ako sa dalamhating nararamdaman nila Sir Henry. Nakakalungkot nga eh. Dahil sa hindi inaasahang pangyayari ay napostpone ang kasal sana nila Ma’am at Sir ngayon.

Nakakalungkot __ talaga , pramis .

Nagpunta rin iyong wedding planner ng kanilang kasal kahapon para raw sabihin na ready na ang venue para sa nalalapit na kasal kaso hindi pa nga ito nakakatapak sa loob ng bahay ay inutusan na ako ni Sir na sabihan ito na tatawagan niya nalang daw ito.

Pati ako hindi nakatulog habang iniisip ang posibilidad na baka wala na talaga akong mga magulang, na kagaya ng Lolo ni Sir Henry ay nasa heaven na. Napakalaki nang mundo at napakabilis lang ng pagtakbo ng oras. Walang may alam sa araw ng sarili at ng ibang kamatayan.

Umuwi si Sir kahapon. Minsan dito siya natutulog, pero kadalasan doon talaga sa bahay ng mga magulang niya. Kumukuha siya ng damit dito, nangungumusta siya kay Ma’am Paine, at tinatanong kung ano ang mga kailangan nitong bilhin na mga gamit.

Ang gastos kasi ni Ma’am. Napakarami __ niyang signature clothes at bags.

Nakakalungkot na marinig ang iyak ni Ma’am kahapon, pati ako ay napapaluha. Ang bigat pa nga atmosphere kahapon. Tiyak akong mas mabigat ngayong araw, lalo na’t ngayon sana ang petsa ng kasal nila Sir at Ma’am.

First time ngayon na mag-almusal ni Sir Henry kasama si Ma’am Paine after two consecutive days na roon nag-aalmusal sa bahay ng Lolo niya. Tumawag kasi si Sir kanina na uuwi siya.

Parating nandoon si Sir sa bahay ng Lolo niya kaya ang umuuwi lang dito galing sa trabaho ay si Ma’am. Kasi nga nag-sub siya sa isa niya kapwa model. Sa mga nagdaang araw, parating mainit ang ulo ni Ma’am Paine na taliwas sa ugali niya kapag nandito si Sir. Hindi man siya nagsasalita ay nagdadabog naman siya sa itaas.

Parati nga akong nagugulat __ habang __ naglilinis eh.

Pero hindi pa rin naman nakaligtaan ni Sir Henry na magbigay ng sweldo. Nagsi-sweldo siya kung kelan niya gusto. Napakabuti niyang amo kaya dapat maging mabuting alila rin ako. Mas pagbubutihin ko ang pag-aalaga ng bahay nila pati na rin kay Ma’am kahit ‘di niya feel ang effort ko.

“I’m home!” Ayun oh, pagkarinig na pagkarinig ni Ma’am sa boses ni Sir ay pinasadahan niya agad ng palad ang kaniyang damit at buhok at ang kaninang galit na mukha ay napalitan ng malambot na ekspresiyon at nakangiting mukha.

Baka may bipolar disorder itong si Ma’am. __ Katakot naman ni Ma’am, ah. Baka rito pa ako mamatay __ dahil parating wala si Sir Henry, h ’ wag naman.

So ayun, nag-aalmusal sila. ‘Di naman ako makasali kasi puro cereal sila, ‘di naman nakakabusog. Nag-offer nga akong magluto sana kaso hindi naman ako pinayagan ni Ma’am.

“Sige, Sir, maiwan ko muna kayo.” Nag-angat ng tingin si Sir at sa ‘di inaasahan ay sumakit na naman ang isang parte ng dibdib ko dahil sa malungkot at miserable niyang mga mata. Nakakaawa kasi.

Iniwas ko kaagad ang tingin ko pagkatapos niyang itaas-baba nang sabay ang dalawang kilay niya. Nakakalungkot talaga ang pangyayaring ‘to. Talagang nangyari pa ‘to makalipas ng ilang araw kong paninilbihan dito.

Kumuha ako ng mop at sinimulan ang aking nakakalungkot na trabaho. Grabe, ang dumi ng sahig sa malapit sa basurahan. Hindi ko pa kasi nabibisita ‘tong likuran. Doon sa makikita lang ni Ma’am at Sir ang nilinisan ko nang maayos. Ngayon ko palang naalala na may likuran pa pala.

Sa totoo __ niyan , wala talaga akong kwentang __ katulong .

Ipinagpatuloy ko lang ang marangal kong trabaho nang may nakakuha ng atensiyon ko. Nakakita ako ng isang malaking paper bag na katulad ng paper bag ng isang karenderyang paborito ko noong nag-aaral pa ako rito sa siyudad, nakakalat ito sa ilalim ng washing machine.

Baka naman coincidence lang.

Nagulat ako dahil pag-angat ko ng paper bag ay naroroon ang mga styrofoam boxes na may malaking itim na logo ng karenderyang paborito ko. Ang laman noon ay ang mga tira-tira ng… eksaktong adobong kinain namin last three days ago. Mukhang matagal na ‘tong ibang mga styrofoam boxes, iba na ang amoy at kulay eh. Rolly’s . Ang karenderya ni Boss Popi. Tama nga ang hula ko!

Ang gulo naman ng bahay na ito.

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 5

Happy 168 reads!🎉

---

_Chapter 5: Paine’s Strange Actions _

LALA’S POINT OF VIEW

NANDITO na tayo sa puntong nasa sulok lang ako, nahihilo na dahil si Sir ay naglalakad ng pabalik at paabante sa iisang pwesto na para bang may napakalaking problema.

Natatakot nga akong lapitan siya e, baka masuntok ako.

April 9 na ngayon at tatlong araw na matapos na hindi natuloy ang kasal ng dalawa kong amo. Imbes na matuwa ako at sabihing buti nga sa pulis na iyon dahil sa pang-a-alipusta nila sa akin ay nakatikom ang bibig ko. Alam ko kasi ang feeling ng mawalan ng mahal sa buhay. Masakit at nakakawala ng bait.

Sa anim na araw na pananatili ko rito ay naobserbahan ko kaagad ang mga habits nila Ma’am Paine at Sir Henry. Kabisado ko na rin ang side view, front view, ang tindig at ang paraan ng paglalakad nila at malakas ang loob kong makikilala ko pa rin sila kahit nakaface mask o kaya’y nakatalikod. Dahil nga ‘dating’ magnanakaw ako ay likas na sa akin ang mag-obserba upang malaman kung ano ang tamang tiyempo na magnakaw.

Pero totoo __ namang __ nagbabagong-buhay na ako.

Eto pa. Maganda ang katawan ni Sir, maganda rin ang katawan ni Ma’am. Iyon ang alam na alam ko, malamang modelo si Ma’am at iyong si Sir pala gym iyon. Atsaka ako kaya ang naglalaba ng mga damit naming lahat kaya nga andami ko ng sugat sa kamay. Mas gusto ko kasing mano-mano kasi mas nakukuha nang maayos ang dumi. Iyon din ang payo ni Boss Popi sa akin.

Cathy at color safe, payts na.

Gaya nga ng nabanggit ko, paiba-iba ang ugali ni Ma’am Paine araw-araw na hindi ko naman alam kung alam ba ni Sir kasi hindi ko naman siya nakitang nagalit sa harapan ni Sir Henry. Si Sir Henry naman mapagmahal talaga. Sana lahat perpekto. Isa lang ang masasabi ko sa relasyon nila, matibay.

Pero ngayon nagkabitak - bitak na at tila __ nagkalumot na dahil sa mga ginagawa ngayon ni Ma’am Paine.

Kinremate ang lolo nito ngayong araw, siyempre mayaman eh. Pagkabalik na pagkabalik niya rito ay ganiyan na siya, tuliro. May nangyari siguro roon. Idagdag mo pa na hindi pa bumabalik si Ma’am Paine mula kahapon.

Sinungitan pa nga ako ni Ma’am nang tanungin ko kanina kung saan siya pupunta para may maisagot ako kay Sir Henry kasi expected naman na tatanungin ni Sir kung nasaan ang maganda niyang fiancee ngunit ang sagot lang ni Ma’am ay may gagawin daw siyang importante kaya ayun, no’ng nagtanong si Sir Henry kung nasaan si Ma’am ay isinalaysay ko na lang sa kaniya ang lahat ng nangyari kahapon. Hindi ko naman alam na hindi pala nagpaalam na may gagawin si Ma’am kay Sir.

“Ah okay. Thanks for telling me, Lala.” Matamlay niyang tugon sa akin. Para siyang tuta na nakakaawa dahil sa bahagyang nakayuko dahil pinagalitan.

Sana pala ay hindi ko na lang sinabi sa kaniya dahil tila mas lalo siyang natulala. Alam ko kasing kilalang-kilala niya si Ma’am kaya nga ikakasal na sila, malamang. Tapos bigla na lang gumawa ang fiancee niya ng mga bagay na hindi niya inaasahang magagawa nito.

Obvious namang ngayon pa ginawa ni Ma’am na hindi umuwi sa bahay nila ni Sir dahil sa i kinikilos ni Sir.

Wala akong maisip na gawing pangcomfort sa kaniya. Hindi naman pwedeng yakapin ko siya ta’s bro fist at saka mag-iyakan. Hindi kaya kami close. Ewan ko ba Henry Blake ‘yung pangalan niya tas nag-insist siyang first name pa, mas cool nga ‘yung pangalawa eh.

Ayan, nawala na sa topic.

“Sir, okay lang po kayo? Baka po may maitutulong po ako? All ears on you po.” Nag-aalala na rin ako at baka mag-collapse ‘tong si Sir sa harapan ko. Baka magmental breakdown.

Hindi ko pa naman alam ang gagawin ko kung sakali mang mangyaring mag-collapse siya sa harapan ko dahil kung mangyari man ay first time ko rin mai-experience kasi wala pa namang nahihimatay sa harapan ko.

Hindi naman ako ganoon kagwapo upang may mahimatay na kung sino man sa harapan ko.

Inaamin ko, slight lang.

“Okay lang ako, Lala. Ikaw ang dapat na tanungin ko kung okay ka lang ba. Ikaw ang palaging naiiwan dito sa bahay plus the fact na ikaw lang ang kinuha kong katulong. Nagiging selfish na ba ako? Napakasama ko na ba na amo? Pagpasensiyahan mo na ako ah. I’m having a hard time kasi with my personal problems.” ‘Yun oh! Mapang-unawang amo.

Pero okay na ako sa sweldo kong ito, sobra-sobra pa nga ito kaysa sa sweldo ko sa karenderya na halos walang palya sa pagluluto. Doon hindi na nakakapahinga mula umaga hanggang gabi. Dito anytime, anywhere, pwede.

Bumulong ako sa hangin, ” Ayos na ako dahil nakikita kong nag-aalala ka rin sa kapakananan ko, Sir. ”

Tinakpan ko agad ang bibig ko dahil nagtataka ako sa mga salitang lumabas kanina lang. Nagtunog pa akong bakla. Mabuti na lang at mukhang hindi naman niya iyon narinig. Paano na kung malisyoso si Sir?

Totoo naman kasing nakaramdam ako ng mainit na haplos sa dibdib ko nang sabihin niya iyon. Matagal-tagal na noong may nag-alala sa akin kaya ganito nalang ang reaksiyon ko.

Hindi naman siguro __ iyon __ ganoon ka-big deal.

Anyways, ang laki rin ng pinagbago ng ugali ni Sir, hindi na siya ganoon ka-arogante. Na-amaze yata sa housekeeping skills ko. Oo naman, proud ako sa sarili ko.

Dito, andami kong oras na tumitig sa mga larawan ni Sir Henry noong binata pa siya. Kay poging binata eh, daig na daig talaga ako. Parang may lahi yata samakatuwid, hindi ako nangangalahati sa taglay nitong kagwapuhan. Makikita sa mga nakasabit na picture frames ang buong buhay niya, lahat doon kasama ang friends at family niya.

Alam ko kasing __ kinulang __ talaga ako sa aruga .

Mukha silang masaya, kabaliktaran ito sa nakikita ko ngayon. Pasimple kong hinaplos ang isang picture niya noong bulilit at bungi pa siya at karga-karga siya ng kaniyang matangkad at poging lolo.

“‘Di Sir, ‘no. Ako nga ang maswerte sa inyo. Kung papipiliin ako kung babalik ba ako sa Baryo o rito na lang ay siyempre pipiliin ko rito ‘no. Napakapogi na nga ng amo, malaki pa ang binibigay na sahod. Saan pa ba ako?” Pambobola ko pa.

Leave it to me, kasi binobola ko rin ang sarili ko parati .

Tumawa ng mahina si Sir na matagal-tagal ko nang hindi naririnig simula nang pumanaw ang Lolo niya six days ago.

“That’s one hell of a compliment, Lala. Maniniwala na ba akong ipinanganak akong anghel para parating swelduhan ka? Papasa ba akong guardian angel mo?” Hindi ko na napigilang mapangiti na rin.

Nakakahawa e.

Nadala yata siya sa mga pambobola ko kaya bibigyan niya raw ako ng kaunting pataas sa sahod dahil masipag akong julalay , ayan nagamit ko ‘yung salita no’ng mga beki naming kapit-bahay na dumadami ang bilang kapag may pustahan sa paglalaro basketball sa may bakanteng lote. Kahit humindi ako ay mapilit siya. Lalaki pa utang na loob ko nito.

Hays, nakakamiss din pala ‘yong Baryo __ Sigasig , ano ? Kumusta na kaya sila roon ?

Medyo naho-home sick na naman ako. Namimiss ko rin ‘yung mga jowa ko roon. Oo, MGA. Hindi ko namention sa inyo na ginagamit ko lamang ang mga jowa ko upang may lugar na pwede akong makaligo. Hindi naman ako gaano kasama, slight lang. Mas maganda naman talaga kasi ang mga city girls.

Pagpasensiyahan __ niyo na ako, pogi lang.

Dagdag pang hindi lang dahil sa mga magagandang babae, dito may aircon, nakakaligo ako, at magandang sahod ang natatamasa ko. Wala na akong hahanapin pa bukod sa paghahanap ng magiging bagong girlfriend dito sa siyudad.

Pwede __ namang __ manligaw ng babae __ kapag wala na ako sa bahay na ito.

Ang mga sweldo ko rito ay iniipon ko mapa-barya man o papel para magamit ko sa nalalapit na future. Iba talaga kapag may pera kang nakatago e, nakakampante kang may magagastos ka kapag walang-wala na talaga.

Experienced na ako diyan .

Nakakagawa ka ng masamang bagay na kahit ayaw mong gawin ay magagawa mo dahil sa kawalan ng pera at sa sobrang hirap ng buhay. Ang tentasyon ay napakahirap iwasan.

Balik sa pagbibigay niya ng dagdag sweldo, wala naman akong magagawa kung ganiyan siya kabuting amo. Ang ipinag-aalala ko lang ay kung ano na ang kondisyon niya ngayon, mentally. Mahal na mahal ni Sir si Ma’am, alam na alam ko iyon.

Kainggit nga eh.

Ang galante ni Sir, ‘no? Kung wala lang siyang Ma’am Paine ay iisipin kong nagpapabango ito sa akin.

Ayan na naman. Nagtunog __ malambot na naman.

Baka nga kaibigan ko na siya eh, nakalimutang lang lagyan ng label. Andami na ngang benefits, kulang na lang friends with benefits.

Ano ba iyan ?! Nababakla na ata ako.

Baka idagdag pa niya na siya ang gagastos sq pang-college ko-kung makakabalik pa ako sa college. Joke lang, pabigat na ako ‘pag ganiyan.

Back to the topic, pati ako namomroblema sa dalawang ito. Nasaan na iyong lambing noong una ko silang nakitang magkasama? Isiniksik na ba sa lalagyan ng adobo sa ilalim ng washing machine?

Biro lang.

“Sir Henry, gusto niyo ba ng kasama o ano? Pwede akong umalis dito para bigyan ka ng privacy. Kung hindi niyo pa alam, marunong naman akong bumasa ng mood. Sadyang kumakapal lang ang mukha ko minsan.” Hindi naman siya tumango, hindi rin humindi. Kawawa naman ang maganda niyang lahi at magandang pag-uugali kung mabubulok lang dahil sa kalungkutan.

Pero ti yak naman na magkakabalikan pa sila.

If I recall, may mga alak na inorder si Sir doon sa Baryo namin. Sadly, hindi na iyon pwedeng i-cancel kasi hassle na. Iyan ang motto namin doon sa Baryo. Nakastock ang mga iyon sa basement bar ni Sir.

Hinawakan ko ang magandang hugis ng baba ko.

May pumasok na ideya sa matabang __ utak ko!

---

SA kalagitnaan ng tanghali, nandirito kami ni Sir sa living room, nakaupo sa carpet na bago ko lang pinalitan kanina at kapwa may hawak na beer sa isang kamay habang isang kamay ay nagja-jack-en-poy. Ewan ko rin dahil pagsuggest ko sa kaniya, sumang-ayon kaagad. Lutang siguro.

Pumayag pa siya, hindi naman pala alam kung ano ang jack-en-poy. Ang hina naman nito. Now, learn from the professional.

Lala’s Teaching 101.

Ehem! Mag-e-english ako. “When you pick stone, matatalo niya ang scissors. And it’s weakness is paper…” Napatigil ako sa pagsasalita dahil sumingit siya.

“Oh! You mean rock, paper, scissors game? I know that.” Pareho lang naman iyon. Hindi ba sila tinuruan ng mga magulang nila na gumamit ng sariling wika?

Nagtalo kami kung anong pahayag ang gagamitin namin sa laro: kung bato bato pick ba o rock paper scissors. In the end, ako ang nanalo kaya ‘bato bato pick’ ang gagamitin namin.

“Bato bato pick!” Tumawa ulit ako dahil nanalo na naman ako laban sa kaniya. Pulang-pula na ang kaniyang mukha dahil sa alak, dagdagan pa na kapag nanalo ako ay pinipitik ko siya sa noo at dapat uminom pa ng isang basong beer ang natalo.

Secret lang pero noong una mahina lang ang pitik ko dahil mararamdaman niya pa pero habang tumatagal ay palakas na nang palakas dahil lasing na siya. Gusto ko kayang gumanti sa pang-aalila niya sa akin.

Sa isang segundo ay naisip kong hindi nababayaran ng pera ang lahat ng pawis ko pero isang segundo lang naman iyon, nagbago agad ang isip ko.

Napatigil ako sa pag-iisip ng mga masasamang gagawin ko sa kaniya habang lasing siya dahil bigla na lamang siyang nagsalita, “Alam mo Lala hik, ikaw ay impakta…”

Aba g*go ‘to ah. __ Pigilan __ niyo ko sasapakin ko ‘to! __ Bahala na kung hindi siya makalaban !

“…because the first time I saw your face hik, you’ve made an impact here. It went boom!” Sabay turo niya sa kaniyang kaliwang dibdib.

Dug dug.

Ano raw? Hindi ko nga siya napadapuan ng kahit isang pitik noon ta’s biglang impact agad.

“Edi wow, walang connect.” Impact daw, eh hindi nga ako makagalaw ng maayos noon dahil nakaposas ako. Pinagloloko niya ba ako? Hindi ko nga siya nasuntok eh. Iniyuko ko ang aking ulo dahil parang hindi ko maatim na salubungin ang kaniyang nakakapasong titig.

Bakit __ biglang __ uminit __ ang paligid ?

Lasing na talaga ‘to si Sir, kung ano-ano na ang pinagsasabi e. Ang laki-laki ng katawan, kung ano-ano pa ang pumapasok sa utak. At dahil may problema siyang kinakaharap, papalusutin ko ito. Kahit magdaldal pa siya nang magdaldal buong araw.

“I hate to say this to hik everyone in this room, but next to my mom, you are the most hik beautiful person I have ever met, Lala.” Dagdag niya pa na nagpalaki ng mga mata ko. Nilingon ko ang buong paligid. Wala namang tao. Ano ba naman itong si Sir?

Dug dug.

Pero ano itong nararamdaman ko? Bakit ang lakas ng tibok ng puso ko?

‘Yung tipong napapagitnaan ka ng inis at kaunting pagkaproud sa sarili. Naiinis ako dahil sinabi niyang hate pero bakit ako nakaramdam ng mga tubi sa aking tiyan nang magbigay siya ng compliment?

Ewan, iba-iba naman ang kahulugan ng ‘beautiful’, pwedeng maganda ang mukha, maganda ang personalidad, at iba pa.

People are always complimenting me, I mean my looks pero bakit noong siya na ang nagpuri ay nakaramdam ako ng kakaibang saya? Ang lakas-lakas na rin ng kabog ng aking dibdib. Anong nangyayari?

Bahala na. Baka may nakain lang akong masama .

Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya. “But hik your body odor that time, iyon ang pumatay sa akin.” Nakahinga ako ng maluwag sa ‘di malamang dahilan. Mabuti nalang at nailayo niya na ako sa topic na iyon, hindi ko feel ang mga dating sinabi niya.

Kinuha ko ang kanang kamay ni Sir at umaktong paiyak, para naman gumaan pa nang gumaan ang hanging pumapalibot sa amin. “Please, Sir, kalimutan na natin ang naamoy mo noon-” Natigilian ako.

Ano __ iyon ?! Kuryente ?

Sa oras na nagkalapat ang aming mga kamay ay bigla akong nakuryente. Baka mangisay ako rito bigla ah. O masyado lang akong paranoid? Isiniwalang-bahala ko na lang iyon at baka guni-guni ko lang.

We continued to exchange jokes hanggang sa napuno ng tawa naming dalawa ang buong silid. ‘Yun oh, lasing na kami pareho. Mabuti nalang at nailock ko na ang gate, mga bintana at ang front door. Kahit napakastrikto na ng security sa buong subdivision ay hindi pa rin dapat ako-sila makampante.

Hindi lang naman galing sa Baryo __ Sigasig ang mga masasamang __ loob , ano .

Kapag ang tao ay nangangailangang buhayin ang kaniyang sarili o ‘di kaya ang pamilya niya ay gagawin ang lahat kahit pa alam niyang masama ang gagawing pagkilos. Magagawa niya ang lahat kahit kumapit pa sa patalim.

Bahala na iyong si Ma’am Paine . Bukas ko na lang siya po- problemahin dahil inaantok na ako.

Nang mapansin kong nasa sahig na si Sir at knock out na sa sahig ay humiga ako katabi niya, yakap-yakap ang beer na hindi ko naubos. Pangisi-ngisi pa ako at napahalakhak pa na parang bata dahil sa kalasingan.

Bahala ka na sa buhay mo, Lamig . Inaantok na talaga ako. Hindi ako magpapadaig sa iyo, Lamig .

Ipinikit ko na lamang ang aking mga mata dahil ang bigat na ng aking mga talukap sa mata.

Naalimpungatan ako dahil masyadong maginaw ang beer. Natapon rin pala sa akin ang hindi ko naubos na beer. Nakapikit kong hinubad ang damit kong natupanan ng beer at tinapon nalang sa kung saan kaya topless lang ako sa malamig na gabi.

Ngunit kahit ginawa ko na iyon ay malamig pa rin kaya habang nakapikit pa rin ang mga mata ko ay awtomatikong naghanap ang mga kamay ko ng kahit na anong mainit na bagay na nasa malapit. At nang may maramdaman akong mainit na bagay ay lumapit ako at pilit akong nagsumiksik doon.

Ang bango ah, atsaka __ matigas rin yata . Sige __ tulog ulit ako.

Nakapagtatakang yumapos din sa akin ang mainit na bagay na iyon.

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 6

Chapter 6 ** _: Blake’s Attraction** _

BLAKE’S POINT OF VIEW

NAGBALIK-TANAW ako sa araw na nagkatagpo ang landas namin ni Lala. Never in my entire have I thought of letting a stranger enter my house, much less giving him a job when he could kill us while our backs were turned.

Tila ba nagkusa ang mga kamay kong nakahawak sa manibela na dalhin siya papunta sa aking bahay kaysa sa aming police station. Na tila ba seryoso ako na papasukin sa buhay ko—namin ang iisang __ magnanakaw .

Lala nga pala ang pangalan niya.

Hindi sa nanghuhusga ako o ano , pero it was unusual to have Lala as a name for a boy. Nevermind, it’s too far from the topic.

Habang __ tahimik kaming bumabiyahe __ patungo sa bahay ko ay pasulyap-sulyap ako kay Lala. Lala na rin ang itatawag ko sa kaniya kasi iyon naman ang tinatawag nila sa kaniya __ bukod sa ‘bossing’. If I didn’t meet him here, I would’ve done the same old routine: an g umuwi nang maaga para kay Paine.

He is currently spacing out while his hand is holding his chin. Hindi ko talaga __ mapigilan ang sarili kong humanga sa mukha niya. Kahit side profile lang ang nakikita ay napakaperpekto pa rin ng kaniyang mukha. I almost thought that he was a colleague of Paine who’s doing some ‘on the spot photoshoot’.

It’s not like bago ‘to sa paningin ko or whatsoever. I just got envious with the fact that even his simple gestures are so picturesque. Don’t get me wrong, I’m just stating a fact.

**Oo nga pala! Baka hindi pa siya ** **nakakain ** **. ** __

Binigyan ko siya ng isang mansanas at natuwa naman ako nang mabilis niya iyong __ naubos . Medyo __ nag-aalinlangan pa yata __ siyang __ makipag-usap sa akin. Nakita ko pang pinaikot niya ang kaniyang mga mata . __

He’s probably uncomfortable? Or maybe an apple will not be sufficient to ease his hunger?

Patuloy lang kami sa pagbabangayan . Ang suplado niya kung sumagot kaya hindi ko maiwasang __ patulan siya out of curiosity. Nakakatuwa rin kung gaano niya kabilis __ sagutin ang mga tanong ko nang galit ang tono . Ang tigasin ng personality niya. Was he a part of a gang or something?

I can’t deny the fact that ** _he’s a little bit… interesting.** _

Hindi ko nga alam kung bakit __ natutuwa na ako sa mga maliliit na bagay na ginagawa niya. Hindi ko naman siya kilala. At imposible rin namang __ lukso ng dugo ito dahil nagmigrate na ang mga malayong __ kamag-anak namin o baka naman anak sa labas siya ng tatay ko?

**Nevermind. ** **Maybe the weather’s too much for me. **

Pagkarating ko sa bahay ay tila ako binuhusan ng asido sa lalamunan . May fiancee ako at heto , kanina lang ay __ namangha sa isang magan d — lalake . __ It felt like I had cheated on her eventhough I was just simply enjoying a man’s company… na wala namang __ malisya .

Para i-wala sa isip ko ang paghangang __ pampisikal kay Lala ay ginawa ko siyang all-around-boy este housekeeper upang __ hindi siya makapag -isip ng mga masasamang __ bagay . __ Sakto __ namang __ naghahanap kami ng taga-bantay ng bahay kung sakali mang magha -honeymoon kami sa labas ng bansa. Hindi naman ako gaano kasama kaya binibigyan ko siya ng sahod araw-araw tutal __ ginagawa niya naman nang maayos ang lahat ng mga binibigay kong trabaho.

Overall, para sa akin, naging masaya ang araw ko sa baryong iyon. Ang daming nangyari sa pag-oorder ko ng mga inumin para sa kasal. I enjoyed it!

Pero ‘y ong matanda .

Tumaas ang mga balahibo ko kagaya noong nasa harapan ko pa ang matandang iyon. Bakit ko ba naalala pa iyon?

Hindi sa natatakot ako pero napakaimposible talagang bigla nalang mawala nang parang bula ang matanda kasama ang mga gamit niya na tiyak kong mabibigat.

Teka nga, nabanggit din sa akin ni Lala na may nakita siyang matanda ngunit habang siya ay nagpupumiglas dahil nga hindi niya nga raw kasi ako ninakawan dahil binili niya nga iyon sa matandang nasa gilid ng kalsada. Ngunit pagkalipas ng ilang minuto ay bigla na lang siyang kumampante na tila ba inamin niya bigla na siya nga ang nagnakaw sa kwintas na ibibigay ko kay Babe.

Coincidence lang ba ang lahat ng iyon o senyales ng bad luck? Or is he plotting something dangerous?

Ngunit sa hindi inaasahan ay pumanaw si Lolo, isang oras matapos naming maghapunan due to cardiac arrest. Masyado akong nalungkot dahil napakabuti ng aming Lolo. Hindi ko matanggap.

A part of me is suggesting that this is not simple cardiac arrest, but I guess it was just me going paranoid.

Apat kaming mga apo niya ngunit wala siyang itinuring na mas nakakalamang. We were treated equally kahit iba-iba ang pagtrato namin sa kaniya. Due to being comfortable with Lolo, some of my cousins treated him like a close friend.

He’s just too good to be true.

Ako ang pinakamatanda sa kaniyang mga apo tapos sumunod ang kambal na anak nina Tita Railey at Tito James na sina Ream Joshua at Rail Jirhua at ang panghuli ay ang illegitimate child ni Uncle Yohan na si Yoshiro. Bale tatlo lang ang naging anak ni Lolo, iyon ay si Dad, si Tita Railey at Uncle Yohan.

Hindi nga namin inaasahang magiging pantay lang ang ibinibigay niyang atensiyon sa kaniyang mga legitimate at isang illegitimate na mga apo. I was sure that some of the elders were against it, but were unable to go against Lolo. At isa pa, okay lang naman ang relasyon naming magpipinsan, normal lang naman.

Si Rail lang talaga ang medyo hindi ko nakakagaanan ng loob. Napakababaero niya kasing tao to the point na pati ang mga naging girlfriends ko noong school days ay napupunta sa mga bisig niya. Pero overall, okay lang naman.

Kahit kailan ay hindi ko nakitang nakakunot ang noo ni Lolo, parati siyang may masuyong ngiti. Isa siyang halimbawa ng gusto kong maging pagtanda ko. And in a blink of an eye, he’s already gone.

Wala na ang taong __ hinahanggaan ko.

“Babe, maybe we’ll just reschedule our wedding. All of us has too much on our plate na. Pupuntahan ko muna sila Mom, I’ll help them recover from stress. I’ll be back as soon as I get a chance.” I nuzzled my nose into hers and kissed her soft cheeks but my teeth is slowly digging holes on my tongue. I can taste blood.

“O-Okay.” Napangiti ako nang pilit sa sagot niya.

“Ayun oh, that’s my babe! Thanks for being understanding babe. Haven’t I told you that you are a wonderful woman?” Ani ko pa habang patuloy na umaagos ang mapait na likido na may lasang dugo sa aking lalamunan. Nahihirapan akong lunukin.

Napakaselfish ko talagang tao.

“Yes, I’m wonderful. Kaya puntahan mo na sila Tita, so you’ll be back early. Let Tita know that I wished them all to be well.” Napangiwi ako, hindi kasi magkasundo si Mom at si Paine. I don’t know why. Mabait naman si Paine, classy, pretty at magalang naman siyang sumasagot sa mga tanong nila Mama.

Kahit ganoon ang naging reaksiyon ni Paine ay alam kong nadisappoint siya. Sino ba naman ang matutuwa kung dahil sa isang pangyayari na hindi inaasahan ay biglang maka-cancel ang kasal na matagal naming pinagplanuhan? Mabuti na lang at understanding si Paine.

That’s why I love her so much!

Alam ko namang napakaswerte ko sa kaniya. I was so thankful dahil kasali ako sa nagraid sa ilegal na bar na iyon. I was thankful dahil hindi ko na makikita pang muli ang mga luha sa kaniyang magagandang mga mata.

That’s why get a grip, Blake! I-wala mo sa utak mo ang paghangang __ nararamdaman mo kay Lala dahil may napakaganda at napakabuti __ kang girlfriend .

It would not be great if that admiration will take on another level.

Nagdaan ang mga araw at umuuwi lang ako ‘pag kukuha ng damit at magsha-shower o ‘di kaya’y mangangamusta sana kay Babe kaso parati siyang wala. Nakakapanibago talaga ang mga kilos niya. Simula noong dumating si Lala ay tila nag-iba siya ng kaunti.

Isiniwalang-bahala ko na lang dahil baka naninibago lamang siya dahil first time na nagkaroon ng pangatlong tao na maninirahan sa bahay namin.

“Sir, ready na po ang tanghalian.” Umupo na ako at inayang kumain si Lala. Siyempre siya ang nagluto, bakit ‘di ko aayain?

I don’t know why Paine isn’t here again, baka nagmomodeling ulit. Gusto ko sanang dito lang siya sa bahay, I want to make her a good housewife kung magkakaanak kami. Iyong buong atensiyon para sa amin ng pamilya niya lang.

I tapped the call button on my phone. “Magparamdam ka naman, Paine.”

Ilang beses ko na siyang kino-contact, sa kaniyang phone number at sa kaniyang social media accounts, but it was again, to no avail. Marahil ay nasasaktan pa rin ito sa ginawa kong desisyon.

It took days before i-cremate si Lolo. Matagal kasing nagpumilit sila Mama at mga kapatid ni Papa na h’wag pakawalan ang Lolo. Napalapit na rin kasi si Lolo pati sa kaniyang mga in-laws. ‘Di ko kayang tanggapin na wala man lang si Dad para sa libing ng kaniyang sariling ama.

Masyado naman yata __ niyang __ ginampanan ang pagiging role model.

But in the end, the truth was fully accepted. Masakit man ay kailangan pa ring tanggapin na there are only two stages of life: birth and death. Anyways, hindi ko namalayan na matagal-tagal na pala akong ‘di nakakauwi.

I hope Paine is not upset. I’m such an asshole for taking her for granted.

We’re still not in good terms with my mom. I was on her side all the time because she might get jealous of Paine and start to talk about nonsense. Baka raw nilalason ako ni Paine na hindi man lang daw nito iko-consider ang kaunting oras ko para sa namayapa kong Lolo, baka, baka, napakaraming baka ng mom ko.

Bigla nalang pumasok sa isip ko si Lala, kung siya kaya sa sitwasyon na ito, ano kayang gagawin niya? Hindi ko alam kung bakit ko hinayaang mapalagay ang loob ko sa kaniya. Hindi ko dapat kalimutan na minsan na niya akong ninakawan kaya may tiyansang nakawan niya ako ulit.

I almost told my whole life to him. When we’re all alone, I always find myself opening up to him. We’ve been like this everytime na umuuwi ako.

It’s just that napakagaan niyang kausap, komportable akong nasa tabi lang siya. Komportable akong nakikinig lang siya sa mga hinaing ko. It’s not that I had no friends, siya lang talaga ang nasa malapit.

Hindi ako nagpapalusot .

It took me a little while to open the gate. As soon as I opened the main door, bumungad kaagad sa akin ang malinis na sahig. Pinasadahan ko ng aking daliri ang mga bookshelves and kagaya ng lahat ng mga araw, malinis pa rin ang mga iyon.

He always does a good job, e? For an ‘ex-thief’, he does things that are unexpectedly amazing. Efficient niya masiyado .

Inilibot ko ulit ang aking mga mata to search for Paine. As usual, wala ulit siya. She’s been acting really strange lately. Sinabi pa ni Lala na nagdabog pa raw ito sa itaas which is hindi man lang pumasok sa isip ko na kaya niya iyong gawin. She’s always been kind and gentle.

Well, baka hindi pa talaga __ namin __ kilala ang isa’t -isa or baka hindi niya pa pinapakita ang tunay na siya.

I’ve always experienced doing mind games with criminals, especially kung pinaamin na sila kaya expected na sana na on guard ako sa mga taong pumapalibot sa akin. But do I have to do that kung fiancee ko naman ang kausap ko?

Hindi ko na namalayan na pabalik-balik na pala ako sa harapan ni Lala. Dumagdag pa sa mga problema ko ang yaman ni Lolo na hahatiin daw ng kaniyang mga apo, mapa-legal o bastardo man na hindi namin tinutulan dahil si Lolo naman ang nagsulat. Pero tumutol kaming lahat na kunin ang pera, hindi naman namin gugustuhin ang perang hindi namin pinaglaanan ng pawis.

Noon pa man ay kinukumbinsi na ako ni Dad na maging pinakamabuti at pinakamaaasahang apo dahil sa ‘mana-mana’ na iyan. Sooner or later, bibisita iyon upang magtanong.

Okay lang naman kung maliit lang ang makuha kong mana o ‘di kaya ay wala dahil may sariling negosyo naman ako bukod sa pagpupulis.

Mabilis yatang makaramdam itong si Lala na may pinagdadaanan ako dahil may nacome-up siyang laro. And as expected sa ugali niya, the game refreshed my mind.

O, ‘di ba? I know few things about him now.

Medyo nalalasing na rin ako dahil parati akong natatalo. My view automatically landed on Lala’s face nang tumawa na naman siya. Teka, why is it that this time, mas lalo siyang gumaganda sa paningin ko?

I’m not talking that he looks feminine or whatsoever. He never looked liked that. I just admire his facial structure basta everything about his perfect face. Na ngayon ay parang mas nadedefine; ngayong lasing ako at wala sa huwisyo.

“I hate to say this to hik everyone in this room, but next to my mom, Lala you were the most hik beautiful person I had ever met. You’ve got a nice face and a nice personality. How did you end up as a thief? Sayang ka.” Sh*t, bigla nalang lumabas mula sa bibig ko. Napatakip kaagad ako ng bibig ko. Wala na ako sa matinong pag-iisip at unti-unti nang naba-blangko ang isip ko.

I immediately changed the topic. “But hik your body odor that time, iyon ang pumatay sa akin.”

He just blinked twice, na parang pinoproseso pa ang mga sinabi kong katangahan kani-kanina lang. It took him a while to react to my joke.

He grabs my hand, “Please, Sir, kalimutan na natin ang naamoy mo noon.” What the heck?! Bakit nakakakuryente? As soon as our skin slightly touched, it zapped me that I almost forgot to breathe. I grabbed my chest, ang lakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko napigilang maalala ang pakiramdam na kagaya nito noong nagtaser training kami noong criminology intern pa ako at kinuryente kami ng mga kakalase ko gamit ang taser gun.

What was that?

Kailangan kong iiwas ang paningin ko sa nagliliwanag na Lala sa harapan ko. Na-engkanto ata ako dahil kahit ang simpleng paggalaw ng kaniyang mahahabang pilik-mata, ang simpleng pagkibot ng kaniyang bibig ay tila ba naging isang napakagandang tanawin para sa mga mata ko.

We continued talking hanggang sa naramdaman kong gusto kong hawakan siya. Nagkaroon ako ng kagustuhang malaman ang pakiramdam na maikulong siya sa mga braso ko, kagustuhang sapuin ang kaniyang ulo, at kagustuhang siilin ang kanina ko pa tinititigan—ang mapupula niyang mga labi.

My body is suddenly in need of taking him in my arms. I don’t know why, it just happened.

Itinigil ko na habang may control pa ako, humiga na ako sa carpet. Pilit kong isinirado ang aking mga mata upang hindi na muling maakit pa sa kagandahang namumukodtangi sa mga babaeng nakilala ko.

Inaamin kong mas gusto ko ang hugis ng mukha niya kaysa kay Paine.

He’s just too good to be true. Okay lang sana kung hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko at magustuhan ko siya pero wala siyang gusto sa akin kasi naniniwala akong straight din siya. Mas mabuti kung ganiyan ang mangyayari kasi matatago ko lang.

Pero hindi naman dapat ako makampante kasi ako nga, hindi ko pa narananasang humanga sa isang lalake, ngayon lang. Paano na kung mangyari rin kay Lala ang nangyayari sa akin ngayon?

Bago pa dumating ang araw na mangyayari iyan ay kailangang mawala na ang paghanga ko sa kaniyang mukha at inaamin ko, pati na rin ang paghanga ko sa kaniyang ugali sa lalong madaling panahon.

Kailangan kong ibaon sa limot __ itong __ nararamdaman ko para sa kaniya .

Pero at the end of my every day, I still found myself unconsciously monitoring his every move. I still found myself admiring him even more as our bond started to go deeper.

At ang huli , nakikita ko ulit ang sarili ko sa loob ng pinakahuling __ kwarto ng ikalawang __ palapag __ nitong bahay.

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 7

**Chapter 7: The Lovers’ Quarrel **

LALA’S POINT OF VIEW

NANG imulat ko ang aking mga mata ay kaagad kong naramdaman ang kaginhawaan. Hindi na ako nagulat ng malamang may katabi pala ako, si Sir Henry. Natutulog siya nang mahimbing at mahinang humihilik sa tabi ko. Nakatulog pala ulit kami sa carpet nitong living room at pang-limang beses na ito nangyari.

Ayon sa kaniya, drinking buddy na raw kami. Andami pa kasing beer , paunti - unti naming inuubos .

Tuwing uwi niya mula sa pagpupulis ay may hapunan na akong naluto. Magha-half bath muna siya bago kainin ang niluto kong panghapunan. Siyempre iniwasan kong magluto ng adobo, mahirap na. Ayun kahapon, nagawa na naman niya akong piliting kasabay niyang kumain, sumabay na nga lang ako kasi nalulungkot naman akong makitang nag-iisa lang siya at walang kausap.

Balik tayo ngayon. Sa pagkakataong ito ay muli kong nasilayan ang kaniyang kay gwapong mukha. Nagtatagal talaga ako sa pagtitig sa kaniya na mahimbing na mahimbing na natutulog sa umaga. Nagpapasalamat pa nga ako dahil parati akong nauuna gumising kaysa sa kaniya.

Hindi ko nga alam kung bakit pinaliguan siya ni Lord ng isang drum ng looks tas sa akin isang tabo lang.

Sana ganito nalang kapayapa palagi ang kaniyang mukha. Sana hindi ko na muling makita pang malungkot at nakatulala .

Kasabay nang matagalang pagtitig ko sa kaniyang mala-adonis na mukha ay pabilis nang pabilis ang pagtambol ng puso ko. Baka naman dahil may sakit ako sa puso? May sakit sa atay?

O baka naman may sakit sa utak ?

Mahahaba ang kaniyang mga pilik-mata at tila kay lambot ng kaniyang balat. Napakapula rin ng kaniyang mga labi at tila kay lambot din. Balak ko pa ngang i-try na sundutin para maramdaman ko talaga kung totoo ba ang nakikita ko kaso baka lalo pa akong mainggit.

Siyempre mahal ang sabon na ginagamit niya. Medyo na-offend nga lang ako pagkatapos niya akong sabihan na mabaho noon. Medyo lang naman. Pero totoo naman iyon kahit pagbaliktarin pa ang mundo.

Hindi niya kasi ako hinayaang __ makaligo bago ako dakpin.

Hindi ko alam kung bakit bigla na lamang kumilos ang aking kamay upang abutin ang kaniyang noo. “Sana hindi ka na mahirapan pa sa mga nangyayari sa buhay mo upang hindi na muling kumunot pa itong noo mo.” Ang mas nakakagulat pa ay pagkatapos kong sabihin ang mga salitang iyan ay pinatakan ko pa ng magaan na halik ang kaniyang noo.

Ano iyong kahihiyang ginawa ko? Nasobraan na ba ako sa kahibangan na nakakagawa na ako ng mga pambihirang bagay? Side effect ba ito ng pagtalikod ko sa pagnanakaw?

In fairness, walang pores ah.

Mabilis akong kumaripas ng takbo palayo sa sahig. Pinaypayan ko ang nag-iinit kong mukha. Napasuntok ako nang malakas sa malamig na dingding.

Nababaliw na talaga ako!

Nang makainom ng malamig na tubig ay huminahon na ako kaya dumiretso agad ako sa kusina upang ihanda ang mga kakailanganing gamit para sa lulutuin ko.

Magluluto muna ako para naman may mahigop __ siya agad na mainit na sabaw para mawala ang hangover niya.

Papito-pito akong pumuputol ng mga gulay para sa aking lulutuing sinigang. Hindi ko nga alam kung bakit ang ganda ng pakiramdam ko ngayong araw; sumama na nga lang ako sa agos. Sa maraming beses kong pagluluto para sa kanila ay nasanay na ako at alam na alam ko na kung saan nakalagay ang halos lahat ng mga gamit sa kusina este two weeks pa pala ako rito; April 17 na ngayon.

Medyo matagal-tagal na pala ako rito.

Nasanay na akong gumising nang mas maaga pa sa dati kong gising noon sa Baryo Sigasig upang maglinis sa umaga at para exercise na rin.

Ito ang schedule ko araw-araw: pagkatapos kong maglinis ay tsaka na ako magluluto na sakto namang baba nila Sir at Ma’am noong nandito pa si Ma’am; ngayon, si Sir na lang ang bumababa dahil sa kasamaang palad, hindi pa umuuwi si Ma’am. Tapos maglalaba pa ako, pupunta sa likod-bahay upang diligan ang mga tanim na inaalagaan ko, at ang panghuli ay titignan ko kung sasakto pa ba ang groceries.

Kapagod nga eh.

Dahil nga may talento ako sa pagluluto, natanggap akong tagaluto sa isang karenderya noon ngunit ‘di nagtagal ay hindi kinaya ng sweldo na tustusan ang mga gastos sa pag-aaral ko sana sa kolehiyo. Kaya tumigil na rin ako sa pagpa-part-time.

Sa Rolly’s **** nga pag-aari ni Boss Popi! Doon ako nagpart-time job para makapag-aral sa highschool. Ako kaya ang gumawa ng recipe ng adobo roon. Kaya nga paborito kong kumain do’n kasi ang sarap rin ng mga pagkain plus ang saya tignan ng mga taong masaya ang mukha pagkatapos kumain ng adobo.

Hindi ko nga alam kung kaninong lamang-lupa ko namana ang cooking skills ko. Basta lang, noong may naipakitang cooking show ang classmate ko noon ay gumaya ako at sa huli ay medyo nabibigyan ko ng sariling twist at version ang mga iyon, gaya ng adobo ko.

Bata pa kasi ako no’n, uso pa ang pag-e-experiment.

Kahit medyo-medyo lang ang lasa noong adobo ay worth it naman sigurong puntahan ang Rolly’s , hindi lang naman adobo ang ibinibenta roon. Ginagarantiya kong masasarap talaga ang mga pagkain doon with a rate of 5 stars.

Binili nila sa akin ang recipe ng adobo at bentang-benta pa rin iyon hanggang ngayon kaya nga nagtaka ako sa adobo na niluto kuno ni Ma’am. Eh, pamilyar ang lasa at saka iyong cellophane pa na nakita ko.

Malansa talaga si Ma’am, maraming tinatago. Ngunit wala ako sa lugar makigulo, ano. Wala akong karapatan at lalo pa akong magiging pabigat kung pakialamero pa ako.

Kasambahay lang naman ang role ko sa love story nila.

Ewan ko ba roon kay Ma’am Paine last week, kapag nasa harapan niya si Sir ay biglang mag-iinsist na siya raw ang magluluto. Pinapaalis niya kaming dalawa ni Sir at isinasarado ang pinto ng kusina.

Amoy malansa si Ma’am. (1000000)

‘Di literal ah. Ako kaya naglalaba ng mga damit niya kaya garantisadong mabango’t malinis ang mga isinusuot namin. Siyempre daig ng pagha-handwash ang pagwa-washing machine.

Kahit mamahalin ang sabon nila ay nagkakasugat pa rin ang mga kamay ko.

Habang hinihintay ko na lumambot ang karne ay tumulala muna ako. Ano kaya ang gagawin ko mamaya? Maglalaba? Baka naman mago-grocery? O ‘di kaya matutulog? Maliligo? Isinulat ko na lang sa papel ang mga bagay na gagawin ko mamaya dahil baka makalimutan ko.

Ayos ! Dahil wala si Ma’am ng tatlong araw ay maliit lang ang lalabhan ko.

Para makasigurado ay pinuntahan ko ang laundry basket. Ngunit nanliit ako nang makita ang gabundok na mga damit ni Ma’am sa laundry basket.

Ano pa ba ang aasahan ko? Halos oras-oras nga iyon kung magpalit kaya kahit nawala siya ng limang araw ay gabundok pa rin iyan. Dumagdag pa ang mga damit ko. Nawili ako sa kakaligo eh, sorry. Kawawa ang mga kamay ko nito!

Sana pala ay hindi ako naging kampante .

Pinatay ko na ang apoy dahil naluto na ang sinigang. Kumuha ako ng isang kutsara at tinry ko kung tama lang ba ang pagkakatimpla ko at as usual, okay lang, ‘yong tipong plain lang ang lasa kasi plain lang ang recipe.

Humble kasi ako.

Gusto ko na sanang kumain ngunit kailangan ko pang maglaba. Baliw kasi ang pulis na iyon, maraming pera kaya afford ang isa pang kasambahay pero wala siyang kinuha. Ako ang gumagawa ng lahat.

Hindi nakakatuwang __ ginagamit ako para sa pansariling __ kapakanan .

Echos lang ulit, okay lang dito. Kahit nakakapagod ay sulit naman ang sweldo. Hindi ako tinitipid plus libre ang tulugan, saan ka pa?

Sa kasagsagan ng paglalagay ko sabon na powder sa washing machine ay may biglang nagsalita. “Nakauwi na ba si Babe?”

Nagulat ako at natapon ko kay Ma’am Paine ang powder. “Argh! You’re so clumsy! Hindi ko alam kung bakit kumuha pa ng katulong eh—I mean bakit pa kumuha ng katulong na lampa!” Hindi naman siya kabute at mas lalong hindi siya mukhang kabute pero pasulpot-sulpot siya.

“Sorry, Ma’am Paine!” Pinagpagan ni Ma’am ang kaniyang damit at mabilis na naglakad nang hindi ko pa nasasagot ang tanong niya.

Mabuti na lang at hindi ko nasapul sa mukha.

Ilang segundo pa ay bumalik ang tunog ng kaniyang stiletto. Nakakatakot ang mga stiletto, pwedeng gawing sandata. Inunahan ko na lang siya kasi masakit sa tenga ang pagsisigaw niya. Malapit lang naman ako ah. “Yes, Ma’am. Nakarating na po si Sir Henry, kanina-kanina lang.”

“Hmp! Marunong namang sumagot, pinapatagal pa.” Nagmartsa na kaagad si Ma’am patungo sa second floor.

Pinatigil ko si Ma’am Paine. “Hindi po ba kayo kakain, Ma’am? Malapit na maluto ang sinigang.”

“No.” Matigas niyang sambit. Edi no, hindi naman kita pinipilit. Parang kawalan ko pa kung hindi mo matitikman ang masarap kong sinigang, Ma’am Paine.

Nang makaalis si Ma’am ay saka pa nahulog ang mga balikat ko. Para akong binalaan ng isang mamatay-tao dahil sa kaba. Grabe ang presensiya ni Ma’am, ‘pag ako ang kausap, ang intense.

Ang ingay ng killer shoes ni Ma’am.

Makalipas ang ilang minuto ay maririnig na ang pababang tunog ng killer shoes ni Ma’am at tunog ng tsinelas. At alam kong sa kanilang dalawa na iyon, alangan namang may kabit si Sir.

Nilingon ko ang dalawa, nakakawit na ang mga kamay ni ma’am sa braso ni Sir. Napabuntong-hininga na lang ulit ako dahil binigyan na naman ako ng masamang tingin ni Ma’am Paine.

Hays.

Dahil malapit lang ang living room sa lugar na pinaglalabhan ko ay malinaw kong naririnig ang kanilang usapan. Clear shampoo este mas clear pa sa tubig.

“By the way, Babe. Pagsabihan mo iyang kinuha mong katulong. Nawalan ako ng bracelet kanina. Ang alam ko suot-suot ko pa iyon no’ng nakapasok ako sa bahay.” Nagpantig ang mga tenga ko nang marinig si Ma’am. Kulang nalang ay itapon ko sa toilet bowl ang damit niyang kasalukuyan kong kinukuskos.

Aba’y __ gumagawa ng kwento !

“Hindi ba pwedeng na-misplace mo lang?”

“Malay ko naman kung may lahing magnanakaw iyang nakuha mo. Atsaka, andaming naiba sa bahay at alam naman nating siya lang ang naiiwan dito. No one knows kung nasaan na ang mga mamahalin kong furnitures niya itinago, or much worse, ibebenta.” Sumbong ni Ma’am. Naku! Anong kababalaghan na naman ang pinaplano niya at ako ang nabuntungan niya ng kaniyang pagiging bipolar?

FYI, Ma’am. Kaunti lang na adjustments ang ginawa ko rito. Ni wala nga akong ginalaw na mga furnitures dito. Iyong arrangements lang ng mga food supplies at pwesto ng mga utensils caddy ‘yong inilipat ko. ‘Yong mga kurtina naman na aking pinalitan ng bago kong bili upang umaliwalas ay safe na safe na isinauli ko sa tamang lagayan. ‘Yung smart TV nilang ubod ng laki, andiyan pa. ‘Yung washing machine at ref, andiyan.

Baka ‘pag nakakakita ako ng Bluetooth speaker dito ay baka ‘yun lang ang arborin ko para magpatugtog tuwing naglilinis ako kaso, wala eh.

Iyang bracelet na sinasabi niyang baka ninakaw ko baka guni-guni niya lang iyon, wala naman siyang suot-suot noong pumasok siya.

“No, may tiwala ako kay Lala. Mabait iyon. Palitan ko nalang iyong bracelet mo, I will buy another.” Ayan, ipagtanggol mo ko, Sir at baka masapak ko iyan si Ma’am. ‘Pag napuno na ako sa mga pakulo niya, maghahanap talaga ako ng ibang trabaho. Hindi ko rin naman ginustong mapunta dito.

“Bahala ka, basta binantaan na kita.” Ang sarap tirisin ni Ma’am. “Anyways, I heard you’ll get a fair share of Lolo’s agendas, Babe. O baka naman nakuha mo na? How was it? Sino ang pinamanahan ni Lolo ng pinakamarami? Is it you?” Excited na tanong ni Ma’am. Taga-narrate na ako kung sino ang nagsasalita. Ano pa ba ang saysay ng pakikinig ko rito kung ‘di ko sasabihin sa inyo?

“Wala akong pake sa manang iyon. Mabubuhay naman akong hindi nangmamalimos ng pera kay Lolo so ngayon kahit hindi ako makatanggap ay mabubuhay pa rin ako. Kaya pa nga kitang bigyan ng mga luho mo, right?” Medyo mababang tonong sabi ni Sir Henry.

“Why naman kasi hindi, it’s your right since apo ka niya. He’s loaded. He’s got money to spare for you and your cousins.”

“Hindi ko nga tatanggapin iyon, Babe. Ito lang ba ang magiging dahilan ng pag-aaway natin” Tila napipikon na si Sir. Ngayon ay tumaas na ang kaniyang tono ng pagsasalita.

“But Babe…”

“No more buts! Bakit ba Paine?! Ginugutom ba kita? Ano bang pinuputok ng butsi mo at gusto mo talagang makuha ko iyon. I have money that will suffice kahit pa sa sampung future pa iyan! May mas nangangailangan ng pera ni Lolo, malalaki na kami, kaya na naming gumawa ng pera para sa sarili naming pamilya!” Ayan na nga, sabing hindi nga tatanggapin, ano ba ‘yan Ma’am? Ba’t ka ba kasi namimilit? Na-i-i-stress ako sa ugali mo.

Oo nga naman, ano nga ang ipinuputok ng butsi mo, Ma’am? Karapatan man o hindi ni Sir, desisyon niya iyon!

Kaya Sir, ibigay mo nalang sa akin ang mana na ibibigay ng lolo mo, nangangailangan ako.

“That’s not what I’m thinking hik. Ang inaalala ko lang ay kung mabuntis ako. Para may __ makuha hik tayong dagdag panggastos. You said you wanted hik __ three children…” Naku! Pinaiyak mo Sir. Hala ka. Todo kuskos lang ako rito. Hindi ko talaga gusto ang washing machine kasi hindi naman natatanggal ang mantsa ng iniinom kong kape kaya mano-mano akong naglalaba rito.

Nakukuha ko pa kasing bumili ng mga hindi branded na kape, gatas at cocoa powder o ‘di kaya tablea na lang kasi hindi ako komportable sa mga branded na bagay.

Naks! May libreng drama pa sa background ano, edi enjoy ako sa paglalaba.

Umiinit na rin ang debate eh.

Ma’am Paine continued, “Y-You promised me noon na in the future ay hindi ako maghihirap pero I-I never felt your promise. Hindi ko maramdaman ang ginhawang ninanais ko. Hindi ko makita ang future na sinasabi mo.” Nalaglag ang panga ko at napatigil ako sa pagkusot ng damit dahil sa sinabi ni Ma’am.

Grabe naman kung hindi maginhawa ang buhay mo rito, Ma’am.

Ano palang tingin mo sa akin, Ma’am?! Ako ang pumapasan sa lahat ng mga maninipis at makakapal mong mga damit. Kaya h’wag mo kaming pagsalitaan ng ganiyan!

“Hush. I’m sorry kung nasigawan kita. You’ve been a very nice girlfriend to me, Babe. It’s just that napaparanoid ako. Babe, I always thought na kilalang-kilala na kita, but these days instead na dapat nasa bahay ka para pagkabalik na pagkabalik ko, you’ll envelope me in your arms and you’ll soothe my tiredness and sadness pero wala ka. You’ve been doing things that I thought you couldn’t do to me.” Patuloy lang sa pagyugyog ang mga balikat ng babae at hindi makaimik dahil sa pag-iyak.

“And inuna mo pang tanungin ang mana na iyan kaysa magpaliwanag kung saan ka nagpunta, you don’t have any relatives. Natanong ko na rin ang modeling agency mo and they said that you weren’t there sa mga nagdaang araw. Dagdag pang nawawala ang pinsan naming si Ream kahapon pa.” Mahaba-habang salaysay ni Sir Henry. Sure pa ba ‘to na nakakahinga pa siya dahil sa napakataas niyang pahayag?

“…it’s just that I don’t know if you’re still the same Paine I used to love anymore.” Ngi. Ang seryoso na. Okay pa kayang nakikinig pa ako sa away nila?

Ayaw ko na nga makinig kaso napakausesero talaga ng aking tenga. Ewan ko ba at bakit hindi dinesign ni Lord ang mga tao na may tumitiklop na tenga gaya ng mga aso para naman wala tayong problemang isirado ito tuwing may gusto tayong hindi pakinggan.

Napalunok ako ng sariling laway nang makitang parang nagulat si Sir Henry nang makitang nasa malapit ako. Tiyak akong mawawala ang tiwala niya sa akin dahil nalaman niyang nang-chichismis pala ako sa issue nila. Nagmartsa lang nang tahimik si Sir Henry papunta sa itaas.

Congrats. Mawawalan na ako ng trabaho bukas.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 8

**Chapter 8 ** **: Mutual Attraction? **

LALA’S POINT OF VIEW

TANGING **** tunog lang ng kubyertos ang maririnig sa buong dining table kasi ako lang ang mag-isa rito. Kinakain ko sina Ma’am at si Sir. Siyempre dahil ang gulo-gulo nila, kapag hindi na masaya ang drama kailangan nang palitan. Ang sarap nila-nilang pag-untugin.

Biro lang.

Sa kabutihang palad, hindi naman ako natanggal sa trabaho. Sa halip na palabasin ako sa bahay ay nandito pa rin ako, mas malapit na sa kanila kaya tiyak akong malinaw na malinaw kong maririnig ang mga pinagsasabi nila kaysa noong naglalaba ako.

Ano bang butas este gulo ang pinapapasukan ni Sir sa akin?

Walang kaingay-ingay nga dahil hindi naman nagsasalita ang dalawa kong amo. Takang-taka nga ako kung bakit pinaupo ako ni Sir tatlong upuan malayo sa kanila. Pakiramdam ko parang nasa paglilitis kami. Mahaba kasi ang dining table nila, mukhang kasya ang sampung lechon… wala lang gusto ko bigla kumain ng lechon.

Kaso sagabal ang lechon sa gusto kong body shape. Paano ako magiging macho kapareha ni Sir kung kakain ako ng puro taba?

Hindi ko rin alam kung anong saysay ng pagiging magkatabi nila, e wala namang kibuan. Sino ba ang hinihintay nilang magsalita, ako? Ang panget nilang ka-bonding, ‘no? Super sarap kaya ng niluto kong sinigang.

Este okay lang naman ang lasa ng niluto kong sinigang .

Una silang umupo kaysa sa akin ngunit tila nahahawaan na rin ako ng kanilang awkward vibes. Nakatapos na ako sa pagsasampay ng mga damit at lahat bago ako pinaupo rito ngunit tahimik pa rin sila. Bakit kasi pinatagal pa ang away, pwede namang ayosin agad para walang gulo.

Ano na? Mga ate, mga kuya. Pakuparan ba ng pagkilos? __ Patagalan ba ng pagnguya ?

Kung ako lang ang masusunod sa bahay na ito, uutusan ko kaagad sila na magbati. Pakiramdam kong magkakabati rin naman sila kapag nagkausap ng masinsinan. Mahal na mahal nila ang isa’t-isa, tiyak na tiyak ako roon. Kung ano mang pinaggagawa ni Ma’am Paine ay tiyak naman akong may mabigat na dahilan siyang baon. Kailangan lang talaga ng masinsinang pag-uusap… na wala ako.

Binilisan ko ang pagnguya, abot ng tubig para sa sarili ko, at lunok na naging cycle na. Pinilit ko pa ngang kahit pagnguya ay walang ingay hanggang sa natapos na nga ako. Mahiya naman tayo sa Don at Donya na pinaglalaruan lang sa kanilang plato ang pinaglaanan ko ng dugo’t pawis na sinigang.

Bahala kayo riyan, as if namang ganoon ko ka-gustong makisali sa gulo niyo.

Tumayo kaagad ako pagkatapos kong maubos ang aking almusal ngunit bago ko pa maibalik ang upuan sa dating pwesto nito ay nagulat ako sa biglaang pagtawag sa akin ni Sir Henry. Tumigil yata sa pagpintig ang puso ko ng isang segundo.

“Lala, sit.” Parang nag-uutos lang ng aso, ano? Bago na pala ang trabaho ko rito? ‘Di ako nainform na may part-time job pala ako. Ano na naman ba ang kailagan niya? Plano siguro akong gawing referee.

Pass muna ako, Sir. Baka sumama pa lalo ang image ko kay Ma’am Paine na pinaka-iniiwasan kong mangyari.

Ibinaling ni Sir Henry ang kaniyang tingin kay Ma’am Paine. “I also heard your strange actions from Lala, alam mo na kung ano ang ipinapahiwatig ko, Paine. Now, sabihin mo nga, what is the reason behind these unusual actions of yours? Nakakafrustrate, Paine. You’ve got no home, wala ka ring pinakilala sa aking kaibigan kaya bakit ka nakakaalis ng bahay nang matagal?” Hala, bakit nadawit ng pangalan ko? Napakabobo ko talaga, bakit ko pa kasi sinabihan si Sir Henry? Itotokhang na ako bukas niyan.

Ayan na, ramdam na ramdam ko na ang nakamamatay na mga titig ni Ma’am sa akin. Siguro’y iniisip na nito na chismoso at matabil ang dila ko na totoo naman.

Siguro’y ginusto ko lang din na makaganti kay Ma’am Paine no’ng araw na iyon dahil sa kaniyang ibang pagtrato sa akin. As in, deserve ko ang warm welcome. Pero nag-iba na ang isip ko, masamang gumanti, ano.

Nais ko ring marinig ang tugon ni Ma’am kaya umupo ulit ako at pinaglaruan ang yelo sa baso, pretending that I’m not going to give them any attention. Isipin niyo nalang na isa akong pitsel na nakikipag tea party sa baso.

Sige patuloy kayo sa away niyo .

“O baka may tinatago kang kaibigan, to the point na roon ka na sa bahay no’n tumitira. Magsabi ka nga ng totoo, Paine, nakikiusap ako.” Nagmamakaawang sabi ni Sir kay Ma’am Paine na seryoso lang ang mukha.

Ngunit lumipas ang ilang segundo ay hindi naman kami nakarinig ng tugon ni Ma’am Paine. Na-speechless yata. Naririnig ko na ang mga kuliglig na kumakanta, ano na?

Sige tulugan ko nalang kayo.

Kaunti nalang ay mapapahikab na ako dahil sa antok at sa pagkabored. Andami ko nang nagawa ngayong araw. Pagod na rin ako kakaisip kung ano ba talaga ang sekreto kung bakit nagkakaganiyan si Ma’am.

Katulad ko, nagloloading din ang isip ng mga tao. Overfatigue na is me.

Huminga nang pagkalamim-lalim ang babae kaya rito napunta ang atensiyon namin ni Sir, “O-Okay! Hindi ko na kailangan pang magkunwari, right? Ngayon na wala pala akong makukuhang kahit na singkong duling sa yaman ng Lolo mo ay mabuti pang umalis na ako. I’ve grown tired of pretending to be a nice lady. Napakasimple ng pamumuhay mo, Blake. Hindi ito ang plinano kong magiging buhay sa mga kamay mo…” Parati talaga siyang nanggugulat, ano? Nagulat talaga ako pero hindi ko pinahalata.

Nangyayari rin pala ang ganitong __ eksena sa totoong buhay.

Huminga si nang malalim ulit dahil naubusan yata ng hangin sa speech niya. Nagrap god kasi siya kaya ayan.

May namumuong luha na sa mga mata ni Ma’am Paine ngunit nagpatuloy pa rin siya sa pagsasalita, ”… pinilit kong makuntento dahil nabalitaan kong may ibibigay na mana ang Lolo mo sa inyo na mga apo niya, pero ano ang narinig ko mula sa bibig mo, Blake? Hindi mo gustong tanggapin.” Mapait na napangiti si Ma’am na nagpangiwi sa akin. “Hindi ako katulad ng mga babaeng nababasa mo sa mga librong pambata. Grow up Blake, lahat ng tao ay gusto ng marangyang buhay, not this life that you plotted. Sinagot kita kasi akala ko magiging masagana ang buhay ko. Na kahit gumastos ako ng malaki araw-araw ay hindi ka mauubusan. Oo, hindi ka nga mauubusan ng pera kasi maliit lang naman ang ibinibigay mo sa akin.” Intense na nanlaki ang mga mata ko.

Sure kang maliit pa iyon, Ma’am?

Nakikita ko kayang kada kapit ni Ma’am Paine kay Sir ay nanghihingi siya ng pera pangbili ng luho niya. Maraming sky blue na papel ang ibinibigay ni Sir sa kaniya bilang reward.

I-note mo pa na dalawang beses ka Ma’am kung manghingi araw-araw.

“You disappointed me, Paine.” Padabog na inilagay ni Sir Henry sa mesa ang kaninang baso na hawak-hawak niya bago umakyat sa itaas. Ang bigat ng paa.

Hays. Ang gulo ng buhay nila.

---

“NAKAKATAWA **** ang paraan ng pag-ikot ng mundo.” Pinahid ko ang aking mga luha na tumutulo mula sa aking ilong-ay este sa mata pala dapat tumulo ang luha. Sipon pala ‘pag sa ilong.

Joke. Hindi pala ako ang iniwan.

This should be a fine day but, “Ahhh! For God’s sake, bakit naging kasalanan ko pa?! Napakaputngna naman o!”

Nagmadali akong umakyat sa second floor dahil sa biglaang pagsigaw ni Sir. Umakyat kasi siya roon, tila gusto ng privacy. Baka mamaya nito ay maging Hulk pa siya ta’s SMASH!! Iyong mga ganoon. Basta iyong magtatapon ng mga babasaging mga bagay sa dingding.

Mababasag ang babasaging bagay, syempre. Ako ang maglilinis no’n. Masusugatan ako. Masasaktan sa alcohol. Tapos sa huli ay mamamatay sa infection kasi hindi ko nalinis nang maayos ang mga sugat sa kamay ko.

Napakawalang kwentang uri ng pagkamatay na iniiwasan kong mangyari.

“Akala ko perpekto na ang lahat! Akala ko kontento na siya sa simpleng buhay kasi iyon naman ang ugaling ipinapakita niya sa akin. Akala ko lang pala.” May pabulong-bulong pa siya. Pasensiya na, iyan lang talaga ang narinig ko nang maayos.

“Sir, okay ka lang?” Hindi nakakatuwang maging baliw, Sir. Mabuti pang utusan niya ako kaysa nagsasalita siya mag-isa. Napaka-fine talaga ng day.

It’s been 24 hours after pag-a-alsa-balutan ni Ma’am Paine. Hindi niya siguro kinaya ‘yong ‘you disappointed me’ ni Sir. Masyadong mabilis ang pangyayari na kahit ako hindi nakahabol. Bigla nalang kasing padabog na umalis sa dining table at padabog na umakyat sa itaas si Ma’am Paine. Nagtaka nga ako dahil maliit na maleta lang ang dala niya pagbaba niya.

Ay oo, hindi pa pala natuyo iyong nilabhan kong gabundok na mga damit niya. Hindi ko naman kasalanan kung bakit matagal akong natapos maglaba. Kasalanan niya iyon.

Kinuha ni Ma’am ang singsing sa kaniyang daliri at may hinalukay sa maleta. Inilabas niya ang isang pamilyar na kwintas, ah ito pala iyong dahilan kung bakit ako naging katulong dito. Nilagay niya iyong singsing at kwintas sa sahig at umalis na kaagad siya, iniwan kami na hindi man lang nakakurap dahil sa bilis ng pangyayari. Hays, napakarami na nga ng nangyayari rito.

Ni hindi man lang siya nag-goodbye gaya ng eksenang nasa telebisyon.

Pagpahingahin __ niyo naman ako Ma’am, Sir. Nakakapagod ng subaybayan ang love story niyo , magcommercial muna tayo. Magpa-softdrink ka naman.

Iyon ang mga nangyari kahapon.

Napakurap ako bigla dahil naglanding ang malaking kamay ni Sir Henry sa buhok ko at ginulo niya ito. Maliban sa malakas na pagtibok ng puso ko dahil sa gulat ay tila ba may iba pang dahilan kung bakit nagkakaganito ang puso ko.

Baka naman may sakit ako sa puso? Sige, balang araw ay magpapa -check up ako.

“Lala, huwag mo na akong alalahanin pa. Be sure to eat ha. Bukod sa pag-aalaga mo sa kalinisan at sa safety nitong bahay, you should take care of yourself too. I won’t be able to take it if you’ll leave me too.” Kasabay ng senseridad na makikita sa kaniyang mata at malambot na ngiti sa labi ay tila naglulupasay ang kaloob-looban ko. Napakacute tignan ng maliit niyang biloy sa kanang pisngi.

Dumoble na naman ang pagtibok ng puso ko!

---

NAGING sementeryo muli ang bahay na ito dahil sa kawalan ng ingay dahil umalis na si Sir. Okay lang naman, ganito naman palagi ang sitwasyon ko sa Baryo Sigasig. Parati naman akong mag-isa kahit pa may mga oras na ninanais ko ng kausap o ‘di kaya ay tagpakinig. Wala namang dumating.

Ay teka dahil wala namang kasalan na naganap ay wala ring honeymoon trip na magaganap. Ano pala ang papel ko rito? Forever katulong nalang ba?

Busy pa naman si Sir dahil nawawala raw ang pinsan nilang si Ream, dalawang araw na. Pagkauwi nalang ni Sir ko tatanungin kung pwede ba na umalis na rito at humanap ng ibang trabaho dahil baka sagabal ako sa pagmo-move-on niya.

Siyempre hindi ako manhid, marunong akong makiramdam. Gusto niya ng time para sa sarili. Gusto niya ng oras na makapag-isip-isip nang siya lang mag-isa.

Ngayon ay naglilinis ako rito sa mga kwarto, bale may apat na kwarto sa second floor at kompleto lahat ng kakailanganing gamit, mapa-banyo o aircon man. Bale ‘yong master’s bedroom ay ‘yong pangalawa dahil iyon ang pinakamalaking kwarto sa second floor kaya doon sila natutulog ni Ma’am Paine noon.

Pagkatapos kong malinis ang pang-tatlo ay natuon ang pansin ko sa pang-apat, palagi kasi iyong nakalock. Gusto ko ngang magpresinta noon na linisan iyan ngunit pinagbawalan ako ni Sir tapos iyon lang. Nakalock pa rin naman.

Ano __ kayang __ nandiyan ?

Nagulat ako nang biglang may taong humigit sa braso ko. Isang nilalang na walang mukha, may dalang kutsilyo at isang bucket ng chickengroy. Echos! Si Sir Henry lang. Amoy alak siya at hindi na maayos ang paglalakad. Uminom siya sa labas?

Meaning niyan, hindi niya ma-enjoy ang presence ko. Ah, ang sakit sa ego ha.

“Sir, punta po tayo sa kwarto mo po para makapagbihis na po kayo. Baka ‘di kayo aware, alam kong makakalimutan niyo bukas na hindi kayo nakapagbihis bago dumapa sa kama. Ako pa naman ang maglalaba ng bedsheet. Hindi mo ba alam na napakabigat niyan kung lalabhan?” Inalalayan ko siya patungo sa pangalawang kwarto ngunit hinila niya ako at dinala ako sa unang kwarto. Nagtaka ako dahil inilock niya ito mula sa loob.

“Ay, sir, tinatanong ko po kayo kung kelan ba ako makakaalis sa pagiging kasambahay niyo po. I-recommend niyo naman ako sa iba niyong kakilala. Magaling akong mag-serbisyo at alam kong alam niyo iyon.” Humirit pa ako ng tanong, eh lasing naman ‘tong kausap ko.

Kumuha yata siya ng lakas sa side table kasi todo kapit siya roon ngunit hindi niya pa rin nagawang ibalanse ang katawan niya kaya naitumba niya ang side table kasama ng sarili niyang katawan. Nagkalat sa sahig ang mga dokumento na hindi ko naman alam kung para saan. Hindi ko maisip na ganito kadaling madumihan ang kwartong kakatapos ko lang linisan kanina.

Papalampasin ko muna ngayon kasi heartbroken eh.

Umupo ako sa kama at handang makinig sa kung ano man ang sasabihin niya. Mapahinaing man iyan o pagpupugay sa kagalingan kong magpanatili ng ayos sa bahay niya.

At katulad ng naramdaman ko noong nakatitig ako sa umiiyak na mukha ni Sir ay muling nanumbalik ang mabigat na pakiramdam na iyon.

Ano kayang nangyayari sa kaniya? May problema na naman ba siya? Ready akong tumulong ano. I’m only one call away~

“Lala.” Mas bumigat ang nararamdaman ko dahil sa napakalungkot niyang tono. Konting-konti na lang, yayapusin ko na talaga siya nang mahigpit.

Nagmukha pa akong nanay nito.

Gusto kong mabawasan ang sakit na nararamdaman niya. Gusto kong makitang muli ang napakaganda niyang ngiti. Gusto kong maibalik ang dating sigla na parati kong nakikita noon sa kaniya.

Gagawin ko ang lahat! Operation: Make Sir Henry Happy. Pwede i-apply ang kahit na anong pagpapatawa basta kahit anong bagay na makakadistract sa kaniya. Kahit __ pansamatala lang.

“Reporting for duty-”

Bago ko pa matapos ang pick-up line ko ay nagulat ako nang bigla niya akong dalhin sa mga bisig niya. Ni hindi ko nga napansin na nakatayo na pala siya sa pagkakatumba.

Ngunit bago pa ako makapagtanong ay halos mawalan ako ng ulirat nang bigla niya akong sinunggaban ng halik sa labi.

“Walang aalis. ‘Di ka pwedeng umalis, Lala.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 9

WARNING ⚠️, THIS CHAPTER CONTAINS SCENES THAT ARE NOT SUITABLE FOR UNDERAGED READERS. IF YOU’RE OPEN MINDED, FEEL FREE TO STAY, BUT IF YOU’RE NOT, KINDLY PROCEED TO THE NEXT CHAPTER.

READER’S DISCRETION IS ADVISED!!!

YOU HAVE BEEN WARNED…

---

**Chapter 9: ** **Muntikan ** **Na **

LALA’S POINT OF VIEW

BAKIT hindi ko makuha ang sarili kong hindi tumugon sa kaniyang mapupusok na halik? Bakit sa tuwing pinipigilan ako ng isip ko ay kumukontra naman ang aking katawan at puso? Ano ba ang nangyari sa akin? Ano ba itong nararamdaman kong panghihina?

Tuluyan na ba akong nalason ng makamandag na galawan at mukha ni Sir kaya kumurba na ng tuluyan ang aking pagkatao? O epekto lang ba ito nang kawalan ko ng girlfriend dito sa siyudad?

“Ano ang ginagawa mo sa akin, Sir?” Hingal na hingal na tanong ko sa kaniya. Para akong bumalik sa dati na tumatakbo dahil may mga pulis na humahabol.

Inaamin ko na sa mga araw na kami lamang ang parating magkasama sa bahay at nakakapag-usap ng simple ay nakagaanan ko na rin ng loob si Sir Henry. Naiisip kong sana parati nalang ganoon ang trato niya sa akin, na parang isang malapit na kaibigang nakaabang lang sa kaniyang tabi. Doon ko mas nakita ang kaniyang ibang mga ugali kagaya ng kapag wala sa mood ay hindi pa rin niya nakakalimutang magtanong kung okay lang ba ang bahay o okay lang ba ang ayos ko at wala bang masamang nangyari? Hindi naman awkward ang pagitan namin dahil parati naman siyang may pabaong tanong o ‘di kaya’y topic na gusto niyang italakay.

Ang saya lang .

Napatigil ako sa pagbalik-tanaw dahil bigla siyang tumigil sa paghalik sa mga labi ko. Dumapo ang mainit at basa niyang mga labi sa aking balat sa leeg. May itim na balat kasi ako sa leeg na ga-piso ang laki ngunit hindi pabilog. “Hahhhh. Huuuu. Hmmm!” Nakiliti ako dahil sinimulan niyang gamitin ang kaniyang dila, linalawayan tapos biglang sisipsipin.

Bakit tila nagugustuhan ko na ito? Nalasing na rin ba ako dahil sa pagpapalitan namin ng laway?

“This is called foreplay. Parang stimulation.” Stimulation. Talagang wala akong alam sa sinasabi niya.

Inaamin kong baguhan ako sa larong ito. Wala akong alam sa foreplay na sinasabi niya. Wala akong alam na dapat palang dahan-dahanin ang mga ganitong bagay. Bakit wala akong narinig sa mga nagdaang mga jowa ko? Sa alaala ko, tinatanggap lang nila ang kaunting haplos at diretsong pag-ulos ko.

O ang iniisip ko lang ay sarili kong kasiyahan ?

Bumaba ang kaniyang kanang kamay sa aking kaliwang utong. Ang malaking kamay niya ay pinaglalaruan ang mga ito na nagdulot ng isang mahinang ungol mula sa akin. “Ahhh.”

Nagbibigay ng kakaibang sensasiyon ang mga bagay na ginagawa ni Sir sa akin. Hindi ko malarawan kung ano mang nararamdaman ko ngayon pero isa lang ang masasabi ko, gusto ko ito. Sa dinami-rami ng babaeng dumaang sa palad ko, ngayon lang ako nakaramdam ng ganito ka lalim. Nalulunod na ako at wala akong alam kung paano makaahon.

Ganitong sarap pala kapag nag-foreplay.

Umangat ang kaniyang mga kamay patungo sa aking mukha at muling sinakop ang aking nangangailangang mga labi. Maya-maya pa ay dinilaan niya pa ang aking tenga na mas nagbigay ng kakaibang pakiramdam sa aking katawan.

“Uhnggg!” Ang init, parang mababaliw na ako sa estrangherong damdamin na nangingibabaw sa kaloob-looban ko. Nanginginig na ako sa kinauupuan ko.

Ang kaninang apoy ay mas umalab pa ng ginabayan niya ang aking kamay patungo sa kaniyang nakaumbok na pantalon. Nagulat ako nang madama ko iyon.

Napakalaki at napakahaba !

Pinilit niya akong paluhurin sa kaniyang paanan. Akmang aatras na sana ako ngunit mabilisan niyang inilabas ang nangangalaiti niyang sandata. Tayong-tayo ito at pulang-pula ang tuktok nito at maraming mga ugat. Galit na galit!

Hoy! Hindi ‘to totoo! Paanong mas malaki at mas mahaba ang sa kaniya kaysa sa akin?

“Lala~” Naging malalim ang boses ni Sir Henry na tila naging sekswal sa aking pandinig. Tila nang-aakit.

Nagulat ako ng bigla niya itong isinampal sa mukha ko. Unang sampal, pangalawang sampal hanggang sa ikiniskis niya ito sa aking labi. Tila ba nag-aanyayang papasukin iyong sandata niya sa aking bibig. “Urmm!”

Hindi ko alam kung anong naisip ko at ibinuka ko ang bibig ko. Ini-magine ko kung paano laruin ni Sheila-dating jowa ko itong sandata ko sa kaniyang bibig.

Ang lakas ng tibok ng puso ko at may namumuo na ring malamig na pawis sa aking noo.

Paulit-ulit kong dinilaan ang linya sa tuktok nito habang ang kamay ko ay nagtaas baba sa katawan ng kaniyang malaking pulgada. Medyo hindi kaya ng isa kong kamay ang kalakihan ng kaniyang malaking ahas ngunit kaya lang.

Ang sekswal na tunog lamang ng ginagawa ko at ang mga ungol ni Sir Henry ang maririnig sa buong kwarto. “Ahhhmm, ‘yan. More. Hmmm.”

“Ganito ba?”

Bakit ko ba pinagpatuloy ko pa ring gawin ito? Dala lang ba ito ng kuryuso kong utak kasi nagtataka ako kung paano ginagawa ng dalawang lalaki ang bagay na iyan.

“Hmmmm. Ohhh!” Nakakatuwang nagagawa ko siyang paungolin. Hindi ko alam ngunit mas pinagbuti ko ang aking ginagawa habang nakatingin sa nasasarapan niyang mukha. Bumaba ang bibig ko sa dalawang bola niya. Ginagawa ko lamang ang ginagawa noon ni Sheila, wala akong alam kung tama ba ang ginagawa kong pagkopya.

Kasi kitang -kita naman sa reaksiyon niya, ‘di ba?

“Hnggggg ohhhh!”

Kakasabi ko lang kanina na handa akong gawin ang lahat ng makakaya ko mabalik lamang ang kaniyang ngiti o ‘di kaya’y pansamantalang pakawalan siya sa malungkot na hawlang kinaroroonan niya kaya tutuparin ko talaga iyong sinabi ko.

Ayaw kong makitang muli siyang umiyak dahil ayaw kong maramdaman muli ang mabigat na damdaming namayani sa akin sa sandaling narinig ko ang paghagulgol niya noon.

“Haaaa. That’s it, that’s right! Hmmm. Ang sarap!”

Napakagandang pakinggan ng kaniyang mga daing. Napatingin ako sa mukha niya at nagulat ako dahil mataman siyang nakatitig sa akin. Halos mabulunan na nga ako rito at pawisan na dahil ang hirap naman pala nito tapos titigan lang niya ako.

Nakaka-conscious naman. Baka mali na itong ginagawa ko o baka naman ang panget-panget ko habang ginagawa itong ritwal na magiging daan upang makalimot si Sir Henry nang kahit saglit lang.

Nagkakawang-gawa lang naman ako, dapat ba perpekto?

Ngunit naputol ang pag-iisip ko nang bigla nalang niyang hinila ang buhok ko at napanganga ako sa gulat. Ginawa niya iyong advantihiya upang gabayan ang kaniyang sandata patungo sa aking nakabukas na bibig. At sa isang iglap, bigla nalang ay itinulak niya ang sandata niya papasok na nagpaubo sa akin, “Urrrk!”

Deep throat yata tawag nitong ginagawa ko.

Nang matapos ako sa pag-ubo ay ako na ang kusang gumiya sa kaniyang sandata pabalik sa aking bibig tutal kitang-kita naman sa mukha nito na nasasabik ito sa ganoong activity.

Bakit ako __ matatakot ngayon, eh nasimulan ko na?

Mabagal muna ang pag-ulos niya sa aking bibig sa una, ngunit halos lumuwa na ang mata ko nang bigla niyang binilisan ang paglabas-masok ng kaniyang sandata sa aking bibig. Napakahirap nito dahil sagabal talaga ang mga ngipin ko. Baka mamaya makagat ko pa itong malaking sawa sa harapan ko. “Nghhhh! Haaaaaa. Lala!”

Ang sakit na ng panga ko!

“Haaaaaa! Haaaa!” Palakas ng palakas ang kaniyang ungol hanggang sa napuno ng malapot na likido ang aking bibig. Ewan ko na kung ano ba itong nalalasahan ko sa dila ko.

“Urrrk.” Iniluwa ko ito dahil ang weird ng lasa. Hindi ko maipaliwanag. Ngayon pa kasi ako nakatry mag-blwjb dahil hindi naman ako bakla. Masyado akong baguhan sa larangang ‘to.

Ngumiwi ako. Ganito rin siguro ang lasa ng sa akin. Hindi ba nawi-weirduhan ang mga babae sa lasa nito?

Ang main priority pa rin ay makalimutan ni Sir Henry ang lahat ng mga gumugulo sa isipan niya. Mamaya ko na ‘to pagsisishan. Nasimulan ko na, wala na akong balak umatras. Oo nasa akin ang pa rin ang desisyon at pwede kong tigilan ‘to pero hindi ko naman kayang makitang malungkot ulit si Sir Henry, nasasaktan din ako.

Pwedeng dahil nag-aalala lang ako sa mabuting amo ko.

Napasapo ako ng ulo ko ng makarinig ako ng mahihinang hilik na nagmumula sa taong niluluhuran ko ngayon. Pinukpok ko ang ulo ko gamit ang kamay ko ng maraming beses dahil sa katangahan.

Ano ba itong ginawa ko? Ako ang hindi lasing, ako ang nasa tamang isip pero sinamantala ko ang kaniyang kahinaan.

“Sorry.” Kaagad akong tumakbo sa banyo upang iluwa ang pamilyar na puting likido. Nagdala na rin ako ng isang mangkok ng tubig at malinis na basahan para linisan si Sir. At para mawala ang bakas ng ginawa kong kababalaghan.

Sa huli, balewala lang ang lahat ng ginagawa ko.

Hindi sa gusto kong maalala niya itong ginawa kong kahihiyan, may parte lang ng utak ko ang parang nagawan ng mali. Feeling na utak ko, ako raw ang ginamit. Siyempre nagpagamit ako, sakripisyo ko ‘to eh.

Pero kung maalala man niya ‘to, sana maisip niyang ginawa ko ito para sa kaniya. At kung pu-pwede, sana hindi muna niya ako paalisin kung maalala niya ito kinabukasan para naman makapag-ipon pa ako. Pinapangako kong aalis agad ako kapag may sapat nang naipon.

Napatigil ako sa pagpukpok ng ulo ko ng may cellphone na tumunog. Umiilaw ang bulsa ni Sir Henry. Dahil gusto kong lubos-lubosin na ang pagiging pakialamero at gusto ko ring malaman kung bakit siya uminom sa labas ay kinuha ko ito at binuksan.

Nagulat ako nang bumungad ang BABE 😘 tila nakalimutang ibahin o hindi gustong ibahin ni Sir. Binuksan ko ang inbox ni Sir at nagulat sa aking nakita. May picture na isinend si Ma’am Paine kay Sir at nagulat ako dahil picture ito ni Ma’am Paine na nasa bisig ng isang mestisong lalaki.

BABE😘

(PIC OF PAINE WITH A GUY.)
Hashtag with Rail Jirhua
18:11

Do you think you’re the only one
who is allowed to find another man?
20:20

Okay! Bahala ka sa buhay mo!
Buhay mo naman iyan.
21:00

Anong oras ngayon? Alas nueve na. Anong ibig sabihin nito?

Kaya ba ako hinalikan ni Sir Henry ay dahil sa picture na iyon? Ginamit niya lang pala ako upang maramdaman niya ring nakapaghiganti siya kay Ma’am Paine. Ano pa ba ang aasahan ko?

Gusto kong tumawa nang tumawa dahil masaya akong nakatulong .

Inayos ko ang damit ni Sir. Pagtapos ay inayos ko rin ang pagkakahiga ni Sir sa kama at kinumotan. Hininaan ko rin ang air conditioner upang mas maging komportable siya. Umalis na ako sa kwartong iyon at tahimik na dumiretso sa kwarto ko at upang mag-cold shower.

Hindi ko inaasahang napakasakit palang isipin na ginamit lang ako para makapaghiganti sa taong unang sumira sa puso niya. Na parang kaya niyang gawin ang lahat upang labanan rin si Ma’am Paine. Hindi ito ‘parang’ lang. Ginamit niya talaga ako upang makaramdam siya ng tagumpay habang tila nagkokompetensiya kay Ma’am Paine.

Ginawa ko pa naman ang lahat upang makatulong sa kaniya, ginawa ko ang lahat upang aliwin siya kahit saglit. Ang tanong ay kung kasalanan niya ba kung nagkusang-loob ako? Eh, desisyon ko namang magpagamit. Simula pa lang ay dapat alam ko nang ginagamit lang ako dahil pumasok na sa isip ko ang salitang ‘magpagamit’.

Pero bakit ang sakit-sakit naman?

Ang mga luha ko ay kasama ng mga tubig na bumaba patungo sa sahig. Parang pinipilipit ang aking puso ng mga propesyunal na kamay. Parang pinipiga nang mabuti na tila ba inuubos lahat ng mayroon ako. Nakakawala ng lakas. Napasabunot ako ng aking buhok dahil gulong-gulo na ako.

Bakit ba ako nasasaktan, eh isa lang akong extra sa kanilang istorya? Hindi pa ba obvious iyon?

Tiyak naman akong kapag lumamig na ang kanilang isipan ay magkakabalikan ulit sila. Wala akong karapatang manira ng relasyon kahit feelings ko pa ang nakasalalay.

Tang*ng buhay ‘to.

Oo na, isa lang akong kagamitan para sa kaniyang adbantehiya. Oo na, dahil kay Sir Blake kaya wala na ako sa Baryo Sigasig. Oo na, utang ko kay Sir ang maginhawang buhay na ito kaso bakit hindi ako marunong tumanaw ng utang na loob?

Kasalanan ko lang ba ang mahulog sa kaniya o sumasayaw na ako sa mga palad niya, sa simula pa lang?

Ano ba talaga ang pinaplano niya?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 10

Chapter 10 _ **:_ ** **Bakit ** **__ ** **Siya ** **__ ** **Umiiwas ** **? **

BLAKE ‘S POINT OF VIEW

“AGHHH!” Iyon ang masakit na salitang unang lumabas sa bibig ko pagmulat ko ng aking mga mata.

What the?! Bakit ang sakit ng ulo ko? May kumot pa na nakabalot sa aking katawan na siyang dahilan kung bakit naging mahimbing ang pagtulog ko. Nakita ko sa orasan sa gilid ko na alas nueve na, hindi ako nagising ng alarm. Tiniis ko ang kirot at bumangon.

Mas masakit pa nga ang pagbaon ng bala sa likod ko noong niraid namin ang isang pugad ng mga drug addicts kaysa sa simpleng hangover.

That’s it! Uminom ako until I passed out.

Pero how did I end up here, rito sa kwarto ni mom noon? Hindi pa naman gusto ni mom na pinapatulugan ng kahit na sino itong kwarto niya kasi magbabakasyon daw siya rito sooner or later.

I literally can’t remember what happened to me after I passed out. I tried really hard to remember everything pero roon lang talaga sa bar ang naaalala ko. May mga babaeng lumapit sa akin but I ignored them all. Umalis ako sa bar after ng ilang baso then poof ! ‘Yun lang ang naaalala ko sa nangyari kahapon.

I did go to the bar to have fun. Para makahanap na rin ng babaeng kasama kong palipasin ng gabi. I don’t know why pero nawawalan ako ng gana noong nakita ko ang mga labi ng mga babaeng lumalapit sa akin, which is very strange.

Inaamin ko, palikero ako noon at hindi pa talaga nawawala sa sistema ko ang patikim-tikim.

And then suddenly, instead of remembering what had happened yesterday, ibang bagay ang inatupag ng utak kong wala sa sarili. May ibang labi ang nagpakita sa isipan ko.

It was plumper and reddish by nature. Hindi ito gaano kalaki at hindi rin gaano ka liit . Tamang-tama lang para sa perpekto niyang mukha.

Ngumiti siya nang __ pagkatamis -tamis. Kitang -kita ko ang mapuputi at pantay - pantay niyang mga ngipin . Ano ba ang hindi perpekto sa lalaking ‘to bukod sa hindi pa siya naliligo ?

Pero bakit nag-iba ang ihip ng hangin? Imbes na ngumiti sa kaniya pabalik ay napalunok pa ako nang sunod - sunod nang bigla nitong binasa gamit ang sariling laway at kinagat nang marahan ang mga labi nitong tila kay tamis na ngang tignan malayo, lalo na ngayon sa malapitan .

Andito na naman tayo, hinahangaan ko na naman ang mukha ni Lala. O hanga ba talaga ang tamang salita? Pakiramdam ko hindi na ito simpleng atraksiyon, it became deeper as days go by and my mind is becoming more and more desperate to have him.

Napasabunot ako ng sarili kong buhok. Why am I thinking about Lala in a malicious way?

Ah. I hope my headache gets worse to prevent this weird ideas from forming inside my head.

Hindi ko na pinansin ang kakalatan ng buong paligid. Baka ako ang may dahilan niyan. Kahit ‘di ko naman sabihin kay Lala ang pagiging madungis nitong kwarto, tiyak akong malinis na ito mamaya.

I went downstairs to grab breakfast and soothe my hangover. Nakailang sapak muna ako sa sarili ko upang magising sa pantasyang wala namang magandang maidudulot. Nagtaka ako dahil napakatahimik naman yata ng bahay.

Kung noon ay nahahanap kaagad ng mga malilikot kong mata ang halos kabisadong bulto ni Lala, ngayon ay tila naging matamlay ang sistema ko nang hindi ko nakita ang inaasahang ngiti ni Lala sa umaga.

Where is he?

Naglibot ako sa iba’t-ibang sulok ng bahay habang nakahawak sa pumipintig kong ulo. Sa paglilibot ko, nakakita ako ng isang sticky note na talagang idinikit sa gitna ng mesa. He usually put it anywhere but here, pinaglalaruan niya siguro ako.

It says…

_Kumuha ako ng ilang pera mo sa wallet ng pants mo kasi bibili ako ng groceries. Nagluto ako ng adobo, _ _initin _ _mo nalang iyan. Nasa kusina, i-check mo, baka tapos nang kumain ang _ _daga _ _ko, ang pangalan pa nga ay _ _Serenry _ _. Echos. Iyon lang, Sir Henry. _

_P.S. H’wag kang biglang _ _matutumba _ _habang wala ako. _

_-Lala _

Napahalakhak ako nang pagkalakas-lakas. Nandito na naman tayo sa mga asar niya. We’ve been like this for a week that’s why he is that carefree. Ako rin naman, parang tinuturing ko na rin siyang kaibigan.

Kaibigan raw pero pinagnasahan kanina.

I shook my head and started to march towards the spacious kitchen. Hindi na ako nagulat nang may makita akong gamot para sa hangover at isang rice porridge na inilagay sa isang thermos tumbler. May nakita rin akong sticky note sa tabi ng mga iyon.

**May ** **gamot ** **na rito, Sir. Kumain na rin po kayo ng mainit-init na ** **lugaw ** **__ ** **bago ‘yung adobo. Alam ko kasi na ** **tamad ** **ka na ** **initin ** **pa ‘yon. Depende na sa’yo kung mag- ** **aalmusal ** **ka ba ng totoong pagkain o cereal na lang. ** **Atsaka ** **para naman hindi ako tawagan ng mga hospital at masabihan pa akong pabaya kapag makita nilang ** **nakahandusay ** **na ang ** **uugod ** **- ** **ugod ** **kong amo ** **at nag- ** **iisa ** **lang sa bahay. **

Napailing-iling ako ngunit may mumunting ngiti sa mga labi. Bukod sa palaasar si Lala ay talagang maasahan siya sa mga ganitong bagay, walang duda.

Masasabi ko talagang pursigido siya sa trabaho. Ngayon nga ay hindi na ako nagsususpetsiya na nanakawan niya ako pagdating ng araw dahil hindi niya naman ako binibigo sa kaniyang performance. It means he is not a bad guy.

And I’m not afraid of being too comfortable with him. I can see; I can feel that he is a good person… with a beautiful face.

There’s something inside me that c an testify that Lala can be trusted.

Hinayaan ko nalang ang malisyoso kong isip na magdada bago ko kinain ang lugaw at ininom ang gamot para sa tila nabibiyak kong ulo bago nilingon ang ulam nasa container.

Should I take a bite?

Araw-araw, iba-iba ang niluluto ni Lala para sa agahan at hapunan. Napakamultitasker niya at alam na alam talaga ang totoong depenisyon ng isang kasambahay.

Nagtataka nga ako kung bakit hindi siya nagrereklamo sa ibinibigay kong sweldo sa kaniya araw-araw.

When he first cooked for us, I was so amazed by how the food tasted like; it was surprisingly delicious. Medyo maliit nalang kasi ang tiyansa na makakita ka ng lalaking marunong magluto, kaya nakakagulat. Well, opinyon ko lang naman. Inaamin ko, I’m one of those who don’t know how to cook o kahit magsaing man lang. So, Lala’s presence is super important lalo na ngayon na wala si-nevermind.

I’ll eventually forget about her.

First time niya itong lutuin at nae-excite ako sa kung anong magiging lasa nito. There’s no way I will let this chance pass! I opened the microwavable container and was shocked because of the very familiar smell that lingered my nose.

There’s no way! Palakas nang palakas ang pagkabog ng puso ko.

Ka-amoy nito ang adobong __ paborito ko na niluluto ni Paine para sa akin!

Kumalam ang sikmura ko. It’s been awhile since Paine cooked adobo for me, kasama pa si Lala noon. That’s the dish that I always wanted to eat after work. Plus ang mga ngiti at mga mata ni Paine noon na tila ba nagsasabing, ‘You’re home’. This is some sort of nostalgia!

Ah. I won’t mention her again.

Inilagay ko na ang container sa microwave. Umupo ako at muling inalala ang nangyari kahapon. Kailangan kong makaalala kahit isang detalye man lang.

ARGH! Bakit hindi ko pa rin maalala ?

O baka naman uminom pa ako sa basement kaya naging lango at walang maalala?

Okay I give up! Mukha namang wala akong naabala kahapon kaya okay lang. Siguro’y wala namang masyadong nangyari kahapon.

I was snapped back to reality by the microwave’s sound. Pinilit ko na talaga ang sarili ko ngunit wala talaga akong maalala. Mukha ngang masyadong malakas at marami ang nainom ko kahapon.

If that’s the case, what was the reason? Bakit ako nagpakalango at nagpakalunod sa alak? May nangyari bang masama? May nabasa o nakita ba akong makakapagpainom sa akin nang ganito karami?

I honestly prefer to drink at home… with Lala.

Kumuha ako ng mittens and I carefully put the adobo on the table. After opening, the familiar scent is coming back to me again. Due to overflowing excitement, kumuha kaagad ako ng tinidor at itinusok sa isang slice ng adobo. I carefully took a bite without minding that it was smoking hot.

My eyes widens as the exact mouth-watering taste of the adobo Paine had always prepared for me enters my mouth.

What the heck is going on?!

Binilisan ko ang pagsubo na tila ba kahit ito lang ang pangdistract sa hangover ko at walang gamot ay okay pa rin.

“O! Gising na po kayo? Akala ko sa tanghali pa, ‘yun kasi napapanood ko sa TV. Kapag may hang-over, sa tanghali na nagigising. Eh, alas diyes palang ngayon. Kung sabagay, alas diyes trenta ka nagising kahapon.” I didn’t notice na may tao na pala sa gilid ko dahil sa kalituhan ko kung bakit pareho ang amoy at lasa ng adobo.

The guy giggled adorably, “Sayang, masaya sana kung natumba ka talaga at napahiga sa sahig bago nakita ng mga mata ko. Epic kapag ganoon!”

It’s Lala and he’s holding a pair of big colorful plastic bags.

Pinagpagan niya ang kaniyang damit at naglagay ng alcohol sa kaniyang kamay, “Baliw ‘yung nakita kong bata sa daan patungo sa supermarket. Binato ba naman ako ng mga putol-putol na sanga ng halaman. Mukha ba akong makakagawa ng bonfire. Ang mas nakakagulat pa nakita ko ‘yung matanda…” Nakatitig lang ako sa bawat pagbuka’t sara ng bibig na kanina lang ay ginawa akong hibang.

If he knows that I fantasize over him, how will he react?

He paused, “…ah ano? Nakalimutan ko na ang sasabihin ko, basta. Nagtaas din ang presyo ng mga necessities. Mabuti na lang at hindi ako babae, tiyak mauubos ang pera ko sa napkin.” Tumawa siya.

Hindi ako nagsalita at pinakinggan lang ang mga hinaing niya. Mabuti nga at parati siyang may baong kwento kapag umuuwi galing sa labas.

Atsaka ‘yung wallet ko, I entrusted it to him few days ago. Again, he has already gained my trust. At itataya ko ang pagiging pulis ko, hindi ako kayang saksakin ni Lala sa likod.

Pero iba ang tumatakbo sa isip ko. Wala akong ganang makipag-asaran sa kaniya. Wala akong ganang palipasin ang oras na hindi ko siya natatanong. Gusto kong tanungin kung bakit magkapareha ang lasa ng adobong niluto niya at ang adobong paborito ko na si Paine ang nagluto.

It’s impossible to have the exactly same texture, spices… and that ingredient. I can’t name it, but it is making the adobo more flavorful than the classic adobo that I’m familiar with. Kuhang-kuha talaga ang lasa.

I’ve tasted a lot of adobo dishes with different twists and they all came from different cities. They were all delicious pero kay Paine ko lang talaga nalasahan ang pinakamasarap na adobo sa tanang buhay ko tapos malalasahan ko itong muli, pero ibang tao na ang nagluto?

This is of course, a serious matter!

Inilagay na ni Lala ang mga binili niya sa cupboard at ang ibang maaaring mapanis ay sa ref niya inilagay. He was busy arranging those on his way of arranging that it felt like this kitchen was his, in my point of view.

He doesn’t know that I wake up everyday almost after him and just go back to my room to take a nap. Isa sa dahilan kung bakit ginigising ako ng utak ko nang maaga ay ang kagustuhang pagmasdan si Lala.

Shockingly, parati kong nakikita ang sarili ko na pinagmamasdan ang bawat pagkilos niya sa umaga na para bang ito ay isang paraan para mawala ang antok ko. Ang pagluluto nito, ang pagkanta at ang paglilinis nito.

I admit, the scene where Lala finishes his cleaning duties, is my favorite scene. Hindi nakakasawang tingnan at napakawholesome or most likely sabihin na nating nabubuo nito ang araw ko. Tila ba naging routine ko na ‘to.

He really do things neatly. Almost perfect na nga. May mga iniba rin siyang mga arrangements ng mga libro ko sa library kaya mas madali ko ng makuha ang dapat kong kuhanin kasi mas maayos na ang pagkakahilantara. May mga binili rin siyang flower vases na parating may mga preskong bulaklak araw-araw. Parang umaliwalas nga ang bahay dahil sa kagagawan niya.

May ibinibigay kasi ako sa kaniyang pera just in case na may gusto siyang bilhin para sa bahay, but I didn’t think na magiging ganito ang kalalabasan ng pagmanage niya.

He came unexpectedly and unexpectedly change everything in an extraordinary way.

Siguro nga I know little about him pero sana hindi niya ako iwanan nang mag-isa rito. Because I really want to know about him more.

Ay teka, bakit diyan napunta ang topic? We’re talking about the adobo!

Maybe I should enjoy this delicious food first before I ask him. Hindi naman mawawala si Lala nang parang bula ‘di ba?

Muli kong pinuno ang plato ko ng kanin.

---

AS a matter of fact, I really hate myself for not having some guts to ask him about the adobo. Para na kaming magnet na puro south o ‘di kaya’y puro north na hindi makalapit sa isa’t-isa este ako lang ang hindi makalapit dahil may personal issue.

Bakit ba? Si Lala lang iyan. Si Lala lang-that’s it! How can I be comfortable asking the man whose face… shut it up!

Ang lala na ng sakit mo sa utak, Blake. Tao lang si Lala, bakit hindi ka magiging komportable?

I can’t explain how and why. Gayuma ba o kahit anong pangkukulam ang ginagawa sa akin ni Lala kaya ganoon nalang kadalas ko siyang nakikita sa isip ko at kung bakit ganoon nalang ang nerbiyos ko kapag talagang malapit na ako sa kaniya. Only Lala can make me swing this way.

I cleared my throat and closed my eyes, “Lala. I want to talk to you.” Nagtaka ako dahil wala akong nakuhang sagot.

“Lala?” Tanong ko habang nakapikit pa rin.

Wait, nasaan si Lala? Wala na palang tao rito. Nagmukha pa akong baliw na nagsasalita nang mag-isa rito. Nilibot ko ang lahat ng mga lugar sa bahay na hula ko ay pini-frequent niya pero wala talaga akong makita maski anino.

I was dead tired of going back and forth inside of this spacious house just to find out na nasa likod ng bahay lang pala siya. I didn’t know na may mga ibang varieties of flowers pala siyang itinanim dito. Those flowers are colorful.

They are beautiful.

Lala picks a flower then smells it. I was stunned by how mesmerizing the scenery is. Tila ba nagniningning si Lala sa aking mata. It’s far different from the scenes I caught inside the house, the background and his smile just left me speechless. I thought he is a god wandering in this flowery garden. He is now busy watering the plants, too focused na hindi niya ako napansin.

I was amazed and was captivated by his natural charm. He isn’t doing anything special, but he still gets me in awe. Tila tumigil ang mundo at sumabay ito sa pagtutok sa mumunting paggalaw ni Lala. The way the wind softly combs his hair. The way he lifts his head to find a plant that he forgets to water. The way he smiles when a butterfly rests on his finger.

Ang tanawing ito ay hindi dapat kalimutan, much less pagsawaan.

Tila hindi ko maalis ang paningin ko sa lalaking napakalapit lang na talagang maaaring maabot ng aking kamay. Masaya akong hindi siya naging anghel upang kahit pagmasdan man lang siya ay magagawa ko pa rin.

Itigil mo ang kahibangan mo, Blake. Bakit bumabalik ka na naman sa pagpupuri kay Lala. He is a guy! You wouldn’t want it too kung may taong iniisip na maganda ka.

I called him, “Lala.” But I was stunned to speak when he ignored me at nagmartsa bigla pabalik sa loob ng bahay. He even forgot na ibalik sa dating lalagyan ang regaderang kaniyang kinuha. Kinuha ko na lang iyon at baka mahiya pa ako kay Senyorito Lala.

Pero did I do something wrong? Anong nangyari?

Mabilis ko siyang sinundan papasok sa loob ngunit nagtaka ako dahil mabilis siyang nawala na parang bula.

---

TWO days has passed and I still tried my best to talk to him sa lahat ng oras na wala siyang ginagawa pero mukhang iniiwasan niya ako. Kapag nagluluto siya sa kusina ay tatanungin ko dapat siya ngunit magpapaalam siya bigla na pupunta sa banyo.

Para na akong mababaliw dahil hindi ko man lang naririnig ang boses niya nang matagal, ang mga biro niya… ang lahat ng naririnig ko sa kaniya noon araw-araw. Mabilis lang kung sumagot siya sa akin, puro excuses pa.

“Lala-” Kumaripas na naman siya ng takbo sa C.R..

Kapag tapos na siya sa mga isinasampay niyang damit ay kung nakikita niya ako ay bigla na lamang pupunta sa second floor dahil may nakalimutan daw siyang linisan. Kapag nakaupo lang talaga siya at wala namang ginagawa ay kapag nakikita ako, he would pretend to sleep. Puro pag-iwas ang ginagawa niya buong umaga hanggang sa gabi.

What the hell is happening? Magtatanong ako tungkol sa adobo! Bakit umiiwas siya?!

Napasapo ako ng noo. I’m starting to be impatient. Dagdag pa na wala akong maalala noong nalasing ako two days ago. I opened my phone, alas nueve trenta na ng gabi.

Psh . Itutulog ko na lang ito.

Bago ko pa mabuksan ang aking kwarto ay bigla akong natigilian. Maya-maya pa ay biglang naglakad ang aking mga paa against my will. I can’t believe kung saan ako dinala ng mga paa ko.

S a maid’s quarter!

Dahan-dahang pinihit na mga kamay ko ang seradura. Sa pagkakataong ito ay inaamin kong kagustuhan ko na ito ngayon.

Hindi ako nagulat nang marinig ko ang mahihinang hilik niya o mas mabuting sabihin na nakahinga ako ng maluwag dahil natutulog nga siya gaya ng iniisip ko.

Naglakad ako palapit sa kaniya thinking that maybe I won’t be given another chance na makalapit sa kaniya nang hindi ako naiilang. I badly need to do it now.

Dug dug.

Hinawi ko ang mga unan na nasa paligid niya at umupo sa bakanteng espasyo sa kama.

I reached my hand towards his face. At nang mahawakan ko na nga ang napakalambot niyang mukha ay hindi na ako nagdalawang-isip pa.

My hands are getting excited kaya nanginginig na ang mga ito!

Inabot kaagad ng mga kamay ko ang mga parte ng kaniyang mukha noon pa man ay ninais ko nang mahawakan pero maski sa panaginip ay hindi nangyari.

Dug dug.

“Sana akin na lang ang mga ito. Sana ako lang ang makakahawak sa’yo ng ganito. Sana ako lang ang makakalapit sa iyo. Sana ako lang ang mag-isang mabibigyan ng karapatan. That’s right, I’m your boss. May karapatan akong kontrolin ka.” Those words. Parang salita ng isang baliw? O baka noong una ko palang siyang nakita ay nabaliw na ako.

Mukhang tuluyan na akong nilukob ng pagnanasang mahawakan man lang siya.

Nakarating ang mga kamay ko sa napakalambot niyang pisngi patungo sa matangos niyang ilong. Nang magsawa ako sa ilong niya ay pumunta ako sa kaniyang ‘di gaano kahabang buhok.

“Why are you avoiding me, Lala? Hmm?”

‘Di na ako nagpabagal-bagal pa at inilapit ko na nga ang ilong ko at sinamyo ang natural na amoy ng kaniyang buhok.

Dug dug.

Ang kaninang nakakakiliting sensasyon ay nadagdagan. Nahihilo na ako sa masarap na sensansyong iyon and I can’t get enough of it.

Patungo na sana ang kaliwang kamay ko sa kaniyang mapupulang labing hindi nagpapatulog sa akin ngunit napigilan ko ang sarili ko.

I’m going overboard!

Agad kong inayos ang tabingi niyang kumot at agad ibinalik sa pwesto ang mga unan. I clenched my teeth nang makaramdam ako ng hindi inaasahang pagkabitin.

I need more but…

“Sorry, Lala…”

“‘Di ko napigilan.” Bulong ko sa sarili ko bago ko isinarado ang pinto ng maid’s quarter.

Hindi na ako nahiya, nagpaulit-ulit ang ganoong eksena, gabi-gabi, hangga’t hindi pa niya nabubuko ang kabaliwan ko.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 11

Chapter 11 _ **: Rail_ ** **Jirhua **

LALA’S POINT OF VIEW

“LALA.” Ano ba naman itong si Sir? Tawag nang tawag. Hindi niya ba nahahalata na umiiwas ako sa kaniya?Hindi niya ba nahahalata na dumidistansiya ako sa kaniya?

Ayaw ko nang palalimin pa ang kung ano mang nararamdaman kong kakaiba para sa kaniya. Ayaw kong maging parasitiko sa tiyan ang mga tutubing lumilipad tuwing malapit siya sa akin. Ayaw ko nang masaktan pa kapag ginamit na naman akong panakip-butas muli.

Ibig sabihin ba niyan __ magpapagamit ka ulit , Lala? Marupok ka rin, ano?

Hindi ko na lang pinansin ang sinabi ng parte ng utak ko kasi alam kong wala iyong kwenta. Inuubos niya lang ang oras ko.

Umiwas lang ako nang umiwas. Tiyak naman na mapapagod siya kakahabol sa taong hindi naman gustong magpahuli.

For now, pag- iwas lang ang kaya kong gawin.

Ngayong araw ay mukhang tapos na ang pagluluksa ni Sir Henry. Naalala kong sinabi niya na magbabalik na siya sa pagpupulis niya kasi wala nang saysay ang paglulumok niya rito.

Mabuti naman at namulat na siya sa katotohanang may marami pang tao sa daigdig . Lalo na ‘yung taong malapit na naghihintay lang. Hindi ako nagpaparinig ah.

Kung pwede lang takpan ang utak ko gamit ang aking kamay ay tinakpan ko na. Kung ano-anong kasinungalingan ang sinasabi eh.

“Babalik muna ako sa trabaho. Dumarami na naman ang mga krimen dito sa siyudad at doon sa Baryo Sigasig. And it kills me that we are yet to find any traces of Ream. Ang pinsang kong matalino at matino, bigla nalang nawala.”

Mabuti naman at lalabas na siya rito sa lungga niya. Tila ako binunotan ng tinik dahil sa sinabi niya. Mabuti nalang din at mukhang napagod siya kakahabol sa akin, mabuti naman.

Wala pa akong maidadahilan kung bakit ganoon ang lasa ng adobo.

Come to think of it, hindi ko pa siya nakikitang nakaunipormeng pang-pulis. Noong inaresto niya ako noon sa Baryo ay naka-civilian lang siya. H-Hindi sa naghahangad akong makita siyang nakaunipormeng pang-pulis ah. Gusto ko lang makita kung anong design ng uniporme nila.

Promise, iyon lang.

“Lala, I’m going now. Tawagan mo kaagad ako kapag may kung ano mang mangyari rito. Ream needs my help kung nasaan man siya ngayon.” Kumibot ang aking bibig. Nakatalikod lang ako kay Sir Henry.

“Ipagpatuloy mo ang trabaho mo ha. Pagkabalik ko, I want to speak with you. Hindi ko na gusto ang ginagawa mong pag-iwas. I like how you do things here, but I won’t tolerate this kind of attitude.”

Hindi ako nakinig sa sinasabi niya at nanatili lang nakatalikod. “Sana pagkarating ko rito, kaya mo na akong harapin nang siyempre, hindi nakatalikod.”

“Sige, Sir. Ita-try ko.” Napalunok ako ng sariling laway, pakiramdam ko nakalubog na ang isa kong paa sa hukay dahil sa tono niya.

Nang marinig ko ang pagtunog ng sasakyan niya ay tinanaw ko nalang siya sa bintana. Hanggang sa talagang makaalis na talaga siya palayo sa bahay na ito. Bumaba ako at isinarado ko ang gate. Pagkatapos ay pumasok na ako sa bahay dahil napakainit na ng araw.

Pagkasarado ko ng pinto ay mabilis akong kumaripas ng takbo papunta sa banyo. Inilock ko ang pinto at umupo sa toilet bowl. Sinampal-sampal ko ang aking mukha para magising. Bahala na si Papa Jesus kung ano ang ibibigay niyang kapalaran sa akin mamaya pagkarating ni Sir Henry.

Kailangan kong ipamukha sa sarili kong ‘di maaaring magkagusto sa kay Sir Henry. Bawal na bawal. Sa simula palang ay hindi talaga pwede.

Anong gusto mo? Ang hindi ka na papasukin sa langit? Nagnakaw ka na nga ng mga bagay-bagay, pati ba naman ang fiance ng may fiance?

O ngayon, bumaliktad ang walang kwenta kong konsensiya.

Ano ba talaga ang gusto mo? Para namang ginusto kong magkaroon ng ganoong damdamin para sa amo ko na LALAKI pa?

Pero bakit nakukuha ko pa ring ipagpatuloy itong weirdong nararamdaman kong ito? Isang beses na akong muntikang makagawa ng kasalanan, mabuti na lang at nakatulog si Sir bago ko siya mapagsamantalahan noon.

Lasing siya! Ta’s nagawa ko pang abusuhin ang paghahanap niya ng makakasama na makapagpupuno ng puwang na dulot ni Ma’am Paine. Pero kailangan niya ako no’ng araw na iyon.

Tama na, ang sakit balikan . Kinakailangan kong gampanan ang trabaho ko sa bahay na ito kaya professional lang dapat.

Mabuting tao si Sir Henry at nararapat lang siya kay Ma’am Paine kasi alam kong tunay ang pagmamahalan nila. Bagay na bagay sila at may chemistry!

Saksi ako. They were really sweet to each other.

Iyon naman ang pagmamahalan ‘di ba? Kaya wala talaga akong lugar. Mas mabuting itago nalang ‘tong nararamdaman kong ‘to dahil wala itong patutunguhan.

Kung sakali mang lumalim , edi sige. Para namang matuturuan mo ang sarili mong huwag mahulog . H indi naman, ‘di ba?

Atsaka tama naman si Ma’am Paine na balewalain ako o ‘di kaya’y ipahayag niyang ayaw niya akong nakikita sa harapan niya kasi kasambahay lang ako at sila ang amo ko. Sila dapat ang may kontrol ng mga pangyayari sa loob ng bahay nila.

Sila ang amo at pinapaswelduhan nila ang bawat oras ko.

Kinakailangan ko ring umiwas upang hindi makasagabal kung sakaling magkakabalikan man silang muli. Masyado nang magulo ang isip ko kaya hindi ko nanaisin pang mandamay.

Ang pait mang pakinggan pero mabuti pang ako lang ang magdusa kaysa ang buhay ng taong mahalaga na para sa akin ngayon at sa mga susunod pang mga araw.

Pagkatapos kong ibuhos ang nararamdaman ko sa loob ng banyo ay lumabas na ako. Ramdam ni Sir Henry na iniiwasan ko siya, prinangkahan niya na ako kaya dapat may excuse ako mamaya.

Ang close lang namin noong mga nagdaang araw. Dahil nagmabubuting-loob lang ako ay nakikinig lang ako sa mga hinaing niya sa buhay. Wala akong ginagawang pakikisali sa personal matters nila, ang ipinapaalala ko lang ay hindi siya nag-iisa.

Kaya ngayon, kailangan ko nang mag-isip ng tamang idadahilan ukol sa adobo upang hindi maging masama si Ma’am Paine sa tingin niya kahit pa pagsisinungaling ay gagawin ko.

Masiyado kasi akong naging mapagmataas at inakalang mas mahihigitan ko si Ma’am sa ala-ala ni Sir. Ninais kong siraan si Ma’am kay Sir. Ngayon, hindi kinaya ng konsensiya ko.

Besides, kailangan kong tulungan si Sir na maging masaya upang kapag hindi na ako kailangan dito sa bahay ay aalis na ako at maghahanap agad ako ng trabaho ta’s mahahanap ko na ang mga parents ko ta’s sasaya ako sa piling na iba ta’s magkakaanak ako.

Hindi ako papatulan ni Sir. Wala akong pag-asa sa isang straight. Baka magulat pa iyon at magpatiwakal nang wala sa oras.

Atsaka kapag umalis na ako, kampante na akong silang dalawa ay nagalingan nga sa house-keeping skills ko. Iyong ‘hitting two birds with one stone’ ba.

Kahit masulyapan man lang ‘sila’ kahit inabandona na nila ako. Hindi ko naman sila kinamumuhian kasi baka may mabigat silang dahilan.

Tanggap na tanggap ko na naman ang kapalaran ko. Mabuti na ngang nasilayan ko ‘tong mundo at namulat sa katotohanan nang maaga dahil kung hindi ay baka nakadepende pa rin ako sa mga magulang ko kung sakali mang meron ako sa simula palang.

Maghuhugas sana ko ng mga pinggan kaso may nag-doorbell. Nagtaka ako saglit ngunit pinuntahan ko kaagad iyon. Nakapagtataka talaga. Napakabihira lang na may bumisita rito sa bahay ni Sir este wala pa talaga akong nakitang may bumisita rito sa bahay nila Sir.

Wala rin akong nakitang may in-order online si Sir kaya baka bisita niya ito. Ako na kasi halos ang nagluluto kaya hindi na sila nag-abalang lumabas-labas para pumunta sa isang restaurant at magdala ng mg take-home na mga pagkain mula roon. Adobo lang yata ang alam ni Ma’am ta’s binili pa nang patago.

M a gsawa __ tayong lahat sa luto ko!

Binuksan ko ang gate at bumungad sa akin ang isang napakagwapong lalaki. Tila lamang sa akin ng ilang paligo ah. Pangalawa sa nakalamang sa kagwapuhan ko. Ayan na, bumabalik ‘yung insecurities ko na naramdaman ko noong una kong makita si Sir Henry.

Sabi ko na nga ba may marami pang mga taong biniyayaan ni Lord ng kagwapuhang mas lamang ng ilang kilometro sa akin.

Hindi ako makakapayag!

Pero teka, makikita sa kaniyang mukha ang mga bangas, putok ang kaniyang labi at magulo rin ang suot-suot niyang mamahaling damit. Nakapamulsa siyang nakatayo sa harapan nitong gate na parang naghihintay.

Baka basagulero ito. Ayaw ko pa namang masira itong mukha kong tinitilian ng mga babae’t mga aso.

Ipapa - tulfo ko talaga siya.

Isasarado ko na sana ang gate kasi baka galing ito sa isang away at may sumusunod pa sa kaniya, baka madamay ako. Malay ko ba naman kung naghahanap lang siya ng mapagtataguan.

Ang gara naman kung magtago , nag-do-doorbell.

May isang magarang sasakyan na hindi ko namalayang nasa gilid ng gate lang pala. Ang lawak naman kasi ng sakop nitong bahay ni Sir.

“Where is Blake?” Napa-isip-isip pa ako nang matagal kung sino ba si Blake. Oo nga pala, Henry Blake Patrick nga pala iyong full name ni Sir.

Mukha ba akong tanungan ng nawawalang aso? Gusto ko sana tanungin siya niyan kaso baka may mahalaga talaga siyang pakay kay Sir.

Sumagot ako, “Ay, kamag-anak po ba kayo ni Sir Henry?” Gusto ko munang makasigurado, ano. Hindi naman sumagot ang ang lalaki. Inabala ko ang mata ko sa itsura niya. Medyo pa-bad boy ang vibes niya dahil parang nagmomodel siya ng mga punit-punit na mga damit at may pahikaw pa.

Uy , may itsura .

Mataas ang ilong at maputi ang balat. As in, mukha talaga siyang modelo sa built ng katawan niya. Pero mas gusto ko ‘yung style ni Sir Henry.

‘Di ba sinabi mong mag-move on ka na, Lala. Palusotin mo na lang na mas pogi ang lalaking iyan kaysa sa Sir Henry mo.

Kinunotan ko ng noo ang konsensiyang nagdadada na naman.

Eh, ano naman? The best talaga ang features ni Sir Henry para sa akin.

A-Atsaka kaibigan ko siya at m-mabait siya sa akin!

“O, ano? Tapos na ba ang panghuhusga mo?! Can’t you see that I’m out here and the sun’s fiery hot. Do you have plans of letting me in?!” Napakurap ako.

Oo nga ‘no, ngayon ko lang namalayan na mainit pa rin pala sa balat ang sinag ng araw. Ayan, nakalasap ako ng hagupit ng isang taong mainit ang ulo.

Sorry naman.

Nautal pa ako, “R-Right away, Sir.” Mukha naman silang hindi masasamang loob. Ang gara ng sasakyan eh. Mukhang mapera rin kasi pinapasok siya sa subdivision kaya mamaya ko nalang tatanungin kung talaga bang gangster siya.

---

NAGHANDA **** ako ng isang pitsel ng orange juice na malamig at isinilid sa mga bakanteng baso. Sana naman mapalamig nito ang ulo niya. Mabilis akong kumaripas ng takbo patungo sa banyo upang kumuha ng first aid kit.

Inilagay ko iyon sa center table katabi ng pitsel. Hindi na ako nag-atubili pa, tinawagan ko na kaagad si Sir Henry gamit ang telepono.

Ilang minuto pa ay sinagot na niya iyon, “What’s the matter, Lala? May nangyari bang masama sa iyo riyan? May nanloob? Give me a minute, paparating na ako.” Mababakasan ang pag-aalala sa kaniyang boses na nagpagalaw sa mga tutubing nasa tiyan ko.

Kahit na mukhang nananakal ang lalake ay tinanong ko pa rin. “Wait muna Sir Henry, ang OA na po. Ay teka nga, anong pangalan mo kuya?”

“It’s Ream.” Seryosong sagot nito sa akin habang umiinom ng juice.

Binalik ko ang atensiyon sa cellphone ko, “May lalaki po kasi rito eh. Naghahanap po sa’yo. Ream daw ang pangalan, ‘di ba pangalan iyon ng nawawala mong pinsan, Sir?”

“Okay, I’m on the way na.”

“Hey you!” Napalingon ako ng biglaang sumigaw ang lalaki. Itinuro ko ang sarili ko na parang nagtatanong kung ako ba ang tinatawag niya at tumango naman siya kaagad.

“Sino ka ba? Are you the new lover of Blake? Akala ko si Paine lang ang nagloko, pati pala si Blake.” Nakakagulat namang bumasag ng katahimikan itong lalaking hindi ko pa alam ang pangalan. Nakapamaywang siya at tila bagot na ngayon. Bagot naman yata parati.

Namutla ako, “A-Anong lover? Kasambahay lang po ako rito. Straight kaya ako pati na si Sir.” Yumuko ako at biglang kinabahan. Hindi ko alam kung bakit kumikilos ako na parang totoo ang mga sinasabi niya.

‘Bi’ raw ako sabi ng google kaso hindi ko iyon sasabihin sa kaniya.

Pinangunahan ako ng kaba na baka mabisto niya ako at sa iba pa malaman ni Sir na may gusto ako sa kaniya. Baka simulan ko na kaagad ang pag-i-impake kapag ganoon.

Eh, sa totoo naman. Pinipigilan ko ang sarili kong maging lover niya-secret lover dahil may takot naman ako sa diyos. Ang lungkot talaga nitong buhay ko.

Itinaas ko ang ulo ko. “Oo tama siya. Hindi mo ba nakikitang mas barako pa ako sa tatay mo.”

“I didn’t ask.” Ngumisi pa ang basagulero sa akin na tinanguan ko lang.

Bangasan kita ulit diyan. Ang dami mong alam! Sana inuna mo iyang mukha mo.

“O, nandito na pala ang lalaking bumangas ng mukha ko.” Yamot na yamot na salita nitong lalaking hindi ko alam ang pangalan at nakatingin na ngayon sa kakapasok pa lang na lalaki.

Si Sir Henry! Ang bilis naman. Malapit lang pala ang police station dito o ano?

Sumagot naman ng pabalang si Sir Henry, “Ano ngayon? Gusto mong dagdagan ko pa iyan? Do you think I can’t do that again?” May pahimas-himas pa ng kamao si Sir Henry. Baka magkagulo rito! Okay lang, prepared na prepared akong umawat dito sa gilid.

Alangan namang tumunganga lang.

Akmang susugod sana si lalaking walang pangalan papunta kay Sir Henry pero maawtoridad na sumigaw si Sir Henry. Akala ko na hinahanap niya ang pinsan niya tapos ngayong nandito na, mag-aaway sila.

“Tumigil ka, Rail Jirhua!” Tila nakakagising ng mga taong inaantok pa sa umaga. Ganoon kaintense. Grabe naman hindi ako nakaprepare, Sir.

Teka…

Hindi Ream kung hindi Rail Jirhua? As in ‘yung pangalan ng lalaking nakita ko sa cellphone ni Sir Henry na kasama ni Ma’am Paine?!

Grabe naman kung magprank ‘tong Rail Jirhua na ‘to. Pinaasa niya pa si Sir na nakita na ang nawawala nitong pinsan.

Dahil alam niya ang bahay ni Sir at tila alam na alam kung saan uupo ay tiyak na kakilala o kamag-anak ni Sir ito.

Sige, dahil naiintriga ako sa kanila ay makiki -chismis ako sa issueng ito.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

**+ **
**This is da part na ** **iniba ** **ko huhu. To be precise, ang ** **iniba ** **ko ** **ay ** **: ang presence ni Ream rito dahil siyempre missing na siya and also, hindi na sila ** **magkamukha ** **ni Rail ** **Jirhua ** **. **

@ FORTYUNEYT

Chapter 12

**Chapter 12 ** **: For Paine and Lala’s ** **File **

BLAKE’S POINT OF VIEW

SA sandaling nilisan na ni Lala ang living room upang bigyan kaming dalawa ng privacy ay mabilis na nagsalita si Rail, “Have you checked your Slybox yet?” Pagtukoy niya sa application na parating ginagamit ni Lolo noon kapag nangungumusta o ‘di kaya’y nagpapaalala sa amin na may importanteng pagtitipon na magaganap.

Out of curiosity, I fished my phone out of my pocket. Nagulat ako nang may number one na nakasulat sa gilid ng messages na icon. Si Lolo lang ang parating laman dapat nitong messages kasi private application ito na ginawa mismo ni Yoshiro, iyong pinsan naming anak sa labas ni Uncle Yohan.

Pinindot ko ang messages at napamaang dahil si Lolo nga ang laman niyon. Binuksan ko na ang mensahe niya. Nasend ito a day after ng pagpanaw ni Lolo.

LOLO **** NIYONG MACHO

_Blake apo, I have assumed that by the time na matanggap mo itong mensahe ay wala na ako. Ito ay _ _nakaschedule _ _na _ _ipasa _ _sa _ _inyong _ _mga apo ko kapag 20 hours na akong hindi _ _nagpopost _ _sa _ _Instagr _ _m ko. Alam kong alam niyong _ _imposibleng _ _*** _ _malingat _ _ako o hindi kaya ay _ _tamaring _ _mag-update ng profile ko sa _ _Instagr _ _*m at _ _magpost _ _ng mga pictures ko kaya alam na kaagad nitong app na pumanaw na ako. _

_I just wanted to say na sana hindi _ _niyo _ _**** _ _balewalain _ _ang _ _pamanang _ _**** _ _gusto kong ibigay sa inyo _ . _For future purchases este purposes… basta may paggagamitan kayo nitong pera ko. Atsaka hawak-hawak ko ang mga sekreto niyo kaya wala kayong _ _choice na hindi _ _tanggapin _ _. _

_Hindi ka _ _naniniwala _ _, ano? _ _Edi _ _don’t… biro lang. Pagpasensiyahan _ _niyo _ _na ako, _ _nakikiuso _ _lang. _

Kasunod niyan ay isang file na may pangalang ‘Kay Blake’. Hindi na ako nagdalawang-isip pa at idinownload kaagad ang file. Kinakabahan ako dahil kahit napakabait niyang si Lolo ay wala pang kung sino man ang may kakayahang hulaan ang mga bagay na tumatakbo sa kaniyang isipan.

Napakuyom ako ng kamao dahil sa larawan na nakita ko sa loob ng pdf file. Isang larawan ko na nakatitig sa natutulog na si Lala na nangyari pa noong papunta pa kami rito sa siyudad. Meron ding nakangiti ako nang malapad habang nakatitig na naman kay Lala at ngayon ay kumakain na siya.

Hindi niyo ako masisi dahil napacute naman talagang tignan ang mabibilog niyang pisngi dahil sa pinuno niya ang kaniyang bibig.

May picture rin noong pumasok ako sa maid’s quarter at kasunod noon ay larawan ko na parang manyak na inaamoy ang buhok ng natutulog na si Lala.

May picture rin ng aking ice cream shop na mukhang bago ko palang iyon naitayo, meaning pinakauna kong branch. Akala ko ay walang kung sino man sa pamilya ko ang nakakaalam or atleast hindi pa nila nalalaman.

Wala talaga kaming takas sa mga galamay ni Lolo.

I scrolled down a bit at napag-alamang mayroon pang isang file na para kay Lala. Nakasaad na mabubuksan lang ito kapag nagstay ng 100 days si Lala sa pamamahay ko. May mga pinabantay raw kasi siya na may access sa account niya rito sa Slybox at nakamasid lang daw ang pinababantay niya sa amin palagi.

Hindi ko na alam kung pati pagligo ba ay may mga mata si Lolo sa amin.

Therefore, alam niya pala lahat ng nangyayari kasama na ang pagpapatira ko kay Lala sa bahay ko para sa aking pansariling dahilan.

I don’t know kung kami lang ba ang nakakaka-experience ng hagupit ni Lolo o nauna na sila Dad.

At ang panghuling file ay nakapangalan kay Paine. Gusto ko sanang buksan kaso nang pindutin ko kinakailangan ng password.

_Ayan nga. Sorry apo kung _ _pinasundan _ _**** _ _ko _ _ang _ _bawat _ _**** _ _galaw _ _ninyo. Gusto ko lang naman na kamustahin ang _ _kalagayan _ _**** _ _niyo _ _. Alam _ _niyo _ _namang naghahanap ako ng tamang apo na susunod sa aking yapak. Alam _ _niyo _ _naman na _ _seryoso _ _ang aking mga _ _salita _ _. _ _Never akong _ _nagbiro _ _patungkol sa issue na ito, apo. _

_Kapag nakuha _ _niyo _ _na ang mana ninyo, may _ _ime _ _mensahe _ _muli ako na isang _ _sobre _ _na _ _nakatalagang _ _mabasa _ _niyo _ _pagkatapos _ _niyong _ _makuha ang mana ninyo. Kapag may _ _kulay _ _**** _ _gintong _ _ticket kang nakita sa loob ng _ _sobre _ _ay ikaw ang sa _ _tingin _ _kong dapat na _ _papalit _ _sa akin. _

Una pa man ay hinahangad na ng aming mga magulang ang kayamanan ni Lolo. Wala kasing napili si Lolo sa tatlong magkakapatid kaya pipili na lang si Lolo sa amin na mga apo niya. Ewan ko rin kay Lolo kung bakit wala siyang napili.

Nagalit man ang mga anak ni Lolo ay wala silang magagawa kaya pinipilit ni Dad na magpabango ako kay Lolo. Kinakailangan daw na ako ang makakuha sa yaman ni Lolo. Iniisip nilang isa itong paligsahan at ang magwawagi ay makakakuha ng yamang walang katapusan na matagal na nilang inaasam.

May itinatago rin daw kasing businesses si Lolo sa black market. Nabanggit ni Dad na unlimited daw ang pera ni Lolo sa kaniyang bank account. That’s why he said that he needed me to win. Tila ba nabubulag silang lahat sa pera.

Who would want dirty money?

Kaya itinago ko ang mga negosyo na pinundar ko dahil si Dad ay sakim sa pera. Baka pakialaman na naman niya gaya noong sa highschool pa ako at patago akong nagtitinda ng mga pinabaon ni Lolo na mga branded na chocolates. Kinuha ni Dad ang lahat ng pera ko na inilagay ko sa alkansya ko noon. Ugali ko kasing mag-ipon kasi inaalala ko parati ang kinabukasan. Pero sa isang iglap, nasa kamay na pala iyon ni Dad.

Ayaw ko nang muli pang mangyari iyon.

May inilagay na petsa si Lolo kung kailan ang gaganaping pagbabasa ng last will niya. And it happened to be the day after tomorrow, April 25.

Isinasaad na lahat doon na kaming magpipinsan ay nakatanggap nitong mensahe kaya alam kong alam ni Lolo ang mga itinatago naming sekreto. Hawak niya kami ngayon sa leeg.

Wa la namang tao na walang itinatagong __ sikreto .

Tumawa ako ng pagak at nagsalita, “I guess, we are not given a chance to oppose.” Andami kong mga tanong sa isip ko na alam kong si Lolo lang ang makakasagot.

Gusto ko ring malaman ang totoong pangalan ni Lala. ‘Yung buo . Tiyak naman akong nahulaan na ni Lolo ang mga nangyayari ngayon.

“Mukhang ito ang dahilan kaya nawawala si Ream. Mukhang may nabasa yata siyang kung ano sa message ni Lolo prior to his disappearing. Wala ka bang narinig mula kay Tito James? Maybe he knows something.” I asked.

“I know meron silang itinatago sa akin pero hindi ko alam kung ano. They won’t let me know anything.” Sagot ni Rail na nagpalaglag ng pag-asa ko.

Nilingon ko si Rail Jirhua, “How’s Paine?” Nakakapangamba dahil napakabilis akong pinalitan ni Paine at talagang pinsan ko pa ang ipinalit. Gusto kong tanungin si Paine ngunit hindi pa ako handang harapin ang pagmumukha niya.

I don’t know if I should feel sorry for myself or feel disappointed dahil hindi ko alam na nagkulang pala ako.

Ngumisi si Rail, “Kailan ko ba pinabayaan ang mga babae ko? First week pa lang eh, sa second week ka na mangamba. You might as well consider to buy tissues kasi we don’t know kung kailan ang eksaktong araw na idi-dispose ko siy—”

Muling dumapo ang aking kamao sa kaniyang nakangising mukha. Napaka-arogante niya talagang tao. Nakakainis ang ganiyang pagtato niya sa mga babae.

It’s possible that he got attached to someone bad. Maaaring naimpluwensiyahan siya ng mga kinikilala niyang kaibigan. If only I had the time, I would separate him from them by finding evidence of their misdoings.

“Bakit kasi ako pa ‘yung pinuntahan ng Paine mong iyan. Sinabi ko kasi sa iyo sa simula na pera lang ang habol niya sa iyo. Tsk. ‘Di ka naman naniwala.” Bagot na sabi muli ni Rail. Nagtunog disappointed pa ang g*go.

I can’t believe him!

Aambahan ko sana siya muli siya ng suntok kaso pumagitna si Lala sa aming magpipinsan at kung nandito pa si Ream, siya ang pipigil sa amin.

“Bibitawan ko na si Paine. Uutusan ko siyang balikan ka. Ang ingay niya sa kama eh.” Muling kumunot ang noo ko. Uutusan?! Ginawa niya pang isang hayop.

Hindi na ako nagtaka kung naikama niya talaga si Paine o ano. Ang tinik rin nitong mokong na ito. Hindi sa pinagdududahan ko si Paine na ganoon kadaling makuha pero alam na alam ko lang naman ang pasikot-sikot ng bituka nitong pinsan ko.

Rail c licks his tongue, “Tama naman ah. Maingay siya. Kidding aside, ayaw ko nang kantiin pa ang pinsan ko. Babae lang iyan, marami pang ganiyan sa mundo. There a lot out there that may thrill me. Atsaka si Ream lang ang tumatakbo sa isip ko. Ang kambal kong iyon, nasaan na ba?” Bihira lamang magsalita ng ganito si Rail. Noon nga ay marami itong sinulot na mga girlfriend ko. Ngayong fiancee na ang sinulot niya ay mukhang ‘di na siya pinapatulog ng konsensiya niya.

Mabuting pinsan naman iyang si Rail kaso halang ang kaluluwa kapag babae na ang pinag-uusapan. Napakaraming babae na ang pinaiyak niyan. Napakaraming lalake ang nawalan ng girlfriend dahil sa kaniya. Pero kapag sa tingin niyang mali na talaga ay hindi na niya palulubhain pa.

Base sa sinabi niya, si Paine ang lumapit.

Napakaimposible mang isipin pero alam kong hindi nagsisinungaling si Rail. Medyo hindi lang talaga kapani-paniwala ang mga pagbabagong nangyayari kay Paine dagdag pa na pera lang pala ang habol niya sa akin kaya niya ako sinagot agad.

Kaya ba ayaw ni Mom kay Paine ay dahil alam nito ang pinaplano ni Paine? Ako lang naman ang nagpumilit na pakasalan siya dahil akala ko’y nagmamahalan kami. Pinaglaban ko pa siya sa mga magulang ko.

G*n a go lang pala niya ako.

Idagdag pa ang mga file na ibinigay ni Lolo patungkol kay Lala at Paine. Kinakailangan kong malaman ang nilalaman ng mga iyon.

---

UMALIS na si Rail because he has an appointment daw at naiwan ako rito sa personal bar ko sa bahay na nakalagat sa basement ko. Umiinom na naman ako, this time ‘yung nananapak. I meant the liquor.

Gusto kong kuhanin nalang ang pamana ni Lolo para matapos na lahat ng mga tanong ko at para mahanap ko na si Ream pero may parte rin sa akin na binabalaan ako.

I wish Dad won’t interfere with my choice.

Nagpatayo na ako ng personal bar dito upang hindi na kailangang lumabas-labas pa at saka iwas aksidente pa. I didn’t know kung ilang minuto na ako rito basta I’m enjoying being with myself.

Nakakailang __ baso na rin ako.

Natigil ang pagmumini-muni ko nang makarinig ako ng mahihinang yapak, “Sir, hehe. Pwedeng makiinom din. Problemado kasi ako ngayon eh. Nag-pm kasi sa fb ko iyong jowang naiwan ko sa Baryo Sigasig. Galit na galit dahil hindi ko pa raw nababayaran iyong sabon at shampoo kong ginamit. Ngayon palang niya nalaman na wala na ako roon. Nakakainis lang ah, mukha ba akong babalik pa roon sa Baryong iyon?” Ngumiti ako sa kaniya.

Andito pa pala si Lala, ano? Parati siyang nandito sa tabi ko, regardless the fact na nagta-trabaho siya rito ay parati niya akong dinadamayan na hindi ko alam kung aware ba siya o hindi sa mga kinikilos niya. Or baka ganiyan lang talaga siyang tao.

I want to know about him more.

Tumabi siya ng upo sa akin sa kaliwang stool. “Ang ganda talaga nitong bar mo, Sir. Sorry nakikigulo po ako sa iyo. Makapal ang mukha ko at alam ko iyon.” Ikaw ang maganda, Lala.

Damn! Cut the crap, Blake!

Tumawa ako, “Hindi mo ako ginugulo, Lala. Kapagod ding parating mag-isa kaya nagpapasalamat ako sa presensiya mo ngayon.” Hindi ba sinabi ko na gusto ko ang pagiging mag-isa ko rito? Pwes, I’ll take my words back.

“Talaga? Kung nanaisin ko pong uminom kasama niyo ay okay lang po ba sa inyo?” Matagal bago ako sumagot. Tinitigan ko muna ang kaniyang nagkikislapang mga mata. Tila isa siyang batang excited sa kung ano mang ibibigay ng kaniyang ama sa kaniya.

Sa mukha niyang iyan, makakahindi pa ba ako?

Napakaganda talaga mukha niya to the point na kinababaliwan ko na ito at hindi na mawala-wala sa sistema ko. Nang magsimula ng magtaka ang kaniyang mukha ay tsaka na ako tumango.

Nagsimulang uminom siya sa baso ko. Isa lang kasi ang nilabas kong baso. Iyon palagi ang iniinuman ko. Wala rin namang bumibisitang kaibigan kaya isa lang ang ginagamit ko. Sinabihan ko rin kasi siya na kahit ‘di ko masyadong ginagamit itong personal bar ko ay dapat i-maintain niya pa rin ang kalinisan nito.

Nakatitig lang ako sa mukha niya habang patuloy siya sa pagsasalita ng kung ano-ano. Patuloy na bumubuka at nagsagsasara ang kaniyang makipot na bibig.

Paano kung si Lala na lang kaya? Mukha naman siyang babae. Napakaganda . Nakakaakit .

Tuwing nakikita ko si Lala ay para niyang inaakit ang buong pagkatao ko. Para akong inaanyayahan na angkinin siya ng buo. Nakakahibang talaga ang epekto niya sa akin. Straight ako pero hindi ko maipaliwanag ang saya at kaunting pagnanasa kapag nakikita ko ang mukha ni Lala.

Does this mean I’m bisexual na?

Wala akong alam kung bakit nilalagyan ko ng malisya ang pagtingin ko kay Lala. It’s like I’m a lion that is starving for so long, then a lion also came, looking so deliciously that it makes me want to eat him.

“Ang sarap!” Nanigas ako sa kinatatayuan ko ng pinadaan niya pa ng kaniyang dila ang sariling labi.

That’s it! Gender doesn’t matter anymore!

Kinuha ko ang basong hawak niya at inilagay sa counter. Inabot ko ang kaniyang makinis na mukha. “Let’s shut this pretty mouth.”

Dinilaan ko muna ang mga labi ko bago ko sinelyohan ang kaniyang mga mapupulang labi gamit ang sarili kong labi. “Binabaliw mo ako, Lala. Binabaliw mo ako.”

Siguro’y ito ay dahil lango na ako sa alak kaya ganito nalang kalakas ang nararamdaman kong kakaiba para sa kaniya. I long for him even more.

Nagulat pa ako dahil hindi siya umiwas. Hindi niya ako tinulak sa halip ay ikinawit niya ang kaniyang mga braso sa aking leeg na para bang nagpapadala nalang sa agos.

Mahina at nagsusumamong bumulong ako sa punong tenga niya, “Lala, I want you.”

“I badly want you.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 13

WARNING ⚠️, THIS CHAPTER CONTAINS SCENES THAT ARE NOT SUITABLE FOR UNDERAGED READERS. KUNG OPEN MINDED KA , FEEL FREE TO STAY, PERO KUNG HINDI, KINDLY PROCEED TO THE NEXT CHAPTER.

READER’S DISCRETION IS ADVISED!!!

YOU HAVE BEEN WARNED…

---

_Chapter 13: Nangyari _ _Na _

LALA’S POINT OF VIEW

DAHIL sa paulit-ulit kong napapanaginipan ang eksenang naganap noong kinain ko ang weirdong ice cream ni Sir tapos nakatulog siya at hindi natuloy ang maaaring matuloy ay medyo nagagambala na ang aking pagtulog.

Ikaw kaya kapag parating mahalay ang napapanaginipan mo tapos ikaw pa ang bida, makakatulog ka ba nang maayos?

Dagdag pa itong si Sheryl, ang tanga tanga eh. Isa siya sa mga girlfriend ko na ginagamit ko lang upang may bahay akong naliliguan. Ginamit na nga niya ‘yung sabon, ang dami pang buhok at paubos na iyong shampoo na sachet ay gusto niya raw na bayaran ko pa. Singkwenta raw ‘pag bumalik na ako sa Baryo. Hindi dapat binabayaran ang nagamit na, ‘no. Kadiri nga kaso hindi naman ako binigyan ng pagkakataong mamili.

At isa pa HINDI na ako babalik sa Baryong iyon.

Balik sa nangyari kanina, rinig ko sa pang-u-usyuso ko na si Ream at Rail pala ay fraternal twins at pinsan sila ni Sir Henry. Si Ma’am Paine raw kasi ang lumapit kay Rail kaya nagkaganito ang sitwasyon.

I could recall na inamin ni Ma’am Paine na gusto niya talaga ng masaganang buhay at sigurado siyang hindi niya ito makakamtan sa piling ni Sir Henry dahil hindi raw gustong tanggapin ni Sir ang mana ng Lolo niya.

Carousel na nga ang buhay ko, roller coaster nga lang ang sa kanila.

Pagkapasok ko sa kusina ay nagluto ako ng pulutan kasi nga nagkaayos na ang magpipinsan. Baka maisipang mag-inuman eh, mabuti nang may naihanda kahit papaano. Mga chichirya’t kaunting hilaw na karne ng isda na nilagyan ng suka’t sili lang ang nakaya ko.

Iyon kasi ang ginagawa ng mga tao sa Baryo Sigasig kapag nag-iinuman, hindi dapat mawawala ang pulutan sa kasiyahan.

Isinilid ko ang mga ito sa kaniya-kaniya mangkok at lumabas sa kusina. Nagtaka ako dahil wala namang tao sa malamig na living room. Mukhang nauna na sila sa bar ni Sir Henry na nasa basement.

Unang tapak ko sa basement ni Sir, manghang-mangha ako. Napakalaki at mukha talagang pangmayaman. May napakaraming makukulay na ilaw rin at napakaraming mga alak. Ang nakapagtataka lang ay may section sa kanan na puro gatas ang nakalagay. Hindi naman ako nagtanong kasi baka masabihan pa ako na gustong manghingi.

Kung itong basement bar, ang malaking bahay, may aircon kada kwarto, may shower at bathtub kada banyo ang pagbabasehan ng salitang mayaman ay pasadong-pasado na si Sir Henry. Pogi pa. Ano pa bang hinahanap ni Ma’am Paine? Full package na si Sir. Gusto ko ngang maging katulad ni Sir.

Weh?! Maging katulad ni Sir o maging nobyo?

Bayolente kong iwinaksi ang boses sa utak ko. Nang makababa ako ay nagtaka ako. Nakapagtataka naman kasing walang kaingay-ingay ang buong bar na tila ba walang tao. Naglakad pa ako ng ilang hakbang bago ko nakita ang anino ni Sir na nag-iisa lang at nakaupo sa counter.

Mukhang pinaalis niya na ang asungot na iyon. Mabuti sana kung nagtagal pa siya, gusto ko kasing makipagkwentuhan at makipagkaibigan. Gusto ko kasing maranasan ang magkaroon ng kabarkadang mayayaman.

Sayang naman.

Dahan-dahan kong inilagay ang mangkok at nagsalita, “Sir, hehe. Pwede makiinom din? Problemado rin ako ngayon eh. Nag-pm sa fb ko iyong jowa ko sa Baryo Sigasig. Ngayon niya palang nalaman na wala na ako roon. Galit na galit dahil hindi ko pa raw nababayaran iyong sabon at shampoo kong ginamit. Nakakainis lang ah, mukha ba akong babalik pa roon sa baryong iyon?”

“Ay. Teka? Nangunguna ako. Nasaan pala ‘yung isang maldito rito, Sir?” Walang pakundangang sabi niya.

“Grabe naman iyang description mo, Lala…” Napatawa si Sir sa akin. Ngunit biglang sumeryoso. Baka pagagalitan ako dahil sa ginawa kong pagchi-chismis.

Nagtagal ang katahimikan.

“Ang ganda talaga nitong bar mo Sir. Sorry nakikigulo ako sa iyo.” Alinlangan kong dagdag. Napakaganda kasi eh. Bahala na siya kung paulit-ulit kong sabihin na nagagandahan ako kasi totoo naman.

Napakuha na lang ako ng maraming pulutan dahil mukhang walang balak si Sir Henry na kumuha. Mga mayayaman nga naman.

Tumawa siya, “Hindi mo ako ginugulo, Lala. Kapagod ding parating mag-isa kaya nagpapasalamat ako sa presence mo. Baka mabaliw na ako nang tuluyan.”

“Talaga, Sir? Kung nanaisin ko pong uminom kasama niyo, okay lang po ba sa inyo? Para naman masulit na ang pagpunta ko rito.” Matagal bago siya sumagot. Nagtaka ako dahil sa halip na sumagot siya ay tinitigan niya lamang ang mukha ko habang pinaglalaruan ang likidong nasa baso.

May dumi ba sa mukha ko?

Kumunot ang noo ko dahil sa napakatagal niyang sagot. Nakita niya yata ang reaksiyon ko kaya tumango agad siya.

Ang kapal naman ng mukha ko.

Kinuha ko ang baso niya at nilagok agad ang alak. Ngumiti lang siya sa akin. Putak lang ako nang putak ng mga kung anong gusto kong i-share sa kaniya.

“Noon, andami kong gustong pasukin na trabaho. Gusto ko magseaman, piloto, businessman, guro, clerk, baker, chef, personal driver, at kung ano-ano pa. Kaso hindi pinagpala ng destiny. Naku! Mabuti nalang at iniligtas mo ako sa making career path ko, Sir.” Usal ko. Unti-unti nang umiinit ang aking pisngi dahil sa tama ng alak.

Tama ba ‘tong paggambala ko sa kaniya? Baka gusto niya talagang mapag-isa, hindi lang masabi kasi nahihiya siyang paalisin ang isang makapal na mukha na katulad ko.

“Alam mo ba, Sir, tatlong beses ko nang napakulayan ‘tong buhok ko. Una, kulay violet, tapos kulay green, at ang panghuli double layered na black at blonde. Jejemon kasi ako noon at sabay sa uso.” Napahagikhik ako nang maalalang mukha akong makulay na sisiw na tig-kinse na binibenta sa daan.

Napatigil ako sa pag-inom dahil bigla niyang kinuha mula sa kamay ko ang baso at inilagay niya ito sa counter na sati nitong kinalalagyan.

Inabot niya ang aking mukha gamit ang kaniyang malalaking mga palad. Pagkuwa’y dinilaan niya ang kaniyang labi bago nagsalita, “Let’s shut this pretty mouth.”

At doon na nga, ang parating reaksiyon ng katawan ko, kusang nagtagpo ang aming mga labi. Kusang gumalaw ang aking mga labi at tinutugunan na ngayon ang kaniyang halik. Napakabanayad ng aming paghahalikan, walang gustong magmadali at kapwa nilalasap ang sandali.

“Uhmmm. Hmmm!”

Ikinawit ko ang aking braso sa leeg niya at mas nilaliman pa ang paghahalikan. Nakikiliti ako sa mga tutubing lumilipad sa loob ng aking tiyan. Palakas rin nang palakas ang pagtibok ng puso ko na para bang may ginagawang bawal at mali.

Eh, bawal at mali naman talaga!

Tumigil kami nang maramdaman naming mauubusan na kami ng hininga. Alangan namang paghahalikan pa ang sanhi ng pagkamatay namin.

Nagkatitigan kami. Mata sa mata. Nagtagal ang naging pagtitigan namin ngunit muling namayani ang nararamdaman namin ngayon.

Tumigil yatang magfunction ang lungs ko dahil napakalapit niya sa akin.

Binuhat niya ako at dinala niya ako sa mataas na counter nitong bar. Dahil sa kaba ay nahulog ko ang ipinatong ni Sir na baso na nagdulot ng malakas na ingay.

“Hala!” Kinabahan ko siyang tiningan ngunit hindi niya iyon pinansin dahil hindi magkandaugaga ang mga kamay niya sa pagtanggal ng damit ko. Pinatakan niya ng halik ang aking labi pataas sa ilong at paminsan-minsan ay dinalaan ang aking pisngi na nagpawala ng atensiyon ko sa nabasag na baso.

Foreplay ‘to, ‘di ba? ‘Di ba?

“Didn’t you know that I adore this face of yours? Why is that, Lala? Gaano ba kaganda ‘tong mukha mo at nauulol ako?” Wala sa wisyong nag-init ang mukha ko. Lasing na rin ako kagaya niya at wala na sa tamang pag-iisip.

Maganda ako? ‘Di ba binanggit niya rin ito noong nag-inuman kami? Ano ba kasing kahulugan ng maganda para sa kaniya?

“As expected, you’re delicious.” Puna nito na tila ba baliw na pinagnanasahan na ako noon pa. Uminit muli ang aking mukha kaya tinakpan ko ito ng aking braso.

Narinig ko pa ang mahina niyang pagtawa. “Hmm, I thought sanay ka na sa mga papuri. Why are you acting so shy now?” Pabiro niya pang kinagat ang aking leeg. Ngunit nagulat ako dahil akala ko makikipag-usap ulit siya sa akin ngunit nagtagal siya lugar na iyon. Sinipsip, dinilaan at kinagat-kagat niya ang leeg ko na tila ba pinanggigilan.

Mas nagimbal ang aking mundo nang bumaba na ang kaniyang mainit na labi sa aking kanang utong matapos nitong pagsawaan ang aking leeg. Maingat na dinidilaan at kung minsan pa ay kinakagat ng marahan habang ang kaliwang kamay niya ay pinaglalaruan ang kaliwa kong utong. Kaya hindi ko na alam kung saang direksiyon ko ibabaling ang ulo ko.

Napaungot ako, “Ahh! Sir!” Napakasarap ng nararamdaman ko ngayon. Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang aking ulo.

Nagtaka ako nang bigla niyang iniangat ang kaniyang mukha. “Sir?” Nagtataka kong tanong. Bahala na kung pagtawanan niya ako dahil para akong nabitin.

Totoo naman.

Lumapit muli ang kaniyang mukha. Pagkuwa’y kinagat niya ang aking pang-ibabang labi. “Shhh. Call me Blake.” Malambing na utos nito sa akin.

Blake.

Bumaba muli ang kaniyang ulo at pinatakan ng halik ang aking tiyan nang wala itong nakuhang tugon mula sa akin. Mabilis niyang tinanggal ang pagkabutones ng aking slacks at hindi na rin itinira ang aking brief.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang naglalaway kong alaga at pinaglaruan ito na nakaani ng mahinang ungol mula sa akin. “Ahhh! Ang sarap!”

Unti-unti ko na nakalimutan na may Paine pa, kasambahay ako, at extra lover lang. Nakalimutan ko na yata pati ang pangalan ko dahil sa hindi maipaliwanag na sarap na nararamdaman ko.

Ang importante ay malubos-lubos ko na itong mga nangyayari.

Mukhang nabored yata siya kasi itinigil niya ang ginagawa niya at umalis pa siya sa harapan ko. L*tse! Akala ko pa naman matutuloy na. Ni hindi man lang ako hinayaang makapaglabas ng sarili kong binhi.

Ka-disappoint.

Pero nagulat ako nang pagbalik ay may dala-dala na siyang isang bote ng soju. Ininom niya iyon mula sa bote at mula sa kaniyang bibig ay ipinasa niya iyon sa aking bibig.

Ang sarap… ng soju !

“Ay!” Napasigaw ako sa gulat ng bigla niyang buhusan ang pwetan ko ng dala-dala niyang soju.

“Okay lang ba?” Wala sa sarili akong napatango. Ako’y nahihibang na para bang ako’y nasa ilalim ng isang mahika.

Nang makita niya ang sagot ko ay bigla nalang may kung anong bagay ang nagpumilit na pumasok sa aking kay sikip na pwet. Tinignan ko ito at halos lumuwa ang mga mata ko dahil ipinasok niya pala ang kaniyang dalawang mahahaba niyang daliri na nilawayan niya na roon sa lugar na iyon. “Madumi riyan haaaa!Hmmmm.”

Napaungol akong muli dahil tila may natatamaan ang mahahaba niyang daliri ng kung ano sa loob ko matapos nitong laliman na nagbibigay ng isang estrangherong pakiramdam. “Haaaa.”

“Napakaganda talaga ng katawan mo, Lala. Walang tapon. You’re perfect from your face to anywhere my sight can land on.” Sumalute ang mga balahibo ko sa puri niya. Gusto ko nang pasalamatan ang mga alien kong mga magulang na nagpamana ng maganda kong kutis.

Pagkalipas ng isang segundo ay unti-unti niyang inilabas-masok ang kaniyang daliri sa butas ng aking pwet. Nang masanay ang aking pwet sa dalawang daliri niya ay bigla niyang ibinaba ang zipper ng kaniyang pantalon at inalabas ang malaking sundalo niya.

Tumawa ako habang nakatingin sa kaniyang maliksing kaibigan, “Hello! Long time no see. Hehe.”

Kinuha ko ang purgada niya na parang beterano na sa larangan at dinuraan ko ito. Ni hindi ko nga makita kung among reaksiyon ni Sir sa ginawa ko.

Ginabayan ko ang kaniyang sandata papasok sa butas ko. “Ahhh!” Para akong mawawalan ng ulirat dahil sa sakit ng pagpasok ng sa kaniya sa ‘king napakasikip na butas. Mukhang maiiyak na yata ako.

Tama ba itong pinasukan ko?

Nang mawala ang sakit ay hinawakan ko ang kamay niya. Kinagat ko ang aking mga labi bago nag-alinlangang tumango, “Okay na, B-Blake.”

Biglang dumilim ang kaniyang mukha matapos kong sabihin ang kaniyang pangalan. He removed his thing at tinulungan akong makababa sa counter. Pinatalikod niya ako kaya muling namula ang aking mukha. Kitang-kita niya ang lahat-lahat mula sa likod, nakakahiya.

“Don’t worry, Lala. As I’ve said earlier, every inch of your body is perfect. And they’re p erfect for me… only. ” Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang iyon na hindi ko nadinig ang panghuli dahil muli niya itong ipinasok nang dahan-dahan na mas nagpabaliw sa akin.

Napaluha ako. Para yatang may pumasok na isang tren sa likuran ko. Ang sakit-sakit.

Mukha yatang mapupunit ang buong katawan ko neto. Abot yata ‘to hanggang lalamunan. Joke! Nasobrahan sa pag-describe.

“Shh, magiging okay ka. Hindi ka mamamatay dahil lang dito. Pwede pa sa sarap.” Alinlangan akong tumawa dahil sa sinabi niya ngunit nininerbiyos na ako sa gulong pinasukan ko.

Hindi ako naniniwala sa kaniya, mukhang mamamatay yata ako nang literal dahil lang sa isang simpleng sex.

Nang marelax na ang aking kaloob-looban ay pinayagan ko na siyang paunti-unting gumalaw. We both moaned in pleasure kasi ramdam na ramdam naming dalawa ang bawat pag-ulos niya.

“Napakasikip, apakasarap! Ahhhhhh. Akin lang ‘to, Lala.” Sa’yo? Kailan naman naging sa ‘yo iyan, Sir?

So, ganito pala kapag dalawang lalaki.

“Haaa! Uhmm!!” Hinawakan niya ang aking dalawang kamay na parang pinoposasan ako dahil hindi na ito mapalagay sa iisang pwesto lamang. Nawawalan na ng lakas na kumapit pa sa counter ang mga braso ko.

“Ohhh!!” I writhed in pleasure as he goes deeper than the usual. Pawis na pawis na kami habang magkayakap at nagsasayaw sa nagbabagang apoy. Nakakadistract din ang pagdila’t paghalik niya sa aking pawisang likuran. Kaunting galaw pa! Malapit na ako!

“Blake!”

“Lala!” Sabay na pagsigaw namin.

At doon na namin kasabay na napuntahan ang dulo ng mataas na Mount Everest.

Nakangiti kong tinignan si Blake na mahimbing na natutulog. Kailan ba ko nagsawang tingnan ang maamong mukhang iyan?

We did it, finally.

Napag-isip-isip kong kapag nagising ako nang maaga kinabukasan, unang gagawin ko ay mag-iiwan ako ng papel na nagpapahayag na magreresign na ako. Wala na akong mukha pang maihaharap pa sa kaniya.

Ngunit wala naman akong pagsisising nakapa sa puso ko.

Bumangon ako sa pagkakahiga sa tabi niya at paika-ikang kinuha ang mga damit ko na nakakalat. Isinuot ko ang pang-ibaba kong damit sa mismong lugar at sinuotan rin si Sir ng dati nitong suot. Ginawa kong parang unan ang damit pang-itaas ko at pinaunan ito kay Sir.

Himala at hindi ako namatay dahil sa haba ng kaniyang sandata.

“Goodbye, Blake.” Sabi ko sa lalaking natutulog bago pinatakan ng halik sa noo at labi na parang feeling jowa.

Nang masiguradong komportable na ito ay naglakad na ako paalis sa bar. Matutulog muna ako ng saglit kasi ang sakit ng buong katawan ko. Kahit anong pagod naman ang maranasan ko ay nagigising pa rin ako nang maaga kinabukasan kaya kampante ako.

Inihiga ko ang aking sumasakit na katawan sa higaan na nasa maid’s quarter at inalala ang nangyari kanina. Hinawakan ko ang aking labi na tila ba naroroon pa ang mga labi ni Sir—Blake.

Nakapigtitigan ako sa puting kisame, “Hays, Blake. Ang hirap naman ng sitwasyon kong ‘to.”

Pinahid ko ang mga luhang walang paawat sa pagtulo. Kahit saang anggulo tingnan ay sa huli ako lang ang maapektuhan… ako lang ang masasaktan lalo na’t walang kasiguraduhang maaalala ng lalaki ang nangyari ngayon.

Walang kasiguraduhang katulad pa rin ito ng dati na nangyari lang dahil sa hamak na mensahe mula kay Ma’am Paine.

Aalis na ako bukas pagkatapos ay magkakabalikan na si Sir Henry at Ma’am Paine, magpapakasal, magkakaanak—.

Iyon ang mga nasa isip ko bago ako dalawin ng antok.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 14

Happy 1.99K reads mga Mare.

---

_Chapter 14: _ _Aalis _ _Na Ako _

LALA’S POINT OF VIEW

MABILIS **** akong bumangon sa aking pagkakahiga. Kahit humupa na nang kaunti ang sakit sa bewang ko ay masakit pa ring gumalaw. Masakit rin ang butas ko sa ibaba na sumalo ng lahat ng pag-ulos ni Sir.

Siyempre kaunti lang ‘yung humupa .

Hinawakan ko ang aking mata at napagtantong namamaga ang mga iyon. Umiyak pala ako buong gabi? Ikaw kaya ang brokenhearted at inano ng isang malabrasong ano, ‘di ka iiyak niyan?

I hereby confirm that I am now gay for him! For Sir Henry only!

Luh.

Sapakin niyo na ako’t lahat ay hindi na mababago pa ang mga nangyari na. Itinakdang magkita kami ni Sir. Itinakdang mahumaling ako sa kaniya… sa kabutihan niya at pagiging tuso niya. At itinakdang mabiyak ang puso ko, hindi iyon maipagkakaila.

O puso nga lang ba ang nabiyak ?

Kahit pa pagsisihan ko ang lahat ng mga nangyari na ay wala na akong magagawa pa. Kung kayo kaya ang ilagay ko sa posisyon ko, kakayanin niyo ba?

At isa pa, sinong hindi makakagaanan ng loob sa kaniya, eh pa-fall naman iyon.

Hindi naman mababago ang katotohanan na siya lang ang nakakagawa ng mga bagay na bago lang para sa akin. Siya lang ang may kakayahang hardcore na patibukin ang puso ko na halos ikabingi ko na. Siya lang ang unang taong nagparamdam sa akin ng mga tutubi sa tiyan. Siya lang ang taong nae-excite akong makita.

Siya lang, ang heartbroken kong amo!

Siya lang ang taong binibigyan ko ng buong pag-aalaga at atensiyon. Hindi naman ako ganito ka-asikaso sa mga girlfriend at nagdaang girlfriend ko maliban sa first love kong si Precious. Bukod sa trabaho ko nga ang pag-asikaso sa amo ko ay hindi naman lahat ng katulong pinagbubutihan ang mga trabaho nila.

Inaamin kong gusto kong makita ang tuwang-tuwa at nalilibang niyang mukha. Feeling ko, nadagdagan ako ng kompiyansa sa sarili.

Tinanaw ko ang malaking wall clock na nakasabit sa dingding. Alas kwatro na pala. Hindi na ako nag-abala pang iligpit ang aking higaan. Nagmamadali kong isinilid sa bag ko ang aking hindi naman gaano karaming damit panloob. Kumuha ako ng isang ballpoint pen at isang pad ng sticky note na parati kong ginagamit kapag may nilalakad ako sa labas upang bumibili ako ng mga gamit at pagkain dito sa bahay.

Date ngayon? April 24 na pala?

Nagulat pa nga ako nang ilabas ko kahapong umaga ang alkansya ko kasi hindi na mahulugan ng 500, iyon pala puno na. Ang laki ng halaga kasi papel na pera lang ang laman noon. Ang dami ko na palang naipon na pera sa kakatrabaho ko rito. Ang laking tulong na noon upang may magamit ako kapag maghahanap muli ako ng trabaho. Nakapagtapos naman ako ng highschool.

Hindi na siguro nila ako iba-background check kung sa ukay-ukay ako magta-trabaho.

Mag-iiwan ako ng singkwenta katabi ng iiwan kong note. Wala lang, kapag may time kayo ibigay niyo sa jowa ko na pinababayaran ang sabon at shampoo. Si Sheryl.

Sinasabi ko kasi sa inyo na kuhanin niyo na akong kasambahay sa inyo dahil gusto ko nang umalis na sa mapanakit na lugar na ito.

Dahan-dahan kong pinaggalaw ang aking kamay. Nanginginig ang mga ito habang nakahawak sa ballpen. Pinipigilan kong huwag umiyak at baka madumihan ko ang mamahaling papel, tig-siyetenta kasi.

Ngunit hindi ko na naman napigilan ang mga luhang kusang bumababa mula sa aking mga mata. May bago ba? Wala naman.

Ang kamay ko na lang ang lumapit sa papel. Bale para akong na-stiff neck. Kailangan ng distansiya eh para ‘di mabasa ng mga luha ko ang papel.

**Hello sir, hindi na po ako ** **nakapagpaalam ** **nang maayos. Sorry po at ** **nagising ** **kayo nang walang ** **nakahandang ** **__ ** **almusal ** **. Sorry po sa lahat ng mga ** **na ** **gawa’t ** **ginawa ** **kong ** **kamalian ** **. ** **Ingat ** **po ** **kayong ** **dalawa ni Ma’am Paine rito ah. Alam ko namang ** **magkakabalikan ** **kayo eh. Kaya ** **maghanap ** **na lang kayo ng ** **bagong ** **__ ** **kasambahay ** **, kaso ** **hindi na kayo ** **makakahanap ** **ng katulad ko. One of a kind kaya ako. ** **__ ** **Napakabuti ** **mo sa akin, Sir, sana sa sunod na mga ** **katulong ** **ay ganiyan rin. Thank ** **rin you po at binigyan mo po ako ng pagkakataong tawagin ka po sa ** **ikalawang ** **__ ** **pangalan ** **mo po. Ang cool lang ** **bigkasin ** **, ** **Blake ** **. Joke lang po. Sorry at salamat po sa lahat. ** **Paalam ** **. **

-LALA

Napakarami ko pa sanang gustong ihabilin pero tinipid ko nalang ang mga ginamit kong mga salita dahil baka maubusan pa ako ng oras. Humihikbing naglakad ako patungo sa center table at idinikit ang sticky note roon sa gilid ng vase sa gitna. Pinahid ko ang sipon at mga luha ko gamit ang suot kong t-shirt.

Akala ko tatagal pa ako rito ng isang taon .

Alam kong magsisisi ako na umalis ako kapag nakalayo na ako. Tiyak na makokonsensiya ako kaagad dahil iniwan ko si Sir Henry na lugmok at walang kasama rito sa malamig na bahay. Ipagdasal ko na lang na magkabalikan sila ni Ma’am ASAP.

Ganda ng buhay ko, ‘no? Simple lang at ‘di makabuluhan . Puro iyak , __ wala namang napapala .

Mamimis ko ang paglalaba’t pagluluto. Mamimis ko ang banyo. Mamimis ko ang tawanan namin. Mamimis ko ang mumunting kilig at saya na siya lang ang nakapagbibigay. Mamimis ko ang mga halaman ko sa likod. Mamimis kong kumain ng mamahaling pagkain. Mamimis ko ang masarap na gatas na inilagay ni Sir sa cereal niya, binibigyan niya kasi ako tuwing umaga.

Malamang kapag wala lang si Ma’am Paine ako nag-iinarteng hindi kumain ng cereal. Sinusubuan kasi ako ni Sir kaya naging marupok.

Sabi ko sa inyo, pa-fall siya.

Mamimis ko ang mga maliliit naming usapan. Mamimis ko ang pasulyap-sulyap na tingin ni Sir nang patago na hindi ko alam kung bakit. Mamimiss ko ang boses niya. Mamimiss ko ang amoy niya na halo na sa detergent na ginagamit ko. Mamimis ko ang mouth wash na ginagamit niya na super bango. Tanungin niyo nga kung saan ko inamoy, sa bibig ba o sa mismong lalagyan ng mouthwash?

Secret.

Mamimis ko ang kaniyang napakagwapong mukha. Mamimis ko ang lahat ng tungkol kay Sir Henry. Oo na, moment of truth ko na iyan. H’wag niyo na akong batuhin pa ng mga sumbat.

Oo na, ako ang gumawa nito sa sarili ko.

Bago ko pa maisipang hindi na ipagpatuloy ang plano kong umalis at itapon ‘tong bag na ito ay sinimulan ko na ang paglalakad patungo sa pintuan. Successful naman kaya nakalabas na kaagad ako sa gate. Naglakad ako papunta sa labasan nitong subdivision nang hindi gaanong mabilis at hindi gaanong mabagal. Sakto lang.

Malamang ! Ang sakit ng kasu - kasuan ko! Binugbog yata ako nang hindi ko alam kahapon eh.

Hindi magkandaugaga ang ulo ko kakalingon sa lahat ng kabahayan na nadadaanan ko at itinatatak sa aking isipan na nakapasok pala ako sa isang magarang subdivision.

Pwede kayang magbunot ng bermuda grass dito para gawing souvenir?

Wala kasing asong tumatahol dito kapag may dumaang estranghero dahil hindi sila mga cheap na aso. Tila ba tinuruan sila ng good manners and right conduct.

Proud ako sa sarili kong nagawa ko pang magbiro sa kasagsagan nitong malamig na umaga.

Mamimis ko rin ang amoy na pangmayaman na maamoy ko lang sa mga tao rito. Plus mamimis ko ang napakapayapa kong buhay rito sa subdivision. Amoy basura kasi sa Baryo Sigasig at ugaling basura rin ang mga tao roon.

4:30 na.

Ayan na! Patungo na ako sa kalayaan. Makakamit ko na ang ligayang noon pa man ay gusto ko nang makuha. Magiging secured na ang puso ko at lalaki ang tiyansang ‘di na ‘to mababasag muli. Napakalapit ko na sa entrance.

Kaunti na lang. Isa, dalawa, tatlo… lima.

“Ay Sir, may tumawag po kasi sa amin ngayon-ngayon lang. May I know po kung anong pangalan niyo?” Napatalon ako sa gulat ako dahil may biglang tumutok na flashlight sa akin. Akala ko aswang na.

May aswang bang nagdadala ng flashlight?

“Grabe ka naman sa akin, Kuya, hindi ako magnanakaw ah.” Sagot ko sa kaniya.

Iyong poging guard pala na 12 hours na nagbabantay rito. Bale ibang sekyu na rin pagkatapos ng 12 hours niya. Parati ngang nakangiti sa mga pumapasok eh, ang sakit niyan sa panga.

Ampagod maging approachable, ano?

Naranasan ko rin iyan noon sa trabaho ko kay Boss Popi kaya ramdam ko ang pagtitiis niya.

Tinitigan niyan lang ako nang mataman.. Wala naman sigurong mawawala kung sasabihin ko ang pangalan ko. “Lala po ang pangalan ko.” Nagulat ako nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

“Sir, may VIP na resident po kasing nagreport na nawawala raw ang kanilang kasambahay, iniwan daw ang sinaing na nasusunog. Hula raw ni Sir may plano rawng magtanan kasama ang jowa niya. Tumakas ngayon lang habang natutulog pa ang amo. Hindi pa raw nakakalayo eh.” Muling ngumiti sa akin ang guard, halos ‘di na makita ang mga mata.

Sanaol __ chinito .

Nagpatuloy siya, “Hulaan mo nga Sir kung anong pangalan ng kasambahay na tinutukoy.” Andito na naman tayo. Mukha ba akong tagahula ng mga taong gustong makipagtanan?

Napakamot ako, “Pass muna ako, Kuya Guard. Malapit na magliwanag eh, nagmamadali kasi ako. May appointment ako sa doktor ko nang maaga.” Busy akong tao, asawa ako ng pinakasikat na female lawyer sa buong pinas. Joke lang.

“Hulaan mo muna kasi.”

“Juswa at Kurtney ang pangalan ng mga magtatanan, ‘no?” Nababaliw na ba ako at naibulalas ko ang pangalan ng malanding mag-jowang kapit-bahay ko noon sa Baryo Sigasig?

Tila nanigas si Kuya Guard sa kaniyang kinatatayuan, “Kuya, ano na? Tama po ba ang sagot ko? Nagmamadali na talaga ako, sorry. Alis na ako ah. Hindi ako pwedeng magtagal.” Na-speechless ata siya dahil tama siguro ang hula ko.

“Paano mo nakilala ang taksil kong girlfriend at ang mukhang asong ipinalit niya sa akin?” Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa biglaang pagsagot niya.

Magkakilala pala sila? Ang liit nga naman ng mundo.

Hinawakan ni Kuya Guard nang mahigpit ang aking braso, “By the way, Lala ang pangalan ng kasambahay na pinapahanap ng VIP na resident, Sir LALA.”

---

NAKAKAINIS! Sobra kung kumapit itong si Kuya Guard. Wala talagang planong patakasin ako. Pabalik na kami sa bahay ni Sir Henry kasi hindi na ako maaaring palabasin, sinabihan na niya ang iba pang kasama niya na huwag na huwag akong patatapakin sa labas nitong subdivision kasi baka matuloy daw ang pagtatanan.

Kailan pa ako nagsaing ng kanin ? Sinong taong iyan ang nagsabing may ka-tanan ako? Sino iyan?! Sino?!

Sabihin niyo nga kung sino ang may lakas na loob na sirain ang pangalan ko?

Pipilipitin ko ang leeg… ng manok na deep fried!

Ang mas nakakainis pa ay pinipilit ako nitong guard na sabihin kung anong kalagayan ni Juswa at Kurtney. Gusto niya raw manghingi ng closure at buhok daw ng dalawa dahil ipapakulam niya.

Ganito raw kasi iyon gumala raw si Kurtney nang walang pasabi sa kaniya tas bigla na lang daw naglaho ng parang bula. Naiwan daw siyang nakatulala araw-araw, iniisip na baka may nangyaring masama kay Kurtney kaso kalauna’y inisip nalang niya na naglandi… oo naglandi na raw ito.

Baliw raw kasi sa mga gwapong mukha si Kurtney.

Putak ng putak si Kuya Guard hanggang sa makita ko na ang kamatayan ko. Kitang-kita ko ang pumanaw kong aso kasama ni Kamatayan. Kitang-kita ko na ngang may lalaking nakatayo sa gate.

Si Sir Henry! Malamang , wala namang iba.

Tahimik na pumasok sa bahay si Sir Henry pagkakita niya sa amin. Itinulak na rin ako ni Kuya Guard papasok sa gate, “Huwag ka nang mag-isip na magtanan ah. Hindi tama iyan. Bata ka pa, marami ang maapektuhan sa mga ginagawa mong kilos. ‘Di iyan dapat tinotolerate.” Speechless ako hanggang sa umalis na si Kuya Guard. ‘Di na ako bata, bente-singko anyos na ako.

Wala na akong choice kun’di pumasok. Napalingon ako sa gilid ko at nakitang hindi pala tumuloy sa pag-alis si Kuya Guard, bagkus ay nakangiti itong kumakaway sa akin. Hawak-hawak ang isang strap ng aking bag gamit ang kaliwang kamay, pinihit ko na ang doorkny gamit ang kanan kong kamay.

Sa sandaling nabuksan ko na ang pinto ay kaagad na bumungad sa aking ilong ang amoy ng kung anong nasusunog.

Dumiretso kaagad ako sa rice cooker. Ang kanin nga! Mabilis kong in-unplug ang rice cooker at inilagay kaagad sa lalagyan ang kaning narecover ko, tinanggalan ko ng mga nasunog na parte.

Hindi dapat tayo magtapon ng kanin, ano. Andaming mga taong hindi nakakain.

Promise hindi talaga ako nagsaing . Ni hindi nga ako kumakain mula __ pagkagising ko dahil nagmamadali ako.

Nagulat ako bigla dahil may nabangga ang braso ko na matigas na bagay sa likod. Halos mawalan ako ng dugo sa katawan dahil hindi pala bagay ang nasa likod.

Paano siya napunta sa likod ko?

Nanigas ako sa kinatatayuan ko at pinagpawisan na ako ng malapot dahil naramdaman ko ang kaniyang hininga sa aking batok. Maya-maya pa ay bumigat ang aking balikat.

Huwag mong lingonin . Huwag !

Sa huli ay nilingon ko ang taong ipinatong ang kaniyang ulo sa aking balikat. Halos hindi na ako humihinga dahil isang hibla na lamang ang pagitan ng aming mga mukha. Muntikan pang magkabanggaan ang aming mga ilong.

Dug dug.

“Lala.” Nanuot sa aking ilong ang napakabango niyang hininga.

Katapusan ko na ba?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 15

Happy 2.3K reads, 275 votes, 73 comments and 93 followers!

---

Chapter 15 ** _: Hickeys** _

LALA’S POINT OF VIEW

LAHAT ng santo gabayan niyo sana ako upang makarating ako nang matiwasay sa langit. Tanggap ko na pong tapos na ang misyon ko rito sa lupa kaya kunin niyo na po ako bago ako malapa ng taong nasa aking harapan.

Pilit kong iniiwas ang aking mga mata mula sa kaniyang tila tumatagos hanggang kaibuturan na mga titig.

“How are you?” Halos mapatalon pa ako sa biglaan niyang pagtanong. Trip manggulat ano?

“P-Po?” Tanong ko upang makasiguro.

“How are you feeling? May masakit ba sa katawan mo?” Hindi ba siya nao-awkwardan na itanong iyan? Nakakahiya talaga!

“P-Po?”

Ayun na, itinigil ko na ang kaka-po ko dahil nakakunot na ang noo ni Sir Henry.

“Ah. Eh. A-Ano. O-Okay lang. Medyo masakit nang kaunti. Pero promise kaunti nalang, Sir.” Kinurot ko ang aking kamay. Nakakailang pag-usapan.

“Okay na okay po talaga ako. Kahit itaya ko pa lahat ng sweldong ibinibigay mo sa akin.” Mas pinagbutihan ko ang pangungumbinsi ko sa kaniya. Paniniwalaan niya naman siguro ako, ‘di ba? Mas kapani-paniwala pa ‘tong sinasabi ko ngayon kaysa noong may nakitang ebidensiya sa bulsa ko at talagang matigas akong tumanggi na hindi ko iyon ninakaw.

Pero sa totoo niyan, no sir, ang sakit ng balakang ko. Ambigat ng pakiramdam ko. Para akong lalagnatin at masusuka. Gusto kong matulog nalang habangbuhay.

Mas kapani-paniwala pa ‘tong pagsisinungaling ko ngayon kaysa noong may nakitang ebidensiya sa bulsa ko at talagang matigas akong tumanggi na hindi ko iyon ninakaw.

Kagagawan mo ito! Ikaw dapat ang magdusa . Eh, sino ba ang naging marupok ah?

Ay oo, tumugon pala ako. Pasensiya na, nadala lang sa bugso ng damdamin.

Sinagot ko ang sarili ko. “Pero kahit na! Ba’t kasi ang tagal niyang natapos? Ang sakit naman kasi dahil napakalaki niya. Secret nalang sa size.”

Ampanget ng sarili kong utak, kinokontra na naman ako.

“No, I’ll call my personal doctor to check on you…” Sir Henry paused. “How can you walk freely outside as if nothing has happened? Binalak mo pang umalis. Hindi mo ba napansin na you have a lot of red marks all over your neck. Malapit nang mag-umaga, people will definitely notice them.” Napatakip ako ng bibig. Oo nga naman, hindi siya tumigil sa kakasipsip ng iba’t-ibang parte ng katawan ko kahapon. Bakit parang kasalanan ko pa?

“I-Ikaw kaya ang may kasalanan.” Nakakahiya! Ang lakas pa ng loob kong lumabas ta’s ganito pala ang ayos ko. Mas lalong ayaw ko nang lumabas sa bahay na ‘to pagganiyan at hindi na mag-aabala pa si Kuya Guard na i-blacklist ako sa gate.

“Let’s settle this issue kapag tapos ka nang i-check-up.” Nagdial na siya sa kaniyang telepono.

Hmp! ‘Pag ako ang sinisi niya sa nangyari, makukutusan ko talaga siya mamaya… sa panaginip.

“San Diego, I need you here.” Paunang salita ni Sir sa taong nasa kabilang linya. Ganiyan ba ang dapat na bungad kapag may tinatawagan? Hindi ba hi at hello iyon?

“Puro ka naman San Diego, San Diego riyan, Blake. May first name ako, Philip!” Ano ‘yon bed voice? Witwiw. Shekshi. Mukhang kakagising pa lang ng lalake na nasa kabilang linya at tila nabulabog sa biglaang pagtawag ni Sir.

Sabi ko naman kasi h’wag nalang siyang mag-abala.

Biglang may ibang boses ang nasa linya, “Phil? Bakit gising ka na, ang aga pa ah. Sino ang kausap mo?” Boses ng isang lalake na tila kasama noong unang nagsalita na si Philip.

“Wait there, Blake. Isasama ko si Raf papunta riyan tutal ginising mo na rin naman siya. This must be serious kasi madalang ka lang kung tumawag. Sig—” Pinutol bigla ni Sir ang tawag at inilagay ang cellphone sa lamesa. Walang modo. Baka may iba pang sasabihin iyong tao eh.

Tumayo ako, “Magluluto muna ako, Sir. Hindi ka pa nag-aalmusal.” Ang buti ko talaga, ano? Masama sa kalusugan ang magpalipas ng gutom.

Siyempre palusot ko lang iyan kasi ang awkward talaga.

Inilagay ko ang aking bag sa mesa. Binuksan ko iyon at kumuha ng isang turtleneck at walang pakundangang naghubad doon. Nakakahiya naman kung parati niyang makikita ‘tong mga pantal-pantal.

Ramdam ko pa ang mainit na titig ni Sir Henry na pinagpipiyestahan ang leeg ko pababa sa nakahubad kong katawan. Tumalikod ako sa kaniya at isinuot nang mabilis ang turtleneck shirt.

Nagsimula akong maghanda ng mga kinakailangan para sa lulutuin kong pancit canton de joke sinabawang itlog pala. Iyon nalang kasi madaming itlog sa cupboard.

Nakakatawang isipin na nandito akong muli sa bahay na ito, agluluto muli para kay Sir Henry at pinagsisilbihan siyang muli na parang nakasalalay ang buhay ko. Nakakatawang nandito na naman ako upang masaktang muli.

Okay lang, sanay na akong magtiis .

Nang itapon ko ang mga eggshells ay nagulat ako nang makita ko ang pamilyar na kulay ng sticky note. Kakulay noong isinulat ko kanina. Itinapon niya sa basurahan.

Bakit naman?

Tinapos ko na lang ang pagluluto at baka kung saan pa mapunta ang mga tumatakbo sa isip ko. Inilagay ko sa isang bowl ang tatlong scoop ng sinabawang itlog. Mabuti kasi sa katawan ang mainit-init na sabaw sa umaga. Kinain agad ni Sir iyon na ipinares sa kanin na nasunog niya.

Siyempre sino pa ba ang nagsaing noon, eh wala na ako sa bahay mula kanina pa.

Titig na titig ako sa reaksiyon niya sa luto ko. Nandito na naman ang nakakatuwa niyang reaksiyon. Atsaka mabuti hindi na nito naalala ang adobong iniluto.

Inamoy niya muna ito bago dahan-dahang hinigop ang sabaw. Pagkatapos ay naging magana ang kaniyang pagkain. Subo nang subo siya ng kanin. Nag-extra rice pa siya. Bilib ako sa sarili ko.

Hindi siguro mapait ‘yong ibang kanin .

Nagmumukha siyang pagod na pagod na asawa na kakagaling lang sa trabaho at nilutuan ng masarap ng kaniyang asawa.

Asawa? Kay ganda sanang pakinggan kung magmumula sa sariling labi nito pero napakaimposible nitong mangyari. Napakaimposibleng maging asawa ng katulad niyang straight. Pero libreng mangarap.

Nananaginip siguro ako na nakamulat ang mga mata.

Kagutom namang tignan ang isang taong sarap na sarap na kumakain. Plain lang kaya ang lasa ng mga luto ko, ano.

Hays. Siya kumakain, ang nagluto nakatayo lang. Baka pwede namang magpalit ng pwesto, oh?

“Join me.” Sige na nga, hindi na ako magpapakipot pa, Sir. Marami pa naman akong binubuhay… na bulate sa tiyan.

Ang tagal kong hinintay ang mga salita mong iyan, Sir. Hindi mo alam, may plato , kutsara’t __ tinidor na akong itinago sa likuran ko.

“We will talk later.” Bakit pinaalala mo pa? Pakiusap kalimutan mo na iyan. Baka ‘di ko makakain nang maayos ang dalawang itlog ang nasa plato ko.

Mabilis akong umupo. Hindi ko pala nagawang mag-almusal dahil nagmamadali ako kanina. Ngayon ko lang naramdaman na gutom na gutom na pala ako. Para akong inubusan ng inerhiya kahapon! Kulang nalang maglupasay ako rito kaso gusto ko pa ring gampanan ang pagiging professional ko.

Ayan kasi plano-plano pang umalis, gusto rin naman palang mag-stay.

Hindi maaaring manghina ako sa tabi niya baka sabihin niyang inlababong-inlababo ako sa kaniya.

Nevermind, ibalik natin ang atensiyon sa nakakatakam na itlog at sabaw. Kumakaway na sila sa aking paningin. Andito na, paparating na ako! Paparating na ang nagluto sa inyo!

Isusubo ko na sana ang isang kutsara ng kanin kaso may nag-doorbell. Iniwan ko na lang ang aking upuan upang tingnan kung sino ang nasa labas.

Tiisin ko muna ang gutom.

Pagbukas ko sa gate nakita ko ang dalawang lalaki. Nakapulupot sa bewang ng lalaki ang mga braso ng lalaking matangkad.

“Hey!” Pagtawag sa akin ng gwapong tuko na nakapulupot sa isa pang lalaki. “Ikaw ‘yong katulong ni Blake? Papasukin mo na kami upang matapos na agad ang gusto niyang ipagawa.” Wow, nagmamadali?

Tumango ako at nilakihan ang pagbukas ng gate. Siya siguro ‘yong tinawagan ni Sir base sa boses. Ang gwapo naman. Pero mas gwapo pa rin si Sir para sa akin.

Puri nang puri ayan tuloy kinuha ang puri.

Inalalayan ng lalaking nakausap ko ngayon ang lalaking kasama niya. Sanaol. Sumunod na agad ako sa kanila pagkatapos kong i-lock ang gate.

“Blake! What do you want me to d—oh. Kumakain pala kayo? Sama na kami. Nagugutom na rin si Raf eh. We rushed here because something dangerous might have happened. Tapos makikita kong kumakain ka lang pala rito at nagpapasarap? Idedemanda ka namin kapag hindi mo kami pinakain.” Mabuti nalang at marami akong nilutong itlog.

Kumuha agad ako ng dalawang plato at dalawang pares ng kutsara’t tinidor at ibinigay sa kanila. Nagtimpla na rin ako ng juice para diretso na. Mayaman naman si Sir kaya okay lang magtimpla ako nang magtimpla kapag may bisita. Umupo na sila kaya inilagay ko na ang mangkok na malaki sa gitna ng super habang mesa. Nagsubuan pa ang dalawang bagong dating na lalake.

Magjowa ?

“Wow, ang sarap naman nito.” Yumuko ako, parang nahihiya. Hindi naman gaano kasarap, slight lang.

Ngayon na nasa malapit na siya mas natitigan ko siya, ang ganda niya pala kahit lalaki siya. “Ah. I forgot to introduce myself, ako si Raphael. You can call me Raf. And itong walang modong lalaking kasama ko, this is Philip, asawa ko.”

Nanla ki ang mga mata ko.

Nakakamanghang makakita ng tila perfect na relasyon ng dalawang lalaki, “Ay, ako po si Lala. Ang ganda po ng relationship niyo hehe. Stay strong po.” Hindi ko maiwasang mainggit. Sana ganoon din kami ni Si—.

Wala.

Ngumiti si Phil, “Siyempre naman, ako pa ba? Dahil sa aking taglay na kaperpektuhan ay baliw na baliw ang asawa ko sa aki—hey! Bakit mo ako kinurot?!” Napasigaw bigla si Phil. Napalakas siguro ang pagkurot ni Raf.

Naawa ako sa kaniya base sa ipinapakitang ekspresyon ng mukha niya. Mukhang nasaktan talaga siya. O nagpapaawa lang siguro.

“Naninigaw ka, Phil? Naninigaw ka?” Medyo pataas na boses na tanong ni Raf. Inilagay niya ang akaniyang mga kamay sa kaniyang balakang.

Naiilang na tumawa si Phil, “Hindi Raf. Kumakanta lang. Lalalelali~”

“H’wag ko talagang maririnig iyang tono mong iyan, Philip! Kapag narinig iyan ni Baby Xanti! Naku! Mapapatay talaga kita!” At doon na nawala ang kasweetan nila. Sige lang, ipagpatuloy niyo lang iyan. Nakikinig ako at natututo. Para sa aking kinabukasan.

Hoy , maghunusdili ka, Lala! Hindi magiging kayo! Maiiwan ka paring mag-isa. Ma iiwan kang nakatanaw lang sa malayo!

Oo na. Tama ka naman parati.

“Yes sir, I will not do it again. Baka patulugin ako sa labas ng kwarto niyan eh. I can’t afford to sleep without you by my side.” Sumaludo pa si Philip ni Raphael. Ganito pala iyong sinasabi nila na under de saya , ano? Nakakatuwa naman.

“Mabuti naman at alam mo.” Ngumiti lang ng tipid si Phil sa akin. Tila nahihiya sa mga nangyari.

“By the way Blake, bakit mo ba ako ipinatawag ng maaga? Inaatake ka pa rin ba ng hika mo? I thought nawala na.” Nagtatakang tanong ni Phil kay Sir Henry.

Hikain pala ‘tong si Sir? Hindi ko naman nakitang hinihika siya ta’s wala rin iyong taga-bigay ng hangin, iyong mukhang laruan.

Ano ngang tawag doon? Meron ang classmate ko noon niyan eh. Inparper? Inbarber? Ingarter? Inha— inhaler? Ay oo, inhaler nga! Wala akong nakita kahit isang inhaler dito sa bahay.

Baka naman ayaw niyang mag-alala si Ma’am Paine or itinago niya iyon sa huling kwarto na hindi ko maaaring pasukin?

Gaano ba kalala ang hika niya at kinailangan niya pa ng personal doctor? O sadyang mayaman lang talaga?

“N-No, hindi na ako hinihika.” Mabilis na pagtanggi niya at nilingon ako, “Si Lala ang gusto kong ipacheck-up sa iyo. Tutal doctor ka naman, baka alam mo ang gagawin.” Nahihiya akong napayuko. Kahit kaunting pahinga lang, okay na ako. Nakakahiya naman kina Raf at Phil.

At isa pa baka malaman niyang may naganap na anuhan sa amin ni Sir Henry.

Tumutol ako, “Wala po, h’wag kayong mag-alala. Pwede na po kayong umalis. W-Wala pong problema. H’wag na kayong mag-abala pa. Kung gusto niyo, pwede niyong dalhin sa bahay ‘tong sinabawang itlog.” Pinaglaruan ko ang aking mga daliri sa kamay habang nakayuko.

“No, Lala. You need to be checked! Baka may mangyaring masama sa iyo if we don’t take action.” Pagpipilit pa ni Sir Henry. Ano ba kasi ang kalagayan ng mukha ko at ipinipilit niya talagang ipacheck-up ako? Feel ko naman hindi dumugo ang ilong ko para ganiyan siya mag-alala.

“No, Sir. Fine ako. Fine na fine. Okay na okay. Masyadong kang OA. Malakas yata ako. Mas malakas pa ako kaysa sa tatay mo—” Anong nangyayari? Bakit biglang bumibigat ang katawan ko? Bakit bigla akong nahihilo? Para akong dinuduyan bigla. Kaagad kong hinigpitan ang pagkakahawak sa lamesa.

Lumilindol ba? Ang lakas n aman yata?

“Check up lang naman, Lala. Okay lang naman para sa akin. I don’t mind, kahit libre ko pa sa iyo dahil napakasarap ng luto mo.” Nangungumbinsing saad ni Philip ngunit nanlalabo na ang aking paningin kaya hindi ko na siya nasagot pa.

“Lala!!!” Huli na dahil tuluyan ko nang naipikit ang mga mabibigat kong mga talukap.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 16

_Chapter 16: The Secret Lover Has Fever _

BLAKE’S POINT OF VIEW

WHAT the hell have you done, Blake?! Dahil sa iyo nagkaganiyan ang sitwasyon ni Lala! Of all the people bakit ka pa kasi nagkagusto kay Lala? In the first place, bakit ka nagkagusto? Didn’t you promise to be only attracted to Paine? ‘Di ba inaasa ka pang babalik siya. Bakit mo pinairal ang kakulangan mo ng laman? Basta ba may butas okay na?

It’s super wrong to fantasize over a man who’s definitely straight!

Kumuyom ko ang mga kamao ko. Tumutulong lang naman si Lala sa akin parati pero nagawa ko siyang pagnasahan—gamitin para sa aking pansariling kasiyahan?

Kung nagawa mang magnakaw ni Lala at ni isang beses ay hindi siya nahuli ng ibang pulis, ako, ano ang ginawa ko sa kaniya? Ganito ba ang tamang parusa sa kaniyang kasalanan?

Now, who’s the bad guy now?

Kasalukuyang kinukuhanan ng temperature ni Phil si Lala. “Dude, ang taas ng lagnat niya! What the sinabawang itlog did he do at may napakarami siyang hickeys sa leeg? Witwiw, ang wild naman ng girlfriend nito. Cool.”

Malakas na hinila ni Raf ang tenga ni Phil bago nagsalita, “Tumahimik ka nga riyan, Phil. Puro ka naman biro. Hindi ngayon ang tamang oras para sa hindi nakakatuwang biro mo. Isa pang biro ah, malilintikan ka na talaga sa akin.”

Napangiwi ako at napahinga nang ubod ng lalim. I want to know their opinions about my problem so first, I must admit my crime, “I-It was a mistake, Phil. I don’t know why but my body acted first before I can even think yesterday. Mabilis na nangyari ang lahat. Lala and I were too drunk. Maybe nadala ako sa kalungkutan noong iniwan ako ni Paine—”

Hindi ko na natapos ang pagsalaysay ko dahil pinutol ito ni Philip, “That’s bullsht, Blake. You are spitting shts! I know gusto mo nang makakasama but how come naisip mong galawin siya, mukha ba siyang si Paine? Kaamoy ba siya ni Paine? Or may something sa kaniya na gusto mo at napili mong gaghin siya, Blake. We all know na mataas ang tolerance mo sa alak. You’re fcking selfish, dude.” Nakita kong kumuyom na ang kamao ni Phil. I deserve this. I deserve more of his punches.

“U-Uhm. Well that’s true. Aware ako sa ginawa ko. U-Uhm, It’s just that, I’ve been captivated and charmed by his looks. It just happened very fast na hindi ko na namalayan na nagalaw ko pala siya.” Mahina ang boses na isinalaysay ko ang katotohanan.

“Ginusto kong gantihan si Paine. Ninais kong makaramdam siya ng sakit kapag nalaman niyang nagloko rin ako.”

“Eh, g*go ka pala eh!” Akmang susuntukin sana ako ni Philip pero pinigilan siya ni Raf. Kung hindi siya napigilan ay bugbog sarado na siguro ako ngayon. Kilala ko si Phil, manipis ang pasensiya niya sa mga taong gumagawa ng masama maliban nalang kay Raf. Kahit ako pa na pasyente niya, hindi niya magagawang santuhin.

“Ginusto mo pang mamangka sa dalawang ilog, Blake! Please think, hindi tumitigil sa pag-ikot ang mundo kung sasabihan mo. You’ll end up hurting Lala! This time, iniwan ka man ni Paine, you still didn’t have the right na humila pa ng ibang tao upang samahan kang magdusa. Please use your brain kung meron man. You should’ve fcked yourself instead of dragging anyone with you. Ull ka!”

Kinuha niya ang kamay ni Raphael and was about to storm out of the room when he stopped to he give few but interesting advices, “Mauna na kami, take care of him. Magsorry ka, panagutan mo ang ginawa mong pag-abuso sa kaniya. Ikaw naman ang may gawa niyan. Dinamay-damay mo pa kami sa kagaghan mo. Be sure to do it or I’ll cut that dck.” May kung ano siyang inilagay sa bulsa ko atsaka naglakad na.

“Sabihin mo kay Lala na we really enjoyed the food. Hindi ko gustong manghimasok pero kung sasaktan mo lang si Lala, sa amin nalang siya. He would make a good friend plus a great cook to us.” Sabi ni Raf bago siya nagpadala sa paghila ni Phil. Nag-aalinlangang tumango ako.

As if! Lala should serve for me only.

Ano, hihirit ka pa, Blake?!

Ginulo ko ang buhok ko at nag-aalalang nilingon si Lala. His lips are pale, sweats are forming on his forehead and he’s burning with fever.

“I’m really sorry Lala.” Tila tinakasan ako ng dugo no’ng natumba siya kanina sa harapan ko. Para akong binagsakan ng isang building dahil doon at talagang hindi nakakilos.

Who am I to put him in this condition?

Kumuha ako ng malinis na bimpo at maligamgam na tubig. I just followed what ‘Nay Pasing usually does when I was young and caught a cold.

Kinuha ko ang braso ni Lala. I did not give attention to the sudden stunning feeling. Dahan-dahan kong ipinahid sa braso niya ang bimpo. I repeated it until I have completely wiped all of his arms and thighs. Mukha rin siyang naiinitan sa suot niyang makapal na turtleneck, so I shall change the top into something thin like sando.

Nakakadistract ang birthmark niya sa leeg.

I went to his closet and luckily found a sando. Pagkatapos ay pumunta kaagad ako sa hinihigaan ni Lala. I carefully removed his shirt to check him. Nagulat ako dahil visible pa rin ang mga pantal-pantal sa ibang parte ng katawan niya. There were bites too na parang nanggigigil.

Hindi ko alam kung bakit ako natutuwa dahil nagmumukha itong teritoryo na minarkahan ng may-ari.

Binabawi ko na ang sinabi ko, hindi ako natutuwa .

Nawawala na talaga ako sa tamang huwisyo. Ang kapal talaga ng mukha kong galawin ang isang napakagandang bagay. Ang kapal ng mukha kong dungisan ang mala-porselana niyang balat.

Ang kapal ng mukha kong kunin ang pagka-birhen niya!

Kinuha ko muli ang bimpo at inilapat sa kaniyang maliit na katawan. I was shocked be cause when I looked closely, may mga maliliit, malalaki, mahahaba, at tila malalalim siyang mga peklat. Hindi ito simpleng mga peklat lamang, it is as if mga peklat na galing sa experience.

It was nasty! Nagkalat ang mga ito sa kaniyang tiyan at dibdib. They stuck out like a sore thumb. Nakakapanghinayang ang makinis at malambot niya sanang balat.

Hindi ko alam kung aware ba siya sa mga ito since wala naman siyang bahay noon sa Baryo Sigasig at wala siyang salamin na magagamit. Or was it a sign of notoriety, a need to have for a Boss?

I can’t imagine what horrible things he had went through.

Bago pa ako mawili sa kakatingin sa katawan niya at lamigin siya habang natutulog ay isinuot ko na kaagad sa kaniya ang itim na sando. I’m so stupid! Hindi ko pa napapalitan ang pang-ibaba niyang suot. Hininaan ko muna ang aircon bago umalis.

Dali-dali akong bumalik sa closet niya and dali-dali ring nakabalik kay Lala. Medyo nanginginig pa ang mga kamay kong ibinaba ang garter ng kaniyang shorts. Mabuti na lang at nakabrief siya. Pinupok ko ang ulo ko dahil may mga chikinini rin pala akong nailagay sa kaniyang makinis ngunit may mumunting buhok na mga binti.

How about his hole down there? Baka iyon ang dahilan ng lagnat niya. Hindi ko na natanong nang maayos si Phil sa kalagayan ni Lala dahil nagalit ito sa akin.

Alam na alam ko pa naman itong size ko.

Bahala na! Kailangan kong gamutin siya sa pinakamadaling panahon at baka mainfection ito pagkagising niya. Dahan-dahan kong ibinaba ang kaniyang brief, mabilis ko siyang pinadapa kasi ayaw kong tingnan ang pagkalalake niyang pinaglaruan ko kahapon kaya kitang-kita ko ang makinis niyang likod pababa sa kaniyang bilugan at tila napakalambot na mga pisngi ng kaniyang pwet.

Kitang-kita ko ang kagandahan nito dahil pumapasok ang sinag ng araw mula sa bintana ng kwarto. Klarong-klaro ang pagiging pantay ng mga ito sa kulay ng kaniyang likod.

Is it even legal to have this hot pair of ass?

Parang hindi ko ito nakita ng maayos kahapon kasi nakakabulag ang iba’t-ibang kulay ng lightings sa bar. Napakurap ako at napasuntok sa hinihigaan ni Lala.

This is not the time for that, Blake .

Yumuko ako upang tingnan ang kaniyang butas at hindi na ako nagulat nang makitang namamaga ito. The poor reddish hole is suffering from pain.

Ano ba naman itong nagawa mo, Blake?! Nagawa mo pa itong bagay na ito sa isang straight! __ Napakakapal ng mukha mo dahil nakapasok ka sa loob ng napakagandang lugar na iyan kahapon!

Naalala kong may inilagay pala na kung ano si Philip sa aking bulsa at naisip na baka gamot iyon. When I fished it out of my pocket, napag-alaman kong ointment pala iyon. Mabuti nalang at prepared palagi si Phil.

I’m going to apologise to him after this.

Nanginig muli ang aking mga kamay habang ina-applyan ang kaniyang namamagang ibaba. Napangiwi ako dahil tila napakasakit talaga nitong tignan. Nagulat ako dahil biglang may nagsalita sa ikatlong pahid ko, “Ako na.”

It was Lala, tila naalimpungatan siya dahil sa ginagawa ko sa katawan niya. Kinuha niya ang kumot at itinakip sa hubad niyang ibaba. I froze, tila ayaw ng kamay kong gumalaw. Kung titignan ay naging doble ang pamumula ng kaniyang mukha dahil sa kahihiyan.

Nagkatitigan muna kami bago ko tukuyang natanggal ang kamay ko sa loob ng kumot. Dali-dali akong tumayo at ibinigay sa kaniya ang ointment kasama ang brief at shorts na bago ko lang kinuha sa closet niya matapos kong makuha ang kamay ko.

Tumalikod na ako sa kaniya at naglakad patungo sa pinto ngunit bago pa ako lumabas ay nagsalita muna ako, “Magpagaling ka.”

Hindi ko naman maipagluluto siya ng sopas o ‘di kaya’y mainit na sabaw dahil hindi ko talaga alam kung paano. May tutorial naman, ‘di ba?

---

NAGPA-DELIVER na lang ako ng porridge mula sa restaurant na kilala ko. Hindi ko talaga alam kung paano magluto dahil sinubukan kong gumawa kanina kaso ang alat, nakakamatay ng kidney.

Wala talaga akong talent sa pagluluto .

After receiving the order, dumiretso agad ako sa maid’s quarter. Lala looks relaxed now. Nakapagpalit na siya ng damit at kasalukuyang natutulog. Inilagay ko ang porridge sa kaniyang side table. Pinukpok ko ang aking ulo gamit ang isang nakarolyong papel sa gilid.

“Sh*t! Nakalimutan kong magdala ng paracetamol! Lutang ba ako?!” Natataranta na ako.

Aalis na sana ako upang kumuha ng paracetamol ngunit may humila sa braso ko. It was Lala, nagising ko yata siya. Nagsalita siya, “Ako na ang kukuha, ang laking abala na nito, Sir. Napakalaking oras na ang nalaan mo sa akin.”

Hinila ko ang aking braso, “It’s fine. Really fine.” Ngunit hindi naman niya binitawan sa halip ay nilakasan niya ang paghila kaya napunta ako sa ibabaw niya.

Our eyes locked. Ramdam na ramdam ko ang napakainit niyang katawan against mine. As if I forgotten the proper way of breathing, I became troubled. Makalipas ang ilang segundo ay nag-iwas ng kami ng tingin nang sabay at mabilis kong pinilit ang sarili kong umalis sa pagkakaibabaw sa kaniya.

“D-Dito ka lang, ako pa rin ang kukuha.” Sht! Sht! Bakit napakalaki ng epekto ng kaunting sandaling pagkakalapat ng aming balat at kaunting titigan.

Napakalapit niya kasi! Amoy na amoy ko ang napakabango niyang natural na amoy.

Binilisan ko ang pagkilos ko at sa sandaling makuha ko ang gamot sa banyo at pagkuha ng isang basong tubig ay mabilis ko siyang pinuntahan.

Pagkarating ko sa kwarto ay napahawak ako sa aking sintido. Ang tanga ko. Ngayon ay malamig na ang porridge na inilagay ko sa side table ng kaniyang kama. Inilagay ko muna ang baso’t gamot sa parehong pwesto.

Sana ipinakain ko muna ito sa kaniya bago ako kumuha ng gamot . Ayan tuloy , lumamig na.

Umubo si Lala. Inalalayan ko agad siya upang makaupo ng maayos sa kama. Bahala na. Kinuha ko ang porridge at binalak sana siyang subuan ngunit iniwas niya ang kaniyang ulo. “A-Ako na. May kamay naman ako. Nakaka-abala na talaga ako ng malaki sa iyo, Sir.”

“No, I insist.” Hindi na siya tumutol pa dahil kinunotan ko na siya ng noo. Tinanggap na niya ang bawat pagsubo ko ng lugaw. Masaya ako dahil naubos niya ang laman nitong bowl. Pagkatapos ay kinuha ko ang gamot sa side table at ang baso. Ipinainom ko na iyon sa kaniya.

Nang matapos siyang kumain ay ako pa ang nagpunas sa kaniyang labi na ngayon ay unti-unti nang nagkakaroon ng kulay.

“Let’s talk, Lala…” Nanlaki ang kaninang normal lang na mga mata ni Lala. Parang nagulat o natakot?

Maybe it’s the time na buksan ko ang nangyari kahapon. Kinakailangan ko talagang linawin ang lahat bago pa ito makarating sa ibang tenga. Tamang oras ba ngayon na buksan ang topic o papahingahin ko ulit siya?

Okay, I’ve made up my mind. __ Ngayon nalang kasi baka iwasan niya ako kapag gumaling na siya.

“Let’s forget about this. Kalimutan natin ang nangyari, Lala. It’ll be the best thing to do for you, for me, for everyone around us.” Hindi ko nagawang tingnan siya sa mata.

Nahihiya ako sa kaniya… nahihiya ako sa ginawa kong paggamit sa kahinaan niya.

I closed my eyes regretfully and voiced out every single thing that’s on my mind, “I’ll take responsibility, be it money or anything that you want. Just promise me that you won’t tell this to others.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2 021

@FORTYUNEYT

Chapter 17

_Chapter 17: _ **Confused Blake **

LALA’S POINT OF VIEW

“I’ll take responsibility, be it money or anything that you want. Just promise me that you won’t tell this to others.” Pera? Ang gusto ko ay iyong totoong panagutan mo ako. ‘Yun bang pakakasalan…

Pero hindi ito isang storyang nababasa mo sa mga nobela. Hindi ako babae kaya mas lalong hindi niya ako papatulan. In simple words, hindi kami magkakatuluyan.

“Kalimutan? Sige po, walang problema…” Huminto ako at huminga nang malalim, pilit na pinapagaan ang aking kalooban. At isa pa, dinadalaw na rin ako ng umiiyak na mukha ni Ma’am Paine sa panaginip ko.

“Atsaka kaunting bagay lang iyon, atleast makatulong po ako sa inyo.” Huminga ako nang malalim bago nagbitaw ng isang joke, “1 million kung pu-pwede.”

Ngumiti siya sa akin ngunit hindi na iyon umabot sa mata, “1 million? Wala na bang mas tataas pa riyan, Lala?” Nanay mong mukhang aso! Kung wala akong nararamdaman para sa iyo ay baka kinuha ko na iyang isang milyon at lumayas na rito kaso matigas pa sa bakal ang ulo ko.

Ngumiti ako nang pagkatamis-tamis sa kaniya. Kinailangan kong umakto para hindi na siya mangulit. “Alam kong kasalanan ko rin iyon, Sir. Quits nalang kasi ninakaw ko naman iyong kwintas mo at hindi mo ako ipinakulong.”

“N-No—”

Hindi na ko siya hinayaang tumutol, “Tulog muna ako, Sir. Pagod na pagod ang katawan ko.” Kilala ko si Sir, marunong iyang makiramdam.

Tumalikod ako ng higa kay Sir at ipinikit ko ang aking mga mata. Pinilit kong matulog ngunit hindi ko magawa kaya nagpanggap ako hanggang sa narinig ko na ang pagtunog ng isinasaradong pinto. Umalis na siya.

Nagsalita kaagad ako, “S-Sure po Sir, kakalimutan ko po. Maliit na bagay.” Tila ba dinadamayan ako ng mga bagay na nakapalibot sa akin dahil hindi nila ako pinuna, sa halip ay binigyan nila ako ng katahimikan.

Kusang lumabas mula sa nag-iinit kong mga mata ang aking mga luha. Bumababa sila mula sa aking pisngi hanggang sa aking leeg nang may kabagalan at puno ng kalungkutan. Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko, kumuha ako ng unan na nasa malapit at itinakip sa aking mukha. Humagulgol ako. Ngumawa. Nag-ingay.

Ang sakit! Ang sakit sa dibdib!

Sana tumakbo nalang ako noong malapit na ako sa gate. Sana kinuha ko na ang opurtunidad na iyon na makatakas sa magulong bahay na ito. Sana itinuloy kong palayain ang sarili ko imbes na magpaubaya at bumalik.

Gusto kong manuntok! Gusto kong ipalabas itong nararamdaman kong sakit. Ilang beses kong sinabihan ang sarili ko na walang magagawa ang paghanga sa isang taong ang mga mata ay nasa iba. Hindi ako nakinig. Hindi ko pinakinggan ang sariling babala ng aking utak. Nagpadala ako sa binubulong ng aking puso na isang napakalaking pagkakamali.

Ngayon, ano ang napala ko? Tila namatayan ako ng puso. Tila kinuha ang naghihingalo kong puso pagkuwa’y inilagay niya sa kaniyang komportableng kamay nang ilang segundo bago dahan-dahang inilagay sa sahig at tinapak-tapakan hanggang sa masira at madurog.

Nahulog na ba talaga ako kay Sir Henry? Sa sariling amo ko?

Kailangan ko na bang latiguhin ang sarili ko dahil baka sa future ay utusan ng puso kong sirain ang relasyon ni Ma’am Paine kapag nagkabalikan na sila?

Hindi ko ninais maging ganito.

Magagawa ko nga bang kalimutan ang mga nangyaring tila isang panaginip na tumatak yata sa kaluluwa ko? Maaari ko bang kalimutan ang isang pangyayaring pati ako ay hindi makapaniwalang nangyari nga?

Kung madali mang makalimot ay sana nakabalik na ako sa pagiging straight. Tila yata mas magulo pa rito kaysa sa buhay ko sa Baryo Sigasig.

Magagawa ko nga bang kalimutan ang mga pangyayaring hindi ko naman pinagsisihan ?

‘Yan ang problema eh. Hindi ko na mautusan ang puso kong huwag mahulog. Hindi ko na mautusang huwag maging tanga. Hindi ko na maiwasang tumibok sa maling tao.

Hinayaan ko ang unan na mabasa. Mabuti nalang at hinayaan ako nito na buhusan siya ng nag-uumapaw na hinagpis. Hinayaan kong maubos ang mga luha na parating nagbabadyang kumawala mula sa aking mga mata. Ibinuhos ko ang lahat ng sakit at sama ng loob sa pamamagitan ng pag-iyak.

Bakit ba kasi nangyari ito sa akin? Bakit sa lahat ng taong pwede kong magustuhan ay isang lalake pa? Bakit sa isang lalake pang may minamahal ng iba?

Baka kulang pa ito? Sulitin niyo na habang may luha pang lumalabas sa aking mga mata. Magkapakasaya kayo habang nakakaramdam pa ako ng sakit.

Mas idiniin ko ang aking mukha sa unan at hindi na gumalaw pa. Nag-isip ako ng mga nakakatawang bagay kaso hindi nila kayang buhatin ang sama ng loob ko ngayon.

Sa sandaling iyon ay nakatulog ako at ninais na hindi na muling gumising pa.

---

BLAKE’S POINT OF VIEW

NANG makalabas ako sa pinto ay tila binagabag ako ng aking konsensiya. Tila bubuyog na bulong nang bulong sa aking tenga.

Was I too harsh?

Hindi ko alam kung tama ba ang sinabi ko. Basta ang nakatatak lang sa isip ko ay hindi dapat ito makarating kay Paine. Hindi ko hahayaang malaman niya ang nagawa ko.

Naging mali ako dahil gumamit ako ng tao upang makapaghiganti sa ginawa ni Paine.

Inaamin ko na umaasa pa rin akong bumalik sa akin si Paine kaya ayaw kong malaman niya ang nangyari. Selfish ako nang wala sa lugar.

Ngunit hindi talaga tumitigil ang konsensiya ko. Oo na, mali na ako. Pero noong may nangyari sa amin ni Lala ay nakaramdam ako ng kaunti ngunit kakaibang saya. Noong hawak-hawak ko na siya sa aking bisig ay naging komportable ako. Noong hawak-hawak ko ang kaniyang mga kamay ay tila nakaramdam ako ng ginhawa.

“Blake.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang balikan ang paraan ng pagtawag niya sa aking pangalawang pangalan. Napakasarap pakinggan sa tenga at tila nakakapanindig balahibo. Naalala ko pa yata kung paano nag-ingay nang malakas ang puso ko matapos niyang sabihin ang isang salitang iyon.

Nagustuhan niya naman ang nangyari, ‘di ba?

Nagtaka ako dahil hindi naman ganito ang naging epekto ni Paine sa akin noong una kong hinayaan siyang tawagin akong Blake. Basta hindi ko talaga maipaliwanag ang nararamdaman ko kapag nasa malapit si Lala.

Kinuha ko ang pitsel na nasa loob ng ref at nilagyan ng malamig na tubig ang baso para naman lumamig ang utak ko at hindi na mag-isip pa ng mga bagay-bagay patungkol kay Lala. I fished my phone out of my pocket.

Come to think of it, bukas na pala naka-schedule ang pagbabasa ng last will ni Lolo. God, I’m getting tired of everything.

---

April 25, 22 days after Bartholomew Patrick’s passing…

PAGKARATING ko sa lugar ay nandodoon na si Yoshiro, as expected sa masunuring anak ni Uncle Yohan. Nakatayo lang siya sa gilid kasi he hates attention. May pagka-introvert kasi siyang tao. Maybe I should greet him first.

I walked towards his direction, “Yosh!” Nilingon niya ako, “O, Blake. Napaaga ka yata, himala naman. Hindi ka naman ganiyan noon. What changes your mind?” Hindi ako ganiyan kaaga noon kasi mayroon pa akong Paine.

I laughed at him, “Gusto kong masimulan agad para matapos. Matatapos talaga ‘to agad kapag mabilis na dumating ang kambal.”

Soon enough, Rail Jirhua enters. Nagtaka ako dahil iba ang pabangong ginagamit ngayon ni Rail. I was about to call him pero umupo kaagad siya sa isang vacant na upuan. I noticed na tila nagpapiercing rin siya sa kaliwang tenga kasi namumula pa na ipinagtataka ko dahil sa pagkakaalam ko sinabi niya noon na sa kanang tenga lang daw siya magpapa-piercing.

Maybe he changed his mind.

Tinabihan ko siya. “O, Blake kanina ka pa nakarating dito? That’s new.” Nakalimutan kong hindi pa pala namin nakikita si Ream.

(I won’t write anything patungkol sa mga legalities sa pagbabasa ng last will and testaments dito sa chapter. Let’s assume na nabasa na. I’m sorry dahil wala talaga akong kamuwang - muwang . Nagsearch ako kaso baka mamisinform ko kayo which is ayaw kong mangyari so let’s fast forward.)

Rail complains, “Lolo must be out of his mind! Ang dami niyang pinapagawa. Kung hindi niya lang hawak ako sa leeg baka nasa kama pa rin ako ngayon. Kahit wala na siya, napaka-manipulative pa rin niya. Who would have thought na makakaisip pa siya ng ganitong gimmick?”

Walang nagside comment ukol sa sinabi niya. Rail’s right. Maybe Lolo’s the definition of the word evil. Or forget the word ‘maybe’.

Hindi na ako nagulat nang marinig ang mga pinapagawa ni Lolo. Same lang naman sa minessage niya noon na dapat na mag-stay ng 100 days si Lala sa bahay ko ta’s ang clue sa password ng file ni Paine ay makukuha lamang kapag naaccess ko na ang file ni Lala.

Regarding sa sobreng binanggit niya sa message ay wala akong nakuhang golden ticket, nasa tatlo na iyon, out na ako sa karera. Wala rin naman akong interest na sumunod sa yapak ni Lolo.

This is still frustrating!

Speaking of a hundred day stay ni Lala sa bahay ko, I must say na nag-attempt siyang magresign sa trabaho. How can I make him stay kung magiging awkward ang pagitan namin?

Ano ang gagawin kong pagtrato sa kaniya?

I frustratingly destroyed my hair. Kasalanan ko talaga ‘to, in the first place. Inilagay ko pa sa alanganin ang buhay naming dalawa ni Lala sa future. Inilagay ko sa alanganin ang pagiging magkaibigan namin.

I’m really a jack*ss.

After an hour, nakabalik na ako sa bahay. Ipinark ko na ang kotse sa garahe. Medyo nalulungkot pa rin ako dahil sa wala na si Paine rito.

Maybe I should check Lala’s condition first.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto dahil baka natutulog pa si Lala. Balak ko lang naman tingnan kung mataas pa rin ba ang kaniyang lagnat.

I’m surprised dahil ganoon pa rin ang posisyon niya noong iniwan ko siya sa kwarto. Kumuha ako ng thermometer and thank goodness dahil bumaba na ang kaniyang body temperature.

Akmang aalis na sana ako kaso biglang nagsalita si Lala, “B-Blake, sana ako na lang.” Nilingon ko siya and I am surprised nang makita siyang umiiyak pero nakapikit naman ang kaniyang mga mata. He’s sleep talking.

Dahil sa sinabi niya ay nailagay ko ang sarili ko sa malalim na pag-iisip.

Nangyari na ba talaga ang kinakatakutan kong mangyari ? Ang mahulog ang loob ni Lala sa akin?

Gusto kong diretsuhin siya na hindi ko gustong minamahal ako ng kapwa lalaki. Gusto kong balaan siya na huwag nang palalimin pa ang kaniyang nararamdaman para sa akin kasi tiyak akong masasaktan talaga siya. I know na hindi malabong mahulog ang loob niya sa akin since ako lang ang nakakausap niya after he arrived here in the city.

But come to think of it, Blake is a very common name. Napakaraming Blake sa buong mundo. Maaaring hindi ako ang tinutukoy niya and he always addressed me as ‘Sir Henry’. It must be a coincidence.

Pero napag-isip-isip kong kung ako nga ang tinutukoy niyang Blake ay ako ang may advantage sa sitwasyon. Maaari kong gamitin ang feelings ni Lala para mapanatili siya ng isang daang araw and that will solve my problem.

Oo nga naman, bakit naman hindi? Ito ang sa tingin kong mas epektibong paraan para mapanatili siya sa bahay.

Kapag nakakita ka ng pagkakataon , why not kuhain mo agad? Sabihin niyo nang masama ako but I was just being practical.

Kapag natapos na itong lahat ay matatanggap ni Lala ang pasasalamat ko, makakaalis na siya sa bahay na ito at bibigyan ko siya ng ibinigay ni Lolo na pamana para makahanap siya ng bagong trabaho o ‘di kaya’y makapagtayo ng bagong business. That’s it! May paggagamitan nga ako ng pamana mo, Lolo!

Win-win naman ang sitwasyon, ‘di ba?

Kinakailangan kong mag-isip ng isang solidong plano. Isang planong magiging daan sa pagbabalikan namin ni Paine. Saka na ako hihingi ng tawad kay Lala kapag nandito nang muli si Paine.

Kumuha ako ng malinis na bimpo. Tinuyo ko ang mga luha niya at hinawakan ang kaniyang magaspang na mga kamay.

Nagsalita ako kahit tulog ang taong kinakausap ko, “Isang daang araw lang ang hinihingi ko sa iyo, Lala. Gusto ko pa ring malaman ang totoo at buo mong pangalan, but I need to know about Paine more.” If I can access Lala’s file, Paine’s file will be the next to be accessed.

Ngumiti ako sa kaniya kahit alam kong mapayapa lang siyang natutulog. “Alam mo ba kapag bumalik na si Paine, tutulungan kitang makamove-on sa akin, kung totoo mang nagkaroon ka ng feelings sa akin.”

Hindi ko alam kung bakit pero tila may isang parte ng utak ko ang hindi sang-ayon sa huli kong sinabi. Isiniwalang-bahala ko na lang iyon.

Bago umalis ay iniayos ko muna ang magulo niyang buhok at itinaas ang kumot papunta sa leeg niya.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 18

Happy 4.3K reads and 121 followers.

---

_Chapter 18: _ _Jealousy _

LALA’S POINT OF VIEW

MABUTI nalang at ‘di na naisipan pang umiyak ng mga mata ko. Napagod na yata. Mabuti naman. Ayaw ko na ring umiyak dahil masakit sa mata at masakit sa puso.

Magpa -plano na lang siguro akong magmove -on. Para iwas gulo .

Mabuti na lang at medyo guminhawa na ang pakiramdam ko. Dahan-dahan akong tumayo sa pagkakaupo sa kama. Ah, medyo nahihilo pa rin pero kaya naman. Dumiretso na lang ako sa banyo at mabilisang naligo para naman mabawas-bawasan ang init ng katawan ko.

Ayan! Ang sarap maligo.

Pagkalabas ko sa banyo ay dali-dali akong nagbihis. Tinignan ko ang malaking orasan. Himala at nagising ako ng alas sais. Medyo napasarap yata ang pagtulog ko. Kaya siguro maginhawa ang gising ko dahil matagal rin akong nakatulog kahapon dahil sa kakaiyak.

Buo ang loob ko. Back to zero sana, ‘yung professionalism lang ang nasa isip. Hindi ako aalis sa bahay na ito at ipagpapatuloy ang pag-iipon dahil hahanapin ko ang mga magulang ko kahit saang sulok man sila ng Pilipinas nagtatago.

Pilipinas lang ang limit at baka mawili ako sa ibang bansa at ‘di na ako makauwi pabalik sa Pilipinas.

Lumabas na ako sa maid’s quarter upang magluto na ng agahan. Pagkarating sa kusina ay nagulat pa ako dahil may lalaking nakatalikod sa akin at nagtitimpla ng kape. Amoy na amoy ko kasi ang halimuyak ng kape eh.

O kay gandang __ tanawin sa umaga.

“O, gising ka na, Lala. Good morning.” Nilingon niya ako nang may maliit ng ngiti sa kaniyang labi na para bang walang nangyari kahapon. Na para bang ang araw na ito ay kagaya lang ng mga araw noon.

Oo nga naman, ‘no? Ako lang pala ang may tinatagong feelings kaya ako lang ang nagdamdam. Masyado naman yata akong umasa na baka nag-alala siya sa kung ano mang epekto ng mga salitang ipinapalabas ng kaniyang bibig.

Mukhang kakalimutan ko nalang talaga, nakakatakam pa naman nitong nasa harap ko.

Ito yata ang sinasabi nilang karupukan .

Tutuparin ko nalang siguro ang pagsang-ayon ko sa sinabi niyang kalimutan ang lahat ng nangyari. Kapag ginawa ko ang parte ko, babalik na sa normal ang lahat. Ilang araw lang ang kailangan naming hintayin, hindi makakatiis iyon si Ma’am Paine at babalik siya sa buhay ni Sir.

Sumagot ako at inihanda ang parating ngiti ko, “Good morning din, Sir. Maghahanda muna ako ng umagahan niyo.”

Tumango siya, “Sige.” Ngunit hindi naman umalis sa kusina. Iniinom niya lang ang kape niya sa likod ko.

“Sir, friends tayo, ‘di ba?” Tanong ko habang tinitignan ang laman ng ref. Napakag*gong tanong para sa taong nag-anuhan lang kahapon. Pwede ko na bang ipalo sa ulo ko ang washing machine?

Gusto ko sanang takpan ang aking tenga dahil hindi ako handang marinig ang isasagot niya kaso may isang parte pa rin na gusto ng confirmation na wala na talaga akong pag-asa sa kaniya.

“Oo naman.” Friends? Nakakatawang salita. Sana patayin niyo na lang ako kesa makarinig ng kaibigan na salita.

Arte arte pa ako eh ako ang nagbigay ng topic na iyon.

“‘Di ba paborito mo ring inumin itong brand ng kape na iniinom ko ngayon?” Biglaang tanong niya sa akin. Hala paano niya nalaman?

“May mga pagkakataon kasing naamoy ko ito kapag maaga akong nagigising.” So, nakikita niya akong sumasayaw habang nagwawalis sa bawat sulok ng bahay tuwing umaga?

“Inaakusahan mo ba ako na pinapakealaman ang branded mong kape, Sir?” Kinunotan ko pa siya ng noo upang maging kapani-paniwala ang acting ko. Matatawag na talaga akong pakialamero nito.

Tumawa lang siya at ibinigay ang kape niya na nangangalahati pa. Nanuot sa ilong ko ang mabango nitong amoy na nakakalaway. “Para saan ‘to, Sir? Itatapon ko ba?”

“No. Sa ‘yo na iyan. Gising na gising na naman ako ngayon pagkatapos kong makita ang maganda mong mukha .”

“Makita ang ano, Sir?” Hininaan na naman niya ang kaniyang boses.

“Wala. Kung itatapon mo ito, magagalit talaga ako. Tinimpla ko ito kaya h’wag mong sasayangin. O baka gusto mong ipagtimpla kita ng bago?”

Sasayangin ? Baka simutin ko pa ito sa harap mo!

Hindi ko siya sinagot kaya naglakad na siya palabas ng kusina. At nang makitang nandodoon na siya sa dining area ay kaagad kong hinanap kung saan siya uminom.

Siyempre hindi ko magagawang simotin ito sa harapan niya.

Pagkatapos kong maubos ang pinakamasarap na kape sa buong mundo ay hinanda ko na ang mga ingredients na kinakailangan ko.

Pinakamasarap talaga kasi may libreng laway ni Sir!

Ang baliw kong utak nagsalita na naman. Sinabi ko na magmo-move-on na ako, ‘di ba? Kaya wala ng saysay ang kilig na nararamdaman ko ngayon.

Kaagad akong kumuha ng yogurt at nagbake ng muffins. Gumawa rin ako ng cloud eggs dahil gusto niya raw ng light breakfast.

Ay oo nga pala, mago-grocery ako ngayon kasi linggo na. Para naman guminhawa na rin ang utak ko kapag nakakain ako ng ice cream.

“By the way, Sir, mago-grocery pala ako ngayon kasi out of stock na po tayo ng makakain.” Pagpaalam ko sa kaniya. Mabuti nang nakapagpaalam na habang nandito pa siya kasi nakakapagod magsulat.

Balik na talaga sa dati.

Ramdam niya ba ang effort ko? ‘Yung tipong kinakailangang maganda at malinis ang penmanship ko para maayos niyang mabasa at wala siyang masabing negatibo?

Okay lang sana kung love letter. Echos.

Atsaka naroon na ang trauma ko. Masakit balikan ang hindi ko natuloy na pag-alis.

“Hmm, sasama ako.” Napatigil ako sa paglalagay ng light breakfast na prinepare sa kaniyang plato.

Nabingi yata ako, “Ha?” Pagtanong ko. Baka naman hindi ko nalinis nang mabuti itong tenga ko.

“Sasama ako.” Pag-ulit niya. Tumpak talaga ang narinig ko! Hindi ako namaliktenga. Kapag sa mata, namalikmata. Kapag sa tenga namaliktenga.

“Po? Bakit naman po, Sir? Wala po kayong trabaho?” Ini-magine ko pa lamang na magkakasama kami ng matagal ay tila mababaliw ako sa kakaisip kung makakatagal ba ako.

Pwede __ sigurong __ maghokage moves ako sa kaniya.

“Remove the ‘po’. You’re doing it again, Lala.” Kaagad akong napakurot sa aking labi. Hindi ko naman kasi mapigilang maging pormal lalo na’t nao-awkward-an ako sa hangin na pumapalibot sa amin.

“Nagsick leave kasi ako ng dalawang araw kasi akala ko tatagal pa iyang lagnat mo. Alangan namang pabayaan na lang kitang mag-isa rito. Baka mahimatay kang muli, ‘di kakayanin ng konsensiya ko.” Akala ko pa naman nag-aalala na siya, konsensiya lang pala. Patago kong pinaikot ang aking mga mata.

Paasa .

Sumuko ako, “Kayong bahala, Sir. Sa hapon pa kasi ako mago-grocery kasi tambak na ang labahan, tatlong araw na akong hindi nakakalaba.” Masusugatan na naman ang mga kamay ko nito!

Bakit pa ba kasi hindi niya ako hinayaang umalis sa kama? Mukha ba akong bata?

He clicked his tongue, “Puro trabaho na lang iyang nasa isip mo. Kakagaling mo pa lang ta’s bibinatin mo ang sarili mo? Dadaanan na lang natin ang isang laundry shop para hindi mabagabag iyang isip mo.” Tumango nalang ako. Nagmukha pa akong spoiled brat dahil sa suhesiyon niya.

Itinatatak ko na lang sa sarili ko na wala namang malisya ang mga lumalabas sa bibig ni Sir.

Ang arte naman ng mga mayayaman, kaunting sakit lang ganiyan kaagad ka-overprotective sa sarili. Ako nga noon, naulanan sa Baryo Sigasig at nilagnat ako ng tatlong araw pero hindi naman ako nag-inarte. Kahit may sakit, nagluto pa rin ako at nagserve sa Rolly’s noon. Ta’s dito kaunting paglalaba lang, bawal na.

Sana isinilang akong mayaman , ‘no?

---

EKSAKTONG ala una ng hapon napagpasiyahan naming maggrocery. Ngayon kasi ay inililista ko pa ang mga bagay na kailangang bilhin. Mga rekados, karne, mga pampalasa, kaartehan ng mga mayayaman, bigas at supply ng kape.

Kapeholic kasi kaming dalawa ni Sir.

Nang matapos ako ay lumabas na kami ng bahay. Nagulat ako dahil nakaready na ang sasakyan niya. Ang ganda at napakakintab! Hindi rin ito ang dating sasakyan na sinakyan namin galing Baryo Sigasig. Dito ba kami sasakay?

“Dito ba, Sir? Dito ba, Sir?” Excited kong tanong. Sana naman tama ang hula ko kasi gusto ko ulit ma-experience ang feeling na maging mayaman. ‘Yung pakiramdam na nakasakay ka sa magarang sasakyan na parang sayo iyon.

“Oo, rito nga.” Nakangiti niyang sagot. Kita sa mukha niya ang pagkamangha dahil sa reaksiyon ko. Ano naman kung parang bata ang reaksiyon ko?

Gusto kong sumakay sa likod para naman magmukhang driver ko si Sir. Gaya ng dati.

Binuksan ko ang pinto ng backseat. Akmang papasok na sana ako kaso pinigilan ako ni Sir gamit ang kaniyang kamay. “Sa harap ka uupo.”

Hmp!

Ayun! Walang kaimik-imik kaming dalawa sa loob ng sasakyan. Todo tingin lang ako sa bintana dahil ayaw kong magkatinginan kaming dalawa. Ayaw kong marinig niya ang malakas na pagtibok ng puso ko ngayong nasa malapit lang siya.

Friends lang kasi kami.

Mabuti nalang at matulin na lumipas ang labin-limang minuto patungo sa grocery store. Pagpasok ay kaagad kong binilisan ang pagkuha ng mga bagay na nakalista sa listahan na parang hinohostage. Gusto ko na kasing makauwi kaagad dahil hindi pa rin komportable ang isip ko sa presensiya ni Sir.

Medyo napupuno na rin ang shopping cart ko dahil may mga bagay na si Sir Henry mismo ang naglalagay gaya ng isang set ng baso, isang set ng kutsara’t tinidor at isang set ng plato. Kumuha na lang din ako ng kutsilyo na matalas kasi hindi na yata makakaputol ng karne ang nasa kusina.

Ba’t ganoon ang mga binibili ni Sir? Parang may magpi-fiesta?

Wala namang problema kasi nandito naman si Sir. Hindi iyong pagkakasiyahin ko ang perang ibinibigay niya o ‘di kaya’y pera niya na in-estimate ko lanh. Hindi limitado ang dala naming pera kaya ayan, okay lang na gumastos nang gumastos.

Napatigil ako nang mabunggo ako sa likod niya, “Ano pong problema, Sir?” Hindi siya sumagot sa halip ay may kinuha siyang isang pabango at nilagyan nang kaunti ang pulsuhan niya.

Nanlaki ang mga mata ko nang inilapit niya ang pulsuhan niya sa ilong ko. “Do you like the smell?” Napatango na lang ako nang wala sa sarili. Paano ba naman, pati ang pang-itaas kong labi ay kasama sa mapalad na nakalapit sa pulsuhan… sa balat niya.

Mataman niyan pa akong tinitigan bago nagsalita. “Okay. I’ll add this. I’m giving this to you kaya gamitin mo ito. Aasahan ko.”

Ano? Mukhang mamahalin iyan eh! Nakita kong tig-3K iyan.

“Ha? Ay, h’wag na lang po, Sir. Ang mahal niyan. Kaunti lang ang dala kong pera.”

“Didn’t you hear me say na ibibigay ko ito sa ‘yo? Then, that means it’s on me! Don’t you dare decline my offer.” Nakakunot na noong sabi niya.

Bumalik ang pagkapilosopo, ah? Bakit niya naman ako lilibrehin ng pabango, hindi niya naman ako nobya?

Pinapaasa na naman ako.

Medyo bumabagal nga lang ako kapag nadadaan sa junk food section. Sorry naman. Wala kasi ang ganitong flavor sa Baryo, medyo natatakam ako sa mga advertisement sa TV ng isa kong jowa ko noon.

Mukhang masarap talaga kaso wala akong maski benteng papel dito sa bulsa ko.

“Gusto mo? Ilagay mo lang sa shopping cart ko. Treat ko.” Nagulat ako dahil may nagsalita sa likod ko. Halos mapatalon pa ako sa kaniyang pamilyar na boses.

Kaboses ni Kanor!

Nilingon ko siya at sabay kaming napasinghap. Si Kanor nga. Medyo nag-iba ang itsura niya. Nakapormal siyang polo at mukhang naging mayaman. Ngayong hindi na siya masyadong buto’t-balat ay nakikita kong may itsura siya. Kung tutuusin ay lamang lang ako ng tatlong paligo sa ayos niya ngayon.

“Bossing!”

“Kanor.”

Magkasabay pa kaming naglakad patungo papalapit sa isa’t-isa. Natutuwang niyakap niya ako. Mahigpit na mahigpit. Napatawa nalang ako. Ganito niya ako kamiss? Idol na idol talaga ako nitong tukmol na ito.

First time niya akong niyakap kaya hinayaan ko nalang. Nadala lang siguro.

“Kaya pala nawala ka bigla sa baryo, nandito ka na pala sa siyudad. Pinag-alala mo naman kami, Bossing.” Akmang yayakapin niya ulit ako ngunit may tumikhim sa gilid ko.

Si Sir Henry!

Hindi maipinta ang mukha ni Sir Henry. Wala akong alam kung bakit naging ganiyan kaasim ang mood niya.

“Pwedeng makisingit sa pagkakamustahan niyong dalawa? Nagmamadali kasi kami nitong katulong ko. Pwede namang sa susunod na lang o pwede ring wala nang susunod pa. ” Hinawakan ni Sir Henry ang aking balikat at medyo bumibigat iyon nang bumibigat.

“Pwede bang hingin ko muna ang number mo, Bossing? Meet-up minsan. Manlilibre ako sa iyo ng ice cream. Paborito mo iyon, ‘di ba? Libre ako sa kahit anong oras.” Sabi ni Kanor sa akin. Hindi niya pinansin ang sinabi ni Sir Henry. Ni hindi nga nagtagal ang tingin ni Kanor kay Sir Henry na para bang isa itong langaw na nararapat lang na pabayaang lumipad-lipad.

Ang laki na talaga ng ipinagbago niya sa pananamit at pananalita. Hindi na rin ganoon katigas ang pag-pronounce niya.

Ilalabas ko na sana ang cellphone ko dahil hindi ko kabisado ang bagong numero ko ngunit pinigilan ako ni Sir Henry. “Inuulit ko nagmamadali nga kami. Are you deaf or what?” May diin niyang sambit. Napabuka ang bibig ko dahil sa gulat.

Nagmamadali? Akala ko ba nakasick leave si Sir? May iba pa ba siyang lakad pagkatapos dito?

” Deaf? Ano ba iyong deaf? ” __ Hindi ko man narinig kung ano ang ibinulong ni Kanor pero pakiramdam ko nagtatanong siya kung ano ang ibig sabihin ng ‘deaf’. Kilala ko kasi ‘tong si Kanor, iba man ang hangin nito ngayon, pakiramdam ko nagta-trying hard lang siyang baguhin ang sarili niya dahil gusto niya umangkop dito sa siyudad.

Dahil sa biglaang pagseryoso ng tono ni Sir Henry ay napilitan akong magpaalam kay Kanor. “Sige una na kami, Kanor. Nagmamadali kasi si Sir. Sa susunod nalang kapag nagkita tayong muli.” Baka importante talaga ang pupuntahan ni Sir.

Hawak-hawak ang isang braso ko sa kanan niyang kamay at hawak ang shopping cart sa kaniyang kaliwang kamay ay hinila na niya kaagad ako sa kung saang direksiyon.

“Sige, Bossing! Next time na lang. Magkikita naman tayo ulit. Nasa paligid lang ako. ” Nilingon ko si Kanor at nagthumbs-up. Gusto ko pa sanang malaman kung bakit naririto na siya sa siyudad pero mukhang nagmamadali talaga si Sir.

Napakabilis ng paglalakad ni Sir at medyo humihigpit na ang pagkakahawak niya sa aking braso. “Sir, masakit na po ang hawak niyo.” Ngunit tila hindi naman niya narinig ang hinaing ko dahil patuloy lamang siya sa paglalakad. Patuloy lang ako sa pagtawag sa kaniyang pangalan ngunit tila hindi niya talaga ako naririnig.

Ang sakit na.

“Sir! Ano ba! Ang sakit na!” Bahala na kung makakuha man ako ng atensiyon. Dapat niyang malaman na nakakasakit na ang ginagawa niyang paghila. Tila magkakapasa yata ako dahil sa kaniya.

Siya itong hindi nakakarinig kaysa kay Kanor eh.

Mabuti naman at natauhan siya, pinakawalan niya na ang braso ko. Nag-iwan ng mapulang marka na pormang kamay iyon sa balat ko. Napakahigpit kasi.

Kunot-noo ko siyang tinignan. “Ano bang problema niyo?”

“S-Sorry.” Pinaningkitan ko siya ng mata.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

_+ _

**Kanor from Chapter 1. Re-read na ** **l ** **ang kayo kung nakalimutan ** **niyo ** **. **

@FORTYUNEYT

Chapter 19

_Chapter 19: _ **T ** **ables Have Turned **

BLAKE’S POINT OF VIEW

NAPAHILAMOS ako ng mukha sa comfort room ng grocery store. Iniwan ko si Lala na nakapila sa counter dahil nahihiya ako sa ginawa kong kilos na pati sarili ko ay walang alam kung bakit naging ganoon ang reaksiyon ko.

Parang may kung anong n agtulak sa aking hilahin siya at ilayo mula sa lalaking iyon.

Kasalukuyan akong nakatingin sa sariling repleksiyon sa salamin ng CR. Hindi gaya ng mga taong iniwan at nasaktan ang ipinapakitang repleksiyon ang nakikita ko sa salamin. Hindi ako nangangayayat at wala rin akong dark circles dahil hindi na ako nagpupuyat kakadamdam sa mga nangyari na.

It has been almost 10 days since she left at 3 weeks na si Lala sa bahay.

In fact, ang ipinagtataka ko ay hindi man lang bumisita si Paine sa panaginip ko. Noon kasi ay parati ko siyang napapanaginipan. Napapaginipan ko ang buhay naming dalawa. Pagkagising ko nga noon ay parati ko ngang isinasalaysay kay Paine ang mga nangyayari sa panaginip ko.

Sa mga panaginip ko, nasa future na kami. Paine’s already pregnant with our first baby. In fact, kabuwanan na sana niya sa panaginip ko. I’m really excited na malaman ang gender ng bata. Sinabihan kasi namin ang doktor sa panaginip na sorpresahin na lang kami ng baby kapag lumabas na ito.

Baka kasi maging totoo ang mga nangyayari sa panaginip ko kaya abang na abang kaming dalawa ni Paine.

Pero pagkatapos ng insidenteng umalis siya ay nawala lahat ng mga panaginip na iyon nang parang bula. Walang kasunod.

Tiyak akong ngayong araw ay manganganak na o nanganak na sana si Paine sa panaginip ko, ngunit ano ang magagawa ko kung hindi na ako muling nanaginip pa patungkol doon?

B aka naman may kababalaghang __ nangyayari sa katawan ko?

Binalikan ko ang nangyari kanina. Hindi ko maipaliwanag kung bakit may namayaning inis sa loob ko habang nakatitig sa lalaking halos ipagsiksikan na ang katawan kay Lala. At ang mas nakakainis pa ay hinahayaan lang ni Lala na yakapin siya ng lalaking iyon.

Gaano ba sila ka-close at kinakailangan pang magyakapan ?

Ang mas nakakainis pa ay naghihingi pa ng cellphone number ni Lala at plano pa talagang ibigay ni Lala na parang wala.

Sino ba siya sa tingin niya? Bakit bigla-bigla siyang sumusulpot sa harapan ni Lala? Bakit tila masaya si Lala na makita ang lalaking iyon? Mukha ba akong walang perang pambayad kung gustuhin man ni Lala na kumuha ng junkfoods o ‘di kaya ibili siya ng ice cream?

Hindi ko talaga alam kong bakit ganito ang reaksiyon ko sa nangyari kanina. I’ve been acting so strange lately.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko nagustuhan na may ibang lalaking kasama si Lala. Hindi ko gustong may iba siyang kinakausap. Hindi ko gustong may iba siyang kayakap. Hindi ko gustong natutuwa siya sa ibang lalaki.

O baka dahil amo niya ako at habang nasa teritoryo at hawak ko pa si Lala, pagmamay-ari ko siya.

Habang ipinapasok ko ang mga binili namin sa kotse ay nagtaka ako dahil nakatunganga lang si Lala. Nasa harap lamang siya ng pinto ng shotgun seat at tila nag-aalinlangang pumasok.

“Lala. Ano pa ang hinihintay mo riyan? Pumasok ka na!” Dala yata ng pagkairita ko sa nangyari kanina ay ‘di ko namalayan na napagtaasan ko na pala siya ng boses. Huli na bago ko napagtanto ang inakto ko.

Ngunit imbes na pumasok ay nagtaka ako dahil sa naging reaksiyon niya. Namumuo ang mga luha sa gilid ng kaniyang mga mata. Para siyang isang batang nagtatago dahil natatakot sa tunog ng kulog.

Ano ang ginawa mo, Blake?

Sa halip na pumasok ay umupo siya sa gilid ng kalsada. Hindi ko mawari ang dapat kong gawin, kung dapat ba akong lumabas at puntahan siya o manatiling g*go.

Sa huli ay naisipan kong lumabas at puntahan ang kinauupuan ni Lala. Nakayuko lang siya at nagsusulat ng kung ano-ano gamit ang sanga na hindi ko alam kung saan niya nakita. Tumabi ako ng pagkakaupo sa kaniya.

“Sorry ulit.” Sabi ko. Nag-angat siya ng tingin at nagkikislapan pa rin ang mga mata niya dahil sa luha. Hindi ko alam pero parang gusto kong pagaanin ang nararamdaman niya.

Parang gusto kong gamitin ang mga kamay na meron ako at pahiran ang kaniyang mga luha. Parang gusto kong abutin ang kaniyang makinis na mukha at pagmasdan ang mga nagkikislapang luha na mahulog bago pahiran ng panyo ko.

Sa huli ay kinuha ko ang panyo na nasa bulsa ko at ibinigay na lamang sa kaniya ng diretso. Mabuti nalang at parati akong may dala sa bulsa ko.

Imposibleng __ hahayaan niya akong gawin ang mga iniisip kong gawin sa kaniya.

Pinahiran niya muna ang kaniyang mga luha gamit ang aking panyo bago nagsalita, “Ano po ba ang problema niyo, Sir? May mga kinikimkim ka po bang problema sa loob mo na sa sobrang dami na ay naapektuhan na ang utak mo? Gusto niyo bang magpacheck-up muna at baka may nangyari na sa utak mo. Sasamahan kita, promise.”

Tumawa ako dahil sa sinabi niya. Oo nga naman, nababaliw na ako sa mga pinaggagawa mo sa akin, Lala.

How can you be so adorable kahit kakagaling mo lang umiyak?

Nagpatuloy siya sa pagrereklamo, “Ang higpit pa ng pagkakahawak mo sa braso ko. Wala naman akong ginawang masama sa iyo ah. Mukha ba akong shopping cart na hindi nasasaktan kapag hinihila?” Oo nga, namumula ang pormang kamay na nasa braso niya. Napakag*go ko talaga.

” Wala kang ginawa pero ang lalaking iyon meron. __ Nakakainis ang presensiya niya. ” Bulong ko sa hangin.

“Pakiulit nga, Sir? Hindi ko narinig nang maayos ang sinabi mo.” Umiling ako. Nandito na naman ang bibig kong kumikilos sa kung ano mang gusto niya.

“Wala. Guni-guni mo lang iyon.”

Makalipas ang ilang segundo ay nagsalita muli si Lala. “Pero, Sir, naman. Pwede mo naman akong kausapin kung hanap mo ng taong mapaglalabasan ng mga frustration mo. Nandito lang naman ako parati, kailangan mo lang ako tawagin at mabilis kitang tulungan.”

Kung tatanungin kita kung bakit mo ako nagustuhan, masasagot mo ba? Kung tatanungin ko kung bakit ganoon nalang ang paghanga ko sa mukha mo, nasasagot mo ba? Kung tatanungin kita kung bakit may mga bagay akong nararamdaman para sa iyo na hindi ko pa naramdaman noon, masasagot mo ba? Kung tatanungin ko sa iyo kung bakit ako naiinis sa pagiging komportable mo sa ibang tao, masasagot mo ba?

At ang panghuli , sino ang mas gwapo, mas mayaman , mas matalino at mas mabango, ako o siya?

Ginulo ko na lamang ang malambot niyang buhok, “No worries. Pagod lang siguro ako.”

Inilahad ko ang aking kamay sa harap niya at nagsalita, “Tayo na. Pupuntahan pa natin ang mga damit na pinalabhan natin sa laundry shop.”

“Or if you want, pwede tayong dumaan sa isang ice cream parlor na nasa malapit. Makakahintay pa naman ang labahan na iyon.” I suggested. May branch akong malapit lang dito, it would be nice na bigyan siya ng pakunswelo.

“Ay! Okay na okay iyan, Sir.” Siya pa ang unang naglakad patungo sa sasakyan. Ngunit pinigil ko siya.

“May pambayad ka ba? Wala akong sinabing libre ko.” Pagbiro ko na nakaani nang pag-ikot ng mga magaganda niyang mata. Bumalik siya sa kinauupuan sa gilid ng daan at tinalikuran ako.

“Hey! I was just kidding!”

---

MABILIS lang kaming natapos sa ice cream parlor ko. Binilisan ko ang biyahe kaya nakarating agad kami sa laundry shop. Mabuti na lamang at nawala na ang masamang hangin sa pagitan namin.

Papunta na sana kami sa kotse ngunit may nakabanggaan akong babae. “Jeez!” Nagkalat ang laman ng kaniyang maliit na bag. Puro women’s stuffs lang naman.

“Look, I’m sorry—” Hindi ko na natapos pa ang sasabihin ko dahil sinalubong ako ng yakap nitong babaeng hindi ko naman kilala.

Is she an ex-girlfriend of mine?

“Is this really you, Blake? Gosh! Hindi ko alam na rito lang pala kita makikita. I missed you!” This voice is very familiar. Kahit bahagyang lumiit ang boses niya ay hindi ko pa rin nakakalimutan kung sino ang may-ari ng boses na iyan.

“Who are you?” I asked para makasigurado. Baka nagkataon lang. May mga taong magkakatulad ang boses.

“This is your future wife, Kendara. The one and only.”

“Kendara?” Nagtaka ako dahil wala akong maalalang kakilala na Kendara na pangalan.

She pouted, “I’m Kendara Delos Santos. Nakalimutan mo na agad ako? Nakakainis ka Blake ah.”

Delos Santos? __

Nanlaki ang mga mata ko na halos lumabas na dahil sa sinabi niyang apilyedo. “You’re Kendro?”

“Blake naman. Kendara nga kasi. Ken.da.ra. How about we grab a coffee upang magkamustahan? I missed going on a date with you.” Tanong niya. I really can’t resist his charm. He’s a brat pa naman at baka magtampo siya kapag humindi ako.

Kendro has completely changed. Pinahaba niya ang kaniyang buhok and he even applies make-up. May mga curves din akong nakikita sa katawan niya kaya mahirap talagang paniwalaan na lalaki siya.

Well, he’s a gay guy. Obviously. Closeted siya noon.

“Wait. Who’s this pretty boy hanging around with you? Is this your new boyfie?” Nagtaka ako sa tanong ni Kendara. Bakit pumasok sa isip niya na magboyfriend kami ni Lala? Doon ko na naisip na pareho pala kami ng suot na v-neck.

“At isa pa. Ang talim ng mga ibinabato niyang titig sa akin ah. Kulang nalang patayin ako gamit ang titig. Mukha ba akong masamang tao?” Kinuha niya ang salamin niya sa bag at tinignan ang sariling mukha. “Hindi naman ako mukhang masamang tao ah.”

Nilingon ko si Lala upang malaman kung totoo ba ang sinasabi ni Kendara, ngunit nag-iwas lang ng tingin si Lala. Napangiti ako nang palihim sa ‘di malamang dahilan.

We immediately went to the coffee shop nearby. I sat opposite Kendara and Lala’s beside me.

“I’m Kendara Delos Santos, Blake’s super duper pretty ex-lover. Atsaka I was a candidate for Ms. Universe!” Inilahad niya ang kamay niya kay Lala. Tinanggap naman ni Lala iyon ng may ngiti sa mga labi. “Lala.”

Puro naman biro ‘tong si Kendara .

Malaki ang kaniyang ngiti bago nagpatuloy sa pagsasalita. Ngunit habang patagal nang patagal ay nakakatakot nang tignan ang ngiti niyang iyan.

Parang ngiti ng isang taong handang gumawa ng kasalanan .

“Only Lala? Kaano-ano ka ba ni Blake? Ayusin mo, gayahin mo ang format ko.” Sabi ni Kendara. Wala na talaga ‘tong matinong sinasabi.

Tahimik ko lang na pinakiramdaman si Lala. Masama ang kutob ko sa susunod na mangayayari.

“I’m Lala, Sir Henry’s…” Ano? Sir Henry’s? Kaano-ano ko raw siya?

Matagal bago nagpatuloy si Lala sa pagsasalita. ”… ano. A-Ah. Kasambahay lang ako. One and only.” Yumuko si Lala nang ilang segundo dahil sa matinis na tawa ni Kendara at muling itinaas ni Lala ang kaniyang ulo, ngayon ay may nangongompetensiyang nang tingin.

Hindi ko alam pero nangangamoy delikado yata ngayon si Lala. Hindi ko maipaliwanag pero tila may nakikita akong may itim na usok na nakapalibot sa kaniya habang nakatitig kay Kendara. Parang tinubuan yata siya ng sungay at matataas na ngipin.

Is it possible na nagseselos siya?

Hindi ko alam pero tila may isang parte ng utak ko na masaya kung totoo mang nagseselos siya. Parang binubulong ng parteng iyon na mas paselosin pa siya kung totoo mang nagseselos siya kay Kendara.

Kendara chortled na hindi ko naman alam kung bakit, “Easy. I’m joking about that ex-lover thingy. Tinatakot lang kita ng kaunti. I’m just a childhood friend of him…” Kendara paused.

Nagtaka ako dahil nilingon ako ni Kendara at kinidatan.

Ibinalik ni Kendara ang atensiyon niya kay Lala kaya napatingin rin ako, “Stop that creepy smile of yours, Lala. At saka h’wag mo namang pilipitin itong kamay ko, kakapa-manicure ko lang nitong nails ko kahapon. Please refrain from physical abuse dahil hindi ako masokista. Hindi rin ako kontrabida at mas lalong hindi ko aagawin sa iyo si Blake.” Mabilis na binitawan ni Lala ang kamay ni Kendara. Parang nahiya sa inakto.

Inaagaw? Mas okay sana kung totoo ngang nagseselos si Lala.

Ano na naman ba, Blake?

Napatango nalang ako nang tingnan ako ni Lala na parang ako pa ang sinisisi. I wasn’t even planning on letting Kendara play his game. “Tumigil ka na sa jokes mo, Kendara.”

Nagulat kaming dalawa ni Lala nang biglang tumayo si Kendara at hinawakan ang mga balikat ko at niyugyog ang mga iyon.

What now?

Nagsalita siyang muli, “Eeeehhh! I heard that you and Paine have officially broken up! I’m really happy for you, Blake. Mabuti at nakawala ka na sa hawak ng bruhildang iyon. Her potion has lost its effectiveness. I, now want Lala to replace Paine’s throne in your heart. Ako ang magiging cupid niyo!” Napangiwi nalang ako sa kabaliwan niya.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 20

Chapter _ 20: _ ** ** _Wala _ _Na Pong Adobo _

LALA’S POINT OF VIEW

“EEEEHHH! I heard that you and Paine have officially broken up! I’m really happy for you, Blake. Mabuti at nakawala ka na sa hawak ng bruhildang iyon. Her potion has lost its effectiveness. I, now want Lala to replace Paine’s place in your heart. Ako ang magiging cupid niyo!” Hindi man lang ako nakareact sa sinasabi ni Kendara dahil may humila sa braso ko. Nagpatayo ako bigla at napalakad papunta sa exit ng coffee shop dahil kay Sir Henry na hila-hila ako.

Naiwan si Kendara na nakatayo at nakabukas ang bibig. Kawawang __ nilalang .

Mabilis akong pinapasok ni Sir Henry sa kotse niya at mabilis niyang pinaandar ito pala to sa coffee shop. Bakit ba nagmamadali siya? May emergency ba? Ay oo, meron nga pala.

“H’wag kang maniniwala sa taong iyon, Lala. Nasiraan yata ‘yon ng turnilyo sa utak. Halos kabaliwan lang yata ang pumapasok sa utak n’on. I can’t let him influence you. ” Puna niya sa sinabi ni Kendara. Tumango na lamang ako dahil tila nanghina ata ang sistema ko sa sinabi niya.

Kabaliwan?! Oo, baliw talaga ang taong nasa harapan mo at totoong may feelings para sa iyo.

Wala na ba talagang tiyansa ?

Sabi ko nga kasi na wala na talagang katiting na pag-asa na mapapalitan ko ang pwesto ni Ma’am Paine sa puso ni Sir Henry. Ni hindi man lang ako nakaramdam ng saya nang sinabi ni Kendara na tutulungan niya kaming magkatuluyan ni Sir. Para namang seryoso iyong Kendara na iyon, mas baliw pa iyon sa akin.

“Okay po, Sir. Mukha ngang nababaliw na siya. Halos mamatay na ako kakatawa dahil sa sinabi niya.” Pero taliwas sa isinagot ko sa tanong niya ang tumatakbo sa isip ko.

Pwede kayang bayaran si Kendara upang maging matchmaker naming dalawa ni Sir Henry? Huhulog-hulugan ko nalang ang pambayad, nag-iipon pa ako eh.

“Do you want anything na gusto mong kainin? Bibilhan kita. Hindi ‘yong sa iba ka nagpapalibre , andito __ l ang ako, mas may pera ako kaysa sa kaniya. ” __ Nandito na naman tayo sa pabulong-bulong niya. Hinihinaan ang boses para siya lang ang makarinig.

Edi ang sarili mo nalang ang tanungin mo kung bubulong ka rin naman pala.

Ibinaling niya ang tingin sa kalsada. “Hindi po ba kayo pupunta sa lakad niyo po?” Tanong ko sa kaniya. Mabuti na lamang at hindi nagkasalubong ang aming mata. Iniwasan ko ring tingnan ang repleksiyon niya sa salamin.

Nakakahiya ang inakto ko kanina, para akong sadistang girlfriend, nagseselos na nga nang wala sa lugar at nanakit pa. At ang malaking punto, ni wala kaming relasyon ni Sir Henry. Masyado akong nagpapahalata.

“Lakad? May sinabi ba akong may lakad ako? W-Wala akong maalalang sinabi kong may lakad ako.” Pinaikot ko ang mga mata ko. Eh ano ‘yong sinabi niya kanina? Para saan ‘yung pahila-hila niya?

Attention seeker ba siya?

“Baka hindi ko alam, Sir.”

“Hindi mo alam na ano?” Nagtatakang tanong niya.

“Baka may nangyari sa iyo. Nabagok ba ang utak mo at nagiging makakalimutin ka? Ipaalam mo naman sa akin para madala na kita sa ospital. Sabi na nga ba natumba ka nang wala ako. Kawawa ka naman.”

Nagkibit-balikat lang si Sir Henry at hindi pinansin ang natuklasan ko,“How about a place na gusto mong puntahan or muling puntahan? My treat.”

“Ha? Kagagaling lang nating mag-ice cream.” Ani ko. Ang sarap nga ng ice cream na iyon at may pa-freebie pang popsicle. Gusto ko sanang humingi pa kaso baka sumakit ang ngipin ko.

“The day is long, sayang naman kung sasayangin ko ang sick leave ko.” Kung sabagay.

Speaking of somewhere na gusto kong muling puntahan. Sa Rolly’s kaya? Miss ko na rin kumain doon at miss ko na si Boss Popi at ang mga dati kong kasamahan.

“Ha? Sigurado ka? Baka sabihin mo makapal ang mukha ko na alam kong slight lang naman.” Paninigurado ko. Masakit sa loob ang mga pagbibiro niya, nakakawala ng pag-asang mabuhay.

Kumunot ang noo niya. “Anong makapal ang mukha mo? Ako ang makapal ang mukha dahil hindi man lang kita nabigyan ng day off. Napakawalang kwenta kong amo.”

“Tapatin mo nga ako, Sir. Kung bibigyan mo ako ng day off, sinong magluluto para sa iyo? Sino ang maglilinis ng bahay mo?” Napakalaking bagay ng day off, ang benepisyo ko lang ay pahinga pero wala akong makukuhang sweldo atsaka ayaw kong gumastos. Baka bukas paalisin na ako sa bahay niya, kukulangin pa ang pera ko.

At saka kahit nasa process ng pagmo-move-on ay ano… mahirap. Nahihirapan akong isipin na malalayo ako sa kaniya ng isang araw man lang. Except kapag trabaho na, mas gusto ko professional ako.

Ang hirap naman kasing diktahan ang puso kong iwasan ang mga magagandang mga mata niya. Ang hirap maghintay ng buong maghapon upang makitang muli ang gwapo niyang mukha.

Ang hirap kapag inlove . Letse .

Sumagot si Sir Henry, “Kung sa bagay, ayaw ko ring magtake out kasi unhealthy. Pero I suggest na bigyan ka ng day-off bukas. Don’t worry kung pera ang iniisip mo. Si-swelduhan pa rin kita upang makabawi sa lahat ng araw na dapat may day off ka. Ibig sabihin kahit day off mo, bibigyan parin kita ng sweldo. Don’t worry about my food, I can manage.”

Kung sakali man o ‘di kaya’y nananaginip ako nang gising, deserve ko ba ang ganiyan kabuting tao? Deserve ba ng isang dating kriminal ang isang mabuting pulis?

Siyempre hindi. __ Malaking HINDI.

Pero siyempre hindi lang kami normal na dating kriminal at pulis. Amo ko siya at kasambahay niya ako.

“Hala! Okay lang po talaga kahit na walang day off, Sir. Napakaswerte ko na nga na hindi mo ako ipinakulong, may tinutuluyan ako ng libre, may sweldo at may poging amo.” Taeng dila, parating nangunguna. Masabihan pa akong humahanga na sa kaniya at hindi na naiinggit.

Pero normal namang purihin ang amo lalo na kung manghihingi ka ng pera o ‘di kaya’y nabigyan ng hindi inaasahan, ano ba ang kaibahan noon?

Ang kaibihan ay sineseryoso ko ang sana ay biro lang.

Nawala ang ngiti niya dahil sa hindi inaasahan, nagtagpo ang aming paningin. Ngunit isang segundo lang iyon dahil muli siyang ngumiti na nagdulot ng matinding epekto sa puso ko. Tumambling yata sa loob ng ribs ko.

Dug dug.

“Sige na. Sabihin mo na kung anong gusto mong kainin o gusto mong puntahan habang may araw pa. Para naman masulit ang araw na ito habang ‘di pa ako masyadong busy sa trabaho.”

Maaari ko ba itong tawaging date man lang?

Hindi na nakapagtimpi pa ang aking bibig at nagsalita siya. “Sige na nga. Tutal ikaw na ang pumipilit. Hindi na ako hihindi pa. Sayang ang araw.” Hindi dapat hinihindian ang date kasama ang taong kinamumuhian este kaibigan mo.

Itinuro ko na lamang ang direksyon patungo sa Rolly’s . Nae-excite na ako!

---

PAGKALABAS namin sa sasakyan ay napangiti ako. It’s so good to be back! Nilingon ko si Sir dahil napakatahimik niya pero nahuli ko siyang nakatingin sa mukha ko na tila ba naging normal na para sa akin. Ewan ko rin kung bakit.

Na para bang napapamilyaran ako sa ganiyang tingin-tingin na iyan.

Nag-iwas ako ng tingin at ipinukol ang atensiyon sa karenderyang bente singkong taon nang nakatayo sa mismong harapan ko. Ganoon pa rin ang itsura no’n at tila walang nagbago. Pagkatapos ko ng highschool pa ang huling punta ko rito at himala, wala pa ring pinagbago.

Hindi kaya’y dahil sa kawalan ng presensiya ng gwapong si ako kaya ganoon pa rin itong karenderya?

Sabay kaming pumasok ni Sir Henry sa karenderya. Magkaholding-hands kami kasi date nga ito at nakangiti sa isa’t-isa.

Joke lang. Nananaginip lang ako ng gising .

“Lalaaaa!!!” Nagulat ako dahil halos mabuwal ako sa pagkakatayo dahil kahit nasa bungad pa lamang ako ng karenderya ay may mga toro na sumugod at niyakap ako.

Halos mapaiyak ako dahil nakita ko ulit ang mukha ng triplets ni Boss Popi. “Martha, Magno, Malton!!!” Dalawang barako at isang sirena ang anak ni Boss Popi. Maiingay sila at makukulit.

“Namiss ko kayo!!! Sobra.” Matanda lang ako ng isang taon sa kanila kaya medyo ka-vibes ko pa rin ang mga ito. Lalong-lalo na si Malton na ka-close ko talaga. Best buddy yata kami niyan kahit sabay kaming apat na lumaki. Siya kasi ang unang lumapit sa akin noong una akong ipinakilala sa kanila ni Boss Popi at nakagaanan ko na ang pagsunod-sunod niya kahit saan ako magpunta.

Sa huli, bumitaw na sila Martha at Magno pero si Malton nakabaon parin ang mukha sa dibdib ko. Hindi ko nga alam kung paano niya nagawang ibaon ang mukha sa dibdib ko dahil mas tumangkad ito kaysa no’ng huli.

Pero sanay na rin ako, noon pa man ay matangkad na ito sa akin at gustong-gusto niya talagang ginagawa iyan. Hindi ko naman pinagbawalan. Nakasanayan na rin.

Mahina siyang nagsalita, “Namiss kita Lala.”

Ngumiti ako. “Hmm. Namiss din kita Malton.” Halos umabot yata ang ngiti ko sa tenga ko nang mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa akin. Akala ko kasi hindi niya na iyon gagawin pa kasi mukhang nagmature na siya. Iyon pala akala ko lang pala.

“Ang bunso natin mahal na mahal talaga si Lala!!! Sanaol.” Nagkantiyawan ang lahat na tinawanan ko lamang. Parati talaga nilang tinutukso si Malton. Wala lang naman sa akin, mababaw lang naman siguro iyang nararamdaman niya para sa akin. Infatuated lang siya kumbaga.

Siguro’y nagkamali lang siya at iniisip niyang may gusto siya sa akin kaysa isiping kagusto-gusto talaga ako. Mapa-matanda, bata, at hayop.

Nagulat kaming dalawa ni Malton dahil may umubo sa gilid. Nilingon ko si Sir dahil baka may nangyari sa kaniya kaya siya inubo ngunit nakita ko lamang ang kaniyang seryosong mukha habang nakatingin sa tukong nakayakap sa aking bewang. Napakasama ng tingin niya kay Malton.

Hindi kaya nagugutom na siya?

Sinabihan ko si Malton na bumitaw na. “Andyan ang boss ko. Mamaya nalang Malton, mukhang nagugutom na eh, tingnan mo, makakalapa na ng tao ang mukha. Baka mapagalitan ako.”

” Ang epal ng boss mo. Galit na galit pa kung tumingin . Sino ba siya sa akala niya? Porket amo, mapang-insulto. ” Ha? Sino ba nagpauso ng ugaling pabulong-bulong at gugulpihin ko. Nakinig si Malton sa utos ko at bumitaw na nga sa pagkakayakap sa akin.

Pinasadahan ko ng tingin ang lugar na naging saksi ng paghihirap ko habang lumalaki. Ang lugar na ito ay hindi pa rin ako binibigo, nandidito ang kanilang malulutong na tawa, ang magandang puna nila tungkol sa pagkain, at ang salitang, ‘nag-enjoy’ ako.

Napatalon ako sa gulat nang may nagsalita sa gilid ko. “Lala. Ikaw na ba iyan?” Napangiti ako dahil narinig ko ang boses ni Boss Popi.

“Ang pinakapoging boss sa balat ng lupa!!! Boss Popi hindi mo ba ako namis?”

Akmang susugurin ko ng yakap si Boss Popi pero inunahan niya ako sapak. “Aray! Boss naman. Mapanakit ka na naman.”

“Mabuti naman at naisip mo pang bumisita dito. Akala ko nakulong ka nang bata ka.” Alanganin akong napangiti, “Mahabang kwento, Boss eh.”

Sa kaloob-looban, gusto kong humingi ng tawad kay Boss Popi. Ang lalo na ng tulong niyan para mapalaki akong kagala-galang at mabuti pero ako lang iyong baliko kung mag-isip.

“Sino ‘tong poging kasama mo? Jowa mo ba, Lala? Wala na bang may perlas sa mundo at ito pa ang pinili mo. Pero kung ako nasa posisyon mo. O-okay na rin ako kasi ang gwapo. Kung ‘di mo kaano-ano, akin nalang siya. Hindi nalang ako papatol sa iyo dahil makakalaban ko si Malton.” Pakikisali ni Serenang Maui a.k.a. Martha.

“Ah. Mga tuko, ito ang Boss ko sa siyudad, si Sir Henry. Sir, ito mga kasama ko noong panahon na nagkaroon ako ng matinong trabaho. Ako rin ang kasama nilang lumaki.”

“So you had a decent job? Dito ka sa karenderya nagtrabaho?” Tanong niya na ikinatango ko agad. Nagulat ako dahil biglang ngumisi si Sir Henry.

Ano kayang pinaplano nito?

“Why don’t you join them and serve me with all of your five star dishes.” Wow, hindi ako bibigyan ng pagkakataong kumain? Sanaol.

Dinuguan, Pinakbet and Bicol Express ang ipinaluto ko kay Boss Popi. Siyempre inabala ko ang sarili kong tumulong dahil medyo naiilang ako sa ibinibigay na tingin ni Sir Henry nang isuot ko ang uniporme nang karenderya. Sunod nang sunod siya sa mga ginagawa kong kilos kaya dumito nalang ako sa kusina.

After maluto ay sinerve ko na kay Señorito Henry ang mga niluto namin. Kain lang siya nang kain habang ako nakatayo lang sa tabi, naglalaway.

Pero pwede naman na pumalit ako sa pwesto ng kutsara .

Hindi ako sa pagkain naglalaway, sa ibang bagay ako naglalaway. Kahit ano nalang ang pumapasok sa isip ko. Baka kunin ko iyang kutsara at itusok ko sa nagmamarunong kong ulo.

“By the way, nakita ko sa menu ang adobo. I want to give it a try.” Namutla ako sa request niya. Lumibot yata ang bilog ng mata ko sa buong sulok ng mundo upang makahanap ng excuse. Siyempre, kasali ang adobo sa five-star, ‘no.

“Adobo ba kamo, sige—”

Pinutol ko ang sasabihin ni Boss Popi. “Ahehe. Wala na pong adobo, Sir Henry. Magsasara na po sila. Last costumer ka na po.”

Narinig kong balak na magsalita muli ni Boss Popi ngunit sinenyasan ko siyang tumahimik. Malalagot ako kapag nalaman ni Sir na kalasa ng adobo ni Ma’am Paine—na kalasa ng adobo na niluto ko para sa kaniya noon ang adobong niluluto rito.

Ako rin naguluhan sa iniisip ko.

Mabuti nalang at mag-aalas siete na kaya okay lang siguro iyong dahilang iyon. Okay lang naman siguro ang bawas sa sahod. Ako na lang ang magbabayad… sa gcash! Mamaya pagdating ko sa bahay.

“Oh, I see. Lala, ano ba? Tutunganga ka nalang ba diyan? Ang dami nitong pinaluto mo. Do you think na mauubos ko itong lahat?” Naiinis niyang ani.

Ako ba nagsabi na iserve ang lahat ng five star dishes? Ako ba? Ako ba?

“Sabi ko nga. Uupo na ako. Wala naman akong sinabing hindi.” Nagmamadali akong umupo sa tabi niya. Nakasunod lang ang mga mata niya sa mga kilos ko. Nagsimula akong kumain.

Napakasaya dahil nakabalik akong muli rito. Napakasayang nakakakain kong muli ang mga luto ni Boss Popi.

“Dito ka na matulog, Lala. Gabi na. Para makaiwas ka sa disgrasiya pauwi.” Ani ni Malton. Ngumiti ako kay Malton at tumango. Bakit ko pa tatanggihan? Namiss ko sila.

“Sige! Sig—” Bakit ba parating pinuputol ni Sir Henry ang mga pahayag ko? Ngayon ay maingay niyang ibinaba ang kutsara’t tinidor.

Sana tabi kami matulog ni Sir kung papayag siya , ano?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 21

_Chapter 21: Blake’s Feelings _

BLAKE’S POINT OF VIEW

DUE to that Dalton guy’s suggestion na mabilis na nakakuha kaagad ng oo ni Lala, I decided to spend the night here too. Hindi ko alam kung bakit ako sumang-ayon kahit may trabaho ako bukas, but after seeing Lala’s excited face upon hearing that we can spend the night here, hindi ko magawang balewalain iyon.

I think my heart just forget its job as I witness his new adorable side.

He must be really wanting to reconcile with those guys. Pwede naman akong mauna nalang since may trabaho nga ako bukas pero a part of me is firmly against the fact that Lala will be sleeping here with that Malton guy.

They laughed together and they seemed to be very close. Tila komportable si Lala na nakalambitin ang taong iyon sa kaniya.

What an eyesore!

Kagaya noong naramdaman ko sa grocery store ang nararamdaman ko ngayon. Para akong batang nag-expect na maging first honor ngunit hindi pala nangyari. Naging third pa ako!

Is it possible na may nabubuong feelings na ako para kay Lala?

I don’t know pero I don’t dislike the idea. Eh, ano naman ngayon kung magkakaroon ako ng feeling para kay Lala? I’m very single.

Parang binunotan ako ng tinik dahil may kung anong napayapa sa loob ko. If I was to turn the world upside down, it won’t change the fact that Paine had left me and we have already broken up.

That’s right, I’m single. So, why not give it a try?

Bakit naman hindi ko magugustuhan si Lala? He’s got the looks. He’s got some careless vibes pero responsible siyang tao. I admire his positive energy. Besides, people in this age aren’t giving a sh*t about gay relationships or if they will, I’m gonna kick their ass.

They should see Lala’s face first, so they would know what I am feeling every freakin ’ time that he’s near me.

Gusto kong ipagpatuloy ang kakaiba ngunit napakakomportableng pakiramdaman ko na ito. Gusto kong maramdaman muli ang pakiramdam ng kasiyahan kapag nakikita kong tumatawa siya. This tingling but warm sensation.

Am I really falling for Lala? Paano iyon nagagawa ni Lala sa akin? Is this really okay?

Gusto kong ako lang ang ang makakagawa no’n sa kaniya. At saka even if I know Lala has feelings for me. Wait, hindi ko pa na-confirm sa kaniya kung totoo nga bang may nararamdaman siya sa akin.

But I really hope that we can fall together.

Pero I’m having doubts inside me, I’d been inlove with Paine for years. Was it that fast to fall out of love for someone and then, fall in love with another one you barely know?

Is time, a variable when it comes to love?

Kasalukuyan ngayong nag-uusap nang masinsinan si Lala at ang triplets. Inis na inis na talaga ako dahil dikit nang dikit iyong Dalton na iyon sa kaniya. I’m his boss, so bakit niya binibigyan ng maraming atensiyon ang lalaking iyon? At ang Dalton naman na iyon, can’t he separate from Lala kahit isang minuto lang? Is Lala numb or something? Ramdam na ramdam kong may gusto sa kaniya ang Dalton na iyon.

Lala’s driving me nuts!

May ibinigay silang damit para sa akin at para kay Lala. They gave us new set of toothbrushes too. Sa second floor daw sila matutulog habang kami ni Lala ay rito sa ibaba.

“Sa totoo niyan, gusto ko sanang sa sahig matulog, miss ko na matulog sa sahig kaso andito si Boss eh. Baka ayaw niya sa malamig at matigas na sahig.” May pag-aalinlangang sabi ni Lala sa taong tinatawag niyang Boss Popi.

I put a determined face. “No, okay lang sa akin. Hindi ako mapiling tao.” Ngumiti si Lala sa tugon ko. Kakayanin ko. Lala’s thrilled to sleep on the floor so baka komportable naman matulog doon.

For the sake of Lala’s smile. I’ll do it.

“…atsaka nakalimutan mo bang pulis ako? Siyempre naranasan ko na iyan as a training. To be precise, it wasn’t not that bad.”

May sumingit sa usapan. “Lala, pwede ka sa sahig ng kwarto ko, tatabihan kita gaya ng dati.” Nagpantig ang tenga ko dahil sa aking narinig.

How dare him?! Gusto niya pang magtabi sila ni Lala?!

“No, you sleep beside me, Lala.” Hindi ko alam kung gaano na kakunot ang noo ko ngayon. Naglabanan kami ng tingin ng Dalton na iyan. Ang kapal naman ng mukha niyang patulugin si Lala sa kwarto niya. I’m his boss!

And his… friend too!

“Sige na. Umakyat na kayo Martha, Magno, Malton at Boss Popi. Natatakot yata sa multo si Sir Henry kaya ayaw magpa-iwan.” Ah, ganoon? Ginagawa niya akong katawa-tawa sa tingin ng mga taong kakilala niya. Tingnan natin mamaya kung makakatawa pa ba siya.

Umakyat na ang mga taong iyon sa itaas since alas nueve na. By the time na narinig kong isinarado na nila ang pinto ay nilapitan ko ang nakatalikod na si Lala. And as if may sariling buhay ang mga kamay ko, awtomatikong pumulupot sila sa bewang ni Lala. Nagulat siya… nagulat kaming dalawa.

This is not my first time to hug someone from behind pero this is my first to do this to a guy.

Ipinatong ko ang ulo ko sa balikat niya. “Sino ngayon ang matatakutin?” Amoy na amoy ko ngayon ang napakabangong buhok niya.

Nagulat ako dahil sa mabilis na pagpula ng kaniyang tenga. Why is that?

“A-Ah, ano. M-Matulog na tayo, Sir.” Nauutal niyang sambit. Mabilis na umalis siya sa pagkakahawak ko at mabilis na humiga sa medyo may kaliitan at manipis na sapin na nakalagay sa sahig.

“Why are you in a hurry? Do you have something in mind already para bukas?”

I immediately followed Lala kaso halos hindi kami magkasiya sa sapin. Pang-isang tao lang ata iyon kaya kinakailangan naming humiga nang patigilid.

Tumibok na nga nang malakas ang puso ko sa ideya palang na magkatabi kaming matutulog, ito pa kayang actual na.

Noon, pinagkakasya ko lang ang sarili ko pagtingin sa natutulog niyang mukha, ngayon napakalapit na namin sa isa’t-isa at hindi limitado ang oras ko.

Noon, akala ko I was just only admiring his face. Akala ko noon na pu-pwedeng magnakaw parati nang tingin mula sa kaperpektohang taglay niya. But my actions are illegal, I didn’t have his permission to do so.

Kung pagbabasehan sa batas, pwede itong maging harassment kung hindi ko mapigilan ang sarili ko.

“Wala pa akong plano, Sir. Kahit ano-ano nalang siguro. May marami namang lugar na pwede kong pagpahingahan at pasiyalan. Basta ba sisiguraduhin niyong magiging okay lang kayo mag-isa sa bahay.” I don’t know why, but my cheeks are slowly burning. I’m happy that he’s still thinking about me kahit na pahinga niya ang pinag-uusapan.

“No need to worry about me. I can handle myself. Basta ba babalik ka, don’t you dare leave your work or else I will get mad. At baka isipin kong may katanan ka talaga. Mas lalo akong hindi magiging okay niyan kung iiwanan mo ako nang mag-isa.” I meant jokingly.

But really, Blake? Threatening him? Have you gone mad? Kulang nalang bawiin mo ang day-off na ibibigay mo.

Hindi na ako nakarinig ng sagot niya but he was mumbling something kaya nag-alala ako. I noticed na parang giniginaw siya dahil kahit walang aircon ay malamig talaga ang setting nitong karenderya, malapit sa mga puno. Ang nipis din kasi ng ibinigay na kumot na ginagamit namin. Napag-alaman ko kanina na itong kumot pala ginamit ni Lala noong nagtatrabaho pa siya rito.

What am I gonna do?

Nakatalikod siya sa akin kaya kitang-kita ko ang panginginig niya. Pinaharap ko siya. Inilapit ko ang mukha ko sa mukha niya at nagsalita, “Pwede mo akong yakapin upang maibsan ang lamig na nararamdaman mo ngayon. You know, I’m big as a bear. 100% ang effectiveness ko.”

Tama nga ba na yakapin niya ako? Baka marinig o ‘di kaya’y maramdaman niya ang malakas na pagtibok ng puso ko.

Ngunit huli na para bawiin ang sinabi ko. Inilapit niya ang maliit niyang katawan sa akin. Isiniksik niya ang mukha niya sa dibdib ko ngunit hindi naman nagsalita.

Hindi na ako nagulat sa kuryenteng muling naramdaman ko dahil sa wakas ay naglapat na nga ang aming balat.

Lumipas ang ilang minuto ay naririnig ko na ang mapayapa niyang pagtulog. Humihilik na siya nang mahina. He must be really sleepy.

“Sleep tight, Lala. Sweet dreams. Kung pwede, dream of me.” I whispered to his ears bago ko iniyakap ang mga braso ko sa maliit niyang katawan. Ipinikit ko na ang mga mata ko at dala-dala ang ngiti sa mga labi hanggang sa panaginip.

---

MAAGA akong nagising which is unusual. Nagulat ako dahil bumungad sa paningin ko ang isang taong nakatayo at nakatingin sa akin—kay Lala na nakasiksik sa dibdib ko.

It’s that Dalton guy… I mean Malton guy!

“Sigurado akong nakita mo kung gaano ako nag-aalala para kay Lala. Kung gaano ko kagustong napapalapit sa kaniya. Kung gaano ko siya kamahal.” He said with a serious look on his face. So, we’re having this kind of discussion, first thing in the morning?

“Alam ko.” May gusto pa sanang sabihin si Malton dahil kitang-kita ko ang pagbukas ng bibig niya kaso bigla siyang napabuntong-hininga.

“Alagaan mo nalang si Lala. Halata namang may iba siyang taong napupusuan. Kung sana hindi nalang siya umalis rito noon, ako sana.” I shrugged. Wala pang kasiguraduhan na may gusto si Lala sa akin. It’s possible that he likes that guy that we met in the grocery store, mukhang ka-close rin ni Lala.

And maybe his name has Blake on it.

Kumuyom ang kamao ko dahil sa taong iyon. Wala na ngang Malton, meron naman iyong asungot na iyon. Thinking highly of himself! Mas mayaman pa nga ako sa kaniya lalo nang pinamanahan ako ni Lolo.

Umalis na si Malton dahil naalimpungatan si Lala at malapit nang magising.

Kahit hindi mo pa ako pagsabihan , aalagaa n ko talaga siya.

---

WE are currently heading towards the city now. Nakapagpaalam na si Lala sa mga tao roon. Gusto pa yata ng one-day extension ni Lala kaso hindi ko pinayagan. At isa pa, I promised to give him a day off today.

Mas mabuti kung hindi niya rito sayangin ang buong araw niya. Even if that Malton guy already gave his consent, I can’t still get myself to believe that he won’t be doing anything that will take Lala’s attention since he seemed to be a VERY clingy type.

Mahirap na.

I have to request Lala to do something na tumatakbo sa isip ko. Hindi na rin kaya ng isip ko na patagalin ang ideyang iyon na hindi nasasabi sa kaniya.

“Lala.” Nilingon niya ako nang mayroong napakalaking ngiti sa mukha. I think tumigil ang puso kong mag-function. Mukhang tumigil din ang pag-ikot ng mundo dahil pati sila nabighani sa napakatamis niyang ngiti.

Ah. That’s cringe.

“Before mo sabihin ang mga gusto mong sabihin Sir, gusto kong magpasalamat. Salamat dahil binigyan mo ako ng pagkakataong makita silang muli. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya ngayon.” I enjoyed being here too—I enjoyed being here with you. Kumislap ang kaniyang mga mata dahil sa namumuong mga luha.

“Wait, why are you crying?” Nag-aalalang tanong ko. Baka may nagawa na naman akong mali.

Pero tumawa lang siya, nagkikislapan ang mga mata. “Hindi, Sir, ‘no. Napaiyak lang ako dahil sa tuwa.”

Napahinga ako nang malalim, “Don’t scare me like that.” Halos makalimutan ko pa ang sasabihin ko dahil sa nerbiyos ko na baka may nagawa akong mali kahit wala pa akong ginagawang aksiyon.

“Unahin natin sa pagtawag mo sa akin. Can you call me Blake from now on, Lal? And iwasan mo na nga pag-po dahil hindi naman nalalayo ang edad natin.” Gusto kong marinig muli ang pangalan ko mula sa kaniyang bibig. ‘Blake’, ang ikalawang pangalan na ang mga taong malapit lang sa akin ang pinapayagan kong tawagin akong ganiyan.

Inihinto ko ang kotse sa gilid ng kalsada. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya at pinagmasdan ang kaniyang napakapulang labi.

Gusto kong makita kung paano bigkasin ng mapupulang labing iyan ang pangalan ko.

Nag-iwas siya ng tingin kaya hinawakan ko ang baba niya at muli kong pinagmasdan ang kaniyang mukha. Dahan-dahang namula ang kaniyang mukha bago nagsalita. “B-Blake. A-Ah ano, napakalapit ng mukha niyo sa akin.” Nababalisa na siya at kung saan-saan na napapatingin.

Tumawa lang ako dahil ganiyan na pala kagrabe ang epekto nitong mga simpleng bagay na ginagawa ko.

O siya lang ba ang naapektuhan ng malaki? Eh, bakit itong puso ko ay tumitibok nang malakas na sa sobrang lakas ay kaunti na lang ay lalabas na sa aking sariling dibdib?

Bakit ngayon ko lang napagtanto na napakalaki na ng epekto niya sa akin. Simula pa noong una kong nakita ang mukha niya, tila ako asong naulol. At hindi ko itatanggi na ninais kong angkinin siya noon pa man. Kung hindi lang sana ako engaged that time ay baka kinuha ko na siya at ikinulong sa kwarto ko upang walang makakita sa kagandahan niya. That’s the first time I felt something for a guy. At inaamin kong nagustuhan ko ang estrangherong pakiramdam na iyon.

I am a sinner and I won’t deny it.

I liked how he furrowed his eyebrows that time. I liked how he wrinkled his nose because he was frustrated of my teasing. I liked how he rolled his eyes upon hearing my corny jokes. I liked the feeling of lowering my guard because he said that he won’t leave my side.

I like everything about him that I can’t even put them into words.

I’m looking forward to seeing more of those. I’m looking forward to seeing more of his adorable sides. Gusto kong nasa tabi niya habang dumadaan siya sa sarili niyang pagsubok. Kung wala naman talaga siyang nararamdaman para sa akin edi I’ll make him fall for me kagaya ng ginawa niya sa akin the whole time.

I will definitely make him mine.

Himala ngayon dahil hindi man lang pumasok sa isip ko si Paine. Totoo nga bang unti-unti nang napapalitan ni Lala ang pwesto ni Paine sa puso ko?

Hahayaan ko na ba ang sarili kong mahulog muli sa bitag ng pag-ibig?

Sa halip na sagutin ang tanong na iyan ay kinuha ko na lamang ang kamay ng natutulog na si Lala. Pinatakan ko ng halik ang kaniyang kamay bago ko binatawan at ipinaharurot ang sasakyan. Ngumiti ako nang malaki.

For the last time, “I’m crazy.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 22

Happy 6.6K reads tas 153 followers.

---

**Chapter 22: Self Time **

LALA’S POINT OF VIEW

NA-ENGKANTO yata si Sir doon sa karenderya. Tinanong ko pa nga ang kaibigan kong kapre kung siya bang may gawa noon. Sabi niya oo, umihi raw kasi si Si—Blake sa puno niya.

Echos.

Hindi ko alam kung ano ang dahilan ng kaniyang biglaang pagiging… sweet? Sinaniban yata ng kabutihang loob.

Tiyak na n apastanding ovation lahat… ng balahibo ko dahil sa nakakapanibagong kilos niya.

Halos lumabas pa ang kaluluwa mula sa bibig ko dahil sa ginawa niyang pagpulupot ng matitigas niyang mga braso sa bewang ko kagabi. Dagdag pa na inalay niya rin ang kaniyang mabangong katawan para sa isang alipin na katulad ko kahit na ayaw ng kaniyang ama na siyang aming mahal na hari.

Echos. Nasobraan ata ako kakapanood ng mga k-dramas sa flat screen TV ni Sir.

Pero totoo talagang inialay niya ang katawan niya upang gawin kong double-purpose blanket. Unang purpose, malamang gagawing kumot. Pangalawang purpose, gusto niyang ipaamoy ang mahalimuyak niyang kili-kili sa akin.

Dahil sa bango , nakatulog agad ako.

Pero balik ako sa nangyayari ngayon, nagising akong buhat-buhat ni Sir. Nakasampa ako sa likod niya at tumutulo ang laway. Naisipan kong magpanggap na tulog pa rin habang kami ay pumapasok na sa bahay niya.

Sana naman hindi niya maramdaman ang malakas na pagpintig ng puso ko.

Inilagay niya ako sa kwarto ko roon sa maid’s quarter at kinumotan. Dahil nakapikit ako ay hindi ko alam kung ano ang susunod niyang gagawin, dumidepende lang ako sa ingay na ginagawa niya.

Kapag umaacting ka kasi dapat realistic na realistic.

Nagimbal ako dahil naramdaman kong umupo siya sa kama na katabi ng kama ko. Mabuti nalang at marunong akong umarte, dala na rin noong inaaktingan ko ang mga biktima ko.

Maya-maya pa ay nararamdaman ko na ang kaniyang mainit na hininga sa noo ko. Parang nararamdaman ko ang pagtayo ng kung anong bagay na nasa ibabang bahagi ng katawan ko. Ang aking mga balahibo!

Anong g agawin __ n iya? Rape ba? Saklolo ! May gustong irape ako !

Ngunit wala namang akong naramdamang dila o kung ano mang basang bagay na magiging unang step sa panggagahasa sa akin sapagkat narinig ko ang pagbuntong-hininga niya na tila napakalalim.

Iniisip niya na naman ba si Ma’am Paine?

” I really like your face, Lala. ” Ha? Ang hina naman ng boses. ” And I like you. ”

“Oh no, nevermind. Ano ka ba naman, Blake? Natutulog iyong tao eh. Ngayon pa talaga na natutulog mo naisipang umamin?” Muli siyang napabuntong-hininga at doon ko na narinig ang papaalis na tunog ng kaniyang mga yapak. Ibinuka ko ang isa kong mata at nakitang isinarado na niya ang pinto kaya nakahinga na ako nang maluwag.

Ano iyong nangyari? Umamin ? Na ibabalik na niya ako sa kulungan?

Tutal gising na rin naman ang diwa ko, mas mabuti pang gumayak na dahil excited ako sa magaganap ngayon. Day off ko!

Sana naman wala na si Si—Blake sa labas para naman maenjoy ko ang self time ko. Gusto kong blangkohin ang isip ko at ituon ang atensiyon sa sarili ko.

Mambababae ako upang __ makamove -on kay Si—Blake!

Dahil may nahalukay akong pwedeng ipangporma na damit ay nagmamadali kong isinuot iyon. Ewan ko, medyo nabawasan yata ang confidence ko noong straight pa ako kaysa ngayon.

Feeling ko kinakalawang na ang flirting skills ko.

Nagpabango ako. Nakita ko na kasi rito sa loob ng kwarto ang pabangong binili ni Sir para sa akin.

Wala namang pinagbago , pogi pa rin.

Excited akong lumabas sa maid’s quarter. Tiyak akong hindi lang mga aso ang lilingon sa angkin kong kakisigan, lahat siguro ng tao mapagkakamalan akong Hollywood actor.

Mabuti at umalis na si Blake.

Nakapikit akong lumabas sa gate. Feel na feel kong ngumiti ng malaki ngayon sabay sabi ng, “The weather’s fine, isn’t it?”

Ngunit wala namang sumagot sa tanong ko kaya pinatigas ko ang loob ko at nilakad ang daan patungo sa kalayaan. Pareho man ang sitwasyon na ito noon ay hindi naman ako nag-iisip na tumakas ngayon.

Pagkarating ko sa malaking gate ng entrance ay bumungad sa akin si Kuyang Chinito na guard, iyong iniwan ni Kurtney at ipinagpalit sa isang hamak na Juswa. Ngumiti ako ng napakalaki sa kaniya, malaking-malaki na parang ginagaya ang kaniyang singkit na mga mata.

Nasa akin ang huling halakhak, Kuya Guard!

---

NAKAKA-DISAPPOINT ang nangyari sa akin ngayon. Una, napakarami ngang chicks na dumadaan pero wala naman akong matipuhan kahit ang gaganda nila. Hindi ko makuhang mahumaling sa kanilang makinis na balat, maliit na bewang at makurbang mga labi na dati ay kinababaliwan ko.

Mas gusto ko na yata ng maskulado.

Pangalawa, ngayon ko lang napagtanto na may malaking butas pala sa kili-kili itong polo ko. Ginawa ko pang katawa-tawa ang sarili ko dahil napakalayo na nang nalakad ko. Mula sa subdivision hanggang sa malapit na mall, napakahabang kahihiyan.

Ini-expect ko pa naman na papalibutan ako ng maraming mga babae. Ini-expect ko iyan pagkatapak na pagkatapak ko sa sahig ng mall na ‘to kaso kahihiyan lang ang ibinigay ko sa sarili ko.

Hindi ko nalang inalintana ang malaking butas sa kili-kili ko at nilibot ang buong mall upang maghanap ng pwedeng mapaglilibangan.

Wala namang amoy ang kili - kili ko at hindi rin naman maitim sa likod ng manipis na balahibo kaya walang problema.

May nadaanan akong isang claw machine kaya nagkislapan ang mga mata ko. Magaling yata akong tumantiya ng lokasyon kaya ‘a piece of cake’ lang ito sa akin. Mabuti nalang talaga at mae-enjoy ko kahit kaunti itong walang lasang day off na ito.

Medyo nadeterminado ako dahil may maliit na magjowang bears akong nakita. Puro nakablue ang dalawa at naka-finger heart. As in hindi talaga sila magjowa, iniisip ko lang na magjowa sila. Magkapareho lang naman sila ng design. At kagaya ng sinabi ko, dalawang try lang at nakuha ko kaagad ang dalawa.

Kaya kahit na nakakawalang gana ang pagpapasyal ko sa sarili ko ay napasaya ako ng magjowang stuff toy na ito. Ini-magine ko kasing kaming dalawa ito ni Blake. Kasi obvious naman na puro lalaki itong bears na nakuha ko.

Lala heart Blake. #LaKers love team for the win! Kahit sa panaginip lang.

Parang NBA lang.

Gagawin ko nalang itong souvenir kapag tuluyan na akong palayasin ni Blake kapag nagkabalikan na sila ni Ma’am Paine at magkakapamilya na.

Akala ko ba iba-blangko ang isip? Bakit bumabalik ulit sa issue nilang dalawa. Lubayan niyo na ako!

Sige, breathe in, breathe out.

“Hoy!!!” Napatingin ako sa unahan nang makarinig ng sigawan. Nagkukumpulan na ang mga tao sa entrance ng mall kaya mabilisan akong lumapit.

“Ano pong nangyari?” Tanong ko sa ginang na nasa tabi ko.

“Iyong matanda ninakawan ng bag ng isang binata. Nakakalungkot lang at pati matanda dinadamay nila sa kanilang kabulastugan.” Ni hindi ko nga nagawang magnakaw sa isang matanda noon. Alam kong wala ako sa posisyon na magtanong pero ano nga ang nangyayari sa kabataan ngayon?

“Saan po ba dumiretso ang binatang sinasabi mo? May humabol na ba sa kawatang iyon?” At nang ituro ng ginang ang direksiyon ay kaagad akong kumaripas ng takbo.

---

NAKUHA ko ang bag mula sa magnanakaw at halos gulpihin ko ng mga salita ang binatang magnanakaw. Natuwa rin ang matanda sa ginawa ko at binigyan ako ng bente. Ang laman lang kasi ng bag nito, isang daan lang at ang pinakainiingatan nitong larawan ng kaniyang anak na pumanaw na.

Siyempre, hindi ko tinanggap ang ibinigay niyang bente, bagkus ay binigyan ko pa siya ng dalawang daan para mag-jeep at gastusin niya sa kung anong gusto niya. “Paalam, Nanay. Ingat ka!”

“Salamat sa tulong, hijo!” Kumaway pa ito habang umaandar na ang jeep na sinasakyan nito.

Nang makitang makaalis na ang jeep, pumasok muli ako sa mall nang nakangiti. Ganoon pala kasarap sa pakiramdam ang tumulong at mapigilan ang kauri kong nagnanakaw sa paggawa ng krimen.

Senyales na ito na unti-unti nang nagbabago ang budhi ko.

Mabuti nalang at may nahagip ng mata ko na isang makulay na ice cream parlor sa second floor ng mall. Tinignan ko ang relo ko at nakitang alas tres pa ng hapon. Hindi ko namalayan na natagalan pala ako sa pakikipaghabulan. Mabuti nalang at nabusog ako kanina dahil kumain ako sa isang cheap na fastfood chain.

Mabuti pang ubusin ko ang bonus kong pera sa kalangitan ng mga ice cream.

---

BLAKE’S POINT OF VIEW

I AM overthinking now. Pasado alas cuatro, pinauwi ng chief namin dahil wala naman masiyadong krimen na naganap ngayong hapon. I’m patiently waiting for him since rito pa rin siya uuwi kasi stay-in siya.

Umabot ng alas sinco, alas sais, alas siete at hanggang naging alas otso na ngunit hindi pa rin bumabalik mula si Lala sa kung anong nilakad niya. Nag-aalala na ako kung anong nangyari sa kaniya.

May nangyari bang masama sa kaniya? I hope there is none.

I’ve also called him a lot of times just to find out that he left his phone here. I heard it rang somewhere in the house.

Ilang ulit na akong nag-isip ng posibleng bagay na ginawa at ginagawa niya like naglalaro lang siya sa arcade, nagsimba, namamangha sa view ng mga bahay na makukulay ngayong gabi. Mga ganoon pero I can’t help it, napaparanoid ako.

Don’t tell me may iba siyang kasama kaya natagalan siya? Don’t tell me Lala wasted his day off upang makipagdate ?

I tried watching TV upang madistract ako pero naiisip ko pa rin kung anong ginagawa ni Lala ngayon. I’ll wait for another 30 minutes at kapag hindi pa siya nakabalik ay magpre-presinta akong hanapin siya.

Bago pa ako mabaliw habang iniisip na baka doon siya matulog sa bahay ng ka-date niya, kailangan kong kumalma.

Biglang may nagdoorbell kaya mabilis pa sa lunes ng kalendaryo akong kumaripas ng takbo patungo roon. Baka si Lala na! This should be Lala.

And to my surprise isang mukha ng isang lalaking tila hindi yata ako iniwan sa panaginip ko ang unang bumungad sa gate. Ito ‘yung lalaking nasa grocery store. Iyong lalaking manlilibre sana kaya Lala!

Hindi ako nagpakita sa kaniya sa halip ay nakakita ako ng pagtataguan kung saan makikita ko ang lalaking iyon nang walang pakikipagharapan.

Sumunod si Lala na napakalakas ang tawa. “Kanor! Nakakainggit ka ha! Una pa ako nakarating dito sa siyudad pero ikaw, asensado kaagad! Tingnan mo iyang muscles mo, lumaki na. Ampayat mo pa noon! Hindi pa rin ako makapaniwala.” May pahimas-himas pa ng braso si Lala sa Kanor na iyon. Tuwang-tuwa.

Para namang wala ako niyan. Mas matigas pa nga itong sa akin kaysa sa kaniya.

Kumuyom ang mga kamao ko noong hinawakan ni Lala ang dulo ng damit nang Kanor na iyon at balak itaas. “Baka mas marami na ‘yong abs mo ngayon kaysa sa akin!”

Gusto kong lumabas mula sa pinagtataguan ko. Gusto kong paghiwalayin ang dalawa. Gusto kong kuhanin si Lala mula sa lalaking iyon at itali na lang sa akin para walang ibang magtatangkang kumuha.

Akin ang lalaking iyan!

Tila ba gusto kong bawiin ang mga sinabi kong may susunod pa na day off. Gusto kong mag-stay na lang siya sa bahay at ang kapakanan KO lang ang isipin.

Pinagmasdan ko lang sila. Mukha nga silang magkaibigan. Baka kaibigan niya ito sa Baryo Sigasig. They’re really close, eh? Maypa-taas taas pa ng damit.

Halos pumutok na ang ugat sa utak ko nang bigla na lang hinalikan ni Kanor si Lala sa pisngi sabay sabing, “Pag-isipan mo ang feelings ko para sa iyo, Lala. Sorry kung minadali kita.” Tumawa muli nang pagkalakas-lakas si Lala na akala niya wala siyang nabubulabog.

Bakit naman gugustuhin ni Lala sa isang katulad mo? Sa pagkakaalam ko, ako ang standards ni Lala. Tiyak akong makakakuha siya ng isang malutong na ‘sorry’ mula kay Lala.

Ngunit taliwas ng inaasahan ko, biglang pinatakan ni Lala ng halik ang pisngi ng Kanor na iyon at tumatawang nagsalita, “‘Yan ang sagot ko—”

At iyon na ang nagpadilim ng paningin ko. Bakit niya hinalikan si Lala sa pisngi? Bakit hinalikan din ni Lala sa pisngi ang lalaking iyon? Totoo nga bang si Kanor ang gusto ni Lala at hindi totoo iyong mga salitang sinabi niya noong natutulog siya? Ibig sabihin ba nito, pinaglalaruan lang niya ako? Pinaglalaruan lang niya ang damdamin ko?

Hindi ko nagugustuhan ang mga tumatakbo sa isip ko ngayon. Ngunit makalapas ng ilang beses na pag-iisip ay napagtanto ako.

Gusto ko si Lala. Gusto kong akin lang siya. Gusto kong ako lang ang gustuhin niya.

This is my first time na may nagustuhang lalaki. This is my first time experiencing ‘like’ in a romantic way towards a guy kaya hindi ko gustong mawala ang nararamdaman kong pagkagusto kay Lala.

Kung ang lalaking iyon ang gusto niya, gagawin kong ako. Gagawin ko ang lahat upang ako ang nagustuhan mo, Lala.

Even if that means I will again, manipulate his life.

I’ve never been this pissed and serious over something petty. Hindi pa ako nagalit ng ganito para sa isang taong una palang, ay hindi naman sa akin.

Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili at pinuntahan kaagad sila no’ng makitang kong balak na kunin ng lalaking iyon ang mga kamay ni Lala. Mabibigat ang aking mga paa papunta sa kanila. Mabilis kong binuksan ang gate at kinuha si Lala mula sa lalaking iyon. Binuhat ko ang buong bigat ni Lala at isinabit siya sa balikat ko. Isinarado ko muli ang main door at hindi na pinansin pa ang naestatwang bulto ng lalaki sa labas.

“Sir! Ibaba niyo ako! Mapupunta sa ulo ko ang dugo ko. Mamamatay ako! Mamamatay ako!” Hindi ko pinansin ang mga salita ni Lala at isinarado ang pinto. Wala na akong pake kung manatili lang iyong Kanor na iyon room at tumunganga lang.

Dinala ko siya sa second floor at pumasok kami sa kwarto ko, sa master’s bedroom. Ibinaba ko siya sa kama at pinatungan. “Hindi ba’t sinabi kong Blake na ang itawag mo sa akin, Lala? Sumusuway ka na sa amo mo. Lala…” Inilapit ko ang ilong ko sa kaniyang leeg at inamoy iyon na just like how a predator do to his prey.

Tiim-bagang akong nagpatuloy, “…dagdag pa ang ginawa mo sa akin ngayon, pinag-alala mo pa ako tas makikita ko lamang na nakikipaglandian ka sa lalaking iyon. At itong damit mo, bakit iba ito sa naalala kong suot-suot mo kaninang umaga? Andami mo nang atraso sa akin, Lala. Galit na ako ngayon, Lala. Galit na galit.”

Akmang magsasalita sana siya kaso hindi ko binigyan ng tiyansa. Sinelyohan ko ang kaniyang mga labi gamit ang akin.

They still taste the same.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 23

WARNING ⚠️, THIS CHAPTER CONTAINS SCENES THAT ARE NOT SUITABLE FOR UNDERAGED READERS. IF YOU’RE OPEN MINDED, FEEL FREE TO STAY, BUT IF YOU’RE NOT, KINDLY PROCEED TO THE NEXT CHAPTER.

READER’S DISCRETION IS ADVISED!!!

YOU HAVE BEEN WARNED…

---

**Chapter 23: May Label Na. **

LALA’S POINT OF VIEW

BALIKAN ko nga muna ang nangyari roon sa ice cream parlor. Kumakain ako ng rockyroad sa isang lamesa habang nanonood ng isang action movie ni Jackie Chan na ipinapalabas sa TV nila rito sa loob.

Ang talino nila mag-isip. Enjoy na enjoy tuloy ang katulad ko na uhaw na uhaw sa mga palabas.

Nagulat lang ako ng saglit nang tumunog ang wind chime ng pinto ngunit nagpatuloy ulit ako sa pagpokus sa screen. Alam kong dito siya pu-pwesto kasi itong table ko na lang ang available. Wala kasing gustong tumabi sa ‘kin dahil napuno ko ang buong lamesa ko ng iba’t-ibang flavors ng ice cream.

Ano naman kung ubusin ko ang bonus ko ngayon, wala naman akong nakuhang babae na pwedeng librehin?

“Pwedeng makiupo?” Hindi ko namalayan na nandito na pala sa harap ko ang taong bago lang pumasok ngunit siyempre tumango lang ako habang nakapikit pa rin ang mata sa palabas.

Tumango ako at hindi na siya pinansin ngunit sa halip na umupo ang lalaking iyon ay hinawakan niya ang balikat ko. “‘Di mo ba nakilala ang boses ko, Boss?” Inangat ko kaagad ang mukha ko at sinalubong ang mukha ni Kanor na may malaking ngiti.

Umayos ako ng upo at binigyan siya ng pwesto na mauupuan. “May utang kang kwento sa akin. Napaka-asensado mo na, talo mo na ako.”

Isinalaysay ni Kanor ang mga nangyari sa kaniya kaya siya naging ganiyan. May kamag-anak daw kasi siya rito sa siyudad at gustong siya ang mag-operate sa mga business ng mga iyon dahil magma-migrate raw sila sa abroad. Hindi na ako nagtaka kung bakit ibinilin sa kaniya ang mabigat na trabaho na iyon dahil alam ko namang maasahan talagang tao si Kanor. Napakabuting anak at nakatatandang kapatid.

Overall, mapagkakatiwalan siya.

At iyong pronunciation niya ng mga english words ay alam niya na raw noon pa pero minabuti niyang sumunod sa kung ano man ang pagkakabigkas ng mga tao sa Baryo Sigasig. Umangkop kumbaga.

Kaya ayun sabi niya napakahirap daw patakbuhin ang tatlong negosyo ng kamag-anak niya ngunit inaaral niya kung paano. Hindi aral na pupunta ka pa ng eskwelahan, ‘yung mano-manong pag-aaral mula sa amo.

At dahil sa kabutihang palad, nakayanan niya raw. Mas lumago raw sa mga nagdaang araw ang business ng kamag-anak niya kaya mas lumaki ang kita, mas lumaki rin ang sweldo niya.

Imagine, sa ganoon ka liit na oras naging ganiyan kaagad ka-succesful na taga-alaga ng negosyo si Kanor. Nakakaproud!

Ako ang Boss niyan!

Ikinuwento ko rin sa kaniya kung paano ako napunta dito sa siyudad. Siyempre ‘di ko binanggit sa kaniya ang mga ‘matured scenes’ namin ni Sir at baka magulat siya. Siya naging successful, ako kumurba, mga ganoon.

Ayaw kong madisappoint siya kapag nalaman niya na ang hinahangaan niyang boss noon na inagaw ang mga gusto niyang babae ay nagkagusto sa isang straight na lalaki. Hindi lang simpleng pagkagusto ngunit pagmamahal na.

Pipigilan ko talaga ang sarili ko na magkwento ng ganoon ka-sensitibo at napakainosente pa nitong si Kanor sa pag-ibig.

Dahil naaliw kami sa presensiya ng isa’t-isa ay hindi namin namalayan ang pagtakbo nvoras. Trenta minuto bago mag-alas otso ng gabi na. Kaya ayun nilibre niya ako sa Pang Hinasal na nasa mall at naalala kong butas pala ‘tong damit kaya bumili rin ako ng bago.

Ngayon ay pauwi na kami tapos nagjoke siya kaya ayun pinatulan ko. Wala namang kamuwang-muwang iyang si Kanor sa ‘crush crush’ na iyan dahil pamilya lang ang nasa isip nito. Atsaka hindi rin ako naniniwalang may iba itong nararamdaman para sa akin maliban sa paghanga nito sa akin bilang Boss.

Kukuhanin ko na sana sa bulsa ko ang isang stuff toy upang ibigay kay Blake dahil nga nasa gate na kami ngunit may biglang humila sa braso ko.

Si Blake!

Natakot ako bigla dahil sa madilim niyang mukha. Bigla niya rin akong pinasan kaya sa gulat ko ay natawag ko siyang Sir.

“Hindi ba’t sinabi kong Blake na ang itawag mo sa akin, Lala? Sumusuway ka na sa amo mo. Lala…” Hindi ko alam kung bakit niya binibigdeal pa ang pangalan niya. Pangalan lang naman iyan. May pasinghot-singhot pa siya sa leeg ko. Amoy maasim na ba ako? Kasalanan kasi iyon ng binatang hinabol ko, naku!

Nagpatuloy siya, ”… dagdag pa ang ginawa mo sa akin ngayon, pinag-alala mo pa ako ta’s makikita ko lang na nakikipaglandian ka sa lalaking iyon, sa harap pa talaga ng bahay. At itong damit mo, bakit iba ito sa naalala kong suot-suot mo kaninang umaga? Galit na ako ngayon, Lala. Galit na galit.” Kinilabutan ako sa tono ng pagsasalita niya ngayon at halos manginig dahil sa takot.

Nandito na naman ang side niya na una kong natunghayan noong araw na una kaming nagkita ni Kanor sa siyudad. Iyong araw na mahigpit niya akong hinila na parang galit na galit sa kung ano.

Bakit naman ganito ang naging reaksiyon niya? Atsaka paano niya nalaman ang suot-suot ko kaninang umaga? Hindi ko nga siya nakasalubong no’n eh.

Iyon ang naalala kong nangyari ngayon kaya bakit… nandito na ako sa sitwasyong ito? Bakit nasa ibabaw ko na si Blake at hinahalikan niya na ako?

Hindi ‘to tama.

Kinakailangan kong pigilan siya sa kung ano mang pinaplano niya habang kaya ko pa.

Hinawakan ko ang balikat ni Blake at pinatigil siya sa kakasipsip ng laway ko, “Itigil mo na itong kahibangang ginagawa mo, Blake. Hindi ka naman lasing pero bakit mo na naman ginagawa ito sa akin?”

Sa halip na sagutin ako ay ipinokus lang niya ang kaniyang nangungusap na mga mata sa aking mga mata. Kumunot ang noo ko, titigan challenge ba ‘to?

“Ano nga—” Pinutol niya na naman ng sasabihin ko dahil pintakan niya ako ng mabilis sa labi. Umulit pa siya kapag nakikitang ibubuka ko ang aking bibig upang magsalita. Kaya no choice, tinakpan ko ang bibig ko gamit ang aking kamay. No choice pa nga.

Paano ba naman kasi parang sinusuyo ako. Parang magjowa na may tampuhan .

“Seryoso, Blake. Bakit mo ginagawa ito sa akin? Akala ko ba kakalimutan natin ang mga nangyari noon, imbes na kalimutan ay uulitin mo pa? Pinaglalaruan mo ba ako?” Unti-unting nanubig ang aking mga mata at naging emosiyonal. Ayaw kong muling makaramdam ng sakit. Ayaw kong muling maging tanga.

Madyado na akong maapektuhan sa mga ginagawa niyang kilos. Ano ba ang ipinapalabas niya sa sitwasyong ito? Na wala akong karapatang magdesisyon para sa sarili ko? Na dahil amo ko siya, okay lang na magkamali muli? Kahit ilang ulit kong isipin, having an affair is not right.

Ngunit hindi maitatangging umaasa akong aamin siyang gusto niya ako—na mahal niya ako kagaya ng nararamdaman ko ngayon. Pero alam kong delusyon lang lahat ng iyon.

Bahala na kung mahalata niyang may feelings ako para sa kaniya basta ang importante ay magkaliwanagan na para walang uuwing luhaan. Kahit saan tignan, sa bawal na larong ito, ako ang talo eh.

Maingat niyang pinahiran ang aking mga luha gamit ang kaniyang hintuturo. “Lala, hindi ko rin naman kasi inaasahan ang pagtakbo ng mga bagay-bagay. Namalayan ko nalang, natutuwa ako sa iyo. Natutuwa ako sa presensiya mo. It happened right before my eyes! I’m freakin’ confused kung paano nangyari ang lahat ng ito, pero isa lang ang alam ko…”

May pasuspense si Lolo Blake. ”… I don’t want to see you in another man’s arms. Lala, I’ve never been so possessive over someone in my entire existence. It’s like gusto kong sa akin lang ang atensiyon mo. Nagagalit ako sa sarili ko kapag may lalaking uma-approach sa iyo. Kapag may ibang lalaking katawanan mo. Nakakatawang pakinggan, right? Pero that’s what I really felt.”

“Pero, Blake, may Ma’am Paine kang pinakamamahal. Ano ba ang pinapalano mo? Ayaw kong makisali sa laro mo. Alam kong babalik pa si Ma’am Paine. Alam kong magkakabalikan pa kayo. H’wag mo naman akong paglaruan, oh!” Aatakihin na yata ako sa puso dahil sa mga nakakagulat na mga salitang lumalabas sa bibig ni Sir.

Not me, Sir. Gagawin mo pa akong clown habang naghihintay kang bumalik si Ma’am Paine. Not me!

Kinuha niya ang kamay ko at ipinatong niya sa kaniyang kaliwang dibdib, “See? Nararamdaman mo ba ang malakas na pagtibok ng puso ko, Lala? Nararamdaman mo ba kung gaano kalakas ang epekto mo sa akin? I’m starting to lose my mind! Unang kita ko palang sa iyo noon, para akong nakakita ng isang perpektong diyamante. I really admired your face back then. I thought side effects lang ng minimaintain kong gamot pero hindi. Noong una kong nakitang masaya ka habang may kausap na ibang lalake ay hindi ko na naitago ang pagkainis ko. I… think I like you, Lala. I really do.”

Muling kumunot ang noo ko. Hindi ko talaga makuha ang sarili konf maniwala sa mga salitang binibitawan niya. “‘Di ako naniniwala. Baka nini-nerbiyos ka lang kaya nagkakaganiyan ang tibok ng puso mo. Masyado kang advance mag-isip. Hindi mo ba alam na nasa huli ang pagsisi?” Ngunit sa hindi mawaring dahilan ay sumasabay sa bilis ng pagtibok ng puso niya ang pagtibok ng puso ko.

Pwede na silang mag-choir.

Nagulat ako dahil bigla siyang tumawa siya nang na parang nababaliw na. Sabi na nga ba eh.

“Nasa huli nga ang pagsisi. Kaya nga inaamin ko na ito sa iyo ngayon bago ka pa maagaw ng ibang tao. May ipapagawa ako sa iyo, ito ang magiging pruweba na totoo nga ang sinasabi ko.” Inilapit niya ang kaniyang tenga sa aking mga labi habang ang kamay ko ay nasa dibdib niya pa rin.

“Sabihin mo, ‘Blake’ na parang nag-aakit ang tono.” Itinulak ko siya, sabi na nga ba gagawin talaga akong katawa-tawa nito. Baka irecord niya pa, magiging scandal ko pa, baka maleak kapag famous na ako.

“Nababaliw ka na ba? Bakit ko naman gagawin ang sinasabi mo?”

Nababaliw ba siya? Gagawin pa akong p* rnstar .

Ngunit hindi niya naman pala ako pinakawalan kaya magkalapit pa rin kami. “Give it a try, Lala. Wala namang mawawala kung susubukan mo.” Dahil tama naman siya at curious din ako kung may epekto nga ba itong ipinagagawa niya sa akin.

Unti-unti kong inilapit ang aking bibig sa tenga niya at mapang-akit na nagsalita. “Blake, pakawalan mo na ako. Hmm.” Halos lumuwa ang mga mata ko dahil naging triple yata ang pagtibok ng puso niya. Tila rinig na rinig ko iyon kahit hindi ko inilapit ang tenga ko roon.

Ang kuryenteng pangalawa ko lamang naramdaman dahil sa paglalapat ng aming balat ay muling nanumbalik sa akin ngayon.

“That’s what they call ‘sparks’. Hindi ko alam kung ano ang saktong depinisyon pero isa lang ang masasabi ko, sa iyo ko lang naramdaman ang mga iyon.”

Sparks ba kamo o libog? Hindi niya ba madifferentiate iyon?

Ibinalik niya sa pwesto ang mga buhok kong sagabal bago hinawakan ang dalawang pisngi ko. “Iyon ang nararamdaman ko, Lala. Gusto mo pa ba ng ibang ebidensiya, marami pa akong gustong ipagawa sa iyo. Or baka gusto mong gawin ko rin sa iyo ‘yung ginawa mo sa akin? Gusto mong bumulong din ako?” Uminit ang pisngi ko. Napakalaking kahihiyan ang ginawa kong pagsunod sa utos niya.

Hindi ako sanay na ganito siya kalapit sa akin! Hindi ako sanay sa kislap na nakikita ko ngayon sa mga mata niya.

“Eh, sabihin na nating gusto mo ako. Ang tanong ay gusto ba kita? Paano kung may iba akong gusto? I’m straight, Blake.” Pagtanggi ko. I was back-stabbed by my very own self.

I was straight.

Ngumiti siya sa akin, “Lala, ilang ulit ko na iyang naitanong sa sarili ko. I guess confident ako sa sagot ko riyan. I will definitely capture your heart. I will make you fall for me really hard upang sa akin na lamang ang atensiyon mo. You’re straight? Saka na natin malalaman kung magiging straight ka pa rin ba kapag matagumpay na nahulog ka sa akin…”

“I really like you, Lala. Peksman. I will do anything para maniwala ka. Anything na gusto mong ipagawa sa akin.” Ramdam na ramdam ko ang senseridad sa bawat salitang binibitawan niya, dagdag pa na nakatutok lang ang kaniyang magagandang mata sa aking paluhang mata. May isang tanong pa sa isip ko.

“Si Ma’am Paine. When the time came at gusto niyang balikan ka, anong gagawin mo? Babalikan mo siya, ‘no?” Tanong ko. Hindi ko na napigilan pa ang sarili kong umasa pa. Tinanong ko iyon upang malaman kung may feelings pa ba siyang natitira kay Ma’am Paine. “Siyempre, babalik ka sa kaniya.”

“I have already told you, Lala.” Napabuntong hininga si Blake. “Sa maraming beses na tinanong ko ang sarili, kasali iyan sa pinakabiggest factor kaya ako umamin sa iyo ngayon. Sinigurado kong totoo nga itong nararamdaman ko para sa iyo kasi iyon naman ang dapat na gawin dahil bago ito para sa akin. Kung babalikan ako ni Paine, siyempre hindi ako papayag kasi alam kong sa oras na iyan, inlove na siguro ako sa iyo at wala na akong nararamdaman pa para kay Paine. I’m sure of it…”

Huminga siya ng malalim. Oo naman pwedeng huminga ng malalim lalo na kung mahaba ang speech mo.” … parati kong itinatanong sa sarili ko, bakit may mga epekto kang ibinibigay sa akin na hindi ko naman naramdaman kay Paine? Oo, alam ko sa sarili kong minahal ko talaga siya ngunit Lala, bakit mas mabigat ang epekto na ibinibigay mo sa akin? Alam kong kaunting tulak nalang mahuhulog na talaga ako, kaya saluhin mo naman ako.” Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang mga luha ko. Mixed emotions daw gaya ng sabi nila.

Ilang ulit kong pinangarap na mangyari itong nangyayari ngayon kaya bakit mag-aalinlangan pa ako, nasa harap ko na.

Ikinawit ko ang braso ko sa leeg niya at nakumbinsi na nga, “Anong sasaluhin? Ako ang unang nahulog. Nakastretcher na nga ako ngayon dahil hindi mo ako si sinalo.”

Tumawa siya at inilapit ang mukha sa akin. “Sabi ko na nga ba mas gusto mo ako kaysa sa Kanor na iyon. Mas pogi kasi ako. H’wag ka nang lumapit sa kaniya. Nagseselos ako.”

Nagseselos ako.

Nagseselos ako.

“May paselos-selos ka pang nalalaman, wala namang label kahit nagkaaminan na.” Panunukso ko, baka lumusot eh. Gusto ko ng label agad para may karapatan din akong magselos sa future.

Pinatakan niya muli ang mga labi ko, “Gusto ko rin sanang itanong sa iyo pero inunahan mo ako. So, ano na? MU ba? No… ayaw kong MU lang, ngayon na nahulog na ako sa iyo, gusto ko ang title na magjowa, Lala. Ikaw gusto mo ba?”

Ako naman ngayon ang humalik sa kaniya, “Ako ang naunang nahulog, malamang matagal ko nang inaasam iyan. Siyempre gusto kitang gawing boyfriend.”

“That settles everything. Mukha namang ayaw mong magpaligaw, so why don’t we continue what we have started awhile ago para namang mabinyagan na ‘tong bagong relasyon natin.” Sabi na nga ba gusto niyang ituloy. Ako rin naman.

Ligaw? Baka maagaw pa ‘tong pulis na ‘to sa akin.

“Baka makatulog ka pa agad, Lolo Blake.” Pangungutya ko. “Marunong ka nang manukso, Lala. Baka gusto mong parusahan kita.” Ngumisi ako at walang pag-aalinlangang hinubad ang lahat ng saplot ko. Nakita na niya naman lahat ‘di ba?

Unti-unti kong nakikitaan ng pagnanasa ang kaniyang mga mata. Hindi ko alam na ganito pala ang epekto ko sa kaniya. Sinugod niya agad ako ng halik na malugod kong tinanggap. Ngayon ay binuhat niya na ako patungo sa malaki nilang kama.

Nagtataka man kung pagnanasa lang ang nararamdaman niya para sa akin ngunit ipinatuloy ko pa rin ang paggawa ng kasalanan. Sabihin nalang nating kagaya ako ng normal na tao, nasisilaw sa pera, iba ang sinasamba, at makasalanan.

Eh, ano naman kung dati nila itong kwarto? Pupunuin ko ito ng amoy ko upang walang maiwang bakas ni Ma’am Paine. Sisiguraduhin kong wala siyang magiging lugar dito. Halos ‘di magkamayaw sa pagtibok ang puso ko dahil sa excitement. Ganito pala ang feeling kapag na-love back ka.

Napaka -wholesome!

Nagpalitan kami ng laway habang nagsasayawan ang aming mga dila. Bumaba ang mga labi niya sa itim kong balat sa leeg at binanatan iyon. Halik, kagat at sipsip sa bahaging iyon. Hinayaan ko nalang kasi baka favorite niya roon, alangan namang pigilan ko.

Akala ko magtatagal pa siya roon ngunit bumababa siya at pinaglaruan ang aking mga utong. Itinaas niya ang kaniyang mukha at nagsalita, “Akin lang ‘to, Lala. Akin ka lang ha.” Agad na tumango ako dahil totoo naman, simula noong una palang ay sa kaniya na ako.

Ipinagpalit ko ang pwesto namin. Hinubad ko nang mabilis ang pang-ibabang kasuotan niya. Pinatakan ko ng halik ang noo niya pababa sa ilong, sa kaniyang labi, pababa sa kaniyang dibidib, pababa sa kaniyang abs. “Paano ang mga ito? Sa akin din ba ito? Akin ka rin ‘di ba?” Tanong ko.

Alangan namang siya lang ang may karapatang umangkin sa pag-aari ng isa’t -isa.

Sa halip na sumagot siya ay ibinaba niya ang zipper ng kaniyang slacks. “Bonus pa nga itong ahas na nasa ibaba. Angkinin mo na ako, mahal kong hari.”

Hinawakan ko ang maugat na bagay na iyon at tinukso siya, “Tinawag mo pa akong mahal mong hari. May hari bang gumagawa nito?” Sinimulan kong itaas-baba ang aking mga kamay na nakakuha ng malakas na ungol mula sa kaniya.

“Ohh! Marami ka ng alam ngayon, Lala. Marami ka bang natutunan noon sa ginawa natin?” Hindi kos iya sinagot sa halip ay ipinasok ko ang junior niya sa bibig ko. “Uhmmm.”

“No, Lala. Tumayo ka. Hindi mo dapat ginagawa ito. Ayaw kong gawin mo iyan. That’s dirty.” Alam kong madumi. Siyempre napakadumi, doon lumalabas ang ihi eh. Ngunit isa ito sa mga paraan para mapasaya ko siya.

Hindi ko siya sinunod sa halip ay binilisan ko ang paggalaw ng aking kamay habang dahan-dahang pinaglalaruan gamit ang dila ko ang sandata niya.

“Lala. Silly. Hindi lang iyan ang bagay na pwede mong gawin…” Kinindatan niya ako habang may malaking ngisi sa labi. Sa isip siguro nito, umaakto na sa plano nitong mangyari ang nangyayari ngayon.

”… pwede mo akong sakyan, mahal.” Mahal? Pwede na para sa isang gabing hindi ko makakalimutan. Tinanggal ko ang sandata niya sa bibig ko. Mukhang mas maganda ang suhestyon niya.

“Pero hindi ako tiyak kung makakapasok ba iyang halimaw na iyan sa loob ko. Ang laki naman kasi, balak mo ba akong punitin, Mahal?” Mapang-akit kong tanong.

Nagulat ako dahil ang dating matigas niyang ari ay mas tumigas pa. Makita ko pa ngang gumalaw iyon na parang may sariling buhay. “Hala, nagalit na.” Puna ni Blake sa sariling sandata.

“Hindi ako nakabili ng lube, Lala. Punuin mo na lang ng laway ang junior ko. Or pwedeng ganito.” Inilagay niya sa aking labi ang kaniyang dalawang daliri. “Lagyan mo ng maraming laway mo.” Ginawa ko naman kahit hindi ko alam kung bakit.

Hindi ko alam na ipapasok niya pala sa butas ko ang kaniyang mga daliri kaya napaungot ako at sinampal ng mahina ang kaniyang braso. Tumawa lang ang impakto.

Tutal may laway ko na ang ari niya ay dahan-dahan ko itong ipinasok sa butas ko. Una ay nakaramdam ako ng hapdi ngunit tiniis ko hanggang sa maipasok ko na ang buong katawan nito sa loob ko.

Sinalubong ko ang matiim na titig ni Blake at dahan-dahan iginalaw ang balakang ko. “Ohh! Tama ba ang ginagawa ko, Mahal?” Hindi ko alam pero tila nasanay na rin yata ang dila ko na tawagin siyang mahal.

Hinawakan niya ang balakang ko at iginiya sa mas mabilis na pagtaas-baba. Napuno ng mga ungol namin ang buong kwarto. Dagdag pa na kitang-kita ko ang kaniyang gwapong mukha.

“Haa! You’re doing it correctly!” Pati ang boses niya namamasa na rin.

Umalis ako sa kaniyang ibabaw at humiga dahil alam kong hindi siya masasatisfy sa bilis ko. “Ikaw na lang ang gumalaw, Mahal. Napapagod na rin ako ohhh.” Ayun oh! Nawili na ako sa kaka-Mahal.

“Gladly, Mahal.” Sabi niya at muling ipinasok ang malaki niyang pulgada sa nangangailangan kong butas. Napaungol kami nang sabay dahil sa ipinasok niya talaga sa pinakamalalim na kayang maabot ang sandata niya. Maya-maya pa ay binilisan niya ang paglabas-pasok sa bukana ko.

Mabuti nalang at hindi gawa sa kawayan ang hinihigaan ko dahil kung hindi iingay rin iyon sa bawat paggalawa namin.

Muli ay ipinasok niya ang kaniyang dila sa bibig ko upang makipaglaro sa dila ko. Napaungot ako dahil pinisil niya ang isang utong ko.

“Hahh… ahhh! Ang sarap niyan, Mahal.” Bakit ang bulgar na nitong bibig ko? Sinaniban ba ako ng espirito ng alak?

Joke, hindi ako uminom.

Ngunit hindi naman siya nagsalita at mas binilisan pa ang pagbayo sa akin na nakapagbibigay ng isang masarap na sensasiyon sa loob ko. Pawisan na talaga kami habang nakabukas ang ilaw.

Pabilis siya nang pabilis.

“I’m cumming!” Sabay kagat sa tenga ko. “Ako rin!” Sabi ko.

Para akong naubusan ng enerhiya kahit una pa lang ito. Kapagod!

“Ayaw ko na. Pagod na ako. Okay na ‘to, Mahal. Papasa ng pagbibinyag ng isang beses.” Ngunit nagbibingihan ata siya dahil pinatalikod niya ako at muling ipinasok ang kaniyang ari sa bukana ko. Muli ay napaungol ako at napahawak sa magulong bedsheet.

“Hmm… pagod na ako, Mahal. Tama na.” Ngunit binilisan niya lamang ang kaniyang pag-ulos. Sige na nga, okay lang na dalawang beses.

Pero umabot kami mula alas nueve hanggang madaling araw dahil hindi niya ako tinantanan. Parang hindi siya nuubusan ng enerhiya kahit ilang beses na siyang nilabasan.

“Gusto ka nang matulog, papahingahin mo na ako.” Pagod kong sabi sa kaniya. Para akong nabawasan ng ilang kilo ngayong ako na ang sumasalo sa kaniyang pag-ulos. Noon ay ako ang umuulos at hindi naman ako napapagod.

Ngunit ngayon?

“One more time, Mahal. Last na ‘to.”

Mahal… Mahalay ang t* ngina .

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 24

_Chapter 24: _ _Bla _ _-Mahal! _

LALA’S POINT OF VIEW

NAPAMULAT ako dahil may kung anong tumutusok sa pwet ko. Hindi ko iyon pinansin at binalikan ang mga nangyari kahapon hanggang ngayong madaling araw.

Totoo ba iyon o panaginip ko lang? Napakaimposible eh!

Tinakpan ko ang nag-iinit kong mukha. Kinurot ko ang aking pisngi dahil baka hindi pa ako nagigising. Malay ko ba kung produkto lang iyon ng imahinasyon ko.

Ayan na, hindi ko na napigilan ang ngiti ko. Kung panaginip man lang iyon, edi iyon na ang pinakamagandang panaginip ko sa tanang buhay ko. Kahit ilusyon, ang saya.

Ngunit hindi pa rin maipagkakailang mag-iiwan ito ng mapait na lasa sa dila ko. Kung totoo man ang pangyayaring iyon, produkto iyon ng kawalan ni Blake ng malalabasan. Produkto iyon ng hindi niya mapigilang libido at ako si tanga na pinapayaan lang siya sa gusto niya dahil nga mahal ko ang tao.

“Mahallll~” Teka, bakit may nagsalita bigla? Mahal? ‘Di ba ito iyong tinawag ni Blake sa akin sa panaginip ko?

Muli kong naramdaman ang pag-init ng mukha ko. Tinakpan ko ang buong mukha ko ng aking mga palad at impit akong napatili.

Wait lang, puso. Hindi kita binayaran para magtambol sa loob ng katawan ko!

Ngunit naputol ang pag-iisip ko nang may sumundot muli sa aking pwet. Hindi ko ito nilingon pero binalak kong kamutin kasi baka kati lang. Pero put*ngina hindi pala iyon makati, may bagay talagang malaki at mahaba na nasa likod!

Nakarinig ako ng tawa mula sa isang demonyong may-ari ng bagay na iyon.

Nakatayo ang flag pole! Kaso kinulang ng watawat .

Nilingon ko siya at napagtantong nakahubad pa pala siya at pati na rin pala ako. Sabi na nga ba, kung hindi ako kikilos, mamatay kaming dalawa sa lamig. Nakikita ng mga mata ko buong kabuuan niya at hindi pa siya nag-abalang magkumot kaya kitang-kita ko ang matayog na puno ng saging.

Proud na proud, eh ‘no?

“Totoo ka?” Tanong ko sa kaniya. Ano ba ito? Pagkatapos kong managinip, nanaginip ako ulit?

Ngumisi siya bigla at inilapit ang kaniyang mukha sa akin. Agad-agad niyang sinakop ang aking mga labi. Nagsimula akong tumugon para kumpirmahin hanggang sa maubusan nga kami ng hininga.

Kung panaginip ito, ba’t hindi na ako makahinga?

“Kadiri!” Hinihingal kong bulyaw sa kaniya. Ano ba naman ‘tong katawan ko? Parang nailalim sa isang sumpa. Kusa lang ang lahat na para bang natural na bagay lang ang pagtugon ko sa halik niya.

Mabilis akong umalis sa kama at binato ko siya ng papel na pinulot ko sa basurahan na malapit sa kama at walang pag-aalinlangang nagmura. “G*go. Bakit ‘di mo ako dinamitan? Ang tagal mo pa akong tinantanan. Wala kang paawat!”

Hays, napakasarap sa feeling kapag naipalabas mo ang sama ng loob mo. Nakakamura ka nang payapa.

Ano ba itong nararamdaman ko? Nagkalabel lang, feeling superior na agad ako? Ano bang pinanghahawakan ko at kumapal ata ang mukha ko? Baka maging battered boyfriend ko pa siya.

Yiee , __ kilig na naman si Lala. Boyfriend na nga, may ko pa.

Tumahimik ka!

Nawala ang ngiti sa mukha niya, “G*go na pala ako ngayon? Asan na ba iyong ‘mahal’ mo kahapon?” Ngayon ay nakakunot na ang kaniyang noo sa kadahilanang hindi ko siya tinawag na ‘Mahal’. Hindi rin ako natuwa nang masalo niya ang papel na ibinato ko.

“Mahal ka riyan, pinatulan ko lang ‘yung joke mo kahapo-” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla siyang nagkumot at tumalikod sa akin at may pabulong-bulong na siya lang talaga ang nakakarinig.

Anyare ? Nagsasalita pa ako ta’s tinalikuran bigla. Napakawalang modo talaga niya.

Joke lang naman talaga kasi iyong nangyari kahapon. Pinatulan ko lang ang joke niya dahil iniisip ko na baka katulad lang ito ni Kanor na hindi naman nagsi-seryoso.

Nilapitan ko siya upang tingnan kung bakit siya kumilos ng ganoon. “Hoy! ‘Wag mo akong tinatalikuran. Napuyat ako nang dahil sa iyo. Pagod na pagod ako. Paano na ako makakaluto ng umagahan niyan? Humarap ka!” Inuulit ko, hindi ko alam kung saan ko nakukuhang magsalita ng ganiyan sa amo ko… sa boyfriend ko kuno.

“Ayaw ko, tawagin mo akong ‘Mahal’ kagaya no’ng kahapon. Ganoon na ba ako ka-pipitsugi at ganoon nalang kadali akong maloko ng mga salita mo? Klarong-klaro pa sa isip ko ang mga salitang sinabi mo sa akin. Ang unfair mo naman, Lala.” Pilit ko siyang pinapaharap sa akin ngunit ang tigas niya. Ilang ulit ko talaga siyang pinaharap kaso ang tigas ng ulo. Mukha siyang batang nagtatampo.

Nagtatampo ? Kung nagtatampo ba ang isang tao, kung binigyan ng kendi , magiging okay na ba?

“Ngayon lang ako naging ganito. Ngayon na nagpakatotoo na ako sa sarili ko ay saka mo ako lolokohin? Nahihiya naman ako sa iyo, Lala. Daig mo pa ang heartbreaker sa lagay na iyan.” Ang arte ng gag*, kung ano-ano ang pinagsasabi. Akala niya maaawa ako sa kaniya.

Kahit magtagal pa siya sa ganiyang posisyon at magtampo maghapon ay hindi niya pa rin ako mapipilit na tawagin siyang ‘Mahal’. Nakakahiyang pakinggan at talagang nakaka-‘cringe’.

Ngumisi ako at sumuko na. “Bahala ka na nga riyan. Mga pauso mo! May balak pa naman sana akong ayain kang maligo tayo nang sabay kaso ‘wag na lang pala…” Kapagod niyang kausap. Kinuha ko ang mga nagkalat kong damit sa sahig at mabilis na kumaripas patakbo sa pinto.

Nababaliw na ba ako at iyon pa ang naisip kong pangtukso sa kaniya, eh para namang magugustuhan niya iyon, wala namang nangyari.

Gumagaya lang naman ako sa mga napapanood kong mga american movies, ‘yong eksenang nagtatampo ang lalaki tas sasabihin lang ng ‘balak pa naman kitang ayain na sabay maligo… blahblahblah’ ng babae ay agad na ngingiti ang nagtatampong lalaki. Ewan ko kung applicable ba kapag sa kaniya ko sinabi.

Mukhang hindi, dahil naubos na ang libog nito sa akin at tiyak na babalik na iyon kay Ma’am Paine.

Isinuot ko na ang mga damit ko kahapon at bumaba na upang makapagluto na. Hala! Habang pababa ako sa hagdan ay para akong pilay kung maglakad.

Huwag naman sana akong himatayin !

Napakasakit ng pwetan ko at masakit rin ang balakang ko. Triple yata ang nakuha kong pagdurusa ngayon sa pisikal na paraan kaysa noon na nasaktan ang puso ko noong nalaman kong ginamit niya lang ako.

Kung hindi lang siya ang n agpapasweldo sa akin ay tiyak akong makakatikim siya ng sapak sa akin.

Magiging battered boyfriend nga siguro si Blake kung hindi siya ang nagpapasweldo sa akin.

Echos! Madungisan ko pa ang gwapo niyang mukha.

Para akong maiiyak tuwing aangat ang paa ko. Todo kapit ako sa dingding kasi baka matapilok ako, magiging sanhi pa ng maaga kong pagkamatay. Kumuyom ang kamao ko.

Hindi ko pa ‘to naranasan sa tanang buhay ko at wala akong balak na ulitin ‘to!

Magiging kawawa ang mga future anak ko dahil hindi sila nabigyan ng pagkakataong makita ang napakagandang mundo. Manghihinayang sila na hindi nila nakita ang pogi kong mukha.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima… ayan isang hakbang nalang kaso sa kasamaang palad, biglang nanghina ang tuhod ko sanhi ng pagkawala ng kapit ko sa dingding.

Okay na rin mahulog dito, isang baitang nalang naman. Napak alayo sa bituka .

Tinanggap ko na ang magiging kapalaran ko habang unti-unting bumubulusok pababa sa sahig. Alangan namang ‘di tanggapin, ilang ulit na nga ako naaksidente nang mas malala pa rito roon sa Baryo.

I’m not chickening!

Pero kung hindi man mangyari ang inaasahan ko at mamatay ako rito sa hagdanan sa dahilang kukunin na raw ako ni kamatayan dahil tapos na ang misyon ko rito sa mundo ay prepared naman na ako.

Nalove back na ako kahit napakatabang, hindi na ako nagnanakaw, nakakain na ako ng maraming ice cream, at higit sa lahat nakatry ako ng long lasting steamy s*x. Okay na iyan.

Sapat na iyan upang mapangiti ako kahit ilang segundo na lang, dead on the spot na ako. Malay mo, mabali ang buto ko ta’s matagal pa dadating ang tulong kasi feel na feel niyang magtampo.

Ngunit bago pa ako madapa ay may humila sa akin papunta sa isang mabangong bagay. “Careful, Mahal.” Tumaas ang mga balahibo ko dahil sa muling pagbanggit niya ng salitang iyan.

Parang bumabalik sa akin kung paano niya ibinigkas ang mahal na salita habang ako ay nasa ilalim niya, tumatahol. Echos. Umuungol pala iyan.

Sarap na sarap, e?

Nahihiya rin ako dahil hindi ko makita ang sarili kong tawagin din siyang mahal. Bakit ngayon pa ako nahiya? Ang lakas ng loob ko kahapon ah.

Tinakpan ko ang tenga ko at mabilis na umalis sa mga bisig niya. Nahihiya ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung saan ako nakakuha ng lakas na loob na ipakita pa ang mukha ko sa kaniya.

A ng ingay ko siguro kahapon.

Kahit paika-ika ay naglakad ako patungo sa sa pinto ng maid’s quarter, hindi na ako nag-abalang lingunin siya. Siya ‘yong ‘di namamansin, ‘di ba? Bahala siya sa buhay niya. Bumalik na siya kay Ma’am Paine para tumahimik na ang buhay ko.

Ngayon ko lang napagtantong nanlalagkit ang buong katawan ko, lalong-lalo na sa ibaba. Mamaya na lang pala ako magluluto kasi kailangan na kailangan ko na talagang maligo.

Noon, nanlalagkit ako dahil sa matagal na pagtago sa basurahan ngunit hindi pa rin nakakaligo. Ngayon, nanlalagkit rin ako pero may banyo nang maliliguan kaya bakit ko pa aaksayahin ang oras ko?

Ngunit kumunot ang noo ko dahil may nakasunod na mga yabag sa likuran ko. Rinig na rinig ko ang mabibigat niyang mga yapak na para bang mabilis lang akong mahahabol kung sakali mang tatakbo ako.

“Anong kailangan mo? Bakit mo ako sinusundan?!” Nakakatawang may gana pa akong pagtaasan siya ng boses.

Eh, paano ba naman, sinabihan ko siyang tama na sa unang beses na pagtatalik, umisa pa hanggang dumami na. Isa siyang demonyong nagbibi-bingihan. Libog lang talaga ang nararamdaman niyan para sa akin, kagaya noong binata stage ko sa Baryo Sigasig na kaliwa’t kanan ang mga girlfriend.

Pero ngayon, sinong maapektuhan nang marami? Ako. Sino ang nasarapan? Kami. Este sino ang mahina ngayon ang tuhod? Ako.

“Lala! Hear me out!” Hindi ko siya pinakinggan at pumasok sa maid’s quarter.

Ngunit makalipas ang ilang minuto ay inilabas ko ang aking ulo sa pinto at nagsalita. “Hear me out, hear me out. Hear yourself! May tenga ka, ‘di ba?” Tsaka ko padabog na isinarado ang pinto.

Ang sakit ng katawan ko. Sana hindi ako makatulog o ‘di kaya’y matumba rito sa CR at baka tuluyan na talaga akong pumanaw.

---

BLAKE’S POINT OF VIEW

I AM standing in front of the maid’s quarter for a while now. Iniisip ko kung ano ang ginawa kong mali. Mali bang magdamdam dahil hindi niya ako tinatawag na ‘Mahal’ kagaya ng pagtawag niya sa akin kahapon.

I badly want to hear him say that word again kasi special iyon. Iyon ang biglang lumabas sa bibig ko. Hindi ko iyon pinagplanuhan; hindi ko iyon pinaghandaan.

Kagaya ng pagdating niya; hindi ko napaghandaan.

Naiinis rin ako sa sarili ko dahil parang gusto kong ako ang may kontrol sa relasyon namin. Baka kapag tumagal, masakal na siya sa ganitong ugali ko.

I’ve never been this lame. Noon pa man ay mas prefer ko ang babe kaysa sa nakakatawang tawagan ng mga mag-jowang nakikita ko sa mga paligid at mga posts like: mahal, laham, bebe, bibi, bibiq. I find them really awkward until now pero hindi ko inaasahang lalabas iyon mula sa bibig ko that time.

Surprisingly, it wasn’t that bad.

Sa isang relasyon, normal naman talaga ang pagtatampo, pagseselos at kung ano-ano pa, ‘di ba? Bakit naman kasi ayaw niya akong tawaging ‘Mahal’? Is it that hard to say?

Maliit na bagay lang naman iyan.

Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na mga nangyayari ngayon. I can’t believe that after Paine, si Lala ang papalit sa pwesto niya sa puso ko. It’s just that para akong nananaginip. I can’t believe that Lala returned my feelings kasama na ang kaniyang puso. I can’t believe that we’re officially dating! This is too fast, and I can’t cope up.

Deja vu?

Pero why is it na imbes ako dapat ang magtampo dahil hindi niya ako tinatawag na ‘Mahal’ ay siya pa ang may ganang magdabog. He teased me about us going to shower together pero bago pa ako makasagot ay umalis na kaagad siya sa kwarto.

I can’t believe him! Sa lahat ng mga naging girlfriends ko ay siya lang ang nakagawa sa akin nito.

I can’t believe kung gaano nagreact ang alaga ko dahil sa proposal niya.

Kinuha ko ang spare key ng maid’s quarter. Kahit magalit siya ay… mamaya ko na iisipin. Ang gusto kong mangyari muna ngayon ay paamuhin siya; gawin siyang mahinahon. Nakakagulat kasi ang biglaan niyang pagsarado ng pinto sa harapan ko.

We still need to celebrate this day as our first day of being a couple kaya hindi dapat masayang ang araw na ito. April 28.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto na parang may nakatagong isang halimaw sa likod ng pinto. Matapos ang ilang segundo ay ipinasok ko ang kaliwang paa ko ngunit sa hindi inaasahan ay bigla niyang isinarado ang pinto kaya napasigaw ako sa sakit. “Ouch! That hurts!”

Hindi naman gaano ka-sakit. Nilakasan ko lang ang boses ko para malaman ang reaksiyon niya. May papikit-pikit pa akong nalalaman.

“BLA—MAHAL!!!”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 25

_Chapter 2 _ _5: _ **Paine **

LALA’S POINT OF VIEW

KASALUKUYAN ako ngayong nagsisisi. Hindi ko alam kung ano ang nakain ko at bigla kong isinarado ang pinto. Tutuyuin ko pa sana ang buhok ko tas hindi pa ko nakakadamit. Ba’t naman kasi hindi nagpaalam na papasok?

Alangan namang hayaan ko siyang makita ang kabuuan ko. Nakakahiya kaya. Nakaka-insecure.

Parang hindi na iyan nakita ng mahal mong Blake.

Oo na, nakita na. Pero nakakahiya pa rin. Malaki ang katawan niya, sa akin, ang payat. Magmumukha akong dance pole sa harap nitong taong ‘to na papasa atang macho dancer.

Agad ko siyang dinaluhan matapos siyang mapasigaw dahil napalakas ko yata ang pagsara ng pinto.

Hindi ko naman kasalanan, ginulat niya ako.

Kahit kakagaling ko lamang sa CR dahil naligo ako at nakatapis lamang ako ngayon at basang-basa pa rin ay pinuntahan ko pa rin siya. Ni hindi pa nga ako natuyo. Kasi hindi naman uso ang hair dryer sa akin dahil hindi ako marunong gumamit no’n.

Aaminin ko na, may kasalanan rin ako.

Inalalayan ko siya patungo sa kama ko. Wala na akong pake kung mabasa siya nang dahil sa akin. Tumabi ako sa kaniya ang upo at sinuri ng mabuti ang na-injury niyang paa. Anong katulong ba ang nanakit ng amo?

“Masakit ba?” Napakawalang kwenta ko talaga kung magtanong. Nakatitig ako sa paa niyang namumula na ngayon.

Masyado ko yatang napalakas .

Ngunit makalipas ng ilang sandali ay wala akong nakuhang sagot mula sa kaniya. Iniangat ko ang mata ko at nagulat dahil nakangiti siya.

Kumunot ang noo ko, “Ano? Bakit ka biglang ngumingiti riyan, hindi ba masakit ang pagkakaipit ko sa iyo?” Nakakabaliw ba ang maipit sa pinto?

“Sa wakas, tinawag mo na talaga akong ‘Mahal’.” Napasapo ako ng ulo at nag-aalalang napatingin sa kaniya, “Bakit ba gusto mo talagang tawagin kitang ‘Mahal’? Bakit napakabig deal para sa iyo?”

Kumunot ang noo niya, “Kinakailangan naman talaga ng tawagan kapag nasa isang relasyon. Is it possible na nakalimutan mong sinagot mo ako kahapon? Wala kang pananagutan. I’m really disappointed, Lala.”

“H-Hindi. Alam ko ang mga nangyari kahapon at…”

“You were aware but why aren’t you proceeding on calling me ‘Mahal’?! Iniisip mo bang hindi totoo ang feelings ko para sa iyo, Lala? Kung hindi mo alam, I’m planning to put some effort in this relationship, I want this to work! Napakarami na ng sinabi ko, nagkulang ba ako sa salita at gawa?” Tumaas na ang tono ng boses niya na ikinagulat ko. Masiyado niya namang dinidibdib. Sincere ba talaga ito?

Hinawakan ko ang mukha niya at natatarantang napasalita, “H-Hindi, alam kong totoo ang nararamdaman mo sa akin. Hindi kita tinatawag na ‘mahal’ dahil nahihiya ako. Nag-a-adjust pa ako, ano ka ba? Unang tawag ko sa iyo, Pulis Patrick ta’s naging Sir Henry, ta’s naging Blake. Pagkatapos ngayon Mahal. Ikaw kaya sa posisyon ko…” Pahina nang pahina ang aking boses. Hindi ko alam kung pwede ba iyang gawing excuse.

“Pero ita-try ko… Mahal.” Inalis ko ang pagkakahawak ko sa mukha niya at tinakpan ko ang mukha ko gamit ang kamay ko dahil sa labis na kahihiyan.

Inalis niya ang ang kamay kong nakatakip sa aking mukha at inalalayan akong maupo sa kaniyang kandungan. Kinuha niyang muli ang isang kamay ko at inilagay niya sa kaniyang dibdib habang ang kanang kamay niya ay inilagay niya sa aking dibdib.

“Totoo nga talaga ang lahat ng ito, Lala. This isn’t a mere dream or a fantasy. Ramdam na ramdam nating dalawa ang malalakas na pagtibok ng ating mga puso.” Pinatakan niya ng halik ang ilong ko.

“I forgive you. Ngayon, balik sa paa ko, isang halik mo lang dito, mawawala na itong sakit na nararamdaman ko.” Sabay turo niya sa kaniyang nakangusong mga labi.

“Sure kang mawawala ang sakit kapag ginawa ko iyan?” Napakadaming tango ang itinugon niya sa tanong ko. Nagkibit-balikat lang ako dahil wala namang mawawala sa aking kapag hinalikan ko siya sa labi at isa pa hindi ba dapat ginagawa ito ng mabuting boyfriend sa kaniyang nobyo?

Pintakan ko siya ng isang mabilis na halik sa labi ngunit nakita kong hindi naman bumabalik ang porma ng mga labi niya sa dati, nakanguso pa rin. Inulit ko pa kaya pangalawa na pero ‘di pa rin.

Last na talaga ‘tong pang-tatlo kapag hindi niya itinigil ang pagnguso niya, magiging bibe na talaga siya habang buhay!

Itong pangatlong halik ay patatagalin ko, mga 2 seconds kasi last na eh. Ayan, ginawa ko na kaso bago pa makaalis ang labi ko sa mga labi niya ay bigla niyang hinawakan ang dalawang pisngi ko at nilaliman ang halik.

Nandito na naman ang nakakalunod na halik niyang hinding-hindi matatanggihan ng pusot-isipan ko. Kaya ayun, todo tugon.

“That’s our first proper kiss after nating ma-in a relationship, Mahal.” Ani niya pagkatapos naming tumigil sa pagtutukaan dahil kinakailangan na naming humingi upang hindi mamatay. Malamang.

“M-Mahal. A-Ah ano, pwedeng umalis na ako sa kandungan mo upang makapagbihis na ako at magamutan na iyang injury mo sa paa.” Nauutal kong saad dahil natutuyo na sa katawan ko ang tubig mula sa shower, nilalamig na ako.

At maliban sa dahilan na iyan ay nararamdaman kong nabubuhay ang alaga niyang malaki sa pwetan ko. Nangangamoy delikado kapag nagtagal pa ako.

Mabuti na lamang at tinanggal na niya ang pagkakapulupot ng mga braso niya sa bewang ko ngunit hindi pa rin nakaligtas ang leeg ko ng pinatakan niya ito ng tatlong matutunog na halik tapos binigkas ang mga salitang, “I-love-you.”

“I love you too.” Tugon niya ngunit hindi ko pa rin makuha ang sarili kong paniwalaang sinsero siya.

Naglakad na ako nang hindi lumilingon pagkatapos ng sagot ko patungo sa cabinet ng mga damit ko ngunit nadi-distract ako dahil sa mabigat na titig ng taong nasa likod ko.

“M-Mahal, tumalikod ka muna.” Mabuti na lang at mabilis niyang sinunod ang utos ko. Habang ako ay kumukuha ng damit ay napangiti ako ng palihim. Ito ba iyong sinasabi nilang kilig?

Hindi ko alam kung paano i-describe pero kung wala lang siya rito sa kwarto, magsasayaw at ako na parang kiti-kiti dito tas matutunaw na parang ice cream. O, ‘di ba? Ganiyan ka-intense!

Ramdam na ramdam ko ang pag-iinit ng mukha ko ngunit sa halip na tumunganga rito ay binilisan ko na ang kilos ko dahil kailangan pang magamot si M-Mahal.

Sana naman hindi siya magsawa sa akin. Na hindi mawala ang uhaw na nararamdaman nito para sa akin.

Pumapasok pa lang sa isip ko na may marami pa siyang makikitang mga tao… mga babae na maaari niyang matipuhan ay parang gusto ko na lang mawala nang parang bula.

Ah. Nilalamon ako na naman ako ng pagdududa at kawalan ng tiwala.

---

DUMAAN ang tatlong araw at nasa loob lang kami ng bahay. Signal number 3 kasi rito kaya hindi advisable na lumabas. Dahil marami-rami pa naman ang supply ng pagkain dito ay safe kaming dalawa. Marami ang nag-grocery namin last week.

Pinalipas namin ang dalawang araw nang nagba-bonding-iyon ang tawag niya. Naglalaro lang kami rito ng game console niya, nanonood ng TV na minsan ay nauuwi sa paghahalikan. Kapag gabi naman ay tabi kami natutulog at siyempre hindi naman mapigilan ang kaunting censored na gawain.

Ngayon ay ikaapat na araw na ito ng relasyon namin kasabay ng bagyo. Mabuti nalang at humina na ang ulan ngayong hapon.

Kasalukuyan akong nagluluto ng sopas ngayong hapon para naman may mainit na makakain. Sabi niya pa sa akin kahapon na kukuha raw siya ng bagong katulong para hindi raw ako mapagod.

**“Mahal, plano kong kumuha ng katulong dahil hindi ko ** **maatim ** **na nakikita kang ** **naglalaba’t ** **naglilinis ng bahay.” **

**Mabilis ** ko iyong ** hinindian ** __ ** _at hinawakan ang mga malalaki niyang mga palad. _ “Ano ka ba naman, Mahal? Hindi naman dahil tayo na ay kakalimutan ko na ang mga gawain ko rito sa bahay ** _mo.” _

**“Okay lang sana kung ** **pagluluto ** **kasi ** **luto ** **mo lang ang plano kong kainin habangbuhay kasi wala nang mas ** **sasarap ** **pa sa ** **luto ** **mo, Mahal.” ** **Malamang ** **! Ako kaya ang may gawa ng recipe ng adobo mong favorite noon. Este, sakto lang. **

**“Habangbuhay? Kung tayo pa rin. ** ” **Pagsalaysay ko ng ** **katotohanan ** **. **

**“Huwag na huwag mong ** **sasabihing ** **hindi tayo sa huli, Lala. Mahal kita at mahal mo ko. ** **Iyon ** **, tapos.” May ** **diin ** **niyang ** **sambit ** **__ ** **ngunit wala itong ** **lasa ** **no’ng pumasok na ito sa mga tenga ko. **

_Tumiim _ _ang _ _bagang _ _niya. “Don’t give me that look, Lala. This ain’t infatuation. Ilang _ _beses _ _ko na itong _ _napatunayan _ _**** _ sa sarili ko ** _. And guess what?** _ Patuloy _ lang itong _ lumalalim _ sa _ pagdaan _ ng mga araw. _ ** ** **Ilang ** ** ** **beses ** **ko ba iyang sasabihin sa iyo?” ** **‘Di iyan infatuation, libog mo iyan. **

**Inabot ** **niya ang aking mukha at ** **hinalikan ** **ang aking ** **labi ** **, “Hindi lang ikaw ang obsessed sa gwapo kong mukha at katawan. Obsessed rin ako sa perpektong kabuuhan mo, Mahal. You’re the only perfect man for me and I’m the only perfect man for you too.” **

Napaikot ang bilugan kong mga mata dahil sa naalala ko. Nauwi kasi iyon sa mainit na pagtatalik. Napakatagal natapos.

“Ano itong naamoy kong mabango, Mahal? Mukhang masarap yata.” Ayan na naman siya sa linya niyang iyan. Imbes na ang inaamoy ang niluluto ko, ang leeg ko ba naman ang pinagdidiskitahan eh pareho lang naman kami ng body wash na ginagamit.

Siyempre, sabay rin kaming naliligo. Lahat ng dumi namin sa katawan ay wala na dahil may kaniya-kaniya nang tagasabon ng likod at siyempre, ‘di mawawala ang kabaliwan niya. Imposibleng normal na ligo lang ang nangyayari araw-araw.

Pinatigil ko na siya sa paghahalik sa leeg ko mula sa likod dahil maluluto ang sopas at saka nakikiliti ako. Ang clingy niya kasi, kahit nasaan ako nakasunod siya o ‘di kaya’y nakasunod ang mga mata niya. Cute naman sana kaso may mga oras na nasosobrahan ang pagsunod niya na pati sa pag-ihi ay gusto niyang sumama.

Nasanay na ako.

Tinanong ko na siya kung bakit naging pandikit siya at ito lang ang sagot niya, _“Baka naman kasi bigla kang mawala nang parang _ _bula _ _at _ _magigising _ _nalang ako bigla na hindi pala totoo itong nangyayari ngayon sa _ atin _ . _ ** ** **Natatakot ** **ako, Mahal.” **

Ako rin naman, napaparanoid din na baka mangyari iyan dahil una sa lahat, hindi kapani-paniwala ang isang salita kung wala itong gawa.

Pinaupo ko na siya sa mesa. Inihanda ko ang kutsara at mangkok namin. Sabi niya ang ganda ko raw tignan kapag inaasikaso ko siya parang misis niya raw ako.

Sanaol , misis .

Barako pa ako sa tatay niyo!

Kinuha ko na ang aming mangkok at nilagyan ng sopas. Malamang kakain eh. Ayun pagkatapos ay umupo na ako sa right side ng table habang siya sa left side pero no’ng kumunot ang noo niya ay lumipat kagad ako sa tabi niya. “Why are you distancing yourself? You’re handsome boyfriend is here.”

Ang clingy, ‘di ba?

“Binibiro lang kita, alam kong hindi ka mabubuhay nang wala ako sa tabi mo.” Tumawa ako. Nanay yata ako imbes na parausan niya.

Hindi na ako nagulat nang kuhanin niya Ang kaliwang kamay at ipinagsaklop niya iyon sa kaniyang kalawang kamay.

“Siyempre. Patay na patay na nga ako sa iyo tapos tatanggalin mo pa sa akin ang nagsisislbing ilaw sa madilim kong buhay.”

Ganito siya parati, malambing. Walang oras na hindi niya ipinaparamdam na totoo ang nararamdaman niya kaya nawawala nang paunti-unti ang takot ko na baka pinaglalaruan niya lang ako. Ngunit paunti-unti lang naman.

“Ilong mong matangos! Paano ka kakain niyan?” Tanong ko.

“Subuan mo ako, Mahal…” Napatayo ako bigla dahil sa nakagulat na pagtunog ng doorbell.

Hinila niya ako. “H’wag mong pansinin iyan, Mahal. Nanti-trip lang.”

Ibinuka niyang muli ang bibig niya. “Dali na, nagugutom na ang mahal mo.” Akmang isusubo ko sa kaniya ulit ang kutsarang puno ng sopas ngunit tumunog nang sunod-sunod ang doorbell.

“Baka nandito ang nabuntis mo, Mahal.” Sinamaan niya ako ng tingin na ikinahalahak ko.

Nauna akong naglakad patungo sa gate, alam ko namang nasa likod ko lang si Mahal. May kaunting ulan pa pala.

Bumungad sa amin si Kuyang Chinito na guard, ‘yung ex ni Kurtney na nakapayong. “Sir, maaari ko ba kayong magambala?” Tanong niya na kaagad ko namang tinanguan.

“Kakilala niyo si Ma’am, ‘di ba? Nakita ko kasi siyang nauulanan sa harap ng entrance nitong subdivision.” Kumunot ang noo ko, Ma’am? Sinong Ma’am…

Nangyari na nga ang kinatatakutan kong mangyari. Nagpakita si Ma’am Paine sa harap namin na nasa hindi kaaya-ayang ayos. Napakarumi ng kaniyang magandang damit at gulo-gulo ang kaniyang buhok. Kulay papel na rin ang buong mukha niya dahil sa lamig.

“Paine.” Kaagad na dinaluhan ni Bla-Mahal si Ma’am Paine nang walang pag-aalinlangan. Nagimbal kami dahil biglang nabuwal si Ma’am Paine sa kinatatayuan niya, mabuti nalang at mabilis siyang nasalo ni Mahal. Nawalan ng malay-tao si Ma’am.

Hindi ko namalayan na nakahawak na pala ako sa kaliwang dibdib ko. Ambigat sa pakiramdam ang eksenang ito.

Kitang-kita ko ang pag-aalala sa mukha ni Mahal. Habang tinutulungan siya ni Kuya Guard na buhatin papasok sa loob ay naiwan ako sa labas. Kailangan ko ng oras para mag-isip.
Kahit hindi ako naulanan , nanginginig ako nang sobra.

Lumabas ako sa silong at umupo sa tabi ng gate namin. Nagpaulan ako hindi para maligo kun’di para matabunan ang mga luha ko.

Ano kaya ang mangyayari sa akin ngayong nandito na si Ma’am?

Binabawi na yata ni Ma’am ang sa dati pang sa kaniya. Pinahiram niya lang yata si Blake sa akin ng ilang sandali at ngayon, kailangan nang maibalik sa tamang may-ari.

Bakit ang bilis mo naman maningil , Ma’am?

AS1: AFFECTED GUN
A LL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 26

****Chapter ** ** **26: ** ****Paalam ** **

LALA’S POINT OF VIEW

“ANO ba ang nangyari rito sa fiancee mo, Kuya Blake? Bakit kinukumbulsiyon siya? ‘Wag kang maging pabaya, Kuya. Sige ka, baka karmahin ka dahil pinapabayaan mo itong maganda mong fiancee.” Pagsasalita ni Mimi, anak daw siya ng maid ni Blake na galing pa raw sa bahay ng parents niya.

Hindi pa pala nila alam na hindi natuloy ang kasal kasi iniwan ni Ma’am Paine si Blake?

Nasa loob kami ngayon ng master’s bedroom, gusto raw ni Blake na maging komportable ang pagtulog ni Ma’am Paine.

Mas lalong bumigat ang paghinga ko.

Parang noon lang ay ipinangako ko pa sa sarili ko na wala dapat na lugar na paglalagyan maski isang gamit lang ni Ma’am dito sa master’s bedroom pero ngayon, ang buong Ma’am Paine na talaga ang nakahiga sa kama na kaninang umaga lang ay ginamit namin ni Blake.

Nakakatawa .

Hindi ko na alam kung ipagpatuloy ko ba ang pagtawag sa kaniya ng ‘Mahal’ kahit sa isip lang dahil alam kong nawalan na ako ng karapatan. Bumalik na si Ma’am atsaka ito naman ang inaasahan ko, ‘di ba?

Hinawakan ko ng mahigpit ang sidetable. Doon ako kumuha ng lakas dahil parang nanghina ang mga binti ko.

‘Di ba hinihintay kong magkabalikan na sila ni Ma’am upang makaalis na ako rito, makamove-on, makahanap ng bagong trabaho, at masulyapan ang aking mga magulang?

Sa mata ng lahat engaged pa rin si Blake kay Ma’am Paine. Itong relasyon namin, nakasekreto. Mali kapag nalaman ng iba.

Napakalayo ng agwat namin ni Ma’am Paine kaya isang insulto na lalaki ang magiging karibal niya sa puso ng pinakamamahal niya.

Sabi ko na nga ba, isang pagkakamaling tinugunan ko ang mababaw na pagmamahal ni Blake. Alam ko naman eh, nadala lang siya sa emosyon. Malamang sa malamang, makakasama lang ang hinahanap niya-isang taong makakapagpupuno sa pangungulila niya.

Tama na ang laro.

Napakabobo ko talaga. Nakakabobo ang pagmamahal na halos ako ay hindi makapaniwala sa aking sarili.

At nagkataong may tangang nagngangalang Lala na nakaabang na mabigyan niya ng atensiyon; namamalimos ng kaunting pag-alaga at nanghihiram ng kaunting pagmamahal mula sa kaniya.

Umasa eh. Kaya ngayon, halos hindi maitago ang luha.

“Kuya, kumuha ka nga po ng maligamgam na tubig. Pupunasan ko po si Ate Paine.” Napatigil ako sa pagtunganga rito sa gilid ng tawagin ako ni Mimi. Huminga ako ng malalim at sinulyapan si Blake na hawak-hawak ang kamay ng natutulog na si Ma’am Paine.

Pinilit kong ngumiti kay Mimi. “Sige.” Itinatak ko sa tangang utak ko na dapat makaramdam ako ng kasiyahan para sa kanila.

Go! Nangangamoy balikan na. Maghahanda na ba ako ng confetti? Advance congratulations!

Ini-imagine ko na ang masasayang mukha nila habang magkayakap… at nagkabalikan na. Habang ako nasa gilid lamang-doon ang tamang pwesto ko. Doon ako nararapat na nakatayo, hindi sa tabi ni Blake.

Oo naman, mangyayari iyan. Nasisiguro ko.

Mabilis akong nag-init ng tubig at noong kumulo na ay naghintay ako ng ilang minuto bago ko isinalin sa isang palanggana. At sa hindi inaasahan, malaking parte ng mainit na tubig ay napunta sa kamay ko.

Namangha ako at tumawa. “Bakit wala akong maramdamang sakit? Namanhid ba ito o wala nang mas sasakit pa sa nararamdaman ko ngayon? Ewan.”

Umiling-iling ako. Kailangan na itong dalhin sa itaas. Ibinigay ko agad ito kay Mimi atsaka umalis agad sa kwarto kasi lilinisan niya si Ma’am Paine. Hindi na ako nagtaka nang hindi umalis sa kwarto si Blake. Napabuntong-hininga lamang ako.

Napakaprotective naman. Iniisip mo bang lalala ang lagnat ni Ma’am kapag umalis ka nang saglit?

“Alis muna ako, Sir.” Mahina kong paalam.

Bumaba muli ako upang kumuha ng malamig na tubig. Kailangan kong iparamdam sa sarili ko na magiging ganito kalamig ang pag-trato ni Blake ngayong nandito na si Ma’am Paine.

Habang umiinom nang tubig umupo, umupo ako sa kasulok-sulokan ng kusina, malapit sa bintana. Nagulat ako dahil may lalaking naka-abang sa labas nitong bahay. Titig na titig siya sa bahay na ito.

Hindi naman maaaring nagpa-plano siyang mag-akyat-bahay kasi andaming security team at cameras dito. Malamang sa malamang, kakilala lamang ito ng aming mga kapit-bahay na namangha lang sa ganda nitong bahay ni Blake. Hindi ko nalang pinansin at nagpatuloy nalang sa pagmuni-muni.

“Lala.” Dahil nakatalikod ako sa kaniya ay napakadali lamang na gumawa ng pekeng ngiti.

“Po?” Hinawakan niya ang aking mga kamay, “I’m slightly confused, Lala. Hindi ito ang inaasahan kong maramdaman pagkakita ko kay Paine.” Lumaki ang ngiti ko. Sabi na nga ba magiging ganito ang mga bagay-bagay eh.

“Bumalik ka na po sa tabi ni Ma’am Paine, baka magising po eh. For sure, hahanapin ka niya.” Muli ay tinalikuran ko siya dahil hindi ko kayang makita ang kaniyang mga mata.

Ngunit hinawakan niya lamang ang aking buhok, malungkot ang mga mata niya. “No, Lala. I’m confused dahil hindi ako nakaramdam ng kaunting pangungulila pagkakita ko sa kaniyang mukha. Isa lang ang naramdaman ko, pagkaawa lamang at kaunting pagsisisi.”

“Hindi ka nakaramdam ng pangungulila pero nagsisisi ka? Huwag mo naman akong patawanin.” Sinabayan ko pa ng nababagot na tingin.

“No, Lala. Pakinggan mo muna ako. Nagsisi akong hindi ko kaagad siya binigyan ng pera upang hindi na siya muli pang tumapak dito. Nagsisisi akong hindi ko siya kinausap ng maayos noong nakita ko siya past three days. Sa ibang lalaki sana siya pumunta imbes dito.” Nagkita pero hindi nag-usap? Sino ba ang pinagloloko niya?

Napabuntong-hininga ako dahil hindi ko magawang magpalabas ng kahit na isang salita.

“Lala… Mahal. Wala na akong nararamdaman pa para kay Paine. Sinabi ko na ito sa iyo noon at uulitin ko kahit na ilang beses pa. Ikaw na ngayon ang nagpapatibok ng puso ko. Ikaw na ngayon ang minamahal ko-”

Mas minabuti kong putulin ang pahayag niyang alam kong base sa naguguluhan niyang isip. “Blake… pakiusap. Hindi ko na gustong makipagsiksikan pa sa pagmamahalan ninyo. Nakikiusap ako, pakawalan mo na ako. Durog na durog na ako. Itigil mo na iyang kahibangan mo, si Ma’am Paine pa rin ang nasa puso mo dahil mas matagal mo siyang nakasama.”

“No, Mahal. Ikaw na ang mahal ko ngayon, ikaw na ang laman ng puso ko-”

“Hindi iyan totoo, Sir. Puntahan mo na kasi si Ma’am Paine upang muling nanumbalik ang nararamdaman mo para sa kaniya. Puntahan mo na ang dati mong f-fiancee at makipagbalikan ka na. Malay mo, kulang ka lang ng kaunting haplos mula sa kaniya at… m-mamahalin mo ulit siya gaya noon.” Itinago ko sa likod ko ang nanginginig kong kamay at baka masakal ko pa ‘tong sarili ko.

“Bakit mo ba ako inuutusan ng mga bagay na iyan, Mahal? Wala na talaga akong feelings para kay Paine. Siya ba si Lala, hindi naman, ‘di ba?” Hinigit niya ako palapit sa kaniya at ipinulupot ang kaniyang mga malalakas na braso sa bewang ko. Nagpumiglas ako, ibinuhos ko ang aking lahat ng lakas upang makaalis sa mga bisig niya ngunit hindi ko kinaya.

Naisipan kong magsuhestiyon ng pinakamainam na solusyon nitong nakakasakal na patagong relasyon na ‘to, “O ‘di kaya’y mas mabuting ako ang umalis? Ako kasi ang dahilan kaya nalilito ka, Sir. A-Ako ang dahilan kung bakit ka nag-aalinlangan. Pakawalan mo na ako at nang maka-impake na ako. H-Hindi na naman ako kailangan dito.” Bakit nagiging iba ang tono ng boses ko?

Basa? Basa ang pisngi ko.

Ano ba naman itong mga luha ko, gusto yatang kumawala sa mata ko upang magpaligsahan kung sino ang unang makakababa.

Humigpit ang hawak niya kaya nahihinuha ko nang magagalit siya at sisigaw ngunit hindi naman iyon nangyari bagkus ay hinawakan niya lang ang aking pisngi at sinakop ang aking buong labi. Gusto kong hindi tumugon ngunit nakasanayan na yata ng katawan kong tumugon sa kaniyang mga halik.

Lasang-lasa ko ang alat ng aking mga luha na patuloy lang sa pag-agos mula sa aking mga mata. Kapwa nagsasayawan ang aming mga dila at hindi inalintana ang oras. Lunod na lunod na ako sa kaniyang napakasarap ngunit napakasakit halik.

Hind ito tama. Si Ma’am Paine ang dapat na kasama niyang gumagawa nito. Si Ma’am Paine ang nararapat para sa kaniya.

Tapos na ang trabaho ko rito; tapos na ang pagiging martyr ko. Hindi na miata ako magagamit pa dahil hindi na siya malungkot. Nandito sa Ma’am Paine.

Kasabay ng pagkaubos ng aming hininga ay ang pagtila ng aking mga luha. “Totoo talaga ang sinasabi ko sa iyo, Lala. Wala na nga kasi akong nararamdaman para kay Paine, kahit isumpa mo pa ako. Mahal na mahal kita, Lala.”

Nandito na naman tayo. Nanlalambot na naman ang puso ko, umaasa na naman. Inabot ko ang kaniyang mukha upang muling halikan ang kaniyang mga labi.

Huling pagkakataon ko na ito. Kaunting __ kalabit na lang ng katotohanan , makakaalis na ako rito.

Sige, hindi muna ako aalis.

---

BLAKE’S POINT OF VIEW

MABUTI nalang at nasabi ko nang maayos kay Lala ang gusto kong ipaghiwatig. Kung ano man ang lumabas sa aking bibig, lahat ng iyon ay galing sa puso ko. Talagang pagka-awa lang at panghihinayang ang maramdaman ko nang makita ang mukha ni Paine.

Mahal na mahal ko na ngayon si Lala kaya hindi ko hahayaang umalis siya dahil lang kay Paine. I’ve never been so sure until today. My feelings for him has grown, hindi nalang ito obsesiyon ko sa kaniyang magandang mukha. I’m completely drown by his entire being.

Hindi ko hahayaang magkahiwalay kami ni Lala dahil lang kay Paine kaya kinakailangan ko nang ipaalam kay Paine ang relasyon namin bago ko ipaalam sa mundo na akin.

“Itatama ko ‘to, Lala. Dito ka lang ah. Kapag nagising na si Paine at gustong makipagbalikan ay sasabihin kong tayo na. I assure you, you won’t do anything.” Pinatakan kong muli ang kaniyang mga labi bago umakyat sa pangalawang palapag.

I’ll be back, Mahal.

“Kuya, nagising na si Ate. Napalitan ko na rin siya ng malinis na damit kaya gogora na ako para mabigyan kayo ng loving time.” Nagpasalamat ako kay Mimi at itinuon ang pansin sa babaeng kasalukuyan ngayong nakangiti. Umupo ako sa kama.

“Babe!” Hindi ko alam kung saan nakakakuha ng lakas ng loob si Paine na tawagin akong ganiyan. I hope I can get myself to laugh, but I can feel how desperate she is right now.

“How have you been doing, Paine?” Tanong ko sa kaniya.

Nagkibit-balikat lamang siya, “Walang masyadong ganap. Let’s not talk about it. Let’s talk about us, Blake. Kung ikaw ang kasama ko, ang tulin ng oras. Ang saya.”

“No, Paine. We’re not getting back together. Kami na ngayon ni Lala.” I bluntly said.

Ngunit tumawa lang siya nang napakatuyo bago sumagot, “Ang galing mong magjoke, Babe…”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Paine nang sinamaan ko siya ng tingin.” Okay, masama na talaga ng hangin ko sa Lala na iyon. Even without the gender, wala talagang kawala ang kahit na sino aa pagiging ahas.”

Kumulo ang dugo ko sa narinig, halos maitapon ko pa nga ang dala-dala kong cellphone sa mukha nita dahil sa inis, “How dare you say that, Paine?”

“Sabihin na nga natin na kayo na nga ni Lala pero hindi naman iyan matatanggap ng lipunang umiikot sa iyo. Maraming babatikos sa relasyon niyo, maraming hindi matutuwa, lalo na ang pamilya mo. Okay sana kung ako na lang ulit, wala pang magiging problema.” Dahan-dahan siyang umalis sa pagkakahiga at lumapit sa akin.

Nagulat ako dahil bigla siyang umupo sa kandungan ko at bigla akong hinalikan sa labi. Hindi ako kumilos, pinapakiramdaman ko ang sarili. Gusto kong patunayang si Lala na nga ang itinitibok ng puso ko.

“Mabuti kung ako na lang ulit dahil mabibigyan pa kita ng anak. You were excited about that thought of me bearing our child, ‘di ba?” Nagpatuloy ang halik niya na bumaba na sa leeg ko.

At totoo nga, sa halip na kiliti sa tiyan ang maramdaman ko dahil sa ginagawa ni Paine, pandidiri ang umibabaw sa puso ko.

She has been playing with Rail, at kung tinupad man ni Rail ang ipinangako niyang bibitawan niya na si Paine, no one knows whose lap Paine was sitting on before going here.

Napangiti ako, si Lala lang talaga! Si Lala lang ang mahal ko, wala nang iba pa.

Bigla, sa gilid ng mata ko, may nakita akong tao sa nakaawang na pinto nitong master’s bedroom ngunit bigla namang nawala. Hindi pala naisarado nang maayos ni Mimi.

Isinawalang-bahala ko na lamang iyon. Baka namamalikmata lang ako. I told Lala to wait for me downstairs, so it’s impossible that it was him. At kung siya talaga iyon, I’ll explain it to him.

“Oo, lalake si Lala. Oo, mali para sa ibang mga tao ang pagmamahal ko para sa kaniya-ang pagmamahalan pero Paine, kung tutuusin mas gugustuhin ko pang hindi magkaanak sa kaniya kaysa magkaanak sa iyo na pera lang ang habol sa akin.”

When she tried her way to kiss me again, but due to my reflexes, she ended up kissing the floor instead. Hindi sa nanakit ako ng babae ngunit sumusobra na siya. Para siyang walang tenga at puro sarili lang ang iniisip.

But unluckily, those won’t work on me now.

Mabilis na napaupo siya sa sahig at napasinghap. “Ano bang meron sa lalaking iyon? Napaka-arogante niya at hindi marunong maglinis at magluto. Ang tabang pa ng mga pagkaing niluluto niya!”

“Nandito ka lang naman upang makahuthot ng pera ko, Paine. I had enough of your tricks, Paine. Minahal kita, oo pero hindi ko maatim na insultuhin mo si Lala ng mga bagay na hindi naman totoo. He’s way more better than you. Mabuti pang umalis ka na rito habang hindi pa nakakapasok sa isip kong buhatan ka ng kamay. You know I am true to my words.” Timping-timpi na ako. Gusto-gusto ko nang matapos ito tutal nasabi ko na naman ang gusto kong sabihin sa kaniya. Gusto ko nang bumalik kay Lala.

Napahinga ako ng napakalalim. Sa wakas, natapos ko na rin.

Inayos ko ang buhok ko at pinahiran ang aking labi gamit ang aking suot na damit. Hindi pa ako nakuntento, kumuha pa ako ng tissue sa harapan ni Paine bago iyon nilagyan ng kaunting alcohol at ipinahid sa mga labi ko. Hindi ko inabala ang sarili ko na tingnan ang mukha niya at binuksan na ang pinto.

Ngunit bago pa makalabas ng kwarto ang dalawa kong paa ay tumunog ang cellphone ko na nasa side table ng kwarto ko. Isang iyong notification na galing sa Slybox. Dali-dali kong binuksan ang mensahe at nagimbal sa nakasulat doon.

LOLO **** NIYONG MACHO

Tsk. Apo naman, sinabihan ko na ang mga tao ko na isend sa iyo itong mensahe ko dahil alam kong mangyayari ito. Na-predict kong mangyayari ito. Ang galing ko kasi. Fighting!

Blake, apo. I’m sorry pero hindi mo nakompleto ang isang daang araw kaya wala akong impormasiyon na maibibigay sa iyo. Pasensiya na. Wala na. Huli na ang lahat. Nakalayo na… si Lala.

Nanginig bigla ang aking mga kamay at bigla kong naitapon ang aking cellphone sa tabi ni Paine. It shattered and created a loud thud.

Si Lala nga iyong nakita ko kanina sa may pinto!

“Get the f*ck out of here, Paine, bago pa dumilim ang paningin ko!” Galit na galit ako sa kaniya. Galit na galit ako pati na rin sa sarili ko.

It would be so much better if I just had the two of us to face Paine. Masiyado akong nagpakabobo, Lala was in the verge of leaving yet I still decided to let Paine kiss me to test my feelings for her. Hindi iyon ang tamang oras.

Kahit ako ang nakakita na may gumagawa ng ganoon kay Lala, alam kong makakapatay ako.

Agad akong bumaba at pinuntahan ang maid’s quarter para lang makita na may isang teddy bear na nasa kaniyang kama. May isang sulat sa tabi nito kaya agad ko iyong kinuha.

Mahal,

Sinabi ko naman ‘di ba na magkakabalikan kayo. Ibibigay ko sa iyo itong isang stuff toy ko kasi ayaw kong makalimutan niyong nagkaroon kayo ng isang napakamaasahang __ alalay . Masaya akong nagkabalikan na kayo. Gusto ko sanang makita ang anak niyong dalawa kaso hahanapin ko rin ang mga magulang ko. Iyon lang paalam , salamat sa lahat ng pinaramdam mo sa akin, kahit panandalian lang. Mahal kita Blake pero si Ma’am Paine ang makakapagbigay ng kasiyahan at pangangailangan mo.

“Ahhhh!!!” Ibinaliktad ko ang kamang nasa harapan ko. Nagsisisigaw ako. Hindi ako makapaniwalang sa ikalawang beses ay muli akong iniwan at tila triple ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Hinawakan ko ang aking dibdib.

Napakabigat sa pakiramdam. D*mn, ang sakit!

Kinuha ko ang stuff toy at sulat ni Lala at umakyat ako patungo sa ika-apat na kwarto. Kumuha ako ng susi at binuksan iyon. Ni hindi na ako mag-abalang lumabas at tingnan kung nakalayo na ba si Lala, nakita na siya ng mga alagad ni Lolo na nakaalis na.

Nakaalis na talaga siya… malayo sa akin.

Bumungad sa akin ang aking dating kwarto na ngayon ay punong-puno ng mga mukha ni Lala. May picture siya na nasa Baryo pa kami, lahat ng iyon ay mga picture niya na pinaprint ko, galing pa iyan sa mga isinend sa akin ni Lolo. May mga picture niya rin na ninakaw ko lang, iyon ay panahon pa na baliw na baliw ako sa mukha niya.

Gustuhin ko mang magkaroon kaming dalawa ng larawan na talagang magkadikit at hindi nakaw kaso baka hindi maging bagay ang mukha ko sa napakaganda niyang mukha.

Noon ay kumukuha lang ako ng larawan niya dahil alam kong darating ang panahon, aalis si Lala. Ayaw kong makalimutang may lalaking napakaganda akong nakilala ngunit hindi ko na namalayan na napakarami na pala. Ngayon, para ako nilalatigo dahil sa nga ngiti at simangot na nakikita ko.

Dito ako nagpapalipas ng oras noong nagtataka pa ako kung bakit ako nakakaramdam ng kakaibang pakiramdam para kay Lala.

Isinarado ko ang pinto at humiga. Habang nakatingin ako sa kaniyang malaking mukha na nasa kisame ay lumuha akong muli.

Bakit mo naman iniwan ako agad, Lala?

Kinakailangan kong mahanap si Lala bago pa siya makakita ng bago. Akin lang si Lala. Ang ngiti niya, ang mukha niya, at ang buong pagkatao niya ay nararapat lang para sa akin. Ako lang dapat ang minamahal at mamahalin niya.

I’m the only one who has the right to own him!

Wala na akong pake sa isang daang araw na iyon, ang importante ay kinakailangang muling maibalik si Lala sa piling ko.

I need Lala for myself only.

AS1: AFFECTED GUN
**ALL RIGHTS RESERVED **
© **2021 **

**@FORTYUNEYT **

Chapter 27

Happy 193 followers!🎉😭

---

_Chapter 27: _ **Garry Cordova **

LALA’S POINT OF VIEW

DAHIL nakatulala lang ako ay hindi ko na alam kung saan ako dinala nitong jeep ni pinara ko dahil sa pagmamadali. Hindi ko na binigyan ng oras pa ang puso ko na mag-alinlangan kanina.

Baka magback -fire sa akin at hindi lang ang puso ko ang mamatay.

Iwinaksi ko na lang sa isip ko ang mga nangyari kanina at baka bumigat lang ang pakiramdam ko at maiyak pa ako rito sa jeep.

Nakakahiya pa naman kung sa public ka mag- inarte , Lala. Nagdesisyon ka na, ‘di kita napigilan.

Oo na. Huwag mo nang ipaalala pa at baka hindi ko mapigilan ang sarili ko, makabalik pa ako sa lugar na iyon.

Pinayapa ko ang aking isip at nilibang ang sarili sa mga nakikita ko sa bintana-bintana ng dyip.

Nang may nadaanan kaming fast food chain ay bumaba kaagad ako, mas mabuting bumaba ako sa lugar na maraming tao upang may mapagtanungan kung saan may malapit na paupahan.

Hindi ako pumasok sa fast food chain dahil nagtitipid ako. Umupo lang ako sa waiting shed sa gilid nitong fast food chain na ito.

Sakto namang biglang bumuhos ang malakas na ulan.

Tumabi ako sa nag-iisang tao na nakaupo sa waiting shed. Matandang babae iyon at nakatalikod sa akin. May hawak siyang dyaryo kaya naisip kong hihiramin ko ang dyaryo niya. May parte kasi sa dyaryo na nakalagay ang mga room for rent at lalo na ang mga naghahanap ng trabahante.

Siya nalang ang pag-asa ko.

Balak ko sanang tanungin si Lola kaso inunahan niya ako. “Umupo ka lang dito at may darating na lalaki na tiyak na makakasagot sa mga katanungan mo.”

Nagtaka ako. “Ha? Hindi ko maintindihan ang sinabi mo, Lola. Sinong lalaki? Pwede pong pakiulit?”

Humarap siya sa akin na sanhi ng kamuntikan kong pagkabuwal. Bumalik sa isip ko ang mukha noong matanda na binilhan ko ng kwintas noon na pag-aari pala ni Blake! Itong matandang nasa harapan ko, siya iyon!

Ibig sabihin ba noon na siya ang totoong nagnakaw kay Blake at hindi ako?

“Hijo, nakikita ko sa ayos mo na naglayas ka. Alam mo ba na masama ang paglalayas? Masasaktan mo ang mga magulang mo niyan.” Napatalon ako sa gulat dahil may biglang nagsalita sa likod ko. Kamuntikan ko pang masapak eh.

Paglingon ko halos matawa ako sa get-up niya. Napakabaduy niya eh. Naka-sweater siya na iba-iba ang kulay, naka-shades na kulay blue, may wig rin siya na kulay dilaw tas itim na medyas at ang panghuli ay nakatsinelas na dinosaur ang design. Ang pantalon lang yata ang normal eh.

Medyo madilim na rin dahil sa maiitim na mga ulap kaya ‘di ko sure kong naaaninag ko ng maayos ang mukha niya.

Sasabihin ko sana na hindi ako naglayas pero naunahan ako ng tiyan kong magsalita. Tumunog ang tiyan ko nang malakas na napaikot ng 360 degrees ang ulo ko, ibig sabihin no’n mabilis kong inilibot ang mata ko sa buong paligid at hiniling ko na lang sanang kinain na ako ng lupa dahil sa kahihiyan.

Ang daming nakakatitig sa akin, kahit umuulan ay hindi nila inalintana iyon! Hindi dahil pogi ako kung hindi ay malakas na kumalam ang sikmura ko!

Tumawa nang ubod ng lakas ang lalaking nasa tabi ko at hinawakan ang aking kamay, “Hali ka na, pasok nalang tayo sa fast food chain tutal nasa harapan na naman natin. My treat. Nakakahiya naman sa iyo.”

“Don’t talk to strangers po. Mas lalo na po kung pinapakain ka po, na-experience ko na po iyan. Masakit po sa heart.” Tumawa lamang siya. Hindi ako siniseryoso!

Inilapit ang bibig niya sa tenga ko. “Artista ako.” Lumaki ang mga mata ko. Kung sakali mang hindi siya nagsisinungaling ay pwede na akong mahimatay dahil first time kong maka-meet ng artista, wala akong pake kung ‘di ko kilala.

Tamang-tama kasi ang suot niya para sa isang artistang gustong maglalakad-lakad ng tahimik at walang mga paparazzis.

Pangarap kong makakita ng artista sa malapitan dahil hinahangaan ko sila! Kapagod magbasa ng script, kapagod magmemorize at sa huli, Nakakapagod my take 1, take 2 tuwing nag-aacting na.

Kinamot ko ang gilid ng mata ko, “Ano namang pangalan mo?” Takang tanong ko. Baka nakita ko na siya sa mga pinapanood kong teleserye sa telebisyon.

“Garry Valenciano ‘to.” Napaubo ako nang malakas na tila nabulunan ng sariling laway dahil sa sagot niya. Gary Valenciano? Iyong idol ko na napakagaling kumanta?! Gusto ko ng autograph!!!

“Joke lang, Garry Cordova at your service! Doble ‘yung r nitong pangalan ko. Tsk!” Ay teka parang narinig ko ito sa bibig ni Boss Popi. Teka muna, huhukayin ko muna ang mga alala-ala ko.

Itong lalaking ‘to ang best friend niya raw na artista na kinuhanan niya ng pwedeng ipang-apelyido sa akin!

Napanatag ang loob ko dahil kakilala lang pala siya ni Boss Popi, wala namang masama kung ilibre niya ako ng tanghalian.

Nilingon ko muna ang waiting shed upang ayain si Lola at nang matanong ko rin kung paano niya nakuha ang kwintas ni Blake at ibinagay sa akin. Ang galing ah, ako pa ang may ganang mag-imbita, nagpapalibre lang ako. Ngunit wala naman ng taong nakaupo sa waiting shed. Nagkibit-balikat lang ako at ako pa ang humila kay Garry Cordova papunta sa loob ng fastfood chain. Mabuti nga lang at tumawa lamang siya.

Habang hinihintay na maiserve ang mga inorder niya para sa amin ay nagsimula akong tanungin siya. “May kakilala ka bang taong nagngangalang Popi?”

Ibinaba niya ang kaniyang shades at tila nabato sa kaniyang pwesto nang makita ang mukha ko. Nagtagal siya sa ganitong sitwasyon bago bumalik sa dati. “Ah, Popi. Siya ang kababata’t matalik kong kaibigan noon. Matagal-tagal na rin kaming hindi nagkakamustahan eh, hindi ko na alam kung nasaan na siya ngayon.” May patango-patango pa siyang nalalaman. Totoo nga ang sinabi ni Boss Popi!

“Bakit kilala mo si Popi?” Balik na tanong niya sa akin. “Ay, oo. Boss ko siya noon sa trabaho.”

“Teka, ano po bang nangyari kanina. Bakit po kayo biglang naging bato habang nakatingin sa mukha ko?” Nagtataka kong tanong. Ano ba talagang meron sa mukhang ‘to at ba’t pinaglalaanan talaga nila ng pansin?

Huminga siya ng malalim, “May naaalala kasi ako sa iyo eh. May kamukha ka.” Akala ko pa naman kung gaano na iyon kaseryoso kasi parang maiiyak siya eh. Iyan lang pala.

Hindi man lang ako nainform na common lang pala itong mukha ko.

“Ilang taon ka na po ba?” Tanong ko. Kasi naman iyong ibang mga artista, ang layo ng mukha sa totoong edad. Iyong parang hindi tumatanda na mukha at katawan.

Ang gaan ng loob ko sa k a niya dahil sa isang ‘di ko mawaring dahilan.

“Limampung taong gulang na ako at fresh pa rin.” Sabi niya atsaka nag-pogi sign. Kinuha ko ang wig na kulay dilaw na nasa ulo niya at imbes na maputing buhok ay maski isa, wala akong makita.

In fairness, may itsura ah. Walang kawinkles-wrinkles. Kapoging 50 years old ah. Sana kapag tumanda ako, ganito pa rin kakisig.

May kung anong pwersa ang __ nagpwersa sa kamay ko na tumaas.

Namangha ako at hindi namalayan na pinapasadahan ko na pala ng aking palad ang kaniyang mukha. “Napakagaspang ng mga palad mo, hijo. Tiyak akong dumaan ka na sa napakaraming paghihirap. It must be hard for you doing things on your own at a very young age.”

Ngumiti lang ako ng tipid sa kaniya. Totoo naman. Gusto ko sanang ibahagi sa kaniya ang mga hirap na pinagdaanan ko kaso papalapit na ang crew nitong fast food chain. Agad kong ibinalik ang wig niya sa ulo niya. Lagot kapag may makakilala sa kaniya.

Agad kong nilantakan ang mga pagkain na napili ko. Ang kapal talaga ng mukha ko pero sino namang hindi gaganahan kung ang taong nanlilibre sa iyo ay imbes na manliit dahil ako lang ang kumakain ay nakangiti lang habang nakatitig sa akin.

Napahawak ako sa tiyan ko. Busog na ako!

“Hello mga Sir, may palibre po kami ngayon sa mag-amang costumer. Limang piraso po ng cupcakes. Mag-ama naman kayo, ‘di ba?” Halos tumulo ang aking laway dahil sa napakagandang dekorasyon ng cupcakes.

Ngunit paano ko naman iyon makakain, eh para sa mga mag-ama lamang itong surprise promo.

Pwede kayang sabihin na wala akong ama?Maaawa sila sa akin at sa akin na ang limang cupcakes.

“Ah oo. Mag-ama nga kami.” Nagulat ako sa tugon nitong ‘artistang’ nasa harapan ko. Bakit naman niya aakuhing mag-ama kami? Nilingon ko siya ngunit nag OK sign lang siya.

Bahala na.

Isusubo ko na sana ang cupcake ngunit may nagsalita sa tabi naming mesa. “Payo lang, Kuya. Pagsabihan mo iyang tatay mo na malapit na ang birthday ng pamangkin ko, pwede siyang maging clown.” Kunot-noo kong ibinaling ang atensiyon sa kanila.

Tumawa ako nang matabang. “H’wag naman sana kayong makialam sa pananamit ng isang tao.” Mababang tonong usal ko, “‘Di naman kayo ang bumibili ng damit niya para mag-alala sa kung anong suuotin niya. At least afford bumili ng damit.”

Nagkibit-balikat lang siya. Paggrabe na nang paggrabe ang mga ugali ng mga tao ngayon. Hindi na nila inilalagay sa tamang lugar ang pagjo-joke nila.

Habang papalabas ng fast food chain ay tinanong ko muna siya kung ano ang itatawag ko sa kaniya. Sabi niya Gar nalang daw. Hindi naman ako nagprotesta. Sinabi ko na rin sa kaniya na Lala ang pangalan ko.

Mas mabuting kahit alyas ko lang ang malalam niya. Ang sagwa ng alyas, parang salita ng mga kriminal. Palayaw pala ang mas mainam na salita.

“Salamat sa pagkain, Gar.” Sinserong pasasalamat ko. Mabuti nalang at dahil may connection ako kay Boss Popi kaya niya ako nilibre.

Salamat, Boss!

“I can really see her in you, Lala.” Tumango nalang ako bago tumalikod na sa kaniya kasi maghahanap pa ako ng matutuluyan at trabaho.

Oo na, common na ‘tong mukha ko. H’wag mo nang isampal pa sa akin.

Ngunit humarap ulit ako. Chance ko na ito para sumikat! “Gar, may alam ka po bang trabaho na pwede kong pasukan? At kung meron man, i-recommend mo naman ako. Pagpasensiyahan mo na ang kakapalan ng mukha ko.” Kinamot ko nang mahina ang ulo ko upang mas maging effective ang acting ko.

Aasa nalang talaga ako sa pang-Hollywood kong acting.

“Magtrabaho ka sa akin, Lala.” Seryoso niyang sambit. Magtrabaho ka sa akin, Lala. Hindi iyon pakiusap kun’di isang utos.

Bakit ba paiba-iba ang mood niya?

Agad akong tumango. “Ah. Eh. O-Okay?” Kahit nag-aalinlangan ay humahawak ako sa maliit na porsyento na baka gawin niya akong artista. Malaki pa naman ang magiging papel ko sa showbiz dahil napakatalentado kong tao.

Available ako sa mga tragic at mga sad ending dahil heart broken ako ngayon.

Salamat, Lord, dahil kahit hinayaan niyong mabiyak ang puso ko ay mabilis niyo naman akong binigyan ng trabaho. Salamat kay Lola dahil naging instrumento mo siya upang magkita kami ni Blake na hindi ko naman pinagsisihan. Hindi ko pinagsisihan ang una’t huli kong experience ng pag-e-experiment kahit pareho kaming lalaki.

Masaya akong nakita siya, masaya akong mahulog sa kaniya pero dito ko nalang ibabaon ang saglit naming pagmamahalan. Dito sa mismong fast food chain na ito kasama ng mga nakain kong kasulukuyan nang tinutunaw ng aking tiyan.

Maging masaya sana __ _ulit _ ___ _ sila ni Ma’am Paine. Iyon lang ang hiling ko.

Wala namang saysay kung tumunganga lang ako at magdamdam. Itong sweldo ko mauubos at mauubos ‘to pagdaan ng mga araw. Kung hindi ako kikilos maaaring bumalik ako sa dati kong sitwasyon na pinakainiiwasan kong mangyari.

Ayaw k o nang magnakaw muli!

Ngayon ay ang iisipin ko na ang ay kung ano ang magiging buhay ko kinabukasan nang walang inaalalang Blake at walang inaalalang sakit.

“Halika na, Lala.” Sumunod na ako kay Gar. Huling sulyap sa likuran ko dahil may katiting na porsyentong umaasa ako na nakasunod pa siya sa akin. Na pipigilan niya ako.

Bahala na.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
2021

@FORTYUNEYT

Chapter 28

Happy 205 followers!!! Thanks for the all time support!

---

**Chapter 28: Trending si Lala **

LALA’S POINT OF VIEW

“DITO ka nakatira?!” Manghang-mangha kong tanong dahil nasa pinakamataas kaming palapag ng malaking gusaling ito. Gabi na kasi kami nakapunta rito kasi may dinaanan pa kaming sementeryo.

Nasa loob nga lang ako ng kotse niya. Hindi ko na rin tinanong kung kaano-ano niya iyong binisita niya roon dahil baka masabihan pa akong usesero.

Ayun, balik sa nakikita kong napakagandang view ngayon. Mabuti nalang at wala akong takot sa matataas dahil kung meron man ay malulungkot talaga ako dahil hindi ko mae-enjoy ang ganito kagandang tanawin.

“Anong ibibigay mong trabaho sa akin, Gar?” Pagbasag ko sa katahimikan dahil hindi naman siya nagsalita mula kanina pa sa elevator patungo rito. Excited na excited ako kahit hindi dapat ako mag-expect.

Ngunit hindi naman siya sumagot kaya iwinasiwas ko ang aking mga kamay sa mukha niya.

Ayan, tulala nga.

“A-Ah, ano. Kahit anong gusto mong trabaho. Kung saan ka magaling.” Ha? Ngayon pa lang ako nakariinig ng ganitong pagbibigay ng trabaho.

‘Yung pakiramdam mo na kahit anong trabahong gusto niyang ibigay ay kakayanin mo dahil desperado ka na tapos ngayon maririnig mo na kahit ano lang? Napakunot ang noo ko, lukot na lukot.

Nangangamoy scam, eh. Pinagloloko ba ako nitong artistang ‘to?

“Biro lang. Gagawin kitang stylist ko tutal bagets ka naman, may movie kasi akong on process which is age gap themed. Para naman magmukha akong mas bata kaysa sa edad ko ngayon.” Tumango ako nang may pag-aalinlangan. ‘Di pa ba siya mukhang bata sa lagay na iyan?

“Weh? Sa mukha pa lang ‘di na masasabing singkwenta ka na. Pero kung pagiging stylist lang naman ay hindi naman ako hihindi. Pero kung gusto mo, marunong akong magluto para naman mabigyan ako ng mas mabigat na gawain. H’wag kang mag-alala, ‘di kita lalasunin.” Suhestiyon ko dahil pakiramdam ko napakagaan lang ng stylist at maliit pang ang makukuha kong sweldo. Imbes na makarinig ako ng halakhak niya ay malalim na buntong-hininga ang nakuha ko.

Sabi na nga ba may maraming mga problemang kinahaharap ang mga artista.

Tinanong ko siya, “May problema, Gar?” Ngumiti siya ng tipid bago nagsalita, “‘Yung sinabi kong tao na nakikita ko sa iyo ay marunong din kasing magluto. Asawa niya ‘yung—.” Tita? Tito? Pamangkin? Kapatid?

“Ah, basta. H’wag mo nalang akong pansinin. Paminsan-minsan nagsi-space ako. Isipin mo lang na normal lang ang pangyayaring ‘to dahil sa katandaan ko.”

Bahala siya. Handa pa naman sana ang tenga kong makinig. Sa mga VIP lang dapat ang treatment na ibibigay ko, hinindian niya pa.

Ayaw __ niyang i-take for granted ako?

“Why don’t you start cooking? Tutal nagpresinta ka naman na gawin kitang tagaluto. Para naman malasahan ko ang ipinagmamalaki mo. Sana ‘di ako madisappoint, Lala ah.” Ayan masigla na ulit ang hangin sa loob nitong magandang condong ito.

“Pakialaman ko ang kusina mo po ah?” Tumawa ang MATANDA. “Alangan namang hindi mo pakialaman eh magluluto ka nga ‘di ba? You’re funny, Lala.”

Uuwi na lang ako sa amin, ang toxic ng bagong kong amo. Pilosopo eh katulad ni Bla—

Wala.

Binilisan ko ang kilos ko dahil baka mapunta na naman itong utak ko sa ibang galaxy. Nagmumukha akong alikabok na maaaring makairita sa kanilang mga mata kaya lumayo ako upang maging normal ulit ang lahat.

Sabing h’wag nang isiping muli eh.

Matapos naming kumain ay itinuro niya ang magiging tulugan ko na ‘di ko inaasahang sa totoong kama pa. Okay lang naman ako sa sofa bed na nasa sala.

Hindi ko na lang siya kinulit at baka magka-uban pa ang kaniyang buhok na pinakulayan niya ng itim.

---

LUMIPAS ang tatlong linggo nang hindi ko namamalayan. Nagkakatimbang na rin ako na nagpapasaya sa akin, kaunting exercise lang, makikita na ang mga muscles ko. Eh, ano ba naman kasi itong si Gar kung ano-ano na lang ang binibigay sa akin na mga imported na bagay at mga pagkain.

Tapatin __ niyo nga ako. Trabaho ba ang nakuha ko o sugar daddy?

Hindi rin kasi niya ako binigyan ng trabahong mabibigat bukod sa pagluluto at pagpili ng mga damit na susuotin niya para sa shooting na siyempre, sponsored at lahat branded. Meron din daw housekeeping kada dalawang araw kaya wala akong masiyadong gingagawa.

Kaya ayun, higa at tayo lang ginagawa kong exercise. Mas nagiging pabigat yata ako rito.

Nitong mga nagdaang araw ay hindi ko alam kung ano itong mga nararamdaman ko. May mga pagkakataon na bigla akong nahihilo atsaka sa kasamaang palad, nagsusuka rin ako minsan.

Hindi kaya highblood ako? O ano?

“Lala, may dala akong chocolates. Pinabibigay ni Manager sa iyo.” Napabangon ako agad sa kinahihigaan kong sofa bed at pinatay muna ang TV bago pumunta upang sabulungin si Gar.

Dahil sa kagwapuhan ko ay pati manager ni Gar nakuha ko ang loob. In fact, kami na.

Biro lang, naging successful daw ang movie tapos ngayong week na ilalabas. Laking pasasalamat niya sa akin dahil mas naging angkop ang itsura ni Gar para sa bidang lalaki.

Sus , ako pa ba?

Umupo ako. Tumabi siya at umakbay siya sa akin. Siya pa mismo ang nagbukas ng TV dahil busy ako sa nilalantakan kong napakasarap ng chocolate na lasang imported talaga. Nakaka-adik.

“BREAKING NEWS. DIRECTOR GENERAL BARRY **** PATRICK’S POLICEMAN SON **** HENRY BLAKE PATRICK IS HERE TO CLARIFY THE MISUNDERSTANDINGS ABOUT THE ISSUE, _‘AFTER SUSPENDING THE WEDDING DUE TO THE DEATH OF THEIR MIGHTY GRAND FATHER, _ _BARTHOLOMEW _ _**** _ _PATRICK _ _, WE HAVE GATHERED A LOT OF INFORMATION WHICH STATE THAT THE WEDDING OF HIM AND THE ROOKIE MODEL, PAINE _ _LACSAMANA _ _DID NOT _ _HAPPEN _ _AFTER MORE OR LESS A MONTH OF SUSPENSION.’ _ PAKINGGAN NATIN ANG PAHAYAG NI MR . PATRICK .” Napaubo ako nang malakas sa aking narinig. Bakit hindi itinuloy ang kasal? Anong naging problema?

Umalis na naman ako, ‘di ba? Hindi na ako sagabal , ‘di ba? __

“Dahan-dahan lang Lala, kapag nabulunan ka at namatay, ako pa ang may kasalanan. Masisira ang image ko bilang isang magaling na aktor. Magiging kargo pa ng konsensiya ko at higit sa lahat, ako pa ang gagastos ng pagpapalibing sa iyo.” May tatalo na pala sa pagiging overthinker ko.

Mukha ba akong mabuting damo para mamatay nang ganoon kadali ?

Bago ko pangunahang kwestyonin ang mga desisyon ni Blake ay papakinggan ko muna ang sasabihin niya ukol dito. Makikibalita lang nang palihim.

Pinilit kong hindi ituon ang aking mga mata sa screen at nagpanggap na abala pa rin sa kinakain ko ngayon pero alert na alert ang aking tenga sa pakikinig.

Huminga ako nang malalim na parang naghahanda sa mga sasabihin niyang mga salita. Kinabahan ako bigla. Pero hindi ko talaga natiis, napatingin talaga ako sa screen at nakitang bumuka ang bibig ni Blake ngunit walang salita ang maririnig.

Nasira ba ang microphone niya?

Pinagtuunan ko ng pansin ang itsura niya. Ang gwapo pa rin kahit parang nangayayat ng kaunti. Medyo umitim din ang ilalim ng kaniyang mga mata at ‘di na maayos ang pagkakasuot ng police uniform niya.

Hindi ba siya inaalagaan nang maayos ni Ma’am Paine?

Bigla na lang naging puti ang screen at biglang may nakasulat na, “It seems like we’re having a technical problem. A commercial will follow after this message. We’ll fix it sooner or later. The Ma-Issue Breaking News will be right back. ASAP!”

“Ampanget naman ng balita. Ililipat ko Lala ha. Mas maganda pa kung manood ulit tayo ng Barney.” Doon na kumilos ang mga kamay ko upang pigilan si Gar at isa pa ayaw ko na manood ng Barney ng paulit-ulit. Hindi ko maintindihan kung bakit baliw na baliw siya sa isang dinosaur na kulay lila. Hindi naman ako natutuwa sa matinis nitong boses.

“A-Ano, ‘di ba sinabi mo kahapon na nagpa-schedule ka sa spa ngayon dahil masakit ang likod mo?” Mabuti nalang at may pumasok kaagad sa utak ko na palusot. Hindi man inaamin ng utak ko, gusto pa rin nitong maki-chismis.

“Ha? Ngayon pala iyon?” Tumango-tango ako. “Ngayong alas diyes at 9:40 na ngayon. Hindi ka ba pupunta? Baka malayo ang spa na pupuntahan mo.”

Tumayo na siya kaya sa pagkakaupo nakahinga ako nang matiwasay. “I’ll be back as soon as possible.” Matanda na kasi kaya parating may masakit ang kasu-kasuan.

For sure, matagal pa siya makakauwi dahil baka marami na siyang iniindang mga muscle pain .

Tatlong commercial ang ipinakita bago bumalik ang Ma-Issue Breaking News. Umalis na rin si Gar patungo sa spa. “AYAN! NAKABALIK NA ANG MA-ISSUE BREAKING NEWS. H’WAG NA NATING **** PATAGALIN PA DAHIL NAAABALA NA TALAGA SI MR . PATRICK .”

Nagsalita si Blake, ngayon may naririnig ng boses sa kaniyang hawak-hawak na mikropono. “I WOULD LIKE TO THANK YOU FOR LETTING ME CLARIFY THE ISSUE. GUSTO KONG IPAALAM NA ISANG BUWAN NA ANG NAKALIPAS MATAPOS ANG BREAK-UP NAMIN NI PAINE DUE TO OUR PERSONAL ISSUES KAYA HINDI NATULOY ANG KASAL . I’M SORRY FOR NOT LETTING THE PUBLIC KNOW EARLIER. ‘YUN LANG PO.” Nag-focus ang camera sa reporter na nakanganga. Napatawa ako ng ubod ng lakas.

“‘YUN LANG, SURE KA? YOUR BAKA MAY GUSTO KA PANG IDAGDAG **** DIYAN , ‘YUNG MAS ELABORATED?” Tanong niya kay Blake na parang nakikipag-usap lang sa ISANG kaibigan.

Ang isinagot niya sa lalaking reporter ay pagkuha ng isang papel mula sa kaniyang bulsa. Gusot-gusot na iyon at ‘di maayos ang pagkaka-tiklop.

Pinazoom niya ang camera upang mafocus nang maayos sa papel. Abang na abang pa ako na parang update ng isang Mexican telenovela na tagalog dub.

Nanlaki ang mga mata ko nang mabasa ang nakasulat. ’ Lala, bumalik ka na sa akin. Miss na miss na kita, Mahal. H’wag mo naman akong pabayaan na mag-isa oh. Mahal na mahal kita, sinabi ko na naman iyan sa iyo ‘di ba, pero bakit nagawa mo pa ring umalis? ’

May pa-crying emoticon pa sa huli, baliw.

Tinignan ko ang cellphone ko kung sakali mang matag ako ng mga friends ko sa F*cebook about sa Lala issue. Agad kong in-unfriend ang lahat ng mga friends ko at ini-lock ang profile ko. Mukhang delikado ang buhay ko.

Agad akong pumunta sa tw*tter ko at doon sumagap ng ilang impormasyon patungkol sa pagbunyag niya sa napakaganda kong pangalan. Mabuti nalang at may dummy account ako.

Relax, ako lang ‘to. Si Lala lang ‘to.

Tinignan ko ang trending at #Lala ang nagunguna sa Pilipinas. Masiyado naman yatang mabilis ang balita. Pinindot ko iyon at halos mahimatay sa kakatawa dahil sa mga post nila na puro memes.

May mga babaeng umaangkin na sila si Lala tas may edit pa na mukha ni Blake na nasa tabi nila. May nagvi-video call raw sila ni Blake. May mga chismis na mali lahat. Puro mga linked accounts ng mga kilalang artista na nagsisimula ang pangalan sa letrang L.

Ang nakakuha ng pansin ko ay isang Labrador Landro na nasa ikaapat na top posts. Lalaki siya malamang at may edit na nakaupo sa harapan niya si Blake at nakangiti silang dalawa sa isa’t-isa.

Sabi niya siya si Lala na iisipin kong totoo dahil sa napakagandang resulta ng pag-eedit pero alam ko sa sarili ko na ako pa rin ang Lalang tinutukoy ni Blake kaya kahit magpanggap kayo ay okay lang basta ba matago ang pagkakakilanlan ko.

Ngunit noong nagbabasa ako ng comments ay napasinghap ako dahil sa napakaraming batikos. Kesyo hindi raw bading si Blake. Ang Lala na pangalan ay pambabae raw. Kesyo kadiri raw siya dahil bakla siya. Kesyo ambisyosa. Kesyo hindi niya raw bagay. Halos kababaihan pa ang mga nangba-bash.

Mga ex-girlfriends yata ni Blake.

Napakasakit ng mga sinasabi nila. Sabi na nga bang walang makakatanggap nito. Isang napakalaking kasalanan at kamalian ang ginawa namin. Pinahid ko ang sipon ko sa bagong labang sofa at patuloy na binabasa ang comments, umaasa na may magtanggol kay Labrador Landro pero wala.

Ito na nga ba ang kinatatakutan ko. Bakit pa kasi isinapubliko pa ni Blake? Proud ba siyang nagkaroon kaagad ng relasyon sa isang lalake pagkatapos ng isang matinong relasyon kasama ang isang matinong babae.

Bakit hindi niya sinusunod ang puso niya na si Ma’am Paine ang tinitibok ?

Nagpakalayo-layo na nga ako upang hindi na siya maguluhan tapos magiging ganito pa rin? Bakit niya ba kasi pinapahirapan ang sarili niya? Kahit saan tignan, perpekto ang isang babae para sa isang lalaki.

Kapag nalaman ng lahat na lalaki nga si Lala ay tiyak akong ganiyan rin ang kanilang magiging reaksiyon o hindi kaya’y mas malala. Kaming dalawa ay iisiping salot sa lipunan at maapektuhan nang malaki ang pamilya Patrick.

Kahit malayo ako ay nasasaktan pa rin ako sa mga kilos niya, napakalaki na nga ng isinakripisyo ko. Nagpakalayo-layo na ako kahit masakit sa loob ko upang mabigyan sila ng masayang buhay na walang sumasagabal.

Tiniis ko ang sakit na nararamdaman ko ta’s gaganiyanin niya pa ako.

Pinilit kong tumayo at naglakad patungo sa kwarto ko kahit nandito na naman ang pagkahilo ko. Nagtalukbong ako ng kumot at umiyak nang umiyak hanggang makatulog.

Sana tigilan mo ang kahibangan mo, Blake.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 29

Happy 10.5K reads. ❣️

---

_Chapter 29: _ _3 Weeks Pregnant _

LALA’S POINT OF VIEW

NAMAMAGA ang mga mata ko kinabukasan. Mabuti nalang at hindi ako sinuspetyahan ni Gar nang idinahilan kong nakakaiyak ang teleseryeng napanood ko kahapon.

Sa dinami-rami ba naman kasi ng mga ex ni Blake, siyempre pogi eh, ay namali pa siya sa pagsulat. Sa halip na Lala ay Lana, Lara, Lapa, Lava, basta hindi dapat Lala iyon.

Pinaggugulohan na ang pangalan ko sa Twitter!

Stop. Huminga nang malalim at blangkohin ang isip. Umagang-umaga naiiyak ulit ako baka mawalan pa ako ng ganang kinain neto. Tinignan ko ang mukha ko sa salamin at nakikita pa rin naman ang pogi kong mukha kaya ebidensiya iyan na nabubuhay pa ako.

Pasalamatan natin si Lord, first thing in the morning.

Eh, sa hindi maitatangging namimiss ko pa rin SIYA kahit na sinabi kong kakalimutan ko na siya. Ang hirap naman kasi mag-move on. Kahit wala siya sa harap ko sumusulpot naman sa utak ko.

Siguro naman na-attach lang si Blake sa presensiya ko at sa kagalingan kong mag-housekeeping kaya ganiyan na siya ka-desperado. Tatlong linggo na ang nakalipas no’ng lumayas ako mula sa bahay nila kaya tiyak akong kapag dumaan pa ang ilang panahon, makakalimutan niya rin ako.

Matapos kong maghilamos ng mukha at magsepilyo ay dumiretso na ako sa kusina para naman maka-almusal na kami kaagad ni Gar. Magluluto ako ng agahan, ‘yung hearty meal nga lang. Schedule kasi ngayon ng monthly check up niya. Alam na, singkwenta na siya at unti-unti nang nawawalan ng lakas.

Napromote na kasi ako. Noon ay stylist slash taga-luto lang ako, ngayon ay taga-alaga na ng matandang isip bata na may fresh at batang-batang mukha.

Sasamahan ko nalang din kasi baka marinig ni Lord ang ipinagdarasal ko na sana makapagpa-check up ako for the first time. Nakamamangha kasing tignan ‘yung mga taong naka-white coats. Atsaka gusto ko maexperience iyong bagay na ginagamit ng mga doktor upang marinig ang heartbeat ng tao. ‘Yun bang nakasabit sa leeg nila.

Basta iyon.

At kung su-swertehin, nangangamoy libre pa ngayon kung pakikinggan ni Lord ang hiling ko at bubulongan niya si Gar ako kapag nagpacheck-up ako kasama niya. Atsaka para naman malaman ko kung ano ang mga sakit ko ngayon dahil bigla na lang akong nahihilo, expect ko nga na ngayong oras ng umaga ay baka maduwal ako.

Hindi ko rin alam, nakasanayan ko na rin. Araw-araw ba naman akong nagkakaganiyan.

At ngayon na may tiyansang makapagpa-check up ay bakit hindi nalang gawin talaga? Mapa-libre o hindi. Dapat talagang malaman kung anong sakit ang meron ako ngayon.

Ayaw ko namang pumanaw nang walang iiyak sa akin.

Pero mamaya pa naman iyong schedule, ‘di ba? Marami pa akong oras parang magpawis para wala namang gaanong problema kapag i-che-check up na ako.

Pagkatapos kong magluto ay hinintay ko na lamang na makababa si Gar. Hindi naman ako ganoon kasama upang gisingin siya dahil alam kong mahirap magmemorize ng mga dialogues. Mahirap nga i-memorize ang multiplication table up to 15, ganiyan pang pag-aarte na may emosyon pang kasali.

Binuksan ko nalang ang TV para naman may pagkaabalahan ako. Mabuti nalang at ganitong oras ipinapakita ang cooking show na inaabangan ko parati sa umaga.

May mga oras nga na naglalaway ako dahil sa mga pagkaing niluluto nila, iyong literal na naglalaway. Hindi ko rin alam kung bakit nangyayari iyan. ‘Di ko pa nararanasan ang maglaway noon kahit gaano pa katindi ang kagustuhan kong bumili ng isang nakakatakam na pagkain. Kaya ayun, parati akong may tissue sa tabi, hindi para sa luha kung hindi para sa laway.

Andami ng mga kakaibang nangyayari sa katawan ko.

“Lala, hali ka na. Sabay na tayo kumain.” Tumawa ako, may mga pagkakataon kasing hindi ko natitiis ang sarili ko habang nakatingin sa niluluto ko at nauunahan ko siyang kumain.

Nagtataka na rin ako kung bakit parang ganadong-ganado akong kumain, araw-araw hindi ako nawawalan ng ganang kumain. Kahit na wala namang akong gaanong ginagawa rito, pagkagat ng dilim, pagod na pagod ang katawan ko at mabilis na nakakatulog sa ‘di malamang dahilan. Ayan tuloy ang mamasel na katawan na inaasahan ko ay mas lalong hindi ko makukuha.

Pagkatapos naming kumain ay sakto namang natapos rin ang cooking show. Kaya naman umupo akong muli sa sofa at nanood ng pang-umagang balita.

Ang babaeng reporter ay abot-tenga ang ngiti habang nagbabalita, “Isang lalaki ang isinugod **** kagabi sa ospital ng Horrispon . Sinasabing ang lalaki ay nagdadalang -tao at manganganak na sa oras na iyon. Oo, hindi kayo namali nang rinig , buntis ang lalaking iyon. Isa itong napakagandang balita para sa mga gay couples, malay niyo kayo rin pwedeng magkaanak o ang partner in life niyong lalaki ay may kakayahang magdalang-tao . Hindi niya isinawalat ang kaniyang totoong pangalan kaya ‘Tana’ nalang daw ang itawag natin sa kaniya.”

” Pahayag pa nga ni Tana noong kinausap namin siya ngayong umaga sabi niya, “Hindi lang ako ang may kakayahang **** magdalang -tao, marami akong kilala na hindi naman naisapubliko dahil sa takot na mahusgahan ng iba. Sana po matanggap ng lahat na hindi man namin inaasahan na magkaroon ng bahay-bata dahil lalaki kami ay hindi naman po namin pinagsisihang may nabuo at/o l umabas na isang blessing mula sa aming sinapupunan .” Napakagandang **** impormasyon ‘di ba?” Mas lumaki ang ngiti ng babaeng reporter.

Isang saglit pa ay pinakita ng taga-balita ang picture ng taong sinasabi nilang nanganak kahapon. Ang kuha ay pagkatapos na pagkatapos lumabas ang bata dahil may dugo pa ang buong katawan ng bata. Siyempre nakablack and white ang picture.

Hindi man pinakita ang mukha ni Tana pero totoo ngang lalaki ang nakahinga sa hospital bed.

Sa halip na matuwa ay bigla akong kinabahan. Samot-saring mga ideya ang pumapasok sa kukote ko at wala na among alam kung paano ito patigilin.

Paano kung kasali ako sa mga lalaking may kakayahang magdalang-tao? Hindi kaya’y dahil diyan kaya nag-iba ang katawan ko ngayon? Kung may posibilidad na kasali ako sa mga taong iyon ay dapat nagdadalang-tao na ako ngayon kung sakali mang magaling si Blake.

Parang biglang gusto kong magsign of the cross.

“Anong masasabi mo sa balitang iyon, Lala?” Biglang nagsalita si Gar sa tabi ko. Hindi ko namalayan na nasa tabi ko pa rin pala siya dahil sa malalim kong pag-iisip.

Hindi ako sumagot dahil hindi ko rin naman alam ang isasagot. “Alam kong naguguluhan ka, Lala. Alam kong maraming tumatakbo sa isip mo na ayaw mong sabihin. Isipin mo nalang na pwede akong makatulong. You can always talk to me, handa akong makinig kahit anong oras pa iyan.” Ang buti mo, Gar.

Bigla akong pinagpawisan ng malamig. Hindi na maitago ang kaba ko dahil sa sinabi niya. Palakas nang palakas ang pagtibok ng puso ko.

May isang parte ng utak ko na ipinagdarasal na sana ay kasali ako sa maliit na porsyento ng mga lalaking may kakayahang magdalang-tao at iniisip na totoo ngang may laman na ang tiyan ko ngayon. Nasa isip ko palang ang mga iyan ay parang maiiyak ako.

Sana nga. Sana nga.

Eksaktong alas diyes ng umaga ay dumiretso kami sa ospital na mas lalong nagpakaba sa akin. Nagkataong sa ospital pa na pinanganakan ng lalaking nasa balita. Dito nanganak si Tana ayon sa balita.

Kabadong - kabado na talaga ako .

Naka-disguise muli si Gar. Gaya n’ong una ay napasobra ulit ang mga damit na pinagpatong-patong niya habang ako ay iyong normal ko lang na damit.

Naghintay lang ako sa labas ng hospital room ni Gar dahil inantok ako bigla. Mabuti nalang at mukhang komportable lang naman tulugan ang upuan na nasa labas ng kwarto. Pwede naman sigurong matulog nang nakaupo.

Naalimpungatan ako dahil sa mahinang pagtapik ng kung sino man sa pisngi ko. Si Gar pala iyon. “Tara sa Ob gyne clinic. Magpapa-check up.”

Nanlaki ang mata ko at excited na nagtanong. “May buntis kang kakilala, Gar?”

“Huwag kang magmaang-maangan, Lala. Alangan namang hindi ko makikita ang pagduduwal at parati mong pagtulog nang halos labinlimang oras araw-araw eh nasa iisang bubong lang tayo. Alam kong iyan ang gumugulo sa isip mo kaya bakit hindi tayo gumawa ng aksiyon habang maaga pa?” Hindi ako makapagsalita dahil sa kaseryosohan ng kaniyang tono. Bukod sa kaseryosohan, alam kong nag-aalala para sa akin ang matanda.

“Halika na, Lala. Baka magbago pa ang isip ko. Pumasok na tayo.” Inilahad ni Garry ang kamay niya sa harap ko.

“S-Sige, Gar.”

---

NAKANGITI kaming sinalubong ni Doktora Hilda, siya raw ang ob gyne na naka-assign para lang sa akin. “Aalamin mo ba kung buntis ka?” Ha? Hindi man lang ba magugulat?

Ang ganda naman ni Doktora!

“Base sa mukha mo, tinatanong mo kung bakit ko alam? Ganito kasi iyan, ‘yung nabalita kasi kanina na si Tana, ako ang nagpaanak sa kaniya kahapon. Atsaka before him, may mga pasyente na talaga akong mga preggy na mga lalaki. Sa lahat ng mga pasyente ko si Tana lang ang may pinakamakapal ang mukha…”

Kumunot noo ko at kaagad siyang tinanong, “Bakit naman, Doctora?”

Nagpatuloy siya, “…sinabi niyang gusto niyang maisapubliko na nanganak na siya ng napakagwapong bata upang malaman ng ama ng bata atsaka gusto niya raw na maging famous.” Napatawa ako nang malakas.

Ang lakas pala ng topak __ no’ng Tana na iyon.

“Sige, simulan na natin tutal mukhang excited ka na rin. Mabilis lang ‘to.”

_(I won’t say anything about the procedure kasi _ _iniwasan _ _kong _ _makamisinform _ _. _ _**** _ _Achuchu _ _natutulog ako tuwing science time.) _

Napatalon ako bigla dahil sa biglaang pagsalita ni Doktora. “Congratulations, three weeks na ang baby sa sinapupunan mo, Misis o Mister o Ate o Kuya? Ito bang kasama mo ang nakabuntis sayo? Bumalik kayo rito every month ah para masubaybayan natin ang pagbabago ni baby.”

“Tatay niya ako. Narito ako para samahan siya.” Sagot ni Gar. Oo nga naman, ama na rin naman ang turing ko sa kaniya kaya hindi ako kukontra.

Bigla na lang padabog na inilagay ni Doctora ang kamay niya sa mesa niya. “Kilalang-kilala ko ang boses mo! Kahit pa nakapikit ang mata ko, makikilala ko…”

Ano ba ang ginagamit upang makinig , Doctora ? Ang mata ba?

Nagtatalon ang Doktora kaya napasunod lang ang ma”I’m certain that you’re Garry Cordova. I’m a big fan of yours! I love your latest movie.”

Tumawa ako dahil sa nakakatuwang eksena, “Maiwan ko muna kayo, magpapahangin lang ako sa labas.”

Agad akong lumabas at iniwan si Gar sa fan niya. Parang sirang plaka ang boses ni Doktora sa isip ko. Paulit-ulit.

“Congratulations, three weeks na ang baby sa sinapupunan mo.”

“Congratulations, three weeks na ang baby sa sinapupunan mo.”

“Congratulations, three weeks na ang baby sa sinapupunan mo.”

Three weeks? Ibig sabihin no’n may nabuong anghel noong kasagsagan ng bagyo?

Tumigil yata sa pag-ikot ng mundo habang kusang bumaba ang kanang kamay ko sa aking tiyan. ‘Di ako makapaniwalang may bata na pala ang sinapupunan ko. ‘Di ako makapaniwalang ang solido kong dahilan upang lumayo kay Blake ay mangyayari sa akin.

Hindi ko inaakalang pwede pala akong makapagbigay ng anak sa kaniya.

Hindi ako magkandaugaga sa pagpahid ng mga luha kong patuloy lang sa pag-agos. May nabuo palang supling sa ‘saglit’, ‘huwad’, at ‘puro laman’ na pagmamahalan namin ni Blake. Nawala man ako sa tabi niya, may binigay naman si Lord na may koneksiyon sa kaniya.

“Baby, sana magmana ka sa akin para iwas issue. ‘Yang gwapo at famous mong ibang tatay, marami iyang issues sa buhay kaya h’wag mong tularan.” Mahinang sabi ko rito kahit hindi pa naman ito marunong makinig dahil siyempre, dugo pa ito.

Ngayon ay isasantabi ko muna ang paghahanap sa mga magulang ko, bibigyan ko muna ng atensiyon itong napakagandang biyaya ng panginoon sa akin. Naging sawi man sa pag-ibig, may magmamahal naman sa akin pagdating ng araw kapag uugod-ugod na ako at nahihirapan na sa pagtayo.

Nakakita ako ng isang matandang lalaki na napakalungkot ng mukha. Nilapitan ko siya para naman mabahiran ko siya ng kasiyahan ko ngayon.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita, “Lolo, okay lang po iyan. Kung wala kang anak sa iyong asawa, ikaw na lang po ang magbuntis.”

Agad kong binawi ang sinabi ko dahil imbes na masayang mukha ang makita ko sa mukha niya ay galit pa na mukha. “Biro lang po iyon, Lolo. Hayaan niyo po ipagdadasal ko ang taong nasa loob ng kwartong iyan.” Umalis nalang ako at baka masapak pa ako kapag nagtagal ako, ayaw kong masaktan ang anak ko.

Anak ko. Ang minamahal kong anak.

“Lala!!!” Para akong binagsakan ng langit at lupa nang marinig ang pamilyar ang boses na iyon, mahina lang iyon kaya tiyak akong nasa malayo pa siya.

Kay Kendara ang boses na iyon.

Patay ako nito! Alangan namang hindi niya sabihin kay Blake, eh magkababata sila. Hindi ko rin siya mababayaran kung sakali mang magpapabayad siya dahil alam kong ipinanganak siyang may gintong kutsara sa bibig.

“What are you doing here, Lala? Ako kasi na-cut ko ang sarili ko sa knife noong nagputol ako ng mga apples para sa sarili ko kaya nagpahospital kaagad ako kasi takot ako sa infection.” Patay! Nasa likod ko na siya! Hindi ko siya nilingon.

Nagpatuloy lang ako sa pagpapanggap na hindi ko siya naririnig. “Lala naman, akala ko ba friends na tayo? Why are you so cold towards me? I want you pa naman para kay Blake.”

“Lala, look at me-” Akmang hihilahin niya sana ako para paharapin, mabuti na lang at may humigit sa akin sa kabiwang direksiyon.

“Layuan mo ang anak ko, Miss. Ipapapulis kita kung ipagpapatuloy mo pa iyang pangha-harass mo sa kaniya.” Si Gar! Parati talagang to the rescue, ‘no?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 30

Happy 221 followers, 11.2K reads!

HAPPY PRIDE MONTH ! 🏳️‍🌈

---

_Chapter 30: _ _**** _ _Reunited _

BLAKE ‘S POINT OF VIEW

NAPASIMANGOT ako nang maalala ang mga sinabi ni Dad sa akin kahapon. _“What the h* _ _ll _ _have you been doing, Blake?! Hindi ka raw pumasok sa trabaho for a week! Are you out of your mind? Hindi kita _ _pinalaking _ _ganiyan. Atsaka what is that all about? In-announce mo sa _ _publiko _ _na wala na kayo ni Paine na kahit kami walang alam?!” Halos masira ang tenga ko dahil sa lakas ng _ _boses _ _niya. As expected kahit kausap niya ako na anak niya ay _ _maawtoridad _ _pa rin siya at napakastrikto. _

_Ganiyan _ _ang tono niya parati sa trabaho. _

_“Okay na sana noong sinabi mong personal issue lang pero _ _isiniwalat _ _mo pa sa _ _publiko _ _na _ _hinahanap _ _mo ang taong nagngangalang Lala? _ _**** _ _Nilagyan _ _mo pa ng _ _mahal! Alam mo ba kung ano ang iisipin ng mga tao? They will think na ikaw ang dahilan kaya hindi _ _natuloy _ _ang kasal. They will f*cking think that you cheated! Maapektuhan ang _ _reputasyon _ _ko sa ginawa mong _ _eskandalo _ _, Blake! Masisira ang pangalan ko! Ayusin mo ang _ _gulong _ _ginawa mo bago pa kita puntahan diyan. And another thing, _ _bumalik _ _ka na sa trabaho!” _

**Inilayo _ ** _ **ko ang telepono sa tenga ko. Now, he’s doing his best to scold me and to ‘correct’ my mistake pero ni presensiya niya wala rito. Parati lang siyang walang oras sa pamilya niya tapos nagpapakita lang kapag may _ ** _ _malaking problema akong ginawa. _

_“But Dad-” _

_Ayan. Binabaan na ako ng telepono. He’s always like that, maliit na oras lang ang inilalaan niya para sa amin na pamilya niya. _

_What an awesome father! _ _**** _

_He seldom goes here, limang beses lang sa isang taon kung bumisita kay Mom kaya hindi ako _ _naniniwalang _ _pupunta siya rito. Hindi nga siya _ _umuwi _ _kay Mom na kung _ _tutuusin _ _ay mas malapit pa sa trabaho kaysa sa bahay ko. _

_I promised to myself that I will never walk on the same path as him. _

_Kahit na sabihin niya pang bawiin ko ang mga sinabi ko ay hindi ko gagawin. This is probably the second time in history na hindi ko _ _susundin _ _si Dad. _

_I will do anything para makabalik muli si Lala sa mga kamay ko. _

‘Yun ang nangyari kahapon matapos kong sabihin sa publiko na totoong cancelled na ang kasal.

He’d been manipulating my life simula pa noong nagkaisip ako kaya ngayong patungkol na ito kay Lala ay hindi ako makakapayag na kontrolin niya ulit ako.

I’m seriously desperate na iyon lang ang naisip kong gawin upang may makaturo kung nasaan na si Lala. I shouldn’t think twice. I tried to hire someone to find him pero kahit isang hint ay wala silang maipakita sa akin. Umiinit lang ang ulo ko.

What I am expecting for? Ni hindi nga nila mahanap si Ream na nawawala noong April 16, and what’s the date today? Today’s May 24, humigit isang taon nang nawawala ang pinsan ko.

Although I do not have the right to complain because it’s not my money. Yes, I wasted Lolo’s heritage money to search for Lala and Ream, dahil iyon namang talaga ang plano ni Lolo, ipagamit ang perang ipinamana niya.

But everything seems to be fruitless.

I’ve been restless for three weeks now. I can hardly sleep because the bedroom’s too cold for me, may kulang. I miss the food he usually prepares for me. I miss his face. I miss his affectionate voice. I miss the feeling of content when he’s around. I miss how… no, everything about him.

I even prayed to God every single day na sana ibalik niya ang pinakamamahal ko sa akin pero it’s not enough! Hindi ako magkakasya sa paghintay-hintay lang na wala namang kasiguraduhan. I have to get Lala beside me before he could love someone that’s not me.

Just thinking of it makes my blood boil even more.

From the moment na may nangyari sa amin ni Lala, akin na siya. Ako ang unang nakaangkin sa kaniya at ako lang ang nararapat. Ako lang dapat ang nagmamay-ari sa buong pagkatao niya. AKO LANG DAPAT.

We haven’t officially broken up bago siya umalis. At ‘yon ang pinanghahawakan ko.

I locked the master’s bedroom after umalis ni Lala. I will continuously loathe that place. Kahit we did a lot of steamy stuffs in there, it can’t change the fact that Paine dahil doon naganap ang sanhi ng pag-alis ni Lala rito. I have all my things transferred to the maid’s quarter para maramdaman ko pa rin ang presensiya ni Lala pero it’s not enough.

I want the real Lala.

I went to the living room and sat at the exact place on the sofa where Lala used to sit before. We often cuddle here noong may bagyo.

Ah. I miss him.

Binuksan ko ang telebisyon at nagulat sa aking narinig na balita. “Isang lalaki ang isinugod kagabi sa ospital ng Horrispon. Sinabing ang lalaki ay nagdadalang-tao at manganganak na sa oras na iyon. Oo, hindi kayo mamali ng rinig, buntis ang lalaking iyon. Isa itong napakagandang balita para sa mga gay couples, malay niyo kayo rin pwedeng magkaanak o ang partner in life niyong lalaki ay may kakayahang magdalang-tao. Hindi niya isinawalat ang kaniyang totoong pangalan kaya ‘Tana’ nalang daw ang itawag natin sa kaniya.”

Mas mabuti sana kung narinig ko iyan habang nandirito pa si Lala. It would be a pleasure to make love to him every day to know if he also have that miracle in him.

Ipa-check up muna siya sa doktor? No, bubuntisin ko siya in every way I know with or without that special condition.

Kung mabuntis man siya ay tiyak akong ako ang magiging pinakamasayang tao sa buong mundo. At kung hindi naman ay okay lang. Kuntento naman akong kasama siya… kasama ang pinakamamahal kong lalake sa balat ng lupa since it is my first time to share the unbeatable thing called ‘love’ with a man.

Ah. Makata na ba ako?

Ang sakit talagang isipin na hindi siya naniwala at nagtiwala na totoong itong nararamdaman ko at wala na talaga akong nararamdaman para kay Paine. Nagkulang ba ako na ipakita at iparamdam sa kaniya na mahal ko talaga siya? Lahat na nga ng paraan ay ginawa ko just to assure him.

Paine left me for money while Lala left me because he had no trust in me.

Napasapo ako ng noo. My imperfections are killing me slowly but surely. Nagulat ako sa biglaang pagtunog ng cellphone ko sa tabi. May nag-chat pala. Bumungad sa akin ang pangalan ni Kendara.

Kendar - uhhh

I have an amazing news
for you, Blake.
(Insert selfie ni Kendara na nasa hospital tapos sa likod niya ay may lalaki na nakangiti habang may kausap na matanda.)
12:11

Pagkuwa’y napalunok ako nang makailang beses, tumiim ang bagang ko at napakuyom. Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa malalakas nitong pagtambol. Ni hindi ko na rin mapigilan ang baga ko sa paghahanap ng hangin. Kahit bumalik ang asthma ko, okay lang.

Alam na alam ko ang buhok ng lalaking ‘yan! Alam na ko ang posturang iyan! Alam na alam ko ang ngiting iyan!

Si Lala iyan! That perfect set of teeth! That eye catching side profile!

Unti-unting namuo ang mga luha sa aking mga mata. Tila ba nawala ang lahat ng pagod at kawalan ng tulog nang makita ko ang ngiti niyang iyan.

Pero bakit niya ako pinagpalit sa isang matanda?

Nagtipa ang nanginginig kong mga kamay. Halos hindi ko na makita pa ang screen ng cellphone ko dahil sa mga luha. Mabuti nalang at tumulong si Kendara sa akin. I will not forget to thank him—her later.

Give me your location.
12:19

---

NANG makilala ko ang damit na suit ni Kendara ay kaagad ko siyang nilapitan to ask where did she saw Lala.

“Layuan mo ang anak ko, Miss.” Anong anak? Ito na ba ang tatay ni Lala? His tone is full of authority, making my feet move to step backward.

Pero napakunot ang noo ko nang pasadahan ko ito ng tingin mula ulo hanggang paa. The man was wearing eye-catching clothes. Ang mukha lang yata niya ang walang tela pero naka-shades naman, which is very unusual lalo na kung nasa loob ka at walang araw na nilalabanan.

Unless, he is wearing that to hide his identity.

Hinintay ko munang lumuwag ang pagkakahawak ng mga kamay ng ama ni Lala bago ako lumapit sa kanila. Mabilis kong inilagay ko ang isang kamay ko sa binti niya at ang isang kamay ko naman ay sa likod niya. Tutal sanay naman ako sa mabilisang pagkilos ay mabilis ko siyang nailalis sa lugar na iyon.

This is not a crime. I’m just claiming what’s mine in the first place.

---

LALA’S POINT OF VIEW

HA?

Ha?

Haaaaaaa????!!!

A-Anong nangyari kanina? Bakit nasa isang pamilyar na kotse ako? Bakit pamilyar ang air freshener at pabangong naamoy ko? Bakit pamilyar ang taong nakahawak sa manibela? Dito pa ako pinaupo sa tabi niya.

Nakalock na ang pinto sa tabi ko habang ang pinto sa tabi niya ay hindi pa kaya hindi ko pinalampas ang pagkakataon, kaagad akong nakipagsiksikan patungo roon kaso nga lang no’ng nasa harap na niya ako ay bigla niyang isinarado ang pinto.

Plinano __ ya ta. __ Ginawa pa akong katawa -tawa.

Babalik na sana ako sa upuan ko kaso napasigaw ako dahil bigla akong hinila ni Blake palapit sa kaniya dahilan para mapaupo ako sa kandungan niya. Lumusot ang dalawa kong braso sa ulo niya at pinaggitnaan ito. Ang mas nakakagulat pa ay pinosasan niya ang nakalusot kong mga kamay. Ngayon ay nasa nakakailang at napakahirap na posisyon na ako.

Hinawakan niya ang nakaposas kong mga kamay at ibinaba na para bang pinapahinga ang dalawa kong braso sa kaniyang mga balikat. Napapagitnaan pa rin ng mga braso ko ang ulo niya.

Baka ngayon tuluyan na talaga akong ikulong sa kulungan ? Paano ang anak namin? Mamamatay kaming dalawa sa kulungan !

Sinubukan kong alisin ang nakaposas kong mga kamay sa balikat niya kaso pinigilan niya ako nang walang kaingay-ingay.

“Ibalik mo ako roon! Ibalik mo ako sa ospital! H’wag mo akong dalhin sa kulungan!” Paiyak na ako. Kulang nalang paghahampasin ko ang mga balikat niya gamit ang nakaposas kong mga braso.

Sabi na nga ba, kaya niya ibinalita ang pangalan ko sa lahat ng mga tao dahil hindi ko pa natatapos ang kontrata ko at ikukulong na ako sa kasing pagnanakaw at pagbreach ng contract. Nakum

Wala akong narinig na kahit isang salita mula sa kaniya. Sigurado akong galit na galit si Blake sa akin kaya bakit parang siya pa ang nagtitiis sa pananakit ko?

Bakit ba kasi hindi nalang siya bumalik kay Ma’am Paine? Kuntento na ako sa katotohanang babae si Ma’am pero kaming dalawa may kakayahang magkaanak.

Masaya na ako sa nakakagulat ba katotohang iyan.

Hindi na kasi iyan ang problema eh, ang problema ay kung anong iisipin ng pamilya niya… kung anong iisipin ng mga taong kakilala nila. Hindi naman ganoon madaling tanggapin ang isang abnormal na katulad ko at baka mapahamak lang siya.

At nang mapagod na ako kakagalaw sa kandungan niya ay nailagay ko na lang ang ulo ko sa balikat niya. Medyo hindi komportable ang posisyong ‘to pero inaantok na rin naman ako. Naubos na ang enerhiya ko.

Nagpadala na lang ako sa antok at hindi na namalayan ang kung ano mang nangyayari sa paligid.

---

NAALIMPUNGATAN ako dahil nararamdaman kong binubuhat ulit ako sa likod niya. Pupungas-pungas kong tinignan ang mga dinadaanan namin. Nasa mataas na parte kami ng kalsada.

May dagat sa gilid na siyang ibaba ng daan na nilalakaran ni Blake!

Nagpaubaya lang ako at minabuting hindi magsalita, hindi naman ako ang mapapagod magbuhat ng isang mabigat na baboy.

Oo , baboy . Mabigat na kasi ako kasi parati akong kumakain at natutulog.

Ninamnam ko na lang ang maalat-alat na amoy ng tubig-dagat habang hindi pinahahalata na gising na ako. Ang ganda pakinggan ang tunog ng pagpalo ng mga alon sa dalampasigan.

Napakapeaceful naman dito.

Naglakad lang siya patungo sa nag-iisang bahay sa nakalagay sa dead end ng kalsada. Private property ba ito?

Mabuti na lang at mukhang hindi niya nahahalata na mulat na mulat ako. Pinagpatuloy ko lang ang pagpapanggap para naman maging best actor ako kung sakali mang scripted ito.

Malay mo may nakatagong cameras rito.

Ingat na ingat niya akong inihiga sa isang malambot na kama na para bang babasaging bagay. Kinalagan niya ang pares ng posas ng isa kong kamay. Akala ko lalahatin niya kaso narinig kong ipinosas niya pala ang isa sa ulunan ng kama.

Isang saglit pa ay nararamdaman ko na ang mainit at malalaki niyang kamay na pinaglalaruan ang hibla ng buhok ko na nakasagabal sa mukha ko.

Mabuti nalang at tinuruan ako ni Gar ng tamang pag-arte.

“Nagkamali ka dahil nagpakita ka kay Kendara, Lala. Nagkamali ka dahil umalis ka sa tabi ko. Nagkamali ka dahil hindi ka naniwala sa nararamdaman ko para sa iyo. Ngayon na abot-kamay nalang kita ay sisiguraduhin kong hindi ka na makakaalis pa sa mga bisig ko, Mahal.” Nagtayuan ang lahat ng balahibo ko dahil sa ginawa niyang pagbulong sa tenga ko. Mahina ang boses niya pero napakasensuwal sa aking pandinig lalo na’t nakapikit lang ako.

“Gagawin ko ang lahat upang mapanatili ka sa tabi sa paraang tayong lahat ang sasaya. Bubuntisin kita, Mahal. Gagawin ko ang lahat para mabuntis ka. Pero kung wala kang kakayahang magbuntis ay gagawa pa rin ako ng paraan upang hindi ka na makaalis pa. Kahit na pagputol ng mga paa ko ay gagawin ko.” Pinigilan ko ang sarili kong mapalunok. Nakakatakot ang huling sinabi kita.

“I promise that I won’t make another reason that will drive you away from me again. Masakit. Napakasakit na isipin na mawawala ka sa tabi ko lalo na kung talagang makakaalis ka na naman.”

Ano iyon? Ba’t parang may pumapatak na mainit na tubig galing sa itaas papunta sa mukha ko.

Umiiyak ba siya?

Pinigilian ko ang pagkunot ng aking noo at patuloy lang na nakikiramdam kay Blake. “Gagawin ko ang lahat upang mapatunayan sa iyo na totoo itong nararamdaman ko para sa iyo. Sana ngayon, maniwala ka na.”

Hala , biglang kumati ang ilong ko! Patay !

P B1 : POL ICEMAN’S OBSE SSION
ALL RIGHTS RESERVED
© 202 1

@FORTYUNEYT

Chapter 31

HAPPY 241 followers!❣️

WARNING ⚠️, THIS CHAPTER CONTAINS SCENES THAT ARE NOT SUITABLE FOR UNDERAGED READERS. IF YOU’RE OPEN MINDED, FEEL FREE TO STAY, BUT IF YOU’RE NOT, KINDLY PROCEED TO THE NEXT CHAPTER.

READER’S DISCRETION IS ADVISED!!!

YOU HAVE BEEN WARNED…

---

**Chapter 31: ** **Masinsinang ** **Pag- ** **uusap **

LALA’S POINT OF VIEW

“ACHOOOO!!!” Sa isang pagbahing ay inilagay ko na ang aking buhay sa bingit ng kamatayan. Gusto kong tumayo at takbuhan nalang si Blake.

Takteng ilong ‘to , p inahamak ako.

Ano bang dapat na reaksiyon ko sa mga sinabi niya? Tama ba ito? “A-Ah, narinig ko lahat ng sinabi mo kanina. Ewan ko ba at nakalimutan ko agad ngayon.”

Nagkamali yata ako nang iminulat ko pa ang aking mga mata. Ngayon ay kitang-kita ko na ang napakaseryoso niyang mukha. Ang kaniyang nakakapasong titig ay tumatagos hanggang sa kaluluwa ko.

Dahan-dahan kong iniliko ang tingin ko sa kaliwang direksiyon kasi hindi ko kayang salubungin ang matatalim na titig ng taong nasa harapan ko.

Nakaupo kasi siya ngayon sa paanan ko, napakalaki kasi nitong kama eh. Nagtagal ng ilang minuto ang katahimikan. Gusto niya bang matulog ako muli?

Pagkatapos ng ilang minutong katahimikan, nagsalita na si Blake, “Bakit ka umalis, Lala? ‘Di ba sinabi kong aayusin ko ang lahat. I told you to wait. I told you na magiging maayos ang lahat. ”

Napakamot ako ng ulo gamit ang available kong kamay. Hinawakan niya ang ulo ko at pilit na humahabol kung saan pumupunta ang aking paningin. “Sagutin mo ako, Lala. H’wag ka namang maging selfish. You have to answer me truthfully, Lala.”

“Kung sasagot ba ako, babalikan mo ba si Ma’am Paine-”

“You’re always like that, Lala. You’re always mocking my feelings for you. Ilang beses ko na bang sinabi sa iyo na hindi ko na mahal si Paine, ikaw na Lala. Hindi mo alam kung gaano ako ka-devastated no’ng makita kong wala na ang mga gamit mo sa maid’s quarter? My heart died, Lala!” Malakas na bulyaw niya sa pagmumukha ko. Mabuti nalang at walang laway na napunta sa mukha ko.

Okay lang din naman kapag diretso sa binig ko.

“Bakit ba napakahirap mong papaniwalain? Ano pa bang pagkukulang ko, Lala? Ano pa bang gusto mong ipagawa sa akin upang mapatunayan ko na totoo ito? Sa totoo lang ay hindi ko na alam pa ang gagawin ko, Lala.”

Sumikip ang dibdib ko at napangiwi, “Blake naman, hindi lang ikaw ang nahihirapan. Ramdam ko ang feelings mo, aware ako kaya nga ginagawa ko ang lahat upang maitama ang lahat. Hindi ako nararapat sa iyo, babae ang bagay sa iyo. Napakahirap mo ring paintindihin, Blake. Kinakailangan iyong itigil habang wala pang nakakaalam.” Ayan na naman ang mga luha ko. Bakit ba hindi ko sila mapigilan? Bakit ba tulo sila nang tulo?

Akala ko ba napagod na ako?

Hindi ko siya tinignan at itinuon ang tingin ko sa nakaposas kong kamay. “Araw-araw pinapangarap ko na sana naging babae ako upang maging bagay sa iyo pero hindi pa rin naman, ‘di ba? Isipin mo nalang kung anong sasabihin ng mga tao sa iyo. Hindi ba’t nabanggit sa balita na tatay mo ang Director General, iniisip mo bang papalampasin niya ito kapag nalaman niya-”

“No, no, stop, Lala! Why do you have to think about other people? Bakit sila ang didikta kung sino ang dapat mahalo ng isang tao? Bakit hindi sila marunong makuntentong tingnan at bigyang pansin lamang ang mga nangyayari sa kanilang mga buhay? Ano naman kung tatay ko ang napakagiting na Director General? Eh mabuti lang naman iyon sa ibang tao. Halos lahat ng atensiyon noon nasa ibang tao tas tatanungin mo kung may pake ako sa epekto ng kaniyang pagmabuting tao relasyon natin? I don’t give a d*mn!” Naninigaw na si kumpare oh! Ewan ko ba naman kung anong status ninyo ng papa mo, malay ko ba naman.

In-inform ba ako? Malamang hindi.

Huminga ako nang malalim, “Kwentuhan mo nga ako kung bakit kayo naghahalikan ni Ma’am Paine bago pa pumutok ang utak ko kakapilit na hindi ka talaga sinsero sa mga salita mo, Blake.”

“Teka, teka.” Pagpigil ko nang akmang ibubuka niya na ang kaniyang bibig. “Tanggalin mo muna itong posas ko at nangangalay na ako.”

Hindi man sigurado si Blake kung susundin niya ang utos ko, pero sa huli, ginawa niya naman. Inalalayan niya akong makaupo bago sinimulan ang pagku-kwento.

“Hindi ko naman kasi plinano ‘yon…” Nakinig lang ako nang mabuti sa paliwanag niya. Mula sa dahilang tinesting daw niya ang sarili kung sakali mang may natira pa raw siyang pagmamahal para kay Ma’am Paine. Prinangkahan niya rin ako na kapag meron pa nga siyang damdamin para sa babae, hindi niya raw sana ako hahabulin at hahanapin sa kung saang lupalok man ako ng siyudad.

Siyempre, nasaktan ako sa sinabi niya pero tinry ko ring tingnan sa ibang dako o ‘di kaya’y suotin ang sapatos nito para maintindihan ang gustong niyang ipahiwatig. Marami akong tinanong sa kaniya, mga tanong na matagal ko nang kinikimkim at mabilis naman iyong sinagot ni Blake.

Ramdam ko nang sincere talaga siya. Kung talagang libog o hindi kaya pagkalito lang ang nararamdaman ni Blake para sa akin, hindi na sana siya nag-abala pang magpaliwanag, hindi na sana niya tinanggap ang pagbabatikos ko sa kaniyang pagmamahal para sa akin. Hindi na sana siya nag-aksaya ng oras para pakiusapan akong maniwala at sinamantala na sana ang kahinaan ko habang nakaposas.

Ngunit hindi, nag-effort siya, at iyon ang ikinagagalak kong malaman.

“Sabihin na nating nagkabalikan tayo echos, basta iyon na…” Ba’t may echos pa, Lala. May paganiyan-ganiyan ka pa eh alam naman naming lahat na gusto mo talaga iyang mangyari.

Kinurot ko muna ang aking kamay bago nagpatuloy sa pagsasalita. “…napakaimportante kasing may approval tayo galing sa mga tao especially galing sa mga magulang mo. Na madali lang makukuha kung papaya ang meron ako kaso saging ‘to, Blake! Saging ‘to!” Oh! Ayan, nanalo na ako sa debate. Asan na ang tropeyo ko?

“Alam kong saging iyan, kaya nga mas nakaka-aadik. Alam mo bang mas gusto ko ang saging kaysa sa papaya. Lalo na kung saging mo.” Mapang-akit niyang sambit habang pinapadaanan ng dila ang tigang niyang mga labi.

Ha? Teka, mahina ang wifi ng kapit-bahay. Naglo -loading pa ako.

Uminit ang pisngi ko at napapaypay gamit ang sariling kamay, “Ewan ko sa iyo, Blake. Seryoso akong nagsasalita eh.”

“Eh ano namang mali sa sinabi ko, Lala? Ikaw nga alam kong talong ‘yung favorite mo. Alam na alam ko iyan.” May pilyong ngiti ang nakapaskil sa kaniyang mga labi.

“Talong? Noon paborito ko iyan, ngayon naumay na ako. Ayaw ko na sa talong mo-ni Aling Maria.” Panunukso ko. Malamang ang talong na sinasabi niya ay parte ng katawan ng tao na nagpapatirik ng mata.

Try ko lang baka mahulog siya sa imbitasyon .

Ngunit nasira ang ini-expect ko dahil sa sinabi niya. “Seryoso na. Wala talaga akong pake sa kung ano man ang meron ka at kung ano man ang maibibigay mo sa aking materyal na bagay, Lala, ang importante ngayon ay gusto kitang makasama… habangbuhay.”

Dug dug.

“Kahit wala kang magiging anak sa akin?” Medyo nag-aalinlangan pa ako kung sasabihin ko ba sa kaniya na nagbunga ang pagmamahalan namin. Lumabas ang pagpintig ng puso ko.

Paano na lang kung hindi ako kasali sa mga lalaking may kakayahang magbuntis? Swerte ko nga dahil napag-alaman kong nagdadalang tao ako ngayon. Napakaswerte ko dahil hindi na nakakalamang si Ma’am Paine sa akin. May kakayahan rin akong magdalang-tao kagaya ng mga babae.

“Wala pang kasiguraduhan iyan, Lala. Naniniwala ako sa 0.1% na posibilidad. How about bumuo tayo ngayon para naman malaman natin agad.” Sabay ihip sa tenga ko.

“H’wag may kiliti ako diyan!”

“Lala, dali na. Let’s make a love child right now.” Ngayon ay kinakagat niya na ang pang-ibabang labi ko. Pilit na kinukuha ang loob ko.

Papanindigan ko ba na hindi sabihin sa kaniya na may supling na nasa sinapupunan ko at enjoyin itong mainit na sandali o sabihin agad pero tigang naman. Hindi niyo ako masisisi! Namimiss ko na ang ginagawa namin noon na tila napakatagal na para sa akin.

**“Hoy! Saan na napunta ang seryosong usapan? Nahihiya ako sa karupukan mo, Lala.” **

Pagsingit ng parte ng aking utak na parati akong kinokontra.

“Sige.” Mahinang sabi ko. “Habaan mo naman, Mahal. Nagmumukha kang hindi nag-e-effort eh atsaka baka nakakalimutan mo, walang breakup na nangyari.

“Hindi ah, nagbrea—” Tumawa siya nang pagak. “Hindi tayo naghiwalay, Lala. Kung sakali mang nakipaghiwalay ka man sa akin ay tiyak akong humindi ako. Hinding-hindi ko sasang-ayunan iyan kahit pa sa panaginip.”

“Oo na. Walang hiwalayang naganap. Sabi mo eh.” Pagsuko ko. Ewan ko rin naman kung kinakailangan pa palang sumang-ayon siya sa pakikipaghiwalayan.

Umalis ako edi malamang hiwalayan na iyan.

Kinuha niya ang kanang kamay ko at pinagsaklop sa kaniyang kanang kamay, “Now, ano pa bang mga doubts and fears mo, Lala? H’wag mo naman i-sekreto oh. Nababaliw na ako kakaisip kung paano gawan ng paraan ang mga pangangamba mo pero kakayanin ko. Mahal na mahal kita Lala at alam kong mahal mo ako kaya dapat may tiwala kang mareresolba ko ito. We’re two in this fight.”

Three na tayo.

Umalis ako sa kama at sinenyasan siyang humiga sa kama. Takang-taka na talaga ang mukha niya pero sumunod pa rin.

Napakamasunurin.

Nang makahiga siya ay mabilis ko siyang dinaganan, hindi ko naman ibinigay lahat ng bigat ko at baka maipit si baby at si Blake.

Ang taba ko na kasi.

Titig na titig si Blake sa akin at inaabangan ang kung ano mang gagawin ko. Dahan-dahan kong inilapit ang bibig ko sa tenga niya at bumulong. “Gawin na natin, Mahal.”

Ang kapal talaga ng mukha ko, anak! Kahit alam kong nasa sinapupunan ka na naglalandi pa rin.

“Ride me, Mahal.” Ayan! Sumang-ayon na ang tatay mo, anak. H’wag mo siyang kamuhian, sa akin ka magalit kasi napakalandi ko. Agad akong umupo mula sa pagkakadagan sa kaniya. Kamuntikan pa akong ma-out of balance, mabuti’t nahawakan niya ang bewang ko.

Tinignan ko si Blake, “Ikaw nalang pala, Mahal. Hindi ko pala kaya ang bigat ko, baka mahulog pa ako rito.” Alanganin akong ngumiti kay Blake. Si baby naman kasi eh, kailangan niya raw ng maraming nutrients kaya napaparami ang kain ko araw-araw.

“It’ll be an honor to serve you, Mahal.” Dahan-dahan niyang ipinagpalit ang aming pwesto. Hindi ko rin alam kung bakit ingat na ingat siya.

“Let’s talk again after this, Lala.”

“Ha? May sasabihin ka pa-” Napakabastos talaga niya dahil parati niyang pinuputol ang mga sasabihin ko. Pero sa masarap naman na paraan kaya okay lang.

Mabilis akong nalunod sa kaniyang mapusok at nangangailang halik. Palakas nang palakas ang tibok ng puso ko nang namayani sa sistema ko ang pamilyar na sensasiyon na parati kong hinahanap-hanap tuwing malamig ang gabi. Ngayon ay nakikipaglaro ng habulan ang kaniyang dila sa dila ko.

Napaungot ako nang bigla niyang kinagat ang dila ko. Akala ko maghahalikan pa kami ngunit nadismaya ako no’ng itinigil niya ang pakikipaglaro at inalisan na ako ng damit pang-itaas.

At nang makita niya ang aking mga utong ay uhaw na uhaw na sinipsip niya ang mga iyon. Pasalin-salin siya sa dalawang iyon. “Kapag ba nabuntis ka, magkakagatas ba ang mga ito?” At patuloy na sumisipsip doon.

Hindi ko alam kung bakit nagkibit-balikat ako, eh hindi naman niya makikita iyon dahil nandoon ang atensiyon niya sa masarap na pagkain. Umalis siya sa pagsuso sa mga utong ko dahil bumaba siya upang patakan ng maliliit na halik ang tiyan ko, pagkuway didilaan niya ang pusod ko na ikinatawa ko nang mahina. Nagtagal siya roon sa ‘di ko mawaring dahilan.

Baka naman may suspetsiya siyang may nabuo na diyan?

Agad kong nakalimutan ang tanong kong iyan dahil hindi ko namalayan na wala na pala akong pang-ibaba. Ngayon ay wala na siya sa tiyan ko kung hindi nasa ibaba na.

Napakainit sa loob ng bibig niya, napakadulas at napakabasa. “Hmm, sige pa.” Sa hindi ko mawaring dahilan ay mas ginalingan niya yata. Sinakal niya ang ari ko gamit ang malaki at mainit niyang palad at kalauna’y mabilis na itinaas baba ang kaniyang kamay. Hindi ko na ayta makilala ang boses ko dahil gumagawa ako ng mga sekswal na tunog.

Pabilis nang pabilis ang pagtaas-baba ng kaniyang kamay niya habang ang dila niya ay patuloy na nilalaro ang ulo ng sundalo ko kaya mas lumalala ang sensasiyong nararamdaman ko ngayon. “Ahhhh huhhhh hnnggg!”

“Ayan na!” At ganoon nalang ang pagkagulat ko nang walang itininirang maski isang tulo ng katas ko si Blake, sinimot niya ang lahat.

Hindi na ako makapaniwalang tinignan siya. “Bakit mo naman kinain iyon? Kadiri ka. Madumi iyon.” Ngunit tumawa lang siya. “Walang kadiri kadiri kung galing sa iyo, Mahal.”

“H’wag na nating tagalan pa, Mahal. Simulan na natin upang makarami tayo.” Hinalikan niya akong muli at muli akong nagulat nang bigla niyang higupin niya ang lahat ng laway ko sa bibig.

“Para saan iyan? May tubig naman siguro, ba’t pinagkakasiya mo ang sarili mo sa laway ko? Kung uhaw ka, uminom ka ng tubig.” Mukha ba akong isang bagay na nagsusupply nag tubig?

Hindi naman niya nilunok iyon, tila inipon niya. Pagkuway dinuraan niya ang butas ng pwet ko. “Sorry, Mahal. Hindi ko alam na butas pala itong pantalon ko, nagmadali kasi agad ako nang malaman ko kay Kendara na nakita ka niya pero bumili talaga ako ng lube at condom noong kinidnap kita.”

Namula ang mukha ko, “So alam mong makukuha mo talaga ako. Masyado ka namang makompiyansa sa sarili.”

“Eh ano ngayon ang ginagawa natin, Mahal?” Naggimbal ako nang marinig ko ang tunog ng ibinababang zipper. Lumitaw sa paningin ko ang malahalimaw at maugat na junior niya.

Napalunok ako, namamalikmata ba ako kung nakikita kong parang lumaki ito kaysa noon?

Itinaas-baba niya iyon gamit ang sariling kamay sa harap ko. “Kitang-kita mo ba kung gaano na ito katigas, Lala? Nagwala ito sa loob ng pantalon ko kahit noong nasa hospital pa tayo.”

Malibog talaga ‘to oh.

Mauubusan na yata ako ng laway na ilulunok dahil nagpatuloy lang siya sa paglalaro ng bagay niya sa harapan ko. “Ahhhh! Ohmmmm!” Sino ba ako para hindi mamangha sa eksenang ito?

Kitang-kita ko ang pagtiim ng bagang niya at kitang-kita ko rin ang nag-aapoy niyang mga mata habang nakakatitig sa mukha ko pababa sa pwetan ko.

“Sino bang may sabing bawal mo ipasok iyan, pinapahirapan mo lang ang sarili mo.” Para namang hindi ko rin ito inaasam.

Ang landi, Lala ha.

Kahit na may marami ng laway na nasa paligid ng butas ko ay dinuraan niya parin ang kaniyang ari. Dahan-dahan niya itong iginiya papasok sa nangangailangan kong laman.

Halos mapaiyak ako dahil sa hindi maipaliwanag na sakit, “Why are you still so f*cking tight, Mahal?” Pina-ikot ko ang mga mata ko, “Alangan namang hindi, baka nakakalimutan mo ikaw lang ang may kakayahang kuhanin ang loob ko na nauuwi sa pakikipagtalik.”

“You mean, you didn’t do this with another man after you left me?” Sinapak ko siya, “Baliw ka ba? Para namang may mamahalin pa akong iba maliban sa iyo.”

“Pwera nalang sa iyo.” Ani ko na nakakuha kaagad ng atensiyon mula sa kaniyang nakakalunod na mga mata.

“Anong ako? I just do it while looking at your photos. At ngayong nasa harapan na talaga kita, hindi ako makapaghintay na kaagad kang tikman at kung pwede, simutin.”

“Hoy! Bakit lumalaki ang alaga mo sa loob ko?!” Hindi pa nga niya napapasok ng tuluyan ay bigla pang lumaki.

“Sorry, Mahal. Natuwa lang sa napakagandang tanawin.” Tumagal ng ilang segundo ay naramdaman kong medyo okay na. Mukha kaya na ata.

“Akala ko ba hindi mo na papatagalin? Ba’t para kang tuod diyan?” As if a cue, bigla niyang ipinasok ang ari niya sa pinakamalalim na kaya nitong maabot.

Akala ko kaya na.

Hinalikan niya ang mga mata ko dahil hindi talaga napigilang maiyak. Ang laki ba naman kasi. Anak ba siya ng isang kabayo?

Dahan-dahan lamang siyang gumalaw sa loob ko. At nang medyo kaya na ang hapdi ay sinabihan ko siyang bilisan nang kaunti. “Ahhh! Ang sarap niyan, Mahal.”

“Hmmm. Ang sarap ng pakiramdam sa loob mo Mahal. Iyan ang dahilan kung bakit mas lalo akong naadik sa iyo eh. Hahhh.”

Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Bumilis ang kaniyang pag-ulos kaya lumakas rin ang mga ungol naming dalawa. “Haah! Hmmmm!”Hindi ko na napigilan pa ang baywang ko na salubungin ang bawat pag-ulos niya.

“Huuuuhh!”

Nakakatuwang malaman na kahit lalaki ako ay nakakahanap siya ng pleasure sa akin. Basta pleasure, nakalimutan ko ang tagalog ng pleasure.

“I’m cumming!” Sabay naming sambit. Pabilis at palalim nang palalim ang ginagawa niyang paglabas-masok sa loob ko.

Ang sarap.

“Ahhhhhh!” Sabay naming sigaw. Hanggang sa naglupasay na siya sa itaas ko. Kinuha niya ang sandata niya na kakatapos lang sa pagpuno ng kaloob-looban ko.

Ang laki talaga kahit medyo nalumbay iyon.

“Sige na, matulog na tayo. Pagod na ako, Mahal.” Sabi ko.

Ngunit maya-maya lang ay parang narecharge si Manong Blake at pinatalikod niya ako sa kaniya.

“Sinabi ko namang dadamihan ko ‘di ba? H’wag kang umarteng pagod, Lala. Nakahiga ka lang nga diyan eh at ako ang gumagawa ng lahat ng kilos.” Hindi na ako nakaangal dahil tumirik na ang mga mata ko nang muli niyang ipinasok ang sandata niya.

---

KINABUKASAN…

“Mahal, napag-isip-isip ko kanina. How about magpacheck-up ka kasi baka may baby nang nabuo. Kung wala pa naman ay pagbubutihan ko.” Para namang malalaman kaagad ng mga doktor kung may bata na sa sinapupunan ko.

Eto na nga, pinapangunahan ako eh. Agad kong ibinaba ang kumot, siyempre tinakpan ko ng unan ang pang-ibabang parte na kinababaliwan ni Blake.

Baka may tumigas ulit e.

Kinuha ko ang kamay niya at inilagay iyon sa tiyan ko. Nini-nerbiyos akong nagsalita, “Successful ka na noon pa, Mahal. Sorry kung matagal akong nakakuha ng lakas ng loob pero kahit hindi mo ako sinabihan na magpapacheck-up ay plano ko talagang sabihin iti sa iyo. Mahal, dala-dala ko ngayon ang ating anak, nagdadalang-tao ako, Mahal.”

“Pupunta na tayo?” Lutang na tanong nito.

Nakangiti ko siyang binulungan dahil mukhang nagmalfunction ang tenga niya, “Buntis ako, Mahal.”

“What?!!!”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 32

HAPPY 288 followers 👀.

---

Chapter 32: ** _Mood** _ _Swings _

LALA’S POINT OF VIEW

“WHAT?!!!” Oo na, rinig na rinig ko.

Sigaw-sigaw ka pa riyan, ‘di naman ako ang may kasalanan kung bakit napakatigas ng ulo ng tenga mo at hindi nakikinig sa sermon ng Nanay mo.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga at inulit nga, “Inuulit ko, may supling tayong nabuo sa loob ko.”

“Ha?” Tinagalog niya na.

“Binuo natin anak natin, loob ko.” Ano iyan, Lala? Parang lenggwahe ni Tarzan.

“Ha?” Ano ba naman iyan?! Mapuputukan pa yata ako ng ugat sa utak dahil sa kaniya. Daig niya pa ang dalawang taong nag-uusap sa malayo gamit ang lata na naka-konekta gamit ang lubid o yarn dahil sa kabingihan niya.

Ulitin ko nga, last na ‘to. Hinga ng malalim at salita, “Nanloob. ang. anak. natin. sa. bangko.-ayan nalito na ako.” Pinalo ko ang ulo ni Blake nang mahina dahil sa inis.

Hinding -hindi ko hahayaang magaya sa akin na _isang _ _magnanakaw _ _noon _ ang anak namin .

Kumukulo na ang dugo ko dahil sa inis. Ewan ko ba kung bakit naging ganito bigla ang mood ko. Basta ang nasa utak ko, naiinis ako sa kabingihan niya.

Papasaan pa at binigyan siya ng tenga kung ‘di niya naman nililinis ?

“Oh! Bakit ikaw na iyong galit? Bakit ikaw na iyong tumatalikod sa akin? Ano ba naman iyan, Lala? May karapatan akong malaman kaagad na may baby na tayo. May karapatan akong malaman ang balita right after you discovered it. May karapatan ako bilang pangalawang ama ng dinadala mo.” Unti-unti kong naririnig ang panginginig ng boses niya.

“Alam ko, Blake. May karapatan ka.” Pahina na nang pahina ang boses ko. Nakayuko lang ako dahil totoo naman talaga ang mga sinasabi niya.

“Alam na alam ko na kung hindi kita nakita ay hindi mo rin ipapaalam ang napakagandang balita na iyan sa akin. Ang selfish mo naman, Lala. Ama ako ng anak namin ng mahal ko tapos kung hindi pa siya nakita ni Kendara, tatanda akong walang alam. Lala, isipin mo naman ang nararamdaman ko. All those nights seemed like a torture for me.” Ang nanginginig niyang boses ay sinamahan na ng mahihinang paghikbi.

Sa likod ng matigas na ekspresyon na ipinapakita niya sa lahat ay isang kawawang lalaki na malungkot at nangangailangan ng pagmamahal at pag-alaga. Normal na tao pa rin siya kahit pagbali-baliktarin ang mundo.

Napahawak ako sa dibdib ko dahil parang ang biglang bumigat. Ang bigat sa damdaming umiiyak na naman siya at napakalungkot. Napakasakit sa damdamin na ako na ngayon ang may kasalanan kaya lumuluha siya. Ako na ngayon ang dahilan kaya malungkot siya.

Tama ang lahat ng sinabi ni Mahal, makasarili akong tao at iniisip ko lang ang sarili kong kasiyahan. Ni hindi man lang pumasok sa akin na ibalita na buntis pala ako sa kaniya sa kadahilanang takot ako. Takot akong makasira ng pamilya at takot rin akong masira rin ang pamilyang bubuoin ko.

Itinaas ko ang aking mga kamay at sa pagkakataong ito, walang nauna sa akin at hindi naiwan sa ere ang mga kamay ko. Sa pinakaunang pagkakataon ko naramdaman na akin ang lalaking nasa harap ko, na walang Ma’am Paine na sisingit. Ngumisi ako, ibang emosyon na kaagad ang namayani sa loob ko.

Baliw sa akin ang poging iyan.

Lumapit kaagad ako at nilakihan ang pagbuka ng aking mga braso ngunit bago ko pa siya mayakap ay umiwas siya. “Hindi mo naman ako siniseryoso, Lala eh.”

“Anong hindi siniseryoso? Hindi mo ba alam na nakahanda akong yakapin ka tapos magsosorry ako ng marami.”

Alam ko namang papatawarin niya ako agad dahil baliw talaga siya sa akin.

“Tingnan mo iyang mukha mo, napakalaki ng ngisi. Parang nababaliw na.” Siya ang baliw, paano ko naman titingnan ang mukha ko? Paaalisin ko ba ang kaluluwa ko sa katawan ko upang tingnan kung anong nangyayari sa mukha ko.

Paiba -iba talaga ang mga nararamdaman ko ngayong araw. Kanina malungkot, ngayon pangisi - ngisi na ako.

“Anong gusto mo? Gusto mo bang galit akong lumapit sa iyo? Ang gulo-gulo mo naman.” Nagtataka kong tanong sa kaniya habang kinakamot ang makati kong kilay.

Mabilis ko siyang dinambahan ng yakap kaso tumakbo siya kaya hinabol ko. Marunong naman akong huminto kung sakali mang maramdaman kong unti-unti na akong napapagod, importante ang kalusugan ni baby.

“Halika na, Mahal! Isang malaking yakap ang gusto kong ibigay sa iyo!”

Naghabulan lang kami hanggang sa huminto na ako dahil hinihingal na ako. Napakahaba ng mga biyas niya, napakaimposibleng mahabol ko.

Humarurot si Blake papunta sa kung saan siya dalhin ng mga paa niya na parang hindi alam na hindi na ako sumusunod sa kaniya.

Ako nga iyong ngumingisi na parang baliw, siya naman iyong tumatakbo na parang baliw kahit wala ng taong humahabol sa kaniya.

Nagkislapan ang mga mata ko dahil sakto palang sa kusina ang hinintuan ko. Gutom na gutom na ako. Gutom na gutom na si baby.

‘Yan kasi, ibang masarap na pagkain ang unang pinakain sa akin.

Agad kong tinignan kung anong nasa ref nitong kusina at naghanap ng pwedeng lutuin. Sa huli ay napag-isipan kong magluto ng pansit na may maraming-maraming hipon. Pampahaba raw kasi ng buhay ang pansit tapos ang hipon parang gusto ni baby.

Kahit iniisip ko pa lang ay naglalaway na ako.

Pero bago pa ako makahiwa ng rekados ay may yumakap mula sa likod ko. “Kapagod ng trabaho ko, Mahal. Medyo mahirap talaga ‘pag pulis, ‘no. Maybe a kiss or two from you could make the fatigue go away.”

Ano ito? Bahay- bahayan ? Sige nga, para naman makapractice ako.

Hinarap ko siya at hinalikan sa labi. “Ayan, isang halik para sa ating haligi ng tahanan. Umupo ka muna sa mesa, Mahal. Pasensiya na kung hindi pa ako nakaluto ha, gusto kasing matulog ni baby kanina.”

“Okay lang, Mahal. Take your time.” Napangiti ako ng malaki sa sagot niya. Hinalikan pa ang leeg ko bago naglakad patungo sa mesa. Impit akong napasigaw sa loob-loob ko at parang kiti-kiting kinikilig sa kung ano mang niro-roleplay namin.

Ayan tuloy, ang saya saya ko habang niluluto ang pansit. Tiyak akong nilagyan ko ito ng ‘sugar, spice, and everything nice, echos lang, nilagyan ko ito ng pagmamahal.

Ilang minuto ay kinuha ko na mula sa kawali ang nakakapagtulo-laway na pansit at inilagay sa malaking plato. Hindi sa ipinagmamayabang pero alam kong mas masarap ito kaysa sa mga niluluto kong pansit dati dahil itong pansit nilagyan ng pagmamahal.

Medyo __ baduy at laos pakinggan pero iyan ang totoo eh.

Habang nakatalikod pa ako ay hindi ko napigilang kumuha ng isang hipon at mabilis na nginuya. Napapikit ako dahil matagal-tagal na noong nakakain ako ng ibang seafood maliban sa isda.

“Ang bango naman niyan, Mahal.” Ngumiti lang ako bago inilagay ang malaking plato sa gitna ng mesa.

Sumobra yata ang sayang nararamdaman ko dahil hindi ko namalayan na ginagawa ko na pala ang mga ginagawa ko noong nagtatrabaho pa ako sa kaniya. Kumuha ako ng isang plato para sa kaniya, kutsara’t tinidor at isang pitsel ng tubig at baso.

Nakatayo lang ako sa gilid at naghihintay ng kung ano mang iuutos niya na parang nagtatrabaho pa ako sa kanila bilang manservant.

Habits die hard eh.

“Ba’t nakatayo ka lang diyan sa gilid, Lala? Do you still think na nagtatrabaho ka pa sa akin? Hindi na kita si-swelduhan kasi nilayasan mo ako.” Kumunot ang noo ko, bakit naging ganito bigla ang pagtrato niya sa akin. Nagkibit-balikat lang ako.

Ewan ko sa kaniya.

“Kasi hindi naman kita trabahante, asawa kita. Bakit ko naman pagtatatrabahuin ang asawa ko? Ang asawang mahal na mahal ko.”

“Baliw ka na, Blake.” Hindi ko na maitago pa ang ngiti ko. Bigla akong nahiya dahil sa matagal na pagtitig niya sa mukha ko.

Kinakailangan ko na ba talagang tingnan ang mukha ko dahil baka may dumi sa mukha ko na kanina niya pa nakikita?

“Kidding aside. You know what, Lala, noong naghabulan tayo, alam kong hindi ka na nakasunod. Napag-isip ko kasing maybe I should give myself some time to think. And alam mo ba kung ano ang napagtanto ko, Lala?” Napaikot bigla ang mga mata ko nang ikatlong beses.

Bakit ba kasi parati niya akong tinatanong ng mga tanong na siya lang ang may alam ng sagot?

“Napagtanto kong dapat naman talaga akong magalit pero not to the extent na sasaktan ko pa ang damdamin mo. I can’t afford to let you suffer the same thing Paine did to me. Hindi ko hahayaang humantong ang pag-aaway na ‘tin sa paghahanap ng pwedeng ipanakip-butas. Tayong dalawa lang ang masasaktan.” Tagos hanggang lamang-loob na wika niya. Ipinamukha pa talaga akong panakip-butas lang ang role ko noon sa buhay niya. Pero atleast alam niya ang mali niya.

“Napag-isip-isip kong ituon ang atensiyon ko sa magandang balita. My Lala and me are back together plus a baby, ano pa bang ikakagalit ko? I mean, shouldn’t I be thankful to you dahil dinadala mo ang anak natin, especially to God dahil ibinalik ka niya-kayo sa akin?” Unti-unting namuo ang mga luha ko. Gusto kong tumawa nang malakas upang maipalabas itong tuwang nararamdaman ko ngayon.

Hindi ko na napigilan pa at itinapon ko na ang sarili ko sa kaniya. Pinugpog ko ng maraming halik ang buong mukha niya.

“Totoo ba iyan? Baka may sama ka pa ng loob sa akin, pwede ka pang maglabas. Prangkahin mo ako sa mga pagkukulang ko, Blake.” Nakataas ang noo kong sabi na parang naghahamon ng away. Umiling-iling siya at nginitian lang ako. Nagkibit-balikat nalang ako.

KJ!

“Thanks for bearing my-our child. Pero ‘di ba dapat mahal ang tawag mo sa akin instead of Blake, MAHAL?” Napatawa ako ng malakas.

Imbes na ulitin ko ang pasasalamat ay iba ang sinabi ko. “Salamat at sorry ulit, Mahal. Mahal na mahal kita.” Napatawa ulit ako dahil tila nanigas siya sa kinatatayuan niya. Nakakatawa talaga ang reaksiyon niya kapag sinasabihan ko siya ng hindi niya inaasahan.

Sinabi ko naman sa inyo na baliw iyan sa akin.

At dahil nakaupo ako sa kandungan niya ay madalis niya akong naikulong sa kaniyang mga bisig. Hindi na ako nagulat nang mapusok niya akong hinalikan. At gaya ng dati, tumigil kami nang maubusan kami ng hininga. “I love you too, Mahal.”

Nagulat ako dahil binuhat niya ako kaya mabilis akong kumapit sa leeg niya habang ang mga braso niya ay nasa pwetan ko. “Saan mo ako dadalhin?”

“Let’s make love, Mahal.”

Kumunot ang noo ko dahil sa inis. Umalis ako sa pagkakabuhat niya at umupo sa upuan na para sa mesa. “Kakain pa ako, gutom na gutom na ako kanina pa. Ikaw ang selfish, Mahal. Gugutumin mo ba ang anak mo? Kung oo, umalis ka na sa harapan ko at ‘wag ka nang babalik!”

“Mahal! Pag-usapan natin ‘to. Nagpakumbaba ako kanina, hindi ko dinaan sa sa init ng ulo. Why did you snap at me just because of a petty thing?” Pagtutol niya sa sinabi ko.

Kumunot ang noo ko at kaagad ko siyang tinalikuran, “‘Yan, lumalabas ang totoo. Hindi mo talaga ako lubusang pinapatawad-”

Napalingon kaming dalawa nang sabay sa bintana nang marinig ang pagtunog ng doorbell. Mabilis akong tumayo dahil naiinis na ako ngayon kay Blake. Bahala siya sa buhay niya!

Pagkabukas na pagbukas ko ng pinto ay tatlong malalaking lalaki na naka-itim na tuxedo at puro naka-shades ang bumungad.

Tinanggal ng pinakauna sa pila ang shades niya. “Mr. Cordova, we would like it if you’d come with us. We’re currently having an emergency and we need you.”

“To where?” Pagsingit ng tukmol sa gilid ko. Galit pa rin ako sa kaniya. Bakit hindi niya magawang maging totoo sa sarili niya? Puro libog nalang ba ang nasa isip ng mga tao ngayon?

“Our boss is currently at the hospital. Malala na ang ubo niya at hindi na klaro ang pagsasalita. Lumala rin ang biddy aches na matagal niya nang iniinda.” Ha? Ano namang malay ko sa boss nila? Kaano-ano ko ba ang boss nilang madatung?

“Sino ba ang boss niyo? Napaka-VIP niya naman at ganito ka-enggrande kung magpatawag ng isang tao. Sure ka bang hindi ka galing sa sindikato?” Malay mo, loan shark ‘to at inutangan ng mga magulang ko.

Umubo bigla ang nasa gitna, “It’s Mr. Garry Cordova, tatlo kami sa anim na bodyguards niya. He said, ‘Dalhin niyo si Lala dito dahil mamamatay na ako. Naku! Mamatay na ako!’ That’s why we need to pick you up as soon as possible.” Grabe, kuhang-kuha niya ang kaartehan ng boses ni Gar.

Napakamot ako ng kilay bago nahihiyang nagtanong, “Pwede bang paghintayin muna si Gar? Gutom na gutom na kasi ako, malayo naman sa bituka ang ubo. Kung gusto niyo, sumabay na rin kayo.”

“Sige, Sir. Maiintindihan naman siguro ni Mr. Cordova.” Hindi sa wala akong pake kay Gar pero mas importante pagkain sa tamang oras, lalo na ngayong dalawa kaming nakikihati sa nutrina sa loob ng iisang katawan.

“‘Di kayo papasok? Marami akong niluto atsaka hindi ko kasi papakainin ang isa riyan. Bahala siya sa buhay niya.” Mariin kong saad na kaagad inaksyonan ni Mahal.

Hinawakan niya ang braso ko upang pigilan, “No, hear me out, Mahal!” Ngunit hindi ko na siya pinansin at nilakihan ng bukas ang pinto para nakapasok sila Kuya Bodyguard.

Sana makain mo iyang libido’t mga kasinungalingan mo!

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 33

Happy 350 followers!🎉

---

**Chapter 33: ** **__ ** **Oras ** **Na, ** **Lala **

BLAKE’S POINT OF VIEW

KINABUKASAN pa kami nakaalis dahil nakatulog si Lala matapos kumain. Ayaw ko namang guluhin. ‘Di naman daw gaano kaseryoso ang kalagayan ng amo nitong mga malalaking mga tao no’ng tinanong ko sila habang natutulog si Lala.

Pero naalala kong sinabi nilang emergency at malala na ang kalagayan ni Garry Cordova ang sinabi nila sa amin. Nagmamadali pa sila pero isang tawag lang ni Lala kay Garry Cordova, pu-pwedeng bukas pa siya pumunta.

What does he take us for? Are we fools?

Naguguluhan pa rin ako kung kaano-ano ni Lala ang artistang iyon? ‘Di niya ba tatay iyong lalaking nakita kong kasama niya na nakasuot ng makulay na damit noon sa ospital? I believe he already told Kendara that Lala is his son.

Lala lived in that notorious Barrio and can’t even afford a house and few clothes yet he knew a high profile actor?

Dumagdag pa sa sakit ng ulo ko ang nangyayari ngayon habang nagda-drive. Hindi kasi umupo si Lala sa shotgun seat at tinabihan ang isang bodyguard na inutusan niyang dito sumakay, doon silang dalawa sa likod.

Umaarte si Lala na parang isa akong mikrobyo na ayaw niyang makalapit sa makinis niyang balat.

Sinabi niya pa na iyong bodyguard na iyon daw ay pinakamalapit ang itsura sa isang oso kaya gusto niya raw tumabi roon? Kailan pa siya nagkagusto sa mga hayop? Anong gusto niya ngayon, isang zoo?

Bakit hindi siya lumapit sa akin? Papasa na akong Tarzan, hari ng kagubatan .

Huminto ako nang makakita ako ng isang stall ng mga prutas. Nilingon ko si Lala at tinanong, “Anything you want, Mahal?” Baka sa ganitong paraan ay lumamig na ang ulo niya.

When it comes to Lala, I should be the one to lie low.

Alam kong mali ako dahil naexcite ako kahapon pero iyon naman ang dapat i-akto ng isang tao kapag unang beses sinabihan ng “I love you” ng taong mahal niya.

Siyempre it will affect the heart and… the thing down there. Ang kasalanan ko lang ay nablangko ako at nagpadala sa damdamin. Nakalimutan kong hindi pa pala siya kumakain.

Kung hindi sana niya pinalaki ang napakaliit na bagay, edi sana hindi siya nag-a-adjust sa pipitsuging bodyguard na iyan. Kaunti lang naman ang diperensiya ng mga katawan namin. Kaunting pagbubuhat lang, magiging kasing laki na rin ng oso ang katawan ko.

I admit, mali ako dahil pinatulan ko pa siya. I should’ve stayed silent. That’s why I’m going to spoil him para na rin makabawi sa anak namin na ginutom ko pala.

Is this a sign that maybe in the near future, magiging masama akong ama sa anak-mga anak ko?

Ngunit hindi niya pinansin ang tanong ko at nilingon lang ang katabi niyang lalake. “Kuya Pancho, may singkwenta ka ba riyan?”

“Bakit naman, Sir?”

“Hiramin ko muna. Ayaw kong manghingi sa iba riyan dahil baka mamaya, gugutumin na naman ako. Sana naman mag-adjust ang iba riyan at unawain ang sitwasyon.” I cursed inside my head a few times again. Ilang ulit na nga akong nag-sorry sa kaniya bago kami umalis ngunit nagbingi-bingihan lang siya.

Parang ako lang ang may kasalan rito ah, siya rin naman!

Nag-aalinlangang naglabas ng singkwenta ang kawawang lalaki na naipit sa away namin. Agad na kinuha iyon ni Lala at malaki ang ngiti nagsalita, “Manong, magkano ang isang supot ng pinya?”

Ngunit nadismaya si Lala dahil hindi naman narinig ng tindero ang boses niya dahil hindi naman kasi nakababa ang bintana.

“Manong!” Hindi talaga marinig ni Manong ang sinisigaw niya. Balak sanang ibaba ng bodyguard na katabi niya ang windshield pero binalaan ko ito gamit ang pag-ubo. “Ehem!”

Tumawa ako nang napalitan kaagad ng ngiti ang simangot sa mukha niya na para bang nabigyan ng pag-asa. I can’t get enough of this side of him. So adorable.

Lala glared at me first before calling out to Manong in a very loud voice. Mukhang nabingi na ang katabi niya. “Magkano po ang isang supot ng pinya, Manong!”

Sa pagkakataong iyon, nilingon na siya ng tindero. “Dalawampung piso ang isang supot, hijo.”

“Pabili po, dalawa! Utangin ko muna ‘to sa iyo, Kuya Pancho. Sa susunod na araw na kita bayaran.” Ani niya sa katabi niyang hindi naman makikitaan ng emosyon sa mukha.

“Saan ko ibibigay, hijo?” Tanong ng matanda na nagtataka na rin dahil wala namang bintana na nakabukas. Manong approaches the car and is already holding two plastics with slices of pineapples in it.

I opened my windshield. “Here, Manong! Bilhin ko na lahat ng tinda mong pinya kasi naglilihi yata ang asawa ko.”

Asawa? Sounds great.

“Talaga lahat, hijo? Maraming salamat!” Agad kong tinanggap ang mga supot ng pinya at binayaran si manong ng limang daan para sa dalawampung piraso.

“Keep the change, Manong!”

“Pagpalain ka sana kayo ng panginoon, mga hijo. Sana hindi kayo magkaproblema nitong asawa mo at kung mag-away man, sana ‘di umabot bukas.” Lumawak ang ngiti ko sa narinig.

I hope too, Manong.

Ngiting tagumpay kong nilingon ang mahal ko ngunit imbes na ngiti ang makikita ko sa kaniyang magandang mukha ay mukha ng ikaapat na presidente ng Pilipinas na nasa 50 pesos paper bill ang lumipad diretso sa mukha ko.

Kinuha niya ang lahat ng mga nakasupot ng pinya at pabalang na nagsalita, “Ayan, nagbayad na ako.”

Napabuntong-hininga na lamang ako. Ipinokus ko na lamang ang mga mata ko sa daan at hindi na lang nagsalita.

Ano ba talaga ang dapat kong gawin?

---

LALA’S POINT OF VIEW

Nilantakan ko na ang mga nagtatamisang mga pinya. Binigyan ko na rin si Kuya Pancho kasi baka i-chismis niya ako sa iba niyang kasamahan na sakim ako at matakaw.

Baka makarating pa kay Gar.

Ang cute talaga ni Kuya Pancho. Mukha talaga siyang malaking oso. Gusto ko sanang kurutin ang tiyan niya—oo tiyan at ngatngatin ang malalaki niyang mga braso kaso baka magalit siya at masapak niya pa ako.

Tinignan ko si Blake na himalang tahimik lamang sa harap. Masyado ba akong naging masama sa kaniya? Hindi ko naman kasi alam ang mga nangyayari sa akin eh. ‘Di ko makontrol ang mga emosyon ko.

Sana naman makaisip ako ng paraan para masolba __ na’tong problema.

Bigla kong narinig ang mahihinang hilik nitong tabi ko. Natutulog ang malaking oso nang nakaupo kaya dahan-dahan ko siyang inihiga upang maging komportable naman ang tulog niya. Halos hindi siya magkasiya sa buong backseat.

Mabuti na lang at hindi siya nagising. Pagod na pagod siguro.

Kinuha ko ang mga supot ng pinya at dahan-dahang sumiksik sa espasyo sagitna ng dalawang upuan sa harap upang makalipat ako sa shotgun seat.

Nanginginig kong binuksan ang isang supot at nahihiyang nagtanong. “Gusto mo?” Inilahad ko ang aking kamay sa direksiyon niya ngunit hindi ko magawang tingnan siya sa mata.

Nahihiya ako sa mga kinilos ko kanina.

“Subuan mo ako.” Kahit hindi ko gusto ay napilitan akong lingonin siya. Sinubuan ko siya ngunit pagkatapos niyang malunok ay hindi pa rin nawawala ang kunot ng noo niya at hindi rin siya nagsasalita ngayon.

Kasalanan ko kasi ito eh. Ayan tuloy galit pa rin siya sa akin.

Nag-isip ako ng isang bagay na maaaring magustuhan niya. Kahit anong unang pumasok sa isip ko para naman mabawasan ang galit niya sa akin.

Sa huli ay hinalikan ko nalang ang kaniyang pisngi dahil baka naaksidente kami kapag sa ibang parte ng mukha.

Tama ba ang ginawa ko?

Natuwa ako dahil unti-unti siyang ngumiti. Kinuha niya ang libre kong kaliwang kamay at dinala sa mga labi niya habang ang mga mata ay nasa daan pa rin. “Sorry sa nangyari kahapon, Mahal. I hope you’ll forgive me.”

Dug dug.

Bumuntong-hininga ako. “Tayong dalawa ang may kasalanan. Nag-over react ako imbes na mag-usap nang masinsinan upang maayos kaagad ang gulo. Masiyadong nangibabaw ang pagkairita ko at hindi ko na ito makontrol.”

Muli niyang dinala ang aking kamay sa kaniyang malambot na mga labi. “Can we just forgive ourselves tapos magkaayos na? I love you, Mahal. That’s why hindi ko hahayaang magalit ka pa sa akin nang mas matagal. Mabuti nga ngayon, ikaw na ang lumapit. My head almost popped while thinking of ways to tame you.”

Umubo ako at mahina ang boses na nagsalita, “Mahal rin kita at ayaw ko ring magalit ka nang matagal sa akin.”

Ang init bigla sa loob nitong sasakyan. Pinaypayan ko ang aking mukha gamit ang aking kanang kamay na nakalimutan kong may hawak na pinya pa pala kaya natapon ko ang pinya sa backseat.

Mabuti na lang at hindi nagising si Kuya Pancho kaya enjoy na enjoy ko ang holding hands namin habang patungo sa Horrispon.

Speaking of Horrispon, ano kayang nangyari kay Gar? Seryoso kaya iyong sakit niya? Kung injury, sana naman hindi gaano kalala. Ayaw kong mawalan ng hinahangaang artista ang mga fans niya at ayaw kong mawalan ng kaibigan.

Nauna na pala ang dalawang guard sa amin.

Nakaramdam ako ng saya sa ikalawang beses kong pagtapak sa sahig ng ospital. Dito ko nalamang may baby na ako. Dito ko naramdaman ang pinakamasayang yugto ng buhay ko.

Ang maging ina ? O ama? Ewan ‘di ko rin alam.

Agad naming pinuntahan ang sinabing room number ni Gar na nasa third floor. Mabuti at nakita namin kaagad ngunit isang pamilyar na mukha ang lumabas sa kwarto ni Gar.

Si Kanor!

Unti-unti kong naramdaman ang biglaang init dahil nagsumiksik si Mahal sa akin at biglang pinaikot ang kaniyang kaliwang braso sa bewang ko na hindi ko mawari kung bakit.

Kasunod ni Kanor ay si Gar na hindi na nakasuot ng kaniyang usual disguise. Siguro’y private ‘tong hospital room niya. Seryoso silang nag-uusap na para bang isang tunog mula sa ibon, magagalit sila.

Mula sa malayo ay bumaling ang atensiyon nila sa amin at tila mas sumeryoso ang kanilang mga mukha.

Anyare ? Nakaka - badtrip ba ang mukha ko?

“Bossing!” Malalaki ang mga hakbang ni Kanor patungo sa amin na sanhi ng paghigpit ng brasong nakapulupot sa akin.

“Bakit ka nandito, Kanor?” Tanong ko sa kaniya. Ang tingin niya ay nakadapo na sa brasong nakapulupot sa akin papunta sa may-ari ng braso.

“A-Ano. M-May ginawa ako.” Ha? Hindi naman matino ang sagot. Ano naman kaya ang ginawa niya rito?

Sumingit si Gar. “May pinag-usapan lang kaming importante, Lala.” Nagkibit-balikat na lang ako, malay ko ba naman kung anong importanteng bagay na iyan.

Hindi na dapat ako nagtaka kung bakit magkakilala sila, nasa siyudad na si Kanor at maliit lang siyudad, napakalaki talaga ng posibilidad na magkakilala sila. Atsaka baka malaki ang kita ni Kanor at naging client niya ‘tong si Gar. ‘Yun lang, tapos na ang diskusiyon.

Hinawakan ko agad ang braso ni Gar. “Akala ko ba naospital ka, Gar? Ba’t parang hindi ka naman pasyente rito? Parang hindi ka naman umuubo ah. Sabi na nga ba amoy malansa.”

Kinamot ko ang nangangati kong anit, “Atsaka bakit may mga bodyguard ka pang pinasundo sa akin? H’wag mo naman akong pinaglalaruan, Gar. Nag-alala pa naman ako.”

Pinaningkitan ako ng mga mata ni Gar. “Nag-alala ka pero pinagbukas mo ang pagpunta rito. Nahiya naman ako sa iyo, Lala.”

Hindi ko pinansin ang paratang niya at tinanong ulit kung bakit maypa-bodyguard bodyguard pa siyang nalalaman.

Ano ako? Anak ng presidente na kinakailangan ng malalakas at matatapang na susundo mula sa paaralan ?

Ngunit sa halip na sagutin ako ay hinila niya ako sa isang sulok malayo kina Blake. “Pinapunta kita dahil oras na, Lala.” Napatigil ako at mas lalong nahiwagaan sa mga ikinikilos at sinasabi niya.

“Oras na para ano?” Hindi makapaghintay na tanong ko. Kinakabahan ako sa hindi mawaring dahilan.

“Oras na para malaman mo ang katotohanan. Lalo na ngayong natitiyak ko na ang lalaking iyan ang ama ng batang dinadala mo. Hindi ako makapapayag na magkalapit pa kayo nang mas matagal.” Mariin niyang saad sa akin.

Napatingin ako kay Mahal dahil ito ang tinuro niya at makikita sa mukha niya na gusto niyang sakmalin si Mahal na para bang ikinikilos ng isang aso sa isang estrangherong gustong hawakan siya.

Ano naman g kinalaman ni Mahal dito?

“Teka nga. Magdahan-dahan ka lang, Gar. Maaga pa, pwede mo pang isa-isahin ang paliwanag mo.” Pinatigil ko siya at naglalabasan ang mga ugat sa kaniyang mukha.

Hinawakan niya ang dalawang pisngi ko at nakipagtitigan sa akin. “Kailangan mong makaalis sa kamay ng lalaking iyan, sa lalong madaling panahon.”

“Ha?!!!”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@ FORTYUNEYT

Chapter 34

Happy 395 followers! 😳🤭😭🎉

---

**Chapter 34: ** **__ ** **Totoo ** **o Hindi? **

LALA’S POINT OF VIEW

Hinawakan ni Gar ang mga kamay ko at iginiya ako sa pinakamalapit na plastic bench upang makaupo. Titingnan ko sana si Mahal ngunit pinigilan ako ni Gar sa pamamagitan ng pagsalita, “Everything started when…”

**Sa ** __ ** kalagitnaan ** _ng napakainit na tanghali… _

_“Kuya, pahingi naman po ng iniinom _ _niyo _ _po, kahit isang _ _higop _ _lang tapos _ _isasauli _ _ko na lang sa iyo ang tira. Please, I’m super thirsty na po talaga.” Malakas na pakiusap ng isang batang babae ang tila mas malakas pa sa suot-suot na headphones ng batang lalaking nakaupo. Tinanggal ng batang lalaki ang suot-suot _ _na headphones _ _niya at nilingon _ _ang may-ari ng malakas na boses. _

**Hindi napigilan ng batang lalaki ang sariling ** **mamangha ** **sa ** **napakaliit ** **at ** **napakaamo ** **nitong mukha. ** **Sa ** **isang iglap ay para siyang ** **nahipnotismo ** **habang nakatitig sa ** **magaganda ** **ngunit pagod na mga mata ng batang babae ** **. Ib ** **inigay ** **niya kaagad ang ** supot ** ng iniinom niyang juice sa batang babae. ** _“You can have it all.” _

_Inanyayahan _ _**** _ _n _ _iya ang batang babae na umupo sa mahabang _ _bangko _ _sa gitna ng _ _parke _ _na nasa silong ng malaking puno ng mangga. “What are you doing here?” _

**Ngumiti ** **ng ** **mapait ** **ang batang babae, ” ** **I ** **niwan ** **na ako ng Mommy ko the day before yesterday. She said she already have a new family kaya wala na siyang ** **maibibigay ** **para sa akin.” **

**Kumunot ** **ang ** **noo ** **ng batang lalaki. “How did you survive? Where’s your dad? ** **Bakit ** **niya ** **hinayaang ** **maging ganito ang ayos mo?” **

**Doon na napatawa ang batang babae ng malakas, as if she’s going crazy. ” ** Meron ** na rin siyang bagong pamilya eh. ** Walang ** kumupkop sa akin kaya kung ** _saan- _ _saang _ **lugar na ako napadpad upang ** **makahingi ** **ng tulong. ** Iniwan ** na talaga nila ako. I always thought that I’m a bad girl kasi hanggang ngayon wala pa ring ** _tumulong _ **sa akin kahit ** **magmakaawa ** **pa ako.” **

Parang ** piniga ** ang puso ng batang lalaki sa narinig. ** Agad ** niyang pinahiran ang mga ** luhang ** _ _ _tumutulo _ _sa mapula na nitong mga pisngi. _ **“Why don’t you come with me? Pwede ko itong sabihin kay Dad-” **

**“No!” ** **Sabay ** **silang ** **napatingin ** **sa bagong dating na binata. ” ** **Ayaw ** **kong may bagong kang kaibigan, Gaele! Ako lang dapat!” **

**“At bakit naman hindi pwede, Barry?” Hinawakan ni ** **Gaele ** **ang kamay ng batang babae na ** **kasalukuyang ** **nanginginig dahil sa biglaang ** **pagsigaw ** **ng binatang si Barry. **

**Kumunot ** **ang ** **noo ** **ng binatang si Barry habang galit na galit na sumigaw, “You promised me! You promised me na ako lang ang magiging kaibigan mo!” **

“No, Barry! You misheard it. ** _I told** _ Ninong _ **** _ Bartholomew _ **that I wanted to be have you as a friend because I always wondered if you needed someone to talk to. You’re always alone. ** Atsaka ** our parents are ** _clo _ **se ** **kaya isn’t it normal for us to be close too? Wala akong ** **sinabing ** **ikaw lang ang pwede kong maging kaibigan.” ** ** ** **Nakaani ** **ng malalakas na ** **padyak ** **mula kay Barry sila ** **Gaele ** **._ **

**” ** **Oo ** **nga naman, Barry. The more the merrier naman, ‘di ba? ** **Iyan ** **ang parating sabi ni Lolo sa amin.” ** **Biglaang ** **dating ng ** **nakababatang ** **kapatid ni Gaele na si Gabby. **

Ang mabibigat na mga kamay ni Gabby ay nasa balikat na ni Barry. ** _Kahit** _ _mas bata pa si Gabby kina Gaele at Barry, mas matangkad pa rin siya sa mga ito. _

_Noon paman ay _ _itinatago _ _na ni Gabby ang kaniyang pagkagusto para kay Barry na nagsimula pa noong una niya palang itong nakita sa kanilang bahay habang si Barry ay may hindi _ _maitagong _ _pagkagusto kay Gaele na siyang una nitong naging kaibigan _ _bukod sa pamilya. _

_Nakaramdam si Barry ng _ _pagkatakot _ _nang makita niya ang lalaking gusto niya na may _ _kasamang _ _babae at tila _ _nagkakatuwaan _ _. Hindi siya _ _makakapayag _ _na may ibang _ _nginingitian _ _ang lalaking gusto niya. _

_Iwinaksi ni Barry ang kamay ni Gabby at nagsalita, “You barely know her yet nagdecide kang dalhin siya sa bahay mo? Your parents will surely decline your offer.” _

_Ngumisi si Barry, sa _ _kaloob _ _- _ _looban _ _niya ay _ _nagdiwang _ _siya dahil walang _ _maisagot _ _si Gaele. _ _Tiyak _ _siyang _ _iiwan _ _na ni Gaele ang batang babaeng iyon rito at pagkatapos ay siya _ _ulit _ _ang _ _bibigyan _ _nito ng _ _pansin _ _. _

_Ngunit _ _nagulat siya dahil _ _imbes _ _na _ _mangyari _ _ang nasa isip niya ay hinigpitan pa ni Gaele ang hawak niya sa mga kamay ng batang babae. “Then, let’s get to know each other. My name’s Gaele Cordova. I’m 16 years old _ and I want to be a pilot. ** Ikaw ** _?” _

_“I’m _ _Lalaine _ _Del Mundo. I’m 15 years old, birthday ko kahapon. _ **Nice to meet you, Gaele _ ** _ _. Ako, gusto ko naman maging isang _ kilalang _ chef sa buong mundo! _ **” ** Magiliw ** _na** _ _pagpapakilala _ _ng batang babae. _ _Lumitaw _ _ang maliit _ _na _ _biloy _ _sa kaniyang kaliwang pisngi. _

_“Ako naman si Gabby, ate _ _Lalaine _ _. _ _Magfo _ _-fourteen years old ako. Gusto ko namang maging artista!” _ _Kumuyom _ _ang mga kamao ni Barry dahil _ _sumali _ _na si Gabby sa masayang usapan ng dalawa _ **at ** **magmumukha ** **siyang ** **kontrabida ** **kung hindi siya ** **sasabay ** **sa kanila. **

_Hindi _ _na _ _lang _ _nagpahuli _ _si Barry at _ ibinida _ niya ang kaniyang sarili. “Ako si Barry Patrick. I’m 17 years old and I’m going to study criminology to protect Gaele because I’m the only one who can protect him!” _ ** ** **Mapagmalaki ** **niyang saad. **

_Nagkaroon _ _muna ng mahabang katahimikan dahil sa _ _sagot _ _ni Barry _ _bag _ _o _ _napagpasiyahan _ _ni Gabby na magsalita. “Ayan! _ _Magkakilala _ _na tayo. Let’s proceed to our house.” _

“Oh tapos? Ano namang koneksiyon ni Blake sa ikinuwento mo? Atsaka bakit wala ka sa kwento? Kanino bang kwento iyan?” May nabanggit na Barry Patrick, hindi kaya’y kakilala iyon ng tatay ni Blake? O baka naman tatay talaga iyon ni Blake dahil gusto no’ng Barry na nasa kwento na maging pulis tas kapareho ng apilyedo.

Napakaimposible namang iisa lang sila, baka naman nagkataon lang talaga .

“May gana ka pang magkwento ng kwentong ‘di sa iyo sa oras na ito, Gar. O baka naman magiging bagong movie mo ‘to? Bisto ka na, Gar, akala mo masu-sorpresa mo ako sa bagong schedule mo ah. Kung hihingin mo ulit ang tulong ko, aba’y readyng-ready ako!” Pinagalaw-galaw ko ang mga kilay ko.

Isang buntong-hininga muna ang pinakawalan ni Garry. Hinila niya ako kasama si Kanor sa loob ng hospital room niya kuno. Tama nga siguro ang hinala ko at baka si Kanor ay kasali pa sa mga casts.

Pagkalock na pagkalock ng pinto ay maririnig kaagad ang malalakas na katok ng taong nasa likod ng pinto. “Hey! Why am I excluded in your conversation?! Bakit kasali ang Kanor na iyan sa loob?”

Nakatayo lamang si Kanor sa harap nila habang silang dalawa ni Gar ay nakaupo sa hospital bed. “Narinig mo naman ang mga gusto nilang maging, ‘di ba? Ako si Gabby sa kwento na ginagamit ang pangalang ‘Garry’ sa showbiz dahil noon pa man ay mahal na mahal ko na talaga si Barry.” Napakamot ng ako ng ulo. Gabby dinagdagan ng Barry magiging Garry. Napakacorny.

Hindi ko naman masisisi si Gar kasi pati ako nabiktima ni Kupido .

“Ano namang papel ni Kanor dito? Bakit hinila mo rin siya? Gagawin mo ba siyang bodyguard mo? Andami naman yata ng kailangan mong taga-bantay sa iyo. Ang big-time mo talaga, ‘no?” Pabiro-biro lang ako ngunit gulong-gulo na talaga ang isip ko sa mga posibilidad na tumatakbo sa isip ko.

Ano ba talaga ang meron?

“Huwag kang atat, Lala. Magku-kwento pa ako eh.” Naiinis na sambit ni Garry. Itinikom ko na lang ang bibig ko dahil baka ako pa ang maging sanhi upang hindi ipagpatuloy ni Gar—Gabby ang kwento.

**Lumaki ** **ang apat nang ** **magkakasama ** **… **

**Lahat ** **ng sumunod na pangyayari ay hindi ** **sumang ** **- ** **ayon ** **sa kagustuhan ni Barry ** **dahil t ** **uluyan ** **na ngang nakapasok si Lalaine sa puso ng mga ** **Cordova. She is warmly welcomed by everybody. **

**Pinag ** **-aral si Lalaine ng mag-asawang ** **Ginger at Anthony ** **Cordova. ** **Nagsumikap ** **si ** **Lalaine at sa tulong na rin ni Gaele, naging ** **__ ** **magkaklase ** **__ ** **si ** **la ** **dahil ** **nag-advance siya sa pag- ** **aaral ** . Ang apat ay nasa iisang campus naman ngunit tuwing lunch break lang ** nagkikita ** _. _

_Hindi nagtagal, sa eksaktong araw ng _ _kaarawan _ _ni Gaele ay _ _isiniwalat _ _nila sa lahat ang pagiging _ _magnobyo’t _ _**** _ _magnobya _ _nila ni Lalaine, noong _ _nakaraang _ dalawang linggo ** _lang daw siya sinagot ni Lalaine.** _ _Dise _ _-otso _ _anyos _ _na si Gaele sa araw na iyon habang si Lalaine ay malapit na _ _magdise _ _- _ _siete _ _. _

_Marami _ _ang natuwa, _ _nangunguna _ _na _ _roon _ _ang mga magulang ni Gaele na _ _tinutukso _ _na sila kung kailan ang kasal. _ _Atat _ _na kasi silang _ _magkaapo _ _. _

**Iyon ** **naman ang parating ** **hangad ** **ng mga magulang, ‘di ba? **

_Ngunit _ _may isang taong poot na poot na nakatitig sa mga _ _masasayang _ _mga mukha ng mga bisita lalong-lalo na sa babaeng _ _nakakapit _ _sa lalaking _ _pinakamamahal _ _niya. _

_Kitang-kita ni Gabby ang lahat ng mga _ _ginawang _ _reaksiyon ni Barry dahil kahit malapit lang siya ay hindi naman siya nito binibigyan ng pansin. _

“Oo na, unrequited love na ang theme ng love story mo. I-fast forward mo pa, Gar. Baka makatulog na ako neto.” Napahikab ako dahil bigla akong inantok. Grabe si Baby, walang lugar na sinasanto kung gugustuhing matulog.

“Tok! Tok! Tok!”

“Ano ba naman iyan?! May pinag-uusapan kami! Chismoso ka ba?!” Sigaw ko kay Blake na kumatok na naman sa pinto nang pagkalakas-lakas.

Tumigil na nga sa pagkatok ng pinto ng hospital room si Blake. Bakit ba kasi hindi na lang siya pinapasok dito? Tutal patungkol naman sa kaniya ang ibang sasabihin ni Gar. Para naman malaman naming dalawa kung bakit galit na galit si Gar sa kaniya.

Akmang tatayo na sana ako upang buksan ang pinto ngunit pinigilan ako ni Kanor kaya napilitan akong bumalik sa pagkakaupo sa malambot na kama.

“Habang si Barry ay baliw na baliw sa Kuya ko, ako naman baliw na baliw rin sa kaniya na umabot sa puntong nagalit rin ako kay Kuya. Ako parati ang pinupuntahan ni Barry. I don’t know if sinasadya niya ba iyon dahil alam niyang may gusto ako sa kaniya o ano. At doon na nga…”

**“Congratulations sa bagong kasal!” Wala na ngang ** **nakapigil ** **pa sa ** **tunay ** **na pagmamahalan ng dalawang ** **itinadhana ** **. **

**Sa ** **oras na naging totoong ** **piloto ** **na si Gaele ay kaagad niyang ** **niyaya ** **si Lalaine na ** **magpakasal ** **na siya namang mabilis nitong ** **tinanggap ** **. ** **Silang ** **apat ay ** **matagumpay ** **na naging ** **piloto ** **, chef, pulis at artista. **

**Napakasaya ** **ng bawat araw ng mag-asawa habang ** **sina ** **Barry at Gabby ay tila hindi naman nakaramdam ng kahit na kaunting saya para sa dalawa. Hindi ** **magawang ** **maging masaya ni Gabby habang ang mahal niyang lalake ay ** **nagdurusa ** **dahil sa ** **kagagawan ** **ng kaniyang ** **nakatatandang ** **kapatid. **

**Bakit ** **kasi hindi nalang siya ang ** **mahalin ** **ni Barry? **

**At ** **nagbunga ** **na nga ang pagmamahalan ng dalawa. ** **Biniyayaan ** **sila ng isang ** **malusog ** **na batang lalake. Isang ** **pagdiriwang ** **ang naganap sa malaking mansion ng mga Cordova. **

**Doon na ** **napagpasiyahan ** **ni Barry na ** **isagawa ** **ang plano niya. ** **Batid ** **niya ang ** **pagkabaliw ** **ni Gabby sa kaniya kaya ang matagal nitong hinihintay na sagot na pinagplanuhan niya talagang hindi sagutin ay binigyan na niya ng oo. **

**Lumipas ang maraming mga araw at lunod na lunod sa napakasayang ** **emosyon ** **si Gabby. Napakasaya niya sa piling ni Barry— sa piling ng kaniyang mahal ngunit isang araw ay humingi ng maliit na ** **pabor ** **si Barry mula sa kaniya na mas ** **nagpagulo ** **sa sitwasyon. **

**Ninais ** **ni Barry na kumuha siya ng taong ** **pinagkakatiwalaan ** **niya na siyang pwedeng ** **dumakip ** **sa dalawang ** **buwan ** **na anak nila Gaele at Lalaine at nagkataon namang ** **kapos ** **sa pera ang kaniyang personal cook ng mansyon ng mga Cordova na si ** **Policarpio ** **dahil ** **ipinanganak ** **ang triplets na mga anak nito kahapon ** **ngunit sa kasamaang palad, hindi ** **nakaligtas ** **ang asawa nito sa mahirap na ** **panganganak ** **. **

**Mapagkakatiwalaan niya ito dahil ** **sabay ** **rin silang ** lumaki ** . Si Policarpio ay anak ng head maid nila na ** _si Pasing. _

_Inutusan _ _niya si Policarpio na huwag _ _na huwag _ _papabayaan _ _ang kaniyang _ _pamangkin _ _. Nagkataon namang iniwan ang bata sa bahay ng mga Cordova— sa mga kamay ng mga magulang ni Gaele. _

**K ** **ahit ** **__ ** **labag ** **sa loob ay ** **pagkagat ** **ng gabi ay nagawa nga nila ang ** **krimen ** **na iyon. ** **Kinuha ** **kaagad ni ** **Policarpio ** **ang napakalaking ** **halaga ** **na ** **ibinigay ** **ni Gabby sa kaniya at ** nagpakalayo ** -layo na kasama ang anak ng Kuya niya at ** _ang mga anak nito. _

Ngunit ** imbes na ** matuwa ** nang pangmatagalan si Barry sa ‘magandang ** _balitang _ ’ ** _iyan, _ _napaiyak** _ **** _ **pa siya ** **nang ** **mabalitaan ** **matapos ang ilang araw na ** **bumagsak ** **ang ** **pribadong ** **_ ** **eroplanong ** **__ ** **sinasakyan ** **ni Gaele at Lala upang ** **magbakasyon ** **sana sa isang private island na ** **pagmamay ** **-ari ng mga Cordova. **

**Nangyari ** **na ang lahat ngunit hindi man lang nakaramdam ng ** **pagsisi ** **si Barry. ** **Iniwan ** **niyang luhaan si Gabby at ** **ipinagpatuloy ** **ang pagpupulis upang maitago ang ** **krimeng ** **kaniyang ginawa. **

“Tama ang iniisip mo, that Barry in the story is the same person as the current Director General Barry Patrick. Si Kanor naman ay anak ng mag-asawang pinasunod ko kay Policarpio. Inutusan ko rin silang h’wag kang pabayaan. Nandito siya ngayon sa siyudad dahil inutusan ko siyang sundan ka.” Paliwanag nito na mas lalong ikinalito ng utak ko. Hindi ko kaagad ma-process ang mga salitang lumalabas sa bibig ni Gar.

” … at ang sinasabi kong kababata ko na si Popi pero sa totoo ay ang personal cook ko noon ay ang inutusan kong ilayo ang bata sa kaniyang mga magulang.” Isang napakaimposibleng pangyayari ang pagiging kaswal na tono ng boses ni Gar na ang totoo palang pangalan ay Gabby.

Kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso ko ay ang biglaang pagkatakot at pangangamba.

Si Boss Popi?

Nanginginig na hinawakan ko ang mga kamay ni Gar—Gabby. “Sabihin mo sa akin kung anong pangalan ng anak nina Gaele at Lalaine. S-Sabihin mo, nakikiusap ako.”

“Lany Shane Cordova. Lala, ikaw ang batang nasa istorya. Ikaw ang aking pamangkin. Maniwala ka sa akin.” Hindi makapaniwalang napatakip ako sa ang aking bibig. Tuluyan na ngang nawala ang aking antok.

Sumikip ang dibdib ko. “Ibig bang sabihin nito alam mo na talaga kung nasaan ako? Alam mo kung anong mga pinagdaanan ko? Alam mo kung gaano ko isinumpa ang mga magulang ko sa isip ko? Sa simula palang ay alam mo na kung ano ang hirap na pinagdaanan ko kaya nakikita mo pa ako ngayon na buhay pa. Alam niyo palang dalawa.”

Huminga ako nang malalim at pinigilan ang pagsigaw. “Ang galing! Artista ka nga, Gar. Samahan mo nalang si Gar, Kanor. Pakiusapan mong isali ka kung may audition sa pag-aartista. Papasa ka eh. Pareho kayong dalawa kaya nararapat na magsama kayong dalawa.”

“Boss!” Sigaw ni Kanor. Kaagad niya akong sinundan at hinawakan ang braso ko kaya hindi ko nagawang buksan ang pinto. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko kapag nagtagal pa ako rito.

Halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko. Kailangan kong huminahon upang hindi maapektuhan si Baby.

“Bitiwan mo ako, Kanor. Bigyan niyo muna ako ng oras upang makapag-isip-isip. Hindi ko pa alam kung nagsasabi ba kayo ng katotohanan o nagsisinungaling na naman kayo sa akin. Hindi ko makuha ang sarili kong maniwala kaagad lalo na’t matagal niyo na akong niloloko. Napakaimposible ng mga sinasabi niyo.” Medyo mahinahon kong sabi sa kaniya— sa kanilang dalawa.

Binuksan ko ang pinto at kaagad naman akong nilapitan ni Blake. Kaagad ko siyang sinunggaban ng yakap dahil nanlalambot na dahil sa galit ang mga tuhod ko. At kagaya ng iniisip ko ay nahimasmasan nga ako sa mga bisig niya.

Ngunit nagulat kaming dalawa dahil sa biglaang pagsigaw ni Gar. “Layuan mo ang mga Patrick, Lala! Nananalatay sa dugo ng lalaking iyan ang dugo ng isang kriminal!”

Nagpantig ang mga tenga ko at napatawa ng pagak. “Eh, ano ba ako? Naging kriminal din naman ako! Nagkamali ba ako dahil hinangad ko pang malaman ang buo kong pagkatao? Nagkamali ba ako dahil maghangad ako ng masaganang buhay at buo ang pamilya?!” Bulyaw ko sa mukha ni Kanor.

Hindi kasi umalis sa pagkakaupo sa kama si Gabby dahil masakit pa rin siguro ang tuhod niya.

“Sino ba ang dapat kong sisihin?! Sino ba ang dapat kong sumbatan?! Sino ba ang dapat na managot dahil naging masama ako?! Kung pinaglalaruan mo lang ulit ako, Gar, sana itigil mo na kaagad habang wala pang masyadong maapektuhan.” Todo alalay lamang si Blake sa akin pero alam kong takang-taka na rin siya kung bakit naging ganito at kung bakit ang sama ng trato ni Gar sa kaniya.

“I also wished na sana hindi nalang ito totoo, Lala.”

Kailangan ko na talagang malaman ang totoong mga pangyayari .

Hinawakan ko ang mga kamay ni Blake at nagsusumamong nagsalita. “Tulungan mo akong malaman ang katotohanan, Blake.”

Unti-unti kong naramdaman ang biglang pagkapagod, bumibigay na rin ang aking mga mata dahil sa biglaang stress, ngunit bago pa ako mawalan ng ulirat ay narinig ko pa ang boses ni Blake. “Of course, I’ll help you pero hindi pa sa ngayon, Mahal. Hindi ko hahayaang ma-stress ka at maapektuhan pa ang anak natin. Just let me do all the work.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 35

Happy 588 followers 😮😭! Ang bilis.

---

**Chapter 35: ** **It’s A Girl **

LALA’S POINT OF VIEW

**I SAW mom’s silhouette a meter a way from my room’s door. I noticed that her silhouette is not moving, so I decided to call her. “Mommy?!” In just a second, the slightly opened door is being pushed by someone. **

_I was right! It was my mommy, in her beautiful night dress. _

_I tried reaching her hands, but I couldn’t make it. This is getting really annoying. Why do I have short arms, the same case as my thighs? _

Ano ito? Bakit biglaang naging ako ang bata?

She sat on my bed. _ **“Baby, why are you still awake? I thought your dad put you to sleep already? Come here_ ** **, I’ll sing you a song so you can sleep. It’s late.” I nodded and energetically jumped to sit on her very comfortable lap. **

**She ** **let my head rest on her chest. “Start ** **singing, mommy.” It took minutes before she started humming. ** **Maybe it’s hard to decide what to song to sing. **

_Her hands are on my head, constantly playing with my hair. I’m getting really excited. I really love my mommy’s singing voice. _ **It always made me happy when I’m troubled ** **with little things. **

_She proceeds. It all started with a single snap, then a clap follows immediately. _

_“Nang _ _mainlove _ _ako sa ‘yo, ‘kala _ _ko’y _ _pag-ibig mo ay tunay. Pero hindi nagtagal, lumabas din ang _ _tunay _ _na kulay-” _

“Hah!” Napabalikwas agad ako sa higaan ko dahil sa biglaang pagrap ng ina ng bata sa panaginip ko. Kinapusan ako bigla ng hininga.

Napagtanto ko na ang storyang iyon ay ang ipinasa ko pala na project sa English teacher ko noon sa highschool. Napanaginipan ko kasi iyon noon ta’s isinulat ko na lang dahil akala ko makakalimutin ko na.

Tapos ngayon binisita __ ulit ako ng panaginip na iyan.

Ang ipinagtataka ko lang ay kung bakit naging iba ang kinanta ng ina na pampatulog sana sa kaniyang anak. Ewan ko rin nakalimutan ko na kung ano ang inilagay kong kanta sa storyang iyon.

Kung ako siguro ang kinantahan no’n sa totoong buhay, tiyak akong imbes na makatulog ay matatapos ko pa sigurong bilangin ang mga buhok sa dalawa kong kili-kili bago ako dalawin ng antok.

Agad akong napalingon sa gilid ng kama hinigaan ko dahil may kung anong nakakuha ng atensiyon ko. May kung sinong humihilik nang mahina sa gilid ko. Kinusot ko ang mga mata ko upang maayos na makita ang lalaking natutulog nang nakaupo sa sahig at ang ulo ay nakapatong sa kamang hinigaan ko kanina.

Si Blake-Mahal nga!

Teka nga, ano bang nangyari kahapon? Medyo magulo pa ang isip ko ngayon sa ‘di mawaring dahilan. Okay lang iyan, baka mamaya, maaalala ko na.

Paano ako nakarating sa kamang—

Agad na namuo ang mga luha sa mata ko nang makita ang kabuuan ng kwarto. Maya-maya pa ay napahagulgol ako habang pinapasadahan ang ngayo’y maalikabok na double deck na kama na saktong nasa harapan ng kamang paborito ko at siya ring hinigaan ko kanina.

Ewan ko kung bakit parang hindi iyon ginamit. Noong pagdating ko nandiyan na iyan tapos mukhang bago. Nagtaka nga ako pagkatapos kong malaman na ako lang pala ang pinakaunang kinuha nilang katulong noon.

Baka nagayuma ko talaga si Mahal noon.

Mas umiyak ako dahil may nakita akong dalawang surot sa damit ni Blake at tatlong surot sa eksaktong lugar sa kama na kanina lang ay hinigaan ko.

Sino?! Sino ang nagparami sa kanila?!

Inilibot ko ang mga mata ko sa kwartong naging mahalaga na sa akin, ang kwartong nakasaksi sa lahat ng mga kabaliwan ko habang ako ay nandito pa sa bahay ni Mahal.

Mas lumakas ang pag-iyak ko nang may nahagip ang matatalim na mga mata ko. Isang litrato!

Isang litrato ko na nakanganga at payapang natutulog sa backseat ng sasakyan niya, wari ko ay kinuhanan pa ito noong patungo pa kami DITO sa lugar ng mga mayayaman!Nakaselyo ito sa loob isang picture frame.

Ampangit ko!

“Wahh!” Bigla akong pumalahaw ng iyak. Hindi ko na napigilan pa ang paghagulgol ko. Unti-unti na ring napupuno ng sipon ang ilong ko.

“What is it, Mahal?! Something bad happened?! Sorry kung nakatulog ako!” Nagising yata siya sa ingay ko. Buti naman. Akala niya papalampasin ko itong ginawa niya sa akin.

Akala lang niya iyon!

Agad ko siyang sinabunutan gamit ang aking kanang kamay. “Ano ito?! Ano ito?!” Kinuha ko ang picture frame at idinutdot sa mukha niya. Para kitang-kita niya kung gaano ako kadugyot tignan. Ang dumi ng damit ko at ang gulo pa tignan ng buhok ko.

“Tanggalin mo ito at palitan mo ng iba! Kung hindi itatapon ko talaga ito sa basurahan.”

A t ano namang ipapalit niya riyan, Lala? Para namang nagkuhanan kayo ng litrato noon. Maging ngayon, wala pa nga.

Oo nga, ‘no? May tama ka riyan.

Agad kong tinanggal ang mga kamay ko sa ulo niya. Nakaramdam na ako ng hiya eh. Baka napalakas ko ang pagsabunot. Kung naririnig lang ni Blake ang boses sa utak ko, tiyak akong ito pa ang magpapahiya sa akin sa harap niya.

Sana naman ‘di na lumala ang mga emosyong nararamdaman ko. Sana naman makokontrol ko na para hindi ko ulit masaktan si Mahal nang hindi namamalayan.

“Anyways…” May plano pa siyang ilipat sa ibang topic.

“Anong anyways, Blake? Nagtatanong ako. Kapag magtatanong ako, kinakailangang sagutin mo.”

“No, I’d rather keep my mouth shut about that matter.” Napakamot ako ng ulo. Kung nagawa niyang i-frame at gawing bagay na pagtatawanan niya ay pwes ako na may-ari ng mukhang nasa picture ay may karapatang maghanap ng sarili kong abogado upang may gumabay sa akin kung sakali mang hindi siya sumunod sa mga pinapagawa ko. Pulis pa naman siya, pero hindi marunong umintindi ng salitang ‘privacy’.

May karapatan akong gupitin o ‘di kaya’y sunugin ang isinumpang __ larawang iyan.

“What are you worrying? Akala ko ba proud ka sa mukha mo. Ipingalandakan mo pa nga sa akin noon na marami ang humahanga sa mukha mo. Why making a fuss over something trivial?” Iyon na nga ang nagpaatras ng dila ko pabalik sa lalamunan ko.

“Yes, it was taken on the day I first met you. I’m sorry pero hindi ko pinagsisihang ninakawan kita ng MGA larawan. Yes, I did stole that wonderful picture from you pero, Mahal. Nasabi ko naman na sa’yo na ang mukha mong iyan ang unang dahilan kung bakit nahulog ako sa iyo. Kaya hindi ka dapat magduda sa sarili mo. You have this handsome man in front of you, appreciat—loving your flaws and imperfections. All I know is that every single thing about you is beautiful, always remember that…”

Nag-init ang buong mukha ko, hindi ko napaghandaan ang ibinato niyang linyahan. Hinanda ko ang mga kamay ko upang takpan ang tenga ko kung sakali mang may sasabihin ulit siyang mga salita na magpapabilis muli sa tibok ng puso ko.

Agad akong napalayo sa kaniya ng bigla niyang hinalikan ang pisngi ko na sanhi ng pagbaba ng aking mga kamay kaya wala nang sagabal. Malambing niyang ibinulong sa punong tenga ko ang mga katagang, “I love you.”

Tulong ! Kailangan ko ng makakapitan !

---

NANG mahimasmasan ako ay kaagad na akong nagluto ng almusal. Agad kong tinanggap na ako ulit ang naghahari-harian sa bahay na ito.

Echos .

Garlic rice ang niluto ko ngayon at para maiba naman. Natuwa ako dahil ganoon pa rin ang reaksiyon niya. Magana pa rin niyang kinakain ang niluto ko kagaya noon.

Habang kumakain kaming dalawa ay naalala kong may sasabihin pala siya kaya tinanong ko, “Anong sasabihin mo kanina, kasunod ng ‘anyways’ mo? Baka importante.”

“Gusto ko lang iklaro sa’yo na tutulong ako pero not now.”

“Ha? Tulong? Kanino ka tutulong?” Nagtataka kong tanong. May naaksidente ba? May paparating na bagyo?

“About yesterday. You asked me to help you. I will definitely help you, but not now. It’s too risky. I can’t afford to put your health in danger.” Kahapon? Ano bang nangyari kahapon?

_“Lany Shane Cordova. Lala, ikaw ang aking pamangkin. Maniwala ka sa akin.” _

_“Ibig bang sabihin nito alam mo na talaga kung nasaan ako? Alam mo kung anong mga pinagdaanan ko? Alam mo kung gaano ko isinumpa ang mga magulang ko sa isip ko? Sa simula pa lang ay alam mo na kung ano ang hirap na pinagdaanan ko kaya nakikita mo pa ako ngayon na buhay pa. Alam niyo palang dalawa.” _

_“Ang galing! Artista ka nga, Gar. Samahan mo nalang si Gar, Kanor. Pakiusapan mong isali ka kung may audition sa pag-aartista. Papasa ka eh. Pareho kayong dalawa kaya nararapat na magsama kayong dalawa.” _

_“Bitiwan mo ako, Kanor. Bigyan niyo muna ako ng oras upang makapag-isip-isip. Hindi ko pa alam kung nagsasabi ba kayo ng katotohanan o nagsisinungaling na naman kayo sa akin. Hindi ko magawang maniwala kaagad. Napakaimposible ng mga sinasabi niyo.” _

_“Layuan mo ang mga Patrick, Lala! Nananalatay sa dugo ng lalaking iyan ang dugo ng isang kriminal!” _

_“E ano ba ako? Naging kriminal din naman ako! Nagkamali ba ako dahil hinangad ko pang malaman ang buo kong pagkatao? Nagkamali ba ako dahil maghangad ako ng masaganang buhay at buo ang pamilya?!” _

_“Tulungan mo akong malaman ang katotohanan, Blake.” _

Agad na nanginig ang buong katawan ko sa naalala. “Gusto kong malaman ang lahat. Gusto kong malaman ang buong katotohanan.”

Hindi na niya natapos pa ang kinakain niya. Dinaluhan niya ako at hinawakan ang kanan kong kamay at dinala iyon sa kaniyang labi. “I can guarantee you that I’ll help, Mahal. Malalaman nating dalawa ang hinahanap mong katotohanan. What I am asking you is a little time. You wouldn’t want it if may nangyaring masama sa baby natin. Now, take a deep breath and calm your head.”

“Let’s wait until the baby is delivered. Hindi ka dapat mai-stress ngayon dahil hindi lang ikaw ang maapektuhan.” Napatango ako ng ilang beses dahil sang-ayon ako sa sinabi niya.

Ilang ulit ko nang isinantabi ang paghahanap sa mga magulang ko, itong kaunting oras na hinihingi ni baby ay hindi kumakalahati sa mga taon ng paghahanap ko sa kanila.

Ngayon pa ba ako mag-i- inarte ?

---

First week of August, three months later…

“MR. CORDOVA, Mr. Patrick. Napagkasunduan natin na sa pangalawang linggo ng ika-apat na buwan ng baby niyo sa tiyan ni Mr. Cordova, isisiwalat ko ang gender ni Baby. Kaya ngayon ko na sasabihin ang gender ng baby niyo. By the way, napakahealthy pa rin ni baby. Keep up the good work!” Ang mga kamay ni Blake nasa medyo may umbok na tiyan ko. Ramdam na ramdam ko ang malalamig niyang mga kamay na wari’y kinakabahan.

Ako rin naman, pareho lang kami.

Bago na ang assigned doctor ko kasi pinalitan ni Mahal. Sabi niya lumayo muna kami sa mga bagay na nagpapaalala sa akin sa nangyari kahapon.

Nakapag-isip na rin kami ng dalawang posibleng pangalan ng baby base sa kasarian. Kapag babae, Penyya Shane, dahil nahihilig ako sa pinya. Kapag lalaki, Fuzz Blake, dahil sa katangian ng mga oso na gusto ko.

Ang cute, ‘di ba?

“Sabihin mo na, Doctora.” Todo kapit lang ako sa braso ni Mahal at maibaon ko na ang mga kuko ko dahil sa pananabik. Napag-usapan na rin namin na kahit anong gender ay okay lang kaya handa kaming dalawa kahit ano pang sabihin ni Doctora.

Ang tagal naman ni Doctora. Bakit nakangiti lang siya riyan? Wala ba siyang planong gawin ang trabaho niya?

Ano na?

“Ay teka lang, Doctora. Pasensiya na pero naiihi na ako dahil sa iyo. Saan ba ang CR dito?” Bakit naman hindi marunong umintindi ang pantog ko?

Ngumiti ng malapad si Doctora. “Take your time, Mr. Cordova. Okay lang sa akin. Okay lang sa akin.” Nakakatakot naman, bakit kailangan pang dalawang beses sabihin ang ‘okay lang sa akin’?

Agad na kaming pumunta ni Blake sa CR. Mabilisan lang dahil siyempre namumuntangi ang pagiging excited namin.

Sa wakas nakarating na kami kaagad. “You better do your work now, doctora. Baka hindi mo alam napapansin kong nakatayo ka lang diyan at parang tuod na nakangiti.”

_(Procedure agad sa ultrasound _ _achuchu _ _. I’m afraid hindi ko _ _malalagay _ _rito kasi _ _waley _ _akong alam sa mga ganiyan. Inuulit ko, hindi ko gustong mag-misinform.) _

“Congratulations! It’s a girl!”

Agad na napatalon sa tuwa si Mahal bago bumulong ng, “Lalaki sana ang gusto ko pero okay lang naman kapag babae. Lalo na kung ginawang kambal, mas matutuwa pa ako.”

Pinalo ko siya ng mahina bago itinuloy ang pag-iyak. Babae! Babae ang baby namin! Lumuhod si Blake sa harap ko at binuksan ang malaking t-shirt na binili niya, hawak-hawak niya sa kaniyang kamay ang picture ng ultrasound.

Agad niyang pinatakan ng maraming halik ang tiyan ko. “This is baby Pen. This is our first princess. Thank you for carrying our princess, Mahal.”

Nakakatuwang tingnan si Mahal na patuloy na bumubulong -bulong sa tiyan ko.

Pagkatapos kong nginitian si Blake ay walang nagsasalita sa aming tatlo dahil ninanamnam namin ang masayang balita na iyon sa loob ng clinic ni Doktora.

Eto pala ang pakiramdam na kumpleto ka ng pamilya. Dalawa ang matutuwa dahil nabuo ka. Dalawa ang mae-excite na hintayin ang paglabas mo.

Natigil kaming lahat dahil biglang tumunog ang cellphone ni Mahal. Agad akong sumiksik sa kaniya pagkatapos niyang tumayo. Mabuti ng nakakasigurado na hindi kabit ang nagmensahe.

Echos.

Kinuha niya ang cellphone niya at biglang binuksan ang app na Slybox ang pangalan. Pinindot niya ang messages at nagulat ako dahil bumungad ang nag-iisang salita doon. Lolo.

‘Di ba pumanaw na ang Lolo niya? __ Paano __ nakakapagmessage ang patay?

Pinindot niya iyon at unang makikita ang isang napakalaking picture na may sulat na…
.
.
.
_‘CONGRATULATIONS ON YOUR FIRST BABY’ _

Takang-taka kong tinignan si Mahal. Gulat na gulat man siya sa nabasa pero parang matagal na silang nagte-text ng Lolo niya base sa iba pang mga date ng mga messages na nareceive niyo ilang araw na matapos ang pagkamatay ng Lolo niya.

Paano __ nakakatype ang patay na?

“Minumulto ba tayo, Mahal?” Nanginginig kong tanong habang unti-unti nang nabubuo ang mga pawis sa noo ko.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 36

Happy 648 followers 🎉

---

**Chapter 36: ** **__ ** **Excited Daddy Blake **

BLAKE’S POINT OF VIEW

WHAT is the meaning of this? Bakit may mensahe ulit akong natanggap mula kay Lolo sa eksaktong minuto pagkatapos naming nalaman ang kasarian ng baby namin ni Lala?

Congratulations on your first baby?

Masiyado naman yatang hindi makatotohanan iyan. Lolo passed away months ago, he could not type such message.

Tapos na naman ang pamanang sinasabi niya, ‘di ba? Tinuldukan na rin ang isang daang araw na pamamalagi ni Lala sa bahay dahil umalis si Lala.

O umaayon lang talaga ang lahat ng nangyayari ngayon sa kaniyang nahulaang mangyayari sa amin noong nabubuhay pa siya kaya kumikilos pa rin ang inutusan niyang tao na bantayan kami?

If that’s true, that ‘person’ must’ve been watching us until this time, still monitoring our every move. We’re all dancing on Lolo’s palm kahit noon pa at hindi talaga nito tinigalan ang mga buhay namin kahit wala na ito sa mundo ng mga buhay.

Maybe I should just open it.

Gagawin ko na sana ang iniisip ko kaso nakarinig ako ng isang singhap sa gilid ko. Nakalimutan kong nasa tabi ko pala si Lala!

Kaagad kong ibinulsa ang cellphone ko. This is not the right time and place for this. Nasa clinic pa rin kami. No, suitable sana ang clinic kung sakali mang hindi kayanin ni Lala ang sasabihin kong agreement namin ni Lolo noon, but I’m afraid I can’t end this great day very soon.

I can perfectly remember how assh*le I was to him before. I had used him as if he was an important tool to get back at Paine. I had also tried to use his ‘feelings’ to make him stay for a year so that I can get the answer to my questions. Those are the things I wished they never crossed my mind.

I will surely tell everything to him when the time comes, kahit magalit na pa siya sa akin. Kasalanan ko naman kasi. Hindi ko alam kung bakit may lakas ng loob pa akong tingnan siya—lapitan siya kahit bumabalik na sa akin kung gaano ako kawalang-kwentang tao noon.

As I prepare myself sa kung ano mang magiging reaksiyon niya after kong sabihin sa kaniya ang lahat pagkarating sa bagay ay I’m planning to enjoy and cherish this day with Lala and our baby.

Pagsisisihan ko talaga habang buhay kung hindi ko naipalabas ang excitement ko dahil first time kong maging ama. Pagsisisihan ko talaga habang buhay kung wala akong maikwento kay baby Pen in the near future.

First time kong maramdaman ang lahat ng ito at gagawin ko ang lahat upang magawa ang dapat na gagawin ng isang ama. I’ve never been this thrilled in my entire life.

Bumunot ako ng isang buntong-hininga. “Mahal, I will explain everything to you later kapag nakarating tayo sa bahay. But for now, let’s buy your vitamins—basta kahit anong kakailanganin ni Baby Pen.”

In this way, mase-celebrate namin ang araw na ito by buying things for the baby and at the same time, makakapagdate kami ni Lala.

I always prefer to hear the good news first before the bad news.

Agad kong binayaran ang hospital bills at dinala kaagad si Lala sa sasakyan. Pinaupo ko siya sa shotgun seat at pinaharurot ang sasakyan.

“Lala.” I tried to call him a few more times pero nakadungaw lang siya sa bintana hanggang sa nakarating na kami sa mall.

Was I wrong because I chose to delay what he was longing to hear?

Kinuha ko ang kamay nang biglaan ni Lala at pinuntahan ang isang sale’s lady na nakangiti sa amin, hoping na makakuha ng kahit isang singhap mula sa kaniya pero wala. Maybe he’s just not in the mood to even react to anything. I mean, maybe it’s because he’s pregnant. ‘Di ba normal lang naman iyan? Pero hindi ko pa rin mapigilang makaramdam ng lungkot.

I just have to understand his condition.

“What can I do for you, Sirs?” She politely asked with a hint of enthusiasm.

“Can you tell us where is the babies’ section here in your mall? We’re having a baby girl.” Bakit parang napakasaya ko naman yata ngayon na nagawa ko pang banggitin sa iba na magkakaroon ako ng anak na babae?

Ganito ba ka-pround ang mga tatay noong una silang nagkaroon ng anak?

Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Lala at tinignan kung nagbago na ba ang reaksiyon ng mukha niya. Ngunit blangko pa rin. Mukhang ako lang yata mag-isang nagse-celebrate ngayon.

I said, be understanding, Blake.

“Congrats po sa baby niyo. Atsaka ‘yung hinahanap niyo nasa second floor po.”

---

LALA’S POINT OF VIEW

HUWAG kang mukhang tuod diyan, Lala. Hindi mo ba nakikita kung anong ekspresyon ang nakikita ko sa mukha ng Blake mo? Pinapahirapan mo ang tao dahil hindi ka kumikibo .

Napabalik ako sa reyalidad nang marinig ko ang boses sa utak ko. Nakakagising talaga ng diwa ang boses ng bida-bida. Kaagad kong ibinaling ko ang tingin ko sa mukha ni Blake at tama nga ang utak ko. Napakalungkot nga ng mukha ni Blake.

Ha? Anong nagawa ko?

Mukhang napatagal yata ang pag-iisip ko kung buhay pa ba talaga ang Lolo niya. Ang daming ko ngang naisip eh. Naisip kong baka nagtatago lang ang Lolo niya dahil baka ibang tao ‘yung inilibing—ibang bangkay ang nailibing. Naisip kong baka planado ang lahat. Baka prinank lang niya ang mga anak at apo niya. Baka nakalimutan niya ang petsa ngayon at akala niya ay April fools hanggang ngayon kaya nagprank siya.

Ang dami kong pinoproblema sa buhay!

Nag-iisip din ako kung ano ang gusto kong kainin mamayang hapon—kung anong cravings na naman ba ang gusto ni baby. Kung anong ulam ang lulutuin ko na pasok sa pang-amoy ko. Iniiwasan ko na kasing magsuka, baka iyan pa ang maging dahilan upang mamulubi si Mahal.

Oo naman, alam kong palamunin lang ako. Wala akong trabaho e.

Sa pagkakataong ito ay hinigpitan ko ang pagkakahawak ng aming mga kamay. Babawi nalang ako. “Ano nga ‘yong sinasabi mo kanina, Mahal? Pagpasensiyahan mo na ako, mukhang napakalalim na ata ng iniisip ko at hindi ko na namalayan na nasa mall pala tayo. Ano nga ang ginagawa na’tin dito?” Napakamot pa ako ng ulo at alinlangang napatawa.

Mabuti nalang at lumiwanag ang mukha niya. Ang cute, parang bata hehe. Ang sarap kurutin. “As I have mentioned earlier, bibili tayo ng mga gamit ni baby. From clothes to diapers. We’ll also buy some room decorations. And also, we’re going to buy toys. Or bilhin nalang natin lahat ng binibentang pambata rito sa second floor.”

Napako bigla ako sa kinatatayuan ko. Hindi ata rumirehistro sa utak ko ang mga sinabi niya. “I’m sorry, nagtunog excited ba ako?” Mukhang ngayon niya pa yata naalala ang mga sinabi niya kani-kanina lang.

Napatawa ako nang malakas, “Nagulat lang ako dahil hindi ka lang tunog excited, makikita rin sa mukha mo. At saka nababaliw ka na ba? Bakit mo naman bibilhin lahat, maraming mas nangangailangan ng mga gamit para sa ‘naipanganak’ na nilang bata.” Inabot ng mga kamay ko ang ngayo’y nakangiti niyang mukha.

Napangiti na rin ako nang ubod ng laki kasi hindi ko maitago ang saya ko. Sapat na sa akin na nasa tabi ko siya—sa tabi namin ni baby pero hindi ko makapaniwala sa naririnig ko mula sa mismong bibig ni Blake. Hindi ako makapaniwala na ang isang Henry Blake Patrick ay excited bumili ng kahit ano para sa anak namin na hindi pa nga lumalabas sa tiyan ko

“Let’s move forward. Nasa second floor ang bibilhan natin. H’wag mong bitawan ang kamay ko at baka makagawa ako ng masama kung may ibang taong lumapit sa’yo.” Huwaw! Ang ganda na ng atmosphere eh. Balik na naman siya sa mga salita niyang iyan. Para namang aalis pa ako eh may anak na kami.

Hindi ko naman siya masisisi kung napaparanoid siya. Kasalanan ko kung ba’t nagka-misunderstanding.

Okay lang ding nakasalalay siya parati sa akin, hindi pa man gaano lalaki itong apat na buwang tiyan ko, wala pa ring aksidenteng nagpapaalam na dadating sila.

“Ano ka ba? Ginawa mo pa akong bata. Ako nga matagal nang mag-isa habang nago-grocery ng mga kinakailangan na’ting dalawa, ngayong pa ba? Uso pa ba ang pagnanakaw sa mall ngayon?” Palusot ko.

Hindi sa ayaw kong malapit sa kaniya pero makakuha ng atensiyon. Baka makilala siya ng mga tao at ungkatin pa ang issue patungkol kay ‘Lala’ na hanggang ngayon ay trending pa rin.

“Noon iyon, Lala. Ngayon hindi ko na hahayaang lumabas-labas ka mag-isa. We can’t let our guard down, lalo na ngayong buntis ka.” Sabi ko nga kanina, kahit saan-saan talaga nangyayari ang mga krimen at aksidente kaya mabuting mag-ingat na rin.

Umakyat na kami sa second floor at sa tulong ng malapit na sale’s lady ay natunton namin ang isang shop na para sa mga bata.

Agad na nagningning ang mga mata ko dahil kaharap na nga namin. Agad kong tinignan ang pangalan ng store at nagulantang ako. TANA’S BABY’S SHOP.

Ha? Ano daw?

Shop ng anak ni Tana? Ba’t hindi naman spenicify kung ano ang pangalan ng anak ni Tana? Ang haba na tingnan at nakakalito na.

Hindi na ako nakareklamo pa nang dinala na ako ni Blake sa loob. Unang yapak pa lang, amoy baby powder na kaagad.

Echos.

Unang tapak pa lang bumungad na kaagad sa akin ang iba’t-ibang shelf’s at sections. Ang organized tignan ng mga bagay-bagay at ang daming pagpipilian. May bubble machine rin sa likurang bahagi ng store kaya ang nakakatuwang tignan.

“Hello, how may I help you?” Isang mapayat ngunit napakagandang lalaki ang lumapit sa amin. Nakita ko pa nga ang pangalan sa name tag niya.

Tana! Tana ang pangalan niya!

Teka parang pamilyar ang pangalan Tana. Parang narinig ko na iyan noon. Teka, nakalimutan ko.

“Huwag niyong sabihing hindi niyo ako napanood sa balita? Huwag niyong sabihing wala kayong TV? Dapat alam niyo lalo na’t magjowa kayo.” Matiim niya kaming tinignang dalawa. Umurong ang dila ko, ayaw magsalita.

Maya-maya pa ay pinaningkitan niya kami ng mata. “Sabi na nga ba, hindi masyadong bago ang lalaking nanganganak ngayon. Gusto ko lang naman ipaalaman sa mga taong wala pang alam. Kaunting appreciation lang ang kailangan ko. Mabuti nalang at umabot ang balita ko sa juklang iyon at kung hindi masasapak ko talaga siya.”

“Ito ba si pogi ang bumuntis sa iyo, kuya? Malamang, kita na ang umbok. Mabuti naman at pinanagutan mo, pogi. Hindi pareho no’ng juklang iyon na kung hindi pa nakita ang balita, hindi pa ako bibigyan ng isang shop sa mall. Malamang dapat niya kaming sustentuhan.”

Naalala ko na! Iyong Tana nga na nasa balita at ang pinaanak ng dating Doktor ko. Iyong makapal daw ang mukha at gustong ipaalam na may anak daw sila ng lalaking nakabuntis sa kaniya na walang kwentang tao raw.

Iyong lalaking una kong narinig na isinapubliko ang balitang nanganak siya ng isang magandang bata.

Kagaya niya, s ana maging successful din ang panganganak ko soon.

Kaagad naming inilibot ang shop. Nasa likod lang namin si Tana, putak nang putak. Bakit naman kasi kami lang ang tao rito ngayon?

Mapuputulan ako ng leeg kakatango.

---

AGAD akong nakatulog matapos akong pinatulong ni Blake sa pag-aayos ng kwarto kuno ng unborn baby namin. ‘Yung unang kwarto ang trinansform namin.

Ipinapaalala ko kay Mahal at baka nakalimutan niyang kwarto iyon noon ng nanay niya pero sinabi niya lang na hindi raw iyon magagalit, lalo na kung malalaman nito na ang sariling apo ang gagamit.

Masyado yata siyang naging excited to the point na nagising na ako’t lahat pero parang hindi pa rin siya lumalabas sa kwarto. Nakalimutan ko na ang tungkol sa mensahe ng Lolo niya at mukhang nakalimutan niya na rin. Hindi ko nalang babanggitin baka multuhin ako ng Lolo niya.

Malay mo naman nahack lang ang account.

Kakatapos ko lang ding maghapunan ulit dahil nagutom ulit ako. Tinignan ko ang nakatakip na ulam sa mesa at tama nga ako hindi pa nga siya lumalabas sa kwarto dahil hindi pa nagagalaw ang pagkain.

Nasobrahan ba siya sa pagka-excited? Nalipasan na siya. Alas diyes na ng gabi. Baka makasama pa iyan sa kalusugan niya.

Kaagad akong umakyat sa itaas at kaagad na pinihit ang seradura. Hindi na ako nagulat nang mas madumi ang ayos niya ngayon kaysa noong iniwan ko siya kanina upang matulog. Kinulayan niya kasi ng pink ang buong silid. May pa-kuna pa siya kahit apat na buwan palang si Baby Pen sa tiyan ko.

Kita naman na malaki-laking trabaho ang ginawa niya kaya nakatulog na siya nang nakahiga sa sahig. Niyugyog ko ang balikat niya upang gisingin siya.

Hindi ko sana gustong putulin ang tulog niya ngunit importanteng lagyan ng laman ang tiyan.

Kaagad naman siyang naalimpungatan. Unang ginawa niya ay inilibot ang kaniyang mga mata sa buong paligid bago dumapo sa tiyan ko. Pagkuwa’y lumuhod siya sa harap ko at inilapit ang bibig sa tiyan ko. “I did well, right? Your daddy did a good job, right, Baby Pen?”

“Siyempre naman, si Daddy Blake pa ba?” Ani ko. Tumayo siya mula sa pagkakaluhod at pinatakan ako ng halik sa labi.

Gabayan mo sana kami sa magiging landas namin, Lord.

Sana kayanin namin ang mga darating na pagsubok, lalo na ngayon na lalaki at lalaki pa itong tiyan ko at wala akong alam kung anong nangyayari sa akin sa susunod na limang buwan.

“Tara na.”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
©2021

@FORTYUNEYT

Chapter 37

Happy 690 followers huhu 😭✨.

---

_Chapter 37: _ _Is that you, Lalaine? _

BLAKE ‘S POINT OF VIEW

HABANG kumakain ay bigla kong naibaba ang kutsara’t tinidor ko. Parang may nakalimutan akong gawin. Parang may dapat akong gawin at sabihin na kung ano, pagkarating kaagad sa bahay.

I forgot!

“Bakit? Hindi ba masarap? Sabi na nga ba kulang iyan sa asin. Lutang talaga ako parati. Palitan ko nalang iyan.” He was about to get my plate but I immediately shook my head. I can’t afford to make him worry about something I can’t even recall.

Siguro’y ‘di naman iyon gaano ka-importante.

Kinindatan ko siya, “No, Mahal. Lahat ng niluluto mo are always close to perfection. You’ll make a perfect wife.”

My smile widens as I watch his face grew redder and redder. Maya-maya pa ay biglang sumeryoso ang mukha niya.

Baka tungkol sa kaniya ang nakalimutan ko!

“Makakaya ba natin ang pagpapalaki ng isang bata, Mahal?” He fired those words that made me speechless for a minute.

Hindi ko napaghandaan.

Isang minuto akong nablangko dahil pinakiramdaman ko pa ang sarili. Kinakailangan kong tantiyahin ang mga salitang lalabas sa aking bibig. If I fail to cheer him up—no, I’ll let my heart speak.

Inhale.

Exhale.

Nilapitan ko siya at kinuha ang kaniyang malalamig na mga kamay. He is very nervous as of this moment. “Hindi ko alam, Mahal. Walang may alam pero ang nasa isip ko all this time ay dalawang salita lamang…” Muli ay huminga ako nang malalim at niyakap siya.

“…kakayanin natin. Kakayanin natin! Gagawin ko ang lahat ng makakaya to become a good parent to our unborn baby. Just by thinking of a scenario of you raising our baby alone makes me wanna cry my heart out. Mabuti nalang talaga at nahanap kita. Raising a child is harder in singles. We’re two in this fight now, makakaya natin iyan.” I assured him.

“Pero wala akong trabaho. Hindi na rin ako natutuwa dahil napakarami mong absents sa trabaho mo, nandito ka lang parati. Halos magkapalit na ang mga mukha natin kakadikit mo sa akin.” He’s not just thinking about a simple thing, he’s thinking of a more broad thing that didn’t even cross my mind.

It’s just that I’m afraid something might happen to him or worse… iiwanan niya akong muli.

“Nakalimutan mo bang pulis ka, Blake? Maraming nangangailangan ng proteksiyon mo. Nangangasiwa ka ng kapayapaan at kaayusan sa paligid. Paano ka nakakaakto ng normal habang ang ibang kasama mo ay hirap na hirap sa pagbubuwis ng buhay? Ano ba talaga ang tingin mo sa pagpupulis? Isang laro?” Nanlaki ang mga mata ko.

Look how blunt my man is!

I admit mali ako. Masyado akong umasa sa natatanggap kong pera sa mga negosyong hindi ko rin naman nilaanan ng oras. Nawala na sa isip ko ang pagpupulis dahil sapat—no, enough ang pumupunta sa bank account ko.

“I’ll quit.” I blurted out of nowhere.

Kaagad na kumalas sa pagkakayakap ko si Lala. His eyes are now clouded with tears at makalipas lang ang isang minuto ay pumalahaw na siya ng iyak.

“Sabi ko na nga ba eh! Bawiin mo ang sinabi mo! Dinig na dinig ko kanina na gagawin mo ang lahat upang maging isang mabuting ama pero isang tanong lang, sumuko ka na. Wah. Sinungaling ka, Blake. Tatakasan mo na ang pagiging ama sa bata. Saan na kami niyan?” Lala grabbed a glass of water before he continues crying.

Mukhang mali ang intindi niya.

“Sana iniwan mo nalang kami kay Gar.”

Kinulong ko siyang muli sa mga bisig ko at pinatahan. “Mahal, hush. I’m quitting pero hindi sa responsibilidad ko sa baby natin, kung hindi sa pagiging immature. Kung posible lang, gusto ko talagang umalis na sa pagpupulis but I need the average age of 60 to retire.”

“Nababaliw ka na ba, Bl—Mahal! Kahit malayo pa iyan, kung titigil ka sa trabaho, saan tayo kukuha ng panggastos? Kung ‘yung pamana ng Lolo mo ang gagamitin mo ay hindi ko naisip na gagawin mo. Hindi ba’t ayaw mo nang perang hindi mo pinagpaguran? Huwag mong sabihing babalik tayo sa Baryo Sigasig at doon na mamumuhay? Isipin mo nga lalaki ‘yung anak natin, paano ‘yung pangtustos sa paaralan niya? Magagaya ba siya sa akin?” Napatawa ako na ikinasimangot ni Lala.

How come na napakalayo na ng narating ng imahinasyon niya? Wala akong sinabing ganiyan.

“No, Lala, I have these businesses of mine na tinago ko kela Dad. Doon ako kumukuha ng pera aside sa sahod ko sa pagpupulis.” Paglilinaw ko pero mukha pa rin siyang naguguluhan. Napabuntong-hininga ako.

“I’m going to manage my businesses personally kahit malaman pa nila Dad.” Kasunod ng mga salitang iyan ay ang pagkukwento ko kay Lala sa pakikialam ni Dad sa mga nauna ko pang mga negosyo na sinuportahan naman ni Mom pero sa huli ay si Mom pa ang nagsabi kay Dad.

They were sick in the head.

“Napakatagal palang paninerbisyo iyan, ‘no? Siguro’y mahirap iyan. Atsaka alanganin ang buhay mo niyan. Hindi sa nang-ooffend ako o ano pero napakarami pa namang ibang kurso, ba’t iyan pa? ‘Di ka ba natatakot na mapahamak? ‘Di ka ba natatakot mamatay?” My lips formed into a thin line.

I swallowed the bitter taste on my tongue and started talking, “It was dad who forced me to take criminology. At isa pa, delikado man ang larangang iyan to the extent that it will risk my life, at least maraming buhay naman ang naprotektahan ko. Pero noon pa man ay gusto ko nang umalis sa pagpupulis ngunit wala pa akong mabigat na dahilan. And everything went different when you entered the picture, Lala. If possible, gusto ko sanang safe ang magiging environment ni Baby paglabas niya at saka isn’t it cool to have a father who’s a policeman? Okay na rin ito, I can guarantee you that I will be the one to protect you and our baby Pen.” Pangangatwiran ko.

Like in a school setting, he answered like a student who just understood the topic when the teacher explained it thoroughly, “May point ka. Wala na akong angal pa. Father knows best eh.”

“Mother ‘yon.” Napatawa kami nang sabay. Mabuti naman at nakaalis na kami sa mabigat na diskusyon na iyon.

“Teka nga, hindi mo pa nababanggit kung anong mga negosyo ang hawak mo. Sure ka bang matutustusan ng mga iyon ang paglaki ng bata? Wala akong mga magulang para may mahingan ng pambili ng gatas at diaper.” Is this a scene from a movie he had watched too?

“No—hindi tayo magiging ganiyan kakapos. Where did you get that idea? Noon pa man ay may naipon na ako para sa magiging anak namin… ni Paine.” I’m just stating a fact.

Wala akong intensiyong itago ang katotohanang iyan.

Mabuti na lang at ngumiti lang nang tipid si Lala. Hindi man masyadong kita sa reaksiyon niya ay I’m sure he didn’t like the fact that I brought Paine into our conversation. “Oo nga naman.”

“Anong masasabi mo sa binanggit ko, Lala? Tell me kung gusto mo nang iibahin ang topic. Please tell me na hindi ka galit.” Nagtataka kong tanong.

“Anong galit ka riyan? Ang perang sinasabi mo ay pinag-ipunan mo para sa magiging anak mo. Walang ina o ama na kasali. Masyado mo namang minamaliit ang paggalaw ng utak ko, masyadong mababaw ang magalit sa past mo.” Dahil sa saya ko sa aking narinig ay kaagad kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kaniya.

Then, I decided to act so surprised, “Ang mature mo na mag-isip ah. Are you sure you’re Lala? The Lala I know used to talk about nonsense. Give me back my Lala!”

Let’s what his reaction will be.

“Si Lala ako uy! Hindi ako isa sa mga impostor sa tw*tter! Hindi ako si Labrador Landro!”

My forehead wrinkled. “Who’s Labrador Landro?” Sino ba iyan? Wala akong kilalang Labrador Landro. I’ve never heard of that name in my entire life.

Is it a new rival?

“Wala, wala. ‘Di ba ice cream ang business mo, pwede bang dalhin mo ako roon? Pwede ba? Sana naman pwede, feeling ko gusto ni Baby kumain ng ice cream.” Napakurap ako saglit. Pilit na pinapapasok sa utak ko ang sinabi niya.

Why is this? Bakit hindi ko matanggihan ang nagkikislapan niyang mga mata?

“S-Sure, my pleasure. Pero bukas na lang, gabi na ngayon. Promise ko iyan. For now, kinakailangan mo nang matulog. It’s late.”

“And another thing, kailangan pa nating makuha ang approval ni Doc. I don’t want the two of you to be in danger just because of a mere carelessness.”

“Sige, boss. Sabi mo iyan eh.” Pagsuko nito habang nakatitig sa akin ng puno nang pagmamahal.

Nang makasigurong nainom na niya ang mga vitamins niya ay hinalikan ko na ang pisngi niya at dinala na siya sa itaas upang patulugin.

Tulog lang, bawal magpuyat.

---

Kinabukasan…

LALA’S POINT OF VIEW

HINDI na ako mapalagay sa upuan ko rito sa sasakyan ni Blake. Hinimas ko ang may umbok kong tiyan. Natanong na pala ni Mahal sa Doctor kung pwede bang kumain ng ice cream at sabi ng Doctor, soft serve lang ang pwede.

Suot-suot ko ngayon ang isang itim na malaking t-shirt ni Blake. Terno kaming dalawa. Papunta na kami sa isang branch ng ice cream parlor niya rito.

Teka? Bakit parang pamilyar ang daang pinupuntahan namin?

“Saan?”

“Pupunta tayo sa main branch ko rito na nasa mall.” Ah, kaya pala. ‘Di ba sa mall ako nagpalipas ng day off ko noon? At nagkataon ring may ice cream parlor akong pinasukan doon na pinuri ko dahil may pa-action movie silang ipinalabas sa TV nila.

Ala-una na ngayong ng hapon at malamang sa malamang ay nakakain na kami ng tanghalian. Hindi kasi ako pinayagan ni Blake na kumain ng ice cream kung walang laman ang tiyan ko kahit nagdabog pa ako.

Pagkain ang tinutukoy kong laman ng tiyan ah, hindi si Baby Pen.

Naisip kong pwedeng kumain muna ako ng ice cream na binibenta ni Blake pagkatapos ay dadalhin ko siya roon sa ice cream parlor na pinasukan ko noon para naman magkumpara. Kapag mas masarap ‘yung sa kabila, tatanungin ko na lang ang may-ari kung bakit ganoon kasarap ang mga ice cream nila. Papasa naman akong spy.

Ang talino ko talaga!

I-sekreto ko muna ang plano ko para naman masurprise siya. Ang problema nga lang ay kung tanggihan niya ang pagpasok sa ibang shop. Paano ko magagawa ang plano ko kapag naging ganiyan?

Ay bahala na. Basta ang alam ko, tumutulong lang ako.

“Isuot mo iyan.” Sabay abot niya sa akin ng isang sobrerong kulay pula. Saan niya ba ito nakuha? Oo nga pala, bawal kaming makita ng publiko na magkasama.

Baka kasi bad influence ako sa mga tao rito at tawagin pa akong kabit. Judgemental pa naman sila at hindi tanggap ang LGBTQ+. Isinuot na rin niya ang sombrero niyang kulay itim na kapareho ng disenyo sa ibinigay niya sa akin. Papasa na kaming kambal.

Mabilis akong naglaway habang binabalikan ang lasa ng ice cream na nakain ko noon.

Nang matanaw ko na sa harapan ng kotse ang napakalaking mall ay kaagad kong binuksan ang pinto ng sa gilid ko at lumabas na. Hindi ko na nahintay pa si Blake dahil gustong-gusto ko ng pumasok sa loob.

“Hintayin mo ako, Mahal!” Ngunit hindi ako nag-abalang lingonin siya. Dire-diretso lang ako patungo sa second floor.

Kahit masulyapan man lang ang shop. O ‘di kaya’y makabili ng kahit isang ice cream?

Hindi ko na namalayan pa na nasa harap na pala ako sa ice cream parlor na pinalipasan ko ng oras noon dahil wala akong nakuhang babae. S HUSH , iyan ang pangalan ng shop ayon sa napakalaking sign sa itaas.

Bahala na iyong plano ko. Mamaya ko na lang iyon isasagawa .

Hindi alam na hindi na pala nakasunod si Blake sa likod ko. Bakit naman natagalan siya, eh mas mahaba pa ang mga binti niya sa akin. Malalaki rin ang mga hakbang niya.

Hindi kaya naligaw siya?

Pero kinalimutan ko kaagad ang pumasok sa isip ko. Malaki naman na si Blake, pwede namang ipa-announce ko nalang ang pangalan niya sa lost and found part ng mall.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng SHUSH ngunit may humawak sa aking balikat. Malaki ang ngiti kong nilingon si Blake. “Mabuti naman at nandito ka na…”

“Is that you, Lalaine?” Isang lalaking nakangiti nang malaki ang nakita ko imbes na si Blake.

Sino na naman ba ito?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 38

Happy 730 followers…

---

Chapter 38: ** _** _ Why Are You Helping ** Us, ** _ _ Paine _ **?_ **

BLAKE’S POINT OF VIEW

“HINTAYIN mo ako, Mahal!” Sigaw ko sa papalayong likod ni Lala. He got too excited that he left me inside the car all alone just to get inside the mall immediately. Kampante naman akong mahahanap ko kaagad siya.

But h ow can he choose ice cream over his handsome boyfriend and baby daddy?

Kaagad kong ini-lock ang kotse gamit ang susing hawak-hawak ko. After niyang kumain ng ice cream, pwede kaming maglibot pa ng mas matagal pa sa mall at bumili ng mga ternong damit para sa amin—para sa aking magiging pamilya.

That’s right, magiging pamilya. I’m planning to get on one knee bago pa lumaki ang tiyan ni Lala. Naisip ko na kung ipinakilala ko si Lala sa pamilya ko, there’s a chance na makausap niya si Dad.

It’s better to tie him up with me bago pa or if in the near future, may bagong rason na naman upang iwanan niya ako na ipinagdarasal ko na sana wala na lang.

I trust him. We trust each other.

Napangiti ako habang pumapasok sa entrance nitong mall. Napakarami na pala ng nangyari sa buhay namin ni Lala. Ni hindi ko na nga ito kabilang gamit ang nga daliri ko.

I know I am not worth his love yet I still think that I am the only one who deserves it. I succeeded in owning him and now, we’re having our first baby kaya sa amin lang ni baby si Lala. No one is allowed to get close to him without my permission.

I’ve had a taste of it, and it sure does sting.

Napatigil ako sa paglalakad patungo sa lokasyon ni Lala na makikita ko lang sa cellphone ko nang may mahagip ang mga mata ko. It’s a red-headed woman with a shoulder-length hair!

Nagbago man ang kaniyang hairstyle ngayong ngunit saulong-saulo ko pa rin ang tindig at ang uri ng lakad na ginagawa niya since we were in a relationship for a long time.

I know that woman… she’s Paine.

Ilang segundo akong hindi makagalaw sa kinatatayuan ko bago ko naisipang naghihintay pa pala si Lala sa akin. I’m not going to waste my time over trivial matters.

Ngunit nagulat ako dahil sa biglaang pagtunog ng cellphone na hawak-hawak ko. Doon ko nakita ang notification na galing sa Slybox app. Si Lolo na naman!

Nagscroll down muna ako upang malaman kung ano ang minensahe niya kahapon. Ngunit sa hindi inaasahan, napindot ko ang salitang archive ay doon na bumulaga ang isa pang mensahe para sa akin. It was sent weeks from now, much earlier than the congratulatory message.

The message says:

LOLO NIYONG MACHO

Congratulations, apo! Nakompleto mo ang ika-isang daang araw na kailangan kapalit ng impormasiyon tungkol kay Lala. Ang file ni Lala ba kamo? Hindi ako ang magbibigay no’n , patay na ‘ko malamang! Makukuha mo ang kalahati ng katotohanan kapag nagkita na kayo ng isang taong malapit sa mga magulang ni Lala.

Nangunot ang noo ko habang pinoproseso ang mga nabasa ko. Masyado naman atang pa-suspense si Lolo? Kung nabasa ko lang siguro ito noon, tiyak akong matatapon ko itong cellphone na ito sa dingding dahil sa katusohan ng pagkakasulat.

Lolo really thought that this is a game, eh?

Bumalik na ako sa recent message niyang pinamagatang part one. Hindi ko na pinatagal pa at mabilisan ko na itong pinindot. Ngayon naman ang nakasulat ay:

LOLO NIYONG MACHO

You saw her, right? Sundan mo si Paine and she will take you to someone that I mentioned centuriessss __ agooo . But I will give you a warning, Blake, this specific person has the capability of manipulating words that he wants to tell you. Maaaring katotohanan, maaaring kasinungalingan . Siyempre you should ask that guy.

No worries, first part lang siya. Sa file na kayo didiretso pagkatapos sabihin ng lalaking iyon ang gusto niyang sabihin. Pakinggan niyo siya kung tugma ba ang mga salita niya sa mga salitang sinabi ni Garry Cordova sa inyo. Exciting isn’t it?

Again, beware of him.

Bakit hindi na lang diretsohin ni Lolo patungo sa file, ba’t pinatatagal niya pa? Is this some sort of detective story?

Totoo nga ba talagang patay na si Lolo? O pinaglalaruan na naman niya kami?

Kahit nag-aalinlangan ay sinundan ko nga si Paine sa kung saan man siya patungo. It’s weird because she was heading towards Lala’s location.

Kasabay ng pagtigil ni Paine ay napamaang ako nang mapagtanto ang direksiyon ng kaniyang paningin. There I saw Lala and he is currently talking to a man in front of my ice cream store. A man on his mid forties. Naningkit ang mga mata ko.

Why is t hat man’s hand is on Lala’s shoulder?

I walked towards them. Kahit hindi ko gusto ang pagkakahawak niya kay Lala ay baka makatulong talaga ang lalaking iyan para matulungan si Lala. Ise-set aside ko muna ang personal issues ko.

“Hindi ako makapaniwalang hindi ka talaga si Lalaine. Hawig na hawig kayo.” I heard from Lala na Lalaine ang pangalan ng mama niya ayon kay Garry Cordova. In fact, it hasn’t been a week since Lala opened that serious matter para maintindihan ko—para matulungan ko raw siya.

Which I gladly analyzed.

I took a step closer, kinalimutan ko nang nasa likod ko lang si Paine. I’m starting to wonder whether that man is Paine’s new boyfriend or taong bagong pinaggagatasan niya ng pera.

I removed the hand of that man and straightforwardly asked him na hindi siya binigyan ng pagkakataong makapag-isip ng alibis, “Are you somewhat related to Lala’s mom or that particular Lalaine you mentioned awhile ago is the same person as Lalaine Del Mundo Cordova? Please, we need you to cooperate.” Wala na akong oras para mag-alinlangan pa.

Kaagad niyang kinuha ang mga kamay niya na nakalimutan kong hawak ko pa pala. “And who are you?”

“Ay teka lang naman, Manong. Sagutin mo muna iyong tanong para naman mabilis na matapos kaagad. Napakaraming kong tanong patungkol sa mga magulang ko. Nag-abala ka pang sagutin ang tanong gamit ang isa pang tanong, kailan tayo matatapos niyan?” Hindi ko mapigilang mapangiti. Mahal’s really got a very funny personality.

” So, nakasurvive pala ang anak nila ni Gaele. Kaya pala. Ah, just to let you know, I was Lalaine’s bestfriend and EX-BOYFRIEND back when we were in highschool. Saan na pala siya ngayon? Masyado naman yatang matagal ang pagtatago niya sa akin — I mean, gusto ko sana siyang kamustahin.” Nanliit ang mga mata ko.

Did I just heard it wrong?

“How about dalhin ko kayo sa apartment ko? In that way, walang gagambala sa pag-uusap natin. Atsaka if you are really Lalaine’s son, why did you sound like you haven’t met her yet? I thought nagpakita siya sa iyo. ” He sounded so nice there but at the same time, he is also giving a mysterious and dangerous vibe dahil sa ginagawa niyang pabulong-bulong.

It doesn’t seem that he was threatening Lala earlier.

Dahil naniniwala ako sa mga salita ni Lolo ay kinonsider ko ang proposal ng lalaking maski ang pangalan ay hindi ko alam. Masyado nang malayo para bumalik sa simula, you started it, you have to finish it. This is what Lolo said—to hear his words.

This is for Lala’s sake.

I secured my two cellphones just in case something bad happens. I also have my gun with me. I never go out empty-handed.

I swear to God that if he’ll do any harm to Lala, I’ll make him pay with his life.

He gestures for us to wait before taking his phone out and types something on it then, he distances himself a few meters from the two of us. Maya-maya pa ay ngumiti siya ng malaki. “Tara na.”

---

WE arrived at 3 pm on a pretty decent apartment that he said he owns. Hindi ko na alam kung nasaan na si Paine. This guy must be out of his mind, leaving his girlfriend behind.

“Take a seat.” He reserved a sofa para sa aming dalawa while he sat at the opposite. Bago pa ako umupo ay pasimple kong inilagay ang recording device na nasa kamay ko sa isang kahoy na mesa sa harap namin.

“Let me introduce myself. I’m Pace, a simple man that happened to be Lalaine’s ex-boyfriend. Mabuting mamamayan lang naman.”

“Get straight to the point. May alam ka ba kay Gaele Cordova? Since you mentioned that you were Lalaine’s bestfriend, how come wala kang nabalitaan patungkol sa kaniya?” Dito natin malamang kung totoo ba ang mga sinasabi ni Garry Cordova. If their words would match, lalaki ang porsyentong totoo ang mga lumabas sa bibig ni Garry Cordova.

“Gaele?! That guy’s an assh*le! He stole my girlfriend and dumped her right after he found out that she was pregnant! Ako ang tinakbuhan ni Laine! Ako ang nasaktan sa mga iyak at paghihirap niya!” That’s it! Napakagulo na. Hindi tumugma ang salaysay nila ni Garry Cordova. I’m starting to wonder if he is also an actor. He’s acting very naturally. Napakatotohanan.

Nagtinginan kami ni Lala. Nagtataka rin siya at alam kong mas magulo ang utak niya kaysa sa akin ngayon. Hinawakan ko nang mahigpit ang mga kamay niya dahil wala akong nakuhang salita mula sa kaniya.

I continues to ask, “You said na ikaw ang tinakbuhan ni Lalaine pero bakit wala ka nang balita sa kaniya?”

“A-Ah. She escaped. Tumiwalag na siya sa akin. She said hindi na raw siya de-depende pa sa akin. She said she’ll raise her baby alone. Doon na ako nawalan ng balita sa kaniya. Napakatagal na pala dahil napakalaki mo na, Lala. Ambata-bata mo pa noon ah.” Andiyan na naman ang pabulong-bulong niya.

What kind of twist is that? Is it from a movie?

“Ay wait lang po, naiihi po ako. May CR po ba kayong available rito?” That’s it! Lala’s just on time. I will follow him to the comfort room, leaving the recording device behind.

Kaagad ko nang inilalayan si Lala patungo sa direksiyon na itinuro ng lalaking maamo ang mukha at nakangiti lang sa amin na para bang walang masamang balak.

---

“SO that settles everything. If may tanong ka pa, Lala, you can always give me a call. Naibigay ko naman na sa iyo ang number ko. I’m sorry kung naputol ang pag-uusap natin, a relative said there is an emergency.” Pinilit kong ngumiti habang hawak ang kamay ni Lala. The guy managed to locate my recording device!

Wala kaming napala rito, mas lalo lang pinagulo ang mga isip namin.

Inihatid niya pa kami sa labas ng apartment niya. Nang makitang papasakay na siya sa elevator ay kinausap ko kaagad si Lala, “Lolo will help us. H’wag kang mag-alala, malalaman din natin ang katotohanan sa tamang panahon.”

Hawak-hawak ang bewang ni Lala ay naglakad kami patungo sa sasakyan. Itinapon ko sa malapit na basurahan ang recording device ko na durog na durog.

Tinaasan ako ng kilay ni Lala, “Ayan na naman, paano naman makakatulong ang Lolo mo sa atin, eh patay na siya? Tinatakot mo naman ako.” Umungot ako. “Wala rin akong alam.”

Malaki ang ngiti niya bigla, “H’wag mong sabihing imortal kayo? Nagdududa na rin ako sa ka-pogian mo, sa kutis mo. Ngayon ko lang napansin pero parang bumata ka kaysa noong unang kita ko sa iyo. Kaya pala nakaramdam ako ng unfairness.”

Ngumisi ako at kinindatan siya, “Siyempre inaalagaan mo ako nang mabuti—”

“Eto oh, baka sakaling makatulong.” Nagulat kaming dalawa ni Lala nang may biglang kamay na nagpakita sa kaliwang gilid namin. It was Paine. On her left hand was a mini notebook and an SD card on top of it.

Kaagad na tumunog ang cellphone ko. Alam ko na kaagad na si Lolo ito.

LOLO NIYONG MACHO

Iyan ang second part. Kunin mo iyan mula kay Paine at nasisiguro kong malalaman niyo lahat ng sagot sa mga katanungan niyo.

Napakunot ang noo ni Lala. Binasa niya pa nang dalawang beses ang mensahe bago nakapagpasiya, “Buhay nga siguro ‘yang Lolo mo, walang duda.”

“Why are you helping us, Paine?”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 39 (1)

_C _ _hapter 39 _ _: _ **PART 1 **

PAINE’S POINT OF VIEW

“BEFORE anything else, Lala, Blake, gusto kong dalhin niyo ako sa bahay niyo at ipagpatuloy ang pag-uusap natin. Dadagdag na rin ako ng mga importanteng detalye para sa mga kinakailangan niyong impormasiyon. Delikado kung dito natin pag-usapan. Atsaka gusto kong linawin ang nakaraan natin, Blake. ” Kahit na nakarating na kami sa safe zone na walang mga CCTV ni Dad ay may nararamdaman pa rin akong may nagmamatiyag sa kilos namin.

Kaagad nila akong pinapasok sa backseat. I couldn’t even stop myself from being flustered by this sudden change. Parang kailan lang noong nasa harap pa ako umuupo. Parang kailan lang noong ako pa ang katawanan ni Blake. Parang kailan lang noong kaming dalawa pa ang magkahawak ang mga kamay.

“Kasunod nitong street ay bilihan ng mga prutas. May gusto ka bang kainin, Mahal?” Instead of laughing, ibang emosyon ang naramdaman ko nang marinig ang tawagan nila.

Mahal? Sweet? It felt like it was more bitter than the most bitter pill that I had swallowed few months ago.

Kinuyom ko ang mga kamay ko bago huminga ng malalim. I opened the windshield and decided to just check if I still have the important stuff for today.

Wala ka na talagang babalikan pa, Paine.

---

NANG makarating sa living room ay kaagad kong sinimulan ang istorya. Lala seems to be nervous. Do I have to do this ba talaga?

There’s no turning back, Paine.

_“D _ **AD, who is that woman?” ** **Mapanghusga ** **kong ** **tinignan ** **ang ** **pinakaunang ** **babaeng ** **dinala ** **ni Dad sa bahay matapos na pumanaw si Mom. Gusot-gusot ang damit nito at ** **tabingi ** **ang ** **suot ** **na sombrero. Gulo-gulo rin ang buhok at ** **blangko ** **ang mga mata. **

**“This is Lalaine, ** **matalik ** **kong kaibigan noong nag- ** **aaral ** **pa ako sa highschool. I happened to find her somewhere near here. Narinig ko kasi sa balita na sila ni Gaele—asawa niya ang sakay-sakay ng ** **eroplanong ** **__ ** **bumulusok ** **bigla ** **pababa ** **, years ago. Inakala kong ** **nadale ** **talaga sila ni Gaele pero kaagad akong ** **rumesponde ** **kanina nang ** **mabasa ** **kong na-coma pala ng ilang taon sila ni Lalaine dahil sa plane crash. ** **Nalaman ** **kong malapit lang pala rito ang hospital. Mabuti nalang at may mga ** **mabubuting ** **loob ang ** **nakaligtas ** **sa kanila. They supported their finances kaso hindi na nila kayo ngayon. Mabuti nalang daw at ** **nagkataong ** **nagising si Lalaine before the hospital cut their life support.” ** **Napataas ** **ang kilay ko sa narinig. **

_” _ _Nasaan _ _ang asawa niya?” _

“I let them do what they want since hindi talaga nagising ang lalaki. _ Mahirap na. **”_ ** _**** _ _Kumunot ang noo ko dahil hindi ko yata narinig nang maayos. “Wala na siya.” _

**“Wala na? Iyong babae lang ang ** **nakaligtas ** **?” **

_Tumango lang siya ngunit _ _nandoon _ _pa rin ang ngiti na _ _talagang _ _umabot _ _na sa kaniyang mga mata. _ _Ano _ _ang _ _nakakatuwa _ _? _ _Nakakatuwa _ _bang _ _maaksidente _ _ang _ _bestfriend _ _mo _ _at namatay ang asawa nito? _

_“Prepare clothes for her. _ _Dadalhin _ _ko siya sa ibang hospital at baka may _ _naapektuhan _ _sa utak niya since mula roon hanggang _ _pagkarating _ _ko rito sa bahay ay hindi ko siya narinig na nagsalita. It’s better not to worry more. I can count on you to not go to parties para _ _bantayan _ _‘tong bahay habang nasa ospital kami, pwede ba?” _

_Kaagad _ _akong kumuha ng damit ni Mama kahit na _ _labag _ _sa loob kong _ _galawin _ _ang mga gamit niya para _ _ipagamit _ _sa iba. _ _Nakakaawa _ _kasi tignan ang babae. _ _“Just this time, Dad.” _

_Nawalan _ _na siya ng asawa. _

_******* _
_DUMAAN _ _ang mga araw pero hindi pa rin _ _nakapagsasalita _ _ang babae. Siguro’y hindi pa totally _ _gumagaling _ _ang ulo niya. _ _Marunong _ _naman siyang _ _kumilos _ _ng mga _ _gawaing _ _-bahay at masarap din siyang _ _magluto _ _kaya okay lang sa akin. _

_” _ _Samahan _ _mo nalang si Lalaine sa mall, Paine. May appointment ako ngayon kay Mr. Lim para sa _ _bibilhin _ _niyang mga _ _armas _ _. _ _Maggrocery _ _nalang kayo, ibinigay ko na kay Laine ang credit card ko.” _ Tumango nalang ako. Dad’s operating on the black market and has a high position there. ** Sabi niya I need to be aware about that and beware sa mga pulis. ** _ _

**“H’wag mong ** **pigilan ** **sa kung ano mang gusto niyang bilhin, ha? Ikaw rin, Paine, bumili ka nang kahit anong gusto mo.” Kahit ** **naguguluhan ** **kung bakit niya ** **ginagastosan ** **si Lalaine ay ** **napangisi ** **na lang ako, ** **napakadalang ** **lang kung ** **pumayag ** **ni Dad na ** **gumastos ** **ako sa kung ano mang gusto kong ** paggastuhan ** . ** _I wouldn’t let this chance flew away. _

**Kaagad ** **kaming pumunta sa mall gamit ang ** **kotseng ** **__ ** **ini ** **- ** **regalo ** **ni Dad sa akin noong ika-18th birthday ko. ** **Pahuni ** **- ** **huni ** **lang ako habang ** nagda ** -drive. ** _This day is going to be fun. _

**Malapit ** **na kami sa mall nang marinig ko siyang magsalita, “Lala.” **

**Tinignan ** **ko lang siya ng ** **blangko ** **, wala naman akong ** **pakialam ** **sa kung anong gawin niya pero tiyak akong ** **matutuwa ** **si Dad kung ** **ipaalam ** **ko ito sa kaniya. **

_Baka _ _matuwa _ _si Dad sa akin at _ _mabigyan _ _niya ako ng extra allowance. _

**Pagkarating ** **namin ay iniwan ko na kaagad si Lalaine sa kung ano mang ** **bibilhin ** **niyang groceries o kung ano mang kailangan niyang bilhin. I decided to wander first para kapag natapos na si Lalaine ay diretso na kami sa store na ** **nagustuhan ** **ko. **

**And then, after a month, ** **lumipat ** **ako ng ibang apartment para bigyan ng privacy sina Lalaine at Dad. Dad’s obviously into Lalaine. Sa ** **dinami ** **-rami pa ba ng mga babaeng ** **matipuhan ** **, iyon pang na-trauma at nawalan lang ng asawa ** **kamailan ** **. **

_I can’t understand him. _

“Pero sa unang araw ng September na siya ring ika-pangalawang buwan ni Lalaine sa bahay ni Dad ay nagulat ako nang tawagan ako bigla ni Dad. Dad and I didn’t get a chance to communicate dahil nabusy ako sa pagmomodelo and I was sure busy siya kakaalaga kay Lalaine kaya nakakagulat ang biglaang pagtawag niya.” Binasa ko ang mga labi ko ng aking laway dahil nanunuyo ang lalamunan ko habang pinagmamasdan ang dalawa na tahimik na nakikinig.

**“Where is Lalaine?” Asks Dad. ** **Kakaiba ** **ang ** **tono ** **ng kaniyang boses. May kaunting pag- ** **aalala ** **pero ** **nandoon ** **din ang galit. **

**“I don’t know, Dad. Malay ko ba naman, kayo ang ** **nakatira ** **riyan eh. What happened ba?” **

“Laine is nowhere to be found!” ** Kaagad ** kong kinuha ang sling bag ko. “I’m on the way na, Dad. Wait for me there. ** _” _ _Kaagad** _ _kong _ _binabaan _ _si Dad ng _ _telepono _ _. _

**Saan ba ** **nagpunta ** **si Lalaine? Ang hassle nang bumalik pa sa bahay ni Dad. **

**I was about to lock the door nang biglang ** **tumunog ** **ang cellphone ko. Isang unknown number ang biglang ** **nagtext ** **. **

**It says: **

_09823456*_ **

**Paine. **
**10:20 **

Nireplyan ** ko na lang, ** _it’s possible na isa ito sa mga exes ko na _ _palaging _ _**** _ _nakakita _ _ng paraan para makuha ang bago kong cellphone number. _

**Sino ‘to? How did **
**you know my no? ** **__ **
**10:21 ** **__ **

**Si ** **Lalaine ‘to, ** **hija ** **. ** **Pwde **
**bang ** **maksuyo ** **? **
**10:21 **

**Y ** **did u left? ** **Hinha ** **- **
**nap ka na ni Dad. **
**10:22 ** **__ **

_it’s a long story. first, i’d like _
_to ask you a favor _
_10:22 _

**Spill it. ** **__ **
**10:23 ** **__ **

_Wag mong _ _sabhin _ _to _
_sa Dad mo ah _
**10:23 **

I give them my old phone kasi wala na sa bagong cellphone ko ang sim na nandiyaan. “As you can see, nasa old cellphone ko pa rin ang conversation namin. You can check it if you want.”

“After she managed to pursue me, your mom asked me to check my extra makeup palette na hindi ko pa talaga nagagalaw. There I found this SD card na nakalagay sa isang maliit na pekete while the mini notebook was on an outfit that I really hate. Hindi ko namalayang inilagay niya pala sa maleta ko noong lumipat ako sa apartment ko. Hindi ko kasi ginalaw ang maleta ko kasi I bought new clothes plus some were sponsored.”

“Lalaine went missing for years dahilan ng pagiging mainitin ng ulo ni Dad. Wala akong alam sa kung anong issue nila. Then, biglang nawalan ng pwesto si Dad sa black market. Hindi kami tinantanan ng kamalasan. That’s the time when he asked me to do things na makakapagsustento sa kaniya ng pera. Bale 10 years ago na noong nabalitaan ni Dad na nag-crash ang airplane nila ni Lalaine at Gaele and according to that date stated there, 5 years ago na noong naglaho na parang bula si Lalaine.”

“P-Pardon? Your dad is that guy we met earlier? That Pace? And you’re not actually poor, Paine?” Nahihiya akong tumango. Dumaan ang saglit na katahimikan.

“Ah.” Pagbasag ko. “Dahil nag-aalinlangan akong mabura ang nasa loob ng SD card na iyan ay nilagyan ko rin ng copy ang cellphone at laptop ko. How do I say this? Gusto niyo bang malaman kung bakit ko nagawa iyon sa iyo, Blake? O gusto niyong malaman muna ang inilagay ni Lalaine sa SD card?”

I watched as they exchange glances. Blake seems to be asking for Lala’s permission. “Unahin nalang natin ang nakaraan niyo, Ma’am Paine este a, e, ano bang itatawag ko sa iyo?” Nakakunot na tanong ni Lala.

This time, I find his question adorable. “Paine nalang, Lala.”

“S-Sige, Paine.”

Nakita ko pa sa gilid ng mga mata ko ang pagkuha ni Blake sa kamay ni Lala. “Are you sure, Mahal? I’m an assh*le because I forgot my promise not to pressure you. Hindi maaaring ma-stress ka habang hindi pa lumalabas si Baby Pen. I think makakapaghintay pa ito. I’m not risking the both of you. Nakuha na naman natin ang impormasyon, hindi naman siguro iyan mawawala.” Nagpantig ang mga tenga ko. Did I just misheard them?

“Okay lang, sabi naman ni Doctora na malakas ang kapit ni Baby Pen. ‘Pag ayaw ko nang makinig o manood o kapag naging emosyonal na ako masyado, sasabihin ko naman kaagad sa ‘yo.” Natatawang sambit ni Lala.

I couldn’t stop myself from asking, “Baby Pen?”

“Lala is bearing my child, Paine. My Baby Pennya.” Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Kasali pala si Lala sa mga lalaking may kakayahang magbuntis, those guys that are having ‘female organs’ that are supposedly not there. No one knows if that was a part of evolution or whatsoever, making them capable of bearing a child.

I cleared my throat, as if I wala lang dahil itinatak ko na sa utak ko na ang main priority ko rito ay matulungan sila, “Last 4 years, my Dad told me that he found someone na perpekto na pwede ko raw huthutan ng pera. Natakot ako ng marinig ko ang plano ni Dad para mabingwit ko raw ang lalaking iyon. Mas lalo akong naguluhan ng dalhin niya ako sa isang bar and ordered me to dance there for a little while. ‘Di naman ako nag-alinlangan when they told me wear a small piece of clothing dahil sanay na ako dahil sa pagmomodelo ko. It took 5 minutes bago ko nakitang muli si Dad, sinenyasan niya akong tingnan ang entrance. Sinunod ko naman. Ikinagulat ko noong biglang lumipad ang pintuan. Doon na nagsitakbuhan ang mga lalaking nasa loob ng bar. They said that the bar will be destroyed by the Police.

“Doon tayo nagkita, Paine. Ako ‘yung sinasabi ng Dad mo na perfect target.” Nakayuko akong tumango. That’s the start of Dad’s solid and ‘perfect’ plan.

“Lahat ng ibinibigay mong pera sa akin ay hindi ko talaga binibili ng signature bags. Those bags were already mine noon pa, pinalabas ko lang na bagong bili. Kay Dad talaga dumidiretso ang pera. And doon nasira ang plano ni Dad na nakawan ang bahay mo, Blake, noong dumating si Lala. Planong nakawan ni Dad ang bahay after nating mag-out of the country para mag-honeymoon sana. I acted arrogant that time, ‘di ba, Lala? I predicted kasi na ako na naman ang pagbubuntungan ng galit ni Dad.”

Hindi ko na magawa pang itaas ang ulo ko dahil sa kahihiyan, dagdag pang kahit paghinga ko ay mukhang bawal na. Ramdam na ramdam ko kasi ang matatalim na titig ni Blake at Lala.

Who would be happy?

“Then namatay ang Lolo mo, Blake. That time rin, dahil nawalan ka ng time sa akin ay medyo maliit nalang ang naibibigay ko kay Dad, which is the money I gained from my modeling career. Kaya muli ay nagplano na naman si Dad, si Rail na lang daw ang isunod ko because in Dad’s circle of friends, few daughters of them were Rail’s exes. Mamahalin daw kung magbigay si Rail ng regalo kapag nagustuhan nito ang company mo. Doon na ako nagdecide na iwan ka, noong hindi tinanggap ng kahit anong pawnshop ang binigay mong kwintas, Blake.” I really thought that Blake is kinda cheap. Pero habang tinitignan ang mukhang komportable at napakagandang damit na suot-suot ni Lala ay napa-iling ako.

“Ay peke pala ‘yung kwintas. Kaya pala nabili ko lang iyon ng two hundred.” Ha?

“You didn’t bought it, Lala. You stole it from me.” I can’t keep up with them. What are they talking about?

“Ah. Oo. Oo. Ninakaw ko pala . Ay, sorry Ma’am este Paine. May sasabihin ka pa po ba?”

Pinaglaruan ko ang mga kamay ko. “Didn’t you hate me, Lala?”

“Ha? Bakit naman, P-Paine?”

Itinaas ko ang ulo ko at sinalubong ang tingin ni Lala. “I claimed that I cooked the adobo instead of saying na binili ko lang talaga. May nakapagsabi kasi sa akin na nabili nila ang recipe ng adobo from you. That’s my late mom’s favorite carenderia kaya binabalik-balikan ko. Sa simula pa lang, alam mo na dapat iyon, ‘di ba?” Napasinghap silang dalawa at nagkatinginan. Nag-peace sign bigla si Lala kay Blake.

“Sorry for the trouble I caused to the both of you. Ginagawa ko ang lahat ng kaya ko ngayon upang makatulong. Tama pala na anak ka talaga ni Lalaine, Lala. Akala ko nagkataon lang na magkamukha kayo. I’ll take my leave na, nahihiya na ako sa lahat ng mga nagawa ko. Tawagan niyo lang ako kung nagkataong hindi gumana iyang SD card.” Pinagpagan ko ang damit ko at tinalikuran na sila.

Ngunit bago pa ako makarating sa may pintuan ay may biglang kumuha ng kamay ko.

Malaki ang ngiti na inanyayahan ako ni Lala, “Panoorin nating magkasama, Paine. Malay mo, baka namimiss mo na rin ang nanay ko. Nakasama mo pa naman siya ng matagal kaysa sa akin.”

“No. Kayo nalang. Outsider lang ako. Ikaw lang ang anak ni Lalaine.” I firmly declined.

“Dali na, umupo ka na.” Hindi na ako nakapagsalita pa nang muli akong dinala ni Lala muli sa sofa. Pinanood namin kung paano isagawa ni Blake ang pagko-connect ng SD card sa laptop patungo sa flat screen.

Pinindot ni Blake ang remote at umupo sa tabi ni Lala na ngayong ay sa carpeted floor na nakaupo. Isang babaeng inaayos ang direksiyon ng camera ang unang bumungad sa video.

“Hello. Hello. Si Lalaine Del Mundo Cordova ‘to…”

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 39 (2)

Happy 821 followers!

---

_Chapter 39: PART 2 _

LALA’S POINT OF VIEW

“HELLO. Hello. Si Lalaine Del Mundo Cordova ‘to…” Napakurap ako nang maramdaman kong tinutusok ng aking talukap ang aking kaliwang mata. Nagsisi ako sa ginawa kong pagkurap dahil dumiin lang ang duming ‘yon sa mata ko. Itinaas ko ang kamay ko at kinusot ang aking mga mata.

“She really looks like you este you really look like her, Lala.” Hindi na ako nagulat sa narinig ko mula kay Mahal. Iyon naman ang parating bukambibig ng mga taong kilala ako at kilala si Lalaine.

“Ah. Paano ba ito i-focus? Ayan! Ayan! Klaro na siguro.” Kinusot ko pa nang kinusot ang kaliwang mata ko. Okay lang na wala ang mata ko sa TV, basta nakikinig pa rin ako.

“Lalaine must’ve bought that camera she had used in recording noong iniwan ko siyang mag-isa sa grocery para magcheck ng mga shops.” Ani Paine.

Ipinikit ko na lang ang dalawang mga mata ko para damayan ng isa ‘tong isa. Sumuko na ako, malaki ata ang dumi na nakapasok sa mata ko. Nagtaka ako dahil biglang tumigil si Lalaine… o kung ano man ang dapat kong itawag sa babaeng nagsasalita.

Napuwing lang ako saglit, tapos na kaagad?

Ididilat ko na sana ang kanang mata ko kaso naramdaman ko ang paglaglag ng napakahabang buhok ni Sadako, hidden clip niya pala ang pinanood namin.

Echos.

May kamay kasing pilit na ibinubuka ang kaliwang mata ko na napuwing. Hindi ko na napigilan pang idilat ang dalawang mata nang sabay.

Napasinghap ako at halos maduling nang makita ang napakalapit na mukha ni Blake sa akin. Itinaas niya ang isa niya pang kamay at pinahiran ang kaunting tubig sa gilid ng mata ko. Naluha na pala ako.

Dug dug.

Napangiti ako sa tila normal nang reaksiyon ng puso ko. Nasanay na siguro ako.

Nagulat ako nang mas inilapit niya ang mukha niya. Kaagad na lumikot ang mga mata ko upang tignan kung may magiging saksi ba sa halikan na magaganap. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang titig na titig si Ma’am este Paine sa amin.

Balak ko sanang itulak si Blake kaso nakaramdam ako ng mainit na hangin sa mata ko. Hinipan lang pala, akala ko kung ano na.

Nakakahiya .

---

“AH, p aano ko ba sisimulan ? I woke up at a hospital with no memories at all. Then, all of a sudden, a man named Pace Haltado approached me. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako na matalik ko talaga siyang kaibigan kagaya ng sabi niya. I don’t know why pero I can’t speak too na dumagdag sa kahulugan ng isip ko. Gusto ko mang sabihin na hindi ko gustong sumama sa kaniya ay pagtunganga lang ang naiambag ko. I decided to follow him, which leads us to a house. After few days of staying here, ngayon palang ako nakapagsalita . Itinago ko iyon kay Pace at sa anak niyang si Paine dahil hindi ko pa rin makuha ang sarili kong pagkatiwalaan sila.” Umubo si Lalaine.

Bigla na lang ay may hawak na siyang suklay at bagong video na naman dahil hindi na gaano katabingi ang focus. “I forgot to say na itong ginamit kong camera ay binili ko gamit ang pera ni Pace. Medyo **** nakagaanan ko na rin siya ng loob dahil effort na effort siyang kausapin ako kahit hindi naman ako nagsasalita . Pero hindi ko pa rin pinaalam na nakapagsasalita na ako, nag- iingat pa rin ako. Then, this morning, I woke up because of a dream. I saw myself walking towards a crib. I heard myself calling someone using a very soft voice. Doon ko nakita sa panaginip **** sanggol pala ang tinawag nito. Lala is the name of the baby boy. Sa hindi mawaring dahilan ay bigla akong napaiyak nang kumilos ang mga kamay ko may kinuhang kung ano sa loob ng damit ko. N apagtanto kong **** nakasuot pala ako ng kwintas na may salitang ‘aine’ na ginawang pendant. **** I find it not strange kasi Lalaine naman daw ‘yong pangalan ko ayon kay Pace.”

Inilabas niya ang isang kwintas na kapareho ng kwintas na meron ako. Nag-zoom in na kasi. “Nang unang mahawakan ko ang kwintas, biglang pumasok sa isip ko ang hindi gaano kaklarong mga imahe . Nakikita ko sa memoryang iyon na ipina -adjust ko pala ang kwintas upang ibigay sa anak ko ang kalahati ng pangalan ko at nickname niya na rin which is ‘Lala’. Napakasaya ko dahil isang alaala ang bumalik sa akin. I’m excited na malaman ang kabuohan ng pagkatao ko.” **** Hindi ko mapigilang maging emosyonal. Pinaglaruan ko nalang ng sarili kong mga kamay habang nakatutok pa rin sa TV screen upang pigilan ang kagustuhang kumapit kay Blake. Hindi ko alam pero naiiyak ako!

Umiba na naman ang video. Bale compilation siguro ‘to. Nakasuot na ngayon si Lalaine ng itim na itim na fitted t-shirt. Ang ganda ng hubog ng katawan. Inilapit niya ang camera sa bibig niya at bumulong, ” Bumalik na ang mga ala-ala ko kahapon.”

” Kinakailangan ko nang makaalis dito. My life’s in danger. Nagsisisi akong sumunod pa ako kay Pace. Tatanggalin ko ang SD card nitong camera upang maging ebidensiya . Today, Paine will separate from his Dad, sa kaniya ko ibibigay ang lahat ng kinakailangan kong sabihin. Since papaubos na ang space nitong SD card ay ilalagay ko na sa notebook ko ang iba ko pang sasabihin. Stay tuned lang ha.” Anong kabaliwan ‘to? Stay tuned daw? Sira na yata sa ulo iyang nanay ko. Pabitin din siya masyado.

“May separate na video file pa rito, Lala. Are we going to play it?”

“Sige.” Oo, naman. Sino namang tao ang gugustuhing ipagbukas ang ganito ka-exciting na plot. Bakit naman kasi hindi niya pa inilagay na lang ang lahat sa unang video? O ‘di kaya nagsummarize siya. Grabe naman ‘tong nanay ko.

Natahimik ang utak ko nang magsimula nang magplay ang video. Ano iyan? Bakit napakaraming tao sa paligid? Nakahilarang mga computers na lahat ay okupado na.

“She’s in a fancy computer shop. I remembered, malapit lang iyan sa bahay namin. Clear glass ang isang dingding niyan, so it’ll be easy to identify who are playing inside.” Saad ni Paine na tinanguan ko.

Ha? Nagvi-video siya sa public? Ibang klase rin itong nanay ko.

Ngayon ay hindi nakatutok sa kaniya ang camera, naka-focus ito sa mga paa niya. “Joke lang ‘yon kanina. Eto talaga ang last video ko. Ang gagawin ko ngayon ay bisitahin ang FB account ko. Naalala ko kasing marami akong napost doon. Gusto kong makita ang mukha ng asawa’t anak ko. I really miss them.”

Itinutok niya ang camera sa computer screen at nagtype ng password. Boses niya at ng mga taong nandoon ang maririnig namin. Number lang ang email niya. Ngunit bago pa niya mapindot ang salitang log-in ay may kung sinong tumawag sa kaniya mula sa likod.

“What are you doing here, Lalaine?”

“That’s my dad’s voice.” Komento ni Paine.

Oo nga. Kaboses n’ong lalaking makausap namin kahapon.

“Hindi po ako si Lalaine. Lalaki po ako.” Pinatigas ng nanay ko ang boses niya at mukhang epektibo naman.

“Oh. I’m sorry. I thought you were someone I know.” Bigla nalang ay ipinokus ni Lalaine ang camera sa mukha niya. May bigote at naka-cap siyang itim and oo, hindi siya mukhang babae. Ang galing rin ng make-up skills.

“Kailangan ko nang bumalik sa bahay ng baliw na lalaking iyon. Kayo na lang ang mag-access nitong account ko. Ilalagay ko na rin sa notebook ang password ko. Kailangan kong unang makarating para hindi niya ako paghinalaan . Last video na talaga ‘to.”

Kaagad na ibinigay ni Paine ang maliit na notebook kay Blake. Binuklat iyon ni Blake. “Do I have to read it aloud? Or gusto mong ikaw muna ang bumasa, Lala.”

“Basahin mo nalang nang malakas, Mahal.” Ang tamad ko nang gumawa pa ng ibang kilos. Gusto ko na ngang humiga ngayon eh kaso napakadisrespectful lalo nang nandito si Paine.

“Sure thing.”

“Bumalik ang mga ala-ala ko dahil sa isang nakakatakot na larawan. Habang naglilinis ako sa kwarto ni Pace ay doon ko nakita ang nakakadiring larawan ko na walang saplot. Pwedeng fanfiction lang iyon. Malay ko naman kung fan ko siya noon.” Kadiri. Baliw nga talaga ‘yang nanay ko.

“Ngunit nang ibahin ko ang pwesto ng maliit na cabinet upang linisan dahil maalikabok na ay nakita ko ang pinagsamang mga larawan ko. Collage iyon ng mga mukha ko na ginupit para magkorteng puso. Doon nagsimulang sumakit ang ulo ko. Hanggang sa may nakita akong pamilyar na baril. Bumalik sa akin ang isang eksenang tinutukan niya ng baril ang asawa kong si Gaele noong unang araw namin bilang mag-asawa. Baliw ang Pace na iyon. Hindi ko siya bestfriend, isa siyang baliw na stalker! Nagsimula ko siyang maramdaman noong unang pasok ko sa eskwelahan nila Gaele.”

“Andaming kabaliwan ang ginawa niya sa akin. Pero natitigil iyon tuwing nagpapakita si Barry. Iyang si Barry, alam kong kinamumuhian niya ako. Ramdam na ramdam ko ang pagkadisgusto niya sa akin. Aware kasi akong may gusto siya kay Gaele. Balak ko naman na kapag nakatungtong ako sa tamang edad, magpapaalam na ako sa mga Cordova. Pasasalamatan ko sila sa tulong nila dahil iyon lang ang kaya kong gawin. Kaso isang araw, ipinagtapat ni Gaele na may gusto siya sa akin. At first, nagalit ako. I told him Barry has feelings for him pero ako raw talaga ang gusto niya. He’s determined, kahit hindi ko pinayagan ang panliligaw niya sa akin ay ginawa niya pa rin.” May mga parte na tumutugma sa sinabi noon ni Gar. Ibig sabihin ba noon, nagsasabi talaga siya ng totoo?

“Hindi naman mahirap magustuhan si Gaele. Napakaperpekto niya at oo, type ko na siya noon pa.” Yak! Pahindi-hindi pa siya.

“Dahil sa biglaang pagsunod-sunod ni Gaele sa akin, himalang hindi ko na nakita ang stalker na iyon. Hindi ko na rin masyadong nakikita si Barry sa paligid-ligid. Kaya ganoon na lang ang gulat ko nang makita ko silang nag-uusap sa likod ng gym. Iniwan ko na lang sila. Mabuti naman at may iba nang paglalaanan ng interes ang stalker na iyon. Sana naman maging magkaibigan silang dalawa ni Barry at pagtuonan mila ang isa’t-isa para wala nang gulo.”

“Akala ko okay na pero noong araw pagkatapos ng kasal naming ni Gaele ay biglang sumulpot ang stalker na iyon na Pace pala ang pangalan. Tinakot niya kami at binalaang na gagawin niya raw na miserable ang buhay namin. Lumapit si Gaele kay Barry para mabigyan ng proteksiyon ang pamilya namin. Ayon, naging peaceful naman ang buhay namin pagkatapos ng ilang taon. I got pregnant and successfully delivered the baby. Lany Shane is the name of our first born.” Napasinghap ako abang pinipigilang ipahalata kay Mahal na nahihirapan ako dahil sa mga narinig. Ito na ba ang history ng isang bata na ipinanganak na napakagwapo.

“Nang mag-dalawang buwan ang sanggol ay nagsuggest ang mga magulang ni Gaele na mag-enjoy raw muna kami at sila na lang daw ang bahala kay Lala. Ayaw sana namin ni Gaele kaso sumali na rin si Gabby, kapatid ni Gaele. Sabi niya tutulongan daw niya ang mga magulang niya na bantayan ang pamangkin niya.”

Huminga nang malalim si Blake bago nagpatuloy sa pagbasa. Naawa na ako sa kaniya dahil mukhang haba ng mga binabasa niya. “Nang makasakay sa eroplano ay napaiyak kaming dalawa ni Gaele. First time naming mawalay sa pinakamamahal naming anak. Pero sinabihan ako ni Gaele na kalimutan muna daw natin ang ibang mga bagay. Enjoy-in muna daw namin ang trip namin, for sure pagkabalik namin, mawawalan na naman daw kami ng oras para matulog dahil kay Lala na sa madaling araw umiiyak.” Hindi ko maintindihan pero natawa ako.

“Kinabukasan ay nasa eroplano pa rin kami. Hindi ko inakalang malayo pala ang pribadong islang iyon. Nagulat ako dahil biglang tumunog ang cellphone ko. Nakalimutan ko palang i-airplane mode. Kinuha iyon ni Gaele at binasa ang text. Nanigas siya sa kinauupuan bigla. Bigla niyang sinigawan ang dalawang piloto na bumalik daw kami sa bahay. Nagtaka ako kaya kinuha ko ang cellphone upang tingnan ang sanhi nang pagkataranta niya. Isang mensahe iyon na galing sa hindi rehistradong numero. Naalala ko ang nakagay doon ay:

My beloved Lalaine. Kamusta na. Akala mo ba tumigil na ako? Kahit ilang rosas pa na ibinigay ko sa iyo ang malanta , ang puso ko sa iyo pa rin nakatalaga .

Ang saya naman ng biyahe niyo, paano na iyong anak niyong naiwan ? Wala nang saysay kung babalikan niyo pa siya sa bahay kung lahat kayo wala nang buhay. PAALAM . Kung hindi ka talaga para sa akin, edi hindi rin sila para sa ‘yo.

-Pace

“Atsaka, ‘Ma’am, sir! Hindi ko makontrol ang eroplano!’ Iyon ang narinig ko sa pilot at ang huling ala-ala ko.” Kung hindi ko pa nalasahan ang kaalatan ng luha ko ay hindi ko malalaman na umiiyak na pala ako.

“Itong notebook na ito ay naibigay ko kay Paine noong dumaan ako sa balkonahe ng apartment niya. Mabuti nalang at wala siya sa loob. Mabuti at nakataas ako sa tatay niya. Paine, hija. Hindi ko alam kung ano ang reaksiyon mo sa mga nababasa mo ngayon pero isa lang ang masasabi ko, nasa sa iyo na kung ibibigay mo itong lahat sa pulis o po-protektahan mo lang ang tatay mo. Ngayong nalaman kong patay na pala ang asawa’t anak ko, maaari na akong sumunod sa kanila. Miss na miss ko na sila. Mag-iingat ka palagi, hija.” Doon na ako napahagulgol. Ang tagal ko silang hinintay tapos malalaman kong wala na pala sila. Klaro namang nagpapaalam na si Lalaine. Napakatagal na nitong sulat, i-expect ko bang hindi niya itinuloy ang inilagay niya?

Tanging pag-iyak ko lang ang maririnig nila. Nakayuko ako habang ang kamay ni Blake ay nasa likod ko.

Ding dong!

Biglang tumunog ang doorbell. Pinahiran ko ang mga luha ko at sabay naming pinuntahan ang gate. Napasinghap si Paine at Blake bigla.

“Mom!” “Tita.” Nanay ‘to ni Blake. Patay! Mukhang may uhog pa siguro na nagkalat sa ilong ko.

“Hindi lang ako. Meron pa.” Nakangiting saad ng ginang.

“How are you, my son? Matigas pa rin ba ang ulo mo? You have been a very bad son, nowadays. What are you up to?” Nanginig ang katawan ko, totoo ito. Totoong nasa harapan ko ang sinabi ni Gar na may sala. Hindi man pangalan niya ang nakalagay sa text na natanggap nila Lalaine ay maaaring kasali pa rin siya. Kasi kung hindi, bakit siya pagbibintangan ni Gar?

“Who do we have here?” Tinanguan ng tatay ni Blake si Paine bago ibinaling ang atensiyon sa akin.

“Why are you here, Lalaine? Bumalik ka na pala?” Ba’t ganiyan ang tono ng tatay ni Blake? Sinasabi niya bang buhay pa ang nanay ko?

Ah. Hindi ko magawang ibuka ang bibig ko. Hindi ko na maramdaman ang mga binti ko. Sumasakit na ang ulo ko at pumipikit na ang nga mata ko hanggang sa tuluyan ko na ngang hindi na masabayan ang mga pangyayari.

Sige, mamaya na lang.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 40

Happy 854 followers at 43.7K reads.

---

Chapter _ 40 _ **: ** **In Emilia’s Care? **

BLAKE’S POINT OF VIEW

“WHY are you here, Lalaine? Nakabalik ka na pala?” Nanlaki ang mga mata ko sa narinig mula kay Dad. It was clearly stated in that notebook that Lalaine will soon follow ‘Lala’ and Gaele na nasa langit na. The notebook was written 5 years ago kaya masasabi na talaga natin na she took her own life kaya bakit ganito kung umasta si Dad?

It is as if he claims that Lalaine is still alive.

Tatanungin ko na sana si Dad kaso mabilis na gumalaw ang mga braso ko nang makita sa gilid ng mga mata ko na matutumba si Lala. Mabuti nalang talaga at nasalo ko kaagad siya.

Nagtaka ako nang may maramdaman akong kung anong basa sa may ibabang bahagi ng katawan niya. Nabasa na kasi nito ang suot-suot kong pants. Kaagad ko itong tinignan at nagulat sa nakita.

Blood is running down Lala’s thighs!

Kaagad ko siyang inihiga sa sofa at inutusan si Paine na tumawag ng ambulansiya. I’m sweating bullets right now. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko.

God, please save them. This is all my fault!

Kinuha ko ang ‘di gaano kalambot na mga kamay ni Lala at dinala iyon sa mga labi ko. “I’m sorry, Lala.”

“What is happening? May sakit ba ang batang iyan, Blake? Are you harming your friend?” Tanong ni Mom. I ignored her at kumuha ng kung anong pwedeng ipamaypay kay Lala. Wala akong panahon sa kahit na anong pag-uusap.

If the ambulance won’t be here after 5 minutes, ako na ang magdadala kay Lala sa ospital.

“Papunta na sila, Blake.”

---

ANG magagawa ko lang ay sundan ng tingin ang walang malay na si Lala na nakahiga sa stretcher at ipinapasok na sa emergency room. Napasapo ako ng noo ko habang nakaupo kasama ang mga magulang ko at si Paine sa isang bench.

Tears are now forming again in my eyes. Pangatlong beses na ‘to. Nanginginig akong napasuntok sa pader. Sana hindi na lang namin tinuloy, sana pagkatapos na lang manganak ni Lala. Naiwala ko lang nang isang saglit ang atensiyon ko sa kaniya, nagkaganito na kaagad.

I should really be the one to blame for trusting his words. How could he tell me that he’s having a hard time kung ang atensiyon ko ay nasa ibang tao?

Nagdasal ako nang taimtim, hoping God will make Lala and baby Pen safe. Dahan-dahan kong nilingon sila Mom and Dad na clueless pa rin sa mga nangyayari. Tahimik lang silang nakaupo at pinapakiramdaman ang mga pangyayari.

Kinuha ko ang mga kamay nila. Sa ganitong paraan, baka makatulong sila. “Mom, Dad, please pray for Lala and our baby. We need your help. Mom, just this.” There’s no point of hiding this. Sooner or later, malalaman talaga nila kapag pumasok na sila sa loob.

“What? Who’s baby? May iba pa bang isinugod sa ospital?”

In a very baritone voice, Dad managed to shut Mom up. “Emilia, just do what your son told you to do. Wala tayong oras para mag-kwentuhan.”

Lumipas ang isang minuto, dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na nabilang pa. Pinagpawisan na ako kakahintay kahit na naka-aircon ang buong hospital.

Kaagad na napatayo ako nang makitang may iniluwang tao ang emergency room. Narinig ko rin ang na nakahinga ng maluwag ang mga kasama ko. “Sinong partner ng pasyente? Or any relatives na present?”

“Ako, Doc. I’m his boyfriend.” I raised my hand. Napasinghap si Mom. She really needs to read between the lines. Hindi ko tatanggapin kung magpadalos-dalos na naman siya.

“Anong mga pinagagawa niyo? For sure, you’re aware na very delicate ngayon nitong partner mo dahil sa kalagayan niya—”

Pinahiran ko ang natitirang luha sa nga mata ko. “Cut the chase and get straight to the point, Doc. I want to know what happened to Lala, h’wag mong pinapatagal pa.” Napasinghap ang lahat dahil sa narinig pero isinawalang-bahala ko lang iyon.

Can you blame me if I’m getting impatient? Maaaring delikado ang kalagayan nila ni Baby. I can’t just sit straight and listen as the Doctor complains.

Maaaring nakuhana-no hindi mangyayari iyan. I will probably burn myself into ashes kapag nangyari iyan.

“Easy lang. I just wanted to say na walang miscarriage na nangyari. Kaunting pagdurugo lang due to stress, mabuti at makapit talaga ang anak mo.”

“Thanks, God!” I got exhilarated.

I watched as his eyes went to look at the people at my back then went back to me. “Just to tell you seriously, kung mastre-stress at mapre-pressure ulit ang partner mo and magre-result ulit sa pagdurugo, you’ll regret everything talaga. Hindi sa lahat ng oras se-swertehin kayo.”

Huminga nang malalim ang Doktor bago itinuloy ang pagsasalita, “Please kung may mga importante mga bagay kayong tinatalakay or kahit simple pa iyan pero masyadong mabigat pagdating kay Mr. Cordova, kindly schedule opening that up again pagkatapos na niyang ipanganak ang anak niyo. We’re talking about him being a man. We still don’t have enough information about male pregnancy kahit dumarami na ang mga kaso nito kaya iyan lang ang maipapayo ko sa ngayon.”

“Remember what I had said earlier kung ayaw mong mameligro ang buhay nilang dalawa ulit. Kahit pagdurugo lang, we can still consider it as danger. Paano kung hindi naaksiyonan kaagad? For now, bibigyan na lang kita ng mga bagong vitamins para mas kumapit pa ang bata. Bilhin mo muna ang mga iyon and then, may magpapaalam sa iyo kung nailipat na si Mr. Cordova sa private room. I’ll excuse myself, may iba pang naghihintay sa akin.” Mabuti nalang talaga at walang masamang nangyari sa kanilang dalawa. Ang nakakuyom kong kamao ay pinakawalan ko na.

Mabuti na lang talaga!

“I’m sorry for my lack of manners, Doc. Thank you for saving my family.” Yumuko ako. Mabuti nalang at nakangiti lang siyang tumango bago umalis.

“Ah, Blake. Ako nalang ang bibili ng mga gamot na iyan. I think may pag-uusapan pa kayo ng parents mo.” Nag-aalinlangang ani ni Paine. Kitang-kita ko ang matatalim na mga mata ni Mom na nagpalipat-lipat mula kay Paine patungo sa akin.

Nang makaalis si Paine ay kaagad na dumapo ang mabigat na palad ni Mom sa pisngi ko. “How dare you! Ganito na ba kami kasamang magulang para hindi mo ipaalam na magkaka-apo na kami?”

“I am planning on telling this to you kaso may iba kaming inaasikaso.”

Tumaas ang kilay niya, “Na mas importante pa sa pagsasabi sa mga magulang mo na nakabuntis ka? Na sa isang lalaki pa?!”

Uminit ang ulo ko. Ayaw niya kay Paine noon, ngayon naman ay ayaw niya rin kapag lalaki ang magdadala ng apo niya? Sa ganitong mga pagkakataon lang ba talaga niya gagampanan ang pagiging ina niya?

Napatawa ako nang mapait. “Eh? Pinakikialaman mo ulit ang buhay ko? Can’t you see? Malaki na ‘tong batang pinaalagaan mo sa iba, kaya na niyang mag-isip para sa sarili.”

Mom raised her fist in front of me, as if she wants to punch me, “Nagkaroon ka ng lakas na loob na suwayin ako dahil sa babaeng iyon. Anong napala mo? Iniwan ka lang para sa ibang lalaki. Now, I can see that your actions are much worse than before, epekto ba iyan ng bago mo na lalaki pa talaga—”

Thinking about his reputation, Dad interfered. “Let’s not talk about that here! Why are you making a scene sa lugar na may napakaraming taong makakakita. For God’s sake, we aren’t just some commoners here. Maraming makakakilala sa akin… sa atin.”

“Edi pag-uusapan natin sa bahay mo, Blake. Let’s go. Hindi ko maatim na ipagbukas pa itong issue na ito. I can’t wait to cut you into pieces!”

I put my chin up and fight her glares that are as sharp as daggers. “No mom, I’ll wait here. Kinakailangan ako ni Lala at ni Baby Pen. You can’t just order me around. May pamilya na ako.”

---

NAILIPAT na si Lala sa private hospital room niya. Pinauwi ko muna si Paine dahil naabutan kami ng gabi rito.

“We’ll just rest pero babalik kami. Tandaan mong hindi pa humuhupa ang galit ko, Blake. Hindi mo ako matatakasan.” I sighed in defeat kahit wala namang away. I just don’t want Mom to stay longer at baka kung ano pa ang maisumbat ko sa kaniya.

Unang lumabas si Mom sa pinto. Mabuti naman at umalis na siya. Hindi ko gustong sinasalungat siya dahil ina ko pa rin siya. Pangalawang beses palang akong sumuway sa utos niya at iyon ay noong kami pa ni Paine at ngayon. It felt so wrong, pero paminsan-minsan kinakailangan talagang ipahayag ang nararamdaman for a better mom-son relationship.

Hindi ko alam pero nanatili pala ang mabigat na presensiya ng isang tao. “So that is Lala, Lalaine and Gaele’s only son. This happened because he chose to dig up the past, right? I’m willing to tell you my side para hindi na kayo maguluhan.” Ito na ba? Matatapos na ba ang misteryo sa pagkatao ni Lala?

“Paano ang pagiging Director General mo? You have a very high role, ‘di ba? Why are you wasting your time here?” Hindi siya sumagot sa halip ay hinawakan niya lang ang mga kamay ni Lala.

“Atsaka buhay si Lalaine.” Nanlaki ang mga mata ko. Gusto ko pa sanang magtanong kaso nakasarado na ang pinto.

Mas lalong naging magulo.

“If you want, I still know Lalaine’s location, so we can talk to her. Baka gusto mong ikaw muna ang umalam ng buong pangyayari habang hindi pa nakakapanganak si Lala.” Kinakailangan ko pang mag-isip nang mabuti. Lumipas ang ilang minuto nang hindi ko pagsasalita ay tahimik nang bilisan ni Dad ang kwarto.

Ano ba talaga ang dapat kong gawin?

Napatulala nalang ako sa mga binalatan kong mansanas, they’re now brownish in color. Inakala ko kasing magigising siya kaagad kagaya ng sinabi ng Doctor kaso gumabi na’t lahat ay hindi ko nakitang gumalaw ang kahit isang daliri niya.

I softly brushes my finger against his soft cheek. “I’m willing to do everything, Lala. Kagustuhan mong malaman ang nakaraan ng mga magulang mo, so I’ll have myself to represent you. Pero, hindi ko maaaring banggitin sa iyo ang mga sinabi ni Dad dahil baka ikapahamak mo ulit.”

I planted a quick kiss on his forehead. “Just give me your silent support at ako na ang gagawa ng lahat. You’ll just have to wait for me until I came back with the truth that you need. Please wait for me, Lala, Baby Pen. Matatapos din ang lahat ng ito. I promise.”

If only Lala’s life isn’t this complicated.

“Sabi ko sa iyo, komplikado ang buhay niya, ‘di ba?” Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang iisang napakapamilyar na boses.

It was the voice of the creepy old woman I had met when I was driving towards Barrio Sigasig! Boses ng matandang nag-iwan ng kaniyang kwintas na siyang dahilan ng pagkikita namin ni Lala!

I didn’t bother to find her, for sure, nawala na naman iyon na parang bula at saka alam kong sinarado ko ang pinto. Malamang gumamit iyon ng kapangyarihan na hindi naman kapanipaniwala pero dapat na paniwalaan dahil totoo ang matanda at dahil sa kwintas na ibibigay niya, nagkita kami ni Lala, ang pinakamamahal ko.

Though I want to talk to her personally, all that is left to do is to thank her in my mind.

Thank you for making us meet, Manang. Sana gabayan niyo kami sa kung ano mang kalalabasan ng pagtiwala ko sa sinasabi ni Dad.

---

LALA’S POINT OF VIEW

NAPABALIKWAS ako sa kinahihigaan at kaagad na napahawak sa sariling tiyan. Nakahinga ako ng maluwag nang maramdamang may umbok pa.

Oo na, kakapanood ko ng mga palabas sa TV.

Kaagad akong napatingin sa paligid nang maramdamang parang gumagalaw kami. “Where is Lala, Mom? Bakit wala na siya rito sa ospital?”

Nakarinig ako ng matinis na tawa sa gilid ko. Halos mawalan ako ng hininga nang makitang ito ang babae kanina. Ito ang mama ni Blake. Nilingon ako nito bago sinagot ang tawag, “Utos ito ng Dad mo. He said may gagawin daw kayo kaya sa akin niya ibinilin ang asawa mo. Bakit may problema ba?” Ha? A-Asawa?

Ibinilin ako ng tatay ni Blake sa nanay ni Blake? Ano ba ang dapat kong i-akto? Kailangan bang maging mabait ako?

Ay, teka. Naalala ko ang nangyari kahapon. Nagkita kami ng sinasabing salarin daw kaya ako lumaki sa Baryo Sigasig ayon kay Gar. Sa ngayon, hindi na ako aakto ng padalos-dalos. Hindi naman nabanggit ni Lalaine ang mga kasamaan ng tatay ni Blake… o baka nakalimutan lang banggitin?

“But Mom, I need Lala here! Walang binanggit si Dad na ilalayo niya sa akin si Lala. And also, I can’t tell kung magiging safe ba siya sa pangangalaga mo. Baka ikaw pa ang magbibigay sa kaniya ng stress-” Mas lalo akong kinabahan ng pinutol niya ang tawag at itinuon ang atensiyon sa akin.

“Anak ba talaga ni Blake iyan?” Nakaramdam ako ng sakit kahit normal lang na itanong iyan ng isang magulang. Paano ba naman, umabot na ng apat na buwan at wala pa ring kamuwang-muwang ang mga magulang ni Blake, siyempre ganiyan talaga ang tanong.

Ibubuka ko na sana ang bibig ko kaso pinigilan niya ito sa pamamagitan ng kaniyang palad. Hindi naman iyon lumapat sa bibig ko pero sakto na para mapigilan akong magsalita dahil sa gulat. “My name is Emilia, nanay ako ni Blake. And I do appreciate kung pagkarating nalang natin sa mansion ko tayo mag-uusap.” Malay ko ba naman, hindi naman ako ang nagtanong.

Itinikom ko na lang ang bibig ko pero nagulat ako nang bigla siyang magsalita ulit. “Hindi mo ba sasabihin ang pangalan mo? Sinabi ko ang pangalan ko, isn’t it too rude dahil pinaghintay mo ako sa sagot mo?”

Napahilot nalang ako ng ilong ko. Akala ko ba hindi muna kami mag-uusap? Ba’t ang bilis naman ata ng mga pangyayari na pati ako ay hindi na makahabol?

Sino ang kasama ko? Si Emilia, nanay ni Blake.

Anong ginagawa ko dito? Ibinilin ako ng tatay ni Blake sa nanay ni Blake.

Saang kami papunta? Sa mansyon ng mga magulang niya.

Saan si Blake? May ginagawang kung anong bagay kasama ang Dad niya.

Anong ugali ng nanay ni Blake? Parang nangangain ng tao.

“My name is Lany Shane Cordova po.” Blake! Samahan mo ako rito. Nakakatakot ang Mom mo.

Mabuti nalang at tinanguan lang ako nito. Itinikom ko lang ang bibig ko at sa hindi inaasahan naipikit ko ang mga mata ko hanggang sa makatulog ako sa sasakyan.

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 41

Happy 61.4K reads tas 1.2K followers nga pala.

---

_Chapter 41: Lala ’ _ _Chismosa _ _’ Cordova _

LALA’S POINT OF VIEW

“MALIGAYANG pagbabalik, Señora.” Kaagad kong iniyuko ang ulo ko nang bumungad sa amin ang isang babaeng napakatanda pero may bahid pa rin ng nakakatakot na awra. Ganito ‘yung mga napanood ko sa TV.

Awtomatikong naglibot ang mga mata ko upang suriin ang buong paligid upang umiwas sa mapanuri nitong titig. Nakakailang naman kasi.

HACIENDA HIÑERA , iyan ang nakalagay sa isang sementadong parihabang kung anong nasa gilid mismo ng kinatatayuan ng napakalaki at napakatayog na hindi ko alam kung anong tawag…

Kung bahay ba, mansiyon o palasyo ng malacañang na provincial version.

Nagpatuloy ang mga mata ko sa paglilibot. Ngayon ay ramdam na ramdam ko ang mainit na titig na nagmula sa isang lalaking nagtatabas ng damo. Nasulyapan kong may regadera na nakatago sa isang halaman malapit sa kaniya kaya napagtanto kong hardinero siya rito. Napakalaking lupain, napakaraming mga halaman at mga puno.

Paano nila napanatili ang ganito kagandang __ paraiso ?

Gusto ko sanang puntahan ang lalaking iyon upang magpakilala sa kaniya kaso baka maabala ko siya kaya nginitian ko na lamang siya. Para naman magmukha akong mabait.

Mula sa malawak na hardin, naglakbay ang mga mata ko at dumapo muli ito sa matandang babaeng nakayuko sa amin. Hindi pa rin nito itinataas ang ulo nito kahit lumipas na ilang minuto. Tiyak na naghihintay ng utos ni Mrs. Patrick.

Nakayuko ang matanda kay Mrs. Patrick sa bungad ng naglalakihang double door kasabay ng iba pang nakahilerang mga kasambahay. Iba ang kulay ng damit noong matanda kaysa sa ibang mga kasambahay na hula ko ay nasa trenta pataas ang mga edad. Siya siguro iyong mayordona? Mayordana? Mayordema?

B asta, head maid.

Napakamot ako ng ulo at nanatili lang na tahimik. Wala naman akong maisip na tamang gawin. Baka may tradisyon silang sinusunod dito at masuway ko nang hindi ko namamalayan.

Nauna na si Mrs. Patrick papasok sa napakalaking double door na kulay puti na may kaunting kulay ginto. Hindi nga nangangalahati ang bahay ni Mahal sa sobrang lawak nito. Napakaganda at napakamamahaling tignan. Idagdag mo pa ang napakaraming taong nagsisilbi rito. Mula sa limang nagbabantay roon sa malaking gate at hula ko marami ring nagkalat sa iba’t-ibang parte ng malawak na mansion, may mga maids pa, ‘yung hardinero ta’s may personal cook pa siguro sila na hindi ko alam kung ilan.

Nakakatakot naman ang nakabukas na napakakinang na pinto ng mansiyon na ito, baka kapag hinawakan ko, bigla kong madumihan. Hanggang titig na lang siguro ako.

Itinuro ni Mrs. Patrick ang isang malaking vase. “Take him inside.” Nanliit ang mga mata ko. May gender na pala ang vase?

Hindi na lang ako nag-abala pang lituhin ang isip ko at hinawakan na lang ang maumbok kong tiyan. Hindi ko rin gustong gumawa ng sobrang reaksiyon at baka makabuo pa ako ng pangit na impresyon sa kanila.

Pero na gugutom na ako.

Kita ko ang mama ni Blake na nakatalikod pa rin sa akin pero huminto na sa paglalakad dahil sa hindi ko mawaring dahilan.

“I said take him inside. Bakit hindi kayo nakikinig? Do I have to repeat myself again?!” Doon ko lang namalayan na may isang tao pala sa likod ng vase na iyon.

Pero nasa loob na iyong taong nasa likod ng vase. Saan niya papapasukin ?

Pero tumaas na ang boses ni Mrs. Patrick. Sino ba naman kasi iyang kailangan papasukin? Tataas pa ang blood pressure ni Mrs. Patrick kung ganiyan siya mag-utos. Nahihinuha ko na kung saang nagmana si Mahal.

“Sir, samahan na po namin kayo papasok. Nagagalit na si Señora Emilia.” Napatalon ako sa gulat nang makaramdam ako ng mga kamay na nagkalat sa dalawang braso ko. Doon ko napagtantong wala na sa dating pwesto nila ang mga maids, nasa gilid ko na sila.

Ah. Ako pala iyong dapat papasukin .

Dahan-dahan akong naglakad papasok. Iniyuko ko lang ang ulo ko habang nagpaubaya sa kung saan man ako dalhin ng mga babaeng nasa gilid ko.

Huminto kami sa may living room. Nakita ko si Mrs. Patrick na prenteng nakaupo sa mahaba nilang sofa. “Take a seat, Lala.” Hindi na ako nag-alinlangan pa at umupo na kaagad. Mabuti naman at specific na siya kung tumawag ng tao.

“So…” Nilingon ko siya at hindi inalintana kung ano mang ekspresyon ang ipinapakita niya. “…how are you feeling?” Sa hindi inaasahan nauna pang sumagot ang aking tiyan kaysa sa bibig ko. Tumunog iyon na nakaani ng maraming pagsinghap sa mga kasambahay na nasa gilid lang pala.

Nakakahiya .

“Okay, let’s talk about it tomorrow na lang.” Bumuntong hininga siya na tila ba nagpapahiwatig na nadagdagan ang mga problema niya. Ang bilis niyang magpasiya, ‘no?

Bakit kasi hindi man lang ako pinakain sa biyahe?

Hindi sa nag-iinarte ako, ginagamit ko lang ang survival sense ko. Isa akong tao at may buhay. Ano ba ang kailangan ng isang tao upang patuloy na mabuhay? Siyempre pagkain! Lalo na ngayong may dinadala pa akong supling sa sinapupunan ko.

Bakit pakiramdam ko masyado ko nang naaabala si Mrs. Patrick? Kitang-kita ko sa mukha niya eh. Hindi kaya iniisip niyang nag-iinarte ako para lang maputol parati ang pag-uusapan namin?

Malay ko ba naman. Ang pagkakataon iyon, hindi ako.

“Nanay Helen, can you guide Lala to the main kitchen? Make him help with your food.” Sasabihin ko na sana na tutulong ako, naunahan lang ako ni Mrs. Patrick.

“Yes, Señora.”

“There’s nothing wrong with that, ‘di ba, Lala? Kung hindi ka kikilos, wala akong lugar para sa iyo rito.” Napalunok ako at napatango nang maraming beses. Mabuti’t naitago ko ang pagkagulat ko sa tono ng kaniyang boses, pataas iyon na may kasama pang pagtaas ng kilay.

“Pang ilang tao po ba ang lulutuin? Ako na lang po ang magluluto.” Para naman maka-good points ako kahit maliit lang. Papasa naman siguro itong medyo-medyo itong skills ko.

“If you insist. Magluto ka para sa lahat ng mga maids at iba pang mga tao ko rito. I’ll just go for a nap kasi napagod ako sa biyahe. Don’t worry about me, I’m already full. I’ll leave my people in your care.” Ah. Hindi siya kakain? Baka iniisip niya na baka panget ang lasa o hindi kaya ay baka lasunin ko siya.

Atsaka ba’t sa pangangalaga ko? Dapat ako ang nasa pangangalaga nila dahil magiging palamunin ako rito.

“This way, Sir.” Dinala ako ng tinawag ni Mrs. Patrick na Nanay Helen sa isang napakalaking kusina. Kompleto sa lahat ng kagamitan at siyempre hindi lang mukhang mamahalin ang lahat, literal na mamahalin talaga iyan.

Nagulat ako sa biglaang pagsulpot ng isang lalake at isang matabang babaeng nakaunipormeng puti sa gilid ko. Nagsalita ang babae, “Narinig po namin ang iniutos ni Señora, Sir.”

“Ay, Lala nalang. Nakakahiyang pakinggan ang Sir, parang boss pa ako rito, eh hindi naman. Atsaka ako ang magpo-‘po’ dapat sa inyo.” Nakangiti kong saad. Kailangan nilang malaman na isa akong mabuting nilalang. Atsaka tama naman ang sinabi ko. Grabe kung sila magrespeto, tumatayo ang balahibo ko. O hindi lang talaga ako sabay sa ganitong trato?

“Ay sige, Lala nalang. Lala, tiyak namang hindi mo kakayanin magluto para sa lahat ng mga kasamahan namin dito mag-isa, tutulongan ka namin siyempre. Atsaka dapat ikaw ang maunang kumain, buntis ka pa naman.” Nabunotan ako ng tinig dahil sa narinig mula sa kaniya. Sa wakas, hindi pala ako gaanong mahihirapan.

Dahil diyan, ilang oras lang ang hihintayin ko para makakain na kami ni baby.

“Ay hindi. Malnourished po ako at may mga bulate ang tiyan ko kaya may umbok.” Alinlangan akong tumawa. Buntis? Walang buntis dito oy!

Kinuha ng babae ang aking mga palad at hinawakan niya iyon nang may katatamtamang higpit. “H’wag mo nang itanggi, Lala. Buntis ka at iyan ang nakikita ko.”

Nakaramdam ako ng init sa loob ng dibdib ko. “Ay teka? Hindi ba kayo nagtataka o naiilang habang nakikita ako sa harapan niyo? Lalaki ako tapos buntis.” Nakapagtataka kasing hindi ko man lang makita ang gulat sa kanilang mga mukha. Normal ba iyang reaksiyon?

“Ay, Sir Lala. ‘Yung kapit-bahay ko ganiyan din. Sa tingin ko po, wala naman pong masama…” Lumipat ang tingin ng babae sa lalaking kasama niya na makita kong tumango lang sa akin ngayon-ngayon lang.

Talaga bang normal na ang ganitong sitwasyon? Hindi ba kami tatawaging salot dahil sinira namin ang tamang pag-ikot ng daigdig? Na ginagawa naming komplikado ang mga bagay-bagay?

”… hindi mo naman kasalanan kung ipinanganak kang may kaunting abnormalidad sa katawan. Hindi mo naman pinagsisihan ang nabuo mong anak, ‘di ba?” Dahan-dahan akong napatango. May tama naman siya. Bakit ko ba pinalalaki ang issue?

“O, ‘di ba? Walang masama.” Ay kay gandang mindset. Sana lahat. Hindi naman kaso maiwasang mag-ingat dahil napaka-toxic na ng mundo, lalo na ang mga tao.

“Sige po. Salamat po!” Masaya kong saad. Sa totoo niyan, magalang talaga akong tao, hindi lang talaga halata.

“Ako po si Lala. Ano po ang mga pangalan ninyo po?” Mabuti pang may pinag-uusapan kami habang inihahanda ko ang gaganaping fiesta este malakihang paghahanda para sa kanilang mga nagta-trabaho rito at siyempre para na rin sa akin at kay Baby Pen.

“Ako si Mima at itong kasama ko ay si Tidong, asawa ko. Pagpasensiyahan mo na kung hindi niya magagawang sagutin ang mga tanong mo o kung may tanong ka man dahil may problema sa lalamunan niya. Hindi na raw maayos ng mga doktor. Kami ang nakatalaga sa kusina ng mansion.” Napa-ahh ako. “Wala naman pong problema sa akin.”

“May anak po ba kayo?” Tanong ko habang hinihiwa ang mga sibuyas. Napag-usapan namin na magluto ng caldereta, sinigang, pork menudo, chicken at pork adobo ang naisip kong iluto, siyempre carenderia specials pa rin, iyon lang naman ang mga alam kong lutuin.

Dahil nagpapabango ako sa kanila, siyempre may mga twists ang mga ulam na iyon. Aking sariling recipe. Sa kanila ko lang sinabi at natuwa sila. Sila pa naman ang makakasalamuha ko parati habang nandirito ako kaya kailangan ko silang bigyan ng maayos na first impression.

“Meron. Unica ija. Mimi ang pangalan ng anak naming diyosa.” Mimi? Teka. Parang narinig ko na iyan. Itinigil ko ang ginagawa ko para mag-isip. Mimi… Mimi?

Ah! Mimi! ‘Yung babaeng dumating noong nilagnat si Paine. Siya ‘yung babaeng pumunta noong may lagnat si Paine. Sa tingin ko ay botong-boto siya kay Paine para kay Blake. Ramdam ko kasing suportado niya si Paine para kay Blake.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng kaunting kirot. Nanariwa kasi ang dating sugat na dahilan ng paglayas ko noon. Nagiging bitter ako. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon niya kung makikita niya ako sa ganitong ayos.

Ipinikit ko na lang ang mga mata ko at pinayapa ang isipan. Ang importante ay ang ngayon, hindi ang nakaraan. Kung sakali mang hindi siya maging boto, hindi ko na dapat problemahin pa iyon.

Nagpatuloy ang usapan namin hanggang sa maluto nga namin ang lahat ng para sa malakihang paghahanda. Dahil professional sila, marami akong natutunan sa kanila na mas magandang palamuti na ilalagay sa plato upang mas maging maganda tingnan kung ise-serve na. Plating yata ang tawag. Natutunan ko rin ang mga ingredients na kung hindi available sa kusina, maaari mong bigyan ng substitutes. Iyong mga ganoon.

Imbes na magpabango ako sa kanila, ako pa ang namangha sa napakaraming bagay na hindi ko pala napagtuonan ng pansin dahil nakatutok lang ako sa lasa.

Nakalimutan ko ngang nagugutom ako dahil binusog nila ako ng mga bagong kaalaman. Biro lang, kalahati lang ang totoo roon. Nagugutom pa rin kami ni Baby Pen.

Kung ganito araw-araw rito, ang pro-problemahin ko nalang ay kung paano ako makakahanap ng trabaho. Habang nakakakilos pa ako, hindi ko naman hahayaang maging pabigat at palamunin lang. Kahit may kaunting ipon, tiyak naman na mauubos pagdating ng panahon.

Kung ano mang ginagawa ni Mahal ngayon ay sana matapos niya na kaagad. Bakit ba kasi hindi man lang siya nagpaalam? Hindi ko tuloy alam kung kailan niya ako kukunin dito.

Sa totoo lang, hindi sa hindi ko gusto ang nanay ni Blake, medyo hindi ko lang feel ang ugali niya. Pwedeng paranoid ulit ako pero pwede ring may mga gusto siyang ipagawa sa akin na mali. O pwedeng gawan niya ako ng masama at abusuhin ang pagiging mabuting son-to-be ko.

O baka nasobrahan ako kakapanood ng mga soap operas?

Inihanda ko na ang mga kubyertos at mga plato upang ilagay sa dalawang mesa na para lamang sa mga nagta-trabaho rito. Dito sila kakain sa loob ng malawak na kusina. Sosyal ang mga mesang iyon dahil umiikot ang gitnang bahagi na paglalagyan ng mga ulam.

Paano pa kaya ang mesa para sa may-ari ng bahay? Gawa yata sa ginto.

---

NATAPOS ang gabi nang may ngiti ako sa labi. Ang sayang kasama ng mga tao rito. Napag-alaman kong Mang Frederick pala ang pangalan ng hardinero nakita ko kaninang hapon. Dito talaga siya original na nagmamaneho ngunit inutusan siya ni Mrs. Patrick na kay Blake na magsilbi. Kaso namatay ang Nanay niya at naubos na ang ipon niya. Bumagsak din kamakailan ang katawan niya kaya hindi na siya bumalik sa pagiging chauffeur.

Atsaka nalaman kong hindi naman daw masama ang ugali ng Señora Emilia nila, medyo strikta lang daw at perfectionist.

Take note na mukhang may alam na sila na si Blake ang ama este ako ang ama. Bale pangalawang ama… basta ang nakabuntis sa akin. At wala akong nakuhang pagtutol mula sa kanila kaya nakahinga ako nang maluwag. Siyempre, unica hijo si Blake.

Isipin niyo nagta-trabaho kayo rito, tapos may babaeng biglang dumating at buntis sa pamamahay ng amo niyo, kaagad kayong makapagsasabi na ang tatay ng dinadala ng babae ay anak ng amo niyo. Ganiyan ang kaso ko.

Pinakilala rin nila ako sa batang Blake. Napakaraming mga larawan niya, halos lahat kasama ang matandang bumungad sa amin kanina. Iyong head maid ba. Sabi nila Pasing daw ang pangalan ng matanda, at siyempre mas matagal na iyong naninilbihan sa mga Patrick. Dalaga pa raw iyon noong nanilbihan dito kaya ganoon nalang ang tiwala nila.

Hindi man pala-kwento si Lola Pasing pero alam na kaagad nila na ito ang nagpalaki kay Blake dahil ito raw palagi ang kasama ni Blake sa mga larawan. Siyempre hindi nila hinayaang may makaalam na nakialam sila sa mga gamit ng nag-iisang anak ng kanilang amo. Pumuslit lang sila sa kwarto ni Blake para maglinis at hindi talaga napigilang gumalaw ng mga kagamititan dahil siyempre, naglilinis sila.

Masyado naman kasing misteryoso ang pamilya. Tatlong beses o mas madalang pa sa isang buwan lang nila nakikita ang tatay ni Mahal dahil madalang ito kung umuwi. Wala ring mga kamag-anak ang napapadpad dito sa hacienda dahil si Mrs. Patrick pa mismo ang bumibisita sa late grandfather ni Blake noong buhay pa ito. Noong binata pa si Blake, hindi raw iyon lumalabas sa kwarto kaya madalang lang na magkita ang mag-ina kahit nasa iisang bahay lang.

Tinanong ko kung hindi ba naisipan ni Mrs. Patrick na lumipat sa ibang bahay na pinakamalapit sa pinagta-trabahuan ng asawa’t anak niya pero ang sagot nila mukhang wala naman daw ito sa plano ng among babae nila.

Kasalukuyan akong nakaupo sa maliit na upuan sa balkonahe upang antukin, bahala na kung papakin ng lamok. Kurtina lang ang nasa likod ko.

Maliit na ilaw lang galing sa buwan ang nakarating sa pwesto ko kaya medyo madilim. Hindi naman daw nila alam kung saan ako patutulugin kaya roon nalang daw sa kwartong bakante sa gilid ng dating kwarto ni Blake dahil ‘bisita’ raw ako.

Welcome na welcome eh, ‘no?

Gusto ko sana na roon nalang sa kwarto ni Blake pero wala kasi silang nakuhang utos mula kay Mrs. Patrick kaya hindi dapat unahan ang Señora at baka mapagalitan sila. Baka ako pa sisihin nila kapag nagpumilit pa ako, minus points pa sa nanay ni Blake.

Natigil ako sa pagmumuni nang may marinig akong mahihinang boses. Napadasal ako bigla sa pag-aakalang multo iyon ngunit nang luminaw ay napagtanto kong boses ni Mrs. Patrick na may kausap na matandang babae. Papalapit rin sa akin ang mahihinang tunog na gawa ng tsinelas. Sumilip ako ng kaunti sa kurtina at nakita si Mrs. Patrick kasama si Lola Pasing, ang head maid.

Masama ‘tong ginagawa ko. Isang ipinagbabawal na technique.

Basta ba kapag hindi ako makarelate, titigil na ako sa pakikinig. Tatakpan ko ‘tong mga tenga ko o ‘di kaya’y tatalon pababa sa balkonahe.

Biro lang. Tatakpan ko lang ang mga tenga ko.

“Isagawa niyo bukas ang plano. Hindi ko hahayaang magkaroon ng eskandalo ang pamilyang Patrick.” Narinig ko ba ang sinabi ni Mrs. Patrick nang tama?

“Hindi kaya magalit ang Señorito Blake, Señora?” May kaunting pangambang tanong ni Lola Pasing.

Palakas na palakas ang pagtambol sa dibdib ko. Kahit na napakalamig ng hangin na sumasampal sa balat ay hindi pa rin nito napigilan ang biglaang pag-init ng paligid. Unti-unti na akong pinagpapawisan, ramadan na ramdam ko ang pagtulo ng pawis mula sa leeg ko. Akala ko malamig kapag gabi, ba’t biglang uminit ang temperatura?

May maririnig ba akong hindi ko dapat marinig? O may maririnig ba akong dapat kong marinig?

O may engkantong malapit sa akin?

“H’wag kang mag-alala. Wala namang ganoon malaking epekto ang gagawing natin. You just have to keep your mouth shut and do what I told you to do.”

“Si Lala. Kamukha niya ‘siya’. Is this about that, Señora?” Panandaliang katahimikan ang namayani at kaunting lamig ng hangin dito sa labas bago nagsalita si Mrs. Cordova.

“No. At kung meron man, wala ka na roon, Pasing.”

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
©2021

@FORTYUNEYT

Chapter 42

**Chapter 42: On The Way To The Truth **

BLAKE’S POINT OF VIEW

I WAS putting a pack of cigarette back to my multi-purpose wallet when Dad called out to me. Sinabihan niya akong pumasok nang muli sa sasakyan na kaagad kong sinunod.

Who would’ve thought that it will take days to reach that place? Nababahala na ako dahil wala man lang akong balita sa kalagayan ni Lala sa mga kamay ni Mom. There is no signal. Sana naman walang ginawang masama si Mom sa kaniya.

Wait for me, Mahal.

“Are you okay?” Napatigil ako sa pagtutok sa daan upang salubungin ang mga mata ni Dad na makikita ko sa rearview mirror.

“Do you have any food news regarding Ream?” I asked him. It’s been 4 months and we still cannot reach him. And unsurprisingly, he shakes his head.

Napabuntong hininga ako dahil sa sagot niya at ibinaling ang tingin sa bintana. “How about you start to talk, Dad? Two days na ang biyaheng ito and yet you still did not mention anything about Lala’s parents’ past. You just acted on your own. Sana kinonsulta mo muna ako kung saan ko gustong ihabilin ang pamilya ko.”

Sa totoo niyan, pinacostumize ko ‘yung kwintas at ginawa kong singsing. Importante ang mahiwagang (?) kwintas na iyon para sa aming dalawa. I’m so much ready to propose to Lala kung hindi lang sana ganito ka-komplikado ang buhay niya.

“Stop talking like that, Blake. Pamilya? Your situation is not even accepted here in this country. Do you plan to go to a very far country just to get married? You’re all talk, hindi mo iniisip kung anong sasabihin ng mga tao kapag nalaman nila ang eskandalong ‘to. Nakakahiya. Atsaka Mom mo ang nag-aalaga kay Lala, I don’t see anything wrong about that.” The man’s eyes are shooting daggers at me.

Napakuyom ako ng kamao at matigas na nagsalita, “Where is this conversation leading to? Can you just tell me everything you know about Lala’s parents, Dad? Paulit-ulit na akong nagtatanong patungkol diyan at sinasagot mo lang ako ng walang kwentang reputasyon na iyan.” Parang wala siyang alam sa ugali ni Mom. The two of them are both control freaks, mas lalo pa si Mom na hindi ko alam kung paano naging mas malala kaysa kay Dad.

After the official breakup of Paine and me that was all over the internet, she flooded my phone with her messages. She kept nagging about how right she was, na sana si Kim nalang ang kinursunada ko. I don’t have an interest to date Kim simula pa noon, she was just a friend to me, pero parating arranged ang dates namin, kahit pa noong fiancee ko na si Paine. Mom was unstoppable.

Tahimik kong hinintay ang isasagot niya kahit alam kong hindi na naman niya ito sasagutin. I’ve already asked him to open up a countless times already. Ano bang motibo niya? Why is he delaying it?

Ano pala ang ginagawa ko rito kung wala akong mapapala na kahit ano?

And then miraculously, he broke the deafening silence, “The thing is Lalaine is not normal.” My two eyebrows automatically met after hearing his words.

“What do you mean by that?”

“Lalaine is mentally il. She was experimented by her own parents. That time na missing siya, nakatakas pala siya sa mga magulang niya. Her parents ware injecting drugs into her body. They had treated her as a lab rat to achieve a certain medicine. Though hindi natupad ang gusto nilang medisina dahil wala na silang mae-eksperimentuhan. Sa totoo niyan, bestfriend pala siya ng Mom mo before she went missing.”

Napamasahe ako ng ilong ko. “No. Sa sinabi sa amin ni Gabby Cordova, ang sinabi raw noon ng batang Lalaine ay iniwan raw siya ng Mommy niya.”

Pinatunog ni Dad ang leeg niya. “As I have said, she was mentally ill. Maaaring gumawa ng bagong mga memorya ang utak niya para makalimutan ang masalamuot na pinanggalingan.” At some point, it made sense.

“That’s the time na nakita siya ni Gaele. She was loved by Gaele hanggang sa lumaki silang dalawa nang magkasama at naging malapit ang puso sa isa’t-isa. That was my place before she came. She ruined me. I was so immature back then that I had thought my world was rotating because of Gaele and had thought that Lalaine was a big threat to our ‘relationship’. Nabulag ako at nakagawa ng mga kasamaan. Nang matauhan, I decided to leave everything that reminds me of Gaele nang maramdaman kong wala na talaga akong puwang sa puso niya. I guess I wasn’t that foolish. Nagpakalayo-layo ako at ipinagpatuloy ang pag-aaral upang maging ganap na pulis.”

Nagtaka ako. He didn’t mentioned anything about Garry… I mean Gabby Cordova. Nagfast-forward lang siya. I want a further explanation. Paano ko matagpi-tagpi ang lahat kung wala siyang sasabihin na maaaring tumugma sa ikuwenento ni Mr. Cordova?

I decided to ask, “Then how about Gabby Cordova? Can I know more about your relationship with him?” Hindi ko man lang nakitang kumurap ang kaniyang mata, as if he was expecting that Gabby had already told us.

“That guy was a mess. I flirted with him for a while and then, he’s gone mad. I went out with him para maibsan ang kalungkutan ko, then he started to be clingy. For sure, in the story he told you, I was the bad guy. Don’t take him seriously. He’s just obsessing over me.” His tone was flat, na para bang hindi iyon importanteng bagay kaya hindi na dapat binabalikan pa. As my eyes can see, he isn’t lying. Or is he faking it?

“May tanong pa ako. Sa nakuha naming mga gamit ni Lalaine mula kay Paine, nabanggit doon na nagkausap raw kayo ni Pace. Ano ang kaugnayan mo sa kaniya? Sino ba talaga si Pace at ano ang ginagampanan niya?”

“Pace Lacsamana, isang taong baliw na baliw kay Lalaine.” Napatango ako, we all know that.

I continued my interrogation, “Ano ang pinag-usapan niyo ni Pace noon sa likod ng gym? Lalaine told us that she saw the both of you there and concluded that the two of you were friends or were you dating that time?”

“No, ‘di ko papatulan ang lalaking iyon, kahit patayin pa ako. We just joined forces. Immature ako at baliw siya, perpekto ang pagtutulungan namin. Though tumigil ako sa pagdikit sa kaniya nang makitang parang lumalala ang pagkabaliw niya kay Paine habang tumatagal. It did not play a major role in the story.”

Inihinto niya ang sasakyan sa gilid ng isang road sign. “Back to what I was saying. In that far place where I continued my studies and became a policeman, I met your mom. Napag-alaman kong pwede rin pala akong magkagusto sa isang babae. Nagtataka ako kung bakla ba talaga ako o talagang si Gaele lang ang lalaking nagustuhan ko. I married your mom and had you after 2 years of marriage.”

“Time passed by, bigla akong nakatanggap ng wedding invitation nila Gaele at Lalaine. I don’t know how it reached me, so I concluded that they really want me to attend their wedding. Ginusto kong puntahan sila kaya iniisip kong dalhin ang Mom mo to prove to Gaele na hindi ako manggugulo at nagbago na ako.” He heaved a deep sigh.

Hinarap niya ako nang tahimik. “Hindi ko naman alam na magkakaganoon pala.”

Kinunotan ko siya ng noo. What is it now? “I changed my mind. After the day you became 3 years old, doon pa kami sumipot. I was busy because of my police duties and your mom is busy taking care of you. Pumunta lang ako sa dating bahay ko sa siyudad and asked people kung nasaan na sila Gaele ngayon. Luckily, they were just in another city. Nagplano akong ipagbukas nalang ang pagbisita. I had your mom pick a present for Gaele and Lalaine, an apology gift to be precise. I was excited to see how Gaele wass doing that time. Not until tommorow arrives.” The tension rise once again due to his suspense. I immediately wiped my cheek once I noticed that I was sweating.

It’s hard. Ang hirap timbangin ng mga salita ni Dad. It’s just pure words; it’s very easy to manipulate.

“Sa sandaling nakilala ni Lalaine ang mukha ni Emilia ay nagsi-sigaw siya na parang nasisiraan ng ulo. Sinigawan niya kami at pinaalis. We weren’t able to give the gift we had prepared because we were too shocked. Pagkarating namin sa bahay ay kaagad kong kinompronta si Emilia. Doon ko lang nalaman na ganoon pala ang nangyari kay Lalaine noong bata pa siya.” Minasahe niya ang sintido niya. If he is really telling the truth then, he is having a hard time. Ang hirap i-recall ng mga bagay-bagay na matagal nang nangyari.

“Kaagad akong nagrequest na paimbestigahan ang pamilyang Del Mundo pero hindi ako pinayagan ng Chief namin noon. Hindi raw dapat na paratangan ang ikalawa sa pinakamagaling na pamilya ng mga doktor sa Pilipinas. Muntik pa akong mawalan ng trabaho kakapilit na imbestigahan ang nangyari kung bakit nawawala ang batang Lalaine at kung tama ba talaga ang sinabi sa akin ni Emilia.”

Dad massages his forehead for a while before continuing, “Balak ko nga sanang puntahan sina Gaele upang humingi ng tawad at imbestigahan na rin kung may mga senyales ba talaga siya ng pagkabaliw ngunit narinig ko na lang na nagbakasyon pala sila sa isang private island at ang mas nakakagulat pa, nawawala raw ang anak nilang si Lany Shane matapos naming bumisita and it was last three days ago.”

“So, dahil proud kang sabihin na may sakit talaga sa utak si Lalaine, ibig sabihin ba niyan natuloy ang pag-iimbestiga mo?” I asked.

“Yes, last year pa binuksan ang kaso. At sa kasamaang palad, wala na ang mag-asawang Del Mundo. Sila raw ay nabaliw at nagpakamatay nang sabay. Hula namin ay dahil hindi nila naperpekto ang ginagawa nilang gamot na para sa isang uri ng cancer.” Napagtango ako. Ganiyan din ang naisip kong dahilan.

Now for the last question, “Gabby Cordova said that it was you who told him to give Lala to someone so that Lala will be separated from his parents. At ibinigay niya raw iyon sa cook niyang si Policarpio. He also had Kanor to spy on Lala while Lala was on Baryo Sigasig.”

“That is the truth. Napakalaking effort ang ginawa ni Gabby para lang sundin ang utos ko.” Isinalaysay ko sa kaniya ang kung ano mang nabanggit ni Lala sa akin patungkol sa Kanor na iyon like he annoys, no—admires Lala the most and that he was the breadwinner of his family.

“But I promise to my late father, pinagsisihan ko na ang lahat ng mga mali ko. Ilang beses akong humingi ng tawad sa Panginoon. At ngayon gagawin ko ang lahat para mapatawad rin ako ng mga taong maapektuhan nito, more specifically to Lala.” I clenched my fist. It would really be a problem if Lala and Dad will meet again. Hindi ko gustong mangyari muli iyon kay Lala. Hindi ko gustong mailagay ulit sa bingit ng kamatayan ang anak at ang Mahal kong lalaki.

Ang mahal ko, napakaraming pagsubok na dumating sa kaniya. Those scars and callouses are evidences that he did not have a great life. Ang Lala na pinakainiingatan ko ngayon, ay produkto ng kamalian ng Dad ko. My poor Mahal…

He raised his hand and stopped me from saying insults, “And yes, Blake. You also have the right to be angry at me. But first I have to do what I have to do.”

---

LALA’S POINT OF VIEW

HINDI ako makatulog, kanina pa ako nakaupo rito sa isang upuang kahoy sa gilid ng kama. Hindi dahil birthday ko bukas kaya excited ako o kahit na anong pangyayaring pinupuyatan, nangangamba lang ako kung ano ang nabanggit nilang ‘plano’ para sa akin. Sa tono palang nila, mukhang delikado na.

Ano ang kahahantungan ng pagdala nila sa akin rito?

Siyempre hindi naman ako nagce-celebrate ng birthday ko kasi wala naman akong alam kung ano talagang birthday ko dahil mukhang gawa-gawa lang ang birthdate na alam ko.

Alas onse ng gabi na at dahil buntis ako ay unti-unti na akong inaantok. Napanatili ko man ang sarili ko nang gising ng dalawang oras ay wala pa ring saysay kung pagkatapos ng dalawang oras ay makakatulog pa rin ako.

Pinayapa ko ang sariling isipan. Alam ko sa sarili ko na magigising ako nang maaga kinabukasan. Ipagdarasal kong magising ako nang mas maaga kaysa sa mga nagpaplano ng masama sa akin.

Akala nila masasaktan ka nila, Baby Pen. Dadaan muna sila sa akin kung ganoon!

Dahan-dahan na akong nagparaya sa antok hanggang sa hindi ko na namalayan pa ang pagtakbo ng oras. Tila ba binugbog ang katawan at isipan ko dahil pagkahiga na pagkahiga ko sa malambot na kama ay makatulog agad ako nang ‘di namamalayan.

Kinabukasan…

“Gumising ka na, hijo.” Napaungot ako na parang isang spoiled na señorito ngunit hindi naman ako humingi ng mas matagal na palugit. Kinusot ko ang mga mata ko at napagtantong alas diyes na ng umaga nang mapalingon ako sa gilid ko.

Napabalikwas kaagad ako sa kama at kaagad na hinawakan ang iba’t-ibang parte ng katawan ko. Binigo ako ng sarili kong katawan. Nakatulog ako nang hindi gaya noon kaya nagising ako na hindi na rin ganoon kaaga. Siguro’y ito ay epekto ng pagbubuntis.

Hindi pa naman ako patay ‘di ba?

Ngayon ko palang nalaman na hindi pala ako nag-iisa sa kwartong ito nang makitang may nakatayo pala sa harapan ko. Malamang, may gumising sa akin. Kung walang gumising eh ‘di sana mahimbing pa akong matutulog ngayon.

Traydor na katawan ‘to!

Nanlaki ang mga mata ko nang makitang iyon ay ang head maid! Ang tinawag ni Mrs. Patrick na ‘Pasing’ at ang kasabwat niya mismo sa kung ano mang masamang planong gagawin nila ngayong araw sa akin.

Bakit siya nandito?

“Ikaw ay umalis na sa iyong higaan at maligo na nang mabilis. May pupuntahan tayo mamaya.” Napalunok ako nang ilang beses bago tumango sa kaniya. Naglakad na siya palabas ng pinto at isinarado na ito. Akala ko papatayin ako habang natutulog, iba pala ang plano nila. Mukhang mas delikado pa yata.

Kailangan kong makat akas dito, ngayon na.

Inilagay ko sa sahig ang mga libro at ilaw bago ko maingat na binuhat ang ‘di naman gaano kabigat na side table. Iniharang ko iyon sa pinto. Sinama ko na rin ang upuan sa itaas ng mesa.

Napa-halik ako sa suot-suot na kwintas na may ‘Lala’ na nakalagay. Oo, isinuot ko na ito dahil wala na naman ako sa Baryo Sigasig at para naman magamit ko iyon at hindi kalawangin.

Nang makapagpasiya ko nang umalis ay bumulong mina ako sa hangin na para bang maririnig niya iyon, ” Bahala ka na sa buhay mo, Blake. Kaniya-kaniya na lang. Pangako, talagang minahal talaga kita ngunit ngayon napagtanto ko na ang lahat. Hindi tama ang namagitan sa ating dalawa. Maging masaya ka sana. ”

Kaagad kong binilisan ang kilos ko. Sa bintana ako dadaan dahil iyon lang ang pu-pwedeng paraan. Tutal napakahaba ng mamahaling kumot na nasa ibabaw ng kama at may marami pang kurtina, bibigyan ko sila ng tamang trabaho.

Mag-iingat ako, anak.

Tutal ayaw ng parents ni Blake na masira ang reputasyon nila, ako na ang mag-a-adjust. Sige na, ako na. Hindi ko hahayaang may mga kamay ang mababahiran ng dugo, maging sa akin o sa kanila man.

“Paalam na.”

Bahala na si Papa Jesus!

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 43

_Chapter 43: Aine at Emi _

LALA’S POINT OF VIEW

MATAGUMPAY akong nakababa mula sa ikatlong palapag ng napakalaking mansiyon nang tahimik, sumobra pa nga ang kurtina’t kumot na pinagtagpi-tagpi ko.

Hindi kaya nagrereklamo ang mga kasambahay sa bigat nito kapag nilalabhan na? Lalo na ngayong kasalanan ko kung madumihan ito pagbaba ko? Tiyak akong nakakamasel kapag parating ganito ang nilalabhan. Mabuti sana kung ako ang pinatrabaho nito para magkamasel ako.

Kaagad akong pinasadahan ng tingin ang paligid at siniguradong walang nakasunod sa akin. Baka kasi may bantay rito sa ibaba. Baka may back-up plan sila at iyon pa ang ikakatumba ko.

Sana naman matagumpay akong makatakas rin ako nang bago pa nila ako makuha.

Nang mapagtantong payapa lang ang paligid at wala akong narinig na kahit anong kaluskos mula sa maraming tuyong dahon na nakapalibot ay sinimulan ko na ang paglalakad.

Doon ako dadaan sa harap at baka may naghihintay sa akin sa likod at lagariin ako bigla. Tiyak naman akong makakakita ako ng paraan para makakita ng blind spot tutal sanay na ako sa pagtatago na hindi ko talaga ipinagmamalaki.

Binilisan ko ang aking pagkilos at hindi inalintana ang gutom. Baka makahalata na si Nanay Pasing na wala ng tao sa loob ng kwartong iyon. Mukhang nagmamadali pa naman siya—na idispatya ako.

Ano naman kung may panis akong laway, gulo-gulo ang buhok ko at mabaho ang hininga ko eh, hindi ko naman narinig so Mahal nagreklamo. Mahal ako no’n.

Nagtago ako sa anino ng malaking bahay at tinignan kung may nagbabantay ba sa labas at nakitang may mas maraming bantay roon kaysa noon. Ibig sabihin ba nito pinaghandaan talaga nila ang pagpapatay sa akin kaya ganiyan?

“Where is Lala?!” Hala! Naririnig ko na ang boses ni Nanay Pasing. Ambilis naman niyang magresponde. Siguro’y nasira na iyong mga inilagay ko para hindi niya mabuksan ang pinto.

Ano ba namang buhay ‘to? Ang gulo na.

Saan ako magtatago? Kung sa Baryo Sigasig lang sana ‘to, matagal na sana akong nawala na parang bula sa paningin nila ngunit hindi ko ‘to teritoryo, hindi ko ito kabisado.

Kaagad akong natuwa nang may mahagip na maliit na pinto sa bandang ibaba ng dingding ng bahay ang mga mata ko, kasya kapag nakaupo kang pumasok. Mukhang ito ang pinakabasement. Naka-camouflage ang kulay ng pinto kaya mahirap makita. Ang nagbigay ng malaking ambag ay ang berdeng mga lumot na pumapalibot sa buong paligid dahil sa palagiang pagdilig sa mga halaman. Mabuti nalang at sanay na ang mga mata ko sa mga ganito.

Nang makapasok ay malapit pa kong mahulog dahil ngayong ko palang napag-alamang may hagdanan pala na nakadikit sa gilid ng dingding ng basement. Kinakailangan ko pa palang bumababa.

Tutal kuryuso na ako, mag-a-adventure muna ako.

---

3RD PERSON’S POINT OF VIEW

_“EMI!” _

_“Aine!” _

_Malalakas na paghalakhak at paghagikhik ang kasunod ng pagsigaw nila sa kaniya-kaniyang pangalan. Kitang-kita sa kanilang mga mata ang saya at malaki ang kanilang ngiti habang nagba-bahayan. Umaakto si Emilia ang padre de pamilya habang si Lalaine ang ilaw ng tahanan. _

Kamakailan ** lang no’ng lumipat ** _ang pamilyang Walpado sa kanilang lugar at nakakatuwang mabilis nilang nakasundo ang kanilang magiging kapit-bahay na mga Del Mundo. Kapwa kasi silang mga pamilya ng mga propesyunal kaya ganoon nalang ang pakikipagmabutihan ng dalawang pamilya. _

Mabilis rin na naging magkalaro ang kanilang mga anak at tila nga ay hindi na mapaghihiwalay sa bawat pagdaan ng araw. Mas matanda si Emilia at talagang ito pa ang nag-a-adjust para kay Lalaine _ **na siya ** **namang ** **_ ** **ikinatuwa ** **ng ** **kapwa ** **panig. **

_Napakabungisngis ng dalagitang si Emilia at tahimik at desiplinado si Lalaine. Hindi mawari ng mga magulang nila kung bakit sila nagkasundo. _

_Mukhang gusto talaga ng dalagita na maging kaibigan ang bata lalo na’t nag-iisang anak lamang siya. _

_Ngunit isang gabi, umiiyak na dumating ang batang si Lalaine sa kanilang bahay-bahayan. Kung noon ay kapag dumating ang tahimik na bata ay kaagad nitong tinatawag si Emilia gamit ang masayang boses ngunit iba ang pangyayari ngayon… _

_Halos hindi niya mahabol ang hininga ni Lalaine at hindi magkanda-ugaga sa pagsinok. Puno na ang ilong ni Lalaine ng sipon, “Tulungan mo ako, Emi.” _

_Kaagad namang hinawakan ni Emilia ang maliit na kamay ni Lalaine, “Bakit, Aine? Anong nangyari?” Madilim ang mukha ni Emilia, sa isip niya’y mukhang nangyari na nga ang kinatatakutan niya. _

_“Masakit ang dalawang braso ko hik. Natatakot na ako kay Dad!” Pumalahaw sa pag-iyak ang pobreng bata. _

_“Anong ginawa sa iyo ng Dad mo, Aine?” Nahahaluan na nga galit ang boses ni Emilia. Mukhang tama nga ang hinala niya. _

_“Ang karayom hik! Ang haba ng karayom! Marami siyang itinurok hik sa mga braso ko. _ _Iba’t _ _-ibang _ _klase _ _ng makukulay na liquids. Tuturukan pa raw ako ni Dad tomorrow and tomorrow and tomorrow and a lot of tomorrows!” Napakuyom si Emilia. Tumpak, hindi talaga siya namali ng dinig noong napadaan siya sa likuran ng bagay nila Lalaine, two days ago. _

_Balak talagang pag-eksperimentuhan ng mga magulang ni Lalaine ang sarili nilang anak! _

_“Hayaan mo, tutulungan kita. Kailangan ko munang magplano.” Pinahiran ng dalaga ang mga luha nitong tuloy-tuloy lang sa pag-agos. Awang-awa siya rito. Nagtataka siya kung bakit ganoon kasama ang mag-asawang doktor _ **na taliwas sa ** **pinapakita ** **nitong ugali sa harap ng mga magulang niya. **

_Nagplano nga si Emilia ngunit hindi iyon naging madali. Gusto niyang kausapin at humingi ng tulong sa kaniyang mga magulang. Ngunit makipot ang schedule ng mga ito. _

_Lumipas ang tatlong araw at nagkatiyempo na si Emilia. Kaagad niyang kinausap ang mga magulang niya. Ngunit tila binagsakan siya ng lupa ng marinig ang mariin na pagtanggi ng kaniyang mga magulang nang sabihin niya ang tungkol sa mga ginagawa ng kapit-bahay nilang malapit na niyang tawaging may sakit sa tutok. _

_Sinabi ng mga magulang ni Emilia na sila ay aalis na sa lugar at baka sila pa ang pagbintangan kapag may mangyaring masama sa bata. Hindi naman daw nakapagtataka na gawin nila iyon sa sariling anak dahil gusto nilang napanatili ang titulong ‘pangalawa sa pinakamagaling na pamilyang doktor sa buong Pilipinas’. _

_Nawalan man ng pag- _ _asang _ _**** _ _makakatulong _ _ang mga magulang niya ay hindi itinigil ni Emilia ang pag-iisip. Gusto niyang makaalis sa impiyernong bahay na iyon ang batang apat na araw nang hindi nagpapakita sa kanilang ginawang bahay-bahayan. _

_Sa araw ng kanilang pag-alis ay napaiyak siya. Wala siyang nagawa. Hindi na niya nakita pa si Lalaine na lumabas ng bahay. Wala siyang lakas ng loob na komprontahin ang mga Del Mundo dahil ayaw niyang mapahamak ang mga magulang niya. At isa pa, alam ni Emilia na maliit lang ang alam niya sa mundo ng mga matanda kaya baka walang patutunguhan ang lahat ng effort niya. _

_Ngunit hindi siya mapakali, wari’y magana ang madaldal na konsensiya. Hindi niya ginustong paasahin si Lalaine. Hindi niya ginustong hindi tuparin ang lumabas sa mismong bibig niya. Hindi niya ginustong limitado lang ang kaniyang kakayahang mailigtas ang batang itinuring na niyang kapatid. Bata lang siya at kaunti lang ang alam sa mundo. _

_“Mmy, pwede bang magbanyo muna ako?” Tanong niya sa ina. _

_“Ay, Emi, anak. Pwede ka namang _ _magbanyo _ _kapag may nadaanan tayo na gas station o ‘di kaya shopping mart.” Umiling-iling ang dalagita. Gusto niyang itakas kasama nila ang batang si Lalaine. Sa isip niya’y iyon lang ang _ _pinakamabilis _ _na paraan _ _para matulungan ito. _

_Nang tumango ang Mommy ni Emilia ay dali-dali siyang nagtungo sa bahay ng kanilang kapit-bahay. _

_Hindi niya narinig ang sinabi ng kaniyang nag-aalalang ina, ” _ _Iligtas _ _mo si Lalaine, anak.” _

_Doon muli pumuslit ang dalagita sa likurang bahagi ng bahay. Mabuti at narinig niya sa mga magulang niya na wala nang dalawang araw ang mga halimaw na mga magulang ni Lalaine _ **dahil sa isang biglaang out of town medical operation. **

_Mabilis ang kilos ni Emilia. Naririnig niya ang pagsigaw ng bata rito sa likuran noon at nagalit siya sa sarili dahil ngayong lang niya ito matutulungan. Maaaring nandito lang sa paligid ang lugar kung saan nila pinag-e-eksperimuntuhan ang kawawang bata. _

_Isang pintong maliit! Nakakita si Emilia ng pintong maliit sa pinakabasement ng bahay. Pantay ang kulay ng dingding at ang kulay no’n kaya hindi ganoon ka klaro kapag nasa kalayuan ngunit dahil dalagita pa lamang siya ay malinaw niyang nakikita iyon. _

_Walang pag-aalinlangang pumasok siya sa loob. Malapit pa siyang mahulog dahil nakadikit pala sa dingding no’n ang maginaw na bakal na hagdanan. Manipis lang ito kaya todo-kapit siya. Bumaba siya roon. _

_Madilim. Wala siyang madamang kahit na ano pagkalapat ng mga paa niya sa sahig ng basement. Mabuti nalang at naalala ni Emilia na nasa bulsa niya ang kaniyang cellphone. Inilawan niya kahit mumunti ang malaking pasilyo. _

_Underground na ‘to at perpektong _ _pagtaguan _ _ng mga _ _mahahalaga _ _**** _ **ngunit ** **napakadelikadong ** **bagay. **

_Napatalon siya sa gulat ng makitang basag-basag ang mga medical equipment sa ibabaw ng kahoy na mesa. Hindi nakawala sa paningin ni Emilia na pilay pala ang isang paa ng mesa. Nagkalat ang mga punit-punit na papeles; ang gulo ng buong paligid. Tila ba may nagwala. _

_Dinampot ni Emilia ang mga papeles at baka sakaling may nalaman siya ngunit ng basahon niya hindi niya iyon mauntindihan. Ang nakakuha lang sa pansin ng dalagita ay ang malaking ‘FAILED’ na tatak sa lahat ng papeles na iyon. _

_******* _
_SA KABILANG dako’y may isang batang nakagapos at umiiyak. Nagising siya sa ganoong ayos sa loob ng malamig at madilim na apat na sulok na kwarto. _

_Ang naaalala lang ng bata ay noong nakaraang linggo lamang, iyon ay ang una, pangalawa, at hindi na mabilang na pagturok kada dalawang oras ng kaniyang sariling ama sa kaniya ng isang hindi pa naperpektong gamot. Walang kamuwang-muwang si Lalaine na siya ay nawala sa katinuan nang ilang araw bilang side effects ng imperpektong droga. _

_Pumalahaw ang bata sa pag-iyak. Pilit niyang tinatawag ang kaniyang Dad. Malabo ang memorya ni Lalaine at hindi siya naniniwala na ginawa nga iyon sa kaniya ng kaniyang mapagmahal na ama. _

_Mabuti nalang at alisto ang dalagitang si Emilia. Nandoon lang siya sa labas at nasa kwarto si Lalaine na pwede mong makita kapag _ _napindot _ _mo ang _ nakatagong _ **** _ **pindutan ** **. **

_Hindi magkandaugaga ang dalagita sa paglingon sa iba’t-ibang direksiyon. Narinig talaga niya ang boses ni Lalaine sa isang bahagi ng dingding. Sa isip niya’y baka may secret passage na maaari niyang pasukan upang tuluyang mailigtas ang bata sa nangangambang patuloy na kapahamakan sa kamay ng sariling magulang. _

_Mabuti nalang at may ring holder ang cellphone na binila ng Mommy niya. Kinagat niya iyon ang holder upang hindi makasagabal ang dilim sa nalalapit na pagkikita nila ni Lalaine _

_Nagtagumpay si Emilia. Napindot niya na ang sinasabing hidden button at ganoon nalang ang pagkagulat niya ng gumalaw ang malaking dingding at natiklop na parang papel at nagbigay ng daan papasok sa kwarto kung saan nandoon si Lalaine. _

_Kaagad na dinaluhan ni Emilia ang umiiyak na bata. Kinalagan niya ang mga kamay nito. “Emi? Bakit ikaw ang dumating? I was looking for my Dad.” _

_Nagtataka man ay pinatulan ni Emilia ang biglaang pag-amo ni Lalaine sa amang mismong nanakit sa kaniya noong nakaraang linggo. “Uh. S-Sinabihan ako ng Dad mo na kunin kita rito. Hali ka. Ipi-piggy back ride kita.” _

_Ngumiti ang bata at sinunod ang dalagita. Bumalik ito sa pagiging tahimik at maya-maya pa’y nakatulog na sa likuran ni Emilia. _

_Magandang pangayayari iyon para kay Emilia dahil hindi na siya mahihirapan na iligtas ang bata kung hindi ito mag-iingay. _

_Hirap na hirap man sa pag-akyat ay tiniis ni Emilia. Ililigtas niya ang bata sa abot ng kaniyang makakaya. Pinangako niya sa sarili na walang makakasakit sa batang kasali na sa dahilan kung bakit may dahilan siyang mabuhay. _

_Po-protektahan ni Emilia si Lalaine. _

_******* _
_MULA SA pagkikita ng batang Lalaine at batang Gaele hanggang sa pakikipagnobyo at pagpapakasal kay Barry na may _ _planong _ _masama para kay Lalaine ay nasa plano ni Emilia. Gagawin niya ang lahat upang hindi na muling masaktan si Lalaine. _

_Upang punan ang pagiging mabuting asawa ay hinayaan ni Emilia na hawakan siya ng asawa at gamitin hanggang siya ay nagdalawang tao na nga. Ang masakit isipin ay hindi niya magawang alagaan ang bunga ng ‘pagmamahalan’ kuno nila ni Barry. Wala siyang oras para roon kaya kay Pasing niya inaasa ang lahat. _

_Masakit isipin na andami nang naisakripisyo ni Emilia kapalit ang tahimik at mapayapang buhay ni Lalaine. _

_Nakatuon lang ang pansin niya patungkol kay Lalaine. Sinusubaybayan niya ang buhay ni Lalaine sa malayo. Alam niyang nasa mabuting kamay na si Lalaine pero hindi niya pa rin makuhang makampante. Nahihinuha ni Emilia na paglalaruan at pahihirapan siya ng tadhana upang malaman kung talaga bang _ _mapo _ _- _ _protektahan _ _niya si Lalaine _ _sa _ _napakasakim _ _na mga tao. _

_Binili niya rin ang Hacienda Hiñera na siyang tinutuluyan noon ng mga masasamang budhing mga Del Mundo. Masaya si Emilia dahil pumanaw na ang dalawa at wala nang magagambala pang iba. _

_Pero dumating ang malaking kalbaryo sa plano ni Emilia. Lumaking malayo ang loob sa kaniya ang sariling anak. Hindi sa ayaw niya rin rito… anak niya si Henry Blake. Mahal niya ang sarili niyang dugo’t laman. Ang akala niya makakapasok siya nang madali sa buhay ng tatlong taong gulang na anak na kahit ang pagtingin sa mukha ng sariling ina ay hindi magawa. Ibinaon niya na rin sa limot ang kasalanang ginawa ni Barry kay Lalaine at dahil inamin na niya sa sarili na mahal niya ang asawa. _

_Hindi lang ang pagiging ina ang problema niya kung hindi ang biglaang desisyon ni Barry na pupunta sila sa siyudad kung saan doon nakatira si Lalaine. Hindi niya alam ang gagawin. Matagal na noong nagkita sila at iyon ay noon pang naghahanap si Emilia ng pamilyang pag-iiwanan kay Lalaine katulong ang Mommy niya. _

_Nasa paligid lang siya kasama ang kaniyang Mommy noong araw na iyon at nakikinig. May isang batang lalaking lumapit kay Lalaine. “What are you doing here?” _

_Ngumiti ng mapait ang batang si Lalaine, “Iniwan na ako ng Mommy ko the day before yesterday. She said she already have a new family kaya wala na siyang maibibigay pa para sa akin.” _

_Kumunot ang noo ng batang lalaki at sunod-sunod na nagtanong, “How did you survive? Where’s your dad? Bakit niya hinayaang maging ganito ang ayos mo?” _

_Tumawag nang pagak si Lalaine na ikinagulat ni Emilia. “Meron na rin siyang bagong pamilya eh. Walang kumuha sa akin kaya kung saan-saang lugar na ako napadpad upang makahingi ng tulong. Iniwan na talaga nila ako. I always thought that I’m a bad girl kasi hanggang ngayon wala pa ring kumupkop sa akin kahit magmakaawa ako.” _

_Hindi na gustong makinig ni Emilia. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon si Lalaine… kung bakit hindi ito nagsasasabi ng totoo. _ _Kinunsulta _ _niya ang kaniyang magulang at _ _ayon _ _sa kanila ay baka raw gumawa ng bagong memorya ang bata dahil sa trauma. Maaaring bumalik kay Lalaine ang _ _katotohanang _ _**** _ _tinurukan _ _siya ng kaniyang ama at _ _natrauma _ _siya dahil doon o kaya side effects pa rin ng _ _itinurok _ _na _ _imperpektong _ _gamot. _

_” _ _Maghanda _ _ka ng maaaring _ iregalo _ ko kela Gaele, Emilia. Nasabi ko na naman sa iyo noon kung sino sila.” _ ** ** **Paggising ** **sa kaniya ng asawa. Emilia did not noticed that she had spaced out. **

_Mabilis _ _ang _ _pagdaan _ _ng araw, nasa _ _harap _ _na ng bahay nila Gaele sina Emilia at Barry. _ _Kinakabahan _ _si Emilia kung _ _makikilala _ _ba siya ni Lalaine o _ _ipagpapatuloy _ _nito ang gawa-gawa nitong ala-ala. _

_Ngunit sa hindi inaasahan, nang _ _magkaharap _ _na ang dalawa, nagsisi-sigaw si Lalaine nang makita ang mukha ni Emilia. Parang isang parte ng utak niya ang kinalabit at kalauna’y _ _nagbabala _ _. Nakaalis na sina Emilia’t Barry ngunit hindi pa rin humihinahon si Lalaine. Hindi siya mapatahan ng asawa _ _niyang _ _si Gaele. _

**Tuliro ** **at hindi ** **makatulog ** **si Gaele. Hindi niya makausap nang maayos si ang asawa. Para itong naging ** **baliw ** **? ** **Tatlong ** **araw na noong ** **huling ** **bumisita sina Barry kasama ang asawa niya at dalawang araw nang ganito si Lalaine. Hindi niya nga ** makausap ** __ ** _ang asawa _ **, mas lalo nang makuha itong ** **padedehin ** **ang anak nilang si Lala na mag-iisang taong ** **gulang ** **palang sa ** **nalalapit ** **na ** **Hunyo ** **bente-kwatro. **

**“Aine, calm down. Hindi ka ba excited na ** **magbakasiyon ** **?” Gaele asks the woman who’s crying her eyes out again na sinasabayan pa ng kanilang anak na ** **nakahiga ** **sa ** **malambot ** **nitong ** **higaan ** **sa loob ng kuna. **

**Tumigil ** **sa pag-iyak si Lalaine na parang may narinig na kung anong ** **nakakagulat ** **at kaagad na humarap kay Gaele. ” ** **Bakasiyon ** **?” **

Pumunta ** sa likod ni Lalaine si Gaele at dahan-dahang minasahe ang noo nito, “Oo, bukas na iyon. ** _Sa isla namin.” _

**” ** **Talaga ** **ba? ** **Naku ** **! Gusto ko talaga ang maalat-alat na amoy ng dagat ngayon.” ** **Masiglang ** **turan ni Lalaine na para bang hindi umiiyak kanina. ” ** **Tsaka ** **gusto ko ** **makain ** **iyong king crab.” **

**Pagkuwan ** **ay habang ** **nagsasalita ** **si Lalaine, ** **nakapunta ** **na si Gaele sa anak niya at nakuha na niya ito mula sa kuna nito. **

**“As in ‘yung mga ** **higanteng ** **lamang-dagat, gusto kong ** **mukbangin ** **. ** **Tiyak ** **akong maraming ** **maiiingit ** **kapag ** **nagfb ** **live ako.” Natigil ito sa pagsasalita at napatingin sa braso nito nang ibigay ni Gaele ang anak nila. **

**Napangiti ** **ito nang makita ang sariling ** **kopya ** **sa loob ng kaniyang mga braso. ** **Itinaas ** **ni Lalaine ang kaniyang damit at ** **pinadede ** **ang kaniyang ** **anak ** **, ” ** **Atsaka ** **gusto ko rin mag-scuba diving!” **

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2021

@FORTYUNEYT

Chapter 44

C ** _hapter 44: I Can’t Stop The** _ _Car _

EMILIA’S POINT OF VIEW

I was silently observing Lala. Lulan kami ng sasakyan at papunta na kami sa Hacienda Hiñera, ang haciendang pagmamay-ari ko na. Pinasira ko ang bahay namin pati na ang ibang bahay na malapit at itinira ang napakalaking mansion ng mga Dela Vega. I just added a little bit of modernization.

I decided to live i n that place to preserve the good memories and to overcome those nightmares.

Ang liit lang ng mundo, who would’ve thought that Paine Lacsamana would show her true colors early? I thought she will show it in their marriage. Who would’ve also thought that my son, Blake, will be the one the first one to find Lala?

I tried my best to stop getting affectionate out of a sudden, baka matakot sa akin si Lala. The man is starting or in fact he looks like Lalaine. Noong bata pa ito, kay Lalaine talaga ito nagmana and I was happy because of that.

Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung paano siya kakausapin ng tama. Nagsisisi ako sa nagawa. Because of my lack of intervention, Lala had to steal for a living. I didn’t expect Policarpio, my far cousin and also Cordova’s personal cook, would make Lala’s life hard.

Nagtataka ako kung bakit naging magnanakaw si Lala eh, ang laki-laki na ng halagang ibinigay ni Barry kay Policarpio. The private investigator told me that Lala did not finish college too.

Pero tapos na ang lahat. Wala na akong panahong sumbatan si Barry dahil kahit alam ko ang plano niya dahil nakamasid lang ako sa paligid at hindi ko siya pinatigil sa plano niya. Pinangunahan ko kasi si Lalaine, iniisip ko na baka kung ano pa ang magawa niya kay Lala sa kadahilanang bumabalik na rito ang masalimuot nitong kasaysayan.

I planned to atleast go with the flow for a month, na pabayaan ang plano nila. Because time passes by, akala ko pagkatapos ng isang taon kukunin ko na si Lala mula kay Popi at isasauli sa mga magulang niya, kasi at the time, medyo naaabsorb na ni Lalaine ang mga kaganapan noon.

That WAS my plan but it not go the wanted it. No one predicted Popi would go out of his way to hide Lala that even I, cannot access their location. No one predicted that Lalaine and Gaele’s plane will crash.

Hindi lang kasalanan ni Blake ang problemang ‘to, kasalanan ko rin ito. Ngayong ay naniniwala na ako sa kasabihang ‘birds of the same feathers flock together’ kaya gusto ko nang natuloy ang plano para makahingi kaming dalawa ng tawad kay Lala. At siyempre, hindi ko inaasahang mapapatawad kaagad ako ni Lala.

I’ll carry my sins to my grave.

Sa kaloob-looban, gusto ko pa rin makarating kaagad sa Hacienda Hiñera. Like a proud grandmother, I’ve got a lot of things to tell him about her mother. Ngunit sa huli ay parang nasungitan ko pa siya.

Gusto kong magsorry sa kaniya at kay Lalaine. Kung hindi ako naging ganoon kahigpit at ka-manipulative ay baka hindi naaksidente si Lalaine at Gaele and Lalaine’s illness would be cured, I shouldn’t have let myself to interfere in their lives.

Lalaine’s not a kid anymore. Hindi na siya ganoon ka-fragile noon yet I still guided her in the wrong way.

This time… ako ang gagawa upang magkabalikan ang mag-ina. Yes, Lalaine is alive.

_“Lalaine’s alive.” _ _Seryosong _ _sabi ni Barry sa akin. _ _Tumango _ _ako, alam ko iyon. Alam kong hindi siya _ _pababayaan _ _ng _ _panginoon _ _. _

_“But sadly, Gaele did not survive.” _ _Napayuko _ _ako. Isa iyang _ _napakalungkot _ _na balita, lalo na para kay Lalaine. I don’t know kung anong ire-react niya. _

_” _ _Nasaan _ _si Lalaine? Kasama mo ba?” Tanong ko. It would be nice to finally introduce myself to Lalaine kahit hindi niya pa ako _ _naaalala _ _nang buo. _

_“3 years nang _ _pinaghahanap _ _si Lalaine at Gaele. _ _Natagpuang _ _nag- _ _aagaw _ _buhay ang isang lalaki sa isang _ _islang _ _maliit na _ _nadaanan _ _nila Lalaine _ _patungo _ _sa _ _pribadong _ _isla na pag- _ _aari _ _ng pamilya ni Gaele. The police there identified the deceased man as Gaele Cordova pero ang babaeng kasama nito ay kinuha raw ng isang lalaki. _ _They’d been in comatose state for years at naisip na ng hospital na _ _putulin _ _ang life support ng dalawa but unexpectedly, Lalaine opened her eyes. While Gaele, _ _ayos _ _lang sana ang kalagayan nito pero nang may _ _kumuha _ _kay Lalaine ay bigla nalang daw na namatay ang _ _makina _ _na siyang life support nito.” _

_” _ _Pinadala _ _kami roon sa isla upang _ _magmatiyag _ _. I was so eager to find Lalaine. _ _Masakit _ _malaman na _ _nawalan _ _na ng buhay si Gaele. Pero buhay pa si Lalaine, we need to save her. Pero naging mahirap iyon, _ _ilap _ _ang mga tao roon sa pulis. _ _Nagtagal _ _ng ilang buwan kaming _ _nanatili _ _roon para sa wala. Nawalan kami ng pag-asa. Todo pilit sina Mr. and Mrs. Cordova na _ _magtagal _ _pa kami kaya nag-extend kami ng isang araw. _ _Sakto _ **namang may ** **pumunta ** **sa police station na ** **kasalukuyan ** **naming tinutuluyan. It was Lalaine!” **

Barry told me everything. Umuwi raw sila kasama ni Lalaine pabalik sa siyudad. Lalaine’s memories were a bit messy, hindi na niya maalala kung ano ang pangalan ng mga manugang niya.

Ang naalala niya lang ay ang anak niyang si Lala at ang asawa niyang si Gaele.

Pero mahirap sabihing wala na ang taong naaalala niya. Wala na si Gaele at hindi pa nahahanap si Lala that time.

Nang makarating sa siyudad ay hirap na hirap ang mga kapulisan na kausapin siya; wala silang marinig na kahit isang salita mula rito. Maraming dumaan na doktor sa mga kamay ni Lalaine ngunit wala sa mga ito ang nagpasalita sa kaniya. Kaya naisipan ng pamilyang Cordova na ilagay nalang si Lalaine sa kanilang private institution para maobserbahan.

Hindi man nahanap at nadakip ang walang hiyang Pace na iyon na matagal nang pumipeste sa buhay nila Lalaine ay sinabi naman na sa akin ni Barry na patuloy pa ring pinaghahanap ang kriminal na iyon. Ang daming kasalanan ng taong iyon; ang pagstalk kay Lalaine, ang pagtutok nito ng baril at pagbabala kay Gaele, at ang pagtago nito kay Lalaine na kakagising lang mula sa pagiging comatose. Marahil ay marami pa iyong kasalanang tinatago kaya sana ay madakip na siya.

“Isagawa niyo bukas ang plano. Hindi ko hahayaang magkaroon ng eskandalo ang pamilyang Patrick.” I didn’t mean what I just said to Pasing. I was putting my guard on dahil maaaring marinig ni Lala ang pinaplano ko and it’s not a good idea to spoil the event tomorrow.

“Hindi kaya magalit ang Señorito Blake, Señora?” Luckily, Pasing understand what I wanted to happen.

“H’wag kang mag-alala. Wala namang ganoon kalaking epekto ang gagawing natin. You just have to keep your mouth shut and do as I told you to.”

“Si Lala. Kamukha niya ‘siya’. Is this about that, Señora?” Pinandilitan ko siya ng mata. Hindi niya pala naintindihan ang ipinapahiwatig ko.

“No. At kung meron man, wala ka na roon, Pasing.” Bulalas ko dahil sa inis. Ang hina ng komprehensiyon ni Pasing.

Ang plano ko ay bukas na bukas, tutuparin ko ang pangako ko. Ang pangako kong paglalapitin ang mag-ina sa sandaling makita ko ang si Lala na ikalawa taong pinakialaman ko ang buhay.

Ipagdadasal ko na bukas, sana mapatawad ako ng mag-ina. At kung sakali mang mapatawad nila ako, hihingi rin ako ng tawad sa asawa ko at sa anak na napabayaan ko. Nasali sila sa pagiging manipulative ko.

---

Kinabukasan…

MAAGA akong nagising. Hindi ko makapa ang inis na parati kong nararamdaman pagkagising na pagkagising ko sa umaga. Maybe because today is the day that Lalaine can truly be happy.

Binuksan ko ang kwarto ni Lala at sisilipin lang kung natutulog pa ba ito. Pero hindi ko namalayan ang oras, tumagal pala ang pag-oobserba ko sa kaniyang katawan. Napapangiti ako tuwing napapadaan ang mata ko sa maumbok na tiyan ni Lala. Hinaplos ko iyon.

Kahit na ako ang lola ng bata, sisiguraduhin kong hindi ko papakialaman ang buhay nito.

Tama nang kinarma na ako gamit ang aking anak. Masakit sa puso ang malamig na pagtrato ni Blake na para bang isang kita niya palang sa akin, gusto niya na akong maglaho kaagad sa harap niya.

Umalis nalang ako dahil sa biglang pagda-drama. Tinanong ko kaagad ang mga maids kung trinato ba nila ng tama si Lala. Tumango sila at pinuri pa dahil marunong si Lala na magluto. He probably inherited the talent in cooking from Lalaine. Noong nagbahay-bahayan pa kami ni Lalaine, she would always ask if the food she had ‘cooked’ for me was delicious. And she had became a chef like she wanted to be.

Nang masigurado ng driver ang mga dadalhin loob ng sasakyan ay kaagad kong tinawag si Pasing, “Gisingin mo si Lala. Nakahanda na ang lahat papunta sa private hospital. We shouldn’t waste time.”

Kinakabahan man ay may nakakapa pa rin akong excitement sa kahahantungan ng plano. Kahit hindi siguradong mapatawad ako ng mag-ina ay sana mapasaya ko pa rin sila. Napangiti na rin ako nang palihim.

Nakatayo lang ako sa harap ng sasakyan at nasa loob na ang driver, si Lala nalang ang kulang. It’ll take 3 hours to reach the private hospital. Dumaan ang sampung minuto ngunit wala pa rin akong narinig kay Pasing.

Siguro’y naliligo na ngayon si Lala.

Ngunit nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang pagtawag ni Pasing sa pangalan ni Lala. Mabilis kong inakyat ang ikalawang palapag kung saan nakita ko ang bulto niya mula sa ibaba.

“Pasing?” Nagtataka kong tanong.

“Nawawala si Lala, Señora.” I was in awe. Bakit ba lahat ng plano ko puro nasisimulan ngunit hindi natatapos sa inaasahan?

“Ipahanap mo sa mga maids! Halughugin niyo ang buong bahay!” I almost shouted on top of my lungs. Napasabunot ako sa sariling buhok.

Lala, why now?

Doon ako nag-abang sa likod ng bahay. Kung sakali mang tumakbo si Lala rito dahil hinahabol nila Pasing ay madali ko siyang mahuhuli.

Matagal-tagal na rin noong huli akong bumisita si Lalaine sa hospital na iyon. Hindi niya pa rin ako naalala. Blangko lang ang kaniyang mukha at walang buhay ang mga mata noon.

Sana sa pagbisita namin, umayos na ang kalagayan niya.

Nagtaka ako, parang nagalaw ang pinto patungo sa underground facility? “Tipe! Go down here!” Malakas kong tawag sa pinakamatagal nang security guard ng mansion.

“Ano iyon, Señora?”Humihingos na tanong niya. Galing pa ito sa third floor; nakisali ito sa paghahanap kay Lala.

“Bumaba ka riyan at dalhin mo si Lala kaagad dito.” Napangiwi si Tipe. Matanda na ang sekyu at matagal-tagal na noong huli ko siyang pinalinis nitong underground facility. Masakit na ang likod ko kaya hindi ko na kayang pumasok pa sa maliit na pintong iyan.

Pero bago pa mahawakan ni Tipe ang maliit na pinto ay kusa na iyong bumukas.

Bumungad sa amin ang nakasimangot na mukha ni Lala, “Ay, ampanget. Wala akong nakitang kakaiba.”

Naiwan kaming nakanganga ni Tipe habang si Lala ay nakalabas na sa maliit na pinto at dire-diretso na ang pagpasok sa loob ng bahay.

---

BLAKE’S POINT OF VIEW

EMILIA

Paparating na kami, Barry.

Iyon ang pinabasa sa akin ni Dad. Galing ang text na iyon kay Mom. Ibinalik ko sa kaniya ang cellphone niya. “Anong meron?”

“That’s the cue. We’re now going to Lalaine. This time, to the real path.”

“Pinaglalaruan mo lang pala ako, Dad?” Napailing-iling lang siya na nagpalala ng sakit ko sa ulo.

“I wasn’t fooling you. Totoo ang mga sinabi ko sa iyo about our findings. I was just waiting for Emilia to bring Lala. Hindi ko alam kung bakit siya natagalan.”

“What? Lala’s coming with her?”

“Aba, siyempre! Nanay niya ang pupuntahan natin. Do you want to see Lalaine first before his own son?” Napailing kaagad ako.

“Then, sleep. Malayo ang babalikan natin.”

“Para namang ginusto kong magpakalayo-layo tayo eh hindi naman talaga ito ang totoong daan. I don’t understand you, Dad.”

Ngumiti siya sa akin, “Para mauna sila Lala roon, siyempre.”

At kagaya ng sinabi niya, bumalik nga kami sa dati naming dinaanan. Sa bintana, tinanaw ko ang papalubog na araw.

Just like the process of the sunset, gusto ko rin na mawala na ang lahat ng problema na dumating sa buhay ni Lala.

Sana matuloy ang pagkikita ni Lala at ng kaniyang ina.

“Hey! Hey!” Napatigil ako sa pagtulala sa bintana dahil sa biglang pagsigaw ni Dad. May isang itim na pusa sa harap ng sasakyan! Nakatitig ito nang matiim sa amin na para bang hindi alintana ang nakakasilaw na headlights ng sasakyan namin.

“I can’t stop the car!”

AS1 : AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 202 2

@FORTYUNEYT

Chapter 45

Finally, chapter 45 😭.

---

Chapter 45: _ **_ ** **Pagkikita ** **Ni Lala At Ng ** **Nanay ** **Niyang Vlogger **

LALA’S POINT OF VIEW

NAPANGIWI ako sa mga gasgas na natamo ko sa pagbaba roon sa maliit na pinto patungo sa kailaliman ng bahay. Wala namang kakaiba roon; madilim at wala kong makita.

Pasensiya na, h indi ako nakapasa bilang isang lamang-lupa .

Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob ng malaking mansiyon ni Mrs. Patrick ay napatigil ako. Nawala sa isip ko na tatakas nga pala ako mula sa kapahamakang maaaring maranasan ko. Pumihit ako at lumabas sa malaking pinto. Ngunit hindi talaga ako pinapalad ngayong araw dahil nabangga ko si Mrs. Patrick at hindi na talaga maipinta ang mukha niya.

Patay ako neto.

Sa halip na barilin ako nang harap-harapan ay hinila lang ako ni Mrs. Patrick papunta sa nakabukas na pinto ng malaking sasakyan. “We have a lot to do today. Bakit kung saan-saan ka na nakarating? Paano kung naligaw ka?”

“Paano ba ako hindi tatakas, eh papatayin niyo ako.” Last statement ko na ba ‘to?

Kinabitan niya ako ng seatbelt na ikinataka ko. Bukod sa natatakot ako sa kung anong mangyayari sa akin, namamangha kong pinasadahan ng tingin ang loob ng sasakyan. Ang laki naman nitong van. “Anong papatayin? Where did you get that idea, Lala?”

“Eh kasi Señora, narinig ko kayo ni Nanay Pasing na nag-uusap kagabi. Balak niyo akong gawan ng masama. Sabi mo pa ayaw mong masira ang reputasyon niyo.” Nakakunot kong pahayag. Nakiki-‘Nanay Pasing’ na rin ako. Wala na ‘tong atrasan. Kakatayin na ako mamaya kaya ‘di na ako magpapa-good points.

Narinig ko na ang pag-andar ng malaking de-aircon na van. Makalipas ang ilang minuto ay narating na namin ang kalsada. Tahimik lang si Mrs. Patrick na sa tingin ko ay naging guilty at nagtitimbang lang ng mga tamang salita para hindi ako ma-spoil.

“O.” Binigyan ako ni Mrs. Patrick ng isang maliit na tupperware na may tatlong sandwich. Nagtaka ako, aanhin ko ang mga ito?

“Ano pong gagawin ko rito, Mrs. Patrick?” Paiba-iba pa ako ng tawag sa kaniya. Siya nalang ang mag-a-adjust kung alin sa mga roon ang gusto niyang itawag ko kaniya.

“Malamang kakainin, Lala. Don’t you have any common sense?” Ay aba! Deja vu! Ganito rin ang sinabi ni Blake noon.

Magkadugo nga sila.

Hindi pa pala ako nakaligo at naka-almusal. Kasalanan nila ‘tong lahat eh. Bakit may pausap-usap pa silang ganoon.

Habang nilalantakan ko ang masasarap na sandwich ay doon pa nagsalita si Mrs. Patrick. “Wala akong planong masama, Lala. I was just kidding that time. Hindi ako ganoon kasama para ipagpilitan ang gusto kong mangyari. Maybe, I was like that before. ”

“Ho? Ibig sabihin ba niyan, hindi ka tutol sa relasyon namin ng anak mo? Ganitong buntis na rin ako?” Umiling ang magandang nanay ni Blake. Unahin na natin ang pagko-compliment.

“Bakit mo ako tinanong kung sino ang ama ng bata? Wala ka bang tiwala sa akin o ‘di kaya’y na-background check mo ako?” Pwedeng iyan ang dahilan kaya ganiyan siya kailap makitungo sa akin.

Sino ba naman kasi ang matutuwa kapag nalaman nila na ang lalaking dinala ng kanilang pulis na anak bilang nobyo ay isa palang dating magnanakaw? Maski ako kung dalhan ako ni Baby Pen— uy advanced mag-isip!

“No, Lala. Masiyadong magulo ang isip ko at hindi talaga ako makapaniwala na ikaw pala ang bago ni Blake.”

“Oo nga, binack-ground check mo ako kaya ganiyan ang reaksiyon mo. Hindi ka makapaniwala.” Uminom ako ng tubig na binigay niya at mahinahon na hinintay ang sagot niya.

Sorry kung magnanakaw ang mamanugangin mo.

“Basta. H’wag ka nalang magtanong, Lala. Matulog ka nalang pagkatapos mong kumain dahil malayo-layo pa ang pupuntahan natin. Forget that side of me, isipin mong wala akong tutol sa kung ano man ang desisyon ng anak ko. Nag-a-atribida lang talaga ako paminsan-minsan.” Napasapo ako ng noo ko dahil sa sagot niya.

Noon, sinabi sa akin ni Mahal na hindi sila magkasundo ng nanay niya na ngayon at nahihinuha ko na kung bakit; pareho sila ng utak este hindi daw gusto ni Mrs. Patrick si Paine at may pinagpipilitan rin daw na babae na gusto ng nanay niya sa kaniya kaya nagtataka ako kung bakit payag lang ito sa relasyon namin ngayon ni Mahal.

Napakalaking hadlang ng pagiging lalaki ko.

Ipinikit ko nalang ang mga mata ko dahil pinandilitan ako ng mga mata ni Mrs. Patrick nang akmang magtatanong na naman ako.

Sige na nga, hihintayin ko ‘yang sopresa na iyan. Malay mo, si Blake iyan ta’s magpo-propose siya sa akin.

---

“GUMISING ka na, Lala. We’re finally here.” Pinahiran ko ang kung ano mang nasa mukha ko gamit ang aking sariling damit.

Ganda sana ng wish ko pero sa hospital pala kami pupunta .

Binuksan ni Mang Dondon ang malaking pinto ng van. Akmang palabas na sana si Mrs. Patrick nang pinigilan ko siya, “Señora, baka naman may iba pang pagkain kang ibibigay sa akin. Patawarin niyo ang pagiging makapal ko pero nagugutom ulit ako.” Hindi ko naman kasalanan kung bakit hindi na naman ako nakakain ng almusal.

Inakala kong papatayin ako ta’s nag-adventure ako nang wala namang nakitang treasure tas ang huli, pupuntahan pala namin ay isang hamak na hospital lang.

Okay sana kung isang surprise proposal, ‘di ba?

Pumasok na kami pero hindi ako nahiya na naglakad na pumapapak ng tatlong sandwich ulit. Okay sana kung kanin at ulam, mabubusog pa ako.

Dumiretso kami sa elevator. Nakasunod sa amin ang mga malalaking mga bodyguard ni Mrs. Patrick na katulad no’ng kay Garry. Inaya ko silang kumain pero pass nalang daw muna. Buo ang atensiyon ko sa ikalawang sandwich na kinakain ko. Hindi ko na alam kung saan na kami napadpad pagkatapos ng pagsakay namin sa elevator.

“Saan na po tayo, Mrs. Patrick?” Tanong ko sa kaniya.

“Tita Emilia nalang, Lala. Kanina pa ako naririndi sa kaka-‘Mrs. Patrick’ at kaka-‘Señora’ mo. Atsaka nasa last floor tayo. Hintay ka lang ng kaunti, malapit na tayong makarating.” Tumango nalang ako bago naglakad kasunod niya at itinuloy ang pagnguya.

Nang papalapit na kami sa isang malaking kwarto na sinadyang i-transparent ang dingding ay palakas nang palakas ang tibok nang puso ko. Napatigil ako sa pagnguya. Kinabahan ako bigla.

Isang babaeng nakatalikod ang laman ng malaking kwarto. Tanaw ko sa clear glass wall na pumapagitan sa amin na napakapayat nito at para bang hindi man lang humiga sa kaniyang higaan dahil hindi ito nagusot. Nakatayo lang ito malapit sa bintana na para bang nagpapalipas ng oras.

Napatalon na ako dahil sa biglaang paghikbi ng katabi ko. “Ay, T-Tita Emilia, o-okay lang po ba kayo?”

Dali-dali siyang umiling imbes na tumango. Hindi siya nag-deny. Hindi siya okay. Kinatok ko ang malamig na babasaging dingding. “Ate! Psst!”

“Ano bang ginagawa mo riyan, Lala? H’wag mong tawagin, ano ka ba?” Nagtatakang tanong ni Tita Emilia. Pinupunasan niya ang mga luha niyang patuloy na umaagos.

Sayang naman ang pinunta namin dito kung iiyak lang siya na hindi alam ng babaeng binisita niya. “Ate!!! Yohoooo!!!! Lingon ka naman dito, Ate.”

Hinila ako ni Mrs. este ni Tita Emilia sa isang pinto. Sana naman pumasok siya kaagad dito, ‘no kaysa hinayaan niya along magsisisigaw na hindi naman pala naririnig ng taong nasa loob.

“Eto na ang susi, Sir.” Pagbigay sa akin ng isang guard ng mga ginintuang susi.

Nilingon ko si Tita. “Oo, Lala. Ikaw ang magbubukas.” Sabi ko nga, ako ang magbubukas.

Kumpol-kumpol ang nga susi at iisa-iisahin ko pang hanapin ang kung anong tutugma sa butas ng pinto na iyan. Grabe naman sila kung mag-utos.

At sa sandaling nabuksan ko na ang pinto ay akmang ibibigay ko sana kela Tita Emilia ang susi pero kinabahan ako nang makitang wala na akong kasama. “T-Tita? K-Kuya body guard? H-Hindi magandang biro iyan?!”

Sa huli ay pumasok nalang ako sa binuksan kong pinto. Makikipagkwentuhan nalang ako sa babae at baka may sabihin siyang tungkol sa kahinaan ni Tita Emilia, gusto ko pa rin namang makuha ang loob niya. May duda pa rin kasi ako na tutol siya sa amin ng anak niya.

Dug dug.

Nang makapasok ay manghang-mangha ako. Parang hindi ito isang hospital room. Napakalawak ng kwarto, malaki ang higaan, may mga sofa, may TV, de-aircon at may mga pagkain na hindi pa nagagalaw na nasa malaking mesa.

Ganito ba ang hospital room ng mga mayayaman? Sosyal naman.

Dahan-dahan kong nilapitan ang babae. Napakahaba ng maganda niyang buhok at nakaputing bulaklaking bistida siya na may logo ng kung anong ospital.

Dug dug.

Love at first sight? ‘Di iyan, loyal ako kay Blake.

Dumistansiya ako ng ilang pulgada, “Ate, magtatanong lang sana. Saan ang po CR niyo rito?” Pag-open ko ng topic. Natuwa ako nang nilingon niya kaagad ako.

Dug dug.

Wari’y isang salamin ang sabay na pagbakas ng gulat sa magkapareho naming mga mukha.

Dug dug.

Si Lalaine ito! Ang long lost twin sister ko! Joke lang, ang long lost twin mother ko pala!

Wow. Ganda namang surpresa nito, Tita Emilia.

Nang huminahon ang puso ko ay nagtanong na ako kaagad. “Nanay raw po kita, totoo ba iyon?”

Dug dug.

Binuksan nito ang bibig na para bang nagsasalita pero wala namang boses akong narinig. “Ho?”

Sinenyasan niya akong lumapit sa kaniya, “Ano po ba iyong sinabi niyo?”

“Ikaw na ba si Lala?” Mahinang tanong niya sa akin. Medyo paos ang boses niya na para bang matagal nang hindi nagsasalita.

“Ikaw na ho ba si Lalaine?” Pagbalik ko sa tanong niya.

Nagtanguan kaming dalawa at mabilis na nagyakapan. Pinakita niya sa akin ang kwintas niyang Aine at pinakita ko rin ang kwintas kong Lala bago namin ipinagsama hanggang sa naging isa na may makasulat na LalaAine . Wrong spelling pero okay lang. Kung totoo man ang sinabi niya sa vlog niya, siya nalang ang nag-iisang magulang ko.

Ang matagal ko nang hinahanap na magulang ko.

“Ba’t naman ang tagal mong nagpakita sa akin, Ma? Andaming naganap sa buhay ko. Kung kayo nalang sana ang naghanap sa akin kasama ni Papa edi sana mabilis ang reunion.” Humagulgol ako sa prustasiyon. Walang salitang makakapagpaliwanag sa sayang nararamdaman ko ngayon. Hindi na ako bata ngunit anong saya nang makita ko ang magulang ko nang ipinagdadasal na makita?

Mas humagulgol at ngumawa siya kaysa sa akin, “Sana sinabihan mo ako pagkalabas mo sa sinapupunan ko na lagyan ka ng tracking device, edi sana wala tayong problema.” Napatawa kami kahit tumutulo ang mga luha namin. Ngunit napangiwi ako nang magsimula siyang manghampas gamit ang kamay niya habang patuloy na tumatawa.

Baliw talaga ‘tong nanay ko!

Napasulyap ako sa mga pagkain na nasa gilid. “Hindi ka pa ba kumain, Ma? Ang payat-payat mo.” Nilapitan ko ang malaking mesa at kinuha ang isang platong may laman nang pagkain.

“Pasensiya na, anak. Na-depress ako rito sa loob dahil wala na ang Papa mo at hindi ka pa nakikita. Hindi ko gustong kumausap ng ibang tao habang nasa loob pa ako ng madilim kong mundo. Nagdrama ako nang kay tagal. Na-mental hospital pa ako.”

“Mabuti pang kainin mo na ‘to, Ma. Mamaya na tayo mag-usap at kakain rin ako kasabay mo.” Nagugutom pa rin ako. “Ay teka. Diretso ka naman magsalita ngayon, bakit hindi ka nagsasalita sa harap ng ibang tao.”

Ngumiwi ang ginang. “Nabulok ang ngipin ko at bumaho, ayun, itinuloy ko nalang ang proseso ng paggawa ng panis na laway.” Sinamaan ko siya ng tingin, “Joke lang naman. Ayaw ko lang na buksan ang bibig ko. Masakit kasi balikan ang masasakit na mga pangyayari para lang marinig ng ibang tao at isulat nila sa papel na maya-maya ay itatapon lang.”

“Sige na. Maya na ang chika, Kain na tayo.” Sabi niya matapos masulyapan ang may umbok kong tiyan. Mukhang isinawalang-bahala lang naman niya iyon at parang wala lang na kumilos.

Kinuha ko ang isang platong puno ng ulam. May pangatlo pa ngang plato na sa tingin ko ay panghapunan niya. Grabe naman ‘tong hospital, mahirap bang isa-isahin ang pagbibigay?

“Halika rito, Ma. Sa sofa tayo kumain. Hindi ka ba napapagod kakatayo riyan?” Inalalayan ko siya sa paglalakad. Isa lang ang masasabi ko, napabayaan na ni Mama ang katawan niya. Hindi lang ako ang naghirap sa buhay, masakit ang maiwang nag-iisa na namatayan na nga ng asawa, nawawala pa ang anak at walang kasiguraduhan kung buhay pa ba.

“Salamat at dumating ka, anak. Salamat at hinayaan ako ng Diyos na makita ka. Akala ko mamamatay lang ako rito na malungkot at nag-iisa. Kaya nga ako nakatanaw sa bintana dahil naalala ko ang araw ng pagsilang mo. Mahal ang ospital kung saang kita isinilang, may view habang nanganaganak at sunrise iyon, ‘Nak.” Nginitian ko si Mama ng pilit.

Paano niya mapopokus ang atensiyon sa pag-ire kung ang mga mata niya ay nalilibang sa pagtingin sa sumisikat na araw?

Ibig sabihin ako pa ang nag-adjust?

Noon pa man ay sinabihan ko na ang sarili ko na hindi susumbatan ang mga magulang ko kung makita ko man sila. Totoo naman talagang may dahilan kung bakit hindi ko sila nakita. Ang hihintayin ko lang ay ang pagkwento ni Mama kahit anong oras pa iyan. Hindi ito ang oras para maging selfish.

“Alam mo ba, Ma—”

“Wala akong alam.” Pagputol niya sa akin.

Tinawanan ko lang siya. “May apo ka na po.”

“Hmm. Hindi naman iyan malaking balita, anak. Gwapo ka, anak, at mana ka sa akin. Kahit isang batalyon pa ang anak mo sa iba’t-ibang babae, hindi ako magugulat.” Patuloy lang siya sa pagnguya habang ako hindi nalang kumain, gutom na gutom si Mama eh.

“Grabe ka naman sa’kin, Ma.” Kinuha ko ang libre niyang kamay at dinala sa tiyan ko. “Busog ka na pala, anak.”

“‘Di iyan dahil sa kabusugan, Ma. Apo mo iyan.” Seryosong sabi ko na nakaani ng katahimikan mula sa kaniya.

Speechless siya, ‘no?

“Pwede ko bang hingan kayo ng pahintulot, Madame? Pakakasalan ko ang anak niyo.” Napatalon ako sa gulat nang biglang may nagsalita sa likod namin. Isang multo. Si Blake!

Teka lang, ‘di ko pa naproseso ang sinabi niya.

“Inuulit ko, Madame, pwede ko bang pakasalan ang anak niyo.” Nilingon ko ang naka-poker face na nanay ko.

Pwede ba akong magsalita ?

“Mapapakain mo ba ang anak ko, hijo?”

“Yes po, Madame.” Umalis sa likod namin si Blake at mabilis na lumuhod sa harap ng inuupuan naming sofa.

“Ikaw ba ang umano sa anak ko kaya lumaki ang tiyan na parang butete?” Sinamaan ko ng tingin si Blake nang tumawa siya nang malakas.

“Siyempre naman po, Madame. Ako lang ang nag-iisang mahal ng butete niyong anak at sa akin lang siya nagpapaano.” Nangingiti niyang sagot.

“Basta ba aalagaan mo ang anak ko at ang mga darating pa na mga apo ko. H’wag mong papabayaan at baka maging balyena na ang butete.” Napaikot ang nga mata ko. Mga baliw silang dalawa.

“Lany Shane Cordova, papayagan mo ang isang hamak na katulad ko na pakasalan ka? Papayagan mo ba akong maging masaya sa piling mo habang buhay?” Nagulat pa ako nang makita ang pamiyar na singsing. Ito ‘yung kwintas na ninakaw ko sa kaniya noong una naming pagkikita.

Hindi ko naman ini-expect ‘to. Echos, in-expect ko ‘to kanina na ito ang surpresa ni T-Tita Emilia, ‘yun pala magkikita rin pala kami ng Nanay kong vlogger.

At dahil hindi ako baliw na katulad nila, ako na ang kumuha sa singsing mula sa kamay niya at isinuot ko na iyon sa sariling kong daliri. “Siyempre naman, mahal kong pulis. Alam mo namang baliw na baliw ako sa iyo.”

“Mas baliw ako, Mahal. Mas baliw na baliw ako sa kaysa sa iyo.” Nakangiti niyang bulong sa tenga ko.

Akmang maghahalikan pa sana kami ni Blake sa harap ni Mama at mukhang walang tutol si Mama ngunit si Blake ang pumigil. “Teka, Mahal. I’ve got all the answers you’ve asked for. Hihintayin mo bang si Madam ang magku-kwento o ako nalang?”

“Ako nalang hijo—kaming tatlo.” Ha? Anong tatlo, Mama? Baka nasobrahan siya sa pagkain.

“Pumasok na kayong dalawa Emilia at Barry. Ba’t kayo nagtatago riyan? Natatakot ba kayong mabaliw ulit ako at magwala rito?” Tumawa pa ang Mama ko na parang nababaliw na nga.

Doon ko lang nalaman na nakikinuod lang pala ang mga magulang ni Mahal sa amin.

“Sa totoo niyan, mamaya na tayo magkwentuhan. Gutom na gutom pa rin ako at baka malapa ko kayong lahat. Kita niyo namang buto’t-balat nalang ako.” Nagtawanan kaming lahat sa pag-iba ng isip ni Mama.

Pwede kayang magtagal pa siya rito dahil mukhang maluwag pa rin ang turnilyo niya sa utak?

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
©2022

@FORTYUNEYT

Epilogue

Kindly check out my new story entitled ‘Oh God!’. Click my username para makita ang profile ko hihi thanks.

---

LALA’S POINT OF VIEW

June, 10 months later…

“KAMUSTA ka na rito, Ma?” Hinawakan ko ang mga nanginginig na kamay ni Mama na nakalusot sa walang kasing lamig na rehas.

Grabe, nakulong ang nanay ko sa salang murder. Pinagpatuloy niya kasi ang pagba-vlog niya habang nasa mental hospital tapos binatikos siya kaya ayun, pinuntahan niya ang address ng hater niya at walang awang pinatay.

Echos lang.

“Ayos na ayos ako, anak. Lumulusog na.” Ngumiti ako sa kaniya. Kita ang malaking pagbabago sa katawan niya, mukhang inaalagaan na niya ang sarili. Nagkalaman na siya at makikita na ang coca cola body na ipinagmamalaki niya. Noong kabataan niya raw, lahat napapatingin sa curves niya.

Dito pa rin ang setting, sa mental hospital na naging saksi sa pinakauna naming pagkikita. “Ano ba ang sabi ng bago mong Doctor na crush mo, Ma? Ayos ka na ba?”

Lumawak ang ngiti niya, “Kaunting check up nalang at tests tapos pwede na akong makauwi sa iyo… sa inyo, anak ko.”

Inilagay ko ang kamay ko sa babasaging dingding na kaagad namang sinundan ng kamay niya. Nagulat pa kami nang may ikatlong kamay na pumatong sa braso ko. Sinundan pa ito ng malakas na tawa na parang aliw na aliw sa nakikita. “Pweh jugabobigaji!”

Napakyut na bulinggit. Kitang-kita na namana sa akin ang lahat mula mata hanggang ilong habang ang buhok, kilay at bibig ay sa ikalawang tatay niya. Nagulat pa nga ako noong lumabas siya sa tiyan ko dahil nakita ko ang kaparehas na ga-pisong birthmark na nasa leeg niya na parang sinisigawan ako na anak ko talaga siya.

January 5 ko niya nasilayan ang mundo sa labas kaya 5 months old na siya ngayon at napakakulit. Lampas times two na ngayon ang bigat niya mula pagkasilang kaya medyo malaman rin siya. At siyempre, madaldal na.

“Napakalusog pa rin ni Baby Pen ah. Bukas na bukas, pagkalabas ko rito sa ospital, kailangan na magbonding kami ng buteteng iyan ah.”

Napangiwi ako at kalauna’y natatawang napatango. “Alam ko na iyan, Ma. Ilang milyong beses mo na iyang binanggit.”

“Hindi mo naman kasi siniseryo-”

“Hindi ba pwedeng sa amin ka muna tumuloy, Lalaine?” Napahigpit ako ng hawak kay Baby Pen dahil sa biglaang pagsalita ng taong nasa likod ko. Napatigil rin sa pagngatngat ng kaniyang daliri si Baby Pen na parang nagulat.

Si Lola Ginger na kasama si Lolo Anthony lang pala. Naka-couple shirt pa sila. Mukha ni marian kay Lola Ginger at mukha ni Dingdong kay Lolo Anthony.

“Oo nga, hija. Death anniversary pa naman ng anak namin at asawa mong si Gaele bukas.” Pagsingit ni Lolo Anthony. Kitang-kita sa mga mata nila ang pangungulila kay Mama. Mukhang gustong-gusto talaga nilang maka-bonding si Mama.

“Atsaka pupunta rin naman si Lala at si Baby Pen bukas sa sementeryo, makakasama mo pa rin ang bata. Magsasama-sama tayo bukas.” Dagdag niya pa.

“Ay, Dad naman. Hindi ko na matandaan kung kailan ko huling nahawakan si Lala noong bata pa siya. Ang tagal kong hinintay ang araw ng paglabas ko rito para sa cute na batang iyan.” Pilit na nakipagtalo si Mama kela Lolo at Lola.

“Pero, hija. Namiss ka rin namin. Matagal rin kaming naghintay na makalabas ka rito. Malungkot kaming mga matatanda; wala na nga ang anak naming lalake, ang babae pang anak namin ay hindi pa sa amin di-deretso.” Ani ni Lola. Waw! Parang nang-aagaw pa si Baby Pen sa lagay na iyan ah.

“Hmp! Mabuti kayo, Mom, Dad nakikita at nahahawakan niyo palagi si Baby Pen. Ako rito lang sa loob dahil marami akong virus na dala. Masakit sa loob na hindi ko nahahawakan ang malalaki niyang pisngi.”

Walang hanggang debate ang naganap bago pa nila… namin mapagpasiyahan na mags-stay nalang si Baby Pen sa bahay nila Lola nang buong araw bukas. Iha-handa ko ngayong gabi ang formulated milk. Hindi naman kasi kaya ng utong ko na magpalabas ng gatas kahit ilang ire ko.

Oo, inirehan ko.

Natanong ko na rin ang ibang mga nakasama kong lalaking buntis noong nag-t-training pa ako kung paano alagaan ang bata pagkatapos iluwal. Sabi nila, hindi naman daw kami biniyayaan na maggatas at baka maging baka raw kami. Echos lang. Hindi naman daw kasali sa miracle ng mga lalaking may kakayahang magdala ng bata ang pagpalabas ng gatas sa utong. Okay na rin iyon tutal uso naman ang formulated milk.

Mahal

I’m waiting on the ground
floor, Mahal. Keep safe!
9:00

Ang bilis mo naman
excited ka ba?
9:01

Nagpaalam na ako kela Lolo at Lola pati na rin kay Mama, naghihintay na si Mahal sa baba. Hindi nila ako pinansin dahil busy sila sa pagku-kwentuhan ng mga bagay na paulit-ulit kong naririnig. Naghagdan nalang ako para maka-execise na rin.

Sampung buwan na rin pala ang nakalipas noong sinabihan ako nila Mama, Tita Emilia at Tito Barry ng history nilang tatlo. Noong una, naguluhan ako. Malapit pa nga akong hindi maniwala sa mala-teleserye nilang buhay pero seryoso naman ang mga mukha nila habang nagku-kwento. Tinanggap ko ng buong puso ang Lola at Lolo kong bigla nalang sumulpot.

Kahit kailan ay hindi ko na inisip na sumbatan si Mama. Marami siyang pinagdaanang hirap at ngayon, nakabalik na siya sa kaniyang mahal sa buhay. Wala akong sama ng loob na nakapa sa puso ko dahil talagang mahirap ang buhay. Madaming twists, nakakaiyak, at talagang nasa huli ang pagsisi. Ngunit bukod sa pagiging nagnanakaw ko, wala akong pinagsisihan sa aking buhay ngayon.

Nabanggit rin ni Mahal na malapit silang maaksidente noong papunta palang sila sa lokasyon nitong tagong private hospital, may isang itim na pusa raw ang pumagitna sa harap ng sinasakyan nila. Mabuti nalang daw may mabilis na taong sumagip sa pusa mula sa kamatayan. Isa iyong matandang nakaputing bestida na naglaho nalang na parang bula kasama ang pusa. Himala rin daw dahil no’ng sinubukan ni Tito Barry na apakan ang brake sa ikatlong beses ay gumana ito.

Baka pinaglalaruan daw sila ng engkanto. Madilim pa naman daw noon.

Atsaka noong unang buwan pagkatapos magpropose ni Mahal ay kaagad kaming bumiyahe papuntang ibang bansa upang magpakasal. Si Tito Barry at Tita Emilia pa ang nagpareserve ng lahat-lahat. Oo, nakatali na kami sa isa’t-isa.

Wala nang kawala.

Nagtagal kami ng dalawang linggo roon para maghoneymoon at pagkarating namin sa Pilipinas, nabalitaan naming sumuko ang tatay ni Paine sa pulisya. Sinentiyahan siya ng pagkakulong habang buhay dahil sa mabibigat na kasong kinasangkutan niya. Hindi na rin namin nakita si Paine matapos na ipinasa ni Blake sa account nito ang file na na-unlock niya.

Automatic daw kasing mabubuksan ang may password na file ni Ma’am Paine kapag nasolve na ang problema sa pagkatao ko. Napagpasiyahan ni Mahal na h’wag iyong pakialaman kaya ipinasa niya nalang sa account ni Paine.

Sinabihan ko pa nga siya na ipakita ang file na iyon kay Tito Barry para makakuha ng ebidensiya pero ang sabi niya si Paine nalang daw ang magde-desisyon kung gusto ba nitong maparusahan pa nang mas malalim ang ama.

Isang floor nalang. Kapagod __ maghagdan ah.

Atsaka nakausap ko narin si Gar este Tito Gabby, inamin niyang haka-haka niya raw iyong ibang sinabi niya. Humingi rin ng tawad si Kanor at pinatawad ko naman kaagad no’ng binigyan niya ako ng ice cream… este ayaw mo ba no’n? May libre kang bodyguard.

“Sorry talaga, ** _Boss.** _ _Gipit _ _**** _ sa pera ** _.”** _ **Paghinga ni Kanor sa ** **ikaapat ** **na beses. Ang magagawa ** **ko lang ay tumango at mag-isip. **

**Hindi nakaiwas ng tingin si Gar sa akin nang sinundan ng mukha ko ang direksiyon kung saan tumitingin ang mukha niya. “Anong ** **paliwanag ** **mo, Gar? Totoo bang nagsinungaling ka sa akin?” **

_“H-Hindi naman sa ganoon, Lala.” _

_Hinawakan _ _ko ang mga kamay niya nang _ _mahigpit _ _. “Anong hindi? Ang tagal kong _ _kinamuhian _ _ang father-in-law ko dahil sa _ kasinungalingan _ mo. _ **” **

**“Hindi sa ** **sinisisi ** **kita dahil ** **biktima ** **ka rin sa pag-ibig ngunit hindi dapat ** **akuin ** **ng aking father-in-law ang lahat ng kasalanan. Iyon bang ** **titimbangin ** **nang tama ang problema at saka pa hihingi ng tawad. ** **Kahit ** **saan mo ** **tingan ** **, Gar este Tito Gabby, ** **kasabwat ** **ka.” Echos, feeling lecturer. **

_Sa isang kisap-mata, biglang _ _nagbago _ _ang tono ng boses niya at ang ekspresyon sa mukha. _ _“Father-in-law ka na riyan _ _ah _ _. _ _Kailan _ _ba ang _ _kasal _ _?” _

_“‘Di mo ako _ _nadadala _ _sa pagiging _ _artista _ _mo, Gar. ‘Wag kang _ _umiwas _ _sa tanong ko kung hindi ay _ _tatayo _ _lang tayo hanggang sa ang mga _ _tuhod _ _mo ang _ _bumigay _ _. Sige ka, bata pa ako, _ _nanganganib _ _ka.” _ _Dinaan _ _ko na lang sa kahinaan niya. _

Napayuko ** ako at ** pinalungkot ** ang boses ko. ** _” _ _Sa totoo _ _niyan _ _, Gar este Tito Gabby. Hindi ko man gaanong alam ang nararamdaman mo at wala akong karapatang _ manghimasok _ ay _ **pinapakiusapan ** ** ** kitang ** _umamin sa nagawa mong** _ kasalanan ** _at humingi ng tawad. Kung gusto mo ng closure, tatawagan ko si Tito Barry para** _ _mapag _ _- _ _usapan _ _ninyo.” _

_Mabilis niyang kinuha ang cellphone ko dahil ida-dial ko na sana si Blake, “H’wag na, Lala. _ _Aamin _ _na ako. Mali ako. Gawa-gawa ko lang ang ibang mga sinabi ko _ _tungkol _ _sa amin ni Barry-” _

_“That’s right, Gab. Why don’t we talk about it? Once after awhile. Hindi naman ako _ _magtatagal _ _.” Mababakasan ng takot ang mukha ni Tito Gabby sa sandaling narinig niya ang _ _dumadagundong _ _na boses ni Tito Barry. _

At doon nga, iniwan ko lang sila. Mukha namang naresolba na ang gulo dahil okay na sila ni Tito Gabby. Kilig na kilig pa nga si Tito Gabby nang ipinakita niya sa amin ang singsing niya sa daliri. May bago na pala siyang jowa; isa ring artista.

Pinuntahan ko rin si Boss Popi last week doon sa karenderya upang magpasalamat sa lahat ng mga naitulong niya sa akin. Sinabi man ni Tita Emilia na pinabayaan ako ni Boss Popi kaya ako naging magnanakaw kahit na binigyan na siya ng malaking halaga ay hindi ko magawang magalit. Gano’n naman talaga ang buhay, may mga kasamaan at may mga kabutihan. Practical things kumbaga.

Sa kaso ko, imbes na pabayaan nalang ako ni Boss Popi dahil hindi naman niya ako kaano-ano at nakuha na niya ang pera ay tumulong pa rin siya sa akin at parating nasa tabi ko kapag nangangailangan ako. Nang humingi siya ng tawad sa akin ay hiniling ko lang sa kaniya na bigyan ng trabaho si Kanor.

Masama ang magtanim ng galit sa loob, tiyak na magagaya tayo kay Tito Gabby na naging pursigido sa paghihiganti kahit wala sa lugar.

Napatigil ako sa pagbabalik-tanaw. Ngayon ko lang napansin na nasa bibig na pala ni Baby Pen ang isang daliri ko. Nahulog pala sa lupa ang pacifier niya. May dalawang ngipin na siya sa ibaba, central incisors daw ang tawag, pero hindi naman masakit ang pakagat-kagat niyang iyan.

Napangiti ako sa langit at magpasalamat sa diyos. Napakarami ko ng paghihirap na dinaanan sa buhay. Kung sakali mang hindi ako hinayaan ng panginoon na mahanap ako ni Mahal noon, siguro’y kay Baby Pen nalang ako kumukuha ng lakas ng loob para harapin ang buhay. Mabubuhay ng masaya pero maraming butas at kulang. Walang lasa at hindi kontento. At higit sa lahat, kung sa una palang ay hindi ko nakilala si Mahal ay baka nasa Baryo Sigasig pa rin ako at nagnanakaw pa rin habang nag-iisip kung papaano ko makikita ang mga magulang ko.

“Why are you smiling like that, Mahal? Kitang-kita ko ang maganda mong ngiti kahit sa malayo. May nangyari bang maganda sa pag-uusap niyo ni Tita Lalaine?” Kinuha niya sa akin si Baby Pen at binigyan ng bagong pacifier bago inilagay sa stroller.

Lumawak ang ngiti ko habang buong pusong nakatitig sa kaniya. Mahal na mahal ko ang lalaking ‘to. Hindi ako magsasawang sabihin iyan.

“Hey, hey. Your smile is creepy. May pinaplano ka bang masama, Mahal? I’m really afraid, don’t come near me.” Nag-acting pa na parang natatakot talaga ang loko.

Kung hindi dahil sa lalaking nasa harapan ko, baka namatay na ako sa kamay ng ibang pulis kung sakaling dumating man ang panahon na mahuli nila ako. Kung hindi dumating ang lalaking ‘to sa buhay ko, hindi ko mararanasan ang pagmamahal mula sa inang matagal kong inasam. Kung hindi dahil sa kaniya, hindi ako magiging ganito ka kuntento.

Kahit na ilang pagpuri pa ang gawin ko, hindi niyon matutumbasan kung gaano siya kahalaga sa akin na para bang hindi ako mabubuhay nang wala siya-na hindi nakadepende sa kaniya. At hanggang ngayon, hindi ko pa rin mahanap ang sagot kung bakit ako ang napili niyang paglaanan ng puso.

Ano bang meron sa akin at bakit binayayaan ako ng ganitong kabiyak sa buhay?

Sinunggaban niya nalang ako ng yakap bigla. “Ngayon naman ay umiiyak ka na, Mahal. Ilang beses na ‘to at talagang pagkalabas na pagkalabas pa talaga ng ospital na iyan. It can’t be that you’re now one of them…”

“Ha? Isa sa kanila?”

Hinigpitan ni Mahal ang yakap niya sa akin, “Mahal, I’m afraid you’re now mentally ill like them.”

Napalayo ako sa kaniya nang ilang metro. “Ikaw ang nabaliw na!”

Mali na ba ang magpasalamat sa kaniya nang palihim araw-araw?

“Mahal, I was just joking.” Dire-diretso na ako sa pinarkingan ng sasakyan namin at hinintay na makahabol siya. Tulak-tulak niya ang stroller kung saan nakalagay si Baby Pen.

Kinuha ko ang stroller at binuhat si Baby Pen. Hinintay kong mabuksan na ang lahat ng pinto ng sasakyan bago dumiretso sa backseat dala-dala si Baby Pen. Hindi nakaligtas sa tenga ko ang pagbuntong-hininga niya.

Dali-dali siyang pumasok sa harap at pilit na hinuhuli ang kamay ko. “Mahal, sorry na. Nagtataka lang naman ako sa pabago-bago mong ugali. I was just putting it into a joke to forget all these bad ideas. Natatakot ako, Mahal. Natatakot ako na baka may tinatago kang sakit at ayaw mong ipaalam sa akin.”

“Mag-drive ka nalang sa pinakamalapit na pharmacy para malaman natin.” Seryoso kong saad bago kinuha ang mga kamay ko mula sa hawak niya. Napabuntong-hininga ulit siya.

Hindi ko sinasadyang magsungit , may gusto lang akong kompirmahin.

“Hindi ba iyan malala at sa pharmacy ka lang bibili ng gamot, Mahal? Hindi ba pwedeng dumiretso nalang tayo sa hospital para macheck-up ka nang sigurado?” Hindi ako sumagot para malaman niya na hindi ko iibahin ang desisyon ko.

Mabilis na nakarating kami sa pinakamalapit na pharmacy. Malamang, malapit lang.

“Mahal? Okay ka lang ba diyan? LBM lang pala ang sakit mo. Akala ko pa naman sa utak.” Hindi ko pinansin ang joke ni Mahal dahil nasisilaw ako.

Nasisilaw ako sa ikalawang pulang linya na nakikita ko sa bawat pregnancy test na binili ko nang palihim habang umiihi si Mahal. Pinalabas ko pang LBM ang sakit ko.

Tama nga ang hinala ko.

“Lumabas ka muna, Mahal! Bilhan mo ako ng ice cream sa 7 eleven sa gilid nitong pharmacy!” Mabilis namang pumayag si Mahal at nakahinga ako ng maluwag nang marinig ang pagsarado ng pinto. Napaiyak ako sa tuwa.

Salamat sa ikalawang biyaya , Lord!

Nanginginig kong inilagay sa plastic ang mga PT at inayos ang sarili ko sa salamin. Baka mahalata ni Mahal galing ako sa pag-iyak. Matalas pa namang ang mga mata no’n kahit na sa malayo. Parang agila kung mag-obserba sa mukha ko at kilos. Noon pa mang sila pa ni Ma’am Paine, nararamdaman ko na ang mga titig niya.

Hindi ako makapaghintay na sabihin ‘to kay Mahal. Ngunit kailangan kong hintayin ang alas dose. Bukas ang kaarawan ni Mahal na siya ring death anniversary ni Papa.

Hindi ako matutulog ngayong gabi at hihintayin ang mag-alas dose. Sakto namang idadahilan ko sa kaniya na maghahanda ako ng mga gamit ni Baby Pen dahil doon muna siya kina Lola at Lolo bukas.

“Una na ako, Mahal. Sana gumaling na ang LBM mo at kibuin mo na ako.” Hinalikan niya ako sa labi bago tahimik na umalis.

Nang marinig ko ang ugong ng sasakyan ay napangiti ako. Pasensiya na, masiyado akong propesyunal umarte kaya hindi ko maaatim na mabulyaso ang plano ko.

Sana matuwa ka sa surpresa mamaya, mahal kong asawa.

---

NAKITA ko sa cellphone ko ang oras. Alas kwarto na ng hapon. Mabilis lang na dumaan ang oras. Sinilip ko ang kwarto ni Baby Pen at nakitang himbing na himbing siyang natutulog. “Anak kong maganda, sweet dreams.”

Ngunit hindi na ako nagulat nang marinig ang mahihinang hilik ni Carly, ang bagong yaya ni Baby Pen. Alam ko ang pagod na nararamdaman niya dahil ako lang din noon ang nag-iisang katulong nila Mahal noon kaya hindi ko siya pagagalitan.

Ewan ko rin kung anong sakit sa utak ni Mahal at isang katulong lang talaga ang trip niyang pagtrabahuin.

Isinarado ko nalang ang pinto at naisipang maligo dahil naiinitan ako. Itinago ko na rin kaagad sa ilalim ng kama namin ang apat na positibong pregnancy test para mamayang hating gabi. Binilisan ko ang galaw ko dahil mamayang alas-sais dadating na mula trabaho si Mahal at tiyak akong hahanapin nito ang bagong adobo recipe ko na niluto ko kahapon.

Nang matapos akong maligo ay nagluto na ako ng panghapunan. Habang pinapalambot ang karne ay napatalon ako sa gulat nang sumigaw si Carly sa itaas na sinundan ng malakas na pagkalabog. “AHHHHHH!”

Pinatay ko muna ang apoy sa electric stove at dali-daling umakyat sa second floor. Dumagdag pa sa kaba ko ang malakas na pag-iyak ni Baby Pen. Kaagad akong pumasok sa pinakaunang kwarto na nakita ko.

Kinuha ko si Baby Pen at inalo. Mukhang wala namang mangyaring masama sa kaniya at nagising lang sa sigaw ng yaya niya. Lumabas ako sa pinto at pinuntahan si Carly.

Nanlaki ang mga mata ko nang makitang nakaawang ang huling kwartong noong katulong panako rito ay pinagbawalan ni Mahal na linisan ko.

Nakita ba ni Carly ang mga inhaler ni Mahal diyan sa loob kaya nagsisigaw siya?

“Carly? Anong nangyari? Bakit mo binuksan ang kwartong iyan? Hindi ka ba pinagbawalan ng Sir Henry mo?” Nakaupo siya sa sahig at takot na takot na nakatitig sa kwarto.

“Ikaw nalang po ang tumingin, Sir Lala. Atsaka hindi naman po ako pinagbawalan ni Sir.” Umiiyak na sabi niya.

“Sige, kunin mo si Baby Pen at patulugin mong muli.” Sinunod niya ako at mabilis na umalis kasama si Baby Pen.

Dahan-dahan akong napahakbang papalapit sa doorknob. Sana naman hindi ito ahas o baboy ramo.

Malay ko ba naman, grabe ang sigaw ni Carly eh.

Nilakihan ko na ang pagbukas sa pinto. Bumungad sa akin ang napakaraming puting kumot na nagkalat. May puting kurtina rin sa bawat gilid ng kwarto kahit wala akong makitang dingding. Kinumotan rin ng puti ang malaking kama na nasa gitna.

Anong trip ‘to?

Napatalon ako nang makakita ng pamilya ng daga na may pinipiyestahan sa may flower vase. Siguro’y sila ang dahilan kaya napasigaw si Carly.

Isinarado ko nang sigurado ang pinto at pinindot ang switch na nakita ko. Kuryoso na ako sa mga bagay na nasa likod ng puting kumot at mga kurtina. May sekreto bang tinatago si Mahal? Kagaya ng susi sa pagiging imortal? Kagaya ng Lolo niyang marunong mag-chat kahit patay na.

Ngumisi ako at ipinikit ang mga mata bago pinagtatanggal ang mga kurtina at mga puting tela na sagabal.

“Kulang nalang monumento.” Iyan ang unang lumabas sa bibig ko. Namamangha kong pinalibot ang mata ko. Napakarami. Napakarami kong mukha na nagkalat sa buong kwarto.

Parang isang ika-dise otsong kaarawan ng isang dalaga ang pagkaka -ayos ng mga litrato.

Narinig ko na dati sa video ni Mama noon na si Pace ay gumawa ng collage na korteng puso na puno ng mukha niya at alam kong nakakadiri at nakakatakot ang obsesyong iyon pero wala akong maramdamang galit at takot ngayon. Pinasadahan ko ng kamay ang mga larawan ko. Maalikabok na ang mga iyon at dahil iyon sa walang naglilinis dito.

Ang tanong lang sa isip ko, kelan siya nagsimulang kuhanan ako ng larawan na lingid sa kaalaman ko?

Hindi niya talaga alam kung ano ang salitang privacy eh.

Hindi naman ako nagtataka kung bakit niya ako kinuhanan ng litrato, noon pa man, ramdam ko na ang mga titig niya. Noon pa man, nararamdaman ko at talagang sinasabi niya na perpekto raw ang mukha ko. Ang nakakagulat lang talaga ay kung bakit ganito karami.

Mukhang ‘yung picture ko sa maid’s quarter ay galing pa rito.

Sa pagkakaalam ko, marami na ang humahanga sa mukha ko pero hindi naman ganito ka-grabe.

Pero sa isang panig, habang nakatitig sa lahat ng mga larawang ‘to parang hindi ko masisisi si Mahal kung bakit niya ito ginawa. Walang filter ang mga larawan pero parang hindi normal ang kakisigan ko.

Nagmana ako kay Mama kaya kaunting palit lang sa buhok at damit, magiging kambal na talaga kami. Matagal-tagal na noong huling tinignan ko nang matagal ang mukha ko sa salamin at talagang mai-inspeksiyon ko lang ang mukha ko sa mga litratong naririto. Ngayon na nakita ko ang mga ito, kinikwesiyon ko na ang sarili ko.

Sino ang mas may alam sa mukha ko, ako ba o si Mahal?

Deserve ko ba ang ganitong mukha?

Mukha ko lang ba ang dahilan kung bakit minahal niya ako?

Gaano ba kagrabe ang epekto nitong ipinagbabawal kong mukha sa kaniya?

Kung noong ninakawan ko siya ng kwintas at hindi niya nagustuhan ang mukha ko, bibigyan niya ba ako ng trabaho o itatapon sa kulungan?

Napahawak ako sa invisible kung bigote, kulang nalang ng magnifying glass at sumbrero, papasa na akong detective.

“Mahal, where are you?! Nakauwi na ako!” Kaagad akong kumuha ng pinakapaborito kong litrato rito at bumaba na. Ito ang larawan ko na nagdidilig ng mga bulakalak sa likod ng bahay na may napakagandang background atsaka maganda ang anggulo.

Ang ganda ng side view ko!

Hindi ko na rin marinig ang iyak ni Baby Pen, mukhang nakatulog na kaya mabilis lang akong nakababa.

Sinalubong ko ng yakap si Mahal na ikinabato niya, “Wala ka nang sumpong ngayon? Atsaka bumili na rin ako ng karagdagang mga prutas na maaaring makatulong sa LBM mo.”

Hinalikan niya ako sa labi, “Nasaan ang anak natin?”

“Nasa taas, natutulog na. May surprise ka pala sa akin, hindi mo naman sinabi.” Bulong ko sa tenga niya.

“Ha? Wala akong hinandang surpresa. Ikaw ang dapat maghahanda ng sopresa, kaarawan ko bukas.” Naiilang na sabi niya.

Pagkuwa’y kinuha ko ang mga kamay niya at inilagay ang larawan. “Ano ito?”

Pinagmasdan ko ang pag-iba ng ekspresyon sa mukha niya, hindi maipinta. “Saan mo ito nakuha, Mahal?”

“Doon sa itaas. Bakit mo naman itinago ang mga larawan ko roon? Aanayin lang ang mga iyon at masasayang ang pera mo.”

“Bakit hindi mo ako sinampal, Mahal? Nakikiusap ako, bugbugin mo ako.” Nakatiim-bagang utos niya sa akin. Nagtaka ako, ba’t ko naman gagawin iyan?

Sa isang iglap, nakaluhod na siya sa harap ko, “Mahal, patawarin mo ako. Matagal na ang mga iyan at inaamin kong ako ang kumuha ng mga litrato nang patago. Iyong iba galing kay Lolo, pero ang karamihan sa akin.”

“Ano bang meron sa mukha ko, Mahal?” Pa-inosente kong tanong.

“Your face is very special to me, Mahal. Iyan ang dahilan kung bakit nagbago ang isip ko. Imbes na ilagay sa kulungan, dinala pa kita sa bahay ko. Kapag napapa-sulyap ako sa mukha mo, namamangha ako-naaakit. Iyan ang bumuhay ng isang nakatagong apoy sa loob ko.” Napatango-tango ako.

Itinaas ko ang isang hintuturo ko sa kanang kamay. “‘Face does matter’ ba ang ibig sabihin ng ginawa mo…”

Itinaas ko rin ang isa ko pang hintuturo sa kaliwa kong kamay, “…o ‘judge the book by its cover’?” Nagtataka niya akong tinitigan ngunit hindi naman nagsalita.

“Kung both, pareho tayo.” Sinabayan ko pa ng malakas na tawa.

“Iba sa inaasahan ang reaksiyon mo, Lala. Akala ko kamumuhian mo ako at sasabihang may sakit sa utak.” Seryoso niyang ani.

“Iba rin kasi ang taste mo sa babae-lalaki. Pinili mo ako na baliw rin katulad mo.” Seryoso ko ring balik sa kaniya.

“HAHAHAHA.” Nagtawanan kami.

Oo, mga baliw kaming dalawa. Walang lamang, parehong antas ng kabaliwan.

May naalala ako. “Pwede mo bang ibalik sa akin iyang larawan na nasa kamay mo, Mahal?” Umupo ako sa sofa na mabilisan niyang sinunod.

“Bakit naman, Mahal? Hihiramin mo ba? Maghanap ka ng iba, paborito ko ‘tong larawang ‘to.” Ang arte ah.

“Bakit ba ang napakadamot mo? Mukha ko iyan at higit sa lahat, mukhang paglilihian ko pa ang sarili kong mukha nang dahil sa iyo.” Napatakip kaagad ako ng bibig. Ang daldal ko.

“P-Pardon?”

Lumikot ang mga mata ko, “W-Wala. Ang tanong ko, ba’t ka nagdadamot?”

“Hindi. Iyong pangalawa.” Napapikit ako at napakagat sa dila ko. Lagot na.

Hindi. Hindi ako magsasalita.

“Kung hindi mo sasabihin sa akin, maghahanap ako ng ebidensiya. Narinig ko naman ng klaro pero gusto kong makasigurado.” Mahina kong hinila ang manggas niya.

“Paano ba iyan? Mamayang gabi ko pa sana sasabihin. Also itinadhanang maaga ko sasabihin.” Pagsuko ko. Mapapagod pa siya at alam ko namang talo na ako dahil parang paghahanap lang ‘to ng nawawalang pusa na kulay rainbow.

Pagkuwa’y lumuhod ako at tumawag si Carly, “Carly! Kunin mo iyong binili ko kanina nasa ilalim ng kama ng master’s bedroom.”

Mabilis pa sa kidlat na dinala ni Carly ang “Eto na po, Sir Lala.”

Alam ko namang nakikinig lang si Carly sa amin. Master na ako sa pangchi-chismis habang siya ay baguhan palang.

Kinuha ko ang isang pregnancy test at pinalapit si Carly. Pinaikot ko ang braso ko sa leeg ni Carly at umaktong gigilitan siya ng leeg gamit ang pregnancy test na para bang hostage. “Kapag umabot ang araw at pumangit na ang pinakamamahal mong mukha ko, ipangako mo na hindi mo ako iiwan.” Pagtukoy ko kay Blake na mukhang natuod sa kinatatayuan.

Nang mahimasmasan ay kinuha ang dalawang pregnancy test at pinormang baril. Hirap na hirap niyang itinutok sa pulso kita ang gawa-gawang baril. “Kung sakaling lumaki ang tiyan ko at dumami ang bisyo, ipangako mo ring hindi mo ako iiwan.”

Pinakawalan ko si Carly at tinakbo ang pagitan namin ni Mahal, “Salamat sa lahat, Mahal. Mahal na mahal kita.”

“Mahal na mahal rin kita, Mahal. Mabuti’t binigyan mo ako ng pagkakataon na bantayan ka mula sa una hanggang sa huling buwan ng pagbubuntis mo. Hindi ko alam ang gagawin ko kung umalis ka na naman sa tabi ko. Hindi ko kakayanin, Mahal.” Napatigil kami nang makarinig nang maliit ngunit malalakas na paghalakhak mula sa itaas.

Sinenyasan ko si Carly na kunin ang tumatawang bata sa itaas. Nang nasa hagdan na sila ay kaagad kong kinuha si Baby Pen mula kay Carly, “Basta ba hindi ka magloloko, patuloy ka pa rin naming mamahalin at pagtatatiyagan ni Baby Pen at ng bagong baby natin kahit uugod-ugod ka na.”

Hinalikan niya si Baby Pen sa pisngi bago pinuntirya ang mga labi ko. “Mahal na mahal ko kayong lahat.”

ANG PAGTATAPOS …

AS1: AFFECTED GUN
ALL RIGHTS RESERVED
© 2022

**+ **
**See you sa story ni Ream! **

@FORTYUNEYT

baibai

_C _ _hapter 100 Zillion: End Na. Wala Na. _ _Paalam _ _Na. _

BIUTIPOL AUTHOR CHAROT WALA AKO SA KALINGKINGAN NI MIMIYUUUH’S POINT OF VIEW ECHOS NOTE PALA .

Happy 1.28K followers and 67.9K reads.🎉

POSSESSIVE BACHELOR 1: THE POLICEMAN’S OBSESSION/ BLAKE AND LALA’S COMEDY SHOW HAS COME TO ITS END BY TODAY, JANUARY 7, 2022 ( na as of this moment AS1 : AFFECTED GUN na. )

LEAVE YOUR FEEDBACKS DITO. AS IN DITO SA LINYANG ‘TO. 👉

ANG GUSTO KO LANG SABIHIN AY ANG SAYA PALA SA FEELING KAPAG NAKATAPOS KA NG ISANG LIBRO, ANO? SULIT ANG PAGOD MO AT PAGKAPUDPOD NG MGA DALIRI MO HABANG NAKATINGIN KA SA COMPLETED NA SALITA. ANG SAYAAAA~

Capslock nang capslock, nagmumukhang intense HAHAHAHAHA.

I would like to thank all of you na nakaabot sa ending kasi matiyaga at hindi nabagot sa mga puno ng kabulastugan kong mga chapters. ‘Di kasi ako masyadong confident sa storyang ‘to. ‘Di kasi ako representative ng Miss U HAHAHAHAHA.

Kidding aside, super thanks sa mga taong full time ang support when it comes to votes and comments, sana masarap ang ulam niyo ngayon. Siyempre ‘di pahuhuli ang mga silent readers because without everyone’s support, charrrr. I never expected na magkakareaders pa rin.

Siyempre bit by bit nagsisimula ang lahat.

Salamat dahil kahit baguhan pa lamang ako; hindi malinis ang pagsusulat, wrong grahams, punctuations, at spellings tas hindi naging tugma ang title sa content kagaya noong sabi ng dalawa kong readers na iniwan na itong story na ito ay binasa niyo pa rin ito. (Pinalitan ko na ah.)

And for sure, dadami pa ang bashers, since unhealthy kung walang bashers. Alam na alam kong may mga pagkukulang ako. Hindi nga naman perpekto kahit na sinong tao. Alam kong may mga bagay na naiwan kong blangko at kataka-taka.

Kung tutuusin ay ‘di ko nga deserve ang mga love at hate na ibinibigay niyo sa akin kasi ‘di ko ini-expect na magkakaroon ng reads itong abnormal na story ni Lala at Blake. Akala ko ganito lang, “Publish ko nga ‘to tas kapag natapos ko, mga after 1 year babasahin ko ulit.”

‘Yun lang, simple.

I mean, there are many underrated authors out there. Masiyadong malaki kaysa inaasahan ang ibinibigay niyo sa akin—sa nakakabagot kong akda; more than this story deserves. You just have to seek a little bit more and you’ll find out that there are excellent writers that are way better than me. PERIODT.

Binalaan ko na rin kayo sa prologue palang. Walang pupuntahan ang expectations niyo.

Bago itong story ni Lala at Blake may nauna na talaga akong story, ‘yung kay Crexion kaso itinigil ko dahil naguluhan ako sa plot. Ayan, simula pa lang doon, hindi ko na kinayang mag-adjust sa writing world, paano pa kaya ‘to na series pa? Kaloka.

OO NA, KASALAN KO.

Inaamin kong minaliit ko ang pagsusulat ng isang storya noong starting palang ako. It ISN’T easy.

Nagulat na nga ako dahil author’s note na pala ‘tong isinusulat ko.

Tho I was on hiatus for a long time, I still managed to finish the book. Hindi man sa date na expected ko noon, atleast I was able to finish it.

I was able to achieve my dream.

Shook na shook talaga ako dahil parami ng parami ang reads at followers ko, parang sa panaginip lang yata mangyayari pero nangyari talaga. Huhu.

Nagdaan ang mga araw at may mga comments at votes na. Napagtanto kong hindi nalang pala para sa sarili kong kasiyahan ang PB1, may sumusubaybay na pala. Naisip ko na kung madidisappoint ang mambabasa sa nabasa nila ay pati ako madidisappoint kung babasahin ko ito a year from now. (Siyempre, disappointed pa rin ang kalalabasan.)

Pinangarap ko kasing makatapos kahit isang story man lang para naman ma-experience ko ang hirap ng mga authors na noon ay sinasabihan ko lang na, “Ang tagal mag-ud.”, mga ganern. I am just a normal teenager that’s naive, imperfect and inexperienced.

So, yeah, super happy akong natapos ko itong storyang ‘to.

After kong mag-edit ng mga minor at mga visible na mga mistakes; kitang-kita talaga na mga flaws ay magda-draft ako sa next story na napili kong isulat. Siyempre, it will take a lot of time. Medyo mahirap talaga ang time management. ( You can always help me—correct me regarding sa grahams, misspellings, and misinformations.)

I’M THANKFUL DAHIL FEELING KO NAG-IMPROVE NG KAUNTI ANG WRITING SKILLS KO KAYSA NOONG ISINUSULAT KO PALANG ANG STORY NI CREXION. PERO ‘YUNG VOCABULARY KO PA RIN SA ENGLISH AND FILIPINO LANGUAGE TALAGA ‘YUNG NAKAKASAGABAL. Hindi malawak .

Hindi rin ako masyadong fluent sa dalawa since second and third language ko sila. I’m trying (hard) to learn.

ATSAKA AKALA KO DAHIL ALAM KONG MAKUPAD AKO, SA MARCH KO PA MATATAPOS ‘TO, SAKTONG 1ST YEAR NITO PERO DAHIL **** NATAPOS KO ITO NGAYONG JANUARY, HINDI TALAGA AKO GANOON **** KAKUPAD . HAHAHAHA.

At saka someone pm-ed me here, nagsa-suggest siya ng father x step son. Ganda sana kaso ang haba pa ng series, may in-onhold pa ako, at napakarami ko pang stories na naka-queued.

Since you have come this far, nakikiusap akong mabigyan ng catchy at tugmang **** blurb ang story. If ever you have something like that in mind, you can always suggest it to me. The story badly needs it. Okay lang kung ayaw niyo, edi don’t. (Char, maldita)

Pasingit pa. Saan niyo nakita o paano niyo na-discover itong story?

Ang ingay ko na syet! Salamat dahil sabay-sabay tayong nakatapos nitong story. Thank youuuuuuuu. ❣️

Bye bye.

Ay wait friends na ba tayo sa FB? Kung ‘di pa, dali na. Para naman dumami, ni wala pa ngang 700.

(HOY ANG DAMING FOLLOWERS.) Kaya ganiyan 300 up ang followers kasi nga nag-inactive ako tas ‘yung iba, walang mutual friends. If ever you were already there, pm nalang para may ka-chat ako este para ma-accept kita. Ready parati ang fb lite ko. (Inaamag kaya real account lang ang nasa messenger ko.)

Ayan, gogora na talaga ako. Again, thank you sa pagsubaybay sa kabaliwan ni Lala at Blake ❣️.

January 7, 2022
FORTYUNEYT

SPECIAL CHAPTER

THIS SC IS FOR THE 100K READS!!! A side story hihi.

EDIT: SORRY KUNG NGAYON KO LANG I-PUPUBLUSH ‘TO, MEDYO NAWALAN PO AKO NG IMAGINATION. I THINK CHAP 5 PA LANG AKO SA BOOK 2 NITONG SERIES. PATAWAD PO SA KATAMARAN KO PO. THANK YOU PO, MGA MARE AT PARE SA PALAGIANG SUPORTA AT TALAGANG MALAPIT NA AKO MAG 2K FOLLOWERS AT LUMAGPAS NA ITO SA 100K READS 🙇‍♀️. THANK YOU PO SO MUCH. HAPPY NEW YEAR 🎊🎉.

Feel free to check out some of my stories found in my profile. Thanks!

---

KENDARA’S POINT OF VIEW

“Isang lalaki ang isinugod **** kagabi sa ospital ng Horrispon. Sinasabing ang lalaki ay nagdadalang -tao at manganganak na sa oras na iyon. Oo, hindi kayo namali nang rinig , buntis ang lalaking iyon. Isa itong napakagandang balita para sa mga gay couples, malay niyo kayo rin pwedeng **** magkaanak o ang partner in life niyong lalaki ay may kakayahang magdalang -tao. Hindi niya isinawalat ang kaniyang totoong pangalan kaya ‘Tana’ nalang daw ang itawag natin sa kaniya.”

“Pahayag pa nga ni Tana noong kinausap namin siya ngayong umaga sabi niya, “Hindi lang ako ang may kakayahang magdalang -tao, marami akong kilala na hindi naman naisapubliko dahil sa takot na mahusgahan ng iba. Sana po matanggap ng lahat na hindi man namin inaasahan na magkaroon ng bahay-bata dahil lalaki kami ay hindi naman po namin pinagsisihang may nabuo at/o lumabas na isang blessing mula sa aming sinapupunan.” Napakagandang impormasyon ‘di ba?” I was drinking some pomegranate juice when I heard that news from the television. My peaceful rest became not-so-peaceful when a vague memory started to enter my head.

**“Is there a problem?” I asked a cute random guy in the counter. He was lonely and did not even bother talking to the bartender. He wore a cute pink blazer on top of a glittery undershirt and a cute denim skirt with cute stickers. **

**I was just looking around and lucky me, may nakita akong bagong mukha. Wala kasi akong magawa sa buhay dahil na-traffic daw ang mga kaibigan ko. But instead of facing me, who wants to talk to him, he just continues to sip on his margarita. **

_He appears to be lonely and sad but fortunately, I have some time to spare for this cutie. _ Sabihin na nating he piqued my attention. ** I mean, t ** _his is a gay bar, it’s normal to find someone _ **to flirt with. **

_Because starting from today, I will get that guy and have one night stand with him. My typical taste was far too different from his feminine vibes. _ _Mukhang _ _mas feminine pa siya sa akin kahit ako na ang _ _nagko _ _-cross dress. Kaya I will experiment and to have experience na rin. _

_I heaved a sigh before sitting on the stall beside him. I think may problema siya kaya nag- _ _iisa _ _or what? I reached for his arm and forced him to face me. Baka may nangyari sa kaniya kaya hindi siya _ _lumilingon _ _sa akin, like probably, a heart attack or a sudden stroke! _

_But if he’s not, I will not poke my nose on his matter any further. Hindi man ako _ _namimilit _ _. But as soon as our gazes locked, the cute guy grabbed my fake boobs and started kissing me torridly, as if he’s mistaking _ **me for a girl. **

_After few minutes of not getting a response from me, the guy stops kissing me and opens his eyes. _

**” ** **Babae ** **ka?” He looks at me with disgust. Ito ang gusto kong reaksiyon. This a gay bar and it’s funny how people always mistook me for a girl. ” ** **Crossdressing lang ‘cuz I’m not interested in changing my gun.” **

_I mean I don’t want to be a transgender but I do consider it every other year. In simple words, I’m scared of the consequences. How would my family react, how would my friends react, and how would my colleagues react if they found out that I’m taking this ‘strange hobby’ to the next level. _

**The cute guy’s face become sour, “Akala ko may ** **mabibiktima ** **ako ngayon. ** **Atsaka ** **sorry sa ** **pagsira ** **ng bra pads mo.” He apologizes. “Oh, no, not a prob.” **

“By the way, do you always grab stranger’s chest like some sort of greeting? And also kissing them?” I asked him unconsciously ** _while raising a brow.** _ **Hindi ko na rin napansin na nakangisi na ako habang tinitignang mabuti ang mukha niya. **

**“Ay, hindi, ‘no. May date sana kasi ako ngayon at inakala kong ikaw siya.” The guy just smiled shyly, so I asked another question, “Then do you always grab the tits of your dates?” **

**” ** **Medyo ** **.” I laughed awkwardly after hearing his answer. Why would anyone do something like that? ** **Parang gusto ko na yata tumakbo ** **papalayo ** **rito. **

**I get my bag to find a mini mirror. No one would like it if the wig was kinda odd. “Tulungan na kita.” The cute guy offered and I gladly said yes. **

**” ** **Kelan ** __ ** makakarating ** ang ** kadate ** mo?” I asked him while he’s busy fixing my ** aqua blue colored ** _wig na _ _nakaponytail _ _. _

**” ** **Mukhang ** **hindi na siya ** **makakarating ** **. ** **Tatlong ** **oras na akong naghihintay rito.” ** **Sabay ** **tingin niya sa sariling relo. **

“Then, how about we drink while the night is still young? Sasamahan kita habang hinihintay mo siya.” ** _I suggested.** _

**“Sige ba, basta libre mo.” We ended up drinking the night away and I managed to somehow get to know the cute guy. **

Tumayo ako at kumuha ng apple mula sa ref. As stable as possible, I want the hazy recollections of my meeting with that cute guy to continue to unfold. Then I grabbed a knife and carefully slice the apple into thin pieces.

**He said his name was Tana and that he had a fetish of grabbing and feeling the warmth from the hard chests of men. I cannot agree with him more because I also like that too but of course, I’m not as vulgar as him. And of course, I did not forget to tell him that my name was Kendara, and I’m clubbing for fun. **

_And my plan to get laid tonight is still ongoing. _

**“Dara, ** **nasusuka ** **ako. ‘Di ba nabanggit mo na may suite ka rito sa bar. Pwede ba akong ** **makipajama ** **party?” The guy whom I met for about four hours ago asks if he could sleepover at my suite. **

**I smiled at Tana sweetly, “Sure, sure~” **

**I supported him as we slowly walked to my suite. Kung bibilisan ko, he might puke. ” ** **Nandito ** **na ba tayo?” **

_“Yes, nandito na.” I slide my card and the door automatically opens. Inalalayan ko _ _ulit _ _si Tana patungong comfort room. _

_And sooner enough, he puked his life out to the toilet bowl. Nakatayo lang ako sa likod niya habang patuloy niyang ginagawa ang nararapat niyang gawin. And when he finished puking, I gave him an extra toothbrush. “Magtoothbrush ka na, magyoyosi muna ako sa labas. Be sure to flush it before going out.” _

**Nang ** **nakalabas na ako ay hindi ko naman ** inilock ** ang pinto ng bathroom. I open the side cabinet and took a packet of cigarette. As I’ve said earlier, I will ** _roast my lungs. _

Was it a good decision to let Tana crash in? Baka kung ano pang ** kuhanin ** niya mula sa beauty section ko na nasa likod ng vanity mirror. ** _Parang natatakot ako sa _ _kalalabasan** _ _nitong experiment kong ‘to. _

_Maybe _ _aatras _ _nalang ako at tatawagan si Will na nameet ko 2 days ago. Kasi sabi nga ni Tana, mas prefer niya ang mga hunks, mas lalo na ako. What do you call that phrase? Ahh, right, ‘hindi kami _ _talo _ _’. _

Few minutes later, the door finally opened and there stood Tana in a state that I cannot describe. ** _** _ After I flicked the ash from my cigar to a near bin, I threw the ** _remaining** _ **cigar body to an ashtray. **

_Nilapitan _ ko siya upang _ alalayan _ **. Plano ko sana siyang ** **paupuin ** **sa kama at kapag ** **nahimasmasan ** **na siya ay ** pauuwiin ** ko na siya ** _ngunit sinugod niya na naman ako ng halik. I stopped him by putting my palm against his lips, “Ano na naman, Tana?” _

_Tana giggled, ” _ _Ininom _ _ko ang aphrodisiac na dala-dala ko. _ _Nasasayangan _ _ako, ang mahal nito.” _ _Napatampal _ _ako sa _ _noo _ _ko. What a mess! _

_Ngunit bago ko pa man ako _ _makaalis _ _sa yakap ni Tana, _ _hinalikan _ _ulit ako nito, but this time he transferred another drug from his mouth to mine that I unconsciously gulped. _

_“Ayan! Tara lets! Sulitin natin ang gabi, Dara.” Tana bit his lips and looked really needy, tempting me to do something dangerous. Something that I will regret. _

_And as soon the drug take over me, everything went blank. _

When did that happen? I think that happened on August, unang dating ko mula sa flight ko from Australia and today’s month is May. Tomorrow that night, I found myself all alone in my suite and everything around me was an evidence of sex.

Hindi ko alam ang nangyari noon at kinalimutan ko nalang thinking that I had a steamy sex with someone I barely know. I did not even bother finding that out at ngayon, pinagsisihan ko na.

“Ouch!” I immediately rushed to the faucet as soon as I noticed that I got cut by the knife. Horrispon was it? It will take about half an hour if I drive from here.

Ilang porsyento ba na maaaring anak ko ang dinadala ng Tanang iyon?

---

“HI, Miss. Do you happen to know where is Tana now?” I asked the medical biller Miss. I headed towards the said hospital after I was contented with my 520$ OOTD.

“Ah, ‘yung nabalita kanina. Pwede kang magtanong kay Doktora Hilda na nagpaanak sa kaniya. Her clinic is located a few walk from here, Miss.” But before I was able to go, the biller stopped me, “‘Yung sugat mo, Miss.”

“Oh, yes, thank you.” Siguro’y uunahin ko muna ‘tong ipagamot at baka ma-infection pa ‘to. My new nails!!!

After getting some medical attention from a nurse, lumabas kaagad ako sa maliit na ward ng ospital at dumiretso patungo sa sinabing clinic ng biller kanina. Inayos ko muna ang side bangs ng bago kong biling wig bago naglakad.

There I found a familiar man at siyempre I tipped him off Blake to have a few bucks.

I approached him after I received a confirmation from Blake, “What are you doing here, Lala? Ako kasi na-cut ko ang sarili ko sa knife noong nagputol ako ng mga apples para sa sarili ko kaya nagpahospital kaagad ako kasi takot ako sa infection.”

Siyempre, hindi ko sasabihin na hindi talaga iyan ang reason ko.

But Lala isn’t going to face me in any time soon, so I pouted, “Lala naman, akala ko ba friends na tayo? Why are you so cold towards me? I want you pa naman para kay Blake.”

Totoo namang gusto ko si Lala para kay Blake. I never doubted my instincts. Lalo na ngayong sinasabi ng instinct ko na may anak nga talaga ako out of wedlock.

“Lala, look at me—” Akmang hihilahin ko na sana siya kaso may humigit sa kaniya sa kabiwang direksiyon. Yeah, I really like grabbing people’s arms to get their attention dahil kung hindi ko gagawin iyan, they will not listen to me.

“Layuan mo ang anak ko, Miss. Ipapapulis kita kung ipagpapatuloy mo pa iyang pangha-harass mo sa kaniya.” Gosh! I’m so shocked that almost scratch this kabute na sumusulpot kung saan-saan with my nails.

Who is this man ba?

---

“DOC, I saw on the news that Tana was here a while ago. Did he go somewhere else?” Kaagad kong tanong sa Doktora. I fleed from the exhausting scene awhile ago. Bahala na sila Blake sa problema nila dahil may problema rin akong malaki rito.

“May I know kung anong relationship mo sa kaniya, Miss?” The woman in her late thirties asked.

I scratched my perfectly shaped eyebrow and nervously told my answer to the doctor, “I… I think I am his baby’s father.”

“I can now understand kung bakit ganoon nalang kainit ang ulo ni Tana.” The female doctor looked at me from head to toe. “Wait for a bit, isusulat ko muna.”

Is she not gonna ask me questions? I’m willing to talk pa naman. This heavy problem should not be kept by me all alone, I need to let it out at baka mabaliw ako kakaoverthink.

“Here.” She hands me a paper, “By the way, ang ganda ng dress mo, gusto ko na ngang hablutin habang hindi ka nakatingin.”

I raised my chin and was about to tell a story kung paano, saan, at kung magkano itong dress ko kaso naalala ko wala akong panahong magstory telling.

“Maybe next time, Doc. Thanks for the help.” While I was walking towards the exit, I dialed the number that was written.

“Hello?” A voice asked from the other line. He sounds familiar. “Are you perhaps the pregnant guy on the TV? Are you Tana?”

“Oo, ako si Tana. Bakit may tanong ka na naman tungkol sa pagbubuntis ko? Tanga, kasalanan ko talaga ‘to. Ba’t ko pa kasi ibinigay ang number ko sa public?” That’s maybe because you want attention.

“Yes, I do have QUESTIONS.”

“Ay, h’wag muna. Pagod na pagod na ako kakasagot ng mga tanong niyo ha. Hindi ako scientist at mas lalong hindi ako isang hybrid o kung ano mang term na ginagamit niyo pangtawag sa abnormal na kondisyon ko. Namumuro na kayo. Kahit ipagsabi niyo sa media na maldita ako, wala na akong pake. Pati ang anak ko nas-stress sa inyo.” I rolled my eyes in disbelief.

Sinong kakasilang at bagong silang na sanggol ang hindi mas-stress kung ilang oras lang siyang nagstay sa hospital after labor? Tana, who’s saint do you think you are?

“No… no, Tana. I was just thinking of giving money or something. Nag-chacharity ako kasi marami akong perang gustong itapon.” I tried my best to hide my disappointment. “Are you in ba?”

“Ay vlogger ba ‘to? Ayos ang content mo, mema ! Feel kong maging internet celebrity ngayon! Kamakailan lang no’ng nagdebut ako.” He zealously shouted. Nawala na ang inis sa tono niya.

“Text me your address at pupuntahan ko kayo ng baby mo. Anytime you want.”

As soon as I received his text, I rushed towards the address riding my brand new baby dressed in hot pink. Kakabili ko lang nitong sasakyan, maybe a week or two.

It took one and a half hour to reach to this house. It was not what I expected. Akala ko Tana was cheap that time because he did not wear any pricey brands that time when I met him at the gay bar. He was just casually dressed as if he was going to the mall.

Currently, I was facing a pretty decent house, medyo simple pero mayroong elegant vibe. Since it doesn’t have a doorbell, I knocked on the iron door. Hindi sumagot si Tana sa pagkatok ko, instead he sent me a confirmation text saying that the door was unlocked. Wow, he had a controllable front door and a trendy CCTV.

I went inside quietly. Since walang second floor, bumungad kaagad sa akin ang living room at ang mga nagkalat na damit. It was as if they we’re worn but not washed for a month. I’m really confused kung bakit umalis si Tana sa ospital. This is concerning lalo na’t madaling mahawa sa mga bacteria at viruses ang mga bagong silang na sanggol. He even stated a very world-wrecking revelation in front of the media, and now he wanted some privacy? Ano siya, clout chaser na paiba-iba ang utak?

Kung sana tumahimik lang siya, the baby would still be in the care of professionals, with doctors. It’s not that I’m implying that knowing their existence is a regretful thing, I was just concerned and frustrated. Men that has the chance to carry their babies in their womb and feel the happiness as they feel their newborn babies’ warmth in their chests would be the best thing every gay couples and infertile wives wished to have.

If they stayed at the hospital for as long as it is needed, matututukan sana sila ng maayos ng mga doktor. What is he thinking ba?

I shook all the offensive thoughts and calmed myself. I fished my phone out and was about to call Tana kaso bumukas ang pintuan sa gilid ng kusina ng bahay na ‘to. The house is wide, but the doors were painted differently, so they’re sticking out like a sore thumb.

“Good day, Tana.” I greeted him first. Sinulyapan niya lang ako bago dumiretso sa ref at kumuha ng pitsel.

“Where is your baby?” Nakangiti kong tanong sa kaniya, but he seems to be distancing himself. Taliwas ng magiliw at makulit na presensiya niya sa TV at sa telepono, hindi iyon ang nakikita ko.

It was as if I was looking at the mirror. Hindi ko maipagkakailang ginagawa ko rin ang ginagawa niya. Putting a front for three major things: to not feel inferior, to put on guard, and to blend with others.

“Pasensiya na sa kalat.” He said in a low voice as he constantly pick them.

I shrugged and have myself to seat on the sofa. I removed my shades and place it safely on my hair. “Let’s stop pretending, Tana. Where is our baby?”

Tana stopped for a minute but went back to picking the dirty clothes, “Ngayon ka lang talaga susulpot? Nahirapan akong magpaliwanag sa mga magulang ko sa sitwasyon ko. And guess what, Kendara? My family disowned me.” Unlike the Tana whom I met few months ago, he was giving me a cold treatment.

“Hoy, bakla. Don’t casually put all the blame on me.” I was exasperated and didn’t have the time to control my tone. “Para namang kasalanan ko kung tinakasan mo ako as if you just had a steamy one night stand with some random guy.”

“Hindi ko alam kung paano ka i-contact.” He said softly as if he was just talking to himself.

“Kaya nga. Kung nagkausap pa tayo that time, we could’ve talk things out. We could’ve exchanged digits at sana naging best friends tayo and we could’ve talked nu’ng nagkaroon ka ng changes sa katawan mo. Sana nasa tabi mo ako all throughout your pregnancy.” I said tiredly, hindi ko alam kung ano nang idadagdag ko o kung tama na ba ang mga iyon to express my how am I feeling now without unconsciously hurting him.

Umupo siya sa tabi ko. I immediately faced him hoping to receive a reply. “Mag-order ka muna ng pizza at kung anong fast food. Nagugutom na ako.” Tana really has a lot of lose screws in his head. Who wants food while having a heavy talk?

“‘Di ka ba marunong mag-read ng mood? You’re not taking this situation seriously, Tana.” I said while dialing my favorite restaurant. This is going to be super long talk.

---

THE food was piping hot when it arrived at the door. After paying for it, tinulungan ko si Tana para ilagay ang mga ito sa dining table niya. As much as I want to see our son or daughter, hindi ko alam kung papayagan ba ako ni Tana when he’s this stubborn.

I stood in front of him as he eat them like a voracious na para bang ginutom nang ilang taon. “Kain tayo, Kendara.” I politely declined his offer and said that I was full already.

Binusog ko ang mata ko at tinignan ang figure ni Tana ngayon. I think he loss a lot of weight compare to the day we met. “You seemed to be thinner, Tana? Are you taking care of yourself? You weren’t as cute as before.” As an acquaintance of him and a mother of his child, I’m worried about him and the condition of our child. Kung kagaya ba niya, hindi ba naalagaan nang maayos ang bata.

“Ginipit talaga ako ng parents ko. Aside from the house and the house bills, ni singkong duling wala silang ibinigay sa akin. Nang sabihin kong buntis ako, pinaalis ako sa bahay at itinapon ako rito. Kinailangan kong kumayod sa pang-araw-araw.” Napangiwi ako at gusto ko sanang pagalitan siya, but I stopped myself. For sure, that was his karma for not telling me. ‘Yon na ‘yon.

When I didn’t say anything, Tana didn’t say a word too. Tahimik lang kami hanggang natapos siyang kumain. I grabbed the tissue and gave it to him.

He then get my hand and guided me towards a room. My heart is continuously thumping as if I am going to receive a precious gift from Santa.

_Dug dug. Dug dug. _

Ang unang bumungad sa akin ang maespasyong kwarto na puno ng mga pictures ng isang baby. The room was painted with vibrant yet elegant colors. There were also small toys all over the room, there were gifts and a lot of cute stuffs. But what made my heart skip a beat is the crib on the left side of the only bed.

Nilingon ko si Tana at tango lang ang ibinigay niya sa akin. I let my feet guide me in front of the crib. Aside from the sound of my stilettos, there is no noise that can disturb the baby inside the crib.

The baby sleeping soundly. Anyone who can see the baby can literally spot the similarities and visuals while closing their eyes that came from Kendara. “Her name is Kendra.” The resemblance is uncanny!

“Really?” I asked Tana while my fingers is on the way to touch Baby Kendra’s small cheek. It’s so soft that it feels like pinching marshmallows. My hand then reached towards Kendra’s little hand and cute fingers, feeling they’re warmth to check that I’m not dreaming; that I’m already a mother of this cute baby.

Hindi ko na napigilan ang luha na umagos. Although I came with a heavy makeup on, hindi ko na iyon inalintana. “Is she really mine?”

“Tinatanong pa ba iyan, Dara?” Tana rolled his eyes. Kinuha ko ang kamay niya at umalis na kami sa kwarto.

Inalalayan ko kaagad siya sa sofa upang makapag-usap ng masinsinan. “What did I do to receive such a blessing?” I asked Tana while I continue crying.

In the first place, before deciding to go here, I wasn’t even expecting that Tana’s baby was mine. I wasn’t expecting that that forgotten night would bare a gift. Although I wasn’t expecting, there is a little percentage that I was hoping that it was mine.

At talagang akin nga si Baby Kendra…

I was busy minding myself na hindi ko na napansin ang paghagulgol ng katabi ko. The look on Tana’s face, as if he was relieved. The stoic face he was trying to put, was slowly crumbling. At ang nakikita ko lang ay isang magulang na masaya, na para bang sinasabi ng kaniyang expression na, ‘all those sacrifices did not go in vain.’

I stood up and get the box of tissues to carefully wipe his tears. “You look like an uhuging bata.”

“Eh, ikaw, mukha kang payaso, Dara.” He said while wiping his snort. Ngumiwi ako sa sagot niya. Kalaunan ay bumalik ang ngiti sa mukha ko, “You’re never going back to this house. You’re never going to work your ass out alone just to feed our baby while neglecting your health.” I declared while wiping my face infront of a handmirror na kinuha ko sa bag.

“Should I call your parents? Itatanan ko nalang kayo ng baby natin. Bubuhayin ko kayo at ibebenta ko lahat ng luho ko.” I asked him when he stopped crying.

“Don’t talk like that, Dara. Tingan mo nga iyang sarili mo, mas mukha pa akong lalaki sa iyo, baka isang suntok lang ng Kuya ko, tumba ka kaagad.”

I raised my new nails and pointed it to his chest playfully, “Weren’t you disowned by your family? Buti nga sa iyo.”

“That was a joke.” Pagsuko ko nang sinamaan niya ako ng tingin. Baka ilayo niya si Baby Kendra sa akin.

---

“WHY do you look like that?” Tana asked when he saw I changed my dress and put little makeup on my face. He was also carrying baby Kendra in front of his house’s fence. “Are you pushing me to change my clothes into manly one?” I raised my eyebrow while escorting them to the back seat of my car. Naka-install na ako ng infant car seat diyan and I made sure it will be comfortable.

“I’m the mother of Kendra. No one’s gonna change the fact.” I firmly said to him. Babae ako, Madam.

It was yesterday when I know that I have a child and we’re currently on the way to Tana’s parents.

“Gaano kalayo ang bahay ng parents mo?” I asked Tana while starting the engine. I made sure the two of them are ready.

“Probably 30 minutes from here.”

“Okay. It’s not good for a newborn to go on long trips.” I said as I surfed on the internet.

“How are you?” It’s now the turn to ask the mother. “Kinain mo ba ang ipinadala kong fruits kahapon?”

“Of course! Thank you sa maraming peach. I was right when I told you it’s my favorite fruit.” Ngumiti lang ako. We chatted for awhile before we arrive to his family’s house.

Malamig ang kamay ni Tana nang natapos kong pindutin ang doorbell. I was carefully holding the fragile Baby Kendra in my arms. “It’s gonna be fine.”

It only took a minute before a huge man opened the door. He did not have a top and all I could do in this sudden but precious time was to look at his sweaty big chests. “Kuya ko ‘yan, Kendara.” I snapped back to reality when Tana pinched me.

“Bakit ka nandito, Tana? Ayaw ka na naming makita nila Mom.” His brother’s voice was deep and it really made me feel a tingly as if I was a worm getting showered with salt. It feels like I could just jump on him and bury my face between his plump chest.

“Sino iyan, Tangtang?” I man in his mid forties appeared with a women his age in his arms. Doon ko na pinunasan ang laway na tumutulo sa bibig ko at ibinigay ang aking business card sa tatlo.

“Ikaw si Kendara Delos Santos? Kaano-ano mo ang mga Delos Santos na kabusiness partner namin ni Part?” Tana’s father asked me.

“I’m their daughter.” I proudly said.

“No, they only have one son at Kendro ang pangalan nito. Right, Part?” Tana’s mother said, full of doubt.

“Ako nga iyon.” I briefly confirmed. Ayaw ko nang marinig ang pangalang matagal ko nang kinalimutan.

“Are you sure?” He asked, ni hindi man lang nawala ang pagdududa. Mukha ba akong con artist? I’m sure I don’t look like that.

“Then call my parents.”

Tana’s father dragged the moment of silence for minutes before forcing himself to dial a number, “S-Sorry for disturbing you, Mr. Delos Santos but there is someone who is claiming to be your daughter in my house and her name was Kendara.”

“Excuse me, Ms. Kendara. Your father is looking for you.” His voice became soft unlike awhile ago. I smiled at them, “Told ‘ya.”

“Hey, Dad. I have something to say. Pwede ka bang pumunta rito kila…” I stopped and asked them, “Wait, ano nga bang surname niyo?”

“Carttel.” The four of them chant in unison.

“Yes. Please bring Mom here at the Carttel’s resident. There is a very important matter we needed to discuss.” As surprised as I am now, I bet they will jump in shock when they hear the news that their only self-proclaimed daughter has a daughter.

---

“I THINK we spoiled you too much, Kendara.” Those were the words that came out from my gorgeous mother right after we explained our situation. “We let you change the way you dress yourself, the way you talk, and the way you chose people that surround you. But this is…”

“Hindi naman fully masama ang mistake nila, Bree. We have a granddaughter now. Hindi na impossible magkaroon ng apo sa nag-iisa nating anak.” Dad’s look on his face was soft, but it became softer when I handed Baby Kendra to him. Of course, it is on purpose… to bait them.

Sino bang hindi makakatiis na hawakan ang mini me version ko, a cutie who looks like their only child?

“W-We are not telling the two of you to get married. But we really hope you two get along with each other.” Said Mr. Carttel after they became silent for awhile.

“Hindi kami talo ni Kendara, Dad.”

“Of course.” Like the speed of light, I agreed with Tana.

“With all of these unfortunate things you got after associating with our daughter, Kendara, ano ang magagawa namin bilang dispensa? We didn’t discipline this child thoroughly. Ang inaalala ko lang ay kung aware siya sa mga shortcomings niya.” Asked Mom while caressing Baby Kendra’s few hairs. She was also humming because she noticed the baby had woken up to put her back to sleep.

“Gusto ko po ng boutique for babies, as well as for those babies from mothers like me. I want them to feel safe getting a help from someone with the same situation with them.” I gasped in amusement after I heard his proposition. It was such a good idea that we were speechless.

“Okay. We will get that worked on.”

---

TANA’S POINT OF VIEW

“HUWAG niyong sabihing hindi niyo ako napanood sa balita? Huwag niyong sabihing wala kayong TV? Dapat alam niyo lalo na’t magjowa kayo.” Matiim kong tinignan ang dalawang lalaki sa harapan ko. Pang-ilang magjowang mga lalaki na ba ito ngayong araw?

Huminga ako nang malalim at ibinalik ang professional kong mukha, “Sabi na nga ba, hindi masyadong bago ang lalaking nanganganak ngayon. Gusto ko lang naman ipaalaman sa mga taong wala pang alam. Kaunting appreciation lang ang kailangan ko. Mabuti nalang at umabot ang balita ko sa juklang iyon at kung hindi masasapak ko talaga siya.” Speaking of juklang iyon, hindi pa nag-a-update si Kendara kung kelan siya babalik sa Pilipinas dahil business niyang cosmetics na famous globally.

Namimiss na namin siya ni Baby Kendra. Of course, bilang kaibigan, ‘di kami talo no’n. Kung sa pet world, ‘fur parents’ lang kami ng same na dog or cat.

“Ito ba si pogi ang bumuntis sa iyo, kuya? Malamang, kita na ang umbok. Mabuti naman at pinanagutan mo, pogi. Hindi pareho no’ng juklang iyon na kung hindi pa nakita ang balita, hindi pa ako bibigyan ng isang shop sa mall. Malamang dapat niya kaming sustentuhan.” Araw-araw akong nagpapasalamat kela Tita Bree dahil pinapaulanan nila kaming dalawa ni Baby ng pagmamahal. Mukha ngang bukod kay Kendara, spoiled na rin nila kami.

Nang matapos bumili ang magjowa ay may pumasok na tatlo pang katulad nila kay medyo nabusy ako kaka-chika ng life ko at kakasuggest ng mga magandang things para sa kanilang baby.

“KYAAHHHH! Tana!!!” Halos maputol pa ang takong ko sa gulat nang biglang may nagsisigaw ng pangalan ko.

“Nakakabaliw ba ang hangin sa ibang banda?” Kaswal kong tanong pero excited na talaga ako sa pasalubong nito sa amin.

“I have good news for you.” Kendara whispered on my ear teasingly.

“May bago akong boyfriend!!!” Nagpipindot siya sa cellphone niya bago ipinakita sa akin ang isang picture ng isang lalaking kamukha no’ng artista ang gumanap na ‘Superman’ ngunit green-eyed.

“Pangit naman niyan. Mukhang retokado.” Bulalas ko na nakaani ng sabunot mula sa kaniya.

“Kidding aside, Dara. May kapatid ba iyang nameet mo? Reto mo sa akin.”

Kinindatan niya ako at matagal bago siya sumagot, ”… wala.”

**SPECIAL CHAPTER / SIDE STORY OF TANA & ** KENDARA
ALL RIGHTS RESERVED

©2022

_+ _
_Mahaba _ _HAHAHAHHA. _ **Feel free to visit my other stories at my profile! **

@FORTYUNEYT

1. AFFECTED GUN
2. Chapter 1
3. Chapter 2
4. Chapter 3
5. Chapter 4
6. Chapter 5
7. Chapter 6
8. Chapter 7
9. Chapter 8
10. Chapter 9
11. Chapter 10
12. Chapter 11
13. Chapter 12
14. Chapter 13
15. Chapter 14
16. Chapter 15
17. Chapter 16
18. Chapter 17
19. Chapter 18
20. Chapter 19
21. Chapter 20
22. Chapter 21
23. Chapter 22
24. Chapter 23
25. Chapter 24
26. Chapter 25
27. Chapter 26
28. Chapter 27
29. Chapter 28
30. Chapter 29
31. Chapter 30
32. Chapter 31
33. Chapter 32
34. Chapter 33
35. Chapter 34
36. Chapter 35
37. Chapter 36
38. Chapter 37
39. Chapter 38
40. Chapter 39 (1)
41. Chapter 39 (2)
42. Chapter 40
43. Chapter 41
44. Chapter 42
45. Chapter 43
46. Chapter 44
47. Chapter 45
48. Epilogue
49. baibai
50. SPECIAL CHAPTER