WORK OF FICTION

Work of fiction

A Gangster’s Lover: Series Book 8; Luis Beckett.

    

      This is a work of fiction. Names, characters, places and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to real person, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Alright reserved. No part of this story maybe reproduced, distributed, transmitted in any form or by any means. Without the prior permission of the author.

Warning : You must be 18 and above to read my story. I don’t like putting dirt on your minds because of my story full of love making. It contains also heavy words.

Strictly prohibbited for younger audiences. Read at your own risk!

I wrote story full of love making because i want to explore my dirty little secrets here on wattpad. I want to expressed my little fantacies through making story.

Erotic story. The one that i like the most

Hey babies. Another story of A Gangster’s Lover. THIS IS IT! A Gangster’s Lover book 8; Luis Beckett. The hot scientist.

LGBTQ, Let’s go and roam the story of BoyLove.

Vote, Comments, Views and Adding story on your reading list are highly appreciated by the Author.

I’m not going to stop thanking you all for loving my A Gangster’s Lover series and also thank you to the flood voters. I love you all guys!

Credits to the real owner of the media photo.

SYNOPSIS

Synopsis

            Billionaire, Luis Beckett was about to propose to his long time boyfriend Peirce Gatlin. To be his fiancee and to be his wedded husband.

Nakahanda na lahat ang kaniyang mga gagawin sa pag-po-propose sa nobyo. The table, the romantic place, all in all. It was all already prepared. He’s just waiting for his boyfriend to arrive.

But he didn’t. Peirce didn’t arrive. He just wait for fuck nothing! He just wait for nothing. He didn’t showed, even his shadow. Basta na lang nawala ang binata sa hindi niya malamang dahilan.

After that, he hated love the most! He don’t believe in it! Love is just a bubbles, easily faded away. Not even longer for one minutes.

Nadala niya ang trust issue niya sa pagmamahal hanggang sa umedad siya ng tatlumpong taon. And he never-ever-ever tried to love again.

What if one day, after so many years, magkita ulit silang dalawa. Can he bear to see the person who once broked and cut his heart into pieces?

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

SIMULA

Simula

           GOOD MORNING kisses was not new to Luis. Having a sweet boyfriend like Peirce was enough for him to felt the warmth of love.

Tuwing umaga na lang siyang may halik sa kaniyang nobyo. Ito ang gumigising sa kaniyang umaga. Kaya nga ang sarap-sarap magising, dahil sa napaka-lambing niyang nobyo.

“Good morning, panget.” bati nito sa kaniya.

He smiled and open his eyes. His brownish eyes met with Peirce sky blue eyes. “Good morning, my Peirce.” balik bati niya dito.

Ngumiti ito sa kaniya at ihinilig ang ulo sa matitipuno niyang dibdib. Pumikit ito na animo’y ninanamnam ang init na taglay ng kaniyang katawan.

He caressed Peirce hair stroking it gently. “What do you want for breakfast?” tanong niya dito.

“I don’t want anything. I just want you.” malambing nitong turan.

Napangiti siya. “I’m not a food. Hindi ka mabubusog.”

Nakita niyang kinagat ng binata ang pang-ibabang labi nito. Bago malamyos na hinaplos ang kaniyang pisngi. Napa-pikit ang kaniyang mga mata upang damhin ang malambot nitong kamay na naka-sapo sa kaniyang pisngi.

“You’re not a food and i know that, but still i can’t help myself craving for you.”

Lumawak ang kaniyang pag-ngiti. Ang matatamis niyang ngiti na sa buong buhay niya ay naranasan niya lang sa piling ng kaniyang nobyo.

“You know what, you always makes me smile and i like that.” he sincerely said still not lossing his smile.

“And i like you.” balik turan nito sa kaniya ng may buong pagmamahal.

Dumukwang ito at hinalikan ang kaniyang mga labi, mabilis pa sa alas quatro ang kaniyang naging pag-tugon.

Tinugon niya ang malambot at mapupula nitong labi. Tinugon niya ng buong pananabik at buong pagmamahal.

It should be just a quick kiss, pero ayaw pa niyang putulin ang halik. Hinawakan niya ito sa batok at mas idinigin pa ang ulo upang mas lalong lumalim ang halik.

Naging desperado iyon habang lumilipas ang oras. Kumubabaw na ang nobyo niya sa kaniya. At dahil pareho silang walang saplot. Ramdam na ramdam niya ang mayayaman nitong pang-upo na kumikiskis sa kaniyang pagkalalaki.

“It feels good.” he said.

“Yes, it does. But it do feels good when.” hinawakan ng kaniyang nobyo ang kaniyang pagkalalaki. Iginiya nito papasok sa loob ng bukana nito. “When i put it inside of me.” anito.

Pareho nilang buong pagnanasang nilasap ang kakaibang sarap na lumukob sa kani-kanilang pagkatao. ’Yung sarap na halos marating nila ang alapaap.

“Ohhhhh, my Luis. It feels good. Uhmmm.” Peirce moaned while pumping his cock inside of him.

Inangat nito ang katawan. Isinandal nito ang palad sa magkabilang dibdib niya at doon ito kumuha ng lakas upang kabayuhin siya ng mas mabilis.

“Ohhhhh—Peirce. Ohhhhh, my Peirce. You’re great. So good, Peirce. Ang sarap niyan.”

Ginawa niyang unan ang kaniyang dalawang braso habang hinahayaan niyang gumigiling at kumakabayo ito sa kaniyang pagkalalaki.

“Ahhhh. Ahhhhh. Ahhhh. Luis, my Luis. Ohhhh—fuck! You’re so big, ohhhhh—so big.”

Lalo siyang na-te-turn-on sa mga nakikita. Kagat-kagat ng kaniyang nobyo ang pang-ibabang labi nito habang tumataas baba. Mas lalo siyang ginaganahan.

Ohhhh—fuck! Shit! My Peirce. Hell, ride me, baby.“

Sumasalubong na rin siya sa paglabas-pasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Kakaibang sarap ang dulot niyon sa kaniyang pakiramdam.

Sa bawat pagbaon at pag-hugot, nagdudulot iyon ng sarap na dito niya lang malalasap.

“Luis. Luis. Luis. Ohhhhhh—my Luis.”

Binangon niya ang kaniyang sarili sa pagkaka-higa at doon ay sinugod niya ng halik ang mga labi ng nobyo. Mabilis naman nitong tinugon.

Naglaban at nag-espadahan ang kanilang mga labi sa isa’t-isa. Even the kissed was so great. So good. So heaven.

Bumaba ang kaniyang halik sa leeg nito. Hinahalik-halikan niya habang nag-iiwan siya ng marka sa leeg nito. Habang ang kaniyang pagkalalaki ay walang sawa sa pag-ulos sa loob ng binata.

“Ohhhhh—Uhmmm.”

“Peirce. So good.”

Maya-maya pa ay naramdaman na niya ang kaniyang sarili na lalabasan na siya. Mga ilang ulos na lang.

“Peirce i’m cumming, my Peirce.” he said.

“Then cum inside me, my Luis.”

Ilang mahaba at mabilis na pag-ulos ang kaniyang ginawa, bago niya isagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki niya sa loob nito. At doon ay sumabog ang kaniyang mainit na likido sa loob ng nobyo.

Hinuli niya ang mga labi nito at mariing hinalikan, habang ninanamnam ang sarap na lumukob sa kaniyang buong pagkatao.

Niyapos niya ito at hinila pahiga. Sinalo ng malambot na kama ang kaniyang likod habang sinalo naman niya ang katawan ng nobyo.

Pareho silang habol ang hininga sa sarap na nagpatakas ng kanilang lakas…

“Are you sure you’re going to work?” Luis asked and Peirce just nodded.

“Yes, i’ll be fine, my Luis.” Peirce responded.

Nagpakawala siya ng malakas na buntong hininga bago siya lumapit sa nobyo. Inayos niya ang suot ng nobyo niya. “Good luck to your work, my Peirce. I love you.”

Kinagat ni Peirce ang labi nito. At namula ang pisngi nito. Hinagilap nito ang kaniyang pisngi, “I love you too, Luis. And good luck to your work too. Scientist of my life.” Peirce said with a sweet smile on his lips.

He cupped Peirce face and he kissed his lips. Mabilis lang ang halik na iyon bago iyon nag-hiwalay.

“Aalis na ako. Bye, my Luis.” muli siyang hinalikan ng nobyo niya sa kaniyang pisngi, ngumiti bago ito tuluyang umalis.

Naiwan siya sa loob ng bahay. Smiling. Ngayong araw ay itutuloy na niya ang kaniyang pag-po-propose sa nobyo. Lalo’t sigurado na siyang mahal na mahal na niya ito at batid siyang ganun din ang nobyo niya sa kaniya.

They both love each other. Sigurado na siya sa nobyo niya, at alam niyang ito na ang makaka-tuluyan niya hanggang huli.

Nakakatawa lang isipin. Na muli sa leader ng kanilang gang na si Axll hanggang sa mga sumunod, hindi niya inaakalang lalaki rin pala ang para sa kaniya. Akala niya ay sa babae siya babagsak, lalo’t alam niya sa sariling babae siya. He’s into girl, but when he met Peirce, it all changed. Parang kinain niya ang mga sinabi. But all in all, si Peirce lang ang nagpa-bago niyon sa kaniya. That’s why he loves him so much…

Preparado na ang lahat. Lahat-lahat ng surpresa ni Luis para sa kaniyang nobyo. Medyo gumagabi na rin, at maya-maya ay uuwi na ang nobyo. At batid niyang masusurpresa ito sa kaniyang gagawin.

Sa pool side ang lugar na napili niya upang pag-dausan ng kaniyang gagawing surpresa dito.

“Are you ready? Please be prepared.” aniya sa mga magpapa-tugtog ng romantikong musika kapag dumating na ang binata.

“Don’t worry, sir. We’re ready.” naka-ngiting ani ng mga ito.

Pinagsalikop niya ang kaniyang mga kamay. Ilang linggo na niya itong pinaghahandaan, pero mukhang hanggang ngayon ay hindi parin siya handa.

Kakaiba ang kalabog ng kaniyang dibdib. Like the fuck! Sa buong buhay niya ngayon lang niya naramdamang kabahan. At iyon ay dahil lang sa mag-po-propose siya. Damn this feeling!

Nilabas niya sa bulsa ang maliit na box na kinalalagyan ng singsing. Beautiful. Banggit niya sa kaniyang isip.

Gold ring topped with the famous black diamond. Lalo’t itim ang paborito ng kaniyang nobyo.

Hindi naman kailangan magpa-mahal siya ng singsing, pero dahil espesyal ang nobyo niya sa kaniya. He wanted the ring to be special as well.

8pm. Naghihintay parin si Luis sa kaniyang nobyo. Napa-kunot ang kaniyang noo. Kanina pa tapos ito sa trabaho. Dapat kanina pa ito narito.

Kunot noong inilabas niya ang kaniyang telepono. Tinawagan niya ang telepono nito, ngunit maka-ilang ring pero walang sumagot doon.

Muli ay sinubukan pa niya ngunit wala paring sumasagot.

Ganun pa man ay kinalma niya ang sarili. Baka nagmamaneho lang at na traffic kaya hindi agad nakarating.

But he’ll leave a message kung saka-sakaling nasa traffic siya, just like he usually do.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Mabilis niyang kinuha ang telepono at tinawagan ang manager ng trabahong pinapasukan ng nobyo niya.

“Hello sir. What can i do—”

“Can i speak to, mr. Gatlin?” pagputol niya sa iba pa nitong sasabihin.

“You mean, Peirce.”

“Yes.”

“Peirce was already left. Why, sir?”

Imbis na sagutin at pinatay na niya ang tawag.

Na’san si Peirce? Na’san ang nobyo niya?

Ganun pa man ay hindi siya nag-isip ng masama. Baka mamaya umuwi na rin ito. Baka pag-umalis siya dito ay magka-salisihan silang dalawa ng nobyo. Lalo’t commute lang ito. Bakit ba naman kasi hindi nito tinanggap ang alok niyang kotse. Tch.

Ilang oras pa ang lumipas habang sinusubukan niya itong tawagan ng tawagan ngunit wala paring sumasagot.

Bumagtas na ang kaba sa kaniyang dibdib. Where is he? The fuck!

Hindi na siya naka-tiis. Ilang oras ng nawawala ang kaniyang nobyo. Masama na ang kaniyang kutob na baka may masamang nangyare dito.

Mabilis siyang sumakay sa kaniyang kotse at mabilis niya itong pinaandar. Habang nag-mamaneho ay paulit-ulit parin niyang tinatawagan ang telepono nito.

He keeps on cursing every fucking seconds…

Pinilit makawala ni Peirce sa dalawang lalaking naka-hawak sa magkabilang kamay niya. Habang ang isa naman ay kinakapkapan siya.

Nakuha ng mga iyon ang wallet niya, ang kwintas na binigay sa kaniya ng nobyo, ’yung kwintas na regalo nito sa kaniya noong unang buwan ng kanilang relasyon.

“Give it back to me. Fuck you!” galit na turan niya sa lalaki. Mabilis namang dumapo ang kamao nito sa kaniyang mukha.

“Fuck you, too.”

Kinapkapan pa siya ng mga ito. Hanggang makuha ng mga ito ang telepono niya.

Nakita pa niya doon na tumatawag ang kaniyang nobyo.

“Fuck you, give my phone ba—”

Nasuntok na siya sa tagiliran bago pa man niya maituloy ang iba pa niyang sasabihin.

Daing niya ang sakit ng mga suntok nito.

Gusto niyang manlaban ngunit tatlo ito. Hindi niya kaya. Masyado na rin siyang mahina sa pambubugbog ng mga ito sa kaniya.

“Give it back to me.”

Muli ay sinuntok siya sa tiyan dahilan para mapadapa siya. Naramdaman na lang niya ang muling pag-sipa nito. At dahil malakas nagpa-gilong-gilong siya pababa hanggang sa nalaman na lang niyang tumama ang kaniyang ulo sa bato dahilan para mawalan siya ng malay.

Isa lang ang kaniyang nasa isip ng mga panahong iyon, walang iba kundi ang mahal niya. Si Luis.

Awtomatiko siyang tumingin sa screen ng telepono niya ng marinig ang pag-chimes niyon.

Kinuha niya at binasa ang mensaheng nanggaling dito.

“Don’t call me, fucker! Let’s break up, i don’t love you anymore.” Ang mensahe nito sa kaniya dahilan para mahinto niya ang sasakyan sa gitna ng kalsada.

What?! Gulong-gulo ang isip niya habang paulit-ulit na binabasa ang mensahe. He tried to dial his phone once more, pero hindi na iyon nag-ri-ring. He frustratedly pulled his hair. What the fuck!

“What the fuck?!” Galit at inis na aniya.

Hinampas niya ang manubela ng kaniyang sasakyan ng paulit-ulit. Habang galit na galit ang bumalot sa kaniyang didbib.

Galit na kinuyom niya ang kaniyang kamao. At malakas na pinag-susuntok ang manubela ng sasakyan.

“Fuck! Fuck! Fuck!”

Hinilamos niya ang magkabilang palad sa mukha niya.

“You betrayed me! You said you love me?! Fuck! Hell! Love is bullshit! Fuck this! Fuck!.”

Mga ilang minuto pa ang kaniyang tinagal doon. At sa hindi inaasahang pagkakataon. Umagos ang isang butil ng luha sa kaniyang mga mata. Mabilis niya itong pinunasan at mapait na napangiti.

Bakit nga ba naman siya umasang totoo ang pagmamahal? Bakit nga ba siya nag-mahal? Argh! Fuck!

That night he realized that love wasn’t exist. Love isn’t true. Love is fake! Love is just his imagination. And love is like a bubbles, leaves after a couple of second. Easily faded away, not even longer for one minute. That night he also swore to himself that he’ll never ever love again. And he will ever ever hate love! Forever.

Mabilis pinaharurot ni Luis ang kaniyang sasakyan pabalik sa kanilang bahay. Lalo’t wala ng proposal na magaganap. Wala na ang kaniyang mahal. Iniwan na siya nito! The fact na hindi siya makapaniwala, pero iyon ang totoo…

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 1

Kabanata 1

3 Y

ears Later…

             SA EDAD na tatatlumpo’t tatlo wala paring nagiging karelasyon si Luis. Simula ng iwan siya ni Peirce ay hindi na siya nagmahal pang-muli.

May trust issue na siya sa pagmamahal simula ng hiwalayan siya ng nobyo. At alam iyon ng kaniyang mga kaibigan. Alam ng mga iyon ang mga pinag-daanan niya sa mga lumipas na taon.

Alak, trabaho, alak at trabaho lang ang kaniyang ginagawa. Nag-mukha na nga siyang more matured. He looked fresh but not fresh when he’s with Peirce. His boyfriend who left him with no fucking valid reason. Well actually, hindi na naman niya kailangang magkaroon pa ng rason ang mga bagay-bagay. Basta nangyare na ang nangyare. Wala na siya doon.

Nakalimot na siya. Nakalimot na nga ba?

Naalala tuloy niya ng mga panahong iniwan siya ng nobyo, ’yung pakikipag-break nito sa mensahe lang.  Ni hindi man lang siya hinarap at makipag-hiwalay ng maayos. Ni hindi man lang siya tinanong kung ayus lang ba siya. Ni walang pasabi-sabi.

Huling pagtatalik nilang dalawa ay sariwa parin sa kaniyang isip. Ayos pa naman sila ng mga panahong iyon, hindi lang niya alam kung anong nangyare at bakit nakipag-hiwalay ito.

Hindi na lang niya inusisa ang lahat. Sino ba naman siya para mag-tanong pa. Basta nalaman niya ang mga mungkahi nito sa kaniya, hindi na niya kailangan pa ng paliwanag. Ang tapos ay tapos na.

Simula ng sila’y maghiwalay. Hindi na niya nakita ang nobyo. Hindi ito nagpakita sa kaniya. Wala na silang naging komunikasyon sa isa’t-isa kahit noong mga araw na iyon ay hinihintay parin niya ang tawag nito. Pero ni isa, wala siyang natanggap.

Para lang siyang nag-hihintay sa wala.

Ganun pa man, ang pakikipag-hiwalay ng kaniyang nobyo sa kaniya ay nagpa-bago sa kaniya. Business smile. ’Yan lang ang ngiti niya sa ilang taong lumipas. He rarely talk kung hindi naman business ang pag-uusapan. Bilang ang mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig, that’s why ilang sa kaniya ang mga empleyado niya.

Walang gustong makipag-usap kung hindi business ang pag-uusapan.

Narito siya ngayon sa malaking laboratoryo ng pagawaan niya ng mga sari-saring gamot na nag-su-supply sa Pilipinas at sa ibang bansa. Iyon ang tuluyang nagpa-yaman sa kaniya pang-lalo.

Dahil sa galing at bisa ng gamot niya ay marami ang tumangkilik doon, hanggang sa pati ang ibang bansa ay napa-bilib niya.

Seryosong pinag-mamasdan niya ang mga fully skilled niyang mga empleyado habang gumagawa iyon ng formula ng gamot na gagawin nila.

Marami na siyang mga kompanyang ipinatayo sa iba’t-ibang dako ng mundo. Kung saan sikat na ang mga gamot na sinu-supply niya.

Ever since Peirce left him. Work is all in his mind. Wala ng iba. Work and work…

Sinipat ni Max ang kaniyang relong pambisig. “Shit!” bulalas niya ng mapag-tantong male-late na siya sa pag-pasok sa kaniyang trabaho.

Napa-kamot siya sa kaniyang ulo at mabilis na kinuha ang mga dapat dalhin. Lumabas na siya sa hindi kalakihang kwarto hanggang mapunta siya sa salas.

Naroon ang kaniyang dalawang nakababatang kapatid kasalo sa pagkain ng kaniyang ina.

Lumapit siya sa ina. Hinalikan niya ito sa ulo. “’Nay aalis na ho ako.”

“Aba, Teka, hijo. Hindi ka man lang ba kakain?” anang ina.

“Sorry ’Nay, late na kasi ako. Baka pagalitan na naman ako ng manager ko. Lagi na lang akong late—saka na lang po tayo mag-usap.”

Binalingan niya ang kaniyang mga kapatid. Ginulo niya ang buhok ng dalawang bunso niyang kapatid na lalaki. “Pakabait kayong dalawa. Pumasok kayo sa school, mamaya pag-uwi ko dadalhan ko kayo ng pasalubong.” aniya.

“Opo, kuya.” sabi ni anang kaniyang mga kapatid. Ngumiti siya pagkatapos ay nilasan na niya ang mga iyon.

Nag-sakay na lang siya ng tricycle upang mas mabilis siyang makarating.

“Manong para ho.”  aniya ng makarating na sila sa paroroonan.

Narating niya ang kaniyang pinagtatrabahuhan. Sales Man siya sa isang shop dito sa kanilang probinsya. Bagong tayo palang ito isang taon na ang nakakalipas. Medyo may kalakihan ang sahod kaya pinatos na niya.

Nag-take siya sa TESDA ng isang taon upang mabigyan siya ng katibayan na siya’y nakapag-aral. Dahil sa talino niyang taglay ay mabilis siyang naka-pasa. At iyon ang ginamit niya sa kaniyang application letter kaya isa siya sa mga natanggap.

Hindi rin kasi niya alam kung tumuntong ba siya—papasok na siya.

“Good morning sir.” bati niya sa guard matapos maka-pasok.

“Naku, late ka na naman, Max.” anang guard na iiling-iling pa.

Hindi na lang niya ito pinansin. Mabilis siyang nag-tungo sa locker room at doon niya inilagay ang gamit niya. Nagpalit siya ng uniporme ng shop at mabilis ang mga kilos.

Lumabas siya ng locker room at sinimulan na niya ang trabaho.

Bilang isang sales man. Ilang oras siyang naka-tayo. Tanungan ng mga customer. At minsan siya rin ang taga-kuha ng mga bilihin na nasa taas na parte.

“Kuya, na’san po ’yung mga toothpaste?” tanong sa kaniya ng dalagita.

“This way, ma’am.” Nag-una na siyang mag-lakad hanggang sa marating nila ang set ng mga toothpaste.

“Thank you, kuya.” pasalamat sa kaniya ng dalaga.

“You’re welcome.”

Aalis na sana siya ng tawagin siya ng dalaga. Nilingon naman niya ito.

“Ang pogi mo po kuya. Hindi ka bagay maging sales man. Bagay kang maging may-ari nito.” anang nakangiting dalaga na animo’y kinikilig.

He just smiled at her sweetly. Sana nga siya na lang ang may-ari ng shop na ito. Para naman may ipang gastos siya sa kaniyang pamilya at hindi na sila mahirapan. Lalo’t hindi na kayang mag-trabaho ng kaniyang ina. At dumagdag pa doon ang gastusin niya sa pag-aaral ng kaniyang mga kapatid. Hindi naman pwedeng tumigil ang mga iyon, may pangarap pa siya sa mga ito. At alam niyang may pangarap din ang mga ito para sa mga sarili nito. At siya ang nakaka-tandang kapatid, siya ang handang tumulong upang matupad ng mga iyon ang pangarap ng mga ito.

Dahil wala naman siyang ginagawa at naka-tayo lang. Naiisip na lang niyang ayusin ang mga pagkaka-ayos ng paninda.

Medyo masakit na rin kasi ang kaniyang paa kakatayo. Kaya heto’t umupo siya habang inuumpisahang ayusin ang nasa lower part.

Hindi naman mahirap ang kaniyang trabahong bilang isang sales man. Ganito lang, pero minsan nakaka-pagod nga lang. Habang nag-aayos. Inisip na lang niya kung anong bibilhin niyang regalo para sa mga kapatid…

Matapos ni Luis sa laboratoryo niya. Umalis naman siya upang dalawin ang kaniyang opisina sakay ng kaniyang magarang sasakyan. McLaren.

Nang makarating siya sa harap ng kompanya. Lumapit sa kaniya ang guard na naroon at mabilis siyang pinag-buksan ng pinto.

“Good morning, sir.” ilang na pag-bati nito sa kaniya.

Hindi niya lang pinansin iyon at dire-diretso siya. Pinag-buksan siya ng pinto ng guard.

Sinuot niya ang salamin at maangas na pumasok sa loob with his poker face looks.

“Good morning, sir.” bati ng mga empleyado niyang nakakasalubong. Tulad din ng guard ay ilang din ang mga ito sa kaniya. Naka-tungo pa matapos siyang lagpasan.

“Bakit nga ganun si sir, no? Ang guwapo-guwapo pero ang sungit-sungit.” anang babae na narinif niyang nag-uusap matapos siyang makarating sa management. Mukhang hindi naman siya napansin ng mga iyon.

“Oo nga, ubod haba ng sungay.” dugsong pa ng isa.

Naipaikot na lang niya ang kaniyang mga mata. Imbis na may trabaho, mukhang gusto pang mawalan.

“Hiniwalayan daw iyan, kaya naging ganiyan ka bitter. Kung ako na lang sana ang pinatulan niya. Hindi ’yung baklang iyon.” sabi pa ng isang babae na animo’y isdang nakawala sa tubig.

“Mas maganda kung ako ang mapapangasawa niya.” anang isa pang babae.

“Are you just keep talking about me, your boss?” madilim ang boses na turan niya. May halong galit din iyon lalo’t tinawag ng mga iyong bakla si Peirce. Hindi niya iyon mapapalagpas.

Gulat na napa-tingin naman sa kaniya ang mga babae. Namimilog ang mga mata nitong yumuko at akmang babalik sa kani-kanilang gawa.

“Stay where ever you are.” matigas niyang turan at tumataginting ang lamig sa kaniyang boses.

“I’m sorry, sir. We’re very sorry.” anang dalaga na panay ang pag-yuko.

“Raise your fucking faces.”

Napapitlag pa sa gulat ang mga iyon bago nag-angatan ang mga ulo. Hindi magawang maka-tingin sa kaniya.

“You!” Tinuro niya ang isang babae. Hanggang ang kaniyang turo ay umabot sa lahat. “Pack your things. You’re all fired.”

Aniya at akmang aalis ngunit humarang sa kaniya ang isang babae. “Please, sir. I need this job, kailangan ko ito para sa mga anak ko.” Lumapit naman ang iba at nagmakaawa din, ngunit walang sinoman ang nag-tangkang humawak sa kaniya. Kilala siya ng mga ito.

Tinaggal niya ang suot na eyeglass. At walang emosyong binalingan ng tingin ang babae. “Naisip mo ba ’yan bago mo ibuka ang mapanira mong bibig.”

Muli niyang sinuot ang salamin. “Final decision, leave my company in 10 minutes. Kapag nakita ko pa kayo, ipapakaladkad ko kayo sa guard upang ipatapon ang mga basurang katulad ninyo.”

Tuluyan na siyang naka-alis hanggang sa marating niya ang kaniyang opisina.

Umupo siya sa swevil chair at hinilig ang ulo doon. Pinatong niya ang kaniyang paa sa table at hinubad ang salamin.

Those bitches!

May kumatok sa kaniyang opisina.

“Sir, Ms. Lucido ho.” anang sekretarya niya.

“Come-in.” malamig na turan niya.

Pumasok naman ang dalaga at ilang ba pumunta sa gawi niya. “Good day sir. Tungkol po iyon sa mga ti—tinanggal niyo kanina.”

“Ibigay sa kanila ang mga huling sahod nila then make them leave. Ikaw na ang bahalang humanap ng kanilang mga kapalit. Huwag ’yung basurang kagaya nila.”

“But—”

Walang emosyong pinukaw niya ito ng tingin dahilan para hindi na nito matuloy ang iba pang sasabihin.

“Yes, sir.” anang sekretarya niya at nag-simula na itong umalis.

“Don’t disturb me.” aniya bago pa man makalabas ang dalaga. Lumingon naman ito at tumango.

Hinubad niya ang kaniyang business outfit.

Pumasok siya sa silid dito sa loob ng kaniyang opisina. Kung saan may kwarto doon na kaniyang pinag-tutulugan niya tuwing nakakaramdam siya ng pagod at antok.

Matapos niyang mahubad ang mga saplot, liban sa boxer ay humiga na siya sa malambot na kama. Ipinikit ang kaniyang mga mata.

At doon nagpadala sa antok…

Tapos na ang trabaho ni Max. Nagpalit na siya ng damit, ’yung suot niya kanina.

Matapos makapag-palit ay nagpaalam na siya sa mga katrabaho niya.

“Max.” tawag sa kaniya ng babae niyang katrabaho ng akmang aalis na siya.

Nilingon niya ito. “Gusto kang maka-usap ni sir. Madz.” anang dalaga.

Tumango na lang siya at marahas na nagpakawala ng malakas na buntong hininga. Ano na naman kaya ang kailangan ng kaniyang amo? Ang may-ari nitong shop?

“Sir, pinapatawag niyo raw ho ako?” aniya sa may-ari.

Naka-taas ang kilay na tumingin ito sa kaniya. “Hanggang kailan ka male-late sa pagpasok, Max?”

“I’m sorry, sir. May nangyare lang po sa bahay. Promise po hindi na mauulit.” hingi niya dito ng paumanhin.

“Dapat lang. Dapat lang hindi na maulit.” matigas nitong turan. “Kung hindi lang kita bet, malamang matagal ka ng wala dito.” bago iyon naging malambot.

Hell! Hanggang kailan ba siya nito tatantanan? Ganun na ba kalaki ang gusto sa kaniya ng baklang ito? Baka kanina pa niya ito nasuntok sa mukha, kung hindi niya lang ito amo. Pinag-titiisan niya lang ito, hangga’t hindi pa siya nakaka-hanap ng trabaho.

Lumapit ito sa kaniya. Habang ang malalagkit na titig nito ay nasa katawan niya. Akmang dadakutin nito ang kaniyang pagkalalaki ay mabilis siyang umiwas. “Wala naman hong ganiyanan.” naiinis na turan niya.

“Ayaw mo bang magka-pera? 1,500? I’ll blowjob you.”

Mabilis siyang umiling. “’Di bale na lang ho, sir.”

“Don’t you want it? 3,000? Still not want it?”

Pinagkiskis niya ang mga ngipin sa inis. Anong palagay nito sa kaniya? Katulad ng mga lalaking katrabaho niya dito? Na pumapatol dito sa matandang baklang ito para sa pera. Aba’y ibahin siya. Gusto niyang manggaling sa dugo at pawis niya ang lahat. Hindi ’yung ng dahil sa sarap nagka-pera kana.

“Kung wala na po kayong iba pang sasabihin, aalis na lang po ako. Asahan niyo pong hindi ako late bukas.” aniya pagkatapos ay nilisan na ang matanda.

“5,000?” huling sigaw pa nito.

Ikinuyom na lang niya ang kamao na animo’y anumang oras ay gustong manuntok, hindi na lang niya ginawa. Para ito sa nanay niya at sa mga kapatid….

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 2

Kabanata 2

           HINDI na nag-sakay ng tricycle si Max. Mas pinili na lang niyang mag-lakad. Sayang rin naman sa pamasahe. Lalo’t kailangan nila ng pera ng kanilang pamilya.

“Pabili nga ho ng cupcakes.” aniya sa tindera ng tindahan ng tinapay. Available naman doon ang cupcakes na may mani sa tuktok. Iyon ang pinaka-masarap sa cupcake. Ang mani.

“Ilan ba hijo?” tanong nito.

“Dalawa lang ho.” sagot naman niya.

“Dadalawang piraso lang naman eh.” sarkastiko nitong sabi na bahagya pang umirap.

Buti nga bumibili pa siya sa mga ito, eh, hindi naman karamihan ang bumibili. Hindi pa nagpasalamat na nagkaroon ito ng customer.

“Bente dos.”

“Bente dos ho?” gulat pa niyang turan. “Parang kahapon lang ay sampong piso lang ang mga iyan. Ang bilis namang mag-mahal.”

“Naku! Tumaas lang ng dalawang piso ay nag-reklamo kana. Eh alam mong mahal ang mga sangkap niyan.”

Napairap na lang siya sa hangin. Dumukot sa kaniyang bulsa at binigay ang isang daan sa tindera. “Ayan ho, gawin niyo ng tatlo.” aniya.

Malakas itong napa-buntong hininga. “Aba naman hijo! Dapat sinabi mo sa’kin nung una palang. Ay nabuhol ko na eh.” tinaas nito ang binili niya na naka-buhol na nga sa plastik labo. ’Yung mumurahin.

“Gasino na ho bang ibahin niyo ng plastic. Naku naman, ale, customer is always right.”

“Siya sige. Nakakahiya naman sa’yo. Babaguhin ko na lang ng plastic, kahit mahal itong plastic na ito.” sarkastiko pa nitong sabi.

“Aba naman. Nadagdagan na nga ng piso ’yung cupcakes, irereklamo niyo pa ba.”

Hindi na lang ito nag-salita. Sa halip ay wala itong gana na sinilid ang kaniyang isa pang binili at inabot ito sa kaniya kasama ang sukli.

“Salamat ho.” sarkastikong aniya matapos kunin ang kaniyang binili.

Hindi na lang niya ito pinansin.

Alas siyete na ng makarating siya sa bahay nila. Pumasok siya sa loob ng bahay.

“Nandito na ho ako.” aniya.

Lumabas naman ang dalawa niyang kapatid galing sa kusina.

“Kuya.” sabay na bati ng dalawa.

Lumapit ito sa kaniya. Ginulo niya ang buhok ng dalawa. “Ito oh, pasalubong ko sa inyo.”

Mabilis namang kinuha ng kaniyang mga kapatid ang dala niya.

“Bigyan niyo rin si Nanay. Maliligo lang ako.”

Pumasok siya sa loob ng kaniyang maliit na kwarto at inilapag niya ang bag niyang dala doon.

Kumuha siya ng towel at lumabas ng kwarto. Diretso siya sa loob ng cr nila upang maligo.

Nagbuhos siya ng tubig sa katawan. Naramdaman niya ang lamig na dulot niyon sa kaniyang katawan. He slightly shivered.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata habang kinukuskos niya ang kaniyang katawan.

A splashes of memories appeared on his mind. Mabilis niyang naimulat ang kaniyang mga mata at kumunot ang kaniyang noo.

Dalawang lalaki, iyon ang nakita niya sa kaniyang memorya. Alam niyang siya ’yung isa. ’Yung isa namang lalaki ay batid niyang may dating sa kaniyang puso. Somewhat na pamilyar sa kaniya ang lalaki. Sobrang labo nga lang niyon kaya kahit anong pilit niyang alalahanin ang mukha ay hindi na niya maalala.

Dati pa niya naalala ang lalaking iyon sa kaniyang isip. At dati parin niya iyon nakikita sa kaniyang isip. Samu’t saring pangyayare na lagi itong kasama.

Hindi niya maintindihan ang kaniyang sarili. Siguro isa iyon sa mga parte ng kaniyang alaala na nawawala.  Dahil hanggang ngayon ay hindi parin niya alam kung saan siya nag-mula. Kung sino ang pamilya niya, kung may pamilya pa ba siya. Kung hinahanap din ba siya ng mga ito. At higit sa lahat. Gusto niyang malaman kung totoo ang lalaki sa kaniyang isipan na paulit-ulit bumabalik sa kaniyang alaala. O isa lang iyon sa kaniyang imahinasyon.

Ipinilig niya ang kaniyang sarili at itinuloy na lang niya ang kaniyang pagliligo.

Matapos ay lumabas na siya ng nakatapis ang katawan ng tuwalya. Diretso siya sa kaniyang kwarto at doon nagpalit.

Matapos ay diretso siya sa kusina. Naroon na ang kaniyang ina at dalawang kapatid nag-aayos ng kanilang gabihan.

“’Nay mano ho.” lumapit siya sa ina at nag-mano.

“Kawaan ka, anak.”

Ngumiti siya at umupo na.

“Kamusta ’yung cupcake?” tanong niya sa mga iyon.

“Ganun parin ang lasa kuya masarap parin.” pabirong anang kapatid.

Natawa na lang siya sa sinagot nito.

“Siya sige, tayo’y kumain na.” anang kaniyang ina.

Umusal muna sila ng panalangin at pasasalamat sa nasa itaas bago sana sila mag-sisimulang kumain ng may kumatok sa kanilang pinto.

“Ako na ho.” aniya.

“Ako na kuya.” anang kapatid niya at mabilis na tumayo at lumabas.

Mga ilang minuto bago bumalik ang kaniyang kapatid. “’Nay si Kuya Popoy po, mukhang magpapalipas na naman dito ng hapunan.”

Lumabas naman si Popoy na malawak ang pag-ngiti. Dismaya naman ang balik sa kanila ng ngiting iyon ng lalaki.

Pumwesto na ito sa hapagkainan sa katabi niya.

“Mukha hong masarap ang pagkain niyo ah.” anang binata.

“Masarap nga ang pagkain namin, sana sa inyo din.” pabiro niyang turan.

Tumawa naman ito. “Wala nga kaming ulam sa bahay. Tamang-tama pala ang dating ko.” Kumuha ito ng pinggan at walang pasabi-sabing nag-sandok ng pagkain at na-una pa talaga sa kanilang kumain.

Napabuntong-hininga na lang siya. At inaya na ang kaniyang pamilyang kumain, dahil batid niyang sa lakas nitong kumain ay talagang kaya nitong ubusin kapag hindi sila nagmadali. Lalo’t sadyang makapal talaga ang mukha nito. Kasing kapal ng kalyo nito sa paa.

“Ang sarap niyo talagang magluto, aling Hera.” ani Popoy. “Kaya paminsan-minsan gusto ko ditong kumain eh.”

“Lagi!” sabay-sabay nilang sabi.

“Hindi paminsan-minsan. Lagi lagi ka ritong kumakain.” biro pa niya.

Tumawa lang naman si Popoy at itinuloy na lang nito ang kinakain.

Hinahayaan lang nila ang binata. Lalo’t matalik naman niya itong kaibigan at na sanay na ito sa mga ganoong gawi nito. Bukod doon ay nakaka-tulong din naman ito sa kanila.

Natapos silang kumain at ngayon ay nagpapa-hinga muna sila bago iligpit ang pinag-kainan.

“Popoy, ikaw ang maghuhugas ng pinggan mamaya, ha.”

“Sige, sige. Kayang-kaya ko ’yan.” walang reklamong sagot nito.

Napamulagat pa ang mata nito ng siguro ay may maalala. “Oo nga pala.” Inilabas ni Popoy ang papel sa bulsa ng suot nito at inabot sa kaniya.

“Ano ’to?” kunot noong tanong niya.

“Job hiring.” anang lalaki.

Binalingan naman niya ng tingin ang inabot nitong papel. “Beckett Corporation?” pagbasa niya sa nasa itaas na bahagi.

Mas lalong kumunot ang kaniyang noo. Beckett. Somehow, somewhat, pamilyar sa kaniya ang Beckett na iyon. Hindi lang niya maalala pero pakiramdam niya pamilyar ito.

“Di’ba nakapasa ka sa TESDA. Baka pwede kang mag-apply dyan ng trabaho.” nakangiting ani Popoy. “malaki rin ang sasahurin mo diyan, kapag nagka-taon. Bakit hindi mo subukan.”

“Sya syudad? Naku, malayo naman ’yun. Tsaka pa’no kung hindi ako pumasa? Baka umuwi lang ako na luhaan.”

“Andami mo namang negative thoths! “ anito.

Hindi na lang niya pinansin ang mali nitong pagbanggit sa salita.

“Oo nga kuya. Mukhang ayos na trabaho ho iyan.” suhestiyon ng kapatid.

Bigla siyang napa-isip. Kaya ba niyang iwanan ang mga taong tinuturing niyang pamilya? Kaya ba niyang mapalayo sa mga iyon?

“Pag-iisipan ko.” sagot niya…

After work, narito si Luis sa balkonahe ng kaniyang bahay. Hawak-hawak ang bote ng alak na kanina pa niya tinutungga. Hindi na nga niya alam kung ilang bote na ang napabagsak niya.

Basta ang alam niya ay nalulula na siya.

Ganito siya palagi. After work, alcohol.

Nilagok niyang muli ang alak. It’s been a years. Yes, a years. Pero bakit ganun? Bakit parang sariwa pa sa kaniya ang lahat? Ang alaala. Ang lahat-lahat ng pinagsamahan nilang dalawa.

Akala ba niya naibaon na niya iyon sa limot? Bakit narito parin ’yung kirot at pananabik.

“Argh!” Ipinikit niya ang kaniyang mga mata. Inalis niya sa kaniyang isip ang mga isipin niya.

It’s been a years, Luis. Masaya na si Peirce sa iba. Patay na si Peirce sa iyong alaala. Pagkausap niya sa kaniyang sarili.

Ibinaba niya ang alak niyang hawak. Napag-pasiyahan na lang niyang matulog kaysa ang magpaka-isip-isip ng mga hindi niya dapat ng iniisip.

Pabagsak na humiga siya sa kama. Namumungay ang kaniyang mga mata sa antok at dala na rin siguro ng alak na kaniyang nainom.

“I missed you, Peirce. I missed you so much. Your smile. Your sweet kisses. Your warmth. Your love. I missed having them.” huminga siya ng malalim at ginulo ang kaniyang buhok. “I didn’t missed him okay? I hate him! I hate him to my core being. He just left me without saying goodbye, face to face. He just make me confused! And i’m so mad him. Angry! I hate him to my core being. Fuck him!” Galit niyang turan matapos ay tuluyan ng pumikit ang kaniyang mga mata at hinatak na siya ng antok…

Naka-tanaw si Max sa alapaap. Naka-upo siya sa bangko dito sa labas ng bahay nila. Mabibilang lang ang bituing makikita sa alapaap.

Pinag-iisipan niya kung papatusin na ba niya iyon. Magpapa-ibang lugar na ba siya? Kung tutuusin ay maayos naman doon, mas malaki ang bayad kaysa dito sa probinsya. Sa trabaho niyang sa pagkain lang at sa ko-konting pangtustos sa pag-aaral ng dalawang kapatid.

Bumukas ang pinto dahilan para maibaling niya ang tingin dito. Nakita niya ang kaniyang Nanay na lumabas at lumapit sa gawi niya.

“Hindi ka makatulog?” tanong nito.

“Pinag-iisipan ko ho ’yung sinabi ni Popoy? Ano ho bang magandang gawin?” tanong niya sa ina.

Ngumiti sa kaniya ang ina. “Alam mo, Max.” pa-una nito. “Nahihiya ako sa’yo. Hiyang-hiya na ako sa’yo. Ikaw pa talaga ang nagtataguyod sa’men ay ni hindi mo naman kami pamilya—”

“’Nay, ’wag niyo hong sabihin iyan. Dahil kung hindi niyo ako nakita at tinulungan noong mga panahong iyon. Baka siguro matagal na akong hindi humihinga. Lahat po ng mga tulong ko sa inyo ay bayad ko lang sa mga ginawa niyo sa’king tulong noon—”

“Sobra-sobra na anak.” anito at hinawakan pa ang kaniyang kamay. “Sobra-sobra na ang tulong na ginawa mo sa’kin. Ilang taon ka ng tum weutulong sa’min ng mga kapatid mo.”

“Hindi ho, ’Nay. Pamilya ko ho kayo, kaya naka-handa po akong tumulong sa inyo.”

Napangiti na lang ang kaniyang ina. “Napaka-bait mo talaga, anak.”

“Ano ho ba ang gagawin ko? Tutuloy ho ba ako sa ibang lugar upang mag-trabaho?”

Kinapitan ng kaniyang ina ang magkabilang kamay niya. “Desisyon mo ’yan anak. Malaki kana at alam mo na ang dapat gawin. Tsaka wala rin naman akong magagawa kung pasiya mong umalis at mag-trabaho sa malayo. Nandito lang ako para suportahan ka.” seryosong anito. “Tsaka isa pa, baka doon mo na rin matagpuan ang mga nawawala mong alaala. Lalo’t doon din sa lugar na iyon kita nakita. Panahon na para sarili mo naman ang intindihin mo. Hayaan mo kami, kaya ko pa namang mag-trabaho.”

Ngumiti siya. Ganun din naman ang gusto niyang mangyare. Ang matagpuan ang mga taong nakakakilala sa kaniya. At unti-unting malaman ang kaniyang buong pagkatao. Pero ganun pa man, mas uunahin muna niya ang pamilya. Ito ang naging sandigan niya sa mga panahong gusto niya ng sandalan.

“’Nay pupunta po ako doon para mag-trabaho, hindi ho para iwan na lang kayo ng ganun-ganun na lang.” anito. “Pamilya po muna bago ang sarili ko.”

Ngumiti ang Ina niya. “Sadyang kay buti mong bata. Siya sige, at ako’y magpapahinga na. Ikaw hindi kapa ba susunod?” tanong nito.

“Mamaya na ho ako, ’Nay. Sige ho, matulog na ho kayo.”

Ngumiti lang ang kaniyang ina bago iyon nagpaalam. Naiwan siya sa labas. Tumingin sa kalawakan.

At kaya ang nag-hihintay sa kaniya kung sakaling ituloy niya ang binabalak? Would be good for him or would it be bad?

Tumayo na siya at pumasok sa loob. Sinarado niya ang pinto ng bahay at tuluyan na siyang pumasok sa loob ng kwarto niya.

Another day, another life.

Nag-set siya ng alarm sa mumurahin niyang telepono bago siya humiga siya sa higaan at ipinikit ang kaniyang mga mata. Hanggang sa tuluyan na siyang kinain ng antok…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 3

Kabanata 3

          GALIT NA GALIT si Luis sa katangahan ng kaniyang sekretaryang ginawa. Simple lang naman ang kaniyang inuutos pero nagkamali pa ito. Kaya wala siyang nagawa kundi tanggalan ito sa trabaho. Hindi niya gusto ang mga ganito kabobong tao sa kaniyang kompanya. Dati ibang mga empleyado lang ang kaniyang mga hinahanap ngunit ngayon pati sekretarya na niya ang hinahanap.

Damn!

Pagpasok palang niya ng kaniyang opisina ay sinalubong na siya ng kaniyang empleyada.

“Sir, good morning po narito na ho ang mga applicants,” anang dalaga.

Tumango lang siya. “Isa-isa silang papasukin. Ako na ang mag-i-interview sa kanila.” aniya.

Dumaan siya sa harap ng mga applicants na naka-upo sa mahabang bangko mah mga dalang application letter ang mga iyon. Hindi niya ito pinapansin. Sahalip ay nasa unahan lang ang kaniyang tingin hanggang sa makapasok siya sa silid na pag-i-interview-an niya sa mga applicants.

Umupo siya sa swevil chair. “Let’s that the interview.” aniya sa dalaga.

Nagtawag na ito ng isa-isang papasok sa loob.

“Sit down.” aniya sa dalaga.

Ngi-ngiti-ngiti naman itong umupo. Halatang malalagkit ang tingin nito sa kaniya. “Hey, sir. Good morning.”

Inabot nito ang application letter nito. Mabilis naman niyang sinuri. “Just a fresh graduate, huh?”

“Ah, opo sir.” anito na bahagyang inipit pa ng dalawang braso ang dibdib nito at halatang nagpapa-kyut sa kaniya.

“Well. I’ll call you.” poker face na sabi niya.

“W-What? Tapos na po ang interview? Ganun kadali?”

“Next.”

Nagmamaktol at walang nagawa ang dalaga kundi ang umalis. Nag-mamartsa itong umalis na halatang inis na inis sa kaniya…

Kinakabahan si Max habang hawak-hawak niya ang application letter niya. Base kase sa mga lumalabas matapos interview-in ay masama ang timpla ng mukha. Mukhang hindi iyon natanggap.

“M

ax, Del Rosario. 27 years old. Uhmmm. What else? Fuck! Sasagot na lang ako kapag tinanong ako.“ aniya sa kaniyang isipan.

Pinagsalikop niya ang parehong palad, pinikit ang mga mata at bahagyang umusal ng panalangin. Sana ay matanggap siya. Umaasang matanggap siya.

“Napaka-sungit! Gwapo nga, sobrang sungit naman. As if naman gusto kong mag-trabaho sa lugar na ito!” pagmamaktol ng matabang babae na kalalabas lang ng silid. Base palang sa inasta ay mukhang hindi na pinalad.

Gwapo? Masungit? Iyon ba ang magiging amo niya? Damn! Kahit sino pa man iyon basta kaya siyang pasahurin ay gagawin niya.

Iilan na lang at siya na ang sunod na tatawagin.

Lumipas ang ilang minuto. Nang siya na ang tatawagin ay lumabas ang dalaga.

“We’re very sorry po, sa mga hindi natawag. Tapos na po ang interview, pwede na ho kayong umuwi.” anito.

Napakunot ang kaniyang noo. Tumayo siya at nilapitan ang dalaga. “Miss, bakit naman ho ganito? Pwede ho bang kahit dalawa or kahit interview-in niyo na lang ako? Kailangan na kailangan ko ho kasi ng trabaho.” pakiusap niya sa dalaga.

Samantalang ang iba naman ay malakas na napa-buntong hininga lang at halatang dismayado sa sinapit. Pa’no ba naman. Maaga palang ay narito na sila, pagkatapos ay ni hindi man lang niya mararanasang interview-in. Hindi naman makatarungan iyon.

“Pwede na ho kayong umalis, sir. I’m sorry.” sagot pa nito.

Napakamot pa siya sa kaniyang ulo. Magiging balewala ang pag-punta niya dito. Hindi maari ang ganito, kailangan niya ng trabaho upang makapag-padala sa pamilya.

“Miss, kahit ako lang ho oh.”

“’Wag na ho—”

“Call the guard and make them leave.” anang baritonong boses ng lalaki na kalalabas lang ng silid. Ni hindi man lang siya nito nagawang tapunan ng tingin dire-diretso lang ito sa paglakad.

Nag-lakas loob siya para sa kaniyang pamilya. Gagawin niya ito para sa pamilya. Kahit pa sabihing makapal ang kaniyang mukha.

“Sir, please. Kahit ako lang ho ang interview-in niyo.” aniya at hinabol ang lalaki. Hinawakan pa niya ito sa braso…

Napatigil si Luis sa kaniyang paglakad. Naramdaman niya ang kaniyang puso na mabilis ang kalabog sa loob ng kaniyang didbib. Hindi siya maaring magka-mali. Kilala niya ang boses na iyon. ’Yung boses na tatlong taon niyang hindi narinig. Ganun parin. Ganun parin ang boses na iyon.

Kinuyom niya ang kaniyang kamao. At ang galit na kaniyang kinimkim tatlong taon na ang lumipas ay ngayon bumabalot na sa kaniyang puso.

Humarap siya dito at nilingon ito. Nag-tama ang mga mata nilang dalawa.

His brownish eyes met with Peirce’s sky blue eyes. Ang mga matang tatlong taon niyang hindi natitigan. Ang mga matang ngayon ay may epekto parin sa kaniya.

Nang makita ang maamo nitong mukha. Animo’y nyebe na natunas ang galit na bumabalot sa kaniyang puso.

Fuck! Fuck! Fuck! Sa totoo lang, gusto niya itong lapitan at sugurin ng halik. Yapusin at huwag ng pakawalan. Gusto niya itong tanungin at usisain pero hindi niya ginawa.

Matapos ng tatlong taong iniwan siya nito, ngayon magpapakita na parang walang nangyare. Na parang balewala lang ang lahat sa kanila. Fuck! This is fucking bullshit!

“Sir, please po. Kahit ako lang po ang interview-in niyo, kailangang-kailangan ko ho kasi ang trabahong ito.”

Huminga siya ng malalim at pinigil ang sariling galit. Gusto niyang mapatawa ng puno ng sarkastiko. Wow, huh? Umaakto ito na parang hindi siya kilala. Pagkatapos ng mga nangyare, ganun lang ba siya nito kabilis kalimutan?

Naalala niya tuloy ang huling mensahe nito sa kaniya. That fucking message, the one that he hate the most!

“Ang lakas din pala ng loob mo ano?” sarkastikong aniya. “Nauubusan kana ba ng pera?” huminga siya ng malalim at kinalma ang sarili. Pumihit na siya patalikod at muling nag-lakad.

Pinilit niya ang sariling iwasan ito dahil baka may masakit pa siyang masabi dito.

Nakapasok siya sa loob ng kaniyang opisina. Malakas at sobrang bilis ng kalabog ng kaniyang dibdib. Para siyang dinadaga at naiihi sa kakaibang nararamdaman.

Napasambunot siya sa sariling buhok! Hell! Hindi niya napag-handaan ang araw na ito. Hindi niya inaakalang muli sa loob ng tatlong taon ang lalaking minahal niya ng lubusan ay magpapakita sa kaniya na parang walang nangyare. Na parang wala lang dito na makita siya.

Di’ba nga, hindi siya nito mahal? Sino pa ba siya para alalahanin nito?

Sa isiping iyon ay sumikdo ang kaniyang puso. Nakaramdam siya ng sakit. ’Yung sakit na naramdaman niya tatlong taon na ang nakakalipas.

Hindi niya akalaing sariwa pa pala ang lahat. Ang sugat na iniwan ng kahapon.

Mariing napamsabunot siya sa sariling buhok. Nag-tungo siya sa table niya at umupo sa kaniyang swevil chair.

Tumawag siya using intercom.

“Hello, sir?” anang empleyada niya.

“Find the applicants who came here earlier. ’Yung lalaking nagmakaawa sa’kin. Sabihin mo tanggap na siyang sekretarya ko.”

“Ano ho sir?” gulat na tanong pa ng empleyada.

“Do i have to say it twice para maintindihan mo?” sarkastiko niyang sabi.

“Yes sir—mean no sir. Hahanapin ko na ho ’yung lalaki. Mukhang hindi pa naman ho siya nakakalayo.”

Matapos niyon ay pinatay na niya ang tawag. Pinagsalikop niya ang kaniyang mga palad habang naka-tingin sa kawalan.

Hell! What am i doing?

“I won’t be easy on you, Peirce. Sinaktan mo’ko noon and now i want you to feel what i felt.” bigkas niya sa kaniyang sarili…

Naiinis na napakamot si Max sa kaniyang ulo. Kanina pa ang kaniyang pag-bu-bulong-bulong. Sukat ba naman na lait-laitin siya ng hambog na lalaking iyon. Naku! Kung hindi lang iyon mayaman baka nasapak na niya iyon kanina pa.

Akala mo kung sinong mayaman. Tch!

Lutang ang kaniyang isip. Akala na naman kasi niya madali siyang makakapasok ng trabaho dito sa Beckett corp. Eh mukhang talentado ang hinahanap. Iilan lang din siguro ang napili ng mga iyon sa interview. At ang masakit pa noon, pumila siya umagang-umaga ’yun pala hindi siya matatanggap.

Kailangan na kailangan pa naman niya ng pera ngayon. Si Popoy nga naman oh, maganda na ang trabaho niya sa bakla niyang amo nagsuhestiyon pa itong dito sa ibang lugar. Mas malaki nga ang sahod, mahirap naman makapasok.

Fuck!

Tatawid na sana siya sa kabilang kalsada ng marinig niyang may nagtatawag sa kaniya sa bandang likod.

“Lalaking naka-pulang damit na may kupas!” paulit-ulit pa nitong tawag.

Sinuri niya ang kaniyang suot. Naka-pulang damit nga siya at batid niyang may kupas nga ang damit. Ito lang kasi ang matinong damit niya, hindi na kasi niya naintindi ang sariling pangangailangan para sa kaniyang mga magulang at kapatid. Mas kailangan kasi noon.

“Lalaking naka-pulang damit! Ikaw na may kupas ang damit!” sigaw pa nitong muli.

Nag-tagis ang bagang niya. At naiinis sa babaeng sigaw ng sigaw. Napansin naman iyon ng mga taong ngayon ay nasa kaniya na ang tingin. Sobrang nahihiya siya sa puntong gusto na lang niyang mag-laho na parang isang bula.

“Kuya, tinatawag ka yata ng babaeng iyon, ikaw lang naman ang naka-pulang damit na may kupas pa.”

Blangko niya itong tinitigan. Kung hindi lang siya marunong magpigil ay baka nangingisa na ito sa kinatatayuan nito.

Naiinis na lumingon siya at binalingan ng tingin ang walang hiyang tumatawag sa kaniya.

Hinahangos itong lumapit sa kaniya. “f-finally. Natagpuan din kitang lalaking may kupa—”

“Ganyan ba ang pag-tawag mo sa mga tao? You know what, i can punch you on your face sa ginawa mong pagpapahiya sa’kin. Talagang pinagsigawan mo pa sa publikong lugar. Asan ang manners mo?” inis niyang turan.

Nagulat naman ang dalaga sa inasta niya. “I’m sorry. Hindi ko naman kasi alam kung anong pangalan mo. Kaya ng makita kong patawid kana ay napilitan akong tawagin ka ng ganun.”

“Tawagin ng paulit-ulit?”

“Just forget about that. May good news kang dapat malaman.”

“What?” walang buhay na tanong niya.

“Pasok kana sa trabaho at pinapatawag kana ni sir. Luis,”

“Huh?” imbis na matuwa ay napakunot pa ang kaniyang noo.

“Just follow me.” hinila na siya nito kaya wala na siyang nagawa kundi ang sumama.

Gulong-gulo parin siya ng makapasok muli sa loob at ngayon ay nasa labas na siya ng opisina ng may-ari ng kompanya.

Huminga siya ng malalim at kumatok.

“Come in.” Luis baritone voice echoed. He can also heard coldness in it.

Huminga siyang muli ng malalim bago pumasok sa loob.

Napa-kunot ang kaniyang noo ng mapag-masdan ang loob. Ewan pero parang pamilyar sa kaniya ang lugar. Parang nakita na niya ito sa hindi niya malamang dahilan.

Hindi rin maitatanggi na pamilyar din ang lalaking naka-upo sa swevil chair habang walang buhay na naka-titig sa kaniya. Puno ng panlalamig, walang emosyon.

Hindi niya alam, pero talagang pamilyar ito. Hindi nga lang niya alam kung saan niya nakita.

“Sit down.” inilahad nito ang kamay sa bangko.

Napalunok siya at lumapit doon pagkatapos ay umupo.

“Here’s my schedule.” binigay niyon sa kaniya. “alam mo naman ang trabaho ng isang sekretarya hindi ba?”

“Ho? Sir? Hindi ho sekretarya ang pinasok ko.”

“Wala ng kaming bakanteng posisyon. Lahat okupado na. Kung ayaw mo, you can just leave my company.”

Hindi siya nakapag-salita. Gusto niyang umalis na lang at hindi tanggapin ang trabaho. Dahil wala siyang alam bilang isang sekretarya dahil hindi naman talaga ito ang pinasok niya. Pero sayang naman kung nagkataon.

“Tatanggapin ko ho ang trabaho.”

“Good.”

Inabot niya ang application letter. “Sir, application letter ko po.”

“Anong gagawin ko diyan?”

“Baka lang ho kailangan niyo.”

“Are you stupid? Pasok kana sa trabaho tapos ibibigay mo lang sa’kin ang walang kwentang application letter mo na ’yan? You know what? You better keep it or out it on a trashcan. Doon din naman nababagay ’yan.”

Napatango siya at ibinalik na lang niya ang application letter niya. Nagpakawala siya ng buntong hininga.

“So ano ho ang una kong trabaho?”

Muli ay walang buhay siya nitong binalingan ng tingin. Ang brownish nitong mga mata na mas malamig pa yata sa nyebe.

“Alamin mo!” sagot nito. “Go back to your office. Nakaka-asiwa ang itsura mo. Mag-trabaho ka, hindi ’yung para kang stupidong walang alam.”

Masakit ng magsalita ang hambog na ito ah?

Kinuyom na lang niya ang kaniyang kamao. At mas piniling ikalma ang sarili. Ang mahalaga ay susubukin niya ang trabaho niya bilang sekretarya nito. At kapag hindi niya talaga kaya ay aalis siya.

Siguro kailangan niya ng mga libro at kaalaman sa pagiging sekretarya, upang hindi siya mapahiya bukas sa trabaho niya. Lalo’t hambog pa ang kaniyang amo.

Bakit nga niya ulit tinanggap ang trabaho? Argh! Yes, it is because for his mother and siblings.

           

AXLL_ACEBEROS|A.A

.

KABANATA 4

Kabanata 4

  GABI na at saktong pa-uwi na si Max. Inimpake na niya ang kaniyang mga gamit at umalis.

Tuluyan na siyang naka-labas ng gusali. At dahil nga nagtitipid siya ay nag-lakad na lang siya. Kahit medyo may kalayuan ang apartment na inupahan niya sa kinaroroonan niya ngayon ay nilakad parin niya. Kailangan niyang mag-tipid ng pera lalo’t kinsenas at katapusan ang sahod niya. Nahihiya naman siyangag advance dahil mukhang halimaw ang kaniyang boss.

Nilakad niya ang kahabaan ng daan habang palinga-linga sa daan. Naghahanap siya ng book-shop upang maghanap ng mga libro tungkol sa trabaho ng isang sekretarya. Kailangan niya rin makahanap ng tindahan upang kung sakaling hindi siya makahanap ng book shop ay mag-re-research na lang siya sa internet.

Sa mahigit ilang oras niyang paglalakad ay wala siyang nakitang book shop. Kaya naghanap na lang siya ng tindahan at mabilis na nagpaload.

Giga 50 ay ayus na iyon. Makakapag internet na siya.

Mabilis siyang nag-palit at naligo ng makarating na siya sa loob ng hindi kalakihang apartment. Hindi niya rin alam, simula palang ay hobby na niya ang maligo tuwing gabi. Nakasanayan na niya ito.

Short at plain blue t-shirt lang ang kaniyang suot. Bukod sa may kupas ay may butas rin iyon.

Nasa bahay lang naman siya. Hindi na kailangan magpagara pa ng suot.

Nagsisimula siyang kumain ng nabili niya kanina habang gamit-gamit niya ang kaniyang telepono. Nag-search siya sa google tungkol sa pagiging sekretarya.

Binasa niya at inintindi ang trabaho ng isang sekretarya. Medyo mahirap ngunit kakayanin. Lalo’t kaya naman niyang intindihin.

Marami siyang nalaman. Hanggang sa pag-higa niya sa kaniyang kama ay cellphone parin niya ang hawak niya.

“Shit!” bulalas niya ng mamatay na lang bigla ang kaniyang telepono. Nag power-off iyon.

Naiinis niyang muling binuksan sa puntong gusto na lang niyang itapon. Ngunit sayang naman ’yung load niya, tsaka wala siyang pang-kontak sa pamilya.

Pinag-titiisan na nga lang niya ito. Naku, kung may bago na siya, baka naihagis na niya ito sa pader ng ilang ulit hanggang sa mabasag.

Nang kaniyang mabuksan ang telepono, laking gulat niya ng makita ang percent niyon. 0% percent pagkatapos ay namatay muli.

Frustrated na napahawak siya sa kaniyang telepono ng mahigpit. Tinapik-tapik pa niya iyon ng paulit-ulit.

“Shit!” bulalas niyang muli at binitiwan na lang iyon.

Malakas siyang napa-buntong hininga. Kaya kailangang-kailangan talaga niya ng libro. Kaysa dito sa bulok niyang telepono.

Ipinikit na lang niya ang mga mata hanggang sa maka-tulog…

“Gord nakita ko siya ulit.” ani Luis habang laklak niya ang alak.

Kainuman niya ang kaniyang kaibigang si Gord, hindi naman ito nakatanggi dahil libre niya. Sino ba naman ang tatanggi kung libre na at uuwi na lang ng walang gastos tapos lula pa?

“Who?” tanong ni Gord na bumaling ng tingin sa kaniya.

“Peirce..” nakatungo niyang sagot sa mahinang boses habang mariin ang hawak niya sa bote.

Alam ng kaniyang mga kaibigan ang pinagdaanan niya kay Peirce simula ng iwan siya nito. Alam ng mga ito kung gaano siya nasaktan ng mga panahong iyon. Alam ng mga itong kung gaano siya nagmukhang tanga.

“Let’s go, let’s punch him.” pabirong turan ni Gord. Ngumiti lang siya ng tipid. “Just kidding. Eh, ano naman kung makita mo siya? Unless may feelings ka parin para sa kaniya.”

“Hell! Matagal ng naka-baon sa hukay ang mga nararamdaman ko sa kaniya. Tanging galit na lang.”

Sarkastikong tumawa si Gord. “I don’t believe you, Luis. Pumunta ka dito upang makipag-inuman sa’kin, it means hindi mo parin nalilimutan ang sanay ex-fiancee mo na.”

Nairap na lang niya ang kaniyang mga mata. Actually tama naman si Gord. In denial lang siguro siya sa nararamdaman.

“Kaya ako pumunta dito, just to celebrate. Dahil sa wakas makakaganti rin ako sa kaniya.”

Lumagok si Gord ng alak matapos ay bumaling ng tingin sa kaniya. “So…anong plano mo?”

Ngumiti siya at ang ngiti ay naging pag-ngisi. “Sa’kin na lang ’yon.” aniya at muling tinungga ang bote ng alak.

Marami na silang na-inom. Hanggang sa pareho na silang kinain ng antok.

Maagang nagising si Max. Telepono agad niya ang unang inalala. Magdamag niya itong chinarged kaya expected na full na iyon.

Nang kaniyang pindutin upang suriin. 25 % 2 days, 35 minutes until full.

Seriously? Damn it!

Frustrated na napakamot na lang siya sa kaniyang ulo. Mariing napabuntong hininga at hindi na lang niya iyon pinansin.

Nag-luto, nag-almusal, pagkatapos ay naligo.

Naka-tingin siya sa cabinet kung saan naroon niya isinalansan ang kaniyang mga damit.

Pumili siya ng maayos-ayos na damit. ’Yung walang kupas. Nakakahiya e.

Kulay black na damit ang kaniyang sinuot dahil iyon lang ang damit na walang kupas. Pantalon at puting sapatos ang terno niya roon.

Sinuri niya ang oras sa relong pambisig. “5:45 am.” He still have a time para mag-lakad papuntang trabaho.

7 am kasi ang kaniyang pasok.

Hindi na niya nagawang sipatin ang kaniyang sarili sa salamin. Kinuha na agad niya ang mga gamit at mga papeles na kaniyang tatrabahuhin.

Masaya siyang nag-lakad. Maingay na agad sa labas kahit madaling araw palang. Hindi tulad sa probinsya nila. Kokonti lang ang tao at ingay ng sasakyan.

Hindi na niya dinala ang kaniyang telepono. Mahigit dalawang araw pa, bago mapuno anong magagawa niya?

Binaybay niya ang kahabaan ng kalsada, matapos iyon ay narating niya ang lugar ng kaniyang pinag-tatrabahuhan.

“Good morning, kuya.” bati niya sa guard pagpasok palang niya.

Tumango lang ito sa kaniya at ngumiti. Napag-tanto lang niyang narito pala siya sa ibang lugar. Sa dati niya kasing pinagtatrabahuhan, hilig niyang batiin ang guard tuwing umaga kahit late na siyang pumasok.

Diretso agad siya sa kaniyang sariling table. At doon niya ginawa ang kaniyang mga gawain.

He focused himself on what he is doing, kaya hindi na niya namalayan ang oras.

Marami ng mga emplyedo ang mga nagsipasukan. Hindi niya lang iyon pinapansin dahil ang tingin niya ay nasa kaniyang trabaho.

“Good morning, sir.” rinig niyang pag-bati ng kapwa niya empleyado sa boss nila. Malayo sa gawi niya.

Tanaw niya ito habang papalapit sa gawi niya. Walang emosyon itong naka-titig sa kaniya. Nahihiya siya kaya nagbaba na lang siya ng tingin.

Nang makalapit ito sa gawi niya, tumayo siya at bahagyang yumuko. “Magandang umaga, sir.”

“Bakit nandyan ka?” walang emosyong tanong nito sa kaniya.

Napa-kunot naman ang kaniyang noo. “Bakit saan ho ba dapat ako? Di’ba secretary niyo ako. I should be here, sa table ng secretary.”

“I’m your boss, you can’t speak with me with your bad attitudes! Follow me.”

Tinalikuran na siya nito at nag-simula ng maglakad.

Kunot naman ang kaniyang noo na kinuha ang mga gamit at sinundan ito. Hindi raw naman kasi ’yung ang table niya.

Pumasok iyon sa opisina nito at sumunod naman siya.

“Iyon ang table mo.” Turo nito sa kabilang sulok paharap sa table nito. Malayo nga lang ang pagitan.

Nakakapag-taka lang. Last time na pumunta siya dito ay wala naman siyang nakitang table. Bakit ngayon meron na?

“Bakit po naroon?”

“Bakit nagtatanong ka?”

Naikom na lang niya ang kaniyang bibig at hindi na umimik. “nagtatanong lang naman.” Pabulong niyang sabi.

“Kaya nandiyan ka. Upang mabilis kitang mautusan, at mapag-masdan din ang mga ginagawa mo. Now back to work.”

Lumapit siya doon sa table at umupo. Medyo ayus naman ito.

Ibinalik na lang niya ang kaniyang sarili sa mga ginagawa. Kahit medyo kinakapa pa niya ang trabaho niya bilang isang sekretarya ay nagiging ayos lang naman sa kaniya ang lahat.

Inunat niya ang kaniyang kamay ng matapos niya ang kaniyang trabaho. Finally, natapos na niya ang report na pinagagawa sa kaniya ng boss niya.

Tumayo siya at lumapit sa table nito…

Inangat ni Luis ang kaniyang ulo at bumaling ng tingin kay Peirce.

“Sir, here’s the report. Natapos kona po.” anito.

Tiningnan lang niya ang report. Wala sa sariling wisyo ba bumaling ang kaniyang tingin sa kaliwang dibdib ni Peirce.

He was shocked at what he sees. May butas ang damit na suot ni Peirce, at sa kasamaang palad sa may sentro pa ng utong nito ang butas. Kaya kitang-kita niya ang namumula nitong utong na nakalabas sa butas ng damit nito. Dahil nga itim ang suot nitong damit, kitang-kita niya ang butas na iyon.

“Bakit ho sir?” maang nitong tanong.

Tumayo siya at humarap dito. “Are you really that stupid? Look at your t-shirt. Naka-labas kana ng bahay mo’t lahat-lahat at nandito kana sa kompanya ko tapos hindi mo parin alam na butas ’yang damit na suot mo? Wala kana ba talagang pera? Kahapon may kupas, ngayon naman butas?”

Bumaling ang tingin nito sa sinabi niyang butas. Namilog ang mga mata nitong tinakpan ng kamay ang damit. “Sorry ho, sir. Pasensya na ho.”

“Take off your shirt.”

“Ho?” tanong pa nito na napa-kurap-kurap pa ng mata.

“Do i need to say it twice?” he said sarcastically.

“I’m sorry sir. Hindi ko ho talaga narinig-”

“Stupid! I said take off your shirt.”

“Bakit naman ho?”

“Just take it off!”

Napakamot na lang sa ulo si Peirce na hinubad nito ang suot nitong damit.

Tumambad sa kaniyang paningin ang maganda nitong katawan. Ilang minuto siyang napatitig. Sa tatlong taon hindi niya inaasahang makikita niyang muli ang makinis nitong katawan. Ang namumula at mala-rosas na kulay ng utong nito. Ang maputi at makinis nitong balat.

And because of that. His body react. Nakaramdam siyang muli ng pang-iinit ng katawan. ’Yung naramdaman niya noong mga panahong sila pang dalawa ng binata. Nalusaw ang nyebeng bumabalot sa kaniyang puso.

The fuck! His cock down there fully react. It is fully erect for God-sake.

Gusto niya itong sugurin ng halik-but every time na naaalala niya ang huli nitong sinasabi sa kaniya sa text bago sila mag-hiwalay. Ay agad niyang pinipigilan ang sarili.

Peirce didn’t love him at all. Maybe he just used him. Natatandaan pa niya ’yung mga regalong binigay niya dito. ’Yung kwintas at bracelet na mamahalin niyang ibinigay ay hindi na nito ngayon suot. Malamang ay nasangla na nito dahil siguro nag-hihirap na ito. Pera lang ang habol nito sa kaniya ’di’ba? At ngayong narito ito ngayon at nag-tatrabaho, batid niyang may hidden-agenda na naman ito sa kaniya. And he won’t let that happen. He won’t fall for his tricks anymore. He’s a gold digger! At iyon ang dapat niyang isiksik sa isip.

Kinuha niya ang damit nito at tinapon sa basurahan.

“Sir-”

“’Wag mong pupulitin ’yan! Don’t you see may butas ’yan at nakikita na ang nipple mo. Just wait for me.”

Pumasok siya sa silid dito sa loob ng kaniyang opisina. Kumuha siya ng t-shirt at tinantsa niya kung magkakasiya iyon sa binata.

Base sa katamtamang laki ng t-shirt, ay batid niyang kasya na iyon.

Lumabas siya at sinarado ang pinto.

Hinagis niya ang damit sa gawi nito at dahil hindi iyon alerto, nahulog ang damit sa sahig.

“’Yan ang suotin mo.”

Kahit naman galit siya dito, naroon parin sa kaniyang loob na hindi niya kayang makitang naglalakad ang binata na labas ang utong. Lalo’t hindi niya naatim na makita ng ibang tao ang utong ng binata. Siya lang-fuck! No one! Empleyado niya ito, dapat disente.

“Ikakaltas ko na lang ’yan sa sahod mo.” aniya ng masuot na nito ang damit.

“Ho?” mabilis na hinubad ng binata ang damit nito at inilagay sa table niya. “Hindi ko ho matatanggap ’yan. May pinaglalaanan po ako para sa perang sasahurin ko-”

“Nagamit mona. Isusuot mo o tatanggalan kita ng trabaho?” pananakot niya ng akmang pupulutin na naman nito ang damit sa basurahan.

Pigil ni Max ang kaniyang inis sa amo niya. Gusto niya itong titigan ng masama pero dahil amo niya ito at kailangan niya ang trabaho. He need to be patient.

Patago na lang siyang napa-buntong hininga at lumapit sa table ng amo niya. Kinuha niya ang damit. Nag-aalinlangan siya kung susuotin niya o hindi. Naka-tingin pa siya sa amo niya ngunit naka-tanaw na ito sa ginagawa na animo’y hindi siya nakikita.

Malakas niyang pinakawalan ang buntong hininga at napipilitang isuot ang damit. Sana nga lang ay hindi mahal ang ikaltas nito sa kaniya. Lalo’t napilitan lang naman siyang kunin dahil sa pamba-blackmail nito sa kaniya. B’wisit naman oh!

AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 5

Kabanata 5

        ANOTHER DAY of Max life inside his boss company. At bago siya pumasok sa loob ng kompanya nito ay bumili muna siya ng mumurahing damit. Nakakainis nga lang. Nagtitipid nga siya tapos ayan tuloy at napabili siya. Hindi na niya sinuot ang medyo maayos pa naman niyang damit. Natatakot na baka mapuno na naman nito. At bigyan siya ng damit—pagbayarin siya ng damit.

Nakakainis nga lang sa mall kagabi nung pumunta siya ang mamahal ng mga damit. Sa ibang tingi-tinging tindahan ay ganun din. Domoble pa ang mahal, maninipis naman ’yung tela. Nakakinis talaga.

Eh, sa kanila nga sa probinsya, sampong piso lang makakabili kana ng damit sa ukay-ukay.

“Wala kabang disenteng damit bukod diyan sa suot mo?” galit na turan ni Luis sa kaniya dito sa loob ng opisina nito.

“Ito lang ho kasi ang kinaya ng budjet ko. Tsaka disente naman ito, ’di’ba?”

“Hindi t-shirt ang suot ng isang sekretarya o kung sinomang empleyado dito. My company is famous and well-known. Tapos ganiyan ang suot mo? Trabaho ba talaga ang pinunta mo dito? O dancer sa bar?”

“Pasensya na ho sir.” he apologize.

“Papasok ka may kupas ang damit mo, papasok ka kita yung u—ano mo! Disente bang sikretarya ang matatawag sa’yo.”

“Wala ho kasing pambili, nag-iipon pa ho.”

“So kailangan ko pang hintaying makaipon ka?” sarkastikong turan nito. “Pinagpayagan na nga kitang t-shirt lang ang isuot mo noong mga nakaraang araw, tapos ngayon t-shirt na naman? Haharap kang ganiyan sa mga ka-business partner ko? Pagkakamalan ka nilang pulubi.”

Kinuyom niya ang kaniyang kamao at nag-tagis ang bagang niya. Sumosobra na ito sa panlalait sa kaniya.

Umalis ito sa kaniyang harapan at nag-tungo sa loob ng silid nitong opisina. Hindi pa niya napapasok ang loob niyon ngunit pamilyar iyon sa kaniya. Somehow napasok na niya ang loob niyon.

Kung hindi siya nagkakamali ay may kwarto sa loob? Tama ba siya?

Lumabas itong may dala-dalang tatlong klase ng tuxedo at tatlong klase ng pants.

“Here, take it.”

Tiningnan niya lang ang mga kasuotang inilahad nito. “pasensya na ho kayo sir, hindi ko ho matatanggap ’yan. Wala na ho akong sasahurin kapag nagkataon.”

“Tatanggapin mo o tatanggalin kita sa trabaho?”

“But—sir.”

“300,000 per pair of this business uniform.”

Gustong manluwa ng kaniyang mga mata. “Sir mas lalong hindi ko ho matatanggap. Mababaon ho ako sa utang kapag nagkataon. Gasino na lang ho ang sinasahod ko, ano na lang po ang ipapadala ko sa pamilya ko?”

Malamig at walang buhay na naka-titig lang si Luis sa secretary. “One last question? Do you take it or leave my company right away?”

“Pero sir?”

“Take it or leave?”

Inisang tingin pa siya nito. Batid niyang galit na ito sa kaniya at ’yon ang gusto niyang mangyare. Ang magalit pa itong lalo. Kung naghihirap na ito ngayon at sinadya nitong mag-trabaho sa kaniya para humuthot ng pera, pwes ni piso ay wala itong sasahurin sa kaniya.

You’re just wasting your time here, Peirce.

Nag-aalinlangan man pero tinanggap na rin nito ang kaniyang inabot.

“Pa’no ko naman ho mababayaran ito sa inyo? Mahigit tatlo o apat na taon kong o paghihirapan itong bayaran.” seryosong anito. “pa’no ho ang perang kailangan ng pamilya ko?”

“May pamilya kana? Asawa at anak?” tanong niya dito. Hinihintay niya ang isasagot ng binata.

Halos mahigit niya ang dibdib sa ilang segundo ito bago sumagot.

“Wala ho akong asawa at anak. Magulang at kapatid lang ho.”

“Are you kidding me?” he said sarcastically cutting him off.

Alam niyang wala itong pamilya. Kapatid at magulang? Simula ng maging karelasyon niya ito ay independent na ito. Patay na ang magulang nito at nag-iisa lang itong anak. Pa’nong magkakaroon ito ng magulang at kapatid?

“Ho? Sir?”

“Don’t fool me! Ikaw pa mismo ang nagsabi sa’kin noon na wala kanang pamilya at mga kapatid.” galit niyang sabi dito.

Talaga palang hindi lang ito mukhang pera, sinungaling din ito.

“Hindi ho ako nag-bibiro. Talaga hong—”

Hindi na natuloy ni Max ang iba pa niyang sasabihin ng marinig niyang tumunog ang telepono ng amo niya.

Itinikom na lang niya ang kaniyang bibig at nag-tungo na sa table niya. Pansamantalang itinabi na lang muna niya ang mga babayaran niyang ilang taon bago siya maka-menus. Ibinalik na lang niya ang kaniyang sarili sa trabaho habang sapo-sapo niya ang kaniyang sentido.

Hindi lang siya maka-alis-alis sa kompanyang ito dahil may t-shirt pa siyang babayaran at kakapag-advance lang niya. It means may utang pa siya sa kompanya at ngayon nadagdagan muli ang kaniyang utang. Dahil iyon sa pamba-blackmail sa kaniya ng amo niya.

Mahirap umalis sa trabaho. Lalo’t malaki pa ang utang niya. Kung alam lang niya na ganito ang kahihinatnan ay hindi na sana siya nag-trabaho dito. Nag-trabaho lang siya para sa wala!

Ganun pa man ay ibinigay na lang niya ang kaniyang atensyon sa kaniyang trabaho. Kahit hindi siya makapag-focus ay ginawa parin niya.

“Peirce!” tawag ng amo sa pangalang iyon. Siguro tapos na ito sa pakikipag-usap. Hindi siya lumingon dahil hindi naman Peirce ang pangalan niya.

“Peirce! Aren’t you not looking at your boss?”

Kunot noong tumingin siya dito. At unexpectedly nakatingin ito sa kaniya. Habang galit ang binabatong titig sa kaniya.

“Ako ho?” turo niya sa kaniyang sarili.

“Stupid! Sino pa ba ang may pangalang Peirce dito?” sarkastikong wika nito.

“Wala?” maang turan niya. “Bakit sino nga ba ang may pangalang Peirce dito?” balik sarkastikong tanong niya.

Lumapit ito sa kaniya na masama ang titig. “pinag-lololoko mo ba ako?”

“Ano bang ibig mong sabihin, sir?” pati siya ay naguguluhan na rin sa inasta ng amo. “Max ho ang pangalan ko, Max. Hindi ho, Peirce.” Ayan kasi e, hindi tinitingnan ang application letter ko, kaya

nangangapa

sa pangalan ko.

Sarkastikong ngumiti si Luis. At talagang nagawa pa nitong mag-palit ng pangalan, huh? Anong palagay nito sa kaniya? Hindi na niya ito makikilala pagkatapos ng tatlong taon siya nitong lisanin?

“Tigilan mo na ang panloloko mo sa’kin! Max or Peirce, hindi mo parin maalis sa’kin ang panloloko mong ginawa.”

Tumayo si Peirce na halos magdikit na ang kaniyang mga kilay habang naka-kunot ang noong nakatingin siya dito. Ano bang pinagsasasabi nito? Anong niloko? Sinong Peirce? Hindi niya ito maintindihan.

Magsasalita palang sana siya ng talikuran na siya nito.

“Don’t speak, i don’t want to here your fucking stupid excuses.” anito bago lumabas ng kompanya.

Halos mangulubot na ang kaniyang noo sa pagkaka-kunot niyon. Hindi niya maintindihan ang pinagsasasabi nito sa kaniya.

Hindi niya alam kung saan nito nakukuha ang mga sinasabi nito.

May sira lang talaga siguro sa utak ang kaniyang amo. Bumaling na lang siya sa ginagawa at itinuon ang kaniyang atensyon sa trabaho…

“Good afternoon, sir. Luis.”

“Walang maganda sa hapon! Bumalik ka sa trabaho mo kung hindi mag-impake kana at umalis sa kompanya ko.” inis na turan niya sa dalaga.

Naiinis lang talaga si Luis sa maang-maangan ni Peirce. Naiinis siya dito na animo’y wala lang itong nagawa sa kaniyang panloloko. Na animo’y wala silang pinagsamahan. Na animo’y hindi nito naalala ang lahat. Anong akala nito sa kaniya, magpapaloko ulit dito? Ano ba ang hidden-agenda nito sa kaniya? Ang mag-kunwaring walang alam? Ang akitin siya at muling paibigin? God! Hindi siya tanga! Max or Peirce baguhin man nito ang pangalan, ito parin ang nagpaniwala sa kaniyang mahal siya nito pero sa huli hindi. Pera lang ang hinabol nito sa kaniya. Mukha itong pera!!!

Lumipas ang buong maghapon at hanggang gabi ay hindi na nagpakitang muli ang amo ni Max.

Kinansela niya ang mga appointment nito sa mag-hapon dahil hindi naman ito makaka-attend. Kaya talagang siya ang nalulula sa kaniyang trabaho.

Buti na lang at sumapit na ang gabi. At ngayon nakalabas na siya ng kompanya, bitbit ang mga tuxedo na sapilitang pinapabayaran sa kaniya.

Hell! Bibili palang sana siya ng damit pang-trabaho para maka-mura-mura siya, ngayon ay mas lalo siyang napamahal.

Inaalala tuloy niya ang kaniyang mga magulang. Ano na lang ang maipapadala niya sa mga iyon, kung ang lahat ng sahod niya ay mapapapunta sa mga bayarin? Gusto naman niyang tumanggi ngunit bina-blackmail naman siya nito. Kaya wala siyang nagawa kundi ang tanggapin ang alok nito.

Mukhang kailangan niyang mag-doble kayod. Kailangan pa niya ng isa pang trabaho upang kahit papa’no ay makapag-padala siya sa mga magulang. Hell!

Matapos niyang maka-uwi sa apartment na inuupahan niya ay mabilis niyang nilagay sa hanger ang mga dala at sinabit iyon sa sampayan upang hindi magusot.

Nagbihis siya matapos niyang maligo. Lumabas siya at nag-hanap ng mapapasukang trabaho. ’Yung pang-gabi sana. At isang trabahong pang-gabi lang ang alam niya. Waiter sa isang bar.

Naglakad lang siya as usual. Nagtingin-tingin ng pwede niyang pagpasukang trabaho.

Malayo-layo na rin ang kaniyang nalakad ng matanaw niya ang isang bar. “Quill’s palace” iyon ang pangalan ng bar na nakita niya.

Mukhang pwede naman siyang pumasok at mag-appy.

Pumasok siya doon. Marami ng tao sa loob. Mapa-babae at mapa-lalaki. Naglalandian at naghaharutan sa loob.

“Hey, pwede ko bang maka-usap ang manager niyo?” tanong niya sa isang waiter na naroon.

“Sige, tawagin ko.”

Umalis ang waiter pagbalik nito kasama na nito ang manager nito. “Pwede ho ba akong makipag-usap sa inyo?” tanong niya sa manager.

“Ano ba ang sadya mo?”

“Mag-a-apply ho sana akong maging waiter ninyo. May vacancy pa ho ba?”

“Naku, hijo, wala na kasing bakante dito. Pasensya kana. Sa iba kana lang mag-hanap.”

Ngumiti siya ng tipid at nagpaalam.

Lalabas na sana siya ng bar ng may bangga siya. Natapon sa damit ng kaniyang nabangga ang alak na hawak nito.

Galit ang mga titig nito sa kaniya. “Are you stupid?!”

“I’m sorry, ho. Hindi ko ho sinasadya.”

Hinawakan siya nito sa kwelyo at malakas siyang sinuntok sa mukha dahilan para maibaling niya ang mukhang tinamaan sa ibang direksyon. Akmang susuntukin pa siya nitong muli na handa na sana niyang salagin upang makipag-banatan ng may na-una ng sumalag ng suntok.

Hawak ng isang lalaki ang braso ng lalaking akmang susuntukin pa siyang muli.

Sa isang iglap at kisap ng kaniyang mata, mariin na ang pasada ng suntok ng binata ang lalaking sumuntok sa kaniya. Tsaka lang nito tinigilan ng mawalan na iyon ng malay.

Bumaling ang tingin ng lalaki sa kaniya.

Nag-tama ang mga mata nilang dalawa. It was his boss, Luis. His brownish eyes glowing in the dark met with his sky blue one.

Wala itong salitang sinabi. Sa halip ay hinawakan siya nito sa kamay at hinila palabas ng bar.

“Sakay ka.” malamig nitong utos sa kaniya.

“Hindi na. Aalis na, uuwi na rin naman ako sir. Maraming salamat na lang ho, kahit naman hindi niyo ko tinulungan kanina kaya ko naman hong sabayan iyon e.—”

“Sakay!” medyo tumaas na ang boses nito.

“Sir, ’Wag na ho. May gagawin pa ako.”

Trabaho o sakay?“

“Sabi ko nga ho, sasakay na ho.”

sumakay siya sa passenger seat at ganun din naman ang ginawa nito sa driver seat.

Habang nasa loob. Ginalaw niya ang kaniyang panga, at nadaing niya ang sakit na dulot niyon. Batid niyang magpapasa iyon bukas.

“Anong ginagawa mo sa bar?” tanong nito habang nagmamaneho.

“Huh?”

“Do i need to say it again?”

“Malamang, sa hindi ko narinig e.”

Natahimik ito at hindi na lang nag-salita. Napakunot na lang ang kaniyang noo. Magtatanong-tanong tapos ang hina ng boses. Pa’no ba naman niya maririnig?

Habang nasa biyahe, hindi maiwasan ni Luis ang mapatingin sa gilid ng labi nito na tinamaan ng suntok kanina. Kung wala pala siya doon ay baka malamang napa-away na ito.

Buti na lang at naroon siya.

“Bilib din naman ako sa’yo. Nagawa mopa talagang pumunta sa bar gayong sabi mo nga ay nagigipit kana. Ano bang ginagawa mo doon?” hindi niya napigilan ang sarili kundi ang tanungin ito.

Isang minutong katahimikan bago ito nag-salita. “Naghahanap lang ho ako ng trabaho, doble kayod ho sana para makapag-padala ako sa pamilya ko.”

Napabuntong-hininga na lang siya. Hanggang kailan ba nito pagpipilitan ang mga kasinungalingan nito sa kaniya? Ganun pa man ay hindi na lang niya ito pinansin…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 6

Kabanata 6

          HINDI ALAM ni Max kung nasa’n na sila ngayon. Basta ang alam lang niya ay huminto ang kanilang sasakyan sa isang magarang bahay.

Lumabas na ito ng kotse at ganun din naman ang ginawa niya. “Sir, bakit niyo ho ako dinala dito? Ano ho bang gagawin ko rito?” tanong ko.

“I need to clean your wound. Follow me.” anito at pumasok na sa loob ng bahay.

Napa-kunot naman ang kaniyang noo. Clean his what? His wound? Ke’lan pa naging maalalahanin ito sa empleyado nito?

Naiiling na lang siyang pumasok din sa loob.

Habang pinagmamasdan ang loob. A splashes of memory filled his mind. Pamilyar sa kaniya ang loob. Pakiramdam niya ay minsan na niyang napasok ito. O hindi kaya natirhan?

Hindi niya makuha, pero ganun ang dating sa kaniya ng bahay. It makes him felt at home.

Napalunok siya. Baka lang naman nag-a-assume lang siya. Baka kung ano-ano lang siguro ang pumapasok sa kaniyang isip.

Pa’no siya magiging pamilyar sa bahay na ito ay hindi pa naman niya ito napapasok?

“Upo ka.” umupo siya sa mahabang sofa na sinabi nitong upuan niya.

When his butt cheek felt the soft mattress. It really makes him felt at home.

Ewan, pero talagang pamilyar sa kaniya. Ganun pa man ay hindi na lang niya ito pinansin. Isinantabi na lang niya ang lahat ng kaniyang mga isipin.

Bumalik ang amo niya na may dala na itong emergency kit. Umupo ito palapit sa kaniya at binuksan ang emergency kit.

“What are you going to do, sir?” tanong niya. Medyo awkward lang kasi ’yung lapit nito sa kaniya. Parang gusto na lang niyang umuwi na lang. Lalo’t wala siyang karapatang tumapak sa bahay nito. Baka pati iyon ay pabayaran sa kaniya.

“Lilinisin ang sugat mo.” sarkastiko nitong sagot.

“Hindi na ho, ako na ho, sir salamat na lang ho.”

“Don’t worry i’ll be gentle.”

Hindi naman iyon ang issue niya eh, pa’no kung ang paglinis nito ng kaniyang pasa sa gilid ng labi na may konting gasgas ay ikaltas na naman nito sa sahod niya?

“Masakit ba?”

Napahinto sa pag-pintig ang kaniyang puso ng marinig niya ang tanong na iyon ng amo niya. Sa ilang araw niyang nakakasama ito, ngayon lang niya narinig ang boses nitong may pag-aalala. O baka imahinasyon lang talaga niya?

“Hindi ho.” sagot na lang niya.

“Tell me if you felt hurt.”

Sobrang seryoso ng boses nito na hindi mawawala ang pag-aalala.

Hindi siya sanay sa ganitong pagtrato sa kaniya ng amo. Nakakaramdam siya ng awkward sapagitan nilang dalawa.

Habang dinadampi nito ang bulak na may gamot sa kaniyang pasa na may konting gasgas ay hindi niya mapigilan ang puso sa mabilis nitong pag-tibok.

Hindi normal ang pag-tibok ng kaniyang puso. He’s aware of that.

“Bakit ka naghahanap ng trabaho, e may trabaho kana?” tanong nito matapos malinisan ang sugat niya. Bahagya pa itong lumayo sa kaniya na animo’y binigyang distansiya ang pagitan nila.

Seryoso siyang tumingin dito bago nagbaba ng tingin. “Malaki pa ho ang utang ko sa inyo, sir. Kailangan kong mag-doble kayod para ho sa pamilya ko. Kailangan kong makapag-padala ng pera sa kanila.”

Muling pinanlukuban si Luis ng inis at galit para sa binata. Heto na naman at nag-sisimula na naman siya nitong pag-sinungalingan. Ang galing pang umarte, kapani-paniwala.

Hindi na lang siya nagsalita at napa-kuyom na lang siya ng kamao.

Gusto niyang singagahin ito. Ngunit hindi niya ginawa. Ipapatikim niya dito ang sarili nitong laro.

“Gusto mo talaga ng trabaho?”

Nahihiyang pumaling ng tingin ito sa kaniya. “May trabaho ho ba kayong ma-i-a-alok? ’Yung pang-gabi ho? Para habang nag-ta-trabaho ako sa inyo sa umaga, sa gabi naman ho ako kakayod.”

Somehow hindi na niya kilala si Peirce. Medyo malalim na ang mga ibinubuka na tagalog na salita ng bibig nito. He rarely speak english too. Somehow he changed. Or it is just one of his tricks? Definitely!

“I can give you a job.” he said.

Nag-aalinlangan si Max  na tanungin kung anong trabaho pa ang ibibigay nito sa kaniya. Dahil kung bibigyan pa siya nito ng trabaho, maaring ito rin ang kaniyang maging amo? At dahil batid niya ang ugali nito, mukhang mahirap para sa kaniyang tanggapin ang alok nito.

“Just be my all around, Yaya. Dito kana titira. Alam mo naman ang gawain ng yaya hindi ba? Bukod doon, you can be my driver too.”

Napaisip siya sa suhestiyon nito. “Mapapag-usapan naman ho iyan. Magkano ba ang sahod, sir?” diretsahang tanong niya.

Lihim na napa-ngiti ng mapait si Luis. Hindi niya inaakalang sahod agad ang itatanong nito. Well he’s a gold digger, kaya talagang pera ang agad nitong itatanong. Mukhang perang sinungaling!

“As an all around, Yaya. Two thousands every day. And as my personal driver, another two thousand. Deal?”

“Hindi ho ba kayo nagbibiro, sir?”

“Do i look like joking?” he said with sarcasm.

“I’m sorry sir. Kung ’yun naman ho ang gusto ninyo, papasukin ko na ho para sa pamilya ko.”

Using your family to make yourself pitiful? At sa tingin mo

maawa

ako dahil lang sa mga

kasinungalingan

mo!

Hindi lang talaga niya makuha kung bakit ginagamit nitong alibi ay ang pamilya nito. Alam naman nito siguro na alam niyang wala na itong pamilya, dahil ito pa mismo ang nagsabi sa kaniya una palang silang magkakilala.

“Kung tanggap mo ang trabaho. Bukas na bukas din kunin mo na ang mga gamit mo at dito kana tumira, as my personal Yaya. Dito kana rin magpalipas ng gabi. Sa guess room ka matulog.”

Tinuro ni Luis sa kaniya ang guess room. Kaya ng makaalis na ito ay humiga na siya sa kama. Malakas na napa-buntong hininga.

Hindi niya alam kung anong sasapitin niya sa naging desisyon niyang ito. Dahil sa totoo lang hindi parin niya alam kung bakit niya tinanggap ang alok nitong trabaho sa kaniya, gayong alam niyang matapobre, mayabang, at hambog ang lalaki, bukod doon ay mahilig din siya nitong i-blackmail.

Bakit niya ba tinanggap ang alok nito?

Hindi man niya aminin ngunit may parte ng katawan niya na mapalapit pa sa binata. Nang makasama pa niya ito ng matagal kahit ang sama-sama ng ugali nito. Gusto parin niya itong makilala sa hindi niya malamang kadahilanan.

Nalaman na lang niya ang kaniyang sariling nawala na sa sariling huwisyo at nahimbing sa pag-tulog.

Sa kabilang banda ay hindi magawa ni Luis maka-tulog. Kanina pa siya pabalingbaling sa ibang direksyon at sa tuwing ipipikit niya ang kaniyang mga mata. Tanging si Peirce lang ang kaniyang nakikita. Every part of his mind is filled with Peirce fucking faces. Unti-unti bumalik sa kaniyang alaala ang lahat… Damn!

Sumapit ang madaling araw. Nakagawian na ni Peirce magising ng madaling araw, tulad ng kaniyang gising noon.

At dahil ngayon ang unang simula ng kaniyang trabaho bilang yaya ay kailangan na niyang mag-trabaho.

Una niyang ginawa ay nag-luto ng pagkain. Marami namang laman ang ref niyon na talagang nakaka-mangha. Pagkatapos niyang mag-luto ng pagkain ay nag-linis naman siya ng kabahayan.

Ilang oras pa ang kaniyang ginugol sa paglilinis ng bahay bago siya tumigil. Tanging ang mga nakasaradong silid na lang ng bahay ang hindi niya nalilinisan. Isa na doon ang bahay ng amo niya.

Nagpahinga na lang siya saglit bago niya naisipang dagdagan pa ang kaniyang niluluto. Parang hindi pa sapat.

Maagang nagising si Luis kahit kokonti lang ang kaniyang tulog. Mabilis siyang naligo at sinuot niya ang kaniyang business outfit. Lumabas na siya ng kwarto. Malayo palang ay rinig na niya ang pakanta-kantang boses.

Nang sundan niya ang pinanggagalingan ng boses, dinala siya sa kusina. Nakatalikod si Peirce habang nagluluto at pakanta-kanta pa.

Wala sa wisyong hahakbang sana siya papalapit dito at yakapin ito sa likuran tulad ng madalas niyang ginagawa noon ngunit napag-tanto niyang wala na pala silang relasyon ngayon. Wala na siyang karapatang gawin ang mga nakasanayan niyang gawin dito, tatlong taon na ang nakakaraan.

“Stop singing. Nakaka-b’wisit ang boses mo!” pagputol niya sa pagkanta nito.

Natahimik naman ang binata at bumaling ng tingin sa kaniya. “Magandang umaga ho, sir. Tsaka pasensya na rin.”

Iniwas na lang niya ang tingin at hindi ito pinansin.

Tinungo niya ang dining area at nakita niya ang mga hinanda nitong pagkain.

Medyo napatigil pa siya ng makitang ang lahat ng mga lutong pagkain ay ang kaniyang mga paboritong kainin.

Napalingon siya sa gawi ng binata, nag-tama ang tingin nilang dalawa. Siya na ang nag-bawi ng tingin.

“Sir, ito pa ho. Nag-luto po ako ng marami, para in case na hindi niyo magustuhan marami pa kayong pagpipiliin.”

Maraming pagpipilian? E lahat nga ng niluto nito ay pabirito niya. Ginagago na naman siya nito!

“Who told you to cook?” he said coldly.

Napalunok ito. “’di’ba ’yun naman ho ang gawain ng isang yaya? Ang mag-luto ng pagkain ng am—”

“Sinabi ko bang mag-luto ka? ’Di’ba ang sabi ko, sundin lang ang utos ko? Pinag-utos ko ba ang ginawa mo?”

“I—i’m sorry—”

“Don’t say sorry. Lahat ng mga pagkaing niluto mo na ’yan ay ikakaltas ko sa sahod mo. Pala desisyon ka e.”

“Per—”

“Hindi kapa ba mag-iintindi? Hindi mo pa ba ako ipagmamaneho? Papasok na ako ng trabaho?”

Walang ibang nagawa si Max kundi ang mainis sa amo niya, ngunit ganun pa man ay sinunod na lang niya ito.

Gusto niyang upukan ang sarili. Siya ang may kasalanan nito. Kung hindi sana siya nagmarunong hindi na naman sana siya makakaltasan!

Argh! Stupido!

Pumasok siya sa loob ng bathroom. Wala sa sariling wisyo na hinubad niya ang saplot. Tanging brief lang niya ang kaniyang tinira.

Naiinis siya sa sarili at maging sa amo niya. Panay ang bulong-bulong niya hanggang sa matapos siyang maligo. Doon lang niya napag-tantong wala nga pala siyang pamalit.

Mariing napasambunot siya sa sariling buhok? Fuck! What the fuck?

Napapikit siya ng mata sa frustration na nararamdaman niya. Kung hindi ba naman siya stupido. Pa’no na siya lalabas ngayon? Stupido

!

Nag-aalinlangan siya kung lalabas siya ng silid niya o hindi. Pero ginawa parin niya. Alam niyang nag-hihintay na ito sa kaniya…

“Sir.”

Nilingon ni Luis ang binatang tumawag sa kaniya. Ng tumuon ang kaniyang pansin sa gawi ng tumawag sa kaniya ay pasimpleng nagulat siya.

Bumaba pa ang kaniyang tingin sa hubad nitong katawan. Tanging brief lang ang suot nito. Tinatabunan ng dalawang palad nito ang gitnang bahagi ng katawan.

“Sir, wala ho akong damit na masusuot. Nasa apartment ko ho.”

Mga ilang minuto siya bago bumalik sa realidad. Kundi pa niya sinaway ang sarili. Masyado yata siyang napatitig sa hubad nitong katawan. Lalong-lalo na sa namumula-mula nitong utong.

Is Peirce seducing him? Inaakit na naman ba siya nito para muling mapa-ibig? Ito na ba ang larong gusto nitong laruin niya? Na kapag naakit na siya nito, tsaka na siya nito huhuthutan ng pera?

He smirked. Lalaruin niya ang gusto nitong laro.

Tumayo siya at nagalakad patungo sa gawi nito. “It’s your fault na maligo ng hindi mo inaalam kung may damit kang masusuot. Dahil manghihiram ka sa’kin ng damit. Ibibigay ko na lang sa’yo, pero ikakaltas ko sa sahod mo.”

Naging blangko ang emosyon ni Max. At dahil muli sa kaniyang katangahan, may kaltas na naman ang kaniyang sasahurin.

Napaka-istupido talaga niya. Sa kaniyang ginagawa mas lalong pinalalaki niya lang ang utang niya dito. At baka tuluyan na siyang hindi maka-menus sa katangahan niya!

Nakapasok siya sa loob ng kwarto ng binata. The ambiance and the romantic feeling. Pakiramdam niya ay nanggaling na siya dito. Pakiramdam niya ay napasok na niya ang lugar na ito.

Gusto niyang alalahanin ngunit sumasakit lang ang kaniyang ulo. Kaya hindi na lang niya sinubukan.

“Here. Business outfit. 600,000 pesos.”

“Ho? Sir?” gulat pa niyang turan.

“Ang mahal naman ho niyan. Mas maganda ho kung um-absent na lang ako.”

“Tatanggapin mo o tatanggalan kita ng trabaho? Tandaan mo mahaba pa ang listahan ng mga utang mo sa’kin. And i can sue you for that.”

“Wala ho bang mas mura-mura diyan?” Yung p*tang *na mo sana! Naiinis niyang sabi sa isip. Puro na lang pamba-blackmail e, sarap black eye-an sa mata ng matauhan! Nakakainis na eh!

          

AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 7

Kabanata 7

         MAX WAS so stupid to accept that fucking job Luis gave to him. Mas lalo lang niyang dinagdagan ang pagpapahirap niya sa sarili. Pagpapahirap na wala naman siyang natatanggap na sahod.

But somehow he felt nothing to regret. Ewan, pero kakaiba talaga ang nararamdaman niya tuwing kasama niya ito. Ang pagtira sa bahay nito bilang isang katulong at ang pamba-blackmail nito sa kaniya. Konting inis lang ay nawawala na lahat. Sa hindi niya malamang dahilan hindi niya magawang magalit sa binata.

May kakaiba dito sa loob ng dibbib niya na ayos lang dito lahat ng pagpapahirap sa kaniya. ’Yun nga lang sa tuwing naiisip niya ang pamilyang naiwan, hindi niya alam kung ano na ang gagawin.

Hindi siya pwedeng maghanap pang muli ng trabaho dahil umaga hanggang gabi ay may trabaho siya. Kundi sa kompanya ni Luis ay sa bahay naman nito. ’Yun nga lang, wala pa siya ni isang katiting na nasasahod dito bukod ’yung in-advance niya.

“You, come here.” tawag sa kaniya ng amo niya.

Umalis siya sa sa opisina niya at nag-tungo sa amo niya. “What is it, sir?”

“I need you to make a report about this. I need it before 4pm.”

“Yes, sir.” kinuha niya iyon at bumalik na siya sa table niya.

Sinulyapan niya ang oras. 1pm. He still has 3 hours, para matapos ang pinapagawa nito sa kaniya.

“Get me a coffee.” naiangat niya ang kaniyang ulo ng marinig niyang muling nagsalita ang boss niya.

Nakita niyang naka-tungo ito habang abala sa ginagawa. Hindi niya alam kung totoo ba ang kaniyang narinig o guni-guni niya lang ang lahat.

“May sinasabi ho kayo sir?” paniniguradong tanong niya.

“Get me a coffee.” he said still not giving a him just a simple glance. Tutok parin ito sa ginagawa.

Tumayo siya at nag-timpla ng kape dito sa loob ng opisina nito. Matapos niyang makapag-timpla ay mabilis niya itong inilapag sa table ng amo.

“Here’s your coffee, sir.”

Nilingon ng kaniyang amo ang tinimpla niyang kape bago siya nito binalingan ng tingin. Wala paring emosyon ang namumutawi sa mga mata.

Kinuha nito ang kape at tinikman bago muling ibinalik sa dating kinalalagyan nito. “Itapon mo, walang lasa.”

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Ho may—”

“Walang lasa.” walang emosyon nitong sabi. “Ipagtimpla mo ulit ako.”

Nagpakawala siya ng buntong hininga at kinuha ang baso na may lamang kape at itinapon ang laman niyon. Muli siyang nag-timpla ng panibago.

“Here sir, coffee.” aniya matapos makagawa at mailapag sa table ng amo.

Tinikman nitong muli. “Masyadong matamis. Throw it. Make me another one.”

Tinikman niya ang kape. “Sakto lang naman ho, sir.” aniya ng matikman ang kape.

“I said make me another one.”

“Yes, sir.”

Ibinalik niyang muli at nag-timpla siyang muli. Dahan-dahan siyang naglakad hanggang sa mailapag niya ang kape sa table nito.

Medyo na out of balance ang tasa ng kape kaya ng matatapon ay mabilis niyang nasalo. Natapon sa kaniyang kamay ang kape at ang iba naman ay naisalba niya.

“Ouch.” daing niya habang sapo-sapo ang kamay. “Shit!”

Luis immediately looked at Peirce who’s grunting in pain. Tumayo siya sa kinauupuan at mabilis niya itong nilapitan. “Fuck! Let me see.” he said frustratedly and worried.

“Wala ho ito, sir. Hindi naman ho masakit.”

“Let me see.” inagaw niya ang kamay nito at pinagmasdan.

Namumula ang parte ng mga daliri nitong napaso. “Upo ka.” mabilis niya itong inalalayan pa-upo. “I’ll go get some meds.”

“Wala naman ho ito—” Hindi na nito natapos ang sasabihin ng mabilis na siyang umalis.

Aligagang hinanap niya dito sa loob ng opisina niya ang emergency kit. Buti na lang at mayroon dito sa loob.

Kinuha niya iyon at mabilis na dinaluhan ang binata. Iniluhod niya ang isa niyang tuhod upang magkapantay silang dalawa.

Mabilis niyang kinuha ang ointment at kinuha ang kamay nito. “Shit!”

Dahan-dahan niyang pinahiran ng ointment ang napaso na parte ng daliri nito. “Masakit ba?” tanong niya.

Wala sa sariling wisyo na napatitig lang si Max sa amo niya. Somehow nakita niya ang caring side nito sa empleyado nito.

Pakiramdam niya ang naging espesyal siya sa mga panahong iyon. He’s a man and he’s aware of that, pero ’yung pakiramdam sa loob ng dibdib niya na hindi niya mawari kung ano iyon.

’Yung lumulukob na saya dito sa loob ng dibdib niya. Ibang pakiramdam habang pinagmamasdan niya ang amo niya.

Mabilis niyang pinukol ang sarili. Hindi niya ito dapat nararamdaman. Hindi ito ang dapat niyang nararamdaman.

“Okay na ho iyan.” mabilis niyang inagaw ang kamay niya sa amo niya. Pakiramdam kasi niya ay dumadaloy ang kuryente sa kamay nito. At ’yung kuryente na iyon ay diretso sa kaniyang puso.

“Hindi na ba masakit?” Tagos sa kaniyang puso ang naging tanong nito. ’Yung boses na malumanay at puno ng pag-aalala.

Shit! Max! Don’t go that way!

“Hindi na ho masakit. Pasensya na ho kayo, naistorbo ko pa ho kayo. Sige babalik na ho ako sa trabaho ko.”

“Ang pagiging tanga hindi kadalasang pinapairal.” anito. ’Yung kaninang malambing nitong boses ay napalitan ng sarkastiko.

“Ah—sorry ho.” napakamot na lang siya sa ulo niya. Medyo nakaramdam siya ng hiya.

Bumalik siya sa kaniyang ginagawa. Paminsan-minsan ay nahuhuli niyang nakatingin sa kaniya ang amo niya. Hindi naman niya alam kung anong dahilan kaya ipinagsawalang bahala na lang niya.

Ginawa niya ang kaniyang trabaho. Ang report na pinapatapos nito sa kaniya ay mabilis niyang natapos.

Umalis siya sa table niya at nag-tungo sa gawi ng amo. “Sir, tapos na ho ’yung report na pinapagawa niyo sa’kin.”

inilahad niya dito.

Ilang minutong nakatitig lang ito sa inabot niya o ’di kaya naman ay sa kamay niya.

“Sir, nangangawit na po ’yung kamay ko.”

Mabilis naman itong natauhan at tinanggap ang papel. “Masakit pa ba ’yung kamay mo?” tanong nito. Sasagot na sana siya ngunit bigla itong nagsalita. “Never mind. Basta ’wag kana lang maging tanga sa sunod.”

Hindi niya maintindihan ang amo niya. Kung nag-aalala ba ito sa kaniya o galit ito sa katangahan niya?

“Sige ho sir.”

      TAPOS NA ANG trabaho ni Max kaya heto na siya’t isinasaayos ang kaniyang mga gamit sa pag-alis.

Kinuha niya iyon at sinilid sa bag niya. Lumapit siya sa gawi ng amo niya.

“Aalis na ho ba tayo, sir?” tanong niya.

Wala naman itong sinagot sa kaniya. Sahalip ay tumayo ito at inabot sa kaniya ang gamit nitong dala-dala. And as his secretary kinuha niya iyon at siya na ang nagdala.

Na-una na itong naglakad habang siya naman ay naka-sunod lang.

Ipinasok niya sa loob ng kotse ang nga gamit. Matapos ay pinag-buksan niya ng pinto ang kaniyang amo.

Bago siya sumakay.

Dapat siya ang driver nito, ngunit dahil hindi siya marunong mag-maneho ang ending ito ang naging driver niya.

Ilang minuto bago sila nakarating sa bahay nito. Lumabas siya at kinuha ang mga gamit. Maging ito ay lumabas na rin.

“Ipagluto mo’ko ng pagkain, dalhin mo sa loob ng kwarto ko. ’Yung paborito ko.” anang amo niya bago iyon dire-diretsong nag-tungo sa kwarto nito.

Kunot naman ang kaniyang noo. Paborito nito? Kelan pa niya nalaman ang paborito ng amo niya? Hindi naman niya alam kung anong kinakain nito?

Napa-iling-iling na lang siya. Nagpalit muna siya ng damit bago niya pinuntahan ang kusina. Mahigit ilang minuto siyang naka-tanaw sa laman ng mga ref. Paborito nito? Hell—he don’t know his favorite food. What is it?

Naiiling na nag-luto na lang siya ng pagkain na alam niyang masarap. Tinuruan naman siya ng kaniyang nanay kung pa’no mag-luto, minsan pa nga ay siya ang nag-luluto noon sa bahay nila kapag wala ang ina.

Matapos niyang mag-luto ay dinala niya iyon sa kwarto ng binata. Kanin at simpleng sinigang na baboy ang kaniyang niluto. Nag-subok din siya ng adobo upang may’ron itonv pagpipilian.

Kumatok muna siya. Bumukas ang pinto. Bumungad sa kaniya ang hubad na katawan ng binata. Tanging tuwalya lang ang tumatabon sa kaselanan nito.

Napag-mamasdan niya ang matitipuno nitong katawan. At ang namumula-mula nitong utong.

And again for somehow, pakiramdam niyang muli ay matagal na niyang napag-masdan ang katawan nito.

Kakaibang hatid din sa kaniyang pakiramdam ng makita ang hubad nitong katawan. His heart beat rapidly. Parang nakikipag-karerahan ang kaniyang puso sa sobrang bilis ng tibok niyon.

And he’s aware of that. Hindi siya mangmang para hindi malaman kung ano itong matagal na niyang nararamdaman simula ng makita niya ito. Kakaibang bugso ng damdamin. Alam niyang natitipuhan niya ang binata. Hindi man niya aminin ngunit iyon ang totoo.

He think he like his boss. But for fuck sake! It can’t be. Una palang kailangan na niyang pigilan ang kaniyang sarili. Hindi pwede ang ganito. Bukod sa pareho silang lalaki ay siya lang rin ang masasaktan sa dulo.

Do he honestly think na magkakagusto sa kaniya ang boss niya? Fuck! Suntok sa buwan kung magkagusto ito. Kaya bago pa man lumalalim, kailangan na agad niyang pigilin.

“Tatayo ka lang ba diyan? Looking at my body?” Luis asked coldly.

“Ah, Yes. Pagkain niyo ho.” kinakabahang turan niya.

Niluwagan ng boss niya ang pagkaka-bukas ng pinto. “Pumasok ka, ilagay mo na lang diyan sa lamesa.”

Pumasok siya at inilagay niya sa mini dining are dito sa loob ng kwarto nito. Sa ibabaw ng lamesa ang pagkaing dala niya bitbit sa tray.

“Aalis na ho ako.” pagpapa-alam niya.

“Hey..?” tawag nito sa kaniya dahilan para mapalingon siya dito. “Kumain kana?” tanong nito sa seryosong boses.

Napakunot ang kaniyang noo. Hindi niya makuha kung anong ibig nitong sabihin. He mean—yes, he was asking him, if he take his dinner. Ang tanong lang ay bakit? Is Luis worried kung kumain na ba siya o hindi pa? But why?

“Hindi pa ho.” sagot niya.

“You should eat!” anito.

Napatango-tango na lang siya. Hindi pa siya nakaka-alis ng tumuon ang kaniyang mga mata sa kama. Napakunot ang kaniyang noo ng mapagmasdan iyon.

A splashes of memories keep appearing on his minds. It’s blurry but enough for him to know na nakita na niya ang kama na ito dati.

“Hindi kapa ba aalis? Gusto mo ba akong makitang nagbibihis sa harapan mo?” sarkastiko nitong tanong kaya mabilis pa sa alas quatro na umalis siya at sinara ang pinto.

Pabalik siya sa kusina bitbit ang bumabagabag sa kaniyang isipan. Alam niya e, parang nanggaling na talaga siya sa loob ng kwartong iyon.

May kinalaman kaya ito sa nakaraan niya? O kasama ba doon si Luis sa nakaraan niya? Kaya ba siya nito tinatawag na Peirce? But who’s Peirce, is he? Siya ba si Peirce? Ano naman ang relasyon niya kay Luis?

Kung sakaling tanungin niya si Luis masasagot ba nito ang mga katanungan niya? Malalaman na ba niya ang katauhan niya? Pero ang tanong may alam ba ito? At magagawa ba niya itong tanungin?

Nahilot niya ang kaniyang sentido ng bahagyang manakit iyon. Siguro kailangan muna niyang ipahinga ang kaniyang isip. Hindi naman din niya maalala ang lahat kahit ano pa ang kaniyang gawin.

Blangko ang kaniyang isip na kumakain. Hindi na niya napag-tuunan ng pansin ang kinakain. Na walan na siya ng gana.

Hanggang sa pag-tulog ay hindi niya magawang makatulog. Okupado parin ang kaniyang isip.

Napapitlag siya sa gulat ng marinig niyang mag-tunog ang kaniyang telepono. Mabilis niya itong hinagilap at sinagot niya ang tawag.

“Hello ’Nay?” bungad niya.

“Hello ’Nak?” maligaya ang boses ng kaniyang ina sa kabilang linya. “Kamusta ka naman diyan? Kamusta ang trabaho?”

Mapait siyang napangiti. “Ayos naman ho ’Nay. Maganda ho ang pasahod, baka ho sa susunod na linggo ay makapag-padala ulit ako sa inyo.”

“Naku! Anak ’wag mong abalahin ang sarili mo sa pagta-trabaho, may kinakain naman kami dito. Sarili mo ang intindihin mo.”

“’Nay, kaya nga ho ako nag-trabaho para may ibigay sa inyo.” aniya. “Kamusta naman ho ang mga kapatid ko?”

“’Wag mo silang alalahanin. Okay lang ang mga kapatid mo dito. Tuloy-tuloy parin ang pag-aaral nila. Heto nga’t maagang mga natulog.”

“Ikamusta mo na lang ako sa kanila ’Nay. Ingat po kayo diyan.” M

“Ingat ka din diyan anak. ’Wag papalipas ng gutom. ’Wag puro trabaho. I love you.”

“I love you too, ’Nay.”

Matapos makapag-paalam ay pinatay na niya ang tawag. Inilagay niya sa dibdib ang telepono at ipinikit ang mga mata…

           

AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N;

Binago

ko po ang story ni Luis Beckett sa lahat ng mga nagtatanong. Bale ’yung una ninyong nabasa, mababasa niyo sa bagong gawa kong story. “Helplessly in love with my bestfriend” ’yan po ang Tittle nung unang story na dapat ay kay Luis. I-re-read niyo na lang po ulit para di kayo

malito

. Sorry po ulit🥺

KABANATA 8

Kabanata 8

           HABANG TUMATAGAL ang pamamalagi ni Max sa bahay na ito. Mas lalong lumalawig din ang kaniyang nararamdaman para kay Luis. Kahit anong pigil niya ay mas lalong hinahatak siya papalapit sa loob nito.

Alam niyang bawal at alam niyang hindi maaari. Pero hindi naman masamang umibig, hindi ba? Hindi rin naman nito malalaman na mahal na niya ito. ’Yun nga lang, masakit sa dibdib na hindi mahalin pabalik.

Kaya ganun na lang ang pagpigil niya sa kaniyang sarili. Hangga’t maari at hangga’t kaya niya.

Sa tagal na rin ng kaniyang pananatili dito, mas nakikilala pa niya si Luis, medyo hindi parin nga lang niya makuha ang ugali nito.

Minsan ramdam niyang nag-aalala ito na parang hindi dahil sa mga pinapakita nito. Talagang mahirap para sa kaniyang kilatisin ang binata.

Matapos niyang makapaligo at makapag-bihis ay lumabas na siya ng kwarto niya.

Hinihintay niyang lumabas ang kaniyang amo sa loob ng kwarto nito dahil halos araw-araw ay ito ang kasabay niya sa pag-pasok.

Pasilip-silip siya sa kaniyang relong pambisig ngunit hindi parin lumalabas ang amo. Ganun pa man ay nag-hintay parin siya.

Mga ilang oras siguro ng lumabas ito. Wearing only his boxer and his fitted shirt.

Sinungaling siya kung hindi niya aminin na nahumaling na naman siya sa taglay nitong kagwapuhan. Panay ang pukaw niya ng tingin sa katawan nito na sobrang ganda ng built.

Somehow gusto niyang itaas ang damit nito at bilangin ang abs ng binata. First time kasi na nakita niya ang abs nito ay hindi niya nagawang bilangin.

Ipinilig niya ang kaniyang sarili sa mga iniisip. Hindi dapat siya nag-iisip ng kung ano-ano.

“Sir? Bakit ganiyan ho ang suot ninyo? Hindi ho ba tayo papasok ng trabaho?”

“Day off.” tipid nitong sagot.

“Ano ho?” medyo nabingi pa siya sa sinagot nito.

“May tituli ba ’yang tenga mo? Ka-uma-umaga sinisira mo ang araw ko.”

“I’m sorry sir. Nabigla lang naman ho ako. Day off, sir? As in may day off?”

“Bakit ayaw mo?”

“Hindi naman ho sa ganun, sir. Syempre ho gusto ko. Pero day off with pay ho ba ’yan?”

Walang buhay siyang binalingan ng tingin nito.

“Day off with pay?”

“Opo, sir. Kung mag-de-day-off ho ako, eh baka hindi ko ho mabayaran ang mga inutang ko sa’inyo. Mahaba pa kaya ang listahan ko do’n.”

And for the first time. Nakita niyang ngumiti si Luis. Nakita niyang ngumiti ang kaniyang amo. Kahit hindi man sumilay ang ngipin nito pakiramdam niya ay kakaiba. Overwhelm?

“Day off with pay. Sure..”

Nag-diwang siya, literally. Masaya siya dala sa wakas na bawasan ang pagod niya. Day off with pay eh.

“Thank you, sir.” pagpapasalamat niya dito bago mabilis na tumakbo patungo sa kaniyang kwarto. “By the way, you look handsome sir when you smile.” pahabol niya bago tuluyang pumasok sa loob.

Masaya siyang nag-bihis ng kaniyang damit pang-bahay.

Finally. Ma-i-u-unat na niya ang kaniyang katawan. Makakapag-pahinga na siya.

Matapos makapag-bihis ay pasalampak niyang hiniga ang kaniyang sarili sa malambot na kama. Hulmang ngiti ang kaniyang mga labi ng muling maalala ang simpleng pag-ngiti ng boss niya…

“You look handsome sir when you smile.” ’Yan ang paulit-ulit tumatakbo sa isip ni Luis.

Hindi niya nalaman na naka-ngiti na namang muli ang kaniyang mga labi.

Sa loob ng tatlong taon. Hindi niya inaakalang ngingiti siyang muli. Sa loob ng tatlong taon hindi niya inaasahang sisilay muli ang matamis na ngiti na matagal na niyang nakalimutan kung pa’no gawin.

Ngayong bumalik na ang taong naging dahilan ng pag-ngiti niya. Tuloy-tuloy na ba ito?

Mabilis niyang sinaway ang sarili. Muli niyang binago ang kaniyang emosyon. Muli ay naging poker face ulit iyon.

Hindi parin niya ma-i-a-alis sa kaniyang isipan na ito ang nag-loko sa kaniya. Ito ang nakipag-hiwalay sa kaniya.

Hindi na dapat muling bumalik ang ngiting iyon. Matagal na niyang tinapon ang ngiting iyon.

Hindi niya hahayaan ang kaniyang sarili na muling mahulog sa patibong nito.

Like what the fuck! Ayaw niyang hayaan ang sariling muling masaktan pero tinanggap niya ito sa kompanya niya? At tinanggap niya itong tumira sa bahay niya? Pa’no niya ito makakalimutan kung ganito ang ginagawa niya?

Alam niya kahit hindi niya aminin. Wala siyang balak paalisin ito. I’ll take my revenge

! Dahil pumasok siya sa bahay ko!

I’ll do everything just to make him suffer

! At ni isang pera, wala siyang matatanggap galing sa bulsa ko! Peirce, oh, Peirce. Even how hard you work, you won’t get even a single coin from me. Lahat ng kakainin mo sa bahay ko,

pagtatrabahuhan

mo. Lahat ng mga bagay na ibibigay ko, babayaran mo.

I’ll do everything Peirce. I’ll do everything.

Kumuha siya ng beer at dinala iyon sa labas ng bahay dito sa swimming pool. Hinubad niya ang kaniyang damit pang-itaas at tanging boxer lang ang tinira. Binuksan niya ang bote ng alak at nag-simula siyang mag-inom.

Ganun lang ang kaniyang ginawa pampalipas ng kaniyang oras. Wala rin naman siyang ibang gagawin.

Habang nag-iinom natanaw niyang lumabas si Peirce. “Hey,” pasigaw na tawag niya dito.

Lumapit naman ang binata sa gawi niya. “What is it, sir?”

“I want to go for a swimming, join me.” he suggested.

Mabilis naman ang naging pag-iling ng binata. “I’m sorry sir. Katatapos ko lang ho kasing maligo.”

Walang emosyon niyang tinitigan ito mata sa mata. “I’m not asking you, i’m telling you to join me. Are you resisting?”

“No, sir. Ahmm—i mean—”

“Take off your pants and shirt.” sabi niya na hindi man lang ito pinapatapos mag-salita matapos ay lumagok siya ng alak sa boteng hawak niya.

Ilang minutong pinaka-titigan ni Max si Luis. Sinusuri niya kung nagbibiro lang ito. Sino ba naman kasi siya para yayain nitong maligo? He’s just nobody.

“Ngayon na ho ba sir?”

“Do you want me to take it off for you?” Luis threatened. But it feels not a threat, it feels like a seduced or something? Hell!

Napalunok siya at hinubad niya ang damit at suot niyang tinira. Tanging brief na lang ang kaniyang suot-suot. Medyo nahihiya pa siya.

“Go. Swim.” utos nito sa kaniya.

“Uhmm. Why? You said you’re going to swim with me? Are you just going to watch me swimming?” he asked curiously.

“Can you just follow me without talking?” Luis said with sarcasm.

He didn’t talk. He just followed. Tumalikod na siya dito. At lumakad palapit sa tubig ng swimming pool. Tumalon siya at lumangoy.

Like fuck! Hindi rin niya alam kung bakit niya sinusunod lahat ng mga utos nito sa kaniya? Napaka-estupido naman talaga niya?

Gawain ba ito ng isang all around katulong? O ng isang secretary? Ang magpa-loko sa amo? Dapat sinusubong na ’yan kay Tulfo!

Ganun pa man ay nag-langoy lang siya hanggang sa makarating siya sa kabilang side.

Nagmumukha na siyang tanga kakalangoy kahit wala naman sa sarili niyang kagustuhan. Ewan kung bakit nagpapa-loko siya dito.

Damn! Bakit pa ba kasi siya lumabas? Nasa loob na siya’t lahat-lahat lumabas pa siya para makita lang ang hambog niyang amo…

Sa kabilang banda panay lang ang pag-lunok ni Luis ng alak sa boteng hawak niya. Kahit tapos na siyang lumagok ay hindi parin niya maiwasang mapalunok.

Damn it! It is because of what he sees earlier. He wanted to laugh at what he sees, but he felt like seduced. Siguro kung sa ibang tao niya iyon nakita baka humagalpak na siya kakatawa, but when he sees it on Peirce. It felt different. He felt fucking seduced by him.

Lumagok ulit siya ng alak ng muli niyang maalala ang nakita niya kanina. Fuck! Nakita niya ang butas sa brief nito. At nakita niya ang pisngi ng maputi nitong pang-upo.

He can’t help it. He can stop himself. Pakiramdam niya ay may nag-sindi ng apoy sa kaniyang katawan. Pakiramdam niya ay humaling na humaling siya dito. Pakiramdam niya ay darang na darang siya.

Bigla tuloy siyang napa-isip. Wala na ba itong brief? At pinagtatyagaan na lang nito ang brief nitong may butas? Hell! Or Peirce’s just seducing him? Isa na naman ba ito sa plano nito? Ang akitin siya at kapag kumagat na siya saka na naman siya lolokohin?

Hell! He almost died when Peirce left him. ’Yung pakiramdam na araw-araw niyang nararamdaman na sinasakal ang kaniyang puso. Araw-araw niyang nararamdaman ang sakit na parang gusto na lang niyang mamatay! It’s all because of him. And now! Here he was, making the cut inside his heart grow bigger.

Siya lang din naman ang may gawa kung bakit masasaktan siyang muli. Argh! Hell! He don’t know what to do!

Nakita niyang umahon na ang binata at nag-lakad palapit sa kaniya. Kung hindi niya naiwas ang kaniyang mga mata sa maputi at makinis nitong dibdib, baka kanina pa siya nahuli nitong nakatitig dito.

“Is that enough, sir? Can i go now?” Peirce asked.

He easily changed his emotion. From somehow he don’t know to poker face. “Drink this. Drink with me.” inabot niya sa binata ang bote ng alak.

“I’m sorry, but i don’t drink.” pagtanggi nito.

You don’t drink? Sarkastikong turan ng kaniyang isip. As long as i know, umiinom ka! Why are you doing this again? Why are lying to me again? How long will you do this? How fucking long?! Mga katagang gusto niyang sabihin, ngunit hindi niya nagawa. Itinago niya lang ’yon sa kaniyang isip. Habang kinikimkim ang galit dito sa loob ng dibdib niya.

“Tinanong ko ba kung gusto mo o hindi? You like it or not! I don’t care. You must drink it because i told you so!”

Napipilitang kinuha ni Max ang bote ng alak. Kahit hindi niya gustong uminom dahil hindi naman talaga siya umiinom. This is his first time uminom sa buong buhay niya.

Nilagok niya ang alak at gumihit ang pait sa lalamunan niya. Hindi maipinta ang kaniyang mukha dahil dito.

Mapait pero masarap naman.

“Sit here.” utos nito sa kaniya sa kabilang bangko katabi nito.

Umupo siya.

Ngayong malapit si Luis sa tabi niya. Heto na naman ang bilis ng pag-tibok ng puso niya. Heto na naman ang pakiramdam na halos matunaw ang kaniyang puso.

He really like Luis, but he’s far away from him. Siguro universe ang pagitan nilang dalawa sa isa’t-isa.

Hindi na rin naman niya maintindihan ang sarili. Ilang beses na niyang sinabi na mali ang magka-gusto sa amo niya. Mali ang mahalin niya ito, pero may magagawa ba ang kaniyang puso? Kung kahit anong pagpigil niya ay iisang tao parin ang tinitibok nito? Hindi naman iyon big deal sa kaniya, kahit ano naman ang pagka-gusto niya dito ay hanggang doon lang iyon. “Because there’s no way for us to be together.

Wait am i being a “gay” now? Hell! He still can’t help it!

Nanatili ang nakakabinging katahimikan sa lugar na kanilang kinalalagyan. Walang gustong mag-salita. Tanging pag-tunog lang ng bote at tunog ng ginagawa nilang pag-lagok ng alak ang maririnig.

Kahit siya ay wala ring ibang masabi. Uminom lang siya ng uminom hanggang sa maubos niya ang binigay nito. Matapos ay muli na naman siya nitong inabutan. Tinanggap lang niya at nag-simula ulit siyang mag-inom, even it feels uncomfortable with his heart pumping rapidly inside his chest.

Paminsan-minsan ay tinatapunan ni Luis ng tingin ang binata. Namumula na ang mukha nito at kahit hindi niya aminin. May epekto sa kaniyang puso ang makita ang pamumula ng pisngi nito.

“Y-You k-know what?” Peirce sounds drunk. He just listen. “Ito ang first time kong uminom ng alak. Lagi ko kasing priorities ang parents ko e.” pagbubukas nito ng usapin.

Nag-tagis ang kaniyang bagang. Peirce first time? “Fuck you, Liar! His parents? Hanggang kailan mo’ko balak

pagsinungalingan

? At bakit? I know everything about you, why did you keep lying to me? Why, huh? Just to get money? I’m sorry, whatever your purpose is, you wont succeed, Peirce. I won’t let you. Ever. He thought while starring at him, eyes filled with anger…

            

AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 9

Kabanata 9

           ILANG ORAS ANG lumipas ng kanilang pag-iinuman. Pagkatapos niyon, para mahimasmasan naligo silang dalawa sa swimming pool.

Diving and swimming while felt drunkard.

Masaya si Max habang lumalangoy. Kahit nahihilo siya sa alak na nainom at medyo may tama na siya, hindi iyon naging hadlang. He just do whatever that makes his body wants to do.

After nilang maligo, inubos nilang muli ang natitirang alak. Hanggang sa maramdaman na niya ang kaniyang sarili na nahihilo na ang paligid. At pumupungay na rin ang kaniyang mga mata.

Hindi niya namalayan na nasa harapan na pala niya si Luis. Ilang minuto silang napatitig sa isa’t-isa. Eyes looking at each other full of something he can’t explain. Or he’s just assuming?

Napalunok siya ng sapuin nito ang kabilang pisngi niya. Wala siyang ideya kung anong ginagawa nilang dalawa. He just observing Luis action, while his heart never stop beating rapidly. Pumping so fast. Wala na siya sa sariling katinuan. Hindi na rin niya alam kung anong nangyayare.

Napa-pikit ang kaniyang mga mata wala sa sariling wisyo ng maramdaman niyang animo’y hahalikan siya nito.

And Yes, Luis was about to kiss Peirce, but he ended up remembering everything. Lahat ng mga ginawa nitong panloloko sa kaniya. He clearly remember it.

Tinigil niya ang pag-sapo sa mukha nito at tinalikuran ito. “He’s just seducing me! He’s just doing it for purpose.”

Tumayo na siya. Habang pinipigilan ang kaniyang sariling huwag mabitag sa mga pina-plano nito.

“Luis…?” narinig niyang tawag nito ngunit hindi siya lumingon.

Naramdaman na lang niyang hinawakan nito ang kaniyang braso at pinaharap siya nito dito.

“What?!” hindi niya napigilan ang sarili kundi ang bulyawan ito. Nag-uumapaw ang galit na nararamdaman ng kaniyang dibdib. “Trying to seduced me again?!” inis niyang turan.

“What are you saying?” Peirce asked, like the fuck he don’t know what he meant.

“Fuck, Peirce! Don’t fucking fool me around. I knew it! I knew it for the very first start! What is your plan? To seduced me and then left me? To get money from me? Ano? Anong plano mo?”

Dahil sa kalasingan hindi na maintindihan ni Max ang pinagsasabi ng kaniyang amo. Masyadong malakas ang tama ng alak sa kaniya. Kaya hindi niya maintindihan ang sinasabi nito.

“What? You just keep on looking at me like that? Pretending to know nothing? Fuck, Peirce! Alam mo ba ’yung sakit na naramdaman ko ng iniwan mo’ko? Alam mo bang halos mamatay ako kakaisip sa’yo? Put*ng *na e, ang sakit ng mga ginawa mo sa’kin.”

He smiled. His smile turned into laugh. “You’re cute, Luis, when you’re calling me by someone else name.” ang nasabi niya sa kalasingan na hindi na niya nagawang intindihin ang pagda-drama nito.

“Stop making bullshit, Peirce!”

Ngumiti lang siya sa kabila ng galit na mukha ng amo. Talagang sobrang naga-guwapuhan siya sa nakikita niyang ekspresyon sa mukha nito.

Pumupungay na rin ang kaniyang mga mata at nararamdaman na niya ang kaniyang paligid na animo’y umiikot. Niyakap niya ang binata. “I felt like dreaming, Luis. Nahihilo ako.” aniya matapos ay sinabayan muli ng pag-tawa. Nilasap niya ang pakiramdam na yakap-yakap niya ang amo niya. Masarap sa pakiramdam. “I like you, Luis. I like you.” ang huling sinabi niya matapos ipikit ang namumungay niyang mga mata. Hindi na niya kayang imulat iyon at nagpadala na lang siya sa antok.

Tinanggal ni Luis ang pagyakap sa kaniya ng binata, mabilis niya itong inalalayan ng makita niyang babagsak ito. He slept?

Naiiling na hinatid na lang niya ito sa silid nito habang buhat-buhat.

He keeps on cursing. Kahit anong paggising niya ay hindi ito magising. Maybe he really sleep. Sayang ang pagda-drama niya kanina.

Tinanggal niya ang brief nito at mabilis niyang tinakpan ang katawan. Nilagay niya sa lamugan ang brief nito pagkatapos ay umalis na.

Diretso siya ng pag-lakad hanggang sa makarating siya sa kwarto niya. He keeps on cursing himself.

“He’s seducing you, don’t fall from his tricks again. He hurt you once, Luis. He hurt you once that you almost died. You always remember. Stop making yourself surrender again. Bullshit is always a bullshit.

Kinalma niya ang kaniyang sarili. Pumasok siya sa loob ng bathroom at doon ipinagpatuloy ang kaniyang paliligo…

       MASAKIT ang ulo ni Max ng siya’y makagising. Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata hanggang sa bumalik siya sa sariling vision.

Fuck! My work!

Mabilis siyang bumangon at naligo. Agad niyang sinuot ang kaniyang damit pang-trabaho at mabilis siyang lumabas ng silid. Without knowing his looks. Kung ayus lang ba, wala na siyang pakialam doon. Late na siya.

Wala na rin sa labas ang kotse ng amo niya. Ibig sabihin naka-alis na ito. “Hell!”

Mabilis siyang lumabas sa bahay. Nag-hanap siya ng kaniyang masasakyan. Habang hindi pa siya nakaka-hanap, nag-lakad-lakad na lang siya.

Hanggang sa may mahanap na siya. Sumakay siya doon. Frustrated at okupado ang kaniyang isip ng amo niya. Batid niyang pagagalitan na naman siya nito.

Dapat maganda ang kaniyang performance dito, dahil mag-a-advance ulit siya sa isang linggo upang makapag-padala sa mga kapatid. Ngunit ngayong late siya, mukhang mahirap para sa kaniyang ma-achieve ang magandang performance niya.

Dumagdag ang traffic. Paulit-ulit siyang sumisilip sa kaniyang relong pambisig. Naiinis na napa-pikit siya.

“Manong pakibilis naman ho, oh.” inis na aniya sa matandang nagmamaneho.

Tumingin ito sa rearview mirror at taas ang kilay na pinukol nito sa kaniya. “Tanga ka’ba? Hindi ka naman tanga ’di’ba? Nakikita mo naman na traffic ’di’ba? Hindi nga maka-usad sa traffic tapos pabibilisin mo ’yung takbo? Ano’ng tingin mo sa taxi ko? May pakpak? Lumilipad?”

Blangkong tumingin siya dito.

Binigay niya ang bayad niya dito. “Lalabas na ho ako.”

“Teka ba’t ito lang?” sabi nito ng akma na siyang lalabas.

“Tanga ka rin ba? Anong tingin mo sa nilakbay ng sasakyan mo, malayo? Wala pa nga sigurong isang kilometro. Magpatakid ka kaya ng pakpak nitong kotse mo, para kahit may traffic makakalipad ka sa ere. At higit pa diyan ang ibabayad ko!” iritadong aniya, lumabas at malakas niyang sinara ang pinto ng sasakyan.

“Nag-expect pa ng malaking

ibabayad

? Ay

naipit

na nga kami sa traffic.

B’wisit

na nga ako,

mab-

bu-

b’wisit

pa!“

Lakad takbo na ang kaniyang ginawa hanggang sa marating niya ang Beckett corp. na pinag-ta-trabahuhan niya.

Kinakabahan siya hanggang sa makapasok sa loob.

“You almost 2 hours late, ’yan ba ang ugali ng isang matinong empleyado?” galit na anito habang hindi parin inaalis ang titig sa kaniya.

“I’m sorry, sir. Hindi ho ako naka-gising ng maaga. Sorry po. Tsaka traffic ho.”

“I don’t accept apology. I’ll just added your late to your depths.” Luis said.

Nakatungong napatango-tango na lang siya. At bumalik na siya sa kaniyang table upang makapag-umpisa na siyang mag-trabaho.

Ilang oras palang siyang naka-upo, nararamdaman na niya ang kaniyang gutom. Medyo nanghihina na ang kaniyang katawan pero ganun pa man ay ipinagsawalang bahala na lang niya ang lahat.

Nagpatuloy siya sa kaniyang pag-ta-trabaho kahit parang hindi na niya kaya.

Umub-ob siya at pinahinga muna ang kaniyang sarili. Nalaman na lang niya na nawalan na siya ng malay sa labis-labis na kagutuman.

Habang inaasikaso ang mga papeles na pinipirmahan ni Luis ay hindi niya maiwas ang paminsan-minsang pagbaling ng kaniyang tingin sa binata.

Napakunot ang kaniyang noo ng makitang naka-ub-ob na ito. Inis na lumapit siya dito.

“Hey!” pukaw niya sa atensyon nito pero wala itong naging pag-tugon. “Hey!” pukaw niyang muli pero ganun. Wala paring pag-tugon.

Kinapitan niya ito sa balikat. “Peirce.” muli niyang pag-tawag. Inuyog pa niya ang balikat nito, ngunit hindi parin ito tumugon sa kaniya. “Hey, Peirce. Hey.” malakas na ang ginawa niyang pag-tugon dito, pero ganun parin walang naging pag-tugon.

He started feel worried. Inalalayan niya ito patingala.

Binagtas siya ng kaba at takot ng makitang wala itong malay. Namumutla ang mukha at mga labi nito.

“Peirce! Peirce! Hey, Peirce!” paggising pa niya sa binata ngunit hindi ito nagising.

Nagsimula na siyang mag-panic. Tinambol sa pag-aalala ang kaniyang puso.

Mabilis niya itong binuhat sa pagkaka-upo nito. Sinugod niya ang binata dito sa clinic ng loob ng kompanya.

“Help him. Assist him. Go!”

“What happen, sir?”

“Fuck, how would i know. Just help him instead of asking bullshit!?”

“Yes. Sir.”

Napasambunot siya sa sariling buhok. Nagtatagis na rin ang kaniyang bagang. Fuck! Fuck!

He is frustratedly worried. Fuck! “Is he okay? Is he safe? Fuck! How is he?” Paulit-ulit niyang tanong sa kaniyang sarili.

Sobra-sobra ang kaniyang pag-aalala hanggat hindi niya nalalaman ang lagay nito! Hanggat hindi niya nalalaman na ligtas ito, hindi siya mapapakali…

Nagising si Maxmatapos ang ilang oras ng kaniyang pagkaka-tulog. Nagising siyang muli sa panaginip niya tungkol sa mga memoryang hindi na niya maalala ngayon ang itsura ng lalaking paulit-ulit pumapasok sa isip niya. Sino nga ba ito? At anong relasyon niya dito?

Napatingin siya ng bumukas ang pinto. Pumasok doon ang kaniyang amo.

Nahihiyang ibinaba niya ang kaniyang tingin. Muli niyang na-angat ng mapag-masdan niya ang kaniyang kinaroroonan. Nagulat siya ng makitang hindi pamilyar ang kaniyang kinalalagyan ’yan. Na’san ba siya?

“Narito ka sa clinic dito sa loob ng kompanya. Nawalan ka ng malay kanina kaya dinala kita dito.”

Napa-kunot siya ng noo at muling binalikan ang mga nangyare kanina. Sa pagkakaalam niya ay nasa loob siya ng opisina at nag-tatrabaho. Did he just passed out?

Nasapo niya ang kaniyang tiyan ng marinig niyang mag-tunog iyon sa kagutuman niyang nararamdaman.

“Sabi ng doctor kaya ka raw nawalan ng malay dahil sa gutom.”

Napalingon siya sa amo. Tinanggal nito sa plastic ang pagkaing dala nito. Kung hindi siya magkakamali ay Mami iyon.

Umupo ito sa bangko sa may gilid ng kama niya. Hinalo nito ang dala-dalang mami na umuusok pa sa init.

Naglagay sa kutsara at hinipan. “Eat.”

Ilang minutong napatingin lang siya dito. Napatitig ang mga mata niya sa mga mata nito.

“Come-on, eat.”

Napakunot siya ng noo. Lumunok siya at binuka ang bibig at doon pumasok ang kutsarang may lamang pagkain.

“Ako na ho.” aagawin sana niya ang mami ngunit hindi nito hinayaan.

“Mahina pa ang katawan mo, i’ll let me feed you.”

Nakakahiya man pero tinanggap na lang niya ang mga sinubo.

Habang sinusubuan siya nito, naramdaman na naman niya ang sarap sa pakiramdam ng dulot ng ginagawa nito.

’Yung tipong ang sarap umasa sa mga ginagawa nito sa kaniya. Pakiramdam tuloy niya ay espesyal siya dito. Sino ba naman siya para tratuhin ng amo niya ng ganito?

Dapat na ba niyang bigyan ang kaniyang sarili ng pag-asa? Dapat na ba siyang umasa sa mga ginagawa nito sa kaniya na tagos sa kaniyang puso? May posibilidad ba na magustuhan din siya nito tulad ng nararamdaman na niya dito?

Shit! He don’t want to get himself hoping to an impossible to happen. Siguro nga ganito lang ito sa mga empleyado nito. Siguro kung nangyare din ito sa iba niyang empleyado ganun din ang gagawin nito, tulad ng ginagawa nito sa kaniya.

“Kumain ka’ba kaninang umaga?” tanong nito sa kaniya na hindi parin nawawala ang pag-aalala.

Umiling naman siya bilang sagot.

“Why?” tanong nito.

“Late na ho kasi ako sa trabaho, kaya ho hindi na ako kumain.”

Nakaramdam ng guilt si Luis dito sa loob ng dibdib niya. Siya ang dapat sisihin kung bakit may masamang nangyare dito. Kung hindi sana niya ito pine-pressure, hindi sana mangyayare ito.

Nagpakawala siya ng buntong hininga bago niya muling binaling ang tingin dito. “You must remember to eat before going to work.” pagpapa-alala niya dito.

Napakunot siya ng titigan lang siya nito. Iniwas na lang niya ang tingin at muli itong sinubuan. “Ayaw kong masisi kapag may nangyareng masama sa’yo. Reputasyon ko at reputasyon ng kompanya ko, don’t be irresponsible.”

Nawala ang lihim na ngiti ni Max sa kaniyang mga labi. Now he know, why Luis is so concerned at worried about him. Yes, for his reputation and his company reputation what else do he expected? Na may iba pang ibig sabihin iyon?

Naguguluhan na siya. Hindi na niya alam kung anong dapat isipin. Pero siguro ang dapat na lang niyang itatak ay hanggang boss lang niya ang kaniyang amo, ’wag na siyang mag-expect na hihigit pa iyon doon…

            

AXL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 10

Kabanata 10

         BUHAY? GANUN parin walang nag-bago kay Max. Paulit-ulit lang ang mga nangyayare sa kaniya. Liban na lang sa nangyayare sa nararamdaman niya.

Palago ng palago ang pagka-gusto niya sa kaniyang amo. Hindi niya ito dapat nararamdaman ngunit wala naman siyang magagawa. Narito na ito, nakatatak na sa puso niya at hindi na niya magawang maalis-alis.

Pa’no ba naman, kumakapit ang kaniyang mga nararamdaman sa mga ginagawang kabutihan sa kaniya ng amo niya. Kabutihan pa ba ang tawag doon o pag-aalaga? O baka naman may gusto na rin ang amo niya sa kaniya? That’s easy way to find out. Hindi pa niya nagagawa ito sa buong buhay niya, pero desperado na siyang malaman kung anong ibig sabihin ng mga pinapakita nito.

I know it’s embarrassing but fuck he’ll going to used a techniques na tanging malalandi lang ang gumagamit. Malandi na rin ba siya kung gamitin niya ang techniques na ’yon?

He’ll going to seduce his boss. He’ll going to seduce him. That’s the only way for him to know if his boss like him or not. If he love him or not.

Sa kabila ng mga ginagawa nito sa kaniyang kahina-hinalang may gusto ito sa kaniya, malalaman niya lang iyon kapag ginawa na niya ang plano.

But now, he need to do laundry, dahil nga day-off niya. Napag-pasiyahan na lang niya ang mag-laba ng kaniyang mga damit. Medyo naka-tambak na kasi ang kaniyang mga labahin.

Bitbit niya ang basket na may lamang mga lamog niya patungo sa likod ng bahay kung saan nandoon ang kagamitan sa pag-laba.

“Hey,” pukaw sa kaniya ng isang baritonong boses na batid niyang sa bibig ng kaniyang amo nag-mumula.

Nilingon niya ito ng may malagkit na tingin. Hell! Pa’no ba gawin ’yun? Hell! Kinagat niya ang pang-ibabang labi sa kahihiyang ginawa niya. Damn it! Hindi pala niya kayang mang-akit, mukhang kailangan niyang mag-paturo sa mga may alam. Sino bang may alam? Para naman maturuan siya.

Nakita niyang kumunot ang noo ng amo niya. Mukhang nanibago sa asta niya.

“Uhmm.. bakit ho sir?”

Damn it! Damn it! Imbis na maging boses nakaka-akit siya, naging boses palaka pa siguro siya. Hell! Ano ba naman itong ginagawa niya? Pang-aakit pa ba ito? Hindi pang baklang pang-aakit ang ginagawa niya, ’yung pang-aakit ng isang lalaki sa kapwa niya lalaki. Pwede naman ’yun ’di’ba?

“Where are you going?” he asked looking at the basket he’s holding.

“Maglalaba ho sir. Wala na ho kasi akong masuot.”

“Come here.” lumakad ito papasok sa kwarto nito.

Namilog ang kaniyang mga mata. Epektibo pa ang kaniyang ginawa? Naakit na ba niya ang lalaking ito?

And to find out. Sumunod siya sa amo niya. Pumasok din siya sa loob ng kwarto nito.

“So… Maglalaba kana rin naman, then labhan mo na rin ang damit ko.” inabot nito sa kaniya ang isang basket na naglalaman din ng lamog nito.

“H-huh? Ma-Maglalaba ako?” bagsak ang balikat at hindi makapaniwalang turan niya. Hell! He expected something. Akala niya naakit na niya? Hindi pa ba?

“Bakit ayaw mo? Ako ang paglalabahin mo nito?”

Ngumiti siya sa kahihiyang nararamdaman. “Hindi naman ho sa ganun sir, sige ho ibigay niyo na sa’kin. Kaya ko namang labhan ’yan.”

Hinawakan niya ang basket at sinadya pa niyang hawakan ang kamay nito. Ganito kaya ’yung mga napapanood niya sa tv drama kahit malabo ang channel ng tv nila.

Nagkatinginan silang dalawa sa isa’t-isa. Mapang-akit na ngiti ang ginawa niya, habang bahagyang kinagat ang pang-ibabang labi. Tama ba? Tama ba ang ginagawa niya? Naakit na ba niya?

“What are you doing? Aren’t you let go of hand?”

Natauhan siya sa sinabi nito. Mabilis niyang binitiwan ang kamay nito na animo’y napaso siya sa kaniyang ginawa.

Sa mismong basket na niya hinawakan. “Aalis na ho ako.”

Matapos niyang makalabas, ay sinara nito ang pinto. Wala pang ilang segundo bago iyon muling bumukas. “You do the hand wash. Mahal ang kuryente.” anito bago muling pumasok at sinara ang pinto.

Naiwan siyang naka-tulala. What? Hand wash? Hell! Mukhang pinahihirapan na naman siya nito.

Hell!

Mabilis siyang nakarating sa likod ng bahay. At bago ang lahat. Damit muna niya ang una niyang nilabhan. Wala na kaya siyang damit na masusuot. Kailangan niyang may matuyong damit para bukas. Lalo’t hand wash lang ang kaniyang gagawin. Walang dryer. Hell!

Nag-simula na siyang mag-laba. Nilabhan niya ang kaniyang damit at mga ilang oras din ang kaniyang ginugol bago niya iyon natapos.

Masyado siyang napagod dahil marami-rami rin ang kaniyang mga damit na nilabhan. And his next step, is to handwash Luis clothes.

Hiniwalay muna niya ang puti sa di-kulay. ’Yun naman ang ginagawa, hindi ba? Ganun naman ang ginagawa ng nanay niya, natuto lang siya.

Habang nag-hihiwalay ng damit na puti sa di-kulay napansin niya ang boxer ng amo. Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng magkaroon ng epekto sa kaniyang kaibuturan ang boxer na iyon.

It’s dirty to say, pero nalilibugan siya. Hell!

Napapikit ang kaniyang mga mata at doon ay na-i-imagine niya ang binatang suot-suot ang boxer na ito. “Hell! Hell! Shit! What to do?”

Nararamdaman na niya ang baga ng pagnanasa na unti-unti ng umaapoy. Unti-unti na siyang nadadarang sa mga ganoong bagay. Argh! It was so fucking—Hell.

Ano kaya ang amoy ng boxer niya? Ang natanong niya sa kaniyang isip.

Batid niya ang hiyang nararamdaman sa tanong niyang iyon para sa kaniyang sarili. Batid niyang namumula na ang kaniyang pisngi. Like fuck! He’s a man, how did he blushed like that?

Nalaman na lang niya ang kaniyang sarili na inaamoy ang boxer ng binata. Wala sa kaniyang sariling wisyo na napapikit siya habang singhot-singhot ang boxer nito.

Hindi niya alam kung ilang minuto niyang sinisinghot ang boxer ng amo niya. Mabango iyon, ’yung amoy na nakaka-akit. Nakaka-akit singhot-singhotin.

Legit ang kaba sa kaniyang ginagawa. Labis-labis ang pag-tibok ng kaniyang puso. Sobra-sobrang bilis ng pag-tibok. Animo’y tinatambol ang loob ng kaniyang diddib.

Ilang oras ng pinag-iisipan ni Luis kung dadalhan ba niya ng pagkain si Peirce simula ng mag-tungo iyon sa likod ng bahay niya upang mag-laba.

Gusto niya itong dalhan ng pagkain dahil natatakot siyang mangyareng muli ang nangyare sa opisina niya ng mag-trabaho ito ng gutom.

Nahimatay.

Yeah, i should brought him food.

Kumuha siya ng pagkain sa ref pagkatapos ay nilagay niya iyon sa tray at nag-tungo sa likod ng kaniyang bahay.

“I’ll give him food, and he’ll pay for this. Added to his depths.”

Narating niya ang likod bahay. Kunot ang kaniyang noo ng kaniyang makita ang naka-talikod na si Peirce habang hawak-hawak nito ang boxer niya.

Fuck! What is Peirce doing? “What is he doing?” he asked himself.

Lumapit pa siya dito ng bahagya at doon ay unti-unti niyang nalaman ang ginagawa nito.

His heart instantly beat rapidly. And the fire inside him arousing. His buddy down there erecting. “Fuck! Peirce sniffing my boxer?! He’s sniffing my boxer? Hell!

Hindi niya namalayan na nabitawan na pala niya ang tray na hawak niya. Nalaman na lang niya ng lumagabog iyon sa sementadong sahig…

Muntik pang mapatalon si Max sa gulat ng marinig niya ang tunog na iyon. Mabilis niyang binitiwan ang boxer ng humarap siya at mapag-sino ang naka-tayo doon.

Ang tibok ng kaniyang puso ay mas lalo pang bumilis ang pantig. Ang gulat, hiya at pinag-halo-halong emosyon ay lumukob sa kaniyang pagkatao.

Shit! Luis..?

“What the fuck are you doing?” tanong nito sa kaniya.

Hindi siya naka-sagot. Sahalip ay matinding kaba ang bumanaag sa kaniyang buong pagkatao. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Ilang beses man niyang hagilapin sa kaniyang utak ngunit wala siyang mahanap na maaring isasagot.

“Are you fucking sniffing my boxer?”  Luis asked that makes him felt more nervous and scared. He felt more ashamed at what he have done.

Wala siyang ibang nagawa kundi ang mapa-tungo na lang sa labis na kahihiyang nararamdaman.

“I’m asking you, are you sniffing my fucking boxer?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Hindi parin niya inaangat ang kaniyang tingin. Naka-tungo parin siya. At doon napilitan siyang tumango bilang sagot.

He heard him cursing countless time. Saying “fuck!” or “What the hell!”

Narinig niya ang yabag papalapit sa kaniya. Hinawakan siya nito at inalalayan patayo. Hindi parin niya inaangat ang kaniyang tingin. Naroon parin sa ibaba habang hiyang-hiya sa lahat ng kaniyang mga ginawa.

“Fuck! You make me turned-on..” sambit nito at hinawakan ang kaniyang pisngi at doon ay inangat siya at sinakop ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi.

Namimilog ang kaniyang mga mata at habang lumilipas ang oras, nalaman na lang niya ang kaniyang sariling pumipikit at tinutugon ang mga halik nito.

Unti-unting naramdaman niya ang kaniyang sariling nag-iinit. Pinanlulukuban siya ng kakaibang init. Mapagnasa at puno ng pananabik sa isa’t-isa.

Sumabog ang matinding pagnanasa at init sa loob ng kaibuturan ni Luis ng sa loob ng tatlong taon muli niyang naramdaman ang halik na matagal na niyang inaasam. Matagal siyang nangulila sa mga labi nito. Matagal niyang hinintay ang pagkakataong muling malasap ang mga labi nito. Tatlong taon siyang nag-tiis at nangulila sa puntong inakala niyang hindi na niya kailanman matitikman ito.

Hell, yeah! He was tasting Peirce lips again after fucking three years. He was tasting again and feeling Peirce lips again and again.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi nito. Sa sobrang pagkasabik niya, walang pasabi-sabing pinasok niya ang dila sa loob ng bibig ng binata.

Sumabog ang kakaibang sarap sa pakiramdam sa loob ng kaniyang pagkatao ng muling mag-espadahan ang kani-kanilang dila sa isa’t-isa.

After three years. He felt this lips he’s longing feel.

Ayaw pa niyang mag-hiwalay ang kani-kanilang mga labi sa isa’t-isa. Ngunit nawalan sila ng hangin kaya mabilis iyong nag-hiwalay.

Habol nila ang kani-kanilang hininga ng muli niyang sakupin ang mga labi nito.

Ramdam na ramdam ni Peirce ang mga binabatong halik sa kaniya ng amo niya. Ramdam niya ang buong pananabik na ibinabato ng mga labi nito sa kaniya.

Did it mean na gusto na rin siya nito? Na nagtagumpay siyang akitin ito? Fuck!

Nag-tungo ang mga labi ni Luis pababa sa kaniyang leeg. Ramdam niya ang kiliti ngunit mas lumalamang ang sarap na hatid niyon sa kaniyang kaibuturan.

Tumigil ang amo niya sa kaniyang ginagawa. Hinubad ng amo niya ang kaniyang damit at tila uhaw na hayop na mabilis siya nitong sinunggaban.

Bumaba ang halik nito hanggang sa marating ang kaniyang dibdib. Luis was looking at his chest directly at his nipple full of lust, wants and needed.

“Hell! I miss this nipple of yours. After three years, i finally taste it again.” Luis said then his mouth started kissing his arousing nipple.

Hindi na niya nagawang bigyang atensyon ang sinabi nito sa kaniya. Wala na siya sa sariling isip mas lumamang na sa kaniya ang sarap na lumukob sa kaniyang kaibuturan.

“Ahhhh—Luis.” napasambunot siya sa buhok ng binata ng paulit-ulit nitong sipsipin ang kaniyang utong na animo’y wala ng bukas na sisinag.

“I really miss this. I really miss your pinkish nipple.”

“Ohhhhh—hell.” ungol niya ng sipsipin ng binata ang utong niya. “Ahhhhh. Ahhhh. Ahhh.” paulit-ulit pa niyang ungol ng paulit-ulit din nitong sinamba ang kaniyang utong.

Naitirik niya ang kaniyang mga mata ng laruin ng binata ang kaniyang utong gamit ang dila nito. Pakiramdam niya ay may mga paru-parong nagsisi-lumipad sa loob ng kaniyang tiyan.

Gamit ang daliri nito. Nilaro nito ang kabila niyang utong habang ang kabila naman ay nilalaro ng dila nito.

Panay lang ang ginagawa niyang pag-ungol sa sarap na lumukob sa loob niya.

Tumigil ang binata. Muling bumalik ang mga labi nito sa mga labi niya. “I missed this, i missed your lips.” Anito sa kaniya.

Kahit naguguluhan siya sa mga sinasabi nito, hindi na lang niya pinansin. Ang pinansin niya ang sarap na lumukob sa loob ng kaniyang kaibuturan…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 11

Kabanata 11

          NALAMAN NA LANG ni Max na hubo’t hubad na siya ganun din naman ang amo niya. Nakatitig siya sa pagkalalaki nito matapos nitong mahubad ang boxer na suot.

Napalunok siya sa haba at laki niyon. Nag-uumigting at mamula-mula din ang dulo.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi niya. Pakiramdam niya nakita na niya ito dati pa, at talagang bumubugso ang pananabik niya sa katawan ng amo.

Sinugod siya nito ng halik. Wala siyang nagawa kundi ang tugunin ang mga halik nito sa kaniya. Mainit ang mga tagpo ng halik na iyon at puno ng desperasyon.

Niyakap niya ang binata at doon mas lalo niyang dinigin ang katawan niya sa katawan nito. Ramdam niya ang init ng katawan nitong mas lalong bumubuhay sa lahat ng parte ng kaniyang katawan.

Natapos ang halik. Pinatalikod siya ng amo niya at mabilis naman niyang sinunod. Naka-kapit siya sa pader habang ang kaniyang ulo at nakabaling sa likod. Matiim ang kanilang mga titig sa isa’t-isa.

“Ahhhhhhh.” isang malakas at madiing sigaw ng pagnanasa ang pinakawalan ng kaniyang bibig at naipikit niya ang kaniyang mga mata ng maramdaman niya ang pagkalalaki ng amo niyang walang pasabi-sabing pumasok sa loob niya.

“Fuck! Fuck! I missed this. Hell—i missed fucking you, ohhhhh—hell.”

Niyapos siya ng amo niya patalikod at walang pasabi-sabing mabilis na naglabas-pasok ang pagkalalaki nito sa loob niya.

Wala siyang nagawa kundi ang mapa-ungol sa sarap na lumulukob sa kaibuturan ng kaniyang pagkatao. Ramdam na ramdam niya ang bawat pagpasok at baon nito sa loob niya. Kakaibang sensasyon ang hatid niyon sa kaniya.

“Ohhhhh—Luis. Ohhhhh, Ahhhhh. Shit! Ang sarap, ang sarap niyan. Luis. Ohhhh—God! Fuck me.”

“Ohhhhh—heaven. You’re so tight, you’re so tight. Ohhhhhh—shit!” sinagad ni Luis ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya dahilan para maitirik niya ang kaniyang mga mata.

Mabilis nitong hinugot ng buo pagkatapos ay mabilis din ang ginawang pagbaon sa loob niya. “Ahhhh—Ahhhhh. Ohhhhhh—Luis.”

Nagpatuloy lang ito sa paglabas-pasok sa loob niya. Siya naman ay nag-sisimula ng iindayog ang kaniyang balakang upang maka-salubong sa paghugot at baon nitong ginagawa.

Naramdaman niya ang mga labi ng amo niya sa tainga niya. Mainit ang hininga nitong tumatama doon. Mas lalong nakapag-bibigay iyon sa kaniyang pakiramdam ng kakaibang sensasyon.

“Fuck! After three years. I finally do it again.” anito.

Napa-kunot naman ang kaniyang noo. Hindi talaga niya makuha ang ibig nitong sabihin, gusto sana niyang tanungin ngunit nandito sila sa ganitong posisyon. Lalo’t mas nadadarang siya sa sarap at sensasyong hatid ng hugot baon ng pagkalalaki nito sa loob niya. Masarap iyon sa kaniyang pakiramdam.

Bumabantas na ang pawis sa kaniyang katawan. Sobrang init at animo’y naglalagablab ang apoy ng pagnanasa dulot ng kanilang pagtatalik.

Panay ang mga ungol at paglabas-pasok. Iyon lang ang maririnig sa kanilang dalawa.

Luis thrust went faster and faster every passing minutes. It went harder and rougher too. It’s good. So fucking good.

Hinagilap niya ang kamay ng boss niya at nag-hawak kamay silang dalawa. “Fuck me hard—Ohhhhhhh.” ungol niya ng isagad ng amo ang pagkalalaki nito sa loob niya. “ang sarap.”

Nagdidiliryo na siya. Pakiramdam niya anumang oras ay babagsak siya o ’di kaya ay mangingisay siya sa sarap na lumukob sa kaibuturan niya.

Hindi nagawang tumigil o miski magpa-hinga man lang ni Luis, kahit ilang segundo. Dala ng kaniyang pananabik na muli itong makatalik, hindi siya nakaramdam ng pagod sa kaniyang pag-ulos. Desperadong-desperado na siyang marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan matapos ang tatlong taong lumipas.

“Ahhhh. Ahhhh. Luis. Ohhhhhh—shit! Ohhhhhh—Fuck!” ungol ni Peirce habang mariin ang pagkakasandal ng palad nito sa pader.

Naka-pikit ang kaniyang mga mata habang umuulos sa loob ng Peirce. Ninanamnam niya ang sarap na lumukob sa kaniyang kaibuturan.

Maya-maya lumipas pa ang ilang minuto, naramdaman na niya ang kaniyang sarili na malapit na siyang labasan at ilang ulos na lang ang kaniyang magagawa.

“Lalabasan na ako. Lalabasan na ako.” Ilang malalakas at mabibilis na pag-ulos bago niya sinagad ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito at doon ay isang malakas at puno ng pagnanasang ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng labsan siya.

He hit his orgasm. With was like a wild fire of bliss.

Nakapikit ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot ng mainit na likidong inilabas niya sa loob nito.

Ilang minuto bago niya minulat ang kaniyang mga mata. Nakita niyang naka-tingin ang binata sa kaniya. Peirce sky blue eyes met with his brownish eyes.

Nakita niya ang humulmang ngiti sa mga labi nito, pero hindi pa siya kontento. Hindi pa iyon sapat sa kaniya. Sa loob ng tatlong taong pangungulila niya dito. Hindi isang pagtatalik ang makakapagpa-wala sa kaniyang pananabik.

Hinugot niya ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito dahilan para mapasinghap ito. Binuhat niya ang binata.

“What are you doing?” gulat nitong tanong pero hindi nag-pupumiglas habang buhat-buhat niya.

“I’m not done with you. Let me fuck you again. But this time in the living room.”

Nagulat si Peirce sa sinabi nito ngunit hindi siya nagpumiglas. Batid niyang namumula ang kaniyang mukha sa tinuran nito.

“

Hindi pa siya tapos? Is he want to fuck me again?“ Ang pumasok sa kaniyang isipan.

Nakapasok sila sa loob ng bahay. Buhat-buhat parin siya ng kaniyang amo habang pareho silang hubo’t hubad at walang saplot tulad ng mga panahong isinilang sila.

Binaba lang siya ng binata hanggang sa makarating sila sa living room. Maingat siya nitong hiniga sa sofa. ’Yung sofa na walang headboard.

Mabilis siya nitong kinubabawan. At nagkatitigan silang dalawa.

Kitang-kita niya ang apoy pagnanasa sa mga mata nito. Napalunok siya sa tindi ng titig nito sa kaniya. Para itong leon at siya ay ’di hamak na daga lamang, anomang oras ay kaya nitong kainin ng buo.

Napasinghap siya sa gulat ng maramdaman niya sa kaniyang hita ang bagay na tumutusok doon. Ng kaniyang bigyan ng pansin. Hindi iyon bagay, isa iyon sa parte ng katawan ng binata. And that is Luis dick. Erected.

Namimilog ang matang muli niyang binalingan ito ng tingin. Napalunok pa siya. “Your thing? Tumigas ulit?” nakagat pa niya ang pang-ibabang labi sa hiyang nararamdaman niya.

Ngumiti ang amo niya, hindi parin inaalis ang titig sa kaniya. “That’s how i am. Masyadong mong pinag-hintay iyan. Kaya sabik na sabik sa’yo.”

Itatanong palang sana niya kung anong ibig nitong sabihin sa “masyadong pinaghintay”, ngunit hindi na niya natuloy dahil sinakop na ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi. At wala na siyang nagawa doon kundi ang tugunin ang halik na sinimulan nito.

He hugged his nape to deepened the kiss. It last for a minutes.

He closed his eyes and felt the feeling of Luis lips traveling on his neck, slightly kissing and leaving mark on it.

Napapapikit siya sa kakaibang sensasyong pinapadama nito sa kaniya.

Sumisipsip at dumidila ito sa kaniyang leeg. Kakaibang kiliti pero mas lumamang doon ang sensasyong nagbibigay apoy sa kaniyang katawan.

His body arched when Luis lips traveled down again. Ibinaba niya ang kaniyang tingin at pinagmasdan ang ginagawa nito. Nakatitig lang ito sa kaniyang utong at makikita ang apoy sa mga mata.

“Finally. Finally…” turan nito bago niya naramdaman ang mainit nitong bibig na sumakop sa kaniyang utong.

Napapikit siya at naitirik ang kaniyang mga mata. Luis licking and sucking his nipple. Hell! It feels good. It feels fucking good.

“L-Luis. A-A-Ang sarap niyan. Ohhhhh.”

Mas lalong nadama niya ang lumulukob na sarap ngayong nakahiga siya. Unat na unat ang kaniyang mga paa na nakabukaka habang ito naman ay naka-kubabaw sa kaniya.

“I like these nipple of yours. I really like this.” Luis said then he again continue.

Pinagsalit-salit nito ang pagkain sa magkabila niyang dibdib. Para itong uhaw na uhaw sa ginagawa.

Nanunuyot ang kaniyang lalamunan epekto siguro ng kakasigaw at kaka-ungol niya kanina.

“Ohhhhhh.” ungol niya ng walang sawang nilaro ng dila nito ang kaniyang utong. Napasambunot siya sa buhok nito habang naka-tingala, tirik ang mata. Unat ang paa at ninamnam ang sarap na hatid niyon.

Luis keeps on licking, sucking, and playing with Peirce nipple. In the past three years. Hell—he missed this. He missed this so much.

Gamit ang daliri. Nilaro niya ang kabilang utong nito habang ang kabila naman ay nilalaro ng dila niya. Napangiti siya ng malakas ang naging pag-ungol ng binata. Patunay na nasasaparan ito sa kaniyang ginagawa.

“Ohhhhh. Ohhhhhh. Luis, ang sarap—ohhhhh. Sarap.”

Panay ang halinghing at pabiling-biling ito sa iba’t ibang direksyon. Hindi alam kung saan nito bibiling ang sarili.

Mariin ang pagkakasambunot nito sa kaniyang buhok at mas lalong pinagduldulan ang kaniyang mukha sa utong nito.

“That’s how i like it, the wild side of, my Peirce.”

Habol-habol ni Max ang kaniyang hininga matapos ang maka-agaw hiningang pagpapaligaya nito sa kaniya.

Humiga ang binata sa tabi niya. Tumagilid siya at naka-tigilid din naman ito.

Napasinghap na lang siya sa gulat ng maramdaman niya ang pagkalalaki nitong mabilis pumasok sa loob niya. Naglabas-pasok doon dahilan para mapa-hiyaw siya habang inuungol ang pangalan nito.

“Ohhhhh. Hell. Fucking shit! Ang sarap.” ungol ni Luis habang patuloy parin ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa kaniyang loob. “ang sarap mo, Peirce. You’re so tight. Ohhhhh—hell.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Base sa pag-ungol nito. Mas lalo siyang ginaganahan, ngunit ang bumabagabag lang sa kaniyang isip ay kung bakit tinawag na naman siya nitong Peirce. I’m Max. Why did he called me Peirce? One of his ex? Hindi maka-move-on kaya hanggang sa pagtatalik nilang dalawa ay bitbit parin nito ang pangalang iyon?

Ganun pa man ay hindi na lang niya pinag-tuunan ng pansin. Mas nanaig sa kaniya ang pumupunong sensasyon sa kaniyang pagkatao.

Niyapos siya ni Luis at tumuon ang kamay nito sa kaniyang leeg. Pinaharap siya ni Luis sa harap nito at don ay sinakop nito ng mainit na halik ang kaniyang mga labi.

Tinugon niya ang paghalik ng binata. Panay ang kumakawalang-ungol sa kaniyang bibig habang naglalabas-pasok ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob.

Ramdam na ramdam niya sa kaniyang loob ang bawat pagpasok nito. At talagang napuno ang kaniyang loob ng pagkalalaki nito.

Hinagilap niya ang buhok ng binata habang patuloy parin ang paghahalikan. Mas diniginan pa niya ang halik na sinimulan nito.

Pati ang mga labi nitong gustong-gusto niyang tikman, hindi mag-aakalang matutupad ang kaniyang gusto.

Naghawak ang kanilang kamay. Pinikit niya ang kaniyang mga mata habang kagat ang pang-ibabang labi. Luis keep on thrusting his cock inside of him. He just keep on receiving.

Maya-maya ay sinalubong na niya ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Gumagalaw na rin ang kaniyang balakang.

Magkahawak parin ang kanilang kamay. Pakiramdam niyang ito ang pinaka-masarap at kapana-panabik na nangyari sa kaniyang buhay. Sex while holding hands. Hell! It feels like he’s now in heaven.

Masarap sa pakiramdam hindi lang dahil nagtatalik sila. Kundi dahil ’yung pakiramdam na magka-salikop ang kanilang mga kamay sa isa’t isa.

Parang gustong kumawala ng kaniyang puso sa loob ng kaniyang dibdib. Labis labis ang sayang lumulukob sa loob nito.

“Ohhhhh, Peirce. You’re so tight. Ohhhh—hell.”

“Uhmmm.”

Ganun pa man, ay binigyan niya ng harang ang sarili. Bago pa man siya mag-assume ng kung ano-ano, dapat muna niyang ipaalam sa kaniyang sarili na hindi ito ginagawa ng amo niya para sa kaniya, dahil espesyal siya dito. Siguro ginagawa nito sa kaniya ang mga bagay na iyon dahil nakikita nito sa kaniya ang pagkakatulad ng karelasyon nito ngayon o noon na nagngangalang Peirce? Hindi para sa kaniya ang mga ginagawa nito, bago siya mag-assume at masaktan sa huli kailangan muna niyang pigilan ang kahibangan.

“Ohhhhhhhh—shit!”

Naipikit niya ang kaniyang mga mata at ninamnam ang sarap ng muli niyang maramdaman sa pangalawang pagkakataon ang mainit na likidong inilabas ng pagkalalaki nito sa loob niya.

Tirik ang kaniyang mga mata, unat ang kaniyang mga paa at mahigpit ang kaniyang kapit sa kamay nito ng dumating ang mga tagpong iyon.

Ramdam niyang napuno ng mainit nitong katas ang kaniyang loob. Sobrang sarap sa pakiramdam. Sobra-sobra…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 12

Kabanata 12

        LUPAYPAY at habol pa ni Max ang kaniyang hininga sa pagtatalik na ginawa nilang dalawa ng hugutin ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya.

Pagod na pagod siya at nahihiya siyang bumaling ng tingin sa binata.

Kumubabaw ito sa kaniya dahilan para mag-tama ang mga tingin nilang dalawa.

“Peirce, i’m sorry i can’t stop myself.”

“It’s okay.” nahihiyang tugon niya kahit nakakaramdam siya ng inis na tinatawag siya nitong Peirce. Sino ba kasi ’yon? Ex nito? “And by the way, stop calling me Peirce, sir. Max po ang pangalan ko.”

“Max or Peirce that’s the same.” The one who betrayed me.

Hindi na lang niya ito pinansin. Pa’nong magiging pareho ang pangalang Peirce at Max? Ang layo-layo kaya. Abot ibang bansa ang pagitan.

“Peirce…?”

Tumitig siya dito. “What?”

“I’m sorry.” hingi nito ng tawad na animo’y nagpipigil. Kung anoman ang pinipigilan nito ’yun ay hindi na niya alam.

“For what?” he asked out of curiosity.

Luis didn’t answer. Instead Luis captured his lips and deepened the kiss.

Mabilis niyang tinugon ang mga halik na sinimulan nito. Napasinghap na lang siya ng bigla itong tumigil at mabilis siyang binuhat. Wala siyang ideya kung saan siya nito dadalhin, kung saan man iyon, it should another rounds for the both of them.

And he is right. Dinala siya ng binata sa loob ng kwarto nito. Maingat siyang binaba sa kama at mabilis na kinubabawan. Sinunggaban agad nito ang kaniyang mga labi.

Desperado at puno ng mainit na halik ang pinagsasaluhan nilang dalawa. Wala siyang naging pagtutol. Lahat ng mga halik na binabato nito ay tinatanggap niya at binabato rin ito ng halik pabalik.

Sa pagiging desperado naging mahinahon na ang halik nito. Dahan-dahan ang mga galaw ng kanilang mga labi, tumutugon sa isa’t-isa. ’Yung halik na may kasamang pagmamahal. Meron nga ba? O nag-a-assume lang na naman siya.

Huminto si Luis sa paghalik. Tumitig siya sa mga mata ni Peirce habang ang pagnanasa ay naglalagablab sa kaniyang mga mata. “I’m sorry, Peirce. I can’t stop myself.”

Peirce just smiled. “Go-on, take me.” he said sounds like allowing him to do whatever he want to do.

Wala ng inhibisyon pa sa kaniyang sarili. Muli ay sinakop niya ng mainit niyang halik ang mga labi ni Peirce. Hanggang ngayon kahit magkalapat na ang kanilang mga labi pakiramdam niya ay nananabik parin siya dito. Parang gusto na lang niyang huwag pakawalan ang mga halik nito, upang habang buhay naka-dikit ang kaniyang mga labi sa mga labi nito.

Bumaba ang kaniyang halik. Bawat parte ng katawan ni Peirce ay hinahalikan niya. It’s been three years. Yes, it is. Kaya ganu’n na lang ang pananabik niya ng muling matikman niya ang langit sa piling ng lalaking minahal niya, ngunit nagawa parin siyang iwan.

Nakarating ang kaniyang mga halik sa dibdib ng binata. Tila uhaw na uhaw siya sa paraan ng pagtitig niya sa dibdib nito. Fuck! Three years akong nangulila dito! Three years akong

nagtiis

at nanabik.

He let out his tongue and he licked Peirce aroused nipple. Hell! The good feeling still there.

He rolled his tongue on Peirce nipple. It covered with his saliva.

“Uhmmmm. Luis.”

Hinagilap naman ng kaniyang daliri ang kabilang utong nito. Nilaro ng kaniyang daliri ang utong nito. Pina-ikot-ikot sa kaniyang dalawang daliri ang utong ng binata dahilan para malakas itong mapa-ungol.

Habang nilalaro ng kaniyang daliri, inilabas naman niya ang dila at nilaro din niya ang kabila pa nitong utong.

“Ohhhhh. Ohhhh. Ohhhh. Luis. Shit.

Hindi pa siya nasiyahan sa kaniyang ginawa. Ibinuka niya ang mga hita nito. Hinawakan ang kaniyang pagkalalaki na nag-uumigting at nag-huhumindik na sa haba at laki at inalalayan niya ito papasok sa loob ng binata.

Napatingala naman ito habang malakas na napa-ungol. That’s it, Peirce. Moan! Moan. That’s your punishment for leaving me. For hurting me.

Sinumulan niyang hugutin at ibaon ang kaniyang pagkalalaki sa loob ng binata, habang ang kaniyang daliri ay nilalaro ang utong nito at ang kaniyang dila ay ganu’n din ang ginagawa.

“Ohhhhh—Luis. Ang sarap—sarap. Ohhhhh, Luis. Ohhhhh! Shit, Ohhhhh—Hell.” sunod-sunod na ungol ng binata.

Hindi naman siya tumigil sa kaniyang ginawa. Isa ito sa mga parusa ng binata sa pag-iwan sa kaniya ng ganu’n-ganu’n na lang. Tatlong taon na ang nakakalipas.

Sinagad niya ang pagkakapasok sa loob nito dahilan ng malakas nitong pag-ungol. Bawat ungol nito ay nagbibigay ng kaligayahan sa kaniya. Nagbibigay engganyo sa kaniya na pagbutihan pa ang kaniyang ginagawa.

Nakapikit ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang bawat pag-hugot at baon niya sa loob nito. Napakasarap niyon sa pakiramdam.

Pakiramdam niya narating niya ang dulo ng walang hanggan. Sobra-sobrang sarap sa puntong gusto niya muling marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Sa kabilang banda. Medyo nakakaramdam na ng paos si Peirce sa malalakas na pagsigaw niyang pinapakawalan sa sarap na nararamdaman.

Halos abot kamay na niya ang alapaap. Pagpikit niya, halos maabot na niya ang mga bituin sa kalawakan.

Napakasarap sa pakiramdam ng ginagawa nito. Paglalaro ng daliri nito sa kaniyang utong, walang palya na paglalaro ng dila nito sa kaniyang kabila pang utong, habang ang walang kapagurang pag-hugot at baon ng pagkalalaki nito sa kaniyang loob.

Tripleng sarap ang kaniyang naramdaman. Pakiramdam niya ay anomang oras ay magdidiliryo na siya. Anomang oras ay hihimatayin siya sa labis-labis na kaligayahan.

“Luis. Luis. Luis. Lu—Ohhhhh. Ang sarap. Ipagpatuloy mo lang. Ang sarap niyan. Sige lang. Bilisan mo, Ohhhhh. Ohhh. Luis.” panay-panay na ang kaniyang pag-ungol. Wala na siya sa kaniyang sariling katinuan. Hindi na siya makapag-isip ng tama basta ang alam lang niya nasasarapan siya. Nasasarapan siya sa mga ginagawa nito.

Unat ang mga daliri niya sa paa. Tirik ang kaniyang mga mata, bumabagtas na rin ang pawis sa kaniyang katawan. Sobrang init niyon at pakiramdam niya ay nagliliyab ang kaniyang katawan.

Umakyat ang mga halik ni Luis, patungo sa collarbone niya hanggang sa makarating sa kaniyang leeg, pataas ng pataas pa.

Naglapat ang kanilang mga labi. Naramdaman niyang hinagilap nito ang kaniyang kamay at pinagsalikop niyon. Pareho silang patuloy na tumutugon sa halik ng isa’t-isa. Mula sa pagiging desperado hanggang sa naging banayad na iyon.

Iyon ang halik na pinaka-nagustuhan niya sa lahat. Sa mga halik nito. ’Yung banayad. Pakiramdam kasi niya sa tuwing hinahalikan siya nito ng banayad ay may kakaiba. ’Yung kakaiba na sobrang masarap sa pakiramdam. Ayaw lang niyang bigyan ng pangalan iyon, dahil mahirap para sa kaniyang umasa.

Baka nakakalimutan niya? Si Peirce ang tingin nito sa kaniya, hindi bilang isang Max. Ibig sabihin nakikita siya nito bilang Peirce na hindi naman niya alam kung sino at anong relasyon nito sa amo niya.

“Peirce lalabsan na ako…” anito. ’Yung boses na sobrang sexy at sobrang hot pakinggan. Pakiramdam tuloy niya pati ang kaniyang tenga ay dinuyan na rin sa alapaap. But still. He’s not Peirce.

Pinigilan nito ang mga labi nito ng akmang hahalik sa kaniya. Demanding na ba siya sa kaniyang gagawin, pero iyon ang gusto niya.

“C-Can y-you stop calling me Peirce? Can you just call me by my name, Max?” kinakabahan pa siya dahil baka hindi ito pumayag.

Ilang minutong tumitig lang ito sa kaniya bago nag-salita. “Sige, Max.”

Napapikit ang kaniyang mga mata. The way he call him by his name, Max. Shit! It was so much sexy and hot, than calling him Peirce. Hell. This is totally hell.

“Thank you.” he said.

Hindi na nagsalita ang binata. Sahalip ay dumukwang ito at sinakop ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi na mabilis naman ang kaniyang naging pag-tugon.

Nagsimula na ring umulos ang binata sa loob niya. Mabilis hanggang sa pabilis ng pabilis.

Nayugyog ang kaniyang katawan sa bilis at lakas ng pag-bayo nito.

Patuloy lang ang pag-ungol nilang dalawa sa isa’t-isa. Walang pinapalagpas.

“Max, Ohhhhhh—i’m cumming.”

He just prepared himself. He spread his legs and wait for Luis to cum inside of him for the third fucking time.

“Ohhhhhhhhh.” isang mahaba at malakas na ungol ang pinakawalan ni Luis habang pikit ang dalawa nitong mata at sagad ang pagkakapasok ng pagkalalaki nito sa loob niya ng muli sa patatlong beses ay nilabsan ito.

Maging siya ay napapikit na rin ng maramdaman niya ang mainit nitong binhi na pumuno sa loob niya. Halos mapairit siya sa sarap na dulot ng hatid niyon.

Bagsak ang katawan ng binata sa kaniyang tabi. Mabilis ang paghingang pinapakawalan nilang dalawa. Walang gustong mag-imikan.

Dahil sa diliryong hatid niyon, nalaman na lang niya ang kaniyang sarili na hinatak na ng antok habang ang diwa ay masayang naka-ngiti…

Panay ang pag-habol ng hininga ni luis hanggang sa siya ay mahimasmasan. Bumaling siya sa binata, humulmang ngiti ang kaniyang mga labi.

’Yung ngiti na tatlong taong hindi niya nagawa.

Fuck! He cursed when his cock starting to erect again. Damn it! It’s been for times, for round. Hell!

Niyapos niya ang binata at hinalikan niya ito sa balikat. “Max…?” tawag niya sa pangalan nito.

It’s not bad to calling him, Max. Naiinis lang siya sa mga kasinungalingan nito sa kaniya. Bakit hindi na lang siya nito tapatin?

Argh! Ipinilig na lang niya ang sarili sa mga iniisip. Muli ay hinalikan niya ang balikat nito. “Max…?” muli niyang pag-tawag sa pangalan ng binata.

Ngunit hindi ito nag-responde. Mag-sisimula palang siyang kabahan at mag-alala nang marinig niya ang mahina nitong pagharok.

Napangiti siya dahil doon. “I’m sorry, Peirce. I’m too excited and aggressive.” naging malungkot ang ekspresyon niya. Napabuntong-hininga at napasambunot sa sarili niyang buhok.

“Hell! What the—”

Naiinis siya sa kaniyang sarili. Ilang beses na ba niyang iniwasan ang binata? But ended up siya ngayon dito matapos ang kanilang pagtatalik.

That’s bullshit! Nilalapit na naman niya ang kaniyang sarili upang masaktan? Gusto na naman niyang masaktan? That’s one of a hell.

Sobrang sakit na nang dinanas niya ng iniwan siya nito, and now he’s creating another pain? Hindi pa nga naghihilom ang sugat sa kaniyang dibdib tapos ngayon gagawa na naman siya ng panibagong sugat? That’s bullshit! Yeah! Bull-fucking-shit!

       GABI NA ng magising si Max. Kusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata at kinapa ang kama. Naimulat niya ang kaniyang mga mata at napag-tantong wala si Luis sa kaniyang tabi. Nilibot pa niya ang kaniyang paningin ngunit napag-tanto rin niyang nasa loob siya ng kwarto niya.

As long as he knew, doon siya dinalaw ng antok sa kwarto ng amo matapos ang tatlong beses nilang pagtatalik. Did he brought me here?

Sumikdo ang kaniyang puso sa katotohanang nasa harapan niya. Yeah, he brought me here.

Nilibang niya ang kaniyang sarili ng pakiramdam niya ay naiiyak siya. Ewan, basta pakiramdam niya ay nasaktan siya.

Bigla tuloy siyang napa-isip na nag-iiwan ng sugat sa dibdib niya. Ayaw niya ba akong katabi? Fuck! Napasambunot siya sa sariling buhok. Definitely. Inakala lang naman niya na ako si Peirce, di’ba? Na kung anoman ang relasyon nila—

putcha

naman! Naging

parausan

lang ako!

Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga at ipinikit ang kaniyang mga mata. Naramdaman niya ang paninikip ng kaniyang dibdib.

I was the one who seduced him, hindi dapat ako nasasaktan! Bakit ganu’n? Ako pa ang nag-iwan ng sugat sa puso ko!

Ang tanga niya hindi ba? Ito ang kaniyang napapala. Kung hindi sana niya itong sinubukang akitin. Kung hindi sana tumibok ang puso niya dito—kung hindi siya nagpaka-tanga. Hindi siya masasaktan.

Ngayon may sugat na ang puso niya. Ayaw na niyang madagdagan pa iyon. Kaya mas mabuti siguro habang mas maaga. Pilitin niyang pigilan ang nararamdaman. At ituring na isang magandang panaginip ang nangyare sa kanilang dalawa.

Humugot siya ng malalim na pag-hinga. Bago niya iyon binuga. Lumabas siya ng kwarto at nag-tungo sa kusina.

Mag-luluto palang sana siya dahil nagugutom siya ng may makita siyang pagkain sa ibabaw ng lamesa.

Sa baba ng lamesa may nakita siyang gusumot na papel. Ng kaniyang kunin at buksan.

I know you’re hungry. I made food for you.

Ang naka-sulat doon.

Humulmang ngiti ang kaniyang mga labi. “ Is this mean? He care for me?“

Masayang kinain niya ang pagkain sa ibabaw ng lamesa habang inisip kung bakit pilot ng bilog ang papel. It means nahihiya lang siya!

Napatawa siya dahil doon. At binigyan niya ang kaniyang sarili ng konting katiting ng pag-asa. Sana hindi iyon ang maging dahilan ng ikakasakit niya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 13

Kabanata 13

          KINA-UMAGAHAN maagang nagising si Max. ’Yung gising na may inspirasyon, at ’yung ngiting may pinag-huhugutan.

Mabilis siyang naligo at nag-bihis. ’Yung damit niyang pang-business.

Lumabas siya ng kwarto matapos maiayos ang kaniyang sarili. Dire-diretso siya sa salas ng buhay kung saan doon madalas nag-hihintay ang kaniyang amo.

Kunot ang kaniyang noo ng makitang wala doon ang amo. Pinuntahan din niya ang kusina ngunit wala ring tao doon.

Naiwang pagkain lang sa lamesa sa dining room. Hinanap niya ang mga papel ngunit walang naka-sulat doon.

Dahil nagugutom ay sinimulan na niya iyong kainin. Pagkatapos ay naisipan niyang mag-tungo sa labas ng kwarto ng amo niya.

Kumatok siya doon ngunit walang sumasagot. Pinihit niya iyon pabukas ngunit naka-sara na iyon. “Sir.” tawag niya ngunit walang sumasagot.

Mabilis siyang nag-tungo sa labas ng bahay sa pag-asang naroon pa ang sasakyan ng amo niya, ngunit wala na iyon. Wala na doon.

“He left?”

Napa-iling-iling na lang siyang lumabas ng bahay at nag-hanap ng taxi na kaniyang masasakyan.

Umayon naman sa kaniya ang langit. Mabilis siyang naka-kuha ng taxi.

Sakto naman sa oras ang kaniyang pag-dating.

“Good morning, Kuya.” bati niya sa guard na naroon.

“Morning, sir.” balik bati naman nito na may ngiti sa mga labi.

Narating niya ang loob ng opisina. Pag-bukas na pag-bukas niya ng pinto ay isang pares ng kayumanggi mata ang bumungad sa kaniya. Malamig ang titig nito na mabilis ding nag-iwas.

“Good morning, sir.” bati niya na may ngiti sa kaniyang mga labi ngunit wala itong ibinalik sa kaniya. Ni hindi man lang ito tumingin sa kaniya na parang walang nangyare.

Napa-tango-tango lang siya. Pinagdikit ang kaniyang mga labi at nag-punta sa kaniyang table.

“Na’san na ang report na pinapagawa ko sa’yo.” anito habang hindi binabaling ang tingin sa kaniya.

“Ah, eh. Hindi ko pa ho tapos.” nahihiyang sagot niya.

Napahilot iyon sa sariling sentido. “Hell! Max, simpleng gawain hindi mo magawa? Kailangan ko ’yan ngayon. Hindi na kailangang ipagpabukas.” inis nitong turan sa kaniya.

“I’ll do right away sir.” he answered.

Mabilis niyang tinuon ang kaniyang sarili sa task na pinapagawa sa kaniya ng amo niya. Ginugol niya ang kaniyang lahat ng oras at atensyon doon hanggang sa kaniyang natapos.

Tumayo siya at lumapit sa table ng binata. “This is the report sir.” nakangiting aniya.

Tinanggap naman nito ngunit hindi parin bumabaling ng tingin sa kaniya. Kung bumaling man, ay malamig at walang buhay na titig.

“Do i still have meeting today?” tanong nito ng aalis na sana siya.

“Wait sir.” kinuha niya sa table ang schedule at lumapit sa amo. “yes, sir. May meeting po kayo ni Mr. Milan with the board members ngayong 1:00pm.”

“12:30 na, wala ka bang balak i remind sa’kin ang mga meeting ko?” inis na turan nito.

“I’m sorry, sir, my fault.”

Tumayo na ito.

Mabilis niyang inapura ang kaniyang sarili. Tinulungan niya ito sa pag-suot ng tuxedo nito. Humarap siya at ng akmang aayusin ngunit lumayo ito sa kaniya. “I can fix myself. Just clean my shoes. May dumi.” anito.

Napatango-tango na lang siya. Kumuha siya ng tissue at nilinisan ang sapatos ng amo. Tinapon niya ang tissue pagkatapos.

“Let’s go.”

Sakto ang oras ng kanilang pag-dating sa meeting room. And as usual, bumati si mr. Milan sa kaniyang amo. Paninipsip kung baga.

“Should we start the meeting?” tanong ni mr. Milan the board member answered but not his boss.

Nagpatuloy ang meeting ng kaniyang amo. Narito siya at tahimik na nakikinig lang.

Nasa kalagitnaan meeting ng umalingawngaw ang tunog ng kaniyang telepono. Namimilog ang kaniyang mata at mabilis niyang hinagilap ang kaniyang telepono sa bulsa.

Tumatawag ang nanay niya. “I’m sorry, sir. I need to answer this call. I’m sorry. Please excuse me.” hingi niya ng paumanhin sa mga naroon na batid niyang galit sa kawalang respeto niyang ginawa.

Ganun pa man kahit hiyang-hiya siya at batid niyang magagalit ang kaniyang amo, ay mas pinili niyang lumabas at sinagot ang tawag.

Alam niyang hindi tumatawag ang kaniyang Nanay kung walang emergency, lalo’t batid niyang alam ng kaniyang nanay na gabi lang ito pwedeng tumawag sa kaniya dahil may trabaho siya at batid niyang nagka-intindihan na silang dalawa tungkol doon. Kaya labis siyang nag-tataka kung bakit ito napatawag.

“Hello ’Nay?”

“Kuya si—” hindi na natuloy ng kaniyang kapatid ang pagsasalita ng may umagaw sa kaniya ng telepono ng kaniyang balingan ay ang amo niya iyon.

Galit ang bakas ng mukhang naka-tingin sa kaniya. Binagsak nito ang telepono niya at tinapak-tapakan.

Gulat na gulat at namimilog ang kaniyang mga matang pinagmasdan ang ginagawa nito.

“You disrespect my company. I have an important meeting tapos binastos mo lang? Ilang beses kona sinabi sa’yong i-silent ang iyong cell phone sa tuwing nasa trabaho ka.” Galit na galit ito sa kaniya. At masama ang mga binabatong titig. “Stupido!” bulyaw pa nito.

Napalunok na lang siya. “I’m sorry, sir. Tumatawag po kasi ’yung Nanay ko—”

“Anong pake ko?! Nasa trabaho ka, pagmamay-ari kita. Wala akong pake kung ano pa ’yang walang kwenta mong dahilan! Sumasahod ka sa’kin, pera ko ang nagpapalamon sa’yo!” anito.

Nagngitngit ang kaniyang ngipin sa galit. “Baka naman nakakalimutan niyo, sir. Pinagtatrabahuhan ko ’yung mga kinakain ko. Tsaka anong sinasabi mong sumasahod? Kelan? Kelan niyo ako pinasahod? Lahat ng mga tinatrabaho ko sa inyo ay pambayad lang ng mga put*ng !nang utang ko sa inyo. Na hindi ko naman talaga inutang. You just blackmailed me. You did that on purpose para wala akong maging sahod ’di’ba? Lahat ng mga binibigay niyo sa’kin, pinababayaran niyo ’di’ba? Kaya nalubog ako sa utang ’di’ba? ’Di’ba?” hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili.

Nakakainis na e, punong-puno na siya. Pinagpapayagan lang niya ito.

“Kung nagkaroon ka man ng utang, dahil ’yun sa katangahan mo. Papasok ka ng trabaho wala kang damit? Lahat ng ’yun ay dahil sa katangahan mo! Kaya ’wag mo’kong sisihin kung may utang ka sa’kin, dahil dapat mong bayaran ’yun.” anito. “Now get back to work before i fired you. At kapag hindi ka nakabayad ng iba mo pang-utang, sa korte tayo magkikita.” ang huli nitong sinabi bago tuluyang umalis.

Mariin niyang kinuyom ang kaniyang palad sa inis na nararamdaman niya. Naipikit na lang niya ang mga mata at napasambunot sa sariling buhok.

Kinuha niya ang basag-basag na niyang telepono. Damn it! Pa’no na siya magkakaroon ng contact sa magulang? Tch!

Nagmamaneho si Luis pabalik sa kaniyang bahay. Narito parin sa kaniyang loob ng puso ang galit na nararamdaman niya.

Hanggang kailan pa ito magsisinungaling sa kaniya? Nanay? Pamilya? Putcha naman! Ano bang akala nito sa kaniya? Na walang isip?

Matagal na itong walang pamilya at lalong walang Nanay, nanggaling pa mismo sa bibig nito tatlong taon na ang nakakalipas. Tapos ngayon? May Nanay na agad? May pamilya na agad? May amnesia lang? Nakalimut?

Oo nga’t tatlong taon na ang nakakalipas, sa tingin ba nito nakalimutan na niya ang lahat? I still remember everything that has happen. I still remember every detailed he said back then! Fuck it! Fuck this!

Hanggang kailan ba siya nito lolokohin? Hanggang kailan ito magsisinungaling sa kaniya? At ano ba talaga ang plano nito? Ang muling paibigin siya tapos biglang iiwan? Ang huthutan ng pera? Ano? Ano’ng gusto nito sa kaniya???

Kanina pa binabagabag si Max ng kaniyang mga isipin. Ngayong wala na ang kaniyang telepono, hindi na niya makaka-usap ang kaniyang kapatid. Alam niyang may gusto itong sabihin sa kaniya.

Shit!

Napasambunot na lang siya sa sariling buhok. Ang hindi malaman ang gustong sabihin ng kaniyang kapatid, it gives him more frustration. He is frustrated.

Itinigil niya ang kaniyang ginagawa. Lumabas siya ng opisina at nag-hanap ng kapwa niya emplyedo na pwedeng mahiraman ng telepono upang makagawa siya ng tawag.

Kinakabahan talaga siya. Alam niyang may hindi magandang nangyare.

“Ms. Faith.” untag niya sa babaeng katrabaho niya.

Bumaling iyon ng tingin sa kaniya pagkatapos ay ngumiti. “What is it?”

“May cell phone ka?” tanong niya.

“Malamang. Hindi ka magiging tao kung wala kang cell phone.” biro nito. “Bakit ba?”

“Pahiram naman, o. Kailangan ko lang kasing tumawag.”

“Tu-Tumawag? Naku, ’yung niload ko kasi ay para lang sa boyfriend ko e, magagalit ’yun.”

“Saglit lang naman. May emergency kasi sa bahay. Kailangan ko lang tumawag.”

Nagdadalawang isip pa itong kinuha sa bag ang telepono at inabot sa kaniya. “Isang tawag lang, huh? Baka magalit ’yung boyfriend ko.”

Ngumiti siya. “Oo, sige. Salamat.”

Lumayo siya sa may-ari ng telepono at tinipa niya doon ang numero ng numero ng telepono ng kaniyang ina. Mabilis niyang dinial.

“Hello po, sino ho ito?” boses iyon ng kaniyang kapatid.

“Melvin si Max ito ang kuya.” pagpapakilala niya.

“Kuya!” buong pananabik ang boses nito at ilang minutong natahimik.

“Anong nangyare? Ba’t napatawag ka?” usisa niya.

Natahimik ang kaniyang kapatid. Sa pag-tahimik nito ay mas lalo siyang kinakabahan. “Kuya, si—si ano kasi.” hindi nito matuloy ang ibang sasabihin. Batid niya ang lungkot sa boses nito.

“Melvin, ano? Anong nangyare? Na’san si nanay? Ang kapatid mo? Si Mark? Ano?” he’s more getting frustrated every minutes Melvin didn’t answer him.

His heart beat fast. Kinakabahan siya sa maaring isagot ng kaniyang kapatid.

“Melvin ano? Ano’ng nangyare?” nilaksan na niya ang boses.

“Kuy-Kuya.” batid niyang umiiyak na ang kaniyang kapatid. “Si Nanay ho.”

Huminga siya ng malalim. “Anong nangyare sa kaniya? Anong nangyare kay Nanay?”

“Nandito ho kami sa hospital. May nangyare pong hindi maganda kay Nanay.” anang kaniyang kapatid.

Sumaklob ang kaba sa kaniyang dibdib. Napasambunot siya sa sariling buhok. He felt more frustrated.

“Magpapadala ako ng pera. Uuwi ako dyan. Sige na, hintayin niyo ako. Bye.”

Matapos makapag-paalam sa kaniyang kapatid ay pinatay na niya ang tawag.

“Thank you.” pasalamat niya matapos masoli ang telepono.

“Mukhang iba ’yan ah. Anong nangyare?” usisa ng dalaga.

“Just family problem. Bye.” Humakbang na siya papaalis.

At dahil nga hindi pa tapos ang kaniyang trabaho, nanatili na lang siya sa loob ng kompanya.

Naka-upo siya sa table niya habang hinihintay ang kaniyang amo. Balak niyang mag advance ulit dito upang may pera siyang pamasahe pa-uwi at may maibayad sa ospital.

Bakit ba naman kasi sa dami-rami niyang problema dumagdag pa ito

Nahilot niya ang kaniyang sentido ng bahagyang manakit iyon. Wala siyang ibang ginawa, okupado ang kaniyang isip ng pag-aalala para sa kaniyang ina. Hinihintay ang pagdating ng kaniyang amo.

Hanggang sa paglipas ng oras. At mag-uwian. Walang amo siyang nakita. Napilitan siyang umuwi mag-isa. At ang natitirang pera ay pinamasahe niyang upang maka-uwi sa bahay nito.

Desperado na siyang maka-uwi o kahit makapag-padala ng pera sa kaniyang Ina. Wala siyang ibang magagawa kundi ang paki-usapan ang kaniyang amo na kung sakali ay makapag-bale siya, upang may maipadala.

Pagkarating niya ay wala pa doon ang kotse ng kaniyang amo. Ibig lang sabihin ay hindi parin ito umuuwi.

Napasambunot siya sa sariling buhok. It’s getting more frustrated. Argh! Fuck!

Hindi na siya nakapag-palit ng damit. Hinintay lang niya ang kaniyang amo sa labas ng bahay. Hindi niya ininda ang gutom na nararamdaman niya. Mas kailangan ng kaniyang Nanay ang tulong niya.

Ilang oras ang lumipas. Maghahating gabi na ng dumating ito. Pinarada nito ang sasakyan at lumabas. Gegewang-gewang.

Mabilis niya itong nilapitan. “Sir. Sir i need your—” hindi niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng mapag-tantong lasing ang amo.

Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga. Fuck! Kapag

minamalas

nga naman!

Inalalayan niya ang kaniyang amo. “Sir. What do you want?”

Itinulak siya ng amo dahilan para makalas ang pagkaka-alalay niya dito.

“Wh-What do i want?” sarkastiko ang boses nito kahit lasing. “fuck, Peirce! I want you.”

Kumunot ang kaniyang noo. Kitang-kita niya ngayon sa mga mata ng kaniyang amo ang lungkot sa kaibuturan niyon. Nakita niya rin ang nangingilid na luha sa mga mata nito.

“I love you, Peirce! I did love you.”

Naawa siya habang pinagmamasdan ang lungkot sa bakas ng mukha ng kaniyang amo. Kung sinoman ang Peirce na iyon, batid niyang minahal iyon ng todo ng kaniyang amo kaya ganito na lang ito kalungkot, na pati siya ay pinagkakamalan nitong si Peirce. Ang marahil ay ex-boyfriend nito…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 14

Kabanata 14

         AKAY-AKAY NI Max ang kaniyang amo hanggang sa makarating sila sa labas ng pinto ng kwarto nito. At dahil nga sarado ang kwarto nito na tanging finger print lang nito ang makakapag-bukas ay agad niyang hinawakan ang kamay nito at idinikit sa scanner ang daliri. Doon bumukas ang pinto.

Pumasok silang dalawa sa loob ng kwarto. “I love you, Peirce. I love you.” paulit-ulit nitong sambit.

Hindi na lang niya pinansin. Hindi rin naman patungkol sa kaniya ang mga sinasabi nito. Naaawa lang talaga siya sa kaniyang amo. Alam niyang mabigat ang pinapasan nito.

Kahit naman nagka-sagutan silang dalawa kanina ay hindi parin niya maalis sa kaniya ang pag-aalala. Lalo’t may pakiramdam siya na kahit ayaw niyang mag-alala, wala parin siyang magawa kundi ang mag-alala. Dahil umiibig na siya dito, ’yun nga lang. Wala siyang lugar. Wala siyang lugar sa puso nito. Siguro kung magkakaroon man. Iyon ay ang papel niya bilang taga-sunod nito.

Kahit hirap ay iminulat parin nito ang mga mata at tumingin sa kaniya. “Why did you leave me? Why did you break up with me?” tanong nito habang makikita ang lungkot sa mga mata.

“I—” napailing na lang siya. Wala siyang masabi dito lalo’t hindi naman siya ang tinutukoy nito.

Hinagilap nito ang kaniyang kamay at hinawakan. “C-Can y-you please not leave me again, Peirce?”

Sa mga salitang binibigkas nito. Damang-dama niya ang lahat ng emosyong ibinabato ng bawat salita nito.

Napa-iling na lang siya.

Kumuha siya ng towel at binasa niya iyon. Pagkatapos ay hinubad niya ang damit ng binata. Naka-tulog na ito matapos ang mga pinagsasasabi.

Pinunasan niya ang leeg ng amo, pababa sa dibdib at sa abs nito. Pinunasan din niya ang mga braso. Matapos ay hinubad niya ang sapatos nitong suot maging ang pantalon nito.

Tanging boxer lang nito ang kaniyang tinira. Wala sa sariling napatitig pa siya doon ng mga ilang minuto bago niya inalis ang tingin.

Kinumutan niya ang amo bago siya lumabas at sinarado ang pinto.

Nag-tungo siya sa kaniyang sili upang makapag-palit. Bukas na niya kakausapin ang kaniyang amo para maka-advance doon ng pera para sa kaniyang ina.

Matapos niyang makapag-palit ay nag-tungo siya sa kusina. Hindi na niya nagawang mag-luto kaya ’yung mga pagkain sa ref na natira ay iyon na lang ang kaniyang kinain…

Kinabukas inagahan na niya ng gising upang maabutan niyang gising ang amo niya. Ngunit matapos niyang makapag-bihis at makapag-ayos ng sarili wala na roon ang amo niya. Pumasok na iyon sa trabaho.

Tanging naabutan na lang niya ay ang mga medyo may katandaang mga babae na naglilinis ng bahay.

“Manang ano ho’ng ginagawa ninyo?” tanong niya.

“Naglilinis ho sir. Nakita niyo naman ho siguro.” pabiro pa nitong turan.

Blangkong emosyon naman ang tinapon niya dito. Malamang naglilinis, nakikita naman niya, eh.

“Bakit ho?” tanong pa niya, dahil sa pagkakaalam niya ay walang katulong ang amo niya. Is that mean na

papalitan

na niya ako?

“Kasi ho madumi. Kaya ho kami naglilinis.” biro pa nito.

Gusto niyang mapa-irap sa hangin pero hindi niya ginawa. Siya naman kasi ang mali. Sukat ba namang tanungin kung bakit.

“Biro lang ho sir. Inatasan ho kami ni sir. Luis na linisin ang bahay niya. Actually kami ho ang mga tagalinis ng bahay nito, every week. Ewan ko nga kung bakit pinatigil niya kaming mag-linis noong mga nakaraan. Ngayon lang kami muling inatasan.” anang matanda.

“Stay in ho kayo dito?” tanong niya.

“Hindi ho sir. Narito lang ho talaga kami para linisin ang bahay niya. Pagkatapos ay aalis na rin kami. ’Wag kang mag-alala sir. Kung iniisip mong makakapagnakaw kami, hindi ganun. May CCTV ang palibot ng bahay nito, kaya makaka-siguro kang wala kaming ni isang gamit na nanakawin, isa pa, tapat kami kay sir. Luis. Tsaka kami ang pinadala ng Agency. Kasiraan sa pangalan ng ahensya namin kung may masama kaming gawin.”

“Hindi naman ho sa ganun, medyo nagtaka lang ho ako.” na untag niya ang kaniyang sarili ng pumasok sa isip na may trabaho pa siyang dapat puntahan. “sige na ho, aalis na ho ako. May trabaho pa ho ako e.”

“Sige ho sir.” anang matanda na naka-ngiti sa kaniya. Kumaway pa ito bago itinuloy ang ginagawa.

May ganun pala? Ang natanong na lang niya sa kaniyang isip.

At dahil wala na siyang natitirang pera, wala siyang nagawa kundi ang maglakad. Kahit malayo ay nilakad niya. Kahit nakakapagod ay nilakad parin niya. Hindi naman maaring sumakay ng hindi nagbabayad, hindi ba?

Pawis na pawis siya ng makarating. Medyo hinihingal na rin. Nakakaramdam na rin siya ng gutom dahil nakalimutan na naman niya ang kumain ng agahan.

Shit!

Inangat ni Luis ang kaniyang ulo ng makitang niyang pumasok si Peirce sa kaniyang opisina. Pawis na pawis at hatalang hinihingal pa ito.

Kinakain siya ng kaniyang konsensya ngunit kailangan niyang gawin ito. Ang pigilan ang kaniyang sarili. Sa pamamagitan ng pag-iwas dito at pagbigay ng distansya doon mas makakabuti para sa kaniyang puso.

Dahil kapag mas lumapit siya, masasaktan na naman siya nito. Masusugatan na naman siya. Hanggang ngayon hindi parin niya nakakalimutan ang sinabi nito sa kaniya. Na hindi siya nito mahal? Hindi ba?

“You’re late!” matigas niyang turan matapos itong makapasok sa loob.

“I’m so-sorry ho, sir.” anito.

“How long could you keep this up? Palagi kang late alam mo ba ’yun? O baka naman ayaw mo ng mag-trabaho sa’kin? You can tell me, para mailista ko na ’yung mga utang na dapat mong bayaran.”

“Hindi naman ho sa ganun sir. Pasensya na ho.”

Humugot siya ng malalim na buntong hininga. At iniwas niya ang tingin dito. “Did you already eat?” tanong niya kapag-kuwan.

“Hindi pa ho sir.” sagot nito.

Mabilis bumantas ang pag-aalala sa kaniyang dibdib. “Why? Ubos na ba ang laman ng ref? Bakit hindi ka na naman kumain? Tapos kapag may nangyare sa’yo sagutin pa ng kompanya ko.” inis niyang sambit. Actually he’s not totally irritated. Siguro nagkukunwari lang siya. Damn!

“I’m sorry s—”

“Can you stop apologizing? ’Cause everytime you apologize, i felt guilty! Tanda mo, hindi ako ang guilty dito! Ikaw! Ikaw!” aniya na may laman ang bawat katagang binibitawan.

“Okay sir.” sabi nito.

“Get out of my sight. Pumunta ka sa baba, sa canteen. Kainin mo ang gusto mong kainin, sabihin mo lang ang pangalan ko! Go and leave!”

Umaakyat ang inis sa kaniyang dibdib. Sa tuwing nakikita niya ito ay naalala niya lahat ng mga pinagsamahan nilang dalawa, sa puntong gusto niyang ibalik ang lahat ng iyon. Pero sa tuwing naalala niya ang mga sinabi nito. Na hindi na siya nito mahal. Mas lalong tumitindi ang inis na nararamdaman niya. Lalo pa’t paulit ulit bumabalik sa kaniyang alaala ang mga nangyare sa kaniya simula ng iwan siya nito. He almost died. The pain, the sadness, loneliness, hurt, disappoinment, it’s killing him! Gan’un niya ito kamahal kaya ganun din siya nito nasaktan…

Pagka-alis nito ay siyang hampas niya sa kaniyang table. Napasambunot siya sa sariling buhok. It was getting more and more frustrated.

Like damn! Siya ang may gusto nito ’di’ba? Ang saktan ang taong nanakit sa kaniya? Hell! He can’t take it anymore. He can’t take this! Siguro dapat putulin na niya bago siya muling umibig at malunod sa sakit.

Hindi siya makaka-move-on kung patuloy niya itong makikita. Maybe i should fired you, Peirce. I don’t care kung saan ka mapunta. Niloko mo’ko, sinaktan mo’ko. And for me to get over you, is to fired you, and never ever stop seeing you again. Kahit masakit. Kahit masasaktan muli ako. I can’t let you hurt me again for the second time. Tama na’ng sakit na naranasan ko. One is enough for me to change and get up again. I won’t let you. Kung may plano ka man. Hindi ko ’yun

pahihintulutan

. I should cut the tie between us, na matagal mo nang

pinutol

. Sa’kin na lang pala ang

naka-

kabit

.“

Maybe that is the good decision. Ayaw na niyang masaktan ulit, hindi na siya handang sumugal sa pangalawang pagkakataon. Maybe Prevention is better than cure. Dahil ang sakit na iniwan nito ay walang lunas. He just have to endure the pain, every single day…

Matapos makapag-almusal ni Max sa canteen sa baba. Umakyat na siya sa taas, using riding the elevator.

Pinihit niya pabukas ang pinto. Naroon parin ang kaniyang amo at abala sa ginagawa nito.

Sinarado niya ang pinto at nag-tungo sa table niya. Inabala niya ang kaniyang sarili sa pagtatrabaho ngunit okupado parin sa kaniyang isip kung pa’no siya makakapag-sabi dito na mag-a-advance siya ng pamasahe para may maipadala siya sa kaniyang magulang.

Napapansin niyang panay ang pagsulyap nito sa kaniya. Ganun din naman ang kaniyang ginagawa. Animo’y may gustong sabihin sa isa’t isa.

Huminga siya ng malalim kahit sobrang kinakabahan siya. Kaya kaya niya? Shit!

Muli ay humugot siya ng isang malakas na buntong hininga at ipinikit niya ang kaniyang mga mata. Kakayanin niya. Kaya niya.

Tumayo siya at humakbang papalapit sa table nito. “Sir..?” pukaw niya sa atensyon ng amo.

Inangat naman nito ang tingin. Makikitang muli ang lamig at walang ka-emo-emosyon. Doon siya mas lalong kinakabahan. Gusto niyang mag-back-out pero mas mahalaga paba ang kahihiyan kaysa sa kaligtasan ng magulang niya?

“Sir, mag-a-advance ho ako sa inyo.” aniya habang patuloy paring binabalot ng kaba.

Medyo nagulat paroon si Luis ng marinig niya ang winika ng binata. Ngumiti siya ng mapait. “Mag-a-advance ka?” sarkastiko pa niyang tanong.

“Opo, pambili ho ng gamot ng magulang ko.” anito.

Mas lalong naging mapait ang kaniyang pag-ngiti. “ano ulit?”

Kinagat pa nito ang pang-ibabang labi. “Pambili ho ng gamot ng nanay ko.” turan nito.

Kapal din naman ng mukha ano? Dinamay pa ang namayapang magulang para may magawang dahilan. “Tapatin mo nga ako. Saan mo gagamitin ’yung pera?” muli ay tanong niya. Pinipigilan ang kaniyang sariling mag-puyos sa galit.

“S-Sa m-magulang ko ho. Pambili ng gam—”

“Put*ng ina naman, Peirce! Hanggang kailan mo ba ako balak pagsinungalingan?!” hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Malakas siyang napahampas sa lamesa, tumayo at nanlilisik ang matang bumaling siya dito.

“Hindi ho ako nagsisinungaling. Pambili ho ng gamot ng nanay ko. Nasa ospital ho siya ngayon.” maang nitong sambit.

Lumapit siya sa binata at tinulak-tulak niya ng malakas ang balikat nito. “Sa tingin mo maniniwala ako sa’yo! Sa tingin mo kaya pa kitang paniwalaan! Fuck you, Peirce! Fuck you!” nanggigigil ang nag-ngingitngitan niyang mga ngipin. “Anong akala mo sa’kin? Tanga? Na nakalimutan na ’yung mga ginawa mo tatlong taon na ang nakakalipas? Peirce, hanggang ngayon baon-baon ko ’yung mga sinasabi mo sa’kin. Minahal kita! Minahal kita pero binalewala mo lang. Niloko mo lang ako.”

“Sir, hindi ko ho kayo maintindihan. Ano hong—”

“Stop it! Stop making me look like a fool! Sawa na ako sa mga sakit na pinaranas mo sa’kin. Simula ng mawala ka, simula ng iwan mo’ko at simula ng sinabi mo sa’kin na hindi mo na ako mahal, ay siyang animo’y patalim na paulit-ulit sumasaksak sa puso ko!” tinuro niya ng madiin ang kaniyang dibdib. Sa galit ay pumatak ang luha sa kaniyang mga mata. “Muntik na akong mamatay sa sakit na dulot mo! Sa sakit na iniwan mo. Tapos ngayon babalik ka? Babalik ka na parang wala lang nangyare?” hindi na niya napigilan ang bumugsong luha sa kaniyang mga mata. Muli ay bumalik ang sakit na naranasan niya. ’Yung akala niya naibaon na niya sa limot hindi pa pala. Narito parin sa kaniyang dibdib lahat-lahat.

Ang sakit parin e. Matapos siya nitong saktan na tatlong taon niyang pinagdusahan ngayon babalik ito. Na parang wala lang nangyare sa kanilang dalawa. Na parang nakalimutan na niya lahat ng mga ginawa nito sa kaniya.

Because the fuck! He can still clearly remember everything. Everything that has happen. All of them. Even the pain, the anger, all the bad things that happen to him. All the pain he endured every day and night for the past years. Sa puntong tinatanong niya mapa-araw o gabi ang kaniyang sarili.

What did he do wrong?! Anong nagawa kong mali para iwan mo’ko? Ano’ng nagawa ko para saktan mo’ko?

Hinanap niya ito. Inakala niyang babalik ito dahil kahit ganun handa parin niya itong tanggapin dahil ganun niya ito kamahal. Pero ngayong nakalimut na siya. Ngayon hindi na niya nararamdaman ang sakit saka ito babalik? Para ano? Para muling manakit? Hindi na! Hindi na lang!!!

           

AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 15

Kabanata 15

           “SIR, ANO ho bang sinasabi niyo?” tanong ni Max sa kaniyang amo. “’Nanay ko ho ang pinag-uusapan na’ten dito. Bakit napunta ho tayo kay Peirce?”

“You know what, Peirce? You’re fired. I don’t want to see you again. Tanggal kana sa trabaho. Don’t worry, wala kanang utang sa’kin. Umalis kana. Tanggal kana.” anito na nagpabigla sa kaniya.

Gulat ang kaniyang naging reaksyon. At ng makabawi sa gulat nakaramdam naman siya ng inis.

Ng akmang aalis na ito ay mabilis niya itong hinila sa braso at pinaharap sa kaniya. “Anong nagawa kong masama para tanggalan mo’ko ng trabaho?”

“Stop fooling—”

“Fuck! Did i fool you? Kelan? Wala akong naalala. Kung pinagsakluban ka man ng langit at lupa dahil sa mga sakit na nararanasan mo, pwes ’wag mo sa’king ibunton ang galit mo! Luis, hindi ako ’yung nanakit sa’yo. Hindi ako ’yung nang-iwan sa’yo! Hindi ako ’yung pumatay sa puso mo! Kung galit ka kay Peirce, edi sa kaniya ka magalit? Bakit sa’kin kaba nagagalit? Ako ba si Peirce, hindi naman di’ba? Ako ba ’yung nang-iwan sa’yo? Ako ba ’yung nanakit? Fuck you, Luis! I’m a Max, so please stop calling me Peirce. Stop making me the one who hurt you. Kung hindi ka parin nakakalimut sa lalaking nanakit sa’yo, pwes ’wag ako. ’Wag mo sa’king ibunton ’yung galit mo.” Hindi niya namalayang umagos na pala ang luha sa kaniyang mga mata. Masakit na, e. Nakakasakit na ito.

“Nagtatrabaho ako dito para sa nanay ko! Nagtatrabaho ako sa’yo, kahit niloloko mo lang ako. You give me clothes but i must pay for it! You feed me but i must pay for it! I did wrong and i must pay for it too! Na sa puntong nabaon na ako ng utang sa’yo. Sa puntong hindi kona makuha ’yung dapat sahod ko! Alam mo bang gustong-gusto ko ng umalis dito? Pero paulit-ulit mo’kong tinatakot. That you’ll sue me if i can’t able to pay my depths. Kaya nga tinanggap kong maging all around katulong mo ’di’ba? Para sana kahit papa’no may maipangbayad ako. Mabawas-bawasan ’yung walang hanggang pagkaka-utang ko sa’yo. Tapos ngayon na gusto lang mag-advance para sa Nanay ko, kung ano-ano na ’yung pinagsasabi mo!”

“Kung galit ka kay Peirce ’wag sa’kin. I’m not Peirce. Hindi ako ’yung gagong Peirce na iyon.” nagngingit-ngitan ang kaniyang mga ngipin sa inis at galit niyang nararamdaman. “Gusto ko lang naman mag-advance. Hindi naman ako tatakas.”

Kunot ang noo ni Luis sa kabila ng galit niya. Hindi niya maintindihan ito. At hindi na rin niya balak pang intindihin. Itinuring na lang niyang kasinungalingan ang lahat. Ilang beses na siya nitong pinag-sinungaling-an. Hindi na niya paniniwalaan ang mga alibi nito.

“I don’t care about your fucking alibi’s, Peirce. Max or kahit ano pang pangalan ang ibigay mo sa sarili mo. Ikaw parin ’yung taong nanakit sa’kin. Ikaw parin ’yung taong nanloko. I’ll give you two hours to packed your things. You’re fired.” anito at pumuhit na patalikod dito.

Hinabol siya ng binata at lumuhod ito sa harapan niya. “Please, Luis. Please. I need money, i need m-money. Please.”

Napalunok siya. Hindi niya magawang tumingin sa binata. Alam niyang isa ito sa panloloko nito. At hindi na siya magpapadala sa mga kasinungalingan nito.

“Get of me.”

Inalis niya ang kamay nitong naka-kapit sa kaniyang mga paa at malakas niya itong itinulak.

Lumabas siya ng kompanya. Nakita niya sa labas niyon ang mga empleyado niyang mabilis nagsipulasan.

Masasamang titig ang pinukol niya sa mga iyon bago tuluyang umalis.

Naawa siya sa itsura ni Peirce, pero hindi siya magpapadala dahil lamang doon. Kailangan niyang magpaka-tatag upang malabanan ang panlilinlang nito sa kaniya.

“Luis. Luis. Sir.” habol pa nito sa kaniya.

Mas lalo niyang binilisan ang kaniyang lakad hanggang sa makasakay ng elevator. Pinindot niyon at hindi na siya naabutan. Mabilis siyang lumabas matapos makababa ng elevator.

“Luis, Sir. I need money for my mother, please.” anito habang patuloy paring ang pag-takbo.

Sumakay siya ng kotse ng hindi niya ito nililingon. Mabilis niyang pinatakbo ang sasakyan at sa huling pagkakataon tiningnan niya ito sa salamin ng sasakyan bago niya tuluyang nagmaneho palayo…

Walang humpay ang pag-tulo ng mga luha sa mata ni Max. Hanggang ngayon hindi parin niya maintindihan kung bakit apektadong-apektado siya sa sakit na nararamdaman ni Luis. Ngunit anomang isip niya ay hindi naman niya alam kung bakit. Basta ang alam lang niya, kailangan niya ng pera. Kailangan na iyon para sa mga magulang niya. Kailangan niyang umuwi sa bahay ni Luis. Kailangan niya ulit itong maka-usap.

Pinunasan niya ang mga luha sa kaniyang mga mata. Dahil wala siyang pera ay naglakad na lang siya. Nilakad niyang muli ang layo ng bahay nito at ng kompanya nito.

Kailangan niya itong pakiusapan. Kailangan niya ng trabaho at mas lalong kailangan niya ng pera.

Hingal na hingal at pagod na pagod siya ng marating ang bahay nito. Nagulat siya ng makita sa labas ang kaniyang mga gamit. Lahat-lahat nasa labas ng bahay.

Nilapitan niya iyon. This can’t be. Wala akong

titirhan

. Hindi pwede ’to.

Nagsimulang pumatak ang mga luha sa kaniyang mga mata. “Luis. Sir, Luis. Sir.” paulit-ulit niyang sigaw sa labas ng gate. “Sir, wag namang ganito oh. Wala po akong ibang titirhan. Sir.” pakiusap pa niya. Kahit ramdam niyang namamaos na ang kaniyang boses ay nagsisigaw parin siya. Kailangan niya ng trabaho. Kailangan din niya ng matitirhan.

Lumabas ang guard ng bahay. “Sir, Max. Umalis na ho kayo. Nakakabulahaw na ho kayo ng kapitbahay.” anito.

“Sir. Pakiusapan mo naman si sir Luis, oh, papasukin mo lang ako. Kakausapin ko lang naman siya.” pakiusap niya sa guard na may pagsusumamo.

“Pasensya kana ho, sir Max. Kahit ako ay naawa din ho sa inyo. Pero kung papapasukin ko ho kayo, ako naman ho ang malilintikan kay sir. Luis. Mas mabuti pa, umalis na lang ho kayo.” anang guard na bakas din sa mukha ang pagka-awa sa kaniya. Ngunit batid naman niya wala rin itong magagawa. “Sige na ho sir, baka mapagalitan pa ho ako ni sir. Luis, eh

Lumuluhang napa-tango-tango na lang siya. Malakas na nagpakawala ng buntong hininga.

Kinuha niya ang kaniyang mga gamit. Bitbit niya ang dalawang bag habang hindi niya alam kung saan na siya lulugar. Wala siyang pera ni matitirhan. Hindi naman kasi niya alam na aabot ang lahat sa ganito. Ng dahil lang sa kung sinomang gagong Peirce na iyon na hindi naman niya kilala. Edi sana nasa loob parin siya ng bahay ng amo.

Napa-iling na lang siya. Habang hindi alam kung saan na siya paroroon.

Naglakad lang siya ng naglakad habang bitbit ang mga gamit. Nakita niya ang isang shop na bumibili ng mga second hand na mga gamit. Mukhang maipagbebenta niya ang mga gamit niya.

Inilapag muna niya ang kaniyang bag at binuksan ang laman niyon. Laking pasalamat niya ng makitang naroon pa ang mga tuxedo na pinabayaran sa kaniya ng amo. Nagkakahalaga ng malaking halaga. Mukhang mapagkakakitaan niya ito.

Mabilis siyang pumasok sa loob.

“Good morning ho manong.” bati niya sa matandang nagbabantay ng shop. Pagaw pa ang kaniyang boses dahil sa pag-iyak.

“Magandang umaga din naman sa iyo hijo.”

“Bumibili ho kayo ng mga second hand na gamit. Baka ho pwedeng bilhin niyo na itong mga gamit ko.”

Nilabas niya ang mga mamahaling tuxedo kasama na doon ang mga pang-ibabang pares nito.

Namangha naman ang matanda sa ganda ng klase niyon. Dahil totoong maganda naman talaga.

“Base sa itsura ay napakamahal ng mga ito hijo. Magkano mo ba ibebenta sa’kin?” tanong nito.

“Limang libo na lang ho ang isang pares.” aniya.

“Limang libo? Naku hijo, maliit lang ang shop ko. Mahina ang kita. Hindi ko mabibili ’yan ng ganoon kalaking halaga.”

“Pero malaki naman ho ang mapupunta sa inyo, kung sakaling mabili ito. Mahal naman ho ito.” pagpupumilit niya.

“I’m sorry, hijo. Talagang wala akong ganoon kalaking halaga para bilhin ’yan.” anito.

“Magkano ho ba ang gusto niyo?” tanong niya.

“Anim na daang piso ang bawat isang pares. Bibilhin ko.”

“Naku, luging-lugi naman ho ako sa inyo. Tawad na tawad na iyon. Tatlong libo ho kada isang pares. Tawad na lang ho ’yung dalawang libo.” suhestiyon niya.

“Kung gayon ay sa iba mo na lang ibenta ’yan hijo. Anim na daan lang talaga ang kaya ko.” anito.

“Dalawang libo ho.” pag-baba pa niya sa presyo ngunit umiling parin ang matanda.

“Isang libo mo. Huling tawad.” umiling parin ito.

Gago ’to ah.

Binabarat

pa ako.

“Edi kung ayaw nyo, sa iba ko na lang ho ibebenta.” kinuha na niya ang mga damit at isinilid sa bag niya.

Aalis na sana siya ng shop ng mapatigil siya ng magsalita ito. “Pwede na nga iyan sa isang libo kada pares. Nagpadala pala ang anak ko. Sige hijo, kukunin kona.”

He blew a relief sighed. Sa wakas may pera na siya pauwi.

Mabilis dumukot ng pera ang matanda at inabot sa kaniya. “Kunin mona. Baka magbago pa ang isip mo.” anito.

Napangiti naman siya at kinuha ang pera. “salamat ho, manong.”

Masaya siyang lumabas ng shop nito bitbit ang mga natitira niyang damit. Sa wakas may pera na siya pauwi. ’Yun nga lang, hindi pa niya alam kung magkano ang gagastusin sa ospital lalo’t tatlong libo lang ang kaniyang hawak para sa tatlong tuxedo na napagbentahan niya.

Inilabas ni Luis ang kaniyang telepono habang tumutungga ng alak. “Hello sir.” sagot ng guard na tinawagan niya.

“Lumabas na ba?” tanong niya sa lasing na boses.

“Kanina pa ho sir.”

Mapait siyang napangiti bago pinatay ang tawag. Muli siyang lumagok ng alak at ipinikit ang kaniyang mga mata.

Mas mabuti na rin ang ganito. Kahit bumalik muli ang sakit, atleast naagapan niya bago pa mas lalong lumala.

Bahala na siya sa gusto niyang puntahan. Sapat na naman ’yung

dalawampong

libong piso na nilagay ko sa bulsa ng tuxedo para

lubayan

na niya ako, ’di’ba?

Muli siyang lumagok ng alak at mas lalong pumait ang kaniyang pag-ngiti. Pinunasan niya ang mga luha sa kaniyang mga mata. Still it hurts!

Malalim ang bawat hiningang hinuhugot niya. Muli siyang nag-bukas ng alak at nilagok iyon. Hindi niya ininda ang pait na gumuguhit sa kaniyang lalamunan. May mas iindahin paba siya kaysa sa sugat ng kaniyang puso? Wala ng mas sasakit pa doon. Wala na…

        NAKA-SAKAY NA NG barko si Max pabalik ng kanilang probinsya. Kung saan mas maganda pa pala ang kaniyang trabaho doon. Mas nakakasama pa niya ang kaniyang pamilya. Bakit nga ba ulit siya humangad ng mas mataas na sahod? Kung wala rin naman pala siyang mapapala.

Tanaw niya ang ganda ng dagat. But he can’t fully appreciate it. Nasa isip parin niya si Luis. Ewan, sobrang dami na ng kawalangyaan na ginawa nito sa kaniya, still nakakaramdam parin siya ng kakaiba dito.

“Ahhhh! Goodbye, Luis.”

Humugot siya ng isang malakas na buntong hininga. Pinunasan ang hindi niya namalayang luha na pumatak sa kaniyang mga mata.

Hell!

Ipinagsawalang bahala niya ang lahat ng mga isipin tungkol kay Luis. Mas dapat niyang pag-tuunan ng pansin ang kaniyang ina at mga kapatid.

Simula kasi ng mabasag ang kaniyang cell phone, wala na siyang kontak sa mga iyon. Hindi na niya nakaka-usap ang kaniyang magulang. At hanggang ngayon ay hindi parin niya alam kung ano na ang nangyare dito. Sana ayos lang sila. Sana ayos lang si Nanay.

Inabot siya ng madaling araw bago dumaong ang barko sa kanilang probinsya. Kahit ganun ay hindi niya magawang maka-ngiti. Dahil batid niyang problema ang naghihintay sa kaniyang pag-uwi.

Kahit nakakaramdam siya ng gutom ay hindi niya iyon ininda. Mas kailangan ng kaniyang nanay ng tulong ngayon. Mas kailangan nito ng pera.

Sumakay siya ng Van, patungo sa mismong lugar nila. Bale 1,500 na ang gastos niya lahat-lahat. 1,500 na lang ang natitirang pera niya.

Ilang oras na biyahe sa Van bago siya nagpababa. Matapos makapag-bayad ay sumakay siya ng tricycle kung saan doon siya mismo sa bahay nila ibaba ng driver.

Kinakabahan na siya habang ilang ulit siyang nagdarasal na sana ayos lang ang kaniyang pamilya.

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 16

Kabanata 16

      MATAPOS MAKABABA sa tricycle ng kaniyang sinakyan. Bitbit niya ang bag na naglalaman ng kaniyang konting gamit matapos mag-bayad.

Tanaw niya ang naka-sarado nilang bahay.

Lumakad siya doon at pinihit pabukas ang pinto. Kumatok-katok pa siya doon ngunit walang nag-bukas.

Ilang minuto ang lumipas aalis na sana siya ng bumukas ang pinto.

“Sino ba ’y—”

Napalingon siya at nakita ang kaniyang kapatid na si Melvin hubad ang damit nitong pang-itaas na mukhang nagulat ng makita siya.

“Kuya…?” mahinang banggit nito na animo’y kinakabahan.

Lumapit siya sa kapatid at nanabik na yayakapin niya sana ito. Hindi na niya natuloy ng may isa pang babae—lalaking nakapang-damit babae.

“Sino ba ’yan?”

Nagpapalit ang kaniyang tingin sa kaniyang kapatid at sa kasama nito. Hindi siya tanga para hindi malaman kung anong ginawa ng mga iyon sa loob ng kanilang bahay lalo’t nakasara pa ang pinto.

“Melvin..”

Namuo ang galit sa kaniyang dibdib habang unti-unti niyang naiintindihan ang mga nangyayare. Sinugod niya ang kasama ng kaniyang kapatid na malagkit ang tingin sa kaniya.

“Gago ka!” Sinuntok niya ito sa mukha at akmang susugurin pa ng humarang sa kaniya ang kapatid.

“Kuya tama na.” pigil ng kapatid sa kaniya. “Angeline umalis kana.” anang kapatid.

Daglian naman umalis ang lalaking nakapang-damit babae na bakas ang takot sa mukha.

Itinulak niya ang kaniyang kapatid. “Ano ’yun? Ano’ng ibig sabihin n’un? Melvin!!!” inis at galit niyang sambit sa kapatid napasambunot pa siya sa sariling buhok.

Tinalikuran siya ng kapatid na akmang aalis. Mabilis niyang hinawakan ang braso nito at pinaharap sa kaniya.

“’Wag kang bastos—”

“I’m sorry kuya?” Naging sarkastiko ang boses nito. “Kumapit ako sa patalim para kay Nanay. Ni wala ka kasing paramdam. Palagi naming tinatawagan ang cell phone ngunit walang sumasagot. Laging nakapatay ’yung cell phone mo. Na akala namin wala kanang pakialam sa’min. Dahil hindi mo naman kami pamilya di’ba? Kaya wala akong ibang magawa kundi ang kumapit sa patalim. Alam mo ba ’yung baklang ’yun? ’Yun ’yung nagpapakain sa’min! ’Yun ’yung nagtustos sa pangangailangan ko. Doon ko paunti-unting nabibili ’yung mga pangangailangan ni Nanay sa ospital! Tapos ngayon uuwi ka—.”

“Melvin, mali parin ’yung ginawa mo. 15 years old kapa lang tapos ’yan na ang mga ginagawa mo? Nag-aaral kapa ah.” napasambunot siya sa sariling buhok. “Nasira ’yung cell phone ko kaya hindi kona nasagot ’yung tawag niyo.” lumapit siya sa kapatid. Hinawakan niya ito sa magkabilang balikat. Huminga siya ng malalim at tinitigan ang kaniyang kapatid mata sa mata. “Tsaka ’di’ba nag trabaho ako ng malayo para sa inyo? Marami lang ako mga naging promblema kaya hindi agad ako nakapagpadala sa’inyo. Alam mo bang habang nag-tatrabaho ako kayo ’yung iniisip ko? Marami pa nga akong pinagdaan maka-punta lang dito. Wala akong perang pamasahe dahil hindi binigay ng amo ko ’yung dapat sweldo ko. Kung alam mo lang ’yung hirap na dinanas ko roon. Oo sambit lang ako sa pamilyang ito, pero p*ta naman, ako parte parin ako dito. Mahal ko kayo, kayong lahat dahil kayo ’yung pamilya ko.”

“I-I’m sorry, Kuya.” niyakap siya ng kaniyang kapatid.

Mabilis din naman niya itong niyakap. “Ako ang panganay sa pamilyang ito. Ako dapat ang gumagawa ng paraan. I’m sorry. I’m sorry ng dahil sa’kin naisipan mong gawin ’yun.” kumalas na siya sa pagkakayakap sa kapatid. “Ipangako mo sa’kin na hindi mo na ulit gagawin ’yun? Mangako ka sa’kin, Melvin!”

“Pangako ko ho, kuya. Pangako ho.”

Niyapos niyang muli ang kaniyang kapatid. “Ayusin mo ’yung pag-aaral mo. Ako ang gagawa ng paraan para sa’ten, para sa’teng pamilya. Ako ang gagawa ng paraan.”

      SAKAY NG TRICYCLE patungo sa hospital. “Anong sa’kit ni Nanay?” tanong niya sa kaniyang kapatid na kasama niya sa loob ng tricycle.

Naging malungkot naman ang ekspresyon ng kaniyang kapatid. ’Yung mukhang animo’y mapapa-iyak. “Ano.. ano kasi kuya eh.” halatang pinipigilan nito ang mga luha sa mga mata.

Maging siya ay napapaluha na rin sa pinapakitang ekspresyon ng kaniyang kapatid. “Melvin ano?”

“Bumalik na ’yung sakit niya sa bato. Kailangan na daw siyang ma-operahan hangga’t maaga. Kung hindi baka—”

“Shit! Shit!” napasambunot siya sa sariling buhok habang mariing pinikit ang kaniyang mga mata. Kagat-kagat niya ang pang-babang labi. Pinipigilan ang luhang nangingilid sa kaniyang mga mata.

All the pain, sadness, disappointment, problems, all! It getting him to depression. It’s frustrating him.

“Baki—Bakit ba bumalik muli ’yung sakit ni Nanay? An-Ano bang ginawa niya?” frustrated na tanong pa niya.

“Ayaw na daw niyang umasa sa inyo. Kaya tumanggap siya muli ng mga labada. Hindi namin alam, dahil pumapasok kami. Nalaman na lang namin ng atakin siya.”

“Shit!” nahilamos niya ang kaniyang palad sa mukha. Ramdam niya ang pananakit ng kaniyang ulo sa dami ng problemang kinakaharap niya.

Tapos ngayon hindi niya alam kung saang lupalop siya kukuha ng pera para sa operasyon ng Ina. Ni pagkain nga nila ay hindi parin niya alam kung saan kukuha tapos ngayon. Shit! Shit! Shit!

Nakarating sila sa ospital. Bumaba na silang dalawa ng kapatid matapos niyang makapag-bayad.

Diretso sila sa loob at narating nila ang silid ng ina. Pag-bukas na pag-bukas palang niya ng pinto. Ay ang nakahimlay na Ina ang kaniyang nadatnan. Naroon ang isa pa niyang kapatid na si Mark nagbabantay sa natutulog niyang Ina.

Mabilis umagos ang luha sa kaniyang mga mata. Habang pinagmamasdan ang lagay ng kaniyang ina. Pakiramdam niya ay bahagya itong pumayat. Maputla na din ang mga labi nito, maitim ang ibaba ng gilid ng mata.

Hindi na ito ’yung Nanay na iniwan niya. Nagbago na ang itsura nito.

Unti-unti siyang lumapit at hinawakan sa balikat ang kapatid. Pinunasan niya ang luha sa kaniyang mga mata.

“Mark.” inaantok na tiningala naman siya ng nakakabatang kapatid. Masigla ang namimilog nitong mga mata.

“Kuya!” tumayo ito at mahigpit siyang niyakap. Ganting yakap din naman ang ibinalik niya doon.

Ilang minutong nag-tagal, hanggang sa nalaman na lang niyang humihikbi ng ang kapatid.

“K-Kuya… Kailangan ni Nanay ng malaking pera sa operasyon niya. Kailangan niya ng pera at hindi na namin alam kung saan kami kukuha.” iyak ng kaniyang kapatid.

Kumalas siya sa pagkakayakap. Pinunasan niya ang mga luha sa pisngi ng kapatid. “’Wag kang umiyak. Sige ka, hindi mona magiging kamukha ’tong guwapo mong kuya.” huminga siya ng malalim. “’Wag niyong problemahin ’yun, ako ang bahala sa pera para sa operasyon ng Nanay.” tumingin siya sa isa pa niyang kapatid. “Ang dapat niyong gawin ay pumasok. Ituloy ang pag-aaral niyo. Ako na ang bahala kay Nanay. Ako na ang magbabantay sa kaniya. Huh?”

Napilitang tumango-tango ang kaniyang mga kapatid.

Dumukot siya sa kaniyang bulsa at inilabas ang isang libo sa kaniyang bulsa. Inabot niya ito sa kaniyang dalawang kapatid. “’Yan, ibili niyo ng pangangailangan niyo sa school niyo. Pumasok kayo bukas, ah?”

“Kuya, ’wag na ho. Idagdag niyo na lang ’yan para sa pangangailangan ng Nanay. Wala rin naman ho kaming pagkakagastusan. Itabi niyo na lang ho ’yan.” anang kapatid at binalik sa kaniyang ang pera.

“Kumain na ba kayo? Sige, ito, bumili kayo ng pagkain. Sige na.”

At doon tinanggap ng kaniyang nakababatang kapatid ang pera. “Ibibili ko na rin ho kayo ng pagkain.” anang kapatid. Umalis iyon kasama ang isa pa niyang kapatid.

Naiwan siyang mag-isa. Ang kanina pa niyang pinipigil na luha ay walang sawang nagsi-patakan. Kumawala sa kaniyang mga mata. Umupo siya sa bangko sa tabi ng kamang kinahihigaan ng kaniyang ina.

Huminga siya ng malalim at pinunasan ang mga luha sa kaniyang mga mata. Hinawakan niya ang kamay ng ina. “’Nay…?” pag-tawag niya dito. Hindi niya mapigilan ang sarili sa kaniyang pagiging emosyonal.

Muli siyang napahilamos sa kaniyang mukha. Sinuklay niya ang kaniyang buhok gamit ang daliri. He was frustrated and depressed at that moment.

Bakit ba naman kasi humantong sa ganito? Lugmok na nga siya sa kaniyang problema. Ano na lang ang gagawin niya? Pambayad sa operasyon? Pa’no na ngayon ang kaniyang ina?

Marahas siyang nagpakawala ng buntong hininga.

Bahagya siyang nagulat at napatingin siya sa kamay niyang hawak ang kamay ng ina ng biglang iyong gumalaw. Binalingan niya ang mukha ng ina. Unti-unti na nitong minumulat ang mga mata.

Tumuon ang mga mata nito sa kaniya. Mas lalo siyang naawa at naiyak sa sinapit nito.

Kung hindi sana siya umalis, na akala niya ay may mapapala siya, ’yun pala wala lang din. Kasalanan niya ito. Nagabayan sana niya ang ina. Nag-hangad pa siya ng malaking sahod sa pag-asang makakaahon siya sa kahirapan. Pero mas lalong nalulugmok sila.

Napatayo siya habang sinasapo ang parte ng katawan ng kaniyang ina. “’Nay, ano pong masakit sa inyo? Ano pong nararamdaman niyo? Nandito na ako, naka-uwi na ho ako ’Nay. Sabi ko naman kasi sa inyo, ’wag na kayong magtrabaho. Di’ba sabi—”

“’Nak, ayos lang ako.” anang Ina na matamis ang pinukol ng namumutla nitong mga labi. “Hindi mo naman sinabi sa’kin na uuwi ka pala. Edi sana nasundo kita.” anang ina na mababakas ang galak sa boses nito.

“’Nay—.”

“Kamusta ang trabaho, ’Nak?” halatang binabago ng kaniyang ina ang gusto nilang pag-usapan.

Ibubuka palang niya ang bibig para mag-salita ng may kumatok sa pinto. Pinunasan niya ang mga bakas ng pag-iyak at binuksan ang pinto.

“Hey, good morning.” bati ng Doctor.

Nilakihan niya ang pagkakabukas ng pinto upang makapasok ang Doctor.

“Good morning ho, Doc. Anak niya ako.”

“I’ll just go and check her.” anang Doctor. At nag-tungo sa kaniyang ina habang chine-check-up.

“Kamusta ho ba ang lagay ng Nanay ko?” he asked.

Malungkot itong bumaling sa kaniya. “Your mother is getting weaker and weaker. We need to hurry the operation. Maaring mas lumama ang kaniyang sakit kapag hindi na’ten natuloy ang operasyon. And much worst, maraming maapektuhan ang ibang parte ng kaniyang katawan. Mag-form na panibagong sakit.” anang nalulungkot na Doctor.

Napasambunot siya sa sariling buhok at seryosong tumitig sa Doctor. “Magkano ho kaya ang gagastusin para sa operasyon niya?”

“Sad to say, but your mother’s operation will cost a hundred thousand. Bukod pa doon ang kaniyang gamot at ang bill niyo sa ospital. Pero hindi na ’yon ang dapat ninyong problemahin. Ang pambayad na lang sa operasyon ng Nanay—”

“Naku, Doc. Hindi na ho. Aalis na ho kami dito, tsaka malakas pa naman ako. Kaya ko pa ngang mag-trabaho. Hindi na kailangan ’yang opera-opera na ’yan. Gastos lang ’yan, e.”

Narinig niya ang pag-buntong hininga niya. “It’s not my decision to make if you want to take the operation or not. By the way, i have to go. Pag-isipan niyo na lang ang mga sinabi ko.” anang Doctor, matapos makapag-paalam ay umalis na.

Nanghihina ang kaniyang katawan na napa-upo sa bangko. Napasambunot siya sa sariling buhok sa frustration na kaniyang nararamdaman. A hundred thousand? Saan naman siya kukuha ng ganun klaseng halaga? Ni maka-limang libo nga lang pahirapan na niyang makuha.

Fuck his work! Ni wala man lang siyang sahod na natanggap sa mahigit ilang buwan niyang pananatili doon. Ni hindi siya nakatanggap ng pera sa kaniyang kompanyang pinagtatrabahuhan. Direkta sa kaniyang walang hiyang amo manggagaling ang sahod niya. Hindi sa kompanya, kundi direkta sa kaniyang amo.

Nagsisisi na siyang nag-trabaho pa siya roon. Nagsisi na siyang nag-apply pa siya roon. Mukhang may sira naman sa pag-iisip ang hambog niyang amo. Masyadong patay na patay sa pag-ibig. Kaya ng masawi sa kaniya binunton ang galit. Ngayon siya ang nagdurusa sa lahat.

“’Nak…?” pukaw sa kaniyang atensyon ng ina niya.

Binalingan niya ito. “Ano ho ’yon? May masakit ho ba sa’inyo—”

“’Wag mo’kong alalahanin. Malakas pa ako. ’Yang opera na ’yan, kwarta lang ng Doctor ’yan. ’Wag na’teng ituloy. Bukas na bukas aalis na tayo dito.” halatang pinalalakas lang ng kaniyang ina ang loob nito. Alam niyang nahihirapan itong magsalita kahit hindi nito sabihin sa kaniya.

“’Nay, itutuloy na’ten ang operasyon. Magpapa-opera kayo—”

“Nak, malakas pa ako.”

Mabilis niyang pinigilan ang Nanay ng akmang babangon ito.

“Nay? ’Wag niyo na hong subukan. Itutuloy na’ten ’yung operasyon.” aniya na hindi napigilan ang luha sa kaniyang mga mata.

Nakita niyang lumuluha na rin ang kaniyang ina. “’Nak saang lupalop naman na’ten kukunin ’yung ganon klaseng halaga? Ayos lang ako—”

Pahinga na kayo ’Nay. Sige na. Pahinga na kayo.“ naipikit niya ang kaniyang mga mata at doon bumagsak ang mabibigat na luha. Puno ng problema na hindi niya alam kung mayroon pabang sulosyon…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 17

Kabanata 17

       SABADO, DAHIL wala namang pasok ang dalawang kapatid ni Max. Inatasan niya ang mga ito na bantayan ang kanilang Ina.

Nakapag-desisyon na siyang subukan ang mga bagay na hindi niya sinubukan noon. Ang mga bagay na ayaw niya at kinadidirian niya. Ang dating amo niyang bakla ang naiisipan niyang tao na makakasalba—makakatulong kahit papa’no sa kaniyang iniinda ngayong problema. Iyon na lang ang tanging solusyon. Ang kumapit sa patalim.

Nilakbay niya hanggang sa marating ang shop na pinagtatrabahuhan niya noon bago siya lumuwas ng ibang lugar upang mag-trabaho.

“Magandang umaga, kuya.” bati niya sa guard doon.

“Magandang umaga, Max. Napadalaw ka? Long time no see, huh?”

Ngumiti siya. “Long time no see din, kuya.” aniya, nagpaalam hanggang sa tuluyang umalis.

“Madz..?” pukaw niya sa atensyon ng kaniyang ka-trabahong babae noon.

Tumingin naman ito sa kaniya na namimilog ang mga mata. Halatang nanabik na makita siya. “God! Max, kelan kapa? Long time no see. Kamusta kana?” anang dalaga matapos mag-bitaw ang pagyakap nito sa kaniya.

“Ayos, lang naman ako.” nakangiting aniya. “Pwede bang humingi ng pabor sa’yo?”

Madz frowned and she asked. “Ano ’yun?”

“Nandito ba si sir?” tanong niya na ang tinutukoy ay ang may-ari ng shop.

“Yes, nandito siya. Bakit?” naging makahulugan ang tingin ng dalaga. “Don’t tell me, na pati ikaw gagaya sa iba kong mga lalaking katrabaho dito? Na—”

“Pshhh, hindi ako nandito para doon. Gusto ko lang ulit mag-apply.” pagsisinungaling niya, kahit ang tunay na dahilan ng kaniyang pag-punta ay magkaroon ng pera. At ’yun ay ang patusin ang dating offer sa kaniya ng bakla niyang amo.

“Siguraduhin mo lang, Max. Siguraduhin mo lang.” anang dalaga.

Sinamahan siya nito sa office ng amo nito. Kumatok ang dalaga sa pinto ng opisina nito.

“Who’s there?” her boss said irritated.

“Ikaw na ang bahala.” anang dalaga na animo’y natakot sa galit ng boses ng amo nito. Umalis na ito matapos mag-thumbs up sa kaniya.

Huminga siya ng malalim. “Si Max, ho sir.” aniya.

Ilang minuto bago nag-bukas ang pinto. Nakita niyang lumabas doon si Dan, ang isa sa mga katrabaho niya. Namamawis ang noo, na animo’y hinihingal pa. Gulo-gulo ang buhok at mukhang ginamit.

Nahihiya naman itong tumingin sa kaniya hanggang sa malampasan siya.

Lumabas ang among bakla. Ginagalaw-galaw pa nito ang panga. Tulad ng katrabaho niya dati, halatang gamit dito. ’Yung lamog na damit.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong ng amo na medyo nilantikan pa ang boses. Nang aakit kahit hindi naman nakaka-akit.

Sikretong humugot siya ng buntong hininga bago ito tinitigan mata sa mata. Ilang minuto lang at mabilis din niyang naiwas. He can’t even look at him eye to eye. Hell! This is so disgusting.

Binuga niya ang buntong hiningang pinakawalan kanina. “Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Gusto mo parin ba ako?” diretsahang tanong niya.

Namilog naman ang mga mata ng amo na halatang mas naging interes sa kaniya at sa sinabi niya. Mukhang mababatid niyang malaki parin ang gusto nito sa kaniya.

Kinagat pa nito ang pang-ibabang labi. Mas lalo siyang nadiri dahil sa ginawa niyon.

Damn it! Hell knows how much he wanted to back out. He don’t want this anymore. But hell! He’s doing this for his mom. He can’t just watch her suffering or much worst dying. He swear that he’ll do everything. So here he was. Holding a sharp knife to make money.

“You mean?” anang malanding amo.

“Tama ’yang mga nasa isip mo. Nandito ako para doon.”

Mas lalong lumawak ang ngiti ng bakla. Halatang nanabik na ito sa kaniya. “Name your price, dear.”

“Ito ang first time ko, so mahal ang presyo ko. Kaya mo ba?” tanong niya.

Lumapit sa kaniya ang bakla at hinawakan ang kaniyang dibdib. Mabilis niyang inalis ang kamay nito. “Maging ang paghawak may bayad.” aniya.

Ngumisi naman ang bakla at hindi na tinuloy ang paghawak sa kaniya. “Name it, dear. How much?”

“Sampong libo. Kaya mo ba?” anito.

Tumawa ang bakla. “You’re cock is like gold, huh. Pwede ko bang makita para malaman kung worth it sa price?” anang malandi nitong boses.

“One thousand, ipapakita ko sa’yo.”

“Hmm.. that’s expensive dear. But, okay.” Inilabas nito ang wallet—namimintog na wallet sa dami ng laman. Inilabas ang isang libo at ipinatong sa kaniyang kamay. “pwede kona bang makita?” anito.

Huminga siya ng malalim. Hell! It doesn’t feels right. It doesn’t feels fucking right. But do he have a choice? Do i have a choice? Definitely none.

Binuksan niya ang butones ng suot niyang pantalon. Binaba ang zipper hanggang sa ibaba din niya ang kaniyang brief na suot. Inilabas niya ang pagkalalaki niya.

Kitang-kita niya sa mga mata ng bakla ang nagniningning nitong mga titig. Nag-aapoy ang mga mata nito ng pagnanasa sa kaniyang pagkalalaki. Halatang takam na takam, anomang oras ay susugod at kakain ito ng walang pasabi-sabi.

Bago pa man nito hindi makontrol ang sarili. Mabilis na niyang ipinasok ang pagkalalaki sa loob. Itinaas ang zipper at kinabit ang pagkaka-butones nito kanina.

“Worth it ba sa sampong libo?” tanong niya.

“Ang haba, ang laki, ang puti, ang linis. Namumula pa ang dulo.” konti na lang ay maglalaway na ito. “It’s worth it, dear. I badly wanted to touch it, suck it, and feel it.”

“That’s a deal, then. Kelan?”

“Hindi ako pwede ngayon. Katatapos lang namin ni Dan. Nabitin nga ako, maliit na nga ang bilis pang labsan.” anang bakla.

Naasiwa siya sa mga naririnig. He wanted to vomit for fuck sake. He really does.

“Tonight.” inilabas nito ang wallet at may kinuha doon. “Here’s my address, puntahan mo’ko do’n.” anang bakla na ganun parin ang titig. Kung pa’nong malagkit ay naging mas lalong malagkit pa.

“Okay, but pwede pa ba akong mag-trabaho sa’yo, dito?” tanong niya.

“Hmm. Sure, you can take the job as sales man again. Bur you’re starting tomorrow.” his boss said.

Napatango-tango siya at tipid na ngumiti. Matapos makapag-paalam ay dali-dali na siyang umalis habang hawak-hawak ang maliit na piraso ng papel kung saan doon naka-lagay ang address ng bakla.

Malakas siyang napabuntong-hininga. Hindi niya alam kung ilang ulit na niyang ginawa iyon.

       ILANG ARAW NA ang lumipas, ngunit ang sakit sa dibdib ni Luis ay patuloy paring namamahay sa kaniyang puso. Gabi-gabing nagbalik ang kaniyang dating gawi ilang taon na ang lumipas. Ang mag-lasing hanggang makalimot siya sa sakit.

Ngayon wala siyang pinalagpas. Umaga palang ay narito na siya sa mini bar ng kaniyang bahay. Kung saan naglalaman ng alak na binili niya sa kaniyang kaibigan. Nakaka-ilang bote na siya ng rum. Talagang gumuguhit ang pait sa kaniyang lalamunan.

“Peirce…?” sambit ng kaniyang bibig. “Bakit mo’ko ginanito?”

Nilagok muli niya ang rum, napatigil ng marinig niyang tumunog ang kaniyang telepono. Mapupungay ang matang tiningnan niya kung sino ang tumatawag. It was his guard.

Mabilis niyang sinagot ang tawag sa pag-aakalang tumawag ito dahil bumalik muli si Peirce. Saglit na kasiglahan ang kaniyang naramdaman.

“What? Is Peirce came back?” he asked.

“Hindi ho sir—”

“Then why the fuck you called?” he shout then he ended the call. Useless.

Tinapon niya ang kaniyang telepono sa tabi niya kung saan siya naka-upo. Dito sa mahabang sofa.

Iritadong napasambunot siya sa sariling buhok. Hinilamos ng kaniyang palad ang kaniyang mukha at marahas na napa-buntong hininga. Hell! This is totally hell.

“What the fuck moron Luis is doing?” anang baritonong boses sa may pinto.

Mabilis niyang inangat ang kaniyang ulo kung kanino nanggaling ang boses na iyon. It was Carlosz, followed by Gord, Jonaz and his twin, Jonax. All the gangster’s are here. Maging ang pinuno nilang si Axll. Kung saan nagsimula ang lahat. Ang sumpa ng pag-ibig sa kapwa lalaki. Well para sa kaniya sumpa iyon, isang masakit na sumpa, pero para sa kaniyang ibang mga kaibigan. It’s not a curse but a blessing in disguise. Nabigyan ang mga iyon ng anak, na sariling nag-mula sa kanila kahit lalaki sila at ang kani-kanilang asawa. Pero siya? Paulit-ulit lang nasasaktan at naloloko.

“Fuck, this place is dark. Full of depression.” ani Jonaz.

“Hell, what the fuck is wrong with our scientist friend again?” segunda naman ni Jonax.

“Heartbreak i guess.” gatong pa ni Gord.

Lumapit sa kaniya ang mga kaibigan. Kaniya-kaniyang umupo ang mga iyon sa mahabang sofa na pumapalibot sa lamesa.

Nasilaw siya ng hawiin ni Jonaz ang kurtina doon sumingaw ang init ng araw.

“Fuck you, Jonaz.” aniya.

Umakbay sa kaniya si Axll habang si Justine naman ang ganun din ang ginawa. Parehong nasa magkabilang tabi niya ang dalawa.

“You know what, mr. Scientist? You stink. Ang baho mo na. Kelan ka’ba huling naligo?” ani Axll na tinakpan pa ang ilong.

He just rolled his eyes. “Amoy alak lang ako, pero hindi ako mahabo.” aniya at akmang tutunggain ang bote ng agawin iyon sa kaniya ni Justine.

“Fuck you, Justine. Give it to me.” iritadong aniya, hindi siya sinunod ng kaibigan. Pinasa lang nito kay Caleb na nasa kabilang sofa paharap sa kanila.

“You will not allowed to drink.” ani Justine.

He irritatedly rolled his eyes. “What are you doing here inside my house? Sinabi ko’bang pumunta kayo dito?”

“Nabalitaan lang kasi namin na muling bumalik si Peirce. Hanggang sa nabalitaan naming iniwan ka ulit. Sawi at alam naming wasak na wasak. Tulad na lang ngayon, nag-iinom ka mag-isa para maibsan ang sakit hindi ba?” ani Jonaz.

“Manghuhula ka’ba? Ang lalim mo, e, hindi kita maabot.” biro niya.

“So what happen? Care to tell us.” ani Gord.

Sinamaan niya ng tingin ang kaibigan. Sa pagkakaalam niya ito lang ang sinabihan niyang bumalik si Peirce, kaya malamang ito lang din ang chismosong nagpakalat sa lahat ng kaniyang mga kaibigan.

“Why are you looking at me like that? I just told them. You know, i can’t keep promises.”

“Fuck you.” he said then he raised his middle finger. Showing it to his friend, Gord.

“Yeah, yeah, whatever.”

“So ano nga ang nangyare?” usisa ni Quill.

Sasagot na sana siya ng mag-salita si Carlosz. “’Di’ba mas magandang marinig na’ten ’yung sagot niya kapag nakaligo na siya? Para hulas ’di’ba?”

Alam niyang may naiisip na namang kabalastugan ang kaniyang mga kaibigan. Hanggang sa ang mga titig ng mga ito ay may kasamang mala-dimonyong ngiti. A handsome evil, yeah.

“I swear hindi ako maliligo, don’t ever think of—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin. Mabilis siyang hinawakan ni Axll at ni Justine na katabi niya. Pinasan siya ng dalawa at tumulong naman ang iba. “Tamang-tama itong bahay mo. May swimming pool.” biro pa ni Justine.

Pumalag siya ngunit malalakas ang mga kaibigan. Dala na rin ng kaniyang tama ng alak na ininom.

Hindi na siya nakapalag hanggang sa makalabas sila ng bahay.

“1, 2, 3, go!” sigaw ni Carlosz bago siya tinapon ng mga iyon sa tubig dito sa malawak niyang swimming pool.

Lumubog ang kaniyang katawan sa tubig. Mabilis siyang lumangoy upang maka-ahon ang kaniyang ulo.

“Ready to party, guys! Let’s go!” nag-hubad ang kaniyang mga kaibigan ng mga saplot ng mga iyon. Walang itinira. Hubo’t hubad na nagsitalunan ang mga iyon sa tubig.

At lumapit sa gawi niya. “Hindi pwedeng kami lang ang hubad, bud. You must take off your clothes too.” ani Axll. Wala siyang nagawa ng hiklasin ng kaniyang mga kaibigan ang suot niya hanggang sa tuluyan na siyang mahubaran.

“Fuck, Luis! Ilang araw mo kayang suot itong boxer mong ito!” ani Jonaz na winawagayway pa ang boxer niyang suot, pagkatapos ay hinagis iyon sa gawi ng kakambal nitong si Jonax. At doon tumama mismo sa mukha nito.

Galit ang ekspresyong pinukol ng kambal nito. “Fuck you, Jonaz! Fuck you bro.”

Akmang ibabato ni Jonax sa gawi muli ng kambal nito. But it was just a trick. Ang walang kaalam-alam na si Justine ang napag-balingan ni Jonax. Tumama ang boxer niya sa mukha ng kaibigan.

Sabay-sabay at malalakas ang tawa ng lahat. Pumuno sa lugar na kanilang kinalalagyan. Maging siya at natawa na lang din at sa tulong ng kaniyang mga kaibigan. Nakalimutan niyang may problema siya. He just laughed hard filled with joy with his friends surrounding him…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 18

Kabanata 18

        MASAYA ANG naging pagsasama ng mga magkakaibigan. Talagang napasaya ng mga ito si Luis, nakalimutan niyang meron siyang problema. Nakalimutan niyang nasaktan siya.

“Bud, mukhang namayat ka. Try to eat this.” ani Jonaz sa kaniya at inilagay sa plato niya ang pagkaing niluto ng sikat na chef sa Pilipinas at sa ibang bansa. The one and only, Gord Lyndon.

Kakain na sana niya ang pagkaing iyon ng bawiin iyon sa kaniya ni Jonaz.

“What the…?” kunot noong pagbaling niya dito.

“Iba na lang pala ang kainin mo. Masarap ito eh, tsaka ubos na rin.” ani Jonaz.

Mabilis naman itong binatukan ng kambal nitong katabi sa hapagkainan. “Napaka-takaw mo talaga.” anang kambal.

Ginaya lang naman iyon ni Jonaz habang bumebelat pa sa kapatid.

Napangiti siya dahil doon. May asawa na ang kaniyang kaibigang si Jonaz ngunit kung umasta ay isip bata parin iyon.

Naiiling na kumuha na lang siya ng pagkain na isa rin sa mga luto ng kaniyang kaibigan.

Sinusubuan ni Jonaz ang kambal nitong si Jonax, masaya ang dalawang mokong na parang mga timang. Ngunit ganun pa man. Makikita sa dalawa ang taglay ng mga itong ka-sweet-an bilang magkapatid. Talagang makikitang ganun kamahal ng dalawa ang isa’t-isa.

Kung hindi ito mag-kamukha, baka napag-isipan ng makakakita na magka-relasyon ang mga iyon. Parehong mga isip bata, mas lumamang lang si Jonaz.

Ilang minutong nag-tagal sila sa hapagkainan. Marami dib naman kasi ang niluto ni Gord na masasarap na pagkain.

“May plastic ba kayo dyan?” ani Jonaz na ikinakunot ng noo ng lahat.

“Ano naman ang gagawin mo sa plastic, fucker?” Carlosz asked.

Jonaz just showed his middle finger. Tumayo ito at nag-tungo sa kusina. Kunot ang noo ng lahat. At ng makabalik ito may dala na itong tupperware.

“Ano naman ang gagawin mo dyan?” tanong ng kambal nito.

Nasagot ang kunot ng kanilang noo ng sinimulang lagyan ni Jonaz ang tupperware ng mga pagkain. “Mahal kasi ito pagbinili mismo sa restaurant ni Gord. Kaya para makatipid.” ani Jonaz.

Nagsitawanan naman ang lahat. “Fuck, Jonaz, hanggang ngayon hindi ka parin nagbabago. Kuripot ka parin.” Ani Caleb.

“Yeah,.” pag-sang-ayon naman ng kambal nito.

Nagulat siya ng magsitayuan ang iba pa niyang mga kaibigan. Starting from Axll to his friends. ’Yunv mga kaibigan niyang may mga asawa na. Pagbalik ng mga iyon may mga dala na ring tupperware at nagsiunahan sa paglalagay ng pagkain sa tupperware na tangay-tangay.

“Pahiram muna ako nito, huh?” pagpapaalam ni Axll sa kaniya.

“Makakatanggi paba ako? Eh may pagkain na e,.” matawa-tawang aniya.

Nagsiunahan ang mga iyon hanggang sa wala ng tira. Gagaling lang ano? Kumain na ng walang gastos, tapos ngayon may bitbit pa?

Parang sa inuman. Umupong walang-wala, umuwing luhang-luha at may bitbit pa.

Napailing-iling na lang siya sa mga pinaggagawa ng makukulit niyang kaibigan. “I’m sorry, Luis. I can’t stay here tonight. Hinihintay pa ako ng asawa ko e. Bye.” ani Jonaz.

“Wait for me, bud.” segunda naman ni Axll. “Sasama na rin ako sa’yo. I can’t stay here Luis. Just don’t do something stupid.”

“Sasama na rin ako. You know my quintoplets. Ayokong makita ang asawa kong nahihirapan.” ani Carlosz.

“Matalas ka talagang pulis ka.” sabad ni Gord.

“Ikamusta niyo na lang ako sa mga asawa at anak niyo. Makakaalis na kayo. ’Di’ko tuloy alam kung ako ba talaga ang pinunta niyo dito o dahil alam niyong sasama si Gord, para makalibre kayo ng pagkain.”

Natawa naman ang lahat. “We came here for you and yeah, for Gord too.” ani Axll hanggang sa tuluyan ng umalis ang mga iyon.

Silang mga walang asawa na lang ang natira. Pinagkaitan ng pagmamahal. Him, Gord, Jonax, Exequile and Caleb, they stayed.

“So… Let’s drink?” suhestiyon ni Exequile.

Sumang-ayon naman ang lahat. Habang lumalalim ang gabi, ay siyang nag-iinit ang kani-kanilang katawan dulot ng alak.

Mapait ngunit masarap ang gumuhit sa kaniyang lalamunan.

“So what happened ba, Luis?” Exequile asked.

“Yeah, you know Peirce came back and left. He left me again.” mapait na turan niya habang may mapait din ang kaniyang pag-ngiti. “I confronted him. Sinabi ko sa kaniya ang lahat ng mga iniwan niyang sakit sa’kin noong mga panahong iniwan niya ako. Noong panahong nasaktan ako.” Muli niyang nilagok ang alak na hawak-hawak niya. “Alam kong bumalik siya para muling saktan ako, para lokohin ulit ako. Kaya para matapos na ang lahat, pinutol ko na ang anumang ugnayan naming dalawa. Gago siya e, ginago niya ako. He said he wasn’t Peirce. He’s not the one who hurt me. Pinalitan pa niya ang pangalan niya. Max. Oo, tatlong taon ang lumipas. Ngunit hindi ibig sabihin no’n nakalimutan ko na ’yung mga ginawa niya sa’kin.” nagpatuloy siya sa kaniyang pagkukwento tungkol sa pagpapanggap ni Peirce. Tungkol sa mga kasinungalingan nito.

“Peirce tell you he wasn’t Peirce?” ani Caleb sa seryosong boses.

“Yes, and he pretended he don’t know everything. Ang galing-galing niyang magpanggap. Kapani-paniwala ’yung akto niya. Gago lang! Hindi naman ako tanga para maniwala sa mga pagpapanggap niya.” sarkastiko siyang tumawa.

“Baka naman hindi talaga niya alam.” ani Exequile matapos lagukin ang alak.

Bumantas naman ang kunot sa kaniyang noo. “Pati ba naman ikaw naniniwala kay Peirce. Just remind you, I’m Luis, your friend.”

“I’m just stating the fact, Luis. Malay mo naman hindi talaga niya alam ’yung mga nakaraan ninyong dalawa. Come-on, think Luis. Nakipag-hiwalay siya sa’yo sa text lang at hindi napakita sa’yo ng mga ilang taon. Sigurado naman akong alam niya na galit sa kaniya. Kung ako rin, ay hindi na ako magpapakita sa’yo dahil alam kong galit ka. Pero base sa ginawa niya, nag-trabaho siya sa’yo na parang walang nangyare at nasabi mo nga he was pretending na hindi niya naalala ang lahat. And he even introduced himself to you as Max. Don’t you think it’s weird?” mahabang salaysay ni Exequile.

“Yeah, Exequile maybe right. But don’t give our friend here falls hope. Sawa na siyang umasa, baka kapag nagka-ganun ay siya na naman ang masaktan.” ani Jonax.

“Exequile has a point. Maybe there’s something weird happening. You know, hindi naman magpapanggap ng ganun si Peirce hindi ba? Kung lolokohin ka niya, hindi sa ganoong panloloko. Alam niyang matalino ka. Kung sakaling ako ang nasa kalagayan ni Peirce, hindi ko iisiping magpanggap na parang walang nangyare at magpanggap na nakalimutan na ang lahat. Maybe something happen to Peirce. It’s weird though.”

Mas lalo namang napakunot ang kaniyang isip. Something happen? It’s weird?

Unti-unti siyang napapa-isip. Hindi kaya may nangyare talaga kay Peirce? Hindi kaya totoo ang sinasabi ni Caleb at ni Exequile?

Kaya ba hindi nito siya nakikilala na akala niya ay nagkukunwari lang ito? Kaya ba Max ang pangalan nito? Kaya ba palagi nitong sinasabi na nag-tatrabaho ito para sa pamilya nito? O talagang hindi si Peirce ang kaniyang nakilala? O talagang Max ang pangalan nito at kamukha lang ni Peirce?

“H-How ca-can i find out?” bumibilis ang tibok na turan niya.

Habang iniisip niya ang mukha ni Peirce ang pag-uugali nito ngayon. Iba na. Ang Peirce na nakilala niya ay sweet, mabait, at mahal na mahal siya. But now he changed, madaldal na ito, at napaka-raming mga reklamo. Did i just met a wrong Peirce? Or i met a real Peirce but knew nothing about us? Amnesia?

“I have a way to know the truth, Luis.” ani Caleb.

“What is it? How?” tanong niya na may pananabik.

“But you must promise me, Luis. You will not give yourself a falls hope. Nasaktan kana noon, and we seen you suffering. We don’t want to see you again, suffering.”

“I promise. I just want to know the truth. Who is Max?”

“I need to go home to get access to my computers. Doon na’ten malalaman ang totoo.”

Tumayo siya at lumapit kay Caleb. “Let’s go, let’s go to your house. I badly want to know the truth.”

Tumayo naman ang kaniyang kaibigan. “As you wish mr. Scientist. Pero, pa’no itong tatlong kupal na ito?” anito na ang tinutukoy ay ang iba nilang mga kaibigan.

“Isama mo narin kami.” ani Gord narin sa kaniyang kinauupuan.

Tumayo na rin ang iba pa at doon napagpasiyahan nilang lahat na mag-tungo sa bahay ni Caleb upang malaman na ang totoo. Tungkol kay Peirce na nagtatago sa katauhan ni Max.

Ang totoong Peirce nga ba ang nakilala niya na nagkukunwari lang na nakalimutan ang lahat? O ang totoong Peirce na hindi maalala ang lahat? O baka naman hindi si Peirce at talagang Max ang pangalan nito kamukha lang ng kaniyang dating nobyo? “but my guts telling me i met a real one. I met Peirce, ang

sinisigaw

ng aking puso. And i’m sure of that.“

The most unlucky night of Max has arrives. Ang gabi kung saan kakapit siya ng mahigpit sa talim ng kutsilyo.

Hawak-hawak niya ang maliit na papel na ibinigay sa kaniya ng amo niya noon. Narito na siya sa labas ng bahay nito. Malaki ang bahay, may doorbell din ’yon.

Kinakabahan na siya. Sobra-sobra, pero ano nga ba ang magagawa ng kaba niya? Narito na siya at kailangan ng kaniyang ina ng pera. Kung ibibigay niya ang sarili at kaniyang kaluluwa magkaroon lang ng pera para sa operasyon ng kaniyang ina gagawin niya. He’ll do everything whatever it takes. Just like now. Damn.

Humakbang siya hanggang marating ang doorbell. Pinindot niya iyon at nag-hintay na may lumabas.

Shit! I can’t but i have too.

Ilang minuto bago may nag-bukas ng pinto. Isang medyo may katandaan ng babae. Kung pagmamasdan ay katulong iyon dahil sa suot nito.

“Magandang gabi ho, sino ho sila?” anang matanda.

“Si Max ho.” nahihiyang sagot niya.

Ngumiti naman ang matanda. “Oh, Max. Halina ho kayo’t pumasok na sa loob. Kanina pa ho nag-hihintay si sir sa inyo sa loob ng kwarto niya.” naka-ngiting anito.

Siguro pati ito ay alam din ang magaganap sa kanilang dalawa ng amo nito.

Tch!

Pumasok siya sa loob at doon sinarado ng katulong ang gate.

Hindi na niya nagawang i-appreciate ang ganda ng disenyo ng bahay. Mas okupado ang kaniyang isip sa mangyayare mamaya.

“Dito ho kayo, sir.” anang katulong.

Sumunod lang siya dito hanggang marating nila ang isang silid na mawawari niya ay ang silid ng amo nito.

Kumatok ang ginang. “Sir, nandito na ho si Max.” anang katulong na masaya ang bakas ng ngiti. Mukhang mas ginugusto pa nito ang mga mangyayare. “Maiwan kona ho kayo, sir Max.” anang katulong at umalis na.

Bumukas ang pinto. Bumungad sa kaniya ang bakla. Naka-suot ito ng sexy outfit na mukhang pinaghandaan ang mga mangyayare. Makapal din ang tapal ng make-up nito sa mukha, pero hindi parin nagawang tabunan ang mga sumpa.

“Come here, dear. Get inside.” nilakihan nito ang pagkakabukas ng pinto at ang boses ay animo’y nang-aakit.

Huminga siya ng malalim at pumasok sa loob. Rinig niya ang pag-sara ng pinto.

Hinigit siya ng bakla palapit dito. Dinukot pa nito sa may bandang dibdib ang pera at inabot sa kaniya. “Bilangin mo.” malagkit nitong turan.

Doon din ay binilang niya ang perang inabot nito. Walang labis walang kulang.

“Bayad kana. Kaya akin kana ngayong gabi.”

Bahagya siyang napapitlag ng mabilis nitong sapuin ang kaniyang pagkalalaki. Gusto niyang alisin ang kamay nito ngunit wala siyang nagawa kundi ang ikuyom na lang niya ang kaniyang kamao. At hayaan ito sa mga bagay na hindi niya gusto.

Nagsimula nitong himasin ang kaniyang pagkalalaki. Tao lang din siya, nakakaramdam ng pang-iinit. Kaya kahit hindi niya ginusto, kusang tumitigas ang kaniyang pagkalalaki.

“Oh, i like this. It felt hard.”

Nakita niyang lumuhod ito sa kaniyang harapan hanggang sa magkapantay na ang ulo nito at ang kaniyang pagkalalaki.

Binuksan nito ang zipper ng pantalong suot niya hanggang sa tuluyan ng bumukas. Ibinaba nito kasama ang brief niyang suot.

Kitang-kita niya ang namumuhay na pagnanasa sa mga mata nito. At ang pagka-humaling at pagka-interasdo sa mga nakikita. Halatang may pananabik ang bumubugso sa pagkatao nito…

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 19

Kabanata 19

      NATAPOS ANG TILA ISANG bangungot na naranasan ni Max sa piling ng bakla. He don’t mean to offend anyone gays out there. It just, shit!

Hindi niya lang talaga you gusto ang matandang iyon. It’s disgusting. Nadidiri siya sa kaniyang sarili. He just fucked with a gay. It was the shameful things he had done.

Pakiramdam niya ay nawala ang sarili niyang dignidad. Nandidiri siya sa kaniyang sarili.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata ng may ibang pakiramdam sa kaniyang tiyan. Animo’y hinahalukay iyon at nasusuka siya.

Mabilis siyang nag-tungo sa gilid ng kalsadang tinatahak niya pa-uwi at doon siya sumuka.

Sumuka lang siya ng sumuka sa pandidiring nararamdaman niya. Halos tubig na ang kaniyang isuka ngunit nasusuka parin siya. He just vomit and vomit.

Tumigil lang ang kaniyang pagsusuka hanggang sa takasan na siya ng lakas. Napa-upo siya habang hinang-hina. Kinuha niya ang panyo at ipinunas iyon sa kaniyang mga labi.

“Shit!”

Hinang-hina parin siya kahit tumigil na ang kaniyang pagsusuka. Pakiramdam parin niya ay wala siyang lakas.

Nagpara siya ng tricycle ng may makita siya. Sumakay siya doon at nagpahatid sa ospital.

Matapos mabayaran ang tricycle driver ay mabilis siyang nag-tungo sa loob. Dahil sa panghihina. Hindi niya namalayan ang pandidilim ng kaniyang paningin hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng ulirat.

Magkasalikop ang parehong kamay ni Luis habang nakatingin ang kaniyang mga mata sa screen ng computer ni Caleb. Mabilis ang pag-tipa nito at kung ano-anong lumalabas.

Caleb type the name Peirce Gatlin. Marami mga naglabasan doong impormasyon tungkol sa nobyo niya noon.

Makalipas ang ilang minuto bago nag-salita ang kaniyang katabi. “It’s weird, Luis.”

“What?!” he asked frustratedly.

“Wala ng ibang impormasyon pa kay Peirce Gatlin. Tatlong taon na ang nakakaraan, simula ng mag-hiwalay kayo. I even hack all the connection i have, but still there’s no information about him.”

Mas lalo kinakalabog ang kaniyang dibdib sa mga nalalaman. Wala ng impormasyon tungkol kay Peirce tatlong taon na ang nakakaraan simula ng mag-hiwalay sila? Damn it!

“What can we do?” he asked.

“Then i’ll find information about Max.”

“Do it, Caleb. I want to know.”

Tumango si Caleb bago tinipa ang pangalan ni Max.

Habang nag-lo-loading mas lalo siyang napa-frustrate. 99%… Match found!

Lumabas lahat ng impormasyon ni Max, pero ang nakapag-tataka wala itong history ng pagkabata. Ang huling impormasyon nito ay ang sinugod ito sa isang hospital.

“Max is suspecious too. Wala siyang childhood background. Walang impormasyon tungkol sa kaniyang pagkabata.” ani Caleb. “liban sa na-ospital siya.”

“What about it?!” he asked immediately eager to know the truth.

Shit! It’s getting more frustrated. Hell yeah!

“Max was sent to the hospital—shit!” gulat ang matang bumaling ng tingin si Caleb sa gawi nila.

“What is it, dude.” anang Exequile na naki-usisa na rin.

Kaninang umiinom lang itong mga ito, kasama ni Gord at ni Jonax.

“Na ospital si Max three years ago.” he said.

Sinilip niya ang computer. Gulat ang namimilog niyang mga mata. “Shit! Shit! Shit! ’Yan ’yung date na nakipag-break si Peirce sa’kin sa text message.” mas lalong kinakabahan siya sa mga nalaman. Binasa niya ang nanunuyong mga labi. “Anong nangyare? Bakit siya na-ospital?”

Tumipa si Caleb sa kompyuter nito at doon lumabas ang mga impormasyon.

“Nabugbog si Max kaya siya na-ospital. Ayon sa imbestigasyon ng pulis. Nanakawan ito at binugbog.”

“Holy shit! Holy fucking shit!” mas lalo siyang kinakabahan sa kaniyang mga nalalaman. Shit! Hell!

“Matagal ang naging pananatili ni Max sa ospital, hanggang sa magising siyang walang naaalala. Luis, nagkaroon ng amnesia si Max.”

“Fuck! Fuck! Fuck!” napasambunot siya sa sariling buhok.

Peirce is Max? Max is Peirce? Tugmang-tugma ang mga nangyare noong mga araw na iyon. Maging ang date ng pakikipag-hiwalay nito sa kaniya. Mahigit isang oras lang ng isugod ito sa hospital!

“Luis, it could be Peirce is Max. Nagkaroon lang siya ng amnesia kaya hindi niya naalala ang mga nakaraan ninyong dalawa.” pahayag ni Caleb.

Frustrated na napasambunot siya sa sariling buhok. “Shit! Shit! Shit! Fuck!”

No wonder hindi niya inakalang iba ang lalaking nag-apply sa kaniyang kompanya. No wonder hindi nito naalala ang lahat ng mga pinagsamahan nilang dalawa. Because he has amnesia.

And fuck! Everything he did to Peirce. “Hell! Lahat ng mga nagawa ko sa kaniya! I even—God!

Pinahirapan

ko siya sa kagustuhang

makaganti

, but little did i know

nagdusa

na pala siya noon pa.

Naghirap

na pala ito noon pa.“

Pinigilan niya ang mga papatak na luha sa kaniyang mga mata. It is his fault for not searching for him. It was his fault! It is! Fuck!.

Mariin siyang napasambunot sa sariling. “Stupid! Stupid! You’re so stupid.” tumayo siya at malakas na sinuntok ang pader. “I hurt Peirce. I hurt him. Fuck!” Nang akmang susuntukin niya ang pader mabilis siyang pinigilan ng mga kaibigan.

“Enough, Luis. Hindi makakabuti sa’yo ang pagpapasakit mo sa sarili mo dahil nararamdaman mong ikaw ang nagkasala. It’s not your fault, bud. Hindi mo kasalanan dahil hindi mo naman alam na ’yun ang naging pinagdaaan niya. Sobra kalang nasaktan kaya naisipan mo siyang gantihan. It’s not your fault and not even Peirce fault. Pareho ninyong hindi alan ang mga nangyare. You assumed. That’s why you ended up like this.” pahayag ni Gord.

Bumagsak ang mabigat na luha sa kaniyang mga mata. Nasaktan na naman siya dahil na-realize niyang nasaktan niya ang taong pinaka-mamahal. But Gord was right. It was not his fault. He just love Peirce to the point na labis siyang nasaktan at nagalit.

Shit!!

“Don’t worry bud. May gamot ka naman para sa sakit ni Peirce. I know gagaling siya doon. Maalala na rin niya ang mga nakaraan ninyong dalawa.” ani Exequile.

Gusto niyang ngumiti ng matamis ngunit naging mapait iyon. “Kung sakaling gumaling ba siya masisiguro ko bang mahal niya rin ako? Because he texted me he don’t love me, because he never does. Kung sakaling bumalik ang kaniyang alaala, mahal niya kaya ako?”

“You never know if you just keep asking yourself, bud.” Jonax said sarcastically. “Find him and make him remember everything about the two of you. Than asked him, if he loves you or not.”

“How? How can i find him? He’s nowhere to be found. Simula ng paalisin ko siya sa bahay ko hindi ko na siya nakita muli.”

Umakbay sa kaniya si Caleb. “Ano bang ginagawa ko, Luis? Naging kaibigan mopa ako kung hindi naman kita tutulungan. I’ll find him. Don’t worry.”

Pumwesto si Caleb sa harap ng kompyuter nito at mabilis na nag-tipa. Ilang minuto bago ito nagsalita. “Max got back to his province.” ani Caleb.

“Shit! I’ll go find him.” Tumayo na siya at akmang aalis ngunit naalala niyang walang magpa-pilot ng kaniyang chopper.

Bumalik siya at nilingon ang mga kaibigan. Malawak ang kaniyang pag-ngiti kay Jonax.

“I’m not available, Luis. Mahal ang serbisyo ko bilang isang piloto. I swear.” pabirong ani Jonax na nahulaan ang kaniyang iniisip.

Nag-tungo siya dito at hinigit sa braso. “I don’t care how much expensive your service is. Just pilot my chopper and i pay you later.”

“That’s how i like it.” nakangiting ani Jonax.

“Don’t forget to send me the address, Caleb.” pasigaw niyang turan hanggang sa tuluyan na silang maka-alis.

“Good luck fucker. Sana gumawa ka ng gamot sa katangahan mo.” pasigaw na ani ng isa sa kaniyang mga kaibigan.

Napa-iling-iling na lang siya hanggang sa tuluyan na silang maka-alis.

Madaling araw na gising parin si Max. Binabantayan niya ang kaniyang ina. Kahit anong pilit niya sa sariling maka-tulog ay hindi parin niya magawa. Mas gusto niyang binabantayan ang ina.

Umuwi sa bahay ang kaniyang dalawa kapatid dahil wala namang tutulugan ang mga iyon. Siya nga ay magdamag na naka-upo sa bangko, nakalagay sa gilid ng kamang kinahihigaan ng ina.

“’Nay, stay a li’l longer. Makakaipon na ho ako ng pambayad. May sampong libo na ho ako.” aniya.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at huminga ng malalim. Bigla niyang naimulat ang mata ng maalala na naman niya ang mga alaalang paulit-ulit niyang naalala. ’Yung siguro ay parte ng kaniyang memorya noon.

Iwinaksi niya iyon sa kaniyang mga alalahanin. Hindi iyon ang dapat niyang inaalala kundi ang kaniyang ina. Na habang lumilipas ang mga araw, hindi ito nagiging ayos. Hindi nagiging ayos ang lagay nito. Habang tumatagal mas lalo niyang nakikitang nahihirapan ito. Siya ang nahihirapan para sa kaniyang ina.

Inub-ob niya ang kaniyang ulo sa kama habang hawak-hawak niya ang kamay ng kaniyang ina.

       “KUYA, KUYA. KUYA!” naalimpungatan ni Peirce ang pag-tawag ng kaniyang kapatid. Naimulat niya ang kaniyang mga mata habang kinukusot-kusot. “Kain na ho kayo kuya. ’Di’ba may trabaho pa kayo?” ani Mark na bunsong kapatid.

Binalingan niya ng tingin ang magulang at maging ang heartbeat nito. She’s fine. Another day to survive.

“Bakit nandito ka? ’Di’ba may pasok kapa.” aniya sa kapatid.

“Linggo, ngayon kuya. Baka nakakalimutan mo.”

Napakamot na lang siya sa kaniyang ulo at nahilot niya ang kaniyang sentido.

Nagsimula siyang kumain. Maaga pa naman para sa kaniyang trabaho.

“Ikaw na bahala kay Nanay, huh? Magtatrabaho na ako.” aniya matapos kumain.

Lumapit siya sa kaniyang ina at hinalikan niya ito sa noo. “love you, Nay.”

Nilapitan niya ang kapatid at ginulo ang buhok nito. “Pumasok ka bukas, huh? Bawal um-absent.” paalala niya.

“Opo kuya.” sagot naman nito.

Lumabas siya ng silid hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng ospital.

Sakay ng tricycle patungo sa kanilang bahay. Maliligo pa siya bago pumasok sa trabaho.

Nakarating siya sa bahay. Naabutan niya roon si Melvin na nag-aayos ng bahay.

“Magandang umaga kuya.” Bati nito sa kaniya habang naka-ngiti ang maninipis nitong labi.

“’Wag mong ulitin ’yung ginawa mo noon, huh. Ayoko ng makita ’yung angeline na ’yun? Ganda pa ng pangalan.”

Tumawa naman ang kapatid. “Yeah, kuya, promise.”

Tumango-tango siya. Pumasok siya sa loob ng kaniyang kwarto at kumuha doon ng tuwalya. Lumabas siya at naligo.

Bihis na siya ng umalis. “Sumunod ka sa ospital, huh? ’Wag mona uulitin ’yung ginawa mo.” ginulo niya ang buhok ng kaniyang kapatid.

“Ingat, kuya.” anito.

Sakay ng tricycle patungo ulit sa dati niyang pinagtatrabahuhan. Sa bakla niyang amo.

“Magandang umaga, kuya.” bati niya sa guard.

“Tanggap kana ulit?” nahihiwagaang tanong ng guard. “Ang bilis mo namang natanggap. Mukhang—”

“Magtatrabaho na ho ako.” pagputol niya sa iba pa nitong sasabihin bago siya umalis.

“Max, tanggap kana ulit?” tanong sa kaniya ni Madz na lumapit sa kaniya.

Pilit siyang ngumiti. “Oo naman.” aniya.

“’Hindi mo ba gina—”

“Madz hindi! Sige na mag-tatrabaho na ako.” aniya na nilisan ang dalaga.

Isang oras palang siya sa kaniyang pagkakatayo ng lumapit sa kaniya si Dan na may makahulugang ngiting pinukol sa kaniya.

“Pinapatawag ka ni boss.” anito na may makahulugan ng ang tinig ng boses.

“Sige.” aniya at hindi na lang pinansin ang kaniyang katrabaho.

Dire-diresto siya hanggang sa makarating sa opisina ng bakla.

“Pinapatawag mo ako?” walang buhay niyang tanong dito.

“Balita ko may sakit ang nanay mo at kailangan niya ng operasyon.” anito habang pabalik-balik ang paggalaw ng swevil chair na sinasakyan nito.

“What do you mean? Direct me to the point.”

Ngumiti ang bakla at umalis sa pagkaka-upo. “I have a suggestion for you.” pinasadahan ng kamay nito ang kaniyang dibdib pababa. “Sagot kona ang pagpapa-opera ng ina mo, but in return anomang oras kitang tawagin at papuntahin kung saan naroon ako, nandoon ka din. Are you okay with that?”

Humugot siya ng hininga at pinag-isipan ang suhestiyon ng amo. Mukhang maganda ang suhestiyon nito. Hindi naman siguro magiging mahirap ang ipapagawa sa kaniya, hindi ba?

“Deal!” responde niya.

Naging malawak naman ang pag-ngiti nito at akmang hahawakan ang kaniyang pagkalalaki ngunit mabilis niyang pinigilan ang kamay nito.

“Just do it first, then i’ll be yours.”

Ngumiti ang bakla at inilabas nito ang telepono. May tinawagan ito. “Hello boss?” rinig niyang boses babae sa kabilang linya dahil naka-loud speaker ang tawag.

“Kumuha ng pera sa bangko at bayaran ang lahat ng utang sa ospital ng pamilya ni Max at maging ang pagpapa-opera ng kaniyang ina.” anang bakla na nakatingin pa sa kaniyang gawi.

“Okay, boss. Copy.” anito.

Pinatay ng bakla ang tawag habang malagkit ang tinging ipinukol sa kaniya…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N: i’m sorry

nalito

ako. HAHAHHA.

KABANATA 20

Kabanata 20

      NAKABABA NA ANG ereplano ni Luis dito sa probinsya ng dati niyang nobyo.

“Hanggang dito na lang ako, bud. Hindi na kita masusundan sa love life mo. Ikaw na ang bahala sa buhay mo. Sabihin mona lang sa’kin kung uuwi kana dahil ’di’ka natanggap ni Peirce, huh? Bye. Don’t forget the payment.”

Ipinaikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan. “Yeah, whatever.” he said while rolling his eyes.

Muli niyang sinulyapan ang kaniyang telepono kung saan naroon ang saktong adress ng bahay ng dati niyang nobyo.

Sumakay siya ng van patungo sa lugar ng mga iyon. Matapos ang mahigit isang oras na biyahe ay bumaba siya.

Naglakad siya at naghanap ng jeep or taxi na pwede niyang sakyan ngunit wala. Puro mga tricycle lang ang dumadaan na hindi niya alam na nag-exists ang mga ganitong klaseng sasakyan. This is his first time seeing tricycle’s.

Wala siyang kadala-dalang kahit anong gamit, tanging ang wallet at ang telepono lang niya ang kaniyang dala-dala.

“Sakay ho kayo?” tano sa kaniya ng tricycle driver.

“Uhm.. Uh.. Is this things work?” he asked feeling not sure about this thing if it’ll work.

Kunot noo naman ang tricycle driver. “Ano ho? Pwede ho bang tagalog-in mo na lang. Hindi ko ho kayo maintindihan. Teka, kayo ho ba ay marunong mag-tagalog?”

“Yes, i mean, opo. Malayo ho ba ang nararating nyang sasakyan niyo?” tanong niya.

Ngumisi naman ang lalaki. “Aba’y kung hindi mo natatanong ay kaya pa nitong mag-biyahe ng malayuan. Saan ba ang punta mo hijo? Hatid na kita.”

Sinabi niya ang mismong adress na kaniyang pupuntahan. “Magkano ho ba ang pamasahe papunta doon?” tanong niya.

“Dalawang daan.” sagot naman nito.

“Okay then. Let’s go.” Sumakay siya sa loob ng tricycle at doon pinaandar ng driver ang sasakyan.

Nandito na tayo hijo. “Anang driver.”

Napakunot pa ang kaniyang noo. Fuck! It just take 10 minutes ’till he arrives. Parang kayang-kaya namang lakarin.

“Are you sure, i’ll pay two hundred pesos?—i mean, sure ho ba kayo na dalawang daan ang babayaran ko? Eh, pwede namang lakarin e.”

“Oo naman, hijo. Mahal kaya ng gasolina ngayon.” untag ng Doctor.

“Mahal ng gasolina? I don’t think so.. manong, may nakita akong gasolinahan na nadaanan na’ten. Fifty five pesos lang ang benta ng gasolina. Tapos sisingilan mo’ko ng mahal? Tumubo kana, tubong-tubo kapa ah.” aniya. “Anong eksaktong presyo?” seryosong tanong niya sa driver.

Nag-aalinlangan naman itong sumagot. “Labinlimang piso lang, hijo.” nahihiya pa nitong sagot.

Ngumiti siya at dumukot ng pera sa kaniyang wallet. “Ito ho.” inabot niya ang isang libo sa driver.

“Naku, wala akong panukli dito.” anito na may pakamot pa sa ulo.

“You keep the change, kuya. Next time, be honest.” nakangiting turan niya.

“Naku, maraming salamat ho. Salamat ho.” nakangiting tugon ng driver na mababakas sa mukha ang kasiyahan. Nagpaalam na ito at umalis.

Nilabas niya ang telepono habang tanaw ang mga maliliit na kabahayan doon. Nasa tabi siya ng kalsadang hindi pa nasesimentuhan.

Muli niyang binalingan ng tingin ang address. Am i here?

Upang malaman nag-tanong-tanong na lang siya sa mga kabahayan. Bawat taong nadaraanan niya ay panay ang pag-tingin sa kaniya. May iba pang malalagkit ang tingin,merong nahuhumaling, humahanga, at nag-ga-guwapuhan sa kaniya.

“Pwede ho bang mag-tanong?” aniya sa ale na nagsasampay ng damit sa bakod ng bahay nito.

“Ano ’yun hijo? Jusko anong guwapong binata naman nito.” anang ale. “Napaka-guwapo mo hijo, saang bansa ka’ba nanggaling? Amerika ? Londun

,

Tsina

, o Prance ?“

Napangiti na lang siya. Imbis na siya ang mag-tanong siya na natuloy ang sasagot. “Salamat naman ho kung ganun.” pasalamat na lang niya. “Saan ho ba ’yung bahay ni Peirc—mean, Max? Alam niyo ho ba?”

“Max.” umakto namang nag-iisip ang matanda. “Max..? Ayy, oo. Si Max.”

“Kilala niyo ho siya? Saan ho siya nakatira?”

“Pag-alis mo dito sa bahay ko diretso kalang sa paglakad. May makikita kang malaking puno na walang dahan. Kasi nasunog. Diretso kapa. May tatlong bahay doon. ’Yung isa tindahan, tapos katabi ng tindihan bahay ni Elena. Katabi ng bahay ni Elena, ’yung bahay ni Kunching. Lumakad kapa. ’Yung nag-iisang bahay na makikita mo. ’Yun ang bahay ng Max na hinahanap mo.” kumpletong detalye na anang Ale.

“Maraming salamat ho.” nakangiting pasalamat niya bago umalis.

Peirce, i can finally see you.

Sinunod niya ang sinabi ng Ale. Tinahak niya ang lupang daan at may nakita nga siyang malaking puno. Walang dahon, at animo’y nasunog ang katawan. Natagpuan na rin niya ang iba pang nasa detalya ng Ale. Ginawa niya ang sinabi nito. Matapos malagpasan ang tatlong bahay ay nag-lakad-lakad siya.

May natanaw siyang nag-iisang bahay. Gawa sa simento ang bahay nito. Medyo may kalakihan. Is this Peirce house? Tanong niya sa kaniyang sarili.

Mabilis siyang kumilos. Tinahak ang bahay at kumatok sa naka-saradong pinto.

“Is anyone here?”

Katok lang siya ng katok ngunit walang sumasagot. Mukhang walang tao sa loob.

Napagpasiyahan niyang sumilip-silip sa bintana ng bahay. Una niyang natanaw sa kaniyang pag-silip ay ang salas ng bahay. May mga gamit na naka-patong sa estante. Natanaw niya ang isang litrato na nakapatong doon. Walang iba kundi ang litrato ni Peirce.

Shit! This is his house.

“Magnanakaw. Anong ginagawa mo diyan.”

Napalingon siya sa nagsalita at nakita niya ang lalaking medyo may kapayatan.

Nang makita siya nito ay tumigil sa paghakbang. “Hindi naman pala magnanakaw e, akala ko magnanakaw.” anito.

Napakunot naman ang noo niya. “Pa’no mo naman nasabi?” tanong niya.

Mukha naman itong namangha. “Nakakapag-tagalog ka?” Lumapit ito sa kaniya at inakbayan siya. Agad naman niyang tinanggal ang kamay nitong naka-akbay. “Alam mo kung bakit hindi kita pinaghinalaang magnanakaw? Dito kasi sa probinsya namin, may di kaaya-ayang itsura ang mga magnanakaw. Payat ang pangangatawan at ubod ng pangit.”

Mabilis niyang hinawakan ang kamay nito at inilagay sa likod nito dahilan para mapadaing ito sa sakit. Naramdaman kasi niya ang kamay nitong humihigit sa wallet na nakasuksok sa kaniyang bulsa.

“Yes, you did describe yourself better. Thank you for warning me.”

“Hindi na brad, nagbibiro lang naman ako. Sorry na. Aray!”

Binitiwan na niya ang kamay ng lalaki. Daing nito ang braso pero hindi umalis. “Nagbibiro lang naman ako e.” anito na may pakamot pa sa ulo. “Teka, ano bang sadya mo sa bahay ng kaibigan ko?” anito.

Mabilis niyang naalala ang pinunta niya. “I’m Luis. Kaibigan mo ba si Pe—si Max?” tanong niya.

“Yes, up

corse

. Kaibigan ko ang tinutukoy mo. My name is Popoy, nays too

mit

yo. “ anito na hirap ng bumigkas ng mga english na salita.

“Na’san siya? Si Max? Bakit walang tao dito?” tanong niya.

“Walang tao riyan. Na-ospital ang kaniyang ina. Nasa ospital ang pamilya niya.” anito.

“Saang ospital? Pwede mo ba akong samahan?”

“Matapos mong baliin ’yung braso ko. Dalawang libo, sasamahan kita.”

“Bangas sa mukha? Gusto mo.” pananakot pa niya.

“Okay, okay. Let’s go. Sasamahan na kita.” anito.

Umalis sila ng bahay at nag-lakad upang maghanap ng tricycle na masasakyan nilang dalawa.

“Kuya sa De Villa hospital ho.”  ani Popoy.

Sumakay na silang dalawa sa loob ng tricycle. At doon pinandar ng driver.

Matapos ang ilang minutong biyahe ay nakarating narin siya. Another one thousand for the tricycle driver.

Nagsimula na siyang lumakad paalis na hinto siya ng hindi niya kasabay si Popoy. Nilingon niya ito.

Mabilis niyang nilapitan at kinwelyuhan ito. Hinila niya papasok ng ospital.

“Teka ’yung sukli. May nine hundred + pang sukli.” anito na nagpupumilit makawala sa kaniyang pagkakahawak.

“Keep the change nga ’di’ba? Bakit kinukuhanan mopa ng sukli?”

Binitiwan na niya si Popoy ng makarating na sila sa loob. Busangot ang pangit nitong mukha na nagmamaktol.

“Na’san ’yung silid nila?” tanong niya.

Itinuro naman nito sa kaniya at sinamahan pa siya. Nasa labas na siya ng pinto ng silid ng pamilya ni Max dito sa ospital.

“Aalis na ako. Bye.” ani Popoy.

“Wait.” mabilis naman siya nitong nilingon.

Kumuha siya ng pera sa bulsa at inabot ang dalawang libong piso sa lalaki. “bili ka ng maraming pagkain. Pataba ka, namamayat kana. Tsaka kapag magnanakaw ka, ’wag mong i-di-describe ang sarili mo. Maging aware sila sa’yo.” pabiro pa niyang turan.

Malawak lang naman ang ganting ngiti nito sa kaniya. Panay ang pagpapasalamat hanggang sa maka-alis.

Naiiling-iling na lang siyang kumatok sa pinto ng silid.

Bumukas iyon. Showing a young teen boy.

“Sino po sila? Bakit ho?” tanong ng naka-kunot noo’ng binatilyo.

“I’m Luis. Are you, Peir—Max siblings? Mean kapatid mo si Max?”

Tumango naman ang binatilyo. “Opo, ako po si Mark.”

May lumabas naman na isa pang lalaki. Kamukha ni Mark, ngunit mas matangkad at mas matanda ito. “Sino pong hanap nila?” anito.

“Andyan ba si Max? ’Yung kapatid niyo?”

“Wala ho dito e, bakit ho ba?”

“Mga anak, sino ’yan?” nanghihinang boses ng isang Ale sa loob ng silid.

Nilakihan naman ng dalawang binatilyo ang pagkakabukas ng pinto. “Hinahanap po si Kuya Max.” ani Mark.

“Papasukin niyo.” anang nanghihinang Ale.

“Pasok ho kayo.”

“Thank you.” pumasok siya sa loob. Doon niya nakita ang isang babae na naka-himlay sa kama bakas sa itsura ang panghihina nito.

“Anong pangalan mo hijo?” tanong ng Ale.

“Ako ho si Luis. Ang kaibigan po ni Max.” pagpapakilala niya dito.

“Napadalaw ka? Pasensya kana hijo. Hindi mo naabutan si Max, may trabaho siya ngayon e.”

“’Wag na ho kayong mag-salita baka mapano pa kayo e.” nangangamba siya sa lagay ng Ale. Parang hirap na hirap na ito. “Ano ho ba ang sakit niya?” hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang tanungin ang dalawang binatilyo.

“May sakit ako sa bato. Kailangan ng operasyon ni Nanay. Wala kaming pera kaya hanggang ngayon hindi parin siya na-o-operahan.

“Shit!” bulalas na lang niya. “Kailangan niyang ma-operahan. Call the doctor. Ako na ang bahala sa lahat ng mga gagastusin.” aniya.

Hindi naman kumilos ang dalawa halatang nagtataka at hindi parin makapaniwala ang mga iyon.

“Ano ho ulit?”

“Tawagin niyo ’yung doctor. Kailangan ng ma-operahan ng nanay niyo. I’ll talk to the Doctor. Ako na ang bahala sa mga babayaran.”

“Sa-Salamat ho.” anang binatilyo na nilukuban ng galak.

Lumabas ang dalawa para tawagin ang doctor.

Napatingin siya sa Ginang ng hawakan nito ang kaniyang kamay. “Hindi mo kailangang gawin ’yan, hijo. Kaya ko pa naman eh.”

Kinapitan niya ang kamay ng Ginang. Sa haplos nito naalala niya ang kaniyang ina sa ibang bansa na ilang taon na niyang hindi nakikita. Busy parin kasi iyon sa pagtatrabaho.

“I’m Max friend. I’ll do everything to make him happy.” sagot niya.

      WALA SA sarili si Max habang nasa kaniyang trabaho. Kanina pa siya pabalik-balik sa CR at doon ay paulit-ulit sumusuka kahit wala namang lumalabas sa kaniyang bibig.

Naka-inom na siya ng gamot na ibinigay ng Doctor noong na-ospital siya. Naalala pa niya ’yung mga huling sinabi ng Doctor.

“We need to run some tests. Para ma-determine na’ten ang lagay ng katawan mo.”

Hindi siya pumayag sa gustong mangyare ng Doctor. Gastos lang iyon, mas mabuting ang kaniyang ina ang pagka-gastusan hindi siya. Mas kailangan ng kaniyang ina ang pera.

Tsaka, nahilo lang naman siya dahil sa pagsusuka niya. Pandidiri sa ginawa nila ng bakla. Hindi na importanteng magpa-test pa siya.

Tapos ngayon may kandidirian na naman siya. Simula ng pumayag siya sa gusto ng bakla. Na babayaran nito ang lahat ng pagkaka-gastusan sa operasyon ng kaniyang ina. Naging malaya ang bakla niyang amo na gawin nito ang mga gusto nitong gawin sa katawan niya.

Everytime na maalala niya ang lahat. He can stop himself but to vomit.

Hindi lang kasi siya ang pinagsamantalahan ng bakla. Dalawa sila ni Dan na bayad din nito. Pinagsabay silang dalawa ng bakla niyang amo.

Labis-labis ang kaniyang pandidiri at kahihiyang tinamasa sa kaniyang katawan, pero ganun pa man wala siyang nagawa kundi ang pumayag para sa kaniyang ina.

It was the most disgusting part of his life. A threesome with a faggot and with his work-mate. Hell! This is totally disgusting. Fuck! I’ll feels like about to vomit again. Fuck!

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 21

Kabanata 21

        MATAPOS ANG trabaho ni Max ay napagpasiyahan na niyang umuwi. Nagsakay na siya ng tricycle hanggang sa makarating siya sa ospital.

Mabilis niyang tinahak ang lugar kung saan nagbabayad ng bills. Gusto niyang malaman kung tinupad nga ng bakla niyang amo ang mga sinabi nito. Na binayaran na nito ang gastos sa pagpapa-opera sa kaniyang magulang at ang iba pang bayarin sa ospital.

“Miss, magkano ho ang babayaran namin?” tanong niya sa dalaga.

Mabilis naman siyang nakilala nito. Dahil ito ang isa sa mga pinaki-usapan niya noon na kung pwedeng utang na lang ang pagpapa-opera at tsaka na lang niya babayaran ngunit hindi ito pumayag. Bayad daw muna bago serbisyo. Ito ang patakaran sa ospital na ito.

“Bayad na ho, sir. Sa katunayan ho ay matagumpay po ang naging operasyon ng Nanay niyo.” nakangiti nitong tugon.

Mabilis ang naging pagtambol ng kaniyang puso. Matapos makapag-pasalamat ay mabilis niyang tinahak ang daan patungo sa silid ng kaniyang ina. Mabilis niyang binuksan ang pinto. Ngunit napa-kunot ang kaniyang noo ng wala ng laman ang silid.

Naguguluhang lumabas siya.

“Ms, na’san po ang Nanay ko? ’Yung pasyente ho dito?” tanong niya sa nurse na nakasalubong.

Ngumiti naman ito sa kaniya bago mag-salita. “Wala na ho diyan ang Nanay niyo. Nailipat na po sa private room ng ospital. Mas malaki po.” anang dalaga.

“Pwede niyo ho ba akong samahan?” tanong niya.

“Sure.” nakangiting sagot naman ng nurse.

She accompany him ’till they reached the private room. The nurse was saying earlier.

Kumatok siya sa pinto. Ilang minuto bago iyon nagbukas. Showing his younger brother. Mark.

Lumapit ito habang may mga ngiti sa mga labi. Niyakap siya nito. “Kuya tagumpay po ang operasyon.” Anito na niyakap siya sa galak. Wala naman siyang nagawa kundi ang yakapin din ang kapatid.

Nagkalas silang dalawa. Lumabas naman doon si Melvin at lumapit din sa kaniya. Niyakap siya. “Kuya..”

Matapos magyakap ay nag-salita si Melvin. “Mahigit isang linggo na lang ho ang itatagal ng Nanay dito at pwede na siyang makalabas.”

Dahil sa labis-labis na galak hindi niya napigilan ang mga luha sa kaniyang mga ito. It’s worth it!

Lahat ng kaniyang mga ginawa at tiniis na pandidiri sa kaniyang sarili ay nabigyan ng magandang kapalit. Tinupad ng bakla ang sinabi nito? Binayaran

nga niya. Thanks God! The operation went successful.

Mabilis niyang pinunasan ang mga luha. At ginulo ang buhok ng kaniyang kapatid. “Sabi ko naman sa inyo gagawa ng paraan si Kuya hindi ba.”

“Oo nga kuya e. Salamat sa kaibigan mo, siya ang gumastos ng lahat-lahat. Pati ang operasyon ni Nanay. Wala na tayong aalalahaning babayaran. Nabayaran na niya lahat.”

Ngumiti siya sa pag-aakalang ang kaibigang tinutukoy ng mga iyon ay walang iba kundi ang tauhang pinadala ng bakla upang mabayaran ang lahat-lahat.

Nilapitan niya ang ina. Maaliwalas na ang bakas ng natutulog nitong pagkatao. Umupo siya sa bangko sa gilid ng kama. At hinawakan niya ang kamay nito. Doon bumagsak ang mga luha sa kaniyang mga mata. Napakagat na lang siya sa pang-ibabang labi habang mariin ang kaniyang mga matang pumikit.

“’Nay, salamat. Tagumpay ang operasyon na’ten. Salamat.” aniya habang umiiyak.

Inalo naman siya ng dalawang kapatid.

Ilang minuto bago nag-bukas ang pinto. Lumingon siya sa pag-aakalang ang Doctor iyon. Gusto sana niyang pasalamatan.

Ngunit pag-lingon na pag-lingon niya hindi Doctor ang nakita niya. Kundi isang lalaking Scientist na kinaiinisan niya sa buong mundo. Ang may sira sa pag-iisip niyang boss. Walang iba kundi ang nag-iisang si Luis Beckett.

Aaminin niya. Nabigla siya ng makita ito pero mas lamang ang galit na umapaw sa kaniyang pagkatao. Gulat siya kung ano’ng ginagawa nito dito. Pero isa lang ang alam niya. Sinundan siya nito dahil hindi pa siya bayad sa utang niya hindi ’ba? Sinisingil siya nito hanggang dito hindi ba?

Nag-tama ang mga mata nilang dalawa. Makikita ang pananabik at pangungusap ng mga mata nito, pero hindi ganun ang kaniyang mga mata. Matalas at isang galit na nakamamatay na tingin ang pinukol niya sa binata. Hanggang ngayon hindi parin niya nakakalimutan ang ginawa nito.

“Hey, Mark, Melvin. This is for you.” anito na nag-iwas ng tingin sa kaniya. Binigay nito ang naka-balot sa plastic na pagkain.

“Salamat kuya.”

Lumapit siya sa dalawang magkapatid at hinablot ang plastic ng may lamang pagkain sa dalawang kapatid.

Malakas niyang ibinato sa pagmumukha ng binata ang pagkaing ibinigay nito. “Ayan, hindi namin kailangan ng pagkaing bigay mo. Wala kaming pangbayad diyan. Baka pati mga kapatid ko i-blackmail mo pa.” galit na aniya. Nilakihan niya ang bukas ng pinto at pwersahang itinulak ito. “Lumabas ka.”

“Peirce let me explain. Please, let me explain. Peirce.”

Malakas niya itong tinulak at malakas na binigyan ng suntok sa mukha. Galit na galit ang nangungusap niyang mga titig dito.

“Explain? Puta, Luis. Wala kanang dapat i-explain. Kung nandito ka para singilin ko, pwes mag-hintay kang mabayaran kita!” Mabilis siyang pumasok sa loob at sinarado ang pinto.

Narinig niya ang mga katok nito sa labas. “Peirce…? Max..? Max..?” tawag nito.

Napabaling siya sa dalawang kapatid na animo’y nagulat sa kaniyang ginawa.

“Kuya..?”

“Wala kayong pagkaing tatanggapin sa kaniya. Dinampot niya ang supot ng pagkain na nalaglag sa sahig. Humanap siya ng basurahan at doon niya itinapon.

“Kuya… Bakit?”

“Just don’t accept it! Hindi tayo lumpo. Kaya na’ting mag-trabaho at bumili ng pagkain para sa sarili na’ten. Hindi na’ten kailangan ng tulong niya!”

“Pero kuya—”

“Ayoko ng marinig ang ibang sasabihin mo, Melvin. Sundin niyo na lang ako.”

Hindi na niya narinig pang nagsalita ang kaniyang mga kapatid.

Tahimik na lang itong umupo sa sofa. Siya naman ay umupo sa bangko sa gilid ng kama habang hawak niya ang kamay ng kaniyang ina.

Pinikit niya ang mga mata sa frustration na nararamdaman niya.

Hanggang dito ba naman sinusundan siya? Hanggang dito ba naman sisingilin siya? Hanggang dito ba naman! Palalaganapin nito ang sira sa pag-iisip nito.

He fucking called me Peirce again! Hanggang kailan ba niya ako

titigilan

? Hanggang kailan niya

pagkakamalang

ako si Peirce? God! Who ever is that Peirce fuck him, for making Luis crazy!

Mahigit ilang oras ang lumipas. Tinigil na niya ang mga isipin. Maya-maya nakaramdam siya ng gutom, napatingin siya sa mga kapatid na tahimik lang. Mukhang ang mga iyon ay nagugutom na rin.

Napatingin siya sa labas ng pinto. Wala na siyang ingay na naririnig doon. Naka-alis na ba ang may sira sa isip? Naka-alis na kaya si Luis?

“Gutom na ba kayo?” tanong niya sa dalawang kapatid.

“Opo, kuya.”

Napatango-tango siya. “Lalabas ako. Bibilhan ko kayo ng pagkain. ’Wag niyo na ulit papasukin ang lalaki na ’yun.” aniya.

Lumabas na siya ng silid. Napatingin siya sa gilid niyon. Nandon naka-upo ang binata sa sahig ng makita siya ay mabilis itong tumayo.

Hindi niya pinansin. Nagmamadali lang siyang nag-tungo sa labas ng ospital upang mag-tingin-tingin kung may karinderya pa ngayong gabi na mabibilhan niya ng pagkain.

“Peirce let me explain. You need to here me out, please.” ani Luis na patuloy lang ang pag-sunod sa kaniya.

Hindi niya ito pinansin. Nagpatuloy lang ang kaniyang mabibilis na pag-hakbang na animo’y wala siyang naririnig.

“Peirce, just let me explain, please Peirce.” may pagmamakaawa na sa boses nito.

Gusto niya itong harapin pero hindi niya ginawa. Nasisiraan na talaga ito ng isip. Ilang beses niyang sinabing hindi siya si Peirce. Hindi siya ang dati nitong nobyo.

Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa makalabas siya ng ospital. Tinahak niya ang madilim na kalsada. Nagpalinga-linga kung may bukas pang karinderya ngayong gabi.

Nagulat na lang siya ng may humagilap ng kaniyang kamay at pinaharap siya nito.

“Ano ba—” hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin. Luis lips hit his. Luis lips pressed against his. His arms wrapped his waist pulling him much closer to him and to deepened the kiss.

Sa halik nito. Nawala lahat ng kaniyang mga isipin. Habang tumatagal ang minuto ay nawawala siya sa kaniyang sarili. Tinulak niya ito palayo sa kaniya ngunit sadyang mahigpit ang yakap nito. Hindi siya maka-alis.

Tumagal ng ilang minuto ang halik nito sa kaniya. Nalaman na lamang niya ang buong pag-tugon niya sa mga labi nito.

Tumutugon na rin siya sa mga halik nito. And his eyes went shut, feeling this moment unexpected to happen.

Tumagal ang mga halik bago nag-hiwalay ang mga labi nilang dalawa. “I’m sorry, i’m sorry.” hingi nito ng tawad na may buong sinseridad. “i’m sorry i hurt you, pinahirapan kita and i’m really sorry for that. I’m sorry,”

Muli niyang naalala lahat ng mga nangyare na gusto na niyang kalimutan. From the day na inakala nitong siya si Peirce up until now na inaakala parin nitong siya si Peirce.

Humihingi ng tawad sa kaniya bilang isang Max o bilang ang tingin nito sa kaniya ay si Peirce?

Malakas niyang tinulak ang lalaki. Muli niyang sinuntok ang kabila nitong mukha. Sa labis na galit na kaniyang nararamdaman ay bumugso ang luha sa kaniyang mga mata.

“Fuck you, Luis! Hanggang kelan mo ba ako titigilan? Hindi nga ako si Peirce hindi ba? Because of that fucking stupid thought of yours, naransan ko sa kamay mo ang hirap! Ang paghihiganti mo sa Peirce na ’yun. ’Yung dapat na sweldo ko hindi ko nakuha dahil sa pampa-blackmail mo sa’kin. Lumapit ako sa’yo para bumale ng pera para sa nanay kong may sakit,pero wala kang naging katiting na awa. Wala kang perang pinahiram.” nagsisimula ng mangilid ang luha sa kaniyang mga mata. “Instead you fired me. Pinalayas mo’ko sa bahay mo kahit alam mong wala akong titirhan at uuwian. Nagpalaboy-laboy ako sa daan hindi alam ang gagawin. Naisipan kong ibenta ’yung mga gamit na binigay mo sa’kin para lang maka-uwi. Sobrang dami kong problema na hindi ko alam kung anong gagawin. Ano masaya kana? Masaya kana pahirapan ako?” nagsimula ng umagos pababa ang mga luha niya.

“At para lang may panggastos sa pamilya ko, ginawa ko ’yung mga bagay na hanggang ngayon kinandidirian ko. I fucked faggot for money! I fucked him for my mother’s operation, na hanggang ngayon kailangan ko paring pagbayaran ng aliw! Alam mo ba ’yung pakiramdam no’n? Huh? Masaya kana?” inisang titig pa niya ang mga mata nito bago niya pinunasan ang luha at akmang aalis ngunit kinapitan nito ang kaniyang kamay.

“I did all that things to hurt you. Gusto kitang gantihan the moment i saw you. Nag-apply ka sa office ko, tinanggap kita dahil gusto kong makaganti sa’yo. Dahil hanggang ngayon narito parin ang sakit na iniwan mo tatlong taon na ang nakakaraan. Tatlong taon ang lumipas. Gusto kong mag-propose sa’yo noon. Naghintay ako na dumating ka pero hindi ka dumating. Tanging text message mo lang ang dumating. Saying you don’t love me anymore, because you didn’t love me in the first place—”

Hinarap niya ito. “Hindi nga ako si Peirce, Luis? Hanggang kailan mo ba aakalaing ako ’yung nanakit sa’yo—”

“Just let me finish, okay.” pinisil nito ang braso niya.

Tumitig lang siya sa mga mata nito. At hinayaan ang kaniyang sariling makinig sa mga sasabihin nito.

“You texted me.” Luis continued when the moment he is about to listen. “Saying you don’t love me anymore, dahil hindi mo naman ako minahal. Matagal na tayong magka-relasyon kaya nasaktan ako ng mabasa ang text mo na iyon. Nagalit ako sa’yo. Hinanap kita sa pag-asang babalik kapa pero hindi ka bumalik. Alam mo ba ’yung sakit na naranasan ko? I almost died thinking and waiting for you. I almost died forgetting about you. Sobrang sakit ng iniwan mo sa’kin sa puntong hindi kona kaya. Na sana namatay na lang talaga ako para hindi kona maramdaman ’yung sakit. Because everytime i woke up. I remember you. ’Yung ka-sweet-an mo, hinahanap ko. ’Yung mga halik mo. ’Yung bonding na’teng dalawa. Lahat hinahanap ko. Lahat nakatatak sa isip ko. Muntik na akong nabaliw sa pangungulilang nararamdaman ko.”

Kitang-kita niya ang lungkot sa mga mata ni Luis. Alam niyang hindi patungkol sa kaniya ang mga sinasabi nito dahil hindi naman siya si Peirce, ngunit tagos sa kaniyang puso ang mga salita nito. Tagos sa kaniyang puso ang mga sinasabi nito. Pakiramdam niya ay nararamdaman niya ito. Nasasaktan siya tuwing nasasaktan din ito…

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 22

Kabanata 22

        “BUMALIK KA, Peirce. Nabuhay ’yung galit na naramdaman ko noong bumalik ka. Akala ko nakalimutan ko na lahat pero hindi pa pala. Mahal parin kita at nasasaktan ako sa tuwing minamahal kita. Paulit-ulit sa isip ko lahat ng mga sinabi mo sa’kin. Na hindi mo na ako mahal. Dahil sa kagustuhan kong iparamdam ’yung sakit na naramdaman ko nasaktan kita. Mas lalo pa pala kitang pinahihirapan. Hindi ko alam na na-ospital ka tatlong taon na ang nakakalipas. Dahil ninakawan ka at nabugbog. Hindi ko alam na may amnesia ka pala..”

“Peirce hindi ko alam na hindi mo na pala ako nakikilala. I’m Luis, Luis Beckett ang dati mong nobyo. Remember me?”

Mas lalo naging kunot ang noo ni Max sa kaniyang mga naririnig. Hindi siya makapag-salita at gulong-gulo ang isip niya.

“Isa ako sa mga taong naging parte ng alaala mo na ngayon ay hindi mo na naaalala. Hindi mo man ako maalala, ako ang gagawa ng paraan para maalala mo ako. Peirce.”

“Wh-What are y-you saying, Luis?”

Hinawakan nito ang mga kamay niya. “Max, ikaw si Peirce. Ikaw ang lalaking minahal ko na hanggang ngayon mahal ko parin.” hinagilap nito ang telepono sa bulsa ng pantalon nitong suot. “Remember this?”

Napaatras siya ng makita ang litrato nilang dalawa ni Luis. Magkalapat ang mga labi nilang dalawa sa isa’t-isa. “H-hell. Wh-What?” Kinuha niya ang telepono nito at tiningnan ang litrato.

Pinalipat-lipat pa niya. At naroon lahat ang litrato nilang dalawa sa iba’t ibang lugar. Naghahalikan, masaya, at makikitang puno ng pagmamahal ang makikita sa kani-kanilang mga mata.

Is this me?

Pilit niyang gustong alalahanin ang lahat ng mga memorya niyang itong ngunit malabo ang kaniyang mga naalala. Hudyat lang iyon na si Luis ay talagang parte ng kaniyang buhay. Isa malaking parte ng kaniyang puso.

“Hind ko binura ang mga litrato na’teng dalawa, because i can’t get over you. Paulit-ulit ikaw ang takbo ng puso at isip ko. Nangangarap na muli kang bumalik para mahalin ako. I’m sorry, sorry, Peirce.”

Kaya pala pakiramdam niya ay kulang na kulang siya. Kaya pala unang kita palang niya sa binata iba na ang bugso ng puso niya. Kaya pala gustong-gusto niya ito kahit alam niyang bawal. Luis. Si Luis ang kalahati ng aking puso.

Naguguluhang napasambunot siya sa sariling buhok.

Wala siyang masabi. Tinitigan lang niya ang lalaki. Ang taong minahal niya, pero hanggang ngayon hindi parin niya naalala.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili. Kahit gulong-gulo na ang kaniyang isip. At kahit hindi parin niya naaalala ang binata. Nagkusa ang kaniyang katawan. Lumapit sa binata at mahigpit niya itong niyakap.

“I’m sorry, Luis. I-I still don’t remember you but my heart does.”

Naramdaman niya ang yakap ng binata sa kaniyang likuran. Naipikit niya ang kaniyang mga mata at doon tumulo ang bumubugsong luha.

Pakiramdam niya ay ligtas na ligtas siya sa mga yakap nito. ’Yung yakap na pakiramdam niya ay matagal na niyang kinangungulila.

“It’s okay, Peirce. I love you and i still does. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya.” anito.

Ilang minuto bago nag-bitaw ang kanilang mga yakap. Matiim ang kanilang mga titig sa isa’t-isa. Kusang tumaas ang kaniyang kamay at sinapo ang pisngi ng binata. A splashes of blurry memories keeps on appearing.

Tumuon ang kaniyang mga daliri sa ibaba ng mata ng binata. Tinuyo niya ang mga luha sa baba ng mata nito. “I-I love you too.” he sincerely said before capturing Luis lips. Desperate but full of passionaite.

It was the best kiss he’s longing for so long. Kay Luis lang pala niya matatagpuan…

      NAKA-UPO SILANG dalawa sa isang mahabang sofa. Nakayakap ito sa kaniya sa likuran. Nasa likod niya ito habang siya naman ang nasa unahan nito.

Magkasalikop ang kanilang mga kamay. Hindi na siya nakaramdam ng hiya lalo’t silang tatlo lang naman ang tao. Ang Nanay niyang mahimbing ng natutulog habang ang dalawa naman niyang kapatid ay umuwi na dahil may pasok pa ang mga iyon.

Walang mapagsidlan ang sayang nararamdaman ng kaniyang dibdib. Sobra-sobrang saya ang halos lumukob sa kaniya. Wala pa man siyang naalala kokonti palang at malabo, ngunit ang puso niya. It never stop recognizing the one it truly loves.

“I’m sorry.” untag sa kaniya ni Luis habang dikit ang mga labi nito sa kaniyang tainga.

Kakaibang sensasyon ang dulot ng mainit nitong hininga sa kaniyang tainga. Animo’y bumubuhay ng natutulog niyang puso.

A soft chuckled scaped his lips. “Kanina kapa humihingi ng sorry. Ako nga dapat ang humingi ng tawad sa’yo, kasi hanggang ngayon hindi parin kita naalala.” aniya.

Mas lalong humigpit naman ang yakap nito sa kaniya. Pinisil ng bahagya ang kamay niyang nakasalikop sa kamay nito.

“You don’t need to say sorry. Even if you still don’t remember me. I’m here to make you new one’s.”

Animo’y hinaplos ang kaniyang puso sa sinabi nito. It feels heaven. Totally heaven.

Naging malungkot ang kaniyang ekspresyon. “Luis..?” mahinang banggit niya sa pangalan nito.

“What?” tanong nito.

“I-I fucked with my gay boss, to make money. Diring-diri ako sa sarili ko, ganun din ba ang nararamdaman mo?”

Ilang minutong nagkaroon ng katahimikan. Ng lingonin niya si Luis ay nakita niya ang nagtitimping galit sa ekspresyon nito.

Tinanggal nito ang pagkakayakap sa kaniya at pinaharap siya dito. “I’m angry, pero hindi sa’yo. Nagagalit ako sa sarili ko. It’s my fault kaya mo nagawa ang mga bagay na hindi mo gusto. I’m sorry. I’m the reason, kung bakit ka nadidiri sa sarili, pero ang kandirian kita? I can’t… Gumamit ka naman ng condom hindi ba?” pabiro nitong tanong sa kabila ng galit nitong ekspresyon.

“Yes. I use condom when i fucked him.” pag-amin niya. “And i’m sorry, i still have to fuck him hanggat hindi natatapos ang usapan namin. Siya ang gumastos sa pagpapa-opera ni Nanay kaya kaniya parin ang katawan ko, are you okay with that?”

Kumunot naman ang noo ni Luis. “He scammed you. I was the one you paid your hospital bill at maging ang pagpapa-opera ng Nanay mo.” nakita niyang naging galit ang mukha nito. “Give me the address of that fucking faggot! I’ll strangle him to death.”

Mas lalo siyang naguluhan. “Ikaw ang nagbayad ng pampa-opera ng Nanay? Tsaka ng hospital bill?” naguguluhan niyang tanong.

“Yes, of course, Peirce. I was and the only one, who paid.”

Kinuyom niya ang kamao niya. He even fucked him and join him in threesome? Fuck! Hindi naman pala ’yung baklang ’yun ang nagbayad!

Binalingan niya ng tingin ang binata. “Hindi mo dapat ginawa ’yun—”

Hindi niya naituloy ang kaniyang iba pang sasabihin ng sapuin nito ang kaniyang pisngi. “Lahat ng importanteng tao sa’yo. Importante na rin sa’kin.”

“Hindi mona ililista sa mga utang ko sa’yo?” pabiro niyang tanong.

“No. I wont but you have to pay me.” naging makahulugan ang buka ng bibig nito. Alam niya ang ibig sabihin niyon.

“I can’t pay you know. Baka magising si Nanay.” pabulong niyang sabi sa binata na halatang disappointed ang bakas ng mukha.

“But—God. Three years akong naghintay sa’yo. My cock not been use for three fucking years.”

Tinakpan niya ang bibig ng binata. Pinanlakihan niya ito ng mata. “Lower your voice. My mom might here us.” pabulong niya dito. “Anong sinasabi mong hindi mo nagamit ’yan. Ginamit mo na kaya sa’kin ’yan noong pinaglaba mo’ko. Tatlong beses mo pa nga ako inano eh.” nahihiya niyang sabi at iniwas ang tingin. Bumalik siya sa dati niyang pwesto kung saan nasa likuran niya ang binata.

Naramdaman niya ang pagyakap nito sa likuran. Ramdam niya ang palad nito sa kaniyang dibdib. Naging mariin ang pagyakap.

“Yeah, i remember that. I fucked you three times. Tatlong taon kang nawala e, dapat nga hindi lang three times. Kung hindi mo lang ako tinulugan baka hanggang magdamag tayo.”

Mahina siya natawa at walang humpay ang ginawang pag-ngiti ng mga labi. Parang timang. Hindi na niya magawang alisin ang mga ngiti.

Naramdaman niya ang labi ng binata sa kaniyang tainga. Tumatama ang mainit nitong hininga dahilan para tumaas ang kaniyang mga balahibo sa katawan.

“I want to know something.” seryosong anito.

“Care to tell.” sagot niya.

“Noong mga panahong pinaglaba kita. Why are you sniffing my boxer?” tanong nito.

Animo’y isang libong hiya ang umakyat sa kaniyang utak. Mabilis nag-taasan ang kaniyang dugo at lahat siguro napunta sa kaniyang mukha. Pakiramdam niya ang init-init ng mukha niya, maging ang punong tainga niya.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi at naipikit niya ang kaniyang mga mata sa hiyang nararamdaman. Para tuloy gusto na lang niyang maging bula. Mawala na lang sa kaniyang kinatatayuan.

“Why, Peirce? I want to know. Why are you sniffing my boxer—”

“Tulog na tayo inaantok na ako e.” aniya at isinandal sa braso ng binata ang kaniyang ulo at nagkunwaring natutulog.

“Why?” nakangiti nitong tanong na animo’y tinutudyo siya.

Napapitlag siya ng sundutin ng binata ang kaniyang tagiliran. “Tama na, Luis. Matulog na tayo.” aniya ngunit naging makulit ito. Sinundot nito ulit ang kaniyang tagiliran.

“Gusto kong malaman. Bakit mo inaamoy-amoy ang boxer ko? Pusa ka’ba, huh?” paulit-ulit nitong tanong habang walang sawang sinusundot ang kaniyang tagiliran. Panay naman ang kaniyang pag-iwas at mahinang paghagikgik.

“I didn’t know. I just felt like sniffing your boxer. I don’t know what came into my mind. I just did that.” pag-amin niya upang tigilan na siya nitong kulitin kahit ang pag-aming iyon ay mas lalong nagdala sa kaniya ng labis-labis na kahihiyan.

“So.. what the smell look like?” tanong pa nito.

“Syempre amoy gamit!” sagot niya sabay malakas na tumawa. Buti na lang at natakpan ni Luis ang kaniyang bibig kundi nagising nila ang Nanay niya.

“Amoy gamit, e paulit-ulit mo pa ngang inaamoy. May papikit kapa ng mga mata.” tudyo pa nito.

“I’m just kidding. It smelled good.” pag-amin niya habang hiyang-hiya.

“I know my used boxer smelled good. But what’s inside the boxer smelled better. Gusto mong maamoy?” may pang-aakit nitong panunudyo sa kaniya.

Lumingon siya dito at pinandilatan ng mata. “’Wag dito. Loko-loko ka talaga.” aniya.

Ngumiti naman ito. “Gusto mo talagang maamoy, huh?” patuloy pa nitong panunudyo habang nakangiti ang matamis nitong mga labi.

Naiwas na lang niya ang tingin dito. Pinagsalikop na lang niya ang kamay nilang dalawa. “Luis, let get serious.” seryosong aniya.

“What is it?” tanong naman nito.

“What if hindi na bumalik ’yung mga alaala ko?” tanong niya.

Humigpit naman ang yakap nito sa kaniya. Isinandal ang ulo sa kaniyang balikat. “I already told you, hindi mo man maalala ang lahat. I’m here to make you a lot of sweetest memories. The unforgettable one.” seryosong anito.

Muli niyang naramdaman ang gaan sa kaniyang puso. Pakiramdam niya nawala lahat ng kaniyang mga problema. Sobrang sarap sa kaniyang kailaliman ng pakiramdam ang mga sinabi nito.

“Can i see the photos again? Tatlong taon na hindi mo parin binubura.” aniya.

Tumawa naman ito at inabot sa kaniya ang telepono. Pinagmasdan niya ang litrato nilang dalawa. They are totally a sweet couple back then. Their smile, their stared to each other. Full of love. Full of something. The kisses. Filled with joy and happiness.

“Ang pangit ko dito.” reklamo niya ng makita ang litrato niyang natutulog na kinuhanan nito ng litrato. Akmang bubuharin niya ngunit pinigilan siya ng binata.

“Don’t. Ang guwapo-guwapo kaya ng mahal ko dyan.”

Napangiti siya dahil doon. At kahit pangit ay hindi na niya tinangkang burahin.

Marami pa siyang mga nakikita. Litrato nilang dalawa at halos litrato niya. Mayroon namang litrato ni Luis habang tulog. Na masisiguro niyang siya ang kumuha. Mayroon din naman litrato nito habang tulog na may mga drawing ng kung ano-ano sa mukha.

Kahit hindi niya naalala, hindi mapigilan ng kaniyang mga labi ang mapangiti at mapatawa habang binabalikan ang mga iyon. Sobrang sarap sa pakiramdam. Parang muli siyang bumabalik sa nakaraan niya. Kung saan masaya silang dalawa. Puno ng ngiti ang mga labi. Puno ng pagmamahal ang kaibuturan ng mga mata.

I hope to remember this good memory someday. And make him the happiest man on earth…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 23

Kabanata 23

       ILANG ARAW PA ANG lumipas. Nanatili si Luis sa tabi niya. Hindi ito umalis hanggang sa papalabas na ng bahay ang kanilang Ina. Ayos na at malakas na ang pakiramdam nito.

“Balik ho kayo para sa follow-up check-up.” anang Doctor, matapos magpaalam tsaka umalis.

Sakay ng tricycle pauwi sa kanilang bahay. Sa loob ang kaniyang ina samantang sa angkasan naman silang dalawa ng tricycle. Nasa likod niya ito habang siya naman ang nasa unahan.

“Ilang beses kanang nakasakay dito?” tanong niya sa binata.

“I don’t know. Marami na yata. Hindi kona mabilang.” sagot nito.

“Pa’no ka nakarating dito? Pa’no mo’ko nasundan?” kunot noong tanong niya.

Naramdaman niya ang pagyakap nito sa kaniyang likuran. “Syempre sumakay sa sasakyan. Wala naman akong pakpak para lumipad papunta dito.” anito. “And i have all my connections. Hindi ka makakatakas sa’kin.” nakangiting sagot nito.

Ngumiti na lang siya at itinuloy ang kaniyang pakikipag-usap sa binata habang nakayakap ito sa kaniya.

Tinapik niya ang kamay nito. “Stop hugging me, Luis. Nakakahiya.” namumula ang tutok ng kaniyang tainga.

Imbis na bitawan siya ay mas humigpit pa ang pagkakayakap nito sa kaniya. “Hindi mo dapat ako ikahiya. Ang guwapo ko kaya.”

Natawa na lang siya sa sinabi ng binata. “Okay, okay, fine. Basta ikaw ang bahala kay Nanay.” aniya na ngingitingiti.

Sumandal ang binata sa kaniyang likod. Napasinghap siya sa gulat ng maramdaman niyang hinalikan nito ang kaniyang batok. “Shit, Luis ’wag dito.” saway niya.

“I want you, honey. I want you.” anito. “You didn’t give me your promise. Hindi parin ako nakaka-score sa’yo.”

Napatitig siya sa tricycle driver. Nakita niya sa salamin na nakatingin ito sa gawi niya. Mabilis nag-iwas ng magkatitigan silang dalawa. Tsismosong

driver ’to!

“Soon, Peirce. Soon.” sagot niya.

Kakaibang init at pigil niya ang mapasigaw ng ilapat nito ang labi sa kaniyang tainga. Kakaibang pakiramdam ang dulot nito sa kaniyang kaibuturan.

Nakarating na sila sa bahay. Siya ang nagbayad ng pamasahe nila. Kotang-kota na kasi ang mga driver ni Luis kapag si Luis ang sakay. Isang libo ang binabayad. Buti na lang nalaman niya. Sinuswerte ang mga driver na ’yun eh.

Matapos makapag-bayad tsaka sila bumaba. Hindi pa sila kumakatok ng bahay ng bigla na iyong bumukas.

“Welcome back, ’Nay.” anang dalawa niyang kapatid.

Ngumiti ang Ina niya at nilapitan ang dalawang kapatid. Niyakap ng mga iyon ang kaniyang ina at inalalayan papasok.

Pagkatapos naman ay pumasok na silang dalawa ni Luis. “’Nay, nag-handa kami ng pagkain para sa’inyo.” ani Melvin.

Nakarating silang sa kusina ng bahay kung saan naroon ang mga handa. Simple lang. Pansin, spaghetti, tinapay, juice, may dalawang putahe ng karneng manok. Adobo at menudo. May pritong isda. Meron ding cake na may naka-sulat na “Welcome back ’Nay”

Kunot ang noong tumitig siya sa kapatid niyang si Melvin. “Saan galing ’yan?” diretsahan niyang tanong sa kapatid. “Saan galing ’yang pinambili mo sa mga handa?” seryoso niyang tanong.

Saan naman kukuha ng pambili ang kaniyang mga kapatid? Unless ginawa nitong muli ang pinagbabawal niya.

“’Wag mong sabihing—”

“Si Kuya kung ano-anong pinag-iisip. Si kuya Luis po ang nag-bigay ng pambili.” sabi ng kaniyang kapatid na inakbayan pa si Luis.

Binalingan niya ito. Taas-taas naman ang kilay.

Naalala tuloy niya ’yung mga panahong tinatanong siya ng kaniyang kapatid. Kung pa’no daw sila nagka-ayos ni Luis. Nagpalusot na lang siya kahit hindi kalusot-lusot ang kaniyang dahilan.

“Kala ko naman e.” lumapit sa kaniya si Melvin at inakbayan siya nito.

“Don’t worry, kuya. Hindi ko gagawin ang mga nasa-isip nito.”

“Siguraduhin mo lang.” pagbabanta niya sa kapatid.

“Ano ba ’yung ginawa ni Melvin, huh, Max?” kunot noong tanong ng Ina.

Lumapit si Melvin sa Ina. “Wala ho ’yon Inay. Kumain na po tayo.” nakangiting palusot nito.

“Ikaw Melvin, ha. Baka kung ano-ano ng kabulastugan ang ginagawa mo.” anang ina.

“Wala ho iyon.”

Umupo na silang lahat at kumain.

Magkatabi si Luis at si Peirce. Inabutan siya ni Peirce ng plato.

Nag-sandok siya ng pagkain sa kaniyang pinggan. Naglagay siya doon ng kanin at ulam. Kumuha din siya ng pritong isda.

“Melvin, kumuha ka nga roon ng tubig. Hugasan ng kamay na’ten.” anang ina ni Peirce.

Kumuha naman ang binata pagbalik nito ay may tabo na itong dala na may tubig. Nag-hugas ng kamay ang lahat. Siya na kunot ang noo walang ideya kung bakit nag-hugas ng kamay ang mag-pamilya ay nag-hugas na rin siya ng kamay.

“Kain na tayo.” anang ina.

Pinagmasdan niya ang mga iyon. They all eat using their hands.

“O, hijo, ikaw ba’y hindi nagugutom? Bakit hindi kapa kumakain?” puna ng ina nito. “Ay, hindi ka’ba marunong mag-kamay? Na lintikan na. Sige, Mark, kunan ng kutsara at tinidor ang K—”

“Hindi na ho, Tita. Kaya ko hong mag-kamay. Ang galing-galing ko nga kumain ng naka-kamay. Sige na ho. Kain na tayo.”

Nag-simula na siyang kumain. Ginagaya niya ang mga ginagawa ng lahat.

Hindi mapigilan ni Peirce ang kumakawalang ngiti sa kaniyang mga labi. Siya ang nahihiya sa pinaggagawa ni Luis. Marunong daw kumain ng naka-kamay, ay abot hanggang braso ang mga mumo. Nababalot ng mantika ang kamay nito hanggang braso. Kumikinang ang mantika dulot ng adobo at pritong isda.

“Naku, Max. Tulungan mo nga ang kaibigan mo. Mukhang hindi marunong mag-kamay e, abo’t hanggang braso  ang mantika at mumo.”

“Tita, hindi na po. Kaya ko na pong mag-kamay.” pagdadahilan pa nito

“Kayang-kaya mo nga kuya.” sarkastikong anang kapatid na si Mark.

Natatawa na lang siya sa pagnguso ng binata.

Tinulungan na lang niya itong mag-himay ng isda.

“Ganito kasi mag-himay ng isda. Hindi ’yung abot braso ang mantika sa’yo.”

Hinimayan niya ng isda ang binata. “Subuan mo’ko. Hindi ako marunong mag-kamay e.” pag-amin nito na nahihiya pa.

Napatango-tango na lang siya habang naka-ngiti. Sinubuan niya ang binata dahil kung ito ang kakain ng sarili nito ay mas lamang pa ang mga naglalaglagan.

Naka-ngiti at pareho silang dalawang tumatawa ng binata. Hindi na nila pinapansin ang mga nakapalibot sa kanila. Ang pamilyang natulala na sa kanila.

“Kuya Melvin, magkaibigan lang po ba silang dalawa?” tanong ni Mark sa kapatid nila.

Narinig niya iyon kaya bigla siyang napatigil sa ginagawa. Nahihiya siya, hindi niya napansin na naka-tingin na pala sa kanilang dalawa ang Nanay niya at ang mga kapatid nito.

“Naturuan na kita. Ikaw na ang bahala sa sarili mo.” nahihiyang aniya.

“Sige na ’Nak, isipin mo na lang na kayong dalawa lang ang nandito. ’Wag mo kaming pansinin. Subuan mo na ang kaibigan mo’t hindi marunong mag-kamay.” Nakangiting sabi ng kaniyang Ina.

“Kaya na ho niya ’yon.” nahihiyang nag-iwas siya ng tingin sa mapang-usisang mga mata ng kaniyang ina at mga kapatid.

Natapos silang kumain. Nag-pahinga muna silang lahat sa salas ng bahay habang nanonood ng palabas sa malabo nilang TV.

May naisip siyang lugar na pupuntahan nilang dalawa ng binata. “’Nay alis ho muna kami ni Luis.” pagpapaalam niya sa kaniyang ina.

“Aba’y saan naman kayo pupunta?” tanong ng ina.

“Ililibot ko lang ho siya dito sa lugar na’ten.” sagot niya.

“Ay siya sige. Mag-ingat kayong dalawa.”

“Kuya sama kami ni kuya Melvin.” anang kapatid.

“Hindi na. Bantayan niyo na lang si Nanay.” aniya.

Kunot naman ang noo ni Luis habang naka-tingin lang kay Peirce. Hinila siya nito patayo. Wala siyang nagawa kundi ang sumama dito.

“Saan tayo pupunta?” tanong niya kay Peirce.

“Secret.” sagot naman nito.

Hindi na lang niya pinansin ang binata at nag-lakad na lang siya kung saan ito lumalakad.

“Max, sino ’yang kasama mo? Kaibigan mo?” tanong ng isa sa tatlong dalaga na naka-salubong nila sa daan.

“Oo, si Luis. Kaibigan ko.” sagot naman niya.

Nakaramdam siya ng inis. He don’t want to introduce him to someone Peirce know as a friend. He want Peirce to introduce him more than that.

“Mukhang Afam,” lumapit ang dalaga sa kaniya. “Hi, Luis, i’m Arlene.” she extended her hand toward him.

“Luis.” tipid niyang pagpapakilala at mabilis niyang binitiwan ang kamay nito. Ramdam niya sa babaeng ’yon ang lagkit ng pagnanasa sa bawat titig at pagdami ng palad niya sa palad nito. “We have to go, bye girls.” aniya at hinala na niya si Peirce.

“Sige, bye.” pahabol ni Peirce hanggang sa makalayo na ang mga babae sa kanila.

“I don’t like it, when you introduce me as your friend.” he said.

Tumitig naman ang binata sa kaniya. Nag-iwas ito ng tingin ng tumitig na rin siya.  Nakaramdam siya ng guilt. Pakiramdam niya ay pine-pressure niya ang binata.

“I’m sorry, i’m sorry.” agad niyang hingi ng tawad sa mahal habang hawak niya ang kamay nito.

Ngumiti naman ito sa kaniya. “Thank you for understanding.”

Ganting ngiti lang ang kaniyang ipinukol sa binata.

Tinuloy nila ang paglalakad hanggang sa makarating sila sa malawak na dagat. Kung saan maraming mga malalaking bato.

“I bet hindi kapa nakakaligo sa dagat. So i brought you here.” anito.

“I do.”

Hinubad niya ang kaniyang damit pang-itaas ang at jeans niya. Tanging brief na lang ang kaniyang suot kung saan hiniram lang din niya sa binata.

“Hubad kana.” pukaw niya kay Peirce na nakita niyang nakatulala lang sa kaniyang katawan. “Don’t stare at me like that, Peirce. You might turn me on.”

Nahihiyang nag-iwas naman ito ng tingin. “I’m not starring at you.” pag-tanggi pa nito. Napangiti na lang siya.

Nagsimula ng mag-hubad si Peirce ng damit, maging ang kaniyang pantalon ay hinubad na rin niya. Tanging brief na lang din ang suot niya. Tinanaw niya ang paligid. Silang dalawa lang ng binata ang narito. Wala ng iba.

Naramdaman niya ang panliliit hiya ng makita niyang pinasadahan ng tingin ng binata ang kaniyang katawan.

“Tara na, ligo na.” pag-aya na lang niya dito sa kabila ng hiyang nararamdaman niya.

Mabilis siyang tumakbo patungo sa dagat.

“Aray.” daing niya ng may matapakan siyang kung ano. Mabilis naman tumakbo papalapit sa kaniya ang binata.

Sinuri niya ang kaniyang paa. Shit! Tayom

!

“Anong nangyare sa’yo?” tanong ng nag-aalalang si Luis.

“Na-tayom ako.” aniya.

Inalalayan siya nitong makatayo hanggang sa makapunta sila sa lilim kung saan napapalibutan ng nag-tataasang bato.

“Ano ’yun?” tanong nito.

“’Yung tayom. Na kailangang ihian upang gumaling.” kagat labi niyang turan habang ang hapdi sa kaniyang paa ay kumikirot-kirot.

“You mean, i have to pee your folt para gumaling ka?”

Napatango-tango na lang siya. Bilang sagot.

“That’s great. Naiihi na rin kasi ako.”

Nagulat siya ng bigla na lang nitong inilabas ang pagkalalaki nitong kahit hindi tigas ay mahaba parin. “Baka may makakita sa’yo.” kinakabahan na aniya.

“Don’t worry. No one will see us.” kompyansado nitong sagot.

Naiwas na lang niya ang kaniyang tingin sa pagkalalaki nito. Ibinaling na lang niya iyon sa ibang direksyon..

Hell! Ganito na ba talaga kalakas ang epekto ng pagkalalaki nito sa kaniya? Sa puntong nabubuhay ang bawat parte ng katawan niya? Nararamdaman niya ang init na nagmumula sa kaibuturan niya. Hell! Hindi na tama ito. Nasa publiko silang lugar, wala nga lang tao pero pa’no kung may dumating at maisipang mag-ligo? Shit! Naiisip palang niya kahihiyan na ’yon.

Napapikit siya ng maramdaman niyang nababasa na ang kaniyang paa ng mainit na likidong inilalabas ng pagkalalaki nito. His urines feels hot. Shit!

“Is that okay?” tanong ng binata.

Bumaling siya dito ng matapos na nitong ihi-an ang kaniyang paa. Napatango-tango na lang siya. “It’s okay.” sagot niya. “Ipasok mo na ’yang ano mo baka may makakita pa sa’ten.”

“Sure.” kumubabaw ito sa kaniya at mabilis na hinalikan ang kaniyang mga labi.

Tinulak niya ang binata. “What are you doing?” kinakabahang tanong niya.

“Di’ba sabi mo ipasok kona?” anito.

Nagulat na lang siya ng marinig ang pag-punit ng kaniyang brief sa may bandang butas niya.

“Shit!” namimilog ang matang gulat na turan niya.

“Don’t worry, kanina pa naman butas ’yung brief mo, nilakihan ko lang ng butas para magkasiya ang alaga ko.” anito.

Mas lalo pa siyang nagulat ng maramdaman niya ang pagpasok ng pagkalalaki nito sa bukana niya. Sumagad hanggang sa unti-unti ang naging paglabas-pasok.

Wala na siyang nagawa. Nawala siya sa sariling wisyo. Ang tanging nagawa na lang niya ay takpan ang bibig upang hindi siya mapa-ungol ng malakas. Sa takot na baka may makarinig sa kabulastugang ginagawa nilang dalawa…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 24

KABANATA 24

             HIYANG-HIYA AT PULANG-PULA ang pisngi ni Peirce matapos ang kanilang pagtatalik sa tabi ng dagat, sa maraming malalaking bato na nag-sisilbing takip.

Hanggang ngayon ay hiyang-hiya parin siya. At laking pasasalamat ng walang taong nakakita sa kanilang ginawa. Wala nga ba? Hindi niya sigurado. Ewan, baka meron, baka wala.

“That was great and good, Peirce. I’m counting for another round.” said Luis.

He just rolled his eyes.

Pa-ika-ika siyang mag-lakad, hindi dahil sa nawasak siya. Kundi dahil sa tayom na natapakan niya. Napansin naman ito ni Luis.

“Are you okay?” tanong nito habang pabalik na silang dalawa sa bahay.

“I’m okay,” he answered with a smile on his lips.

Magsasalita pa sana si Luis ng may makasalubong silang isang babae. Lumapit ito kay Peirce.

“Hey, Max, kamusta?” anang dalaga.

“Okay lang naman. Ikaw, wala kang pasok sa trabaho mo?” tanong ni Peirce sa dalaga.

“Huh? Bakit hindi mo ba nabalitaan? ’Di’ba nagtatrabaho karin doon?”

“Madz, umalis na ako doon.”

“Buti na lang umalis ka. Nag-sara na ang shop ni bakla. Hindi nga namin alam. Ang dahilan nalugi daw kaya napilitang isara.”

Habang nakikinig siya sa usapan hindi niya maiwasan ang mapangiti. That’s for doing something bad with my Peirce. He thought.

With his connection. Madali lang para sa kaniya ang mapabagsak ang shop ng baklang nanloko kay Peirce. Ginanti niya lang ang mahal niya. At sisiguraduhin niyang mababaon sa putik ang baklang iyon. That’s for tasting the fruit he do not suppose to eat. Because that’s fruit is just for him. And for Luis alone.

“Let’s go?” pag-aya niya kay Peirce matapos siya nitong maipakilala kay Madz na hindi naman niya interesadong makilala.

Ganun parin ang lakad ni Peirce, pa-ika-ika parin ito. Hindi niya kayang makitang nahihirapan ito. Pumwesto siya sa harap nito at bahagyang umunok. “Come-on, Peirce. Hop-in.”

“Tumayo ka nga diyan. Kaya kong mag-lakad.” pagdadahilan nito.

“Hop-in or i’ll kiss you infront of them.” pananakot niya sa binata.

“Are you blackmailing me again?” he said sarcastic.

“I’m not, just hop-in.”

Walang nagawa si Peirce kundi ang ipulupot niya ang kaniyang dalawang kamay sa leeg ng binata at sumakay siya sa likod nito. Doon siya binuhat ng binata.

“Wala namang butas ’yung pantalon mo ano?” patanong nitong turan.

Napakunot naman ang kaniyang noo. “Bakit?”

“Di’ba malaki ’yung butas ng brief mo. Kung may butas ang pantalon mo, makikita nila ’yung hindi dapat makita. Ako lang ang pwedeng maka—aray.”

Hindi na nito natuloy ang sasabihin kinagat niya ang namumulang tainga ng binata.

“That’s for teasing me again. Maliit lang naman ’yung butas ng brief ko, kung hindi mo pinalaki, edi okay pa sana. Nagagamit ko pa sana.” inis niyang turan.

“Pa’no magkakasiya kung hindi ko palalakihin?” panunudyo pa nito habang tawa ng tawa.

“Tama na nga.” saway niya.

Pakiramdam niya ay mas mapula pa sa hinog na kamatis ang kaniyang mukha. Maging ang puno ng kaniyang tainga ay nag-iinit na rin. Grabe kung makapanudyo ito.

Bakit ba naman kasi ako nag-suot ng butas na brief. Shit!

“Okay, Okay. Fine honey.” he said in a serious tone.

He can’t help himself smiling at his endearment. It feels heaven. The way he said it, God. It’s like full of colorful butterflies keeps on playing inside his stomach.

“Max, anong nangyare sa’yo?” Tanong ng tsismosa niyang ka-baryo.

“Natayom po ako.” malakas niyang sagot upang marinig ng ibang mga taong pinag-titinginan at pinag-uusapan silang dalawa. Buhat-buhat ba naman siya ng isang gwapong lalaki tulad niya sa likuran. Batid niyang puno ng mga usap-usap ang maririnig sa baryo nila.

“Ah, ganun ba? Ang guwapo ng bumubuhat sa’yo, huh?” dugsong pa ng Ginang.

Ngumiti na lang siya at hindi na ito kinausap.

Maraming mga taong nag-titinginan sa kanila hanggang sa makarating sila sa bahay nila. May mga nag-uusap at paminsan-minsan ay nahahagip pa ng kaniyang tainga.

“Ang guwapo ng

bumubuhat

kay, Max? Hindi ba?“

“Akin na lang ’yung

bumubuhat

kay Max? O pwedeng si Max na lang.“

“Sa’kin na lang silang dalawa ni Max. Pareho naman silang guwapo.”

“Ano kayang relasyon nilang dalawa?

Mag-kaibigan

? O

magka-ibig-an

?“

Hindi na lang niya pinansin ang mga nag-uusap-usap. Bahala na silang mag-tsismisan. Ang mahalaga ay mahalaga.

“O, anak anong nangyare sa’yo?” nag-aalalang bungad sa kaniya ng Ina matapos siya nitong makitang buhat-buhat.

“Natayom po ako.” sagot niya.

“Ayy, nalintikan na. Halika at iihian ko?” anang Ina.

“Hindi na ho kailangan. Naihian ko na ho.” sagot naman ni Luis na binaba siya sa sofa na gawa sa kahoy.

“Ah, ganun ba? Hayaan mo’t gagaling na ’yan.” anang Ina.

Lumapit naman ang dalawa niyang kapatid. “Kuya napano ka?”

“Natayom, hayaan niyo. Okay na siya. Na-ihi-an na ng kuya Luis niyo.”

Tumingin ang dalawa niyang kapatid kay Luis. ’Yung tingin na may ibang pakahulugan.

“Bakit ba kayo’y mga basa? Saan ba kayo nanggaling?”

“’Nay, natayom si kuya. Ibig sabihin nag-punta sila ng dagat. Hindi naman pwedeng matayom sa kakahuyan ’di’ba?” pabirong sagot ni Melvin.

Mahinang kunirot ng ina sa tagiliran si Melvin. “Pilosopo kang bata ka.” anito. “Siya’t ipag-igib mo ang kuya Luis at Peirce mo. Ilagay mo sa cr para makapag-banlaw na ang mga iyan.” utos ng ina.

“Sige ho ’Nay.” sunod naman ni Melvin.

“Hindi na ho, ’Nay.” ani Peirce. “Sa poso na lang ho kami maliligo para hindi na makapag-igib ’yang si Melvin.”

“Siya sige, kung ’yan ang inyong gusto. Magbanlaw na kaya at ng tayo’y kumain na.”

Inalalayan siya ni Luis hanggang sa makarating sila sa poso.

“How did it work?” Luis asked while looking at the water pitcher.

“Hawakan mo ’yung hawakan. Tapos itaas-baba mo.” Lumapit siya sa poso at ginawa niya upang malaman ni Luis ang gagawin.

“Woah, it’s cool.”

“Try it.”

Umalis siya at si Luis naman ang puwesto sa poso. Kinuha niya ang timba at sinahod sa tubig na lalabas sa poso.

Madali lang naman pagtutunan. Kaya madali lang ding nakuha ni Luis ang kaniyang gagawin.

“This is easy. Just like how i fucked you. Taas-baba.”

Namilog ang kaniyang mga mata at mabilis niyang iginala ang tingin. Laking pasalamat niya na walang taong nasa paligid na maaring makarinig ng kamanyakan ni Luis.

“Can you just lower your hyper maniac? Baka may makirinig sa’ten nakakahiya.” saway niya sa binata ngiti lang naman ang sinagot nito sa kaniya.

Habang pinupunuan ang mga timba ng tubig, hindi mapigilan niya mapigilan ang kaniyang sariling panoorin si Luis gamitin ang poso. Para siyang modelo ng poso. Bawat hagod ay masisiguradong napaka-init.

Napalunok siya at mabilis na nag-iwas ng tingin ng bumaling ito sa kaniya.

“Maligo kana, Peirce. O baka paliguan pa kita.”

He just rolled his eyes.

Matapos mapunan ang timba ay sabay na silang naligo ni Luis. Nag-basa-an pa sila na animo’y mga batang naglalaro tuwing “San Juan.”

Tawanan silang dalawa ng tawanan habang naliligo.

“Don’t tell me huhubarin mo pa ’yang pantalon mo.” ani Luis ng akma niyang huhubarin ang pantalon.

Mabilis niyang itinaas ng maisip na wasak nga pala ang suot niyang brief. Makikita ng mga hindi dapat makakita.

“Hindi na.” nahihiyang turan niya.

Matapos maligo ay na-una na siyang mag-bihis. Pagkatapos ay hinanapan niya ng masusuot ang binata.

Natatawa siya ng makitang puro may mga butas ang brief niya. Wala na bang may mas matino pa dito? Hindi naman kasi siya mahilig bumili ng para sa kaniyang sarili. Kaya hangga’t maaari at magagamit pa hindi niya tinatapon maging pinapalitan. Pinag-tyatyagaan parin niya kahit ganun.

’Yung pinaka-maayos-ayos sa kaniyang mga brief ang kaniyang ipapasuot kay Luis. May konting butas nga lang ito sa tagiliran ngunit ayos pa naman.

Kumuha siya ng damit at short na sinigurado niyang magkakasiya kay Luis. Pagkatapos ay lumabas na siya dala-dala ang mga iyon.

Muntik pa siya mapatalon sa gulat ng makitang nasa labas ng pinto ng kaniyang kwarto ang binata. Naka-ngiti ang matatamis nitong mga labi.

“O, pamalit mo. Mag-bihis kana.” aniya at inabot dito ang mga damit. “Diyan kana mag-bihis sa loob.”

Aalis na sana siya ng hagilapin nito ang kaniyang kamay. “Bakit hindi mopa ako sinabay kanina?”

Nilakihan niya ito ng mata. “Maghihina ang mga kapatid ko at si Nanay.” aniya.

Ngumiti lang naman ito at ninakawan siya ng halik sa pisngi. Hindi na niya nasaway dahil mabilis lang iyon. Tumingin siya sa paligid at laking pasalamat na walang nakakita sa ginawa ni Luis.

“Bye. I love you.” turan nito bago pumasok sa loob ng silid.

Pasaway

! Iiling-iling siya habang malawak naka-ngiti ang kaniyang mga labi. Na waksi niya agad iyon ng dumating ang kapatid.

“Kuya, kakain na raw ho. Sabi ni Nanay.” anang kapatid.

“Sige.” tango niya bago sinundan ang kapatid sa kusina.

Handa na roon ang pagkain. Naka-upo na rin ang kaniyang ina at mga kapatid silang dalawa na lang pala ang hinihintay.

“Max, upo ka dito.” anito.

Umupo siya sa tabi ng Ina. “Bakit ho ’Nay?” tanong niya na nagsisimula ng kabahan.

Ngumiti ito sa kaniya ng malawak. “Gawin mo ang mga bagay na magpapasiya sa’yo. Tandaan mo na nandito lang kami ng mga kapatid mo para sumoporta sa’yo.” anang Ina na hindi naman niya makuha kung saan ito pakahulugan.

Napatango-tango na lang siya matapos ang mahabang pagsusuri sa mga mata ng Ina. Isa lang ang alam niya kung saan pakahulugan iyon. Tungkol sa relasyon nilang dalawa ni Luis?

Pumasok naman si Luis matapos ang ilang minuto. Umupo na ito sa tabi niya. Matapos umusal ng maikling panalangin. Doon nila sinimulang kainin ang mga nakahaing pagkain.

       WALA PANG ALAS SIYETE NG gabi mahimbing ng natutulog si Peirce. Nakatitig lang si Luis dito.

Bumaling ang kaniyang mga titig sa paa nito. Pinag-masdan niya ang natayom nitong paa. Batid niyang hindi lang ihi ang gamot doon. He need to make sure that Peirce is safe with the poison of that see creatures.

Lumabas siya ng kwarto. Naabutan niyang gising pa ang ina ni Peirce. Nang makita siya ay ngumiti ito.

“Saan ang ’yong punta hijo?” tanong nito.

“Bibili ho ako ng gamot para sa paa ni Peirce na natayom.” sagot niya.

“’Di’ba na-ihi-an mo na?” anang ina.

Ngumiti siya. “Mas mabuti na ho ang sigurado.”

“Siyang tunay.” anang ina. “Siya sige. Gusto mo bang magpasama kay Melvin sa pagbili? Para hindi maligaw?” anang Ina.

Napatango naman siya. “Sige, pero ayos lang ho ba sa kaniya?” tanong niya.

“Naku, ’yun ba namang batang iyon. Syempre sasamahan ka noon.”

Napangiti lang siya.

Tinawag ng Ina nito si Melvin. Mabilis naman itong lumabas ng silid kasama ang naka-babata nitong kapatid na si Mark.

“Samahan mo itong si Kuya Luis mo. Bibili daw ng gamot para sa natayom na paa ni Peirce.”

“Sige ho.” masiglang ani Melvin.

“’Nay pwede ba akong sumama?” segunda ng nakababata nitong kapatid.

“’Wag na. Silang dalawa—”

“Okay lang ho Inay. Ako na ho ang bahala sa dalawang ito,” sabat niya.

“Okay lang ba sa’yo ’yun, hijo? Sayang naman sa pamasahe.”

Ngumiti siya. “Don’t worry—mean ’wag ho kayong mag-alala. I can take care of them. Wala pong problema sa pamasahe.” aniya. “Mauna na ho kami.”

Sumunod naman ang dalawang kapatid ni Peirce. Sumakay sila ng tricycle patungo sa butika, bilihan ng gamot. Sana lang mahanap niya ang gamot na siya mismo ang gumawa. Sa pagkaka-alam niya ay meron siyang nalikhang gamot tungkol sa mga natayom.

Marami pa silang nadaanang tindahan ng gamot bago niya nakita ang nag-titinda ng gamot na gawa niya.

Napangiti na lang siya. Napaka-taas ng presyo. Halos triple.

“Ito na ho sir.” anang dalaga na inabot na sa kaniya ang binili matapos mabayaran. Kanina pa titig na titig ang dalaga sa kaniya. Animo’y may inaalala ito na hindi nito maalala.

“May mall ba dito?” tanong niya sa dalawa. Balak kasi niya itong ipasyal.

Sasagot na sana si Melvin ng may babaeng tumili sa kanilang likuran na animo’y kinikilig.

Bumaling silang tatlo at nakitang iyon ang babaeng nag-benta sa kanila ng gamot.

“Sir, Sir. Fan na fan niyo ho ako. Idol na idol ko ho kayo. Lagi ko pong pinapanood ’yung mga advertisement ninyo sa tv. Kahit po ganiyan ang suot ninyo hindi niyo ako maloloko. Kilala ko ho kayo. Scientist Luis Beckett.” kinikilig na anang dalaga. “pwede ho bang makapapa-picture sa inyo?”

Napatango-tango lang siya at pumwesto ang dalaga upang kumuha ng litrato nilang dalawa. Mukhang sisikat ang dalaga na ito.

           

AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 25

Kabanata 25

        MASAYA ANG dalawang binatilyo habang pauwi na sila ng bahay. Panay ang pagpapasalamat ng mga ito sa kaniya sa mga bagong damit na kaniyang binili para sa mga iyon. Binilhan din niya ng sapatos ang dalawa. Air Max.

Sakay ng tricycle pabalik sa bahay. Medyo na palalim na ang gabi ng sila’y maka-uwi.

“Kuya salamat dito sa mga damit na ito. Nakakahiya naman ho sa inyo.” ani Melvin.

“Kaya nga kuya. Ang mamahal pa naman ng mga pinamili niyo.” segunda naman ni Mark.

He just tapped the head of the two. “Don’t worry. It’s my gift for the both of you, for taking good care at your older brother. For taking good care at Peirce when he’s unconscious three years ago. Salamat sa pag-tulong niyo sa kaniya.” pasalamat niya sa dalawa.

“Naku, wala ho iyon. Parang kapatid na rin naman ho ang turing namin kay Kuya Peirce e. Ngayong nandito na po kayo kuya Luis, makakahinga na po kami ng maluwag na meron din palang nagmamahal sa kuya namin.”

Ngumiti na lang siya bilang tugon. Naikwento na niya sa mga ito na si Peirce ang kaniyang nobyo tatlong taon na ang nakakalipas simula ng mapulot nila ito at mawalan ng amnesia. Na kwento na rin niya sa mga ito ang pagmamahal nilang dalawa. Hindi nga lang niya nasabi kay Peirce ang tungkol dito.

“Let’s go inside. Matulog na kayo at bukas ay may pasok pa kayo.”

“Opo kuya.” sabay na sagot ng dalawa.

Matapos pumasok sa bahay ay sumunod naman din siya. Nakita niya ang ina sa salas.

“Hijo, pwede ba kitang maka-usap.” anito.

Tumango naman siya at umupo sa tabi ng ina. “Ano ho ’yon?” tanong niya.

Hinawakan ng ina ang kamay niya at tumitig sa kaniya. Nangingilid ang mga luha nito sa mata.

“Hijo, gusto kong magpasalamat sa’yo sa mga tulong na ibinigay mo sa’min. Kung hindi dahil sa’yo, hindi ako gagaling. Kung hindi dahil sa’yo hindi ako ma-o-operahan. Salamat ng marami sa mga tulong mo hijo.” anang babae na nag-sisimula ng lumuha.

Ngumiti siya at bahagyang pinisil ang kamay ng Ina. “Wala ho ’yon. Marami ho kayong na-i-tulong sa nobyo ko noong mga panahong hindi niya maalala ang mga nakaraan niya. Kung tutuusin kulang pa ho ang mga naitulong ko sa inyo. Tatlong taon na po ang nakaraang tinulungan ninyo si Peirce. Ngayon ho, binabalik ko lang ho ang mabuting nagawa ninyo sa’kin.” aniya.

Maging ang Ina ni Peirce ay nasabi na rin niya ang tungkol dito. Tungkol kay Peirce at sa nakaraan nito. Alam na ng mga ito na nobyo niya si Peirce noon hanggang ngayon. Si Peirce na lang talaga ang hindi nakaka-alam na matagal na niyang sinabi sa pamilya nito. Gusto niyang si Peirce ang kumusang mag-tapat sa pamilya. Kung kaya ba siya nitong ipakilala hindi bilang kaibigan kundi bilang taong pinaka-mamahal.

“Ingatan mo ang anak ko, hijo. Mabait ang batang iyan. Sobrang matulungin.” anang Ina.

Ngumiti siya. “Matagal na ho siyang nawala sa tabi ko. Panahon na po para huwag na siyang pakawalan pa. Peirce is big part of my life. I can’t afford to lose him again. I can’t.”

Ngumiti ang ina. “Sige na hijo, ako ay magpapahinga na. Mukhang lumalim na ang usapaan na’ten. I-ne-english mona ako.” pabirong anang matanda.

Mahina naman siyang napatawa. “sige ho.”

Maging siya ay umalis na rin. Pumasok sa loob ng silid ng binata. Ni-lock niya ang pinto at puwesto sa tabi nito.

Hindi niya nalaman na ilang minuto na pala niyang pinaka-titigan ang binata. Na-addict siyang bigla sa kaguwapuhan sa bakas ng mukha nito.

At bago pa man siya may gawing kakaiba sa binata. Ipinikit na lang niya ang kaniyang mga mata at sinimulang maka-tulog.

Bukas na lang niya ipapainom ang gamot n binili niya para dito.

Hindi pa siya nakaka-idlip ng yakapin siya ng binata. Ngumiti siya at hinalikan ito sa noo. “Good night, honey. Sleep well. I love you.”

       TANGHALI NA ng makagising si Peirce. Naipikit-mulat niya ang kaniyang mga mata.

“Good morning.” bati sa kaniya ni Luis na kanina pa siya pinagmamasdan simula ng magising ito.

Ngumiti siya. “Morning.” nahihiyang bati niya dito. Syempre umaga. Bad breath pa.

“Kanina pa kita hinihintay magising.” aniya.

“Bakit ano bang oras na?”

“Passed nine am, honey.” Luis answered.

Mabilis siyang napabangon. “Hindi nga?”

“Yeah, it’s passed nine am honey. Anong gusto mong kainin?”

“Nilagang itlog.” aniya habang nanunubig ang kaniyang bagang. Ewan, ito ang kaniyang craving ngayong araw.

“Nilagang itlog. Right away, honey.”

Bumangon na si Luis at akmang lalabas ng kwarto.

“Nilagang itlog, ’yung puro puti lang, ayoko ng may dilaw.” aniya.

“Okay, okay. Right away.” nakangiti nitong turan hanggang sa tuluyan ng makalabas.

Siya naman ay napangiti na lang. Napipilitang bumangon kahit gusto pa ng kaniyang katawan na humiga at matulog. Nag-toothbrush siya at nag-mouthwash.

Pumunta siya sa kusina ng bahay hinahanap ang kaniyang ina.

“Na’san si Nanay? Tsaka ’yung mga kapatid ko?” tanong niya.

“Si Nanay ay umalis. Pumunta sa kapitbahay, hindi na raw niya nakaka-kwentuhan ang kaniyang mga kaibigan. Kaya ayun naroon at nakipag-kwentuhan.” sagot nito. “Ang mga kapatid mo naman ay pumasok na, kanina pa.” Lumapit ito sa kaniya matapos maisalang sa apoy ang takure na may lamang tubig at itlog. “Ibig sabihin tayo na lang dalawa ang tao dito.” anito na may pang-aakit ang boses.

Pinandilatan niya ang binata at hinarang ang dalawa niyang palad sa dibdib ng binata ng unti-unti itong lumalapit sa kaniyang gawi.

“Luis, behave. Baka dumating si Nanay, mayayare tayo doon.” aniya na nagsisimula na siyang kabahan.

“Don’t worry. Matagal pa naman siya doon. We still have time, at kung patuloy mo lang akong pipigilan mukhang mahuhuli ng tayo nila.” Yumapos ito sa bewang niya at hinapit siya papalapit dito.

Mabilis ang naging reaksyon ng kaniyang puso. Mabilis ang naging pag-tibok nito na animo’y nakikipagkarerahan sa bilis ng pag-hingang pinapakawalan niya.

Luis softly pressed his lips against him. He wanted to hold back himself but the sensation is pulling him back. He can’t just ignore his soft kisses. He wanted to deepened the kissed Luis started, so he did.

He wrapped his hands around Luis nape and he pulled him much closer to him.

The kissed become deep and desperate. Humapit na rin ang yapos nito sa kaniyang likod upang mas lalong lumalim ang halikan nilang dalawa. Nagsisimula ng mag-init ang kani-kanilang katawan.

Ramdam niya sa kaniyang kaibuturan ang nagbabagang apoy na nagsisilbing daan sa sarap na kaniyang nararamdaman.

He don’t want to stop the kiss, but they have to breath so the kiss ended. Nahihiyang tumingin siya sa mga mata nito. Puno ng pagnanasa ang makikita doon.

Luis aggressively remove his shirt together with his short and brief. Wala na siyang saplot sa katawan.

“Luis baka maabutan tayo ni Nanay.” kinakabahang aniya.

Umalis si Luis sa gawi niya. Sinara nito ang pinto ng kusina at nagmamadaling lumapit sa kaniya. “Don’t worry, we’re safe.

Muli itong lumapit sa kaniya at hinuli ng mga labi nito ang kaniyang mga labi. Binuhat siya nito hanggang sa maipatong siya sa lamesa. Pumwesto ito sa nakabukaka niyang mga hita habang ang halik ay patuloy parin nilang pinagsasaluhan.

“I’ll just have to make it quick, honey.” binuksan ng binata ang zipper ng short nitong suot at inilabas nito ang pagkalalaki nitong nag-huhumindik sa haba at laki.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi matapos ay naitirik ang kaniyang mga mata ng sinimulan nitong ibaon sa kaniyang loob ang pagkalalaki nitong nag-huhumindik sa haba at laki.

“Ahhh—.” kumawalang ungol sa kaniyang bibig mabuti na lang at nakagat niya ang pang-ibabang labi upang hindi maituloy ang pag-ungol.

Lumipad ang kaniyang diwa. Napunta iyon sa kalangitan habang masaya at puno ng ligayang dinadama ang sarap ng pakiramdam ng nasa langit, ng sinimulang igalaw ng binata ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob. Nagsisimula ng hugutin at ibaon ng binata ang pagkalakaki nito dahilan para mapa-ungol siya ng pigil.

Nagliliyab ang apoy ng pagnanasa sa kani-kanilang katawan. Hindi na niya maramdaman ang hapdi dulot ng pagkagat niya sa kaniyang labi. Ang mas nararamdaman niya ay ang sarap ng sensasyong hatid ng paglabas-pasok nito.

Shit!! Shit! Ohhhh! Tanging sa kaniyang isipan na lang idinadala ang kaniyang pag-ungol.

Muntik pa siyang mapatalon sa gulat ng marinig niya ang pag-sipol ng takure. Natawa naman si Luis sa naging reaksyon niya. “Our background music.”

Ngumiti na rin siya.

Dumukwang ang binata at hinalikan nito ang kaniyang mga labi. Mabilis naman ang kaniyang naging pag-tugon, puno ng pagmamahal na hindi niya naiparamdam dito sa lumipas na taon.

Napapa-ungol siya sa pagitan ng kanilang halikan sa tuwing isinasagad nito ang pagkalalaki sa loob niya. Halos maitirik niya ang kaniyang mga mata. Unat ang paa habang ninanamnam ang sarap na dulot niyon.

Lumipas ang minuto, naging mabilis ang pag-ulos nito. Bawat pag-pasok ay sagad na mabilis ding hinuhugot at mabilis muling sinasagad. Iyon ang naging takbo na kanilang pagtatalik. At dahil doon mas lalo siyang hirap pigilan ang kaniyang mga pag-ungol.

Ito ang pinaka-mahirap na pagtatalik na nagawa niya. Kailangang pigil makagawa ng tunog kahit nasasarapan na. Kailangan pigil.

“I’m cumming, Honey.” bulong nito sa kaniyang tainga.

Napalunok siya dahil doon. Iniisip palang niya na mararamdaman niyang muli ang mainit nitong katas, ang mainit na likido ay mas lalong nakakapagpa-apoy sa kaniyang katawan.

Tumayo ang binata. Hinawakan nito ang magkabilang hita niya at doon kumuha ng lakas upang bilisan ang pag-ulos.

Habang siya naman, gumagalaw na rin ang kaniyang balakang upang salubungin ang mahaba, tigas na tigas at nag-huhumindik sa laki nitong pagkalalaki.

Lumilikha ng ingay ang kumukulong tubig sa takure maging ang pagsasama ng kani-kanilang katawan.

“Hayaan na ako, Honey. Malapit na ako.”

Naipikit niya ang kaniyang mga mata upang damahin ang mainit nitong katas na ilalabas.

Patuloy lang ang pag-ulos ni Luis sa loob ni Peirce. Naka-pikit ang kaniyang mga mata habang bawat hugot at baon ay mabilis at sagad. Ilang ulos na lang ay lalabsan na siya. Nararamdaman niya iyon.

Handa na siya. Handang-handa na. At ng malapit na siyang labsan narinig niya ang mga yabag ng paa at katok ng pinto sa kusina.

“Aba’y bakit ba ito nakasara? Sino’ng nag-sara nito?” boses iyon ng Nanay ni Peirce.

Pareho silang nagkatinginang dalawa sa isa’t-isa habang namimilog ang mga mata.

“Sino bang tao riyan sa loob? Kumukulo na ang ininit ninyong tubig!” sigaw pa ng Ina.

“Bubuksan na ’Nay. Sandali lang ho.” ani Peirce.

Mabilis ang kanilang naging pag-kilos. Hinugot niya ang kaniyang pagkalalaki at ipinasok iyon muli sa loob pagkatapos ay zinniper ang kaniyang short na suot.

Habang si Peirce naman ay mabilis sinuot ang damit nito maging ang short. Nakalimutan na nitong isuot ang brief. Kinuha niya ang brief ng binata at nilagay niya ito sa bulsa ng kaniyang short.

Inintindi niya ang nilaga niyang itlog niyang tubig habang si Peirce naman ay binuksan ang naka-sarang pinto.

“’Nay…?” kinakabahang ani Peirce ng mabuksan ang pinto.

“Ay bakit ba kayo nagsasara ng pinto? Hinayaan niyo pang kumukulo ang mainit na tubig, ano bang ginagawa ninyo?” tanong ng Ina nito.

Mabilis naman ang pintig ng puso ni Peirce. Anomang oras pakiramdam niya ay tatalon na ito at hihiwalay sa kaniyang katawan.

“Ano ho kasi, may pusa ho kasi kaya sinara ko ’yung pinto. Baka ho kasi ma-makain ’yung natitirang ulam.” pagdadahilan niya. “tsaka nagluluto ho kami ng itlog na nilaga, hindi pa ho kasi luto kaya iniwan naming kumukulo.”

“Ayy ganun ba? Totoong maraming ligaw na pusa dito. Nangangain ng ulam.” seryosong sabi ng kaniyang ina. “Eh sa susunod ’wag niyo ng sarhan. Itabi niyo na lang ang ulam sa ligtas na lugar. Tingnan mo ang itusra mo. Pawis na pawis ka.”

Nahihiyang mabilis niyang pinunasan ang pawis sa kaniyang noo gamit ang kaniyang kamay. “Wala ho ’yon Nay. Saan ho ba kayo nanggaling? Bakit ang tagal-tagal ninyong dumating?” pagbabago niya ng kanilang pinag-uusapan upang huwag magkaroon ng iba pang konklusyon ang Ina sa kanilang ginawa sa loob.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 26

Kabanata 26

        “ANO HIJO, luto na ba iyang nilalaga mong itlog?” tanong ng Ina nilapitan nito si Luis at sinuri ang ginagawa. “Ay naku, nalintikan na.” anang matanda na napa-igik pa sa pag-tawa. “Ano bang ginagawa mo? Iihawin mo ba itong itlog? Kanina pa walang tubig ah?” anang humahagikgik na ina.

Pati siya ay natawa sa sinabi ng ina. Naki-isyoso at tiningnan ang naka-bukas na takure. Wala na ngang tubig doon at tanging itlog na lang na konti pa ay mangangamoy na.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang malakas na mapahalakhak. “Nag-presinta mag-luto hindi naman pala marunong. Itlog na nilaga naging inihaw.” tudyo niya kay Luis na panay parin ang pag-tawa.

Luis scratch the back of his neck, look like embarrassed. “I’m sorry ho, tita.” nahihiyang hingi nito ng tawad habang namumula pa ang tuktok ng tainga.

Napangiti na lang siya dahil doon sa kabila ng hiyang nararamdaman niya kanina. Muntik na kaya silang mahuli ng Ina niyang gumagawa ng milagro sa lamesa dito sa kusina. Buti na lang talaga at naniguro si Luis na isara ang pinto ng kusina. Kung hindi baka bumalik sa ospital ang kaniyang ina. Inatake sa puso dahil sa nakita nitong milagro na ginagawa nila.

Sa hindi inaasahan naramdaman niya ang kaniyang sarili. Parang may mali sa babang parte ng kaniyang katawan. Ng kapkapin niya ang kaniyang sarili. “Shit! ’Yung brief ko?” bulalas niya sa kaniyang sarili habang kinakapa-kapa.

Hinanap niya sa sahig at sobra-sobra na siyang kinakabahan. Baka malaman ni Ina niyang may ginawa silang kakaiba kapag ito ang nakakita ng brief niya.

Aligaga na siya kakahanap ng lumapit sa kaniya si Peirce. Mapag-laro ang sumilay sa mga labi nito. “Are you looking for what?” pabulo nitong tanong sa kaniyang tainga upang hindi marinig ng kaniyang ina.

“’Yung brief ko?” kinakabahan niyang bulong pabalik.

“Nasa bulsa ko.” sabi nito habang naka-ngiti. “’Yung butas mong brief.” dugsong pa nito.

Napangiti na lang siya sa kahihiyang dulot sa kaniya niyon. Bakit ba naman kasi hindi niya naisipang isuot ’yung brief kanina? Definitely, dahil sa takot ba baka malaman ng kaniyang ina.

Natapos silang kumain ng agahan. Hindi parin humuhupaw ang kaniyang hiyang nararamdaman.

Nainom na niya ang gamot na ibinigay sa kaniya ni Luis. Doon sa pagka-tayom niya, para daw makasigurado itong hindi siya malalason ng lason ng tayom na ’yon. Gumaan ang kaniyang pakiramdam at maayos na maayos naman siya.

All Luis made medicine has no side effect. He’ll safe.

Narito sila sa loob ng kwarto habang kapwa nakatingin sa ceiling. Walang ginagawa.

Tumagilid siya at niyapos si Luis. “Luis, ligo na tayo?” suhestiyon niya.

Tumagilid din naman ito paharap sa kaniya. “Tapos ano? Ipapasuot mo na naman sa’kin ’yung butas mong brief?” pabiro nitong turan.

Dumukwang siya at kinagat ang tainga ni Luis ng bahagya dahilan para dumaing ito habang tumatawa.

“Just kidding, honey. Stop it.” anito matapos tumawa. “Why don’t we go on a shopping? Bibili tayo ng mga bagong brief para hindi na ako na-te-turn-on kapag nakikita kitang naka-brief tapos may butas pa.” pang-aasar pa nito na sinabayan ng pag-tawa. Pinaikot na lang niya ang kaniyang mga mata.

“E, sa wala akong pambili e. Tsaka pwede pa namang gamitin.” pagdadahilan pa niya.

“So…? ano, shopping tayo?” suhestiyon nito?

“Shopping? Walang mall dito, tsaka gastos lang ’yun—”

“Na’ah, money is not a problem.” anito.

“Sa’yo hindi problema pero sa’kin oo. Nahihiya na nga ako, halos ikaw na ang gumastos ng lahat.”

Naging seryoso naman ang mukha ni Luis. Kaya napatigil siya at napatingin lang dito. “’Di’ba sabi ko sa’yo importante ka sa’kin, kaya lahat ng importante sa buhay, importante rin sa buhay ko.” seryoso nitong sabi. Mababakas doon ang walang halong biro.

Animo’y nakaramdam siya na dinuduyan ang kaniyang puso. Masarap sa pakiramdam ang kaniyang mga narinig. Hindi napigilan ng kaniyang mga labi kundi ang ngumiti. “thank you.” pasalamat niya dito bago hinaplos ang mukha ng binata.

Ngumiti naman ang binata, dumukwang at banayad na inilapat nito ang mga labi sa kaniyang mga labi. “I just want you to promise me one thing, Peirce.” Luis voice was back to serious and sincere.

“Ano ’yun?” kunot noong tanong niya. Medyo nakaramdam siya ng kaba sa pagiging seryoso nito. Parang ang lalim ng gustong sabihin sa kaniya.

“Nasaktan ako noong akala ko ay iniwan mo’ko.” panimula ng binata habang tutok ang mga matang naka-baling sa kaniya. “Masakit ang maiwan, lalo’t mahal na mahal mo ’yung tao. Hanggang ngayon nasasaktan parin ako na hindi mo naalala ’yung dating tayo, pero hindi na ’yun mahalaga sa’kin. Basta nandito ka, kasama kita sa muling paggawa ng hindi malilimutang mga alaala.” hinawakan nito ang kaniyang mga kamay at hinalikan nito ang ibabaw niyon. Ramdam niya ang lungkot sa boses ng binata. He felt guilty at the same time feeling sorry. “I want you to promise me, na kahit anong mangyare, hindi mona ako iiwan muli, please?”

Humulmang ngiti ang kaniyang mga labi. “I wont leave you again. Mahal kita, mahal na mahal. Hinding-hindi kita kayang iwan, i promise. I won’t let you feel being alone again and also being hurt by me. I won’t allow it. I promise.

Isang malapad na ngiti ng puno ng kasiyahan ang sumilay sa mga labi ni Luis. Kitang-kita niya kung gaano ito kasaya. Niyakap siya nito at siniil ng halik na nag-tagal ng ilang minuto dahil sa ginawa niyang pag-laban.

Bago pa man lumalim ang halikan nilang dalawa at kung saan pa ito mapunta ay siya na ang pumutol ng halik. Nasa labas lang ng kwarto nila ang kaniyang ina. Kung lilikha sila ng ingay ay maalarma ito. Nakakahiya naman.

“Tara, shopping na tayo. Basta libre mo.” tumayo na siya at hinala ang binata na mukhang naganahan sa halik.

Sumama na rin ito kahit batid niyang ang gusto nito ay manatili lang sila sa loob at ituloy ang naudlot nilang pagtatalik kanina sa loob ng kusina. Kung hindi ba naman kaagad-agad dumating ang kaniyang Ina. Sana man lang naramdaman niya ang mainit nitong likido na sana ay ilalabas nito sa kaniyang loob.

Nakarating siya sa baratilyo kung saan lahat ng gamit bagsak presyo. Pwede pang tumawad. Ang mga ito nag-bebenta ng mga bagsak presyong mga gamit. Kasama niya si Luis mamili. At ang goal nga nilang dalawa ay bumili ng brief upang may maayos na brief silang magamit.

“Don’t you think this is a good one?” aniya kay Luis na tinaas ang natitipuhan niyang brief sa murang halaga.

“Are you really going to buy here? May shop naman dito, ba’t hindi na lang tayo bumili doon?” reklamo ni Luis.

“Mahal doon. Mas mura dito. Bagsak presyo.”

“Mas mura nga, mukha namang mga gamit na.”

Pinandilatan niya ng mata ang binata.

“Hindi mga gamit ang mga iyan, hijo. ’Yan lang ’yung mga hindi nabenta kaya binagsak presyo namin.” sambit ng nag-bebenta.

Napatango-tango na lang si Luis.

Nakapili siya ng pitong brief na magkaka-iba ang disenyo. Pinilian din niya si Luis ng pitong pirasong brief din para may masuot ito.

“Magkano ho?” tanong niya sa nag-bebenta.

“Bente singko ang bawat isa.”

“Magkano ho ang labing apat na piraso?” tanong niya sa tindera.

“Three hundred fifty pesos.” sagot naman ni Luis.

Naglabas ng calculator ang tindera at talagang kinwenta pa nito kahit nasabi na ni Luis ang pinag-sama-samang halaga.

Ngumiti ang tindera. “Aba’y tama nga ang iyong hinala hijo. Three hundred fifty pesos nga.” manghang sabi nito kay Luis.

“Manang, pwede ba naming tawaran ’yan? Tatlong daan na lang?” aniya.

“Naku, hijo. Bagsak presyo na nga kami tatawaran mopa.” anang matanda.

“Ay ganun ho ba? Sige ho, hindi na lang ho namin kukunin. Sa iba na lang ho kami bibili.” aniya at niyaya na si Luis paalis.

Kunot ang noo nitong tumingin sa kaniya. “Are you serious? Hindi mo talaga kukunin? Sayang naman ang mga pagpili mo.” ani Luis.

“’Wag kang mag-alala. Ibibigay din ’yan sa’ten. In one.” bilang niya ng humakbang siya ng isa. “In two and three.”

“Hijo?” tawag ng tindera sabay harap naman nilang dalawa.

“Sige na nga. Tatlong daan ko na lang i ibibigay sa inyo ito. Kaysa naman sa iba pa kayo bumili. Mapapalayo pa kayo niyan.” palusot pa ng tindera.

Mabilis nitong binalot at ibinigay sa kaniya. Inabot naman ni Luis ang bayad at sabay sinuklian.

“Ganun dapat.” pagmamalaki niya kay Luis.

Halata namam itong namangha sa kaniyang ginawa. “Ano nga ulit ang tawag sa ginawa mo?” tanong nito.

“Tinawaran ko upang mas lalong mapababa ang presyo. Ganiyan ang teknik sa pamimili.” aniya.

Mangha parin si Luis hanggang sa maka-alis na sila at sa ibang pwesto naman sila nag-punta.

Nadaanan naman nila ang mga damitan. Nakita niyang may natipuhang damit doon si Peirce. At gusto niyang subukan ang ginawa ng binata.

“Bibili ho ako ng dalawang ganito.” aniya sa tindero. “Magkano ho ba?” tanong niya.

“Two hundred pesos ang isang damit hijo? Limang daan ang dalawa.”

He smirked. It’s time to use Peirce tricks.

“Manong, pwede bang tatlong daan na lang ang dalawa?” aniya.

“Ikaw ba’y nagbibiro hijo? Tatlong daan para sa dalawang damit? E, bagsak presyo na kami.” anang matanda.

Ngumiti siya. “Kung ayaw niyo ho ay sa iba na lang kami bibili. Mas makakatawad pa kami.” ginaya pa niya ang sinabi ni Peirce at hinala na ito papaalis. Hinihintay niyang tawagin siya ng tindero upang pabalikin tulad ng ginawa kay Peirce ng tindera.

“Sige sa iba ka bumili hijo. Ewan lang sa’yo kung hindi ka pag-tawanan.” pahabol pa ng matanda.

Kunot ang kaniyang noo’ng binalingan ang binata. Nakita niyang nag-pipigil ito ng tawa hanggang sa hindi na nito napigilan. Malakas itong tumawa habang naka-tingin sa kaniya.

Siya na walang ideya sa pag-tawa nito. Ni hindi nga niya alam kung anong dahilan. Maybe he did the trick wrong? Pero sinunod naman niya lahat hindi ba?

“What’s funny, Peirce?” tanong niya habang siya ay nahahawa na rin sa pag-tawa nito.

Pulang-pula na ito sa kakatawa. Ilang minuto bago humupaw ang ligaya nito.

“You did that tricks great.” anito na maluha-luha sa pag-tawa kanina.

“What do you mean? You sound sarcastic.”

“Grabe naman kasi ang ginawa mo. Tinawaran mo ng malaki. Natural na hindi ibibigay sa’yo ’yun. Kung hindi kalang guwapo bago pinagkamalan kanang may sira sa pag-iisip.” biro pa nito.

He scratch the back of his neck looks embarrassed.

Hanggang sa pag-uwi nilang dalawa. Tawa parin ng tawa si Peirce sa kaniyang ginawa. Hindi naman kasi niya alam na over “tawad” na pala siya. Kaya pala hindi pinatos ang suhestiyon niya ng matanda. Hindi na siya sumubok pa ng tricks na iyon ni Peirce. Hinayaan na lang niya ang binata na ito ang kusang bumili ng mga gusto nitong bilhin. Nanatili na lang siyang tahimik habang siya ang mga tagadala ng mga pinamili nito.

Matapos makapamili, ng hindi niya matatawag kung mga bagong gamit ba iyon o hindi dahil mukhang luma na iyon. Pero ganun pa man naging masaya siya sa pamimili nila kahit pinagtawanan siya kanina ni Peirce. The enjoyment was there. Basta naroon si Peirce sa tabi niya, lahat ng boring ay nagiging kapana-panabik. Wala e, mahal niya.

Ilang oras bago sila nakabalik sa bahay nila.

“O, nariyan na pala kayong dalawa. Saan ba kayo nanggaling?” anang ina.

“Nag-shopping lang po—”

“Namalengke lang ho kami Inay.” putol nito sa iba pa niyang sasabihin.

“Ay siya sige. Kung ganun ay ilapag na ninyo iyan. At tayo’y kakain na.”

Inilapag nilang dalawa ng binata ang mga pinamili sa salas at sumabay na sila sa pagkain. Masaya at puno ng halakhakan ang kanilang mga naging pag-usap hanggang sa natapos na sila.

Pumasok silang dalawa sa kwarto dala ang mga gamit na iniwan nila sa salas na pinamili nila kanina.

Nakita niya si Peirce na inilabas nito ang isang brief. Lumapit ito sa kaniya at sinukat sa kaniyang bewang. “That’s it. Fit.” inabot nito sa kaniya. “’Yan suotin mo, para naman hindi na butas ’yung brief mo. Para na din hindi mo na din malait ’yung brief ko.”   Natawa na lang siya. “Gusto mo palitan ko na ngayon?” tudyo niya dito.

Nahihiya naman itong ipinaikot na lang ang mga mata para kahit papa’no ay maibsan ang hiya.

Ngumiti siya at dumukwang. Hinalikan niya ang noo nito, pababa sa pisngi. “You’re adorable.”

Peirce just looking startled and he was so adorable.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 27

Kabanata 27

         NATAPOS ANG ilang araw nilang pananatili sa bahay ng kanilang pananatili ni Luis sa bahay ng kaniyang pamilya. Napag-pasiyahan nilang dalawa na umuwi sa bahay ni Luis dahil sa mga trabahong nag-hihintay dito. Sa totoo lang ayaw niyang sumama kay Luis na parang gusto niya. Nasa dilemma siya, pero sa huli sumama parin siya. Ayos naman ang kaniyang mga magulang suportado ni Luis. Kaya nahihiya na siya sa mga tulong nito sa kaniya.

Iisa lang ang hiling nito ang sumama siya pabalik. Kaya hindi niya kayang tanggihan ang kaniyang mahal.

Naalala tuloy niya ’yung pagkainis niya. Nainis nga siya kay Luis noong mga panahong nahuli sila ng kaniyang Ina na naghahalikan sa salas. Wala siyang nagawa kundi aminin sa kaniyang Ina ang relasyon nilang dalawa ng binata. Imbis na ang kaniyang ina ang masurpresa siya pa pala. Nalaman niyang matagal na palang alam ng kaniyang Ina ang tungkol sa kanilang dalawa ni Luis. Hinihintay lang siyang mag-tapat dito. And with a surprise, maging ang kaniyang mga kapatid ay alam na rin ang tungkol sa kanila. Pinapaamin lang pala siya. Siya tuloy ang labis-labis na nasurpresa.

Laking pasalamat naman niya na natanggap ng kaniyang Ina ang relasyon nilang dalawa ni Luis sa kabila ng pagiging iba ng relasyon nilang dalawa. Walang bakla sa kanilang dalawa. They are a strong man who fell inlove to each other. Ang weird ni Cupido. Sa dami-dami ba namang ipapana para maging matched niya bakit si Luis pa? Bakit kapwa pa niya lalaki?

Ganun pa man, sa kabila noon. Malaki parin ang kaniyang pasasalamat kay Cupido. Kung hindi dahil sa dito, hindi niya mahahanap ang unconditional love na hinahanap niya. ’Yung pagmamahal na bubuo sa kaniyang puso.

Ang totoo niyan. Matagal na pala silang pinana ni Cupido ngayon binubuo nila ang nawalang alaala ng kanilang pagmamahalan ni Luis.

Back to the reality.

“Are you okay?” Luis asked him while they are in the chopper, roaming the sky.

“I’m okay. I’m just not used to it.” aniya na ang tinutukoy ay ang kaniyang pag-sakay sa sasakyang panghimpapawid. Hindi talaga siya sanay, lalo’t ito ang unang beses na sumakay siya.

“Hmm.” hinawakan siya ni Luis sa mga kamay at hinalikan ang kaniyang mga labi. It was just a quick kissed. “Don’t worry, i’m here for you.”

Yakap-yakap siya nito habang paminsan-minsan ay hinahalikan ang kaniyang ulo. Niyakap na rin niya ang binata. Ang kaniyang tainga ay nakalapat sa dibdib nito. Ramdam na ramdam niya ang mabibilis na pag-tibok ng puso nito.

Doon niya tinuon ang kaniyang atensyon. Sa mga tunog na animo’y musika humihigit sa kaniyang diwa na maka-tulog.

Ilang oras ang biyahe. Nagising siya na may humahalik sa kaniyang pisngi. “Nandito na tayo, Peirce.” anito.

Iminulat niya ang kaniyang mga mata at una niyang nakita ang nakangiting si Luis. Mabilis siyang bumangon.

“Nandito na tayo.” dugsong pa nito.

Ngumiti na lang siya at lumabas na. Inalalayan siya ni Luis pababa.

“Thank you.” he said.

Matapos nilang makababa ay handa na ang kanilang sasakyan. Sumakay siya sa kotse ni Luis at maging ito’y sumakay na rin bilang tagamaneho ng sasakyan.

“Anong gustong mong kainin?” tanong nito. Kanina pa kasi sila hindi kumakain. Dahil wala nga siyang gana.

“I don’t want to eat. I just want to sleep.” aniya.

Sinapo ng binata ang kaniyang pisngi. Dumukwang at inilapat nito ang mga labi sa kaniyang mga labi. “Hindi pwedeng hindi tayo kumain. Hindi kapa kumakain baka mapano ka.” nag-aalalang sambit nito.

Kinuha niya ang isang kamay ni Luis at pinagsalikop ang kanilang mga kamay. “I’m okay. I’ll be okay.” he responded. “Can you drive with only one hand? Gusto ko lang matulog habang kapit ang kamay mo.” tanong niya.

Ngumiti naman si Luis sa kaniya. “You’re naughty, Peirce. Oh, yeah. I can drive with only one hand. Sleep tight, honey.”

He smiled again. He place Luis’s hand on his shoulder. He kissed his hand and he close his eyes. After a minute or so… He feels like his eyes was about to shut down. And he fell asleep.

“Peirce. Come-on, wakey, wakey.” gising sa kaniya ni Luis.

Inaantok na minulat niya ang kaniyang mga mata. Nakahinto na ang sasakyan. Nang kaniyang tanawin ay narito na sila sa bahay. Sa bahay ni Luis.

“We’re here.” anito.

He pouted. “Gusto ko pang matulog.”

“Huh? Ilang beses kanang natulog ako? Inaantok ka parin.” manghang tanong nito.

Mabilis naman siyang napa-tango. “I’m sorry. Inaantok talaga ako e.” dumukwang ang binata at hinalikan ang kaniyang mga labi.

“Ano inaantok kapa ba?” tanong nito matapos maputol ang halik.

Nakagat naman niya ang pang-ibabang labi. “Oo.” sagot niya.

Malawak naman ang naging pag-ngiti nito. Dumukwang muli at hinalikan ang kaniyang mga labi. Mas matagal sa kanina nitong pag-halik sa kaniya. “Are you still sleepy honey?” Luis asked in a seductive tone.

He nod. “I’m still sleepy unless…” nang-aakit na kinagat niya ang pang-ibabang labi. “Unless i fucked you?” diretsahan nitong tanong.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng makaramdam siya ng hiya. Hindi na lang siya sumagot sa halip ay ibinaling na lang niya ang kaniyang tingin sa ibang direksyon.

Napasinghap siya sa gulat ng sundotin nito ang tagiliran niya. “Ano, huh? Inaantok ka pa?” panay lang ang pagkiliti nito sa kaniya. Hindi naman niya mapigilan ang kaniyang sarili kundi ang tumawa.

“Tama na nga, Peirce.” tumatawang saway niya dito.

Ilang minuto bago tumigil ang binata. “Nagugutom ako. Gusto kong kumain. Kain tayo.” alok nito sa kaniya.

Mabilis naman siyang umiling. “ayokong kumain e. Ikaw na lang.” tanggi niya.

“Hindi ka kakain o kakainin kita?” pananakot nito sa kaniya.

“Are you blackmailing me again, honey?” he said sounds like teasing Luis back.

“Am I?” lumapit ito sa kaniya na animo’y ng aakit.

Lumapit din naman siya dito. Hindi siya nagpatalo. Matiim ang mga titig na pinupukol ng isa’t-isa. ’Yung mga tingin na may pagnanasa at buong pagmamahal.

“Gusto mo talagang kainin kita?” tanong nito na mararamdaman ang sobrang sexy at hot nitong boses. Mas lalo siyang naaakit lalo na’t tumatama ang mainit nitong hininga sa kaniya mga labi. Naamoy niya ang mabango nitong hininga na nagbibigay akit sa kaniyang katawan.

Nagulat na lang si Luis ng hindi nagpatinag si Peirce. Lumaban ito sa kaniya ng titigan at ito pa mismo ang naglapat ng mga labi nito sa mga labi niya at desperadong hinalikan.

Napangiti siya sa pagitan ng pag-halik nito sa kaniya. Lumaban siya sa halik na pinukol nito.

Kumawit ang kamay ng binata sa kaniyang batok at mas pinalalim pa ang halik na sinimulan nito.

Pumasok ang dila nito sa kaniyang bibig. Sumabog ang kakaibang sensasyong dulot nito.

Tinanggap niya ng buong-buo ang dila ng binata. Animo’y may digmaan ang kanilang bibig. Espadahang mga dila habang naglalabang mga labi.

Nadadarang siya sa ginagawa nilang dalawa. He could already feel his cock down there stirring to life.

He badly wanted to deepen the kissed, but they have to get some air.

Nag-hiwalay ang kanilang mga labi. Nag-mulat ang parehong mga mata. Ngumiti ito at maging siya. Isang banayad na halik ang ibinigay niya sa mga labi nito.

“Shit! I can’t take it anymore. “

Lumabas siya ng kotse at mabilis na nag-tungo sa kabilang side ng kotse. Binuksan niya iyon at maingat na binuhad si Peirce.

Napaigik naman ito. Ibinaba niya at muling nag-lapat ang kanilang mga labi. Tinutugunan ang bawat pangangailangan ng bawat isa.

“Hmmm.” hindi na nila alam kung kaninong mga ungol ang kumakawala sa kanilang mga halikan. Dahil batid nilang sa mainit na halikang iyon, panay ang pakawala nila ng ungol.

The were eager to taste the feeling of heaven. Habang papasok ng bahay ay hinuhubad na nila ang damit ng isa’t-isa. Tinatapon kung saan-saan.

Tanging brief na lang ang pareho nilang suot.

Napahawak siya sa pinto ng doorknob ng bahay ng mabilis siyang sinugod ng binata at siniil ng halik ang kaniyang mga labi.

Mabilis niyang tinugon ang halik nito sa kaniya, buong puso at buong pagmamahal.

The kiss went deeper and deeper. Full of desperation.

Tumigil ang halik. Mabilis at nag-mamadali nilang hinubad ang kani-kanilang mga saplot sa katawan walang itinira.

“I love you, Peirce.” buong sinseridad nitong sabi.

“I love you too, Luis.” he answered back equal passionaite with love.

Sinugod siya nito ng mainit nitong halik. Mabilis ang kaniyang naging pag-tugon. Nag-laban ang kani-kanilang dila sa isa’t-isa. Kapwa nilalantakan ang bawat isa.

Ramdam na ramdam niya ang kakaibang sensasyong bumabalot sa kaniya. ’Yung sarap na kay Luis lang niya malalasap.

Nag-tagal ng ilang minuto ang halik na iyon. Agresibong bumaba ang halik ng binata hanggang sa marating nito ang kaniyang leeg. Napapikit siya sa kakaibang sensasyong hatid ng pasada ng mga halik nito sa leeg niya. Para siyang nasa alapaap dinadama ang sarap na dulot niyon.

Naglakbay pang muli ang mga labi nito hanggang sa tuluyang marating ang kaniyang matitipunong dibdib.

He bite his lips at the same time closing his eyes feeling the sensation.

Agresibong pinatalikod siya ng binata. Mabilis naman siyang tumalikod habang hawak-hawak ang doorknob ng pinto. Ramdam niya ang daliri ng kamay ng binata sa kaniyang batok pababa sa kaniyang backbone, dumadaosdos pa pababa. Ramdam niyang nagtataasan na ang balahibo sa kaniyang katawan dulot ng kakaibang kiliti ng pagpasada ng daliri nito.

“Luis…?” tawag niya dito sa paungol na boses.

Lumapit naman ito sa kaniya. Nilapat ang labi sa kaniyang tainga.

“Baka may makakita sa’ten. ’Yung guard.” nag-aalalang sabi niya.

“Don’t worry, they won’t see us. Malayo ang guard house dito.”

Namilog ang kaniyang mga mata at kakaibang sarap ang bumalot sa kaniyang kaibuturan ng maramdaman niya ang pagpasok ng nag-huhumindik sa haba at laki nitong pagkalalaki.

Hindi niya alam kung anong gagawin. Basta naipikit na lang niya ang kaniyang mga mata at dinama ang sarap na dulot niyon.

Luis closed his eyes feeling the pleasure they brought to each other. He gently slid his cock inside Peirce hole. It’s like heaven. He felt heaven.

Parang dinuduyan si Luis ng mga Anghel. Habang ramdam na ramdam niya ang alapaap na nararanasan niya sa binata.

Isinagad niya ang pagkakapasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito dahilan para malakas itong mapasinghap kasama na doon ang naliligayahang ungol.

Niyapos niya ang binata sa likuran. Hinalikan niya ang batok nito at ang leeg matapos ay sinimulan na niyang hugutin at ibaon ang kaniyang pagkalalaking nag-huhumindik sa haba at laki.

“Luis. Luis. Ohhhhhh, ang sarap. Ang sarap niyan. Sige pa, isagad mo lang. Ohhhhh—Luis.” ungol ni Peirce ng mag-simula na itong maramdaman ang langit sa kaniyang piling.

Muli ay inulos niya ang kaniyang pagkalalaki sa loob ng binata. Bawat hugot-baon na kaniyang ginagawa ay puno ng kabanayadan. Napapa-pikit siya sa tuwing sinasagad niya ang pagkalalaki sa loob nito.

Hindi pa siya namamatay ngunit maaga na niyang naabot ang kalangitan sa itaas.

“Peirce. Ohhhhh.”

Sinapo niya ang mukha ni Peirce upang ipaling ito sa kaniya. Agad niyang siniil ng halik ang mga labi nito matapos mapaling.

They shared the most soft and gentle kissed. ’Yung halik na puno ng pagmamahal sa isa’t-isa.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi ng binata at ipinasok ang kaniyang dila sa loob ng bibig nito. Kapwa sila napa-ungol ng mag-tagpong muli ang kanilang mga dila.

It’s like made just for each other.

Sa lumipas na minuto naging mabilis na ang kaniyang pag-ulos. Palakas ng palakas na rin ang pag-ungol na kumakawala sa bibig niya at sa bibig ng kaniig.

Hanggang sa naging walang humpay, walang tigil, mabilis, at sagad na pag-pasok sa loob ng binata. Mariin niya itong niyapos sa likod ang kaniyang dalawang kamay ay naka-kapit sa magkabilang braso ng binata. Doon siya kumuha ng lakas upang umulos ng mas mabilis sa loob nito.

Mariin ang kapit ni Peirce sa doorknob ng pinto, naka-pikit ang kaniyang mga mata habang sinasalubong ang bawat hugot at baon nito sa loob niya.

Panay ang mapagnasang ungol na pumailanlang sa silid. Panay ang halinghing at daing ng isa’t-isa. Panay ang pagpapaligaya, at desperadong marating ang rurok ng kanilang kaligayahan.

Just like a wild fire of bliss. Luis exploded inside of him. Filling him with his hot seeds. The one that made him go crazy.

Body collapsed, pleasure arrived. The most hot damn sex they have done, outside the house fully naked. No cares about the people might see them.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 28

Kabanata 28

          ILANG-ARAW SIMULA NG dito na silang dalawa tumira sa bahay nito. Sa bahay ni Luis.

Binigyan siya nito ng gamot na para sa kaniyang sakit sa pag-limot. Mga ilang araw na tuloy-tuloy sa pag-inom ng gamot ay unti-unti na niyang maalala ang mga nakaraan niyang nawala at nakalimutan.

Tama nga si Luis. Epektibo ang gamot na pinainom nito sa kaniya. Unti-unti habang lumilipas ang araw ay naalala na niya ang pinagsamahan nilang dalawa. Unti-unti nang lumilinaw sa kaniya ang lahat-lahat, at ’yon ang labis-labis niyang ikinasaya. Ganun din naman si Luis na naging masama sa pogreso niya.

Though hindi na naman importante sa kaniya na maalala ang nakaraan dahil narito na naman sa tabi niya si Luis na pinupuno siya ng mga bagong alaala. Unforgettable memories.

Sumapit ang gabi, matapos kumain ay nag-handa na sila sa pag-tulog. Pareho silang naligo bago humiga. Yumakap sa kaniya si Luis at hinalikan siya nito sa leeg pataas sa kaniyang tainga.

“Good night, honey. I love you.” buong pagmamahal nitong sabi.

Binalingan niya ang binata at hinalikan niya ito sa noo. “I love you too.”

Mas lalong humigpit ang yakap ni Luis sa kaniya, tumatama ang mainit nitong hininga sa kaniyang leeg. Kakaibang kiliti ang kaniyang naramdaman ngunit bumubuhay ito ng sensasyon sa bawat parte ng kaniyang katawan.

Ilang oras ang lumipas ngunit hindi niya magawang maka-tulog. Hindi siya dinadalaw ng kaniyang antok.

Nilingon niya si Luis, mahimbing na itong natutulog.

Inalis niya ang pagkakayakap nito sa kaniya, bumangon siya at hinubad ang kaniyang damit pang-itaas. Tanging boxer na lang ang natitira.

Muli siyang humiga at pinag-masdan si Luis. Napangiti siya sa maamo nitong mukha. Mala-anghel na akala mo ay hindi ng mamanyak.

Hindi niya alam kung anong klase itong nararamdaman niya sa loob ng kaniyang dibdib. Basta sobrang naliligayahan siya habang pinagmamasdan ang mukha ng binata.

“Luis…?” tawag niya dito sa mahinang boses. “Luis, honey.” tawag niyang muli ngunit hindi parin ito magising. “Luis..?” bahagyang nilaksan niya ang kaniyang boses.

“Hmm?” inaantok nitong sagot.

“Open your eyes.” utos niya.

Gusto niyang kutusan ang kaniyang sarili sa pag-istorbo niya dito sa pag-tulog.

Sinunod naman ni Luis ang kaniyang gusto. Kahit antok na antok ito ay nagawa parin nitong buksan ang mga mata at tumitig sa kaniya. Napangiti siya habang kagat ang pang-ibabang labi ng magkatitigan silang dalawa.

Ngumiti din ito sa kaniya at inaantok na muling pinikit ang mga mata. “Stop teasing me, honey. Let’s go to sleep.” anito at muli siyang niyakap. Binuksan nitong muli ang mga mata at tumingin sa kaniya. “Why do you remove your clothes? Malamig baka mapano ka?” nag-aalalang sabi nito.

“Mainit e.” gusto niyang matawa sa naging reaksyon niya, para siyang bata kung mag-salita. Hindi niya alam kung saan nagmumula ang pagsasalita niya ng ganoong tono. Basta parang gusto niyang magpa-baby kay Luis ngayon.

Napakunot ang kaniyang noo ng bumangod ang binata. Kinuha nito ang remote ng aircon at nilaksan ang pagdaloy ng lamig.

“Feel better?” tanong nito.

Tumango naman siya at ngumiti.

Muli na itong bumalik sa pag-higa at niyakap siya ng mahigpit. Isiniksik nitong muli ang mukha sa kaniyang leeg.

“Let’s go to sleep, honey.” anito.

Lumingon siya dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa.

“Hubad ka ng damit.” utos niya dito.

Hell! Hindi na niya maintindihan ang kaniyang sarili. Nagiging bossy siya at sa kalaliman ng gabi iniistorbo niya ang sana’y natutulog na ngayong si Luis. Pakiramdam niya ay nagiging isip bata din siya. Literal.

“Bakit?” tanong naman nito.

“Mas masarap kayakap kapag naka-hubad ng damit.” aniya.

Kunot man ang noo ay bumangon ito. Hinubad ang damit at itinapon kung saan. Humiga ito at muli na naman siyang niyakap. “Feel better, honey?” asked by Luis.

Pinatihaya niya ang binata at ipinatong niya ang kaniyang ulo sa dibdib nito. “Can i sleep like this?” aniya.

“If that’s what you want, then.”

Ngumiti siyang muli. Hindi na niya mabilang ang ngiting sumilay sa kaniyang mga labi. Inangat niya ang ulo at hinalikan si Luis sa mga labi. Banayad kaya’t damang-dama niya ang lambot ng mga labi nito.

“Good night, Luis.” aniya bago niya muling ibinalik ang kaniyang ulo sa dibdib nito.

Niyakap siya ng binata. Napapikit siya ng maramdaman niya ang halik nito sa kaniyang ulo. “Good night, Peirce.”

Hanggang sa ipikit niya ang kaniyang mga mata. Nag-simbolong musika ang tibok ng puso ni Luis sa kaniyang tainga. Habang pinakikinggan niya ang bawat pag-tibok ng puso nito, pakiramdam niya ay dinuduyan siya sa alapaap hanggang sa tuluyan na siyang maka-tulog.

Medyo madilim pa ang paligid ng muli siyang magising. Naroon parin sila sa ganoong posisyon. Kahit malamig ang silid dulot ng aircon, nagsisilbing init naman niya ang katawan ng binata.

Inangat niya ang kaniyang tingin at pinagmasdan ang himbing na natutulog na si Luis. Napangiti siya.

Lumawak ang kaniyang pag-ngiti ng may maisip siyang kapilyuhan. Tumuon ang kaniyang paningin sa itim na itim na pilik mata ng binata.

Pinaglaruan niya ang pilikmata nito gamit ang kaniyang daliri ng kamay. Napa-igik siya sa tawa ng gumalaw-galaw ang mata ng binata, nakita rin niya kung pa’no ito nakikiliti sa ginagawa niya kahit tulog ito.

Tumuon ang kaniyang tingin sa ilong nito. Dumukwang siya at hinalikan ang ilong ni Luis ng dalawang beses.

Para na siyang may-sira sa kaniyang pag-iisip sa mga ginagawa. Tila naa-adik siya sa kaniyang ginagawa. Naliligayahan sa paglalaro sa natutulog na binata.

Tumuon ang kaniyang pansin sa mga labi nito. Kakaibang sensasyon ang hatid niyon sa kaniya. Napalunok siya habang pinagmamasdan ang mapupula nitong mga labi.

Kusang dumukwang ang kaniyang katawan at banayad niyang inilapat ang kaniyang mga labi sa mga labi nito.

Napapikit siya ng maramdaman ang malambot nitong labi sa kaniyang mga labi. Kakaiba ang hatid niyon sa kaniya. Talagang naliligayahan siya sa kaniyang mga ginagawa.

Inilayo niya ang kaniyang mga labi ng maramdaman niyang gumalaw ang binata. Natawa na lang siya sa kaniyang mga naiisip gawin. Parang siyang batang paslit na naghahanap ng atensyon.

Nang maramdaman niyang mahimbing na ulit itong natutulog pinupog naman niya ng halik ang buong guwapo nitong mukha. Bawat halik niya ay matagal at banayad.

Naging si Luis sa mga halik sa kaniya ni Peirce. Inaantok na iminulat niya ang kaniyang mga mata.

“Good morning.” bati nito sa kaniya habang namumula ang puno ng tainga.

“What’s with you today, huh? Honey?”

Kagabi pa kasi niya napapansin ang sudden change of mood ng binata. Kagabi kung umakto ito parang isip bata, ngayon naman napaka-lambing nito sa kaniya. Hindi sa sinasabi niyang ayaw niya, talagang naguguluhan lang siya sa sudden change of mood nito.

Kumubabaw ito sa kaniya at inilapit ang mukha sa kaniyang mukha. Matiim itong nakatitig sa kaniya pagkatapos ay ngumiti.

“I love you.” sambit nito imbis na sagutin ang kaniyang tanong.

Napangiti na lang siya at sinapo ang mukha nito. “I love you more.”

Lumapit ang mga labi nito sa kaniya at banayad inilapat ang mga labi sa mga labi niya. Banayad din naman ang kaniyang paggalaw.

Ramdam niya ang umaapoy na pagnanasa sa kaniyang katawan.

Nag-hiwalay ang kanilang mga labi. “I love you.” banggit nitong muli.

Ngumiti siya at inikot niya ang binata, ngayon naman ay siya ang kumubabaw dito. “Pansin ko lang, kagabi kapa ganiyan, huh? Are you trying to seduced me, Peirce?” tanong niya dito.

’Yun kasi ang nararamdaman niya. Pwede naman nitong sabihin kung gusto nitong may mangyare sa kanila, hindi naman siya tatanggi bagkus ay maliligayahan pa siya. Kailangan ba talaga nitong idaan sa pang-aakit?

Umiling naman ang binata. “I’m not seducing you. Why, you felt seduced?” daring na sambit nito habang sinasalubong ang kaniyang mga tingin.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “Yes, honey. I felt seduced by you, you have to take the responsibility for making me turn-on.”

“I’m happy to take.” Peirce answered and he cupped his shaft covered with his boxer.

Namilog ang kaniyang mga mata sa gulat ngunit mabilis din itong nawala. “You’re really seducing me.”

Napalunok siya ng himasin ng binata ang pagkalalaki niyang tumatayo na sa ginagawa nito.

Hinalikan siya ng binata sa mga labi ng muling banayad. Lumaban siya sa halik na sinimulan nito hanggang ang halik ay naging desperado.

Iniyakap ng binata ang dalawang binti nito sa kaniyang balakang habang patuloy ang kanilang paghahalikan.

“You’re aggressive that much, huh?”

Peirce hugged him and pulled him closer him. Peire deep his lips on his. He immediately kissed back full of equal passionaite and love.

Pareho naging mapusok ang siilan ng kanilang mga labi. Naging mapusok ang kanilang mga halik.

Nag-laban ang kani-kanilang dila sa bibig ng bawat isa. Kakaibang sensasyon ang lumukob sa kaniyang pagkatao.

Ramdam niya ang kamay ni Peirce na pumasok sa loob ng boxer niya. Napangiti siya ng sapuin nito ang kaniyang pagkalalaki habang hinihimas-himas ng bahagya.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ni Peirce sa kaniyang labis na panggigigil.

Nag-tagal ang kanilang mga halik sa isa’t-isa. Puno ng kapusukan at desperasyon sa mga sarap na natatamo.

Pinutol niya ang halik habol naman ang mga labi nito, napangiti siya dahil doon. Humagilap sila ng hangin bago muling nag-halikan.

Bumaba ang kaniyang halik sa leeg ng binata. Rinig niya ang mahinang pag-ungol nito ng halikan niya ang leeg nito pababa.

Nag-iiwan siya ng halik sa bawat parte ng katawan nitong madaraanan niya. Sa balikat nito pababa. Narating niya ang tayong-tayong utong ng binata. Namumula pa ang palibot nito habang ang tuktok naman ng itong nito ay mala-rosas ang kulay.

“Hell beautiful.” He dipped his head to claim Peirce nipple. He closed his eyes while licking Peirce taut and aroused nipple.

Gamit ang dila, pinakilwal niya iyon sa utong ng binata pagkatapos ay agad niyang nilaro ang tayo nitong utong.

“Ahhhh. Ahhhh. Sarap, Luis. Ohhhhh! Shit!” ungol nito sa kaniyang ginagawa.

Napangiti siya sa isiping naliligayahan ito. Ramdam din niya ang paggalaw ng katawan nito at ang mabilis na pag-hinga habang nasasarapan.

Hindi siya nag-sawa sa ginagawa, lalo’t kailanman ay hindi niya pagsasawaan ang sarap na animo’y nasa alapaap na mga tagpong ito sa kaniyang lalaking pinaka-mamahal.

Hindi pa siya nakuntento. Lumipat siya sa kabilang utong nito ay dinilaan, sinipsip, at nilaro din niya ito tulad ng kaniyang ginawa sa isa pa nitong utong.

“Ahhh. Ahhhhhh, shit! Sige lang, sige lang Luis. Ituloy mo lang. Ahhhh. Bilisan mo.”

Nasa dulo ng kalawakan si Peirce, ramdam niya sa tuwing ipipikit niya ang kaniyang mga mata. Walang problema at tanging sarap lang sa kaniyang pakiramdam ang nararamdaman.

Halos mapasigaw na siya sa sarap sa tuwing nilalaro nito ang kaniyang utong ng walang humpay at walang tigil. Panay ang kaniyang pag-biling sa kung saan-saan. Pakiramdam niya, anomang oras ay magdiliryo na siya sa ginagawa nito.

“Shit!” napasambunot siya sa buhok ng binata ng kagatin nito ang kaniyang utong. Nanginig ang kaniyang katawan sa kakaibang sarap na dinudulot nito sa kaniya.

Abot kamay na niya ang langit. Abot kamay na niya ang sarap.

“Sige lang, Luis. Ituloy mo lang.” ungol niya, ang kaniyang diwa ay hindi na yata makaka-alis sa sarap na kinasasadlakan nito.

Ilang minuto bago tumigil ang binata. Muntik pa siyang mawalan ng boses sa mga malalakas na ungol na pinapakawalan niya.

Muling tumaas ang mga halik nito hanggang sa mapunta sa kaniyang tainga. “Can we do the dogstyle?” nakaka-akit na bulong nito sa kaniyang tainga.

Ramdam niya ang pamumula ng kaniyang pisngi sa sinabi nito. Kinagat niya ang pang-ibabang labi at napatango-tango.

“Say it, honey. Say dogstyle.”

Mas lalo naging mariin ang pagkagat niya sa kaniyang pang-ibabang labi. “D-D-Sex.”

He heard Luis softly chuckled. “It’s not called sex it’s making love. Now say it. Say dogstyle.”

“Fuck! Luis, can you just fuck me? Andami mo pang gustong ipasabi sa’kin e.” kunwaring naiinis niyang turan.

“Just so simple, Peirce. I just want you to say dogstyle. What’s the big deal?” anang binata.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 29

Kabanata 29

          “JUST SO simple, Peirce. I just want you to say dogstyle. What’s the big deal?” anang binata.

Naipikit ni Peirce ang kaniyang mga mata sa hiyang nararamdaman niya. “Do-Dogstyle. We’ll do that fucking dogstyle.” aniya na labis-labis ang rumehistro hiya sa bakas ng mukha.

“That’s it, honey. You’re doing great. I like how you said it.” may pang-aakit na turan nito.

Bumaba ito hanggang sa mag-pantay ito at ang kaniyang balakang. Nagulat siya at napasinghap ng bahagya ng higitin ng binata pababa ang boxer niyang suot.

Ngumiti ito habang naka-titig sa kaniya.

“You do this. Just like the dog position.” pinatuwad siya ng binata—like fuck! It was the most embarrassing position. Nakakahiya. Sobra.

Hinalikan siya nito sa kaniyang batok pababa ng pababa. Ramdam niya ang mga halik at bawat dampi ng balat nito sa kaniyang likod.

Nilingon niya ito dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. Mapagnasa ang pinukol nitong tingin sa kaniya, he smirk after he slapped his butt cheek.

“Uhmm.” daing niya sa kakaibang dulot nito sa kaniya.

Ngumiti ang binata. Nakita niyang hinawakan nito ang magkabilang pang-upo niya. Nagulat na lang siya at laking gulat habang malakas na napa-singhap ng maramdaman niya ang dila ng binata na pumasada sa kaniyang pang-upo.

Kakaibang sarap ang hatid niyon.

“Shit, Luis! Why are you licking my ass?” he asked felt embarrassed.

Umangat ang ulo ng binata. “’Cause i want to.” Luis answered with a smirked on his genuine lips.

Nakagat na lang niya ang pang-ibabang labi ng muli niyang maramdaman ang dila nito sa lagusan ng kaniyang butas. Masarap iyon sa kaniyang pakiramdam. Talagang mala langit iyon.

“Ohhhh, shit!” mahigpit ang pagkaka-kuyom niya sa kaniyang kamao habang hawak-hawak niya ang bedsheet. “Luis, hell! That was great.”

Naramdaman niyang ibinuka ng binata ang pang-upo niya at doon inilibas ang dila na sumundot-sundot sa kaniyang loob.

Halos mawalan siya ng ulirat sa kakaibang pakiramdam na dulot nito. Nag-iinit na ang kaniyang katawan. Ramdam niya ang apoy ng pagnanasa sa kaniyang kaibuturan na nag-sisimula ng lumiyab.

Butol-butol na pawis habang pakiramdam niya ay napaka-init.

“Luis. Luis. Luis. Ohhhhhh—shit, Luis.”

He felt like he’s about to collapse. Those butterflies inside his tummy wanted to get out. It’s tickling him.

“Hell! Luis, that’s so great.”

Nilaro ng dila ni Luis ang loob niya. Ramdam na ramdam niya ito sa bawat paggalaw ng dila nito.

Inaabot niya ang mga bituin sa alapaap sa tuwing ipipikit niya ang kaniyang mga mata. Nang-hihina na ang kaniyang braso na naka-tuon sa kama upang mag-silbing sandigan upang manatili siya sa ganoong posisyon.

Ilang minuto pa ang lumipas, ngunit hindi ito tumigil. Paos na ang kaniyang boses sa kakasigaw at kakaungol ng malakas sa sarap ng ginagawa nito.

Naging mahina na rin ang kaniyang braso. Tuluyang sumobsob ang kaniyang mukha sa kama, ngunit ang kaniyang pang-upo ay naroon parin sa ganoong posisyon.

Mariin niyang ipinikit ang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot nito sa kaniyang kaibuturan.

Ilang minuto pang nag-tagal ng maramdaman niyang tumigil na ang binata. Batid niyang hinubad nito ang boxer at pumisisyon sa nakabukaka niyang mga hita.

Kahit medyo hina siya sa sarap na kaniyang naranasan kani-kanila lang ay pinilit niyang ibangon ang kaniyang sarili.

Nakita niyang ipapasok na ng binata ang pagkalalaki nito sa loob niya mabilis niyang pinigilan. He still have something else in mind, that he’s pretty sure Luis will gonna love this.

Umalis siya sa kaniyang tayo. Tinulak niya pahiga sa kama ang nag-tatakang si Luis. Ng mapag-isip-isip nito ang kaniyang pagiging agresibo ngumiti ito.

Ginawang unan ang dalawang kamay. “Let’s see what else can you do.” daring na sabi ng Scientist.

He smiled. “don’t dare me Mr. Scientist. I can do an experimentation that you can only experienced.” he said sounds teasing.

“Do it then.”

Ngumiti siya.

Naka-tingin ng matiim si Luis kay Peirce ay hinihintay niya ang sunod nitong gagawin. Dumukwang ito at hinalikan ang kaniyang noo. ’Yung halik na talagang damang-dama niya. Kakaibang sensasyon din ang hatid nito. Pakiramdam niya ay kakaibang sedaktibong halik iyon.

Nag-tungo ang halik ni Peirce sa kaniyang ulo lumihis sa kaniyang pisngi hanggang marating nito ang kaniyang tainga.

“Uhmm.” ungol niya ng maramdaman ang mainit nitong dila na pinasadahan ang malambot na parte ng kaniyang tainga. Bahagyang kinagat-kagat at pasimpleng dinidilaan.

Kung inaakit at binibitin siya ni Peirce, pwes iyon ang kaniyang nararamdaman, pero wala siyang ibang ginawa kundi ang hayaan ang binata sa gusto nitong gawin. Hayaan ito sa “sweet make love” na gusto nitong gawin.

Lumihis muli ang mga labi nito. Napunta sa kaniyang pisngi. Napapikit siya ng dilaan nito ang kaniyang pisngi. Isang kakaibang ungol ang kumawala sa kaniyang bibig.

Muli ay nag-tungo ito sa kaniyang kabilang tainga. Mainit ang binuga nitong hangin sa loob ng tainga niya. Paminsan-minsan ay kinakagat nito ang kaniyang tainga habang nang-aakit na dinidilaan.

Dahil sa romansa nito sa kaniya. Mas lalong hindi niya napipigilan ang sarili. Nagiging aggresibo ang kaniyang pagkalalaki na ngayon ay nag-huhumindik na sa haba at laki.

“Ahhh, shit!”

Nag-tungo ang mga labi nito sa kaniyang mga labi. Banayad ang ibinigay nitong halik. Banayad na inilapat ang malambot nitong labi.

At ng akmang lalabanan niya upang maging desperado ang halik mabilis hinarang ng binata ang daliri nito sa kaniyang mga labi. “Don’t move your lips. Let me the only one moving.”

Napalunok siya at malakas na nagpakawala ng buntong hininga. “Fuck, Peirce you’re torturing me. You’re going to make me go crazy.”

Ngumiti naman ito. “I’m not, i’m just pleasuring you.”

Tinanggal ng binata ang daliri nito sa kaniyang labi. Muli itong dumukwang at banayad siyang muling hinalikan. Nakuyom niya ang kaniyang kamao ng balakin niyang tugunin ang mga halik nito. From now on, he want Peirce to do anything he want. He just let him be, kung hanggang saan ang kaya nitong gawin.

Nanunudyo inilabas nito ang dila at dinilaan ang palibot ng kaniyang labi.

Matiim lang ang kaniyang tingin sa nanunudyong mga mata nito. Gusto niyang hawakan ito sa batok at basta na lang siilin ng halik ang mga labi nito, pero hindi niya ginawa. Kinalma niya ang kaniyang sarili. Hahayaan niya ito sa gusto.

Hinagilap nito ang kaniyang kamay kaya ikinakunot niya. Nalaman na lang niya ang sunod nitong ginawa ng halikan ng binata ang kaniyang ibabaw ng kamay habang matiim na nakatingin sa kaniya.

Inilabas nito ang dila at pinasadahan ang daliri ng kaniyang kamay. Nakaramdam siya ng kakaibang sensasyong dulot ng ginagawa nito.

Isinubo ng binata ang daliri niya sa loob ng mainit nitong dibdib. Mga matang patuloy lang ang pag-tingin sa kaniya, matiim at puno ng pagnanasa. Ganun din naman ang titig na pinupukol niya.

Isinagad nito ang pagkakapasok ng daliri niya sa bibig nito. Animo’y nang-aakit ito sa bawat ginagawa.

“Why don’t you just slid my cock in your little mouth?” he said.

Ngumiti lang naman ito. Muling ipinagpatuloy ang ginagawa. Ng mag-sawa ay umakyat na ang mga halik nito sa kaniya. Bawat madaan ng labi nito ay binibigyan nito ng banayad na halik.

Tumuon ang mga labi nito hanggang sa marating ang kaniyang balikat. Lumihis at natagpuan ang kaniyang leeg.

Napalunok siya at mahinang napa-ungol ng pasadahan nito ng halik ang kaniyang leeg. Pababa.

Napasambunot siya sa buhok ng binata ng pasadahan nito ng dila ang kaniyang utong. Kakaibang sarap sa kaibuturan niya ang dulot niyon.

Isinubo ng binata ang kaniyang utong sa mainit nitong bibig. Ramdam niya ang pagkilwal ng dila nito sa kaniyang utong.

Unat ang kaniyang mga paa, habang ramdam na tayong-tayo ang kaniyang pagkalalaki.

Naitirik niya ang kaniyang mga mata ng laruin nito ang utong niya. Hindi lang ang isa, kundi maging ang isa pa niyang utong. Nilalaro na paminsan-minsan ay sinisipsip nito ang kaniyang utong gamit ang bibig, samantalang ang kabila naman niyang utong ay nilalaro ng daliri nito.

“Shit—Peirce. That’s great. Ohhhhhh—fuck!” panay ang kaniyang pag-ungol sa mga natatamong ligaya. “Ohhhhhh, honey.”

Mas ipinagduldulan pa niya ang mukha nito sa kaniyang utong. Tirik ang mga mata, nasa alapaap ang kaniyang diwa habang unat na unat ang kaniyang paa. Ramdam na ramdam niya ang sarap sa buong pagkatao niya.

“Ohhhh, Peirce. Hell—damn, honey.”

Tumigil ang binata sa ginagawa. Pinagsalit naman nito ang kaniyang utong. Ang kabilang namumula niyang utong ang nilaro ng daliri nito habang ang kabila naman ay ang nilaro ng dila nito.

Hindi niya alam kung saan ibibiling ang kaniyang katawan. All the pleasure was too much to bear. It was so high to much to reach. Hell!

Peirce continued of what is he doing. He keeps on pleasuring him time to time.

Bumaba ang mga halik ng binata. Bawat abs niya ay binigyan nito ng halik.

Nakatanaw lang siya sa binata habang pinagmamasdan ang ginagawa nito.

Narating nito ang kaniyang nag-huhumindik sa haba at laking pagkalalaki. Hinawakan nito at narinig niya ang impit na pag-ungol.

“So hot.” turan nito matapos ibaling ang tingin sa kaniyang gawi.

Ngumiti lang siya.

Sinimulan na ng binata ang gusto nitong gawin. Hinalikan nito ang kaniyang pagkalalaki na animo’y nanunudyo.

“Luis..?” tawag nito sa kaniya. Mabilis niyang iminulat ang mga mata at nag-tatanong na bumaling ng tingin dito. “Watch me how i like your cock.” he said.

Napalunok siya. I told you, torture!

Sinunod naman niya ito. Pinanood niya kung pa’nong pinasok nito ang nag-huhumindik niyang pagkalalaki sa bibig nito, ng buo at sagad na sagad.

Gusto niyang ipikit ang mga mata sa sarap na dulot niyon sa kaniya, ngunit nangako siya sa binatang panonoorin niya ito. “Ohhhhh—shit, Peirce. Hell, that was awesome, honey. That was good.”

Nakita niya kung pa’no nito iluwa ang pagkalalaki niyang pumuno sa bibig nito. Tumingin ito sa kaniya at ngumiti. “Is that good enough?” Peirce asked.

“Good but i still expecting something more.” he answered.

Ngumiti ang binata sa kaniya. Hinawakan nito ang kaniyang pagkalalaki na iginiya nito papasok sa bibig nito.

Pigil niya ang kaniyang sariling huwag mapapikit kahit sobra-sobrang sarap ang hatid niyon sa kaniyang pagkatao. Hinayaan niya ang kaniyang mga matang bukas habang ang diwa ay dinuduyan sa sarap.

“Peirce Fuck! You’re a good sucker, honey. I like that. I like how hot your mouth was.”

Nagsimula na itong itaas baba ang bibig sa kaniyang pagkalalaki. Halos magdiliryo siya sa sarap na hatid niyon.

“Come-on, faster, Peirce. Make it fast—like that. Ohhhhh like that honey—Ohhhhhh! Shit!”

Mabilis ang bawat pag-luwa at pag-subo nito sa kaniyang pagkalalaki. Halos ramdam niya ang mainit nitong bibig na mas nag-painit sa kaniyang pakiramdam.

Binabagtas na siya ng pawis.

“Shit! Shit! Shit! Ohhhhh—Peirce. Ohhhhhh—hell.”

Hinawakan niya sa buhok ang binata. Iginiya niya ang ulo nito taas baba sa kaniyang pagkalalaki, mabilis at paminsan-minsan ay sumasagad.

Gusto niyang i-ulos ang kaniyang balakang upang salubungin ang bibig nito ngunit hindi niya ginawa. Hinayaan niya ito sa gusto nito.

Tinanggal na rin niya ang pagkaka-sambunot ng kamay niya. Hinayaan niya ang binata sa gusto nitong gawin.

Tumigil ito. Inilabas ang dila at ganun na lang ang kaniyang malakas na pag-ungol ng sundot-sundotin ng dila nito ang butas ng kaniyang pagkalalaki. Kakaibang sensasyon ang hatid niyon sa kaniya. Pakiramdam niya ay wala ng sasarap pa sa ginagawa nito sa kaniya.

Nakita niyang nag-labas ito ng laway sa kaniyang pagkalalaki. Ramdam niya ang dumadaosdos na mainit nitong laway pababa. Bago pa man iyon nakababa ay nadilaan na iyon ng binata.

Ginalaw nito ang kamay taas baba sa tigas niyang alaga. Saglit na napapikit ang kaniyang mga mata ngunit mabilis din niyang iminulat ng simulang halikan at isubo ng binata ang balls niya sa mainit nitong bibig.

Bawat kakaibang ginagawa nito sa kaniya ay nagdadala sa kaniya sa alapaap. Sobra-sobra ang sarap na dulot niyon. Halos yanigin ang kaniyang buong pagkatao ng kumakatok na sarap sa kaniyang kaibuturan.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 30

Kabanata 30

        PATULOY LANG SI Peirce sa pagpapaligaya sa kaniya. Patuloy lang ito sa pag-subo ng kaniyang pagkalalaki sa bibig nito.

Halos mapamura na siya ng malalakas sa sarap na dulot niyon. Pakiramdam niya hinehele siya ng mga Anghel sa alapaap. Ganoon kasarap sa pakiramdam.

Ilang minuto pa naramdaman niya na malapit na siyang labsan. Maybe just a minute he was about to explode his semen inside Peirce mouth.

“Fuck! Shit—Peirce, i’m about to cum—Ohhhhh damn!”

Nagpatuloy lang si Peirce sa pag-subo sa kaniyang pagkalalaki. Siya naman ay kusang pumikit ang mga mata. Mahigpit ang hawak sa bedsheet ng kama ng ilang sandali na lang ay lalabsan na siya. Ilang ulos pa ng pagkalalaki niya sa bibig nito.

And with a hard, fast, mouth thrust. He exploded like a volcano erupted his lava like liquid—he erupted his hot white seeds filling Peirce mouth.

Kakaibang sarap ang lumukob sa kaniya sa puntong mariin niyang naipikit ang mga mata, malakas na napa-ungol at napamura sa kakaibang sarap na dulot nito sa kaniyang kaibuturan.

Naramdaman niyang umalis ang binata, rinig niya ang pag-bukas ng bathroom. Ilang minuto bago iyon bumalik.

Hinalikan nito ang naka-awang niyang mga labi. Mabilis niyang iminulat ang kaniyang mga mata at doon nag-tama ang mga mata nilang dalawa ng binata. Humulmang ngiti ang mga labi niya at batid niyang ngumiti din ito.

“Is it good?” Peirce asked.

“More than that. It’s great.” naka-ngiting papuri niya.

Hinalikan nito ang kaniyang mga labi ng saglit bago muling nag-hiwalay. Lumikha pa ng tunog ang pagdikit at pag-hiwalay ng kani-kanilang mga labi.

“I love you.” Peirce said sincerely full of love.

“I love you more.” he answered back, equal sincere and full of love too.

Sinuot niya ang boxer niya samantalang sinuot naman din nito ang boxer. They are both topless.

Tumayo siya at binuhat niya ang mahal. Just like a groom held his bride.

“What do you want to eat for breakfast? I’m going to cook it for you.” he asked.

Umakto namang nag-iisip ang binata hanggang sa mailapag niya ito sa upuan dito sa dining area.

“I want..uhmm. Durian.”

Kunot noong bumaling siya dito. “Durian, you mean the stinky kind of fruit?”  he asked with an emotion on his face looks disgust.

“Yeah, durian. I want to eat durian.”

“Seriously, honey? Durian for breakfast? It stink. I don’t like it smells.” sa itsura palang niya masasabing ayaw nga talaga niya sa durian.

“I want to eat durian, please.”

Napakamot na lang siya sa ulo habang seryosong nakatingin sa mahal. Tinatantiya niya kung seryoso ba ito sa gusto nitong kainin sa agahan. And yes, Peirce wasn’t kidding.

Nagpakawala na lang siya ng buntong hininga. “Okay fine, honey. Just a moment.”

Hindi maipinta ang kaniyang mukha na lumabas sa dining area. Nag-tungo siya sa kwarto at kinuha sa bedside table ang kaniyang telepono. Hinanap niya sa contact list niya ang numero ng kaibigan niyang si Jonaz. He need his help to get some fucking stinky fresh durian.

Sucks! Maisip palang niya ang amoy ng durian nasusuka na siya. He hate it the most, literally.

After ringing for not so long, Jonaz Guivarra. Guivarra no. 1 finally picked-up.

“What do you want, moron? Umagang-umaga tumatawag ka? Ano broken ka na naman? Magpapakamatay kana? Come-on, i’m busy with my child and husband. Tawagan mona lang ako kapag patay kana—”

“Fuck you, Jonaz. Pa’no ako makakatawag kung patay na ako?”

“That made sense.” natatawang anang katabi. “Just make sure na importante ang sasabihin mo at siguraduhin mo lang na tungkol ’yan sa pera, kundi pupuntahan kita diyan sa bahay mo at babasagin ko ’yang mukha mo.”

Naipaikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan. “I want fresh pick durian. Maybe two or three…shit! Make it one.”

Mas mabuting isa lang ang bilhin niya upang hindi lumaganap ang amoy sa bahay nila.

“Tumawag ka sa’kin para sa isang durian lang? Fuck you, Luis. Pwede ka namang bumili diyan sa mas malapit, talagang aabalahin mo pa talaga ang pagiging tatay ko, huh?”

“Care to tell the price.” he said irritated.

Natahimik naman ang nasa kabilang linya ng mga ilang minuto bago nag-salita. “kung ganyan agad ang sinabi mo, edi kanina pa sana ako lumakad. By the way, fifty thousand, ako mismo ang magdadala dyan sa bahay mo—”

“What the fuck? Fifty thousand? Fuck you gold digger! Isang durian lang ang bibilhin ko, hindi pa iyon nagkakahalaga ng isang libo. Tapos fifty thousand ang —”

“Okay sige, kung ayaw ko edi ’wag. Sa iba kana lang bumili. Sa hindi sariwa at minsan pa ay may damage. Sige by—”

“Fuck you, Jonaz. Siguraduhin mo lang na mabilis ’yang makakarating dito ha?” inis na sambit niya.

“Yes, bud. Send the money to my account please. Para masiguradong hindi mo’ko. Ma-i-scam.” paninigurado pa nito.

Malakas siyang napabuntong hininga. Mabilis niyang sinend ang exact amount ng bayad niya sa account nito. “Done, gold digger. Make sure na mabilis makakarating ’yan.” hindi na niya hinintay na makasagot pa ito. Mabilis na niyang pinatay ang tawag.

Napailing-iling na lang siya. Sa isang kislap-mata, nawalan siya ng kalahating daang libong piso, para lang sa isang durian para sa mahal niya. Shit! Worth it!

Lumabas siya ng kwarto at mabilis na nag-tungo sa dining room. Naroon parin ang binata naka-upo mukhang hinihintay siya.

“Na’san na ’yung durian? Nakabili kana?”

Umiling naman siya. “Hindi pa. Pero nagpa-deliver na ako.” sagot naman niya. “Anong gusto mong kainin, ipagluluto kita. Habang hindi pa—mean magpapa-deliver ako?”

Nakita naman niya ang pag-ngiti sa mga labi nito. “I don’t want delivered food. Gusto ko, ikaw ang mag-luto.”

He scratch the back of his neck. “I’m sorry, honey. I can’t cook.” he said sounds embarrassed.

Tumayo naman ito sa pagkaka-upo at lumapit sa kaniya. “Just try it honey. I want to see you cooking.”

“But—i can’t cook.” seryoso niyang turan.

“Then cook. I’ll guide you.”

“You do?”

Tumango-tango naman ito bilang sagot.

Ngumiti siya. “I’ll be happy guided by you.” he smiled and pinched his chin lightly. He kissed Peirce lips quick.

“So what do we have here?” lumapit si Peirce sa kusina at binalingan ang ref. Nag-tingin-tingin ito ng hilaw na pagkain na maari nilang kainin. “Do you want to eat beef steak?” Peirce asked.

Lumapit naman siya sa binata. “Yes, as long as you know how to cook it.”

“Yes, as long as i know how to guide you to cook it.” pag-tatama nito sa mga sinabi niya.

Naka-ngiting nag-kibit balikat na lamang siya.

Tulad ng sinabi nito. Tinulangan nga siya ng binata. Starting sa paggagayat ng samyang gagamitin hanggang sa pag-luluto.

“How to do this, honey? Shit—’di ko alam.” frustrated na aniya habang nakatanaw sa kaniyang niluluto.

Gustong matawa ni Peirce habang kanina pa niya pinag-mamasdan si Luis habang tinuturuan niya itong mag-luto. Napapangiti siya sa pagiging frustrated nito. Mukhang gustong-gustong maging perpekto ang niluluto.

May naisip siyang kapilyuhan upang mawala ang pagka-frustrate ng binata. Ngumiti siya bago humakbang papalapit sa likod nito. “Relax, honey,“malamyos na tinig na aniya.

Naramdaman ni Luis na yumakap ito sa kaniya sa bandang likuran. Naramdaman niya ang init ng katawan nito. Humalik-halik din ito sa kaniyang leeg pababa sa kaniyang balikat na animo’y nang-aakit.

“Stop doing that, honey. You know how this ends.” he said calming himself. Especially his buddy down there.

“I know.”

Bumaba ang naka-yakap nitong kamay hanggang sa marating ang kaniyang pagkalalaki. Banayad siyang nakaramdam ng paghimas ng kamay nito sa kaniyang pagkalalaki.

“Shit—honey. Hindi tayo makakapag-luto sa ginagawa mo.” aniya na ramdam na ang kakaibang sensasyon sa bawat pag-himas nito sa kaniya.

“It’s okay. Kailangan pa namang lumambot ng beef.” napasinghap siya ng ipasok ng binata ang kamay nito sa loob ng kaniyang boxer. “Ito ang kailangang patigasin.” nang-aakit nitong turan.

He blew a loud breath. Shit! Peirce was seducing him. Yeah.

“Uhmmm.” ungol niya ng halikan nito ang kaniyang leeg matapos hawakan ang kaniyang pagkalalaki. Nagsisimula na rin nitong itaas baba ang kamay nito. “Do you really want to do this?” he asked.

“Hindi paba obvious?”

Humarap siya sa binata dahilan para matanggal ang pagkakayakap nito sa kaniya. Mariin niyang pinakatitigan ang mga mata nito. Makikita ang pagnanasa sa kaniyang mga mata.

Sinapo niya ang magka-bilang pisngi ng binata at mabilis na siniil ng halik ang mga labi nito. Bumugso doon ang kakaibang sensasyon na bumalot sa kaniyang kaibuturan.

Peirce lips tasted sweet and so fucking good. He want more and more of his kisses.

Yumakap ito sa kaniyang batok at mas lalong pinalalim ang halikan nilang dalawa.

Puno ng desperasyon, naglalaban na rin ang kani-kanilang dila sa isa’t-isa. Animo’y mga ahas na sumasayaw sa loob ng kanilang mga bibig.

Naputol ang halikan, sabay silang napahagilap ng hangin bago muling nag-lapat ang kanilang mga labi.

Bumaba ang kaniyang halik sa leeg ng binata. He place gentle kiss on every part of the skin of Peirce neck and shoulder.

“Uhhmmmm.” rinig niyang kumawalang-ungol sa bibig nito.

Tumaas muli ang kaniyang mga halik at napunta sa mga labi nito. Ilang minutong tumagal ang desperadong halik matapos maputol.

Hinawakan niya ito sa kamay at nag-simulang mag-lakad.

Mabilis niyang hinala pababa ang boxer nito matapos nilang makalapit sa isang upuan. Maging ang boxer na suot niya ay hinila din niya pababa. Ngayon wala na silang saplot. Malaya na ang kaniyang nag-uumigting sa haba at laking pagkalalaki. Tigas na tigas ito at anumang oras ay handang makipag-digma, parang espadang bato sa sobrang tigas.

Umupo siya sa bangko at matiim na pinukol ng tingin si Peirce. “Come here, honey. Ride my cock great and good.”

Ngumiti naman ito sa kaniya. The same seducing smile. Umupo ito paharap sa kaniya. Hinawakan nito ang kaniyang pagkalalaki at iginiya nito papasok sa loob nito.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata sa sarap na lumukob sa kaniya dulot ng pag-iisa ng kanilang mga katawan.

“The intro was good, honey.” papuri niya sa mahal.

Peirce just smiled and claim his lips. Slowly moving his butt—up and down to his erected cock.

Niyakap niya ito habang ang kaniyang mga kamay ay naka-sapo sa magkabilang mayayamang pisngi ng pang-upo nito. Ginigiya niya taas-baba ang pang-upo nito sa kaniyang pagkalalaki.

“Uhmmmm.” ungol nila sa pagitan ng kanilang mga halikan.

Nag-hiwalay ang kanilang mga labi. Humawak ang binata sa kaniyang dalawang balikat, doon kumuha ng lakas upang mas bilisan pa ang paglalabas pasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

“Ahhh—shit! Goodness.” ungol ni Peirce.

“Ohhhhhh—fuck! Honey, that’s so fucking good.” sabay niyang pag-ungol.

Bahagya niyang tinampal ng medyo may kalakasan ang pang-upo nito sa kaniyang panggigigil. Dahil maputi si Peirce bumakat doon ang pag-hampas niya. Naging pulang marka iyon ng daliri.

“Uhmmm. You’re so aggressive, huh?” puna ni Peirce habang naka-ngiti sa kaniya.

“Yes as fuck—honey.”

Mas binilisan niya ang paggaya ng balakang nito sa bawat pag-taas baba sa kaniyang pagkalalaki.

Ramdam na ramdam niya ang bawat pag-pasok. Halos kakaibang sarap ang dulot nito sa kaniyang kaibuturan.

Naging mabilis at desperado ang naging pangangabayo nito sa kaniya. Nasa kalagitnaan palang sila ng pagpapaligaya sa isa’t-isa ng may marinig silang malakas na bumagsak sa sahig.

Awtomatikong napabaling silang dalawa sa gawi kung saan narinig nila ang ingay na dulot ng pagbagsak.

“Oh! Fucking shit!” naroon si Jonaz habang gulat na gulat na nakatingin sa kanilang dalawa.

They were both shocked. Hindi naka-galaw sa kanilang kinalalagyan. Namimilog lang ang kanilang mga matang naka-tingin sa kaibigan.

“Fuck you, Jonaz! Stay out of here, moron!” sigaw niya matapos makabawi sa kaniyang pagka-gulat.

“Oh—yeah, uhmm. Yeah. Ito na ’yung durian na pinakuha mo. Sorry for interrupting, sa susunod kasi ’wag ninyong gawing sex place ’yang kusina, may kama naman bakit sa bangko pa?”

“Fuck you!” he cursed again.

Jonaz just laughed hard then he went out. Naiwan silang dalawa na halos hiyang-hiya sa kanilang mga sarili at mas lalo na doon sa kanilang ginawa.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 31

Kabanata 31

        HALOS MAMULA ang pisngi ni Peirce sa mga nasaksihan ng kaibigan ni Luis ng milagro nilang ginagawa. Shit! Shit! Shit!

Nakapag-bihis na siya’t lahat-lahat ngunit hanggang ngayon hindi parin mawaksi sa kaniyang isip ang labis-labis niyang hiyang nararamdaman. Kulang na lang ay magpalamon siya ng buo sa lupa, maging bula at mag-laho, o ’di kaya naman ay maging isang hangin.

“Are you still embarrassed?” tanong ni Luis na nag-hahanda ng kanilang makakain.

Mabilis naman siyang tumango bilang sagot. “He saw us—doing—damn it! Nakita niya tayo, Luis. Nakakahiya.” aniya mababakas na totoo ang kaniyang pahayag dahil sa itsura ng kaniyang mukha.

Lumapit sa kaniya si Luis. Hinalikan siya nito sa noo. “Don’t worry, he’s a good friend of mine. He don’t mind what he saw. Isa pa, ’yung ginawa na’ten kanina ay ginawa na rin niya. He was married to a man—just like us. You don’t need to feel embarrassed.” Luis said lightened him up.

“You mean, kasal siya sa kapwa niya lalaki?” manghang tanong niya.

“Yes, honey.” nakangiti naman nitong sagot. “at gusto ko rin mangyare sa’ten ’yun. Ikasal tulad nila.”

Napangiti na lang siya ng pilit bilang pag-tugon. Medyo nag-alinlangan siya sa sinagot nito. Ayus lang naman sa kaniya na nasa ganitong katayuan lang silang dalawa, pero ang ikasal? That will be too much for both of them.

Napatigil naman sa ginagawa si Luis. Mukhang napansin nito ang kaniyang pag-responde. Inilapag nito ang pinggan sa harap niya at bumaling ng tingin sa kaniya.

“You sounds not happy. Ayaw mo ba na ikasal tayong dalawa?” seryosong tanong nito.

Napalunok siya. “Why do we need to get married, Luis? Masaya naman na ako sa ganitong sitwasyon na’teng dalawa. Nagmamahalan naman tayo ’di ba? We don’t need to get married.” aniya.

Dalawa lang ang dahilan kung bakit tutol siya sa gusto nito. Natatakot siyang mahusgahan ng mga taong makakakilala sa kanila kung sakaling ikasal sila, pangalawa. Gusto niya munang maka-sigurong mahal na mahal talaga siya ng binata. Bata pa silang dalawa, in the future maaring makahanap pa ito ng mas mamahalin nito. Marami pang dadaang tao sa buhay nito na maaring maging kabahagi ng puso nito. Ayaw niyang maagang matali sa kaniya si Luis dahil lang kinasal na silang dalawa. Gusto niyang maging malaya itong pumili ng daang tatahakin. Sa ngayon gusto muna niyang makapag-isip-isip ang binata.

Pa’no na lang kung sakaling kinasal na silang dalawa? Tapos may nagustuhan itong iba? Ayaw niyang masaktan sa huli, hindi niya itatali ang binata sa sariling niyang mga kamay. Isa pa, bilang isang lalaki, hindi niya kayang ibigay ang kayang ibigay ng isang babae.

Pa’no kung gustuhin nitong magkaroon sila ng anak? Kaya ba niyang ibigay? Hindi! Wala siyang katangian ng babae na maaring gustuhin nito sa kaniya? Kaya mas mabuting kung nasaan silang dalawa, hangga’t hindi pa sigurado sa mga gusto ng bawat isa, mas mabuting saka nalang nila pag-usapan ang kasal. O kung pwedeng huwag na lang silang makasal.

“Peirce, i want us to get married. Gusto kong pakasalan ka dahil mahal na mahal kita. Hindi naman pwedeng nagmamahalan lang tayong dalawa. Gusto kong makasal tayo para wala ng ibang pwedeng mag-may-ari sa’teng dalawa.” hinawakan nito ang kamay niya habang matiim ang titig sa kaniya mata sa mata. “kundi tayong dalawa lang ang pwedeng mag-may-ari sa isa’t-isa. I love you, Peirce. I swear i really do.”

Pinilit niya ang kaniyang sariling ngumiti. “Ang drama na’ten. Sige kain na tayo.” aniya.

Sana hindi na mapunta sa puntong mag-propose sa kaniya ang binata, dahil hindi niya alam kung anong isasagot niya. Pero ngayong naisip niya iyon, may mas matimbang na nakasagutan sa kaniyang puso. At maaring iyon ang kaniyang maisagot sa huli kung sakaling mag-propose ito sa kaniya.

Hinalikan siya ng binata sa noo, nilagyan nito ng kanin ang kaniyang pinggan at nilagyan din nito ng beef steak na niluto nito, siya na bilang taga-turo.

Napailing-iling na lang siya sa bumabagabag sa kaniyang isip. Bakit ba kasi napunta sila sa usapang kasal? Dapat ang usap nila ay tungkol sa nangyare sa kanilang kahihiyan, hindi ang kasal.

Nag-simula na siyang kumain. Napapikit siya ng malasahan ang masarap na beef steak. “Luis…?” tawag niya dito.

Tumingin naman sa kaniya ang binata. “How is it?” bakas ang kaba sa boses na tanong nito.

Lumipat siya ng upuan sa katabi ng binata. Doon din niya nilagay ang kaniyang kinakain sa tabi ng pagkain nito.

Gamit ang kamay sinubuan niya ang binata. “taste it, para malaman mo.”

Saglit lang itong tumingin sa kaniya. Nag-aalinlangan na baka hindi masarap ang luto nito. Ganun pa man ay sinubo parin nito ang pagkaing sinubo niya.

Nakita niya ang pag-liwanag ng mga mata ni Luis. Mukhang satisfied sa pagkaing niluto nito.

“Ano masarap?” nakangiting tanong niya.

“Sobra. Ikaw nasarapan ka ba?” balik tanong naman nito habang naka-ngiti ang matatamis na labi.

Dumukwang siya upang halikan ang mga labi ni Luis ng saglit bago niya iniwas. “sobrang sarap ng luto ng, honey ko. Wala na akong ibang masasabi.” nakangiti siya ng malawak habang pinupuri ang niluto nito. Well—yes, he made it right and good.

Pa’no ba naman. Tantiyadong-tantiyado ang bawat rekadong nilalagay. At maka-ilang ulit binantayan. “Ah, how’s sweet my scientist is.”

Masaya nilang dalawa ipinag-patuloy ang kanilang kinakain. Sinusubuan niya si Luis habang ito naman ay sinusubuan siya. Naghahalikan silang dalawa habang kumakain. Kulang na lang dumugin sila ng langgam sa sobrang tamis ng pumapalibot sa kanilang buong pagkatao.

“Ano na busog ka?” tanong ni Luis.

“Yes, nabusog ako.” sagot niya na hindi iwinawaksi ang ngiti sa kaniyang mga labi. “Nabusog ako dahil magaling kanang mag-subo habang kamay ang gamit. Congrats.” niyakap niya ang mga kamay niya sa magkabilang balikat ni Luis. He pulled him closer.

“Syempre magaling ang nag-turo.” anito at hinuli ang kaniyang mga labi ng mga labi nito. Saglit na nag-lapat ang kanilang mga halik sa isa’t-isa at mabilis ding nag-hiwalay.

“Hugas na tayo ng kamay. Nababalot na ang kamay na’ten ng sauce ng beef steak. Lalo na ’yang braso mo. Puro mumo pa.” tudyo niya habang mahinang napahagikgik.

Tumayo siya at nag-punta sa lababo upang hugasan ang kaniyang kamay. Naramdaman naman niya ang pag-yakap nito sa kaniya sa bandang likuran.

“You’re teasing me again, honey.”

Binalingan niya lang ito at hinalikan ito sa pisngi. “may hugas kana ng kamay at may isa pa tayong kakainin.” aniya.

Kumunot naman ang noo nito. Ang pagkunot ay naging hindi na maipinta ang itsura. “You mean durian?” kita niya sa itsura ng mukha nito kung gaano nito kaayaw ang durian na pinabili niya.

Mas lalo siyang napapangiti sa ekspresyon ng mukha.

Mukhang mapag-ti-tripan na naman niya si Luis ngayong araw na ito.

Umalis ang binata sa pagkakayakap sa kaniya at matapos niyang mag-hugas ay nag-hugas na din ito. Ngunit hindi lang kamay nito ang hinugasan, maging ang braso na nababalot ng mumo at ng sauce ng beef steak na kinain nilang dalawa.

“Can we just skip the durian? Sa ibang araw na lang na’ten kainin. Tayo na lang muna ang magkainang dalawa.” pabiro nitong turan.

Bahagyang hinampas niya ang pang-upo ng binata. “Kaka-anuhan lang na’ten kanina, tapos nahuli pa tayo. Tapos andyan ka na naman sa pakana mo.” nahihiya niyang turan.

Lumapit ito sa kaniya at niyakap siya sa bewang. Inilapit nito ang bibig sa kaniyang tainga. “Hindi naman ako nilabsan kanina e.” bulong nito sa kaniyang tainga. Kakaibang sensasyon ang hatid niyon kasama na hiyang naramdaman niya.

Itinulak niya ito ng bahagya. “Stop it, honey. Kunin mona ’yung durian, buksan mona gusto ko ng kumain no’n.” aniya sa kabila ng kakaibang naramdaman.

Bumalik naman sa hindi maipinta ang itsura nito. Nag-aalinlangan kung susundin ba siya nito o hindi. Pero sa huli, kumilos din ito. Walang nagawa kundi ang sundin siya.

Mas lalong hindi maipinta ang mukha ni Luis ng kaniyang simulang buksan ang durian gamit ang malaking kutsilyo.

Sumisingaw ang amoy ng durian at nanuot ito sa kaniyang ilong. Parang hinahalukay ang kaniyang tiyan sa naamoy. Mabilis siyang tumakbo sa lababo at doon siya nag-suka.

“Are you okay?” anang nag-aalalang si Peirce na dinaluhan siya habang himas-himas nito ang kaniyang likod. “Ayos kalang, honey?”

Matapos makapag-mumog at kumalma ang sarili binalingan niya ang binata. “I hate the smell of it.” aniya habang hindi parin mapinta ang mukha.

Ang nag-aalalang mukha ni Peirce ay humulmang ngiti hanggang sa naging malakas na pag-tawa ito. “You look funny.” anito habang patuloy parin ang pag-tawa. Medyo namumula na ang pisngi nito sa kakatawa. “parang kang buntis, ang arte mo.”

Niyakap niya ang binata maging siya ay nahahawa narin sa pag-ngiti nito. “Eh, sa ayaw ko ng amoy ng durian e,” pagmamaktol niyang turan.

Mga ilang minuto bago ito tumigil sa pag-tawa. “Ako na lang ang mag-bubukas. Lumayo kana lang, para hindi mo maamoy. Baka pagkamalan pa kitang buntis.” biro nito.

“Yeah, yeah, whatever.” he said.

Binitiwan niya ang pagkakayakap sa binata at hinayaan itong hatiin ang durian.

Nakaramdam siya ng pag-aalala ng mahirapan ito sa ginawa. He was left no choice but to get something to cover his nose.

Handkerchief will do.

Tinali niya ang handkerchief sa kaniyang mukha, tanging natatabunan na ay ang kaniyang ilong at bibig.

“Let me cut it for you.”

Bumaling ng tingin sa kaniya si Peirce at napangiti. “Wise man, sobrang arte.” anito.

Natawa na lang siya. Tiniis kahit may konting amoy na nakakapasok sa kaniyang ilong para lang mahati niya ang durian at makain na ito ng binata.

Halos pigil niya ang kaniyang sarili na huwag langhapin ang amoy ng durian hanggang sa tuluyan niyang mahati. Bumungad sa kaniya ang laman niyon lalo na ang amoy nito.

Mabilis siyang lumayo at hinugasan ang kaniyang kamay.

Pagbalik niya ay kumakain na ang binata. Napangiwi siya ng makitang nakapikit pa ang mga mata nito habang kumakain.

Gustong-gusto talaga nito ang durian? Pinagmasdan na lang niya si Peirce sa malayo habang patuloy lang itong kumakain ng durian na animo’y sarap na sarap sa ginagawa.

Nanuot sa dila ni Peirce ang lasa ng durian. Matamistamis ito na animo’y lasang gatas. Masarap ito sa kabila ng hindi nito kanais-nais na amoy.

Pero para sa kaniya hindi siya nababahuan sa durian. Sa totoo lang gustong-gusto ng kaniyang ilong ang amoy nito. It was a good scent and has a good taste too.

Bawat subo niya ay hindi niya maiwasang mapapikit at nuotin ang sarap niyon.

Naimulat niya ang mga mata at bumaling ng tingin kay Luis. Parang ninja na may tabon sa ilong. Takot na takot sa amoy ng durian, hindi naman mabaho.

“Gusto mo.” alok niya dito. Mabilis naman tumanggi ang binata. Ngumiti na lang siya. Mukhang ayaw na ayaw nga talaga nito.

“Ang arte mo talaga. ’Wag kang hahalik sa’kin mamaya. Hindi ako mag-to-toothbrush.” pabiro niyang pananakot.

Tumawa lang naman ito.

May naisip siyang kapilyuhan na pumasok sa kaniyang isip. What if hindi nga siya mag-toothbrush at hayaang mangamoy ang hininga niya? Haha, sounds funny.

“I’m just going to take a bath, honey.” pagpapaalam ng nobyo niya sa kaniya.

Ngumiti naman siya at hinayaan itong umalis. Itinuloy lang niya ang kaniyang kinakain hanggang sa mabusog siya.

Matapos niyang kumain ay inilagay niya sa ref ang ibang sliced na natira.

After that he followed, Luis inside their bedroom. Kung saan naliligo ang binata sa bathroom.

Humiga siya sa kama at hinintay niya si Luis na makalabas. Ilang minuto bago iyon lumabas ng bathroom.

Naka-tapis ang kalahating katawan nito ng tuwalya.

Umalis siya sa pagkakahiga at lumapit dito. Ngumiti siya. “You look hot, honey.” mapang-akit niyang turan habang kagat ang pang-ibabang labi.

Hindi naman maipinta ang mukha nito na bahagyang inalayo sa kaniya. “Your breath stink, Peirce. Maligo kana, mag-toothbrush ka, huh?”

Nakagat naman niya ang pang-ibabang labi. Hindi niya alam ngunit nakaramdam siya ng mabigat na emosyon. Medyo nasaktan siya sa tinuran ng binata. Na animo’y naluluha siya. Change of mood?

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 32

Kabanata 32

            KUNOT ANG NOO ni Luis at gusto niyang matawa sa ekspresyon ni Peirce. Animo’y nalugmok ito sa kalungkutan sa puntong gusto na lang nitong umiyak.

“Hey, you okay?” tanong niya at kinapitan ito sa braso.

“I’m not!” tinabig nito ang braso niya at animo’y nagmamaktol na humiga sa kama at tumalikod sa kaniya.

Nagsalubong ang kaniyang mga kilay sa pagkaka-kunot. What’s wrong with him?

Sumampa siya sa kama at pinasadahan ng daliri ang braso nito. “What’s wrong with you? Anong nagawa ko?”

Humarap ito sa kaniya. “You don’t love me,” nakita niya ang pag-tulo ng isang butil ng luha sa mga mata nito.

Gusto niyang matawa sa ekspresyong pinapakita nito sa kaniya, it’s like Peirce was overreacting? Pero dahil nakita niya ang lungkot sa mga mata nito, he can’t even smile a little bit.

“Sino naman ang nag-sabing hindi kita mahal, i love you Peirce. I love you.” aniya na naging seryoso na ang ekspresyon.

“Then., Why are you saying na mabaho ang hininga ko? Bakit mo’ko pinag-to-toothbrush? Ganito na ba kabaho ang hininga ko para layuan moko.”

Medyo nailayo niya ang kaniyang mukha dahil talagang tumatama ang hininga nito sa kaniyang mukha. Naamoy niya ang amoy ng durian sa bibig nito.

“I’m stating the fact, but that doesn’t mean na hindi kita mahal. I just said that your breath stinks, so i told you to brush—”

“That’s the fact, Luis. Mabaho lang hininga ko lalayuan mona ako. Pa’no pa kaya kung katawan kopa ’yung bumaho. I know you’ll leave me for sure.”

Napailing-iling na lang siya sa mga naiisip nito.

“I love you, Peirce okay? I love you, honey?”

“Then kiss me?” daring nitong sabi.

Hindi naman maipinta ang kaniyang mukha. Ngunit mabilis niya itong winaksi. He loves him and even his imperfection.

Hinalikan niya ito sa labi ng masiil na halik. Kahit pa nga nalalasahan niya ang kinain nito, he don’t mind it at all. The love in their kisses matter.

Nag-hiwalay ang kanilang mga labi. Iminulat niya ang kaniyang mga mata ganun din naman ang ginawa nito.

Isang hagalpak na tawa ang pinakawalan nito habang sapo-sapo ang tiyan. Tawa ito ng tawa ng ubod lakas habang siya naman, naiwang blangko ang emosyon na pinagmamasdan lang ang binata.

“Nakakatawa ’yung itsura mo. Talagang tiniis mo ’yung amoy ng hininga ko. E, mabaho naman talaga.” anang binata na paulit-ulit paring hagalpak sa pag-tawa.

Maging siya ay natawa na rin sa kalokohan ng binata. So it turn out that he was being pranked? Hell.

“That’s funny.” sarkastiko niyang sabi. “Of course i can bear everything. Even the bad breath, bad smell of your armpit, smell of your feet. I can bear everything about your imperfection dahil ganoon kita kamahal.”

Tumigil naman sa pag-tawa ang binata. “Wala akong amoy sa kilikili no, tsaka hindi rin mabaho paa ki. Imperfection ka dyan.”

Sinugod niya ito at niyakap. “I know.”

Tinanggal ng binata ang pagkakayakap niya sa tiyan nito. “Maliligo na ako at mag-to-toothbrush na rin. Para naman maging maaliwalas na ’yang mukha mo.” matatawa-tawa pa nitong sabi hanggang sa tuluyan ng pumasok sa bathroom.

Naiwan siya naka-higa sa kama. Iiling-iling habang naka-ngiti ang mga labi. Tumayo siya at nag-tungo sa cabinet upang bihisan ang kaniyang sarili. Tanging boxer lang ang kaniyang sinuot, nothing on top.

Bumalik siyang muli sa ibabaw ng kama. Kinuha niya ang cell phone niya sa bedside table at nag-simulang mag-bukas ng social media account niya.

Gumulat sa kaniya ng mabasang-punong-puno ng message ang GC nilang magkakaibigan. At mukhang alam na niya kung sino ang topic ng mga iyon. “That fucking lunatic! Jonaz!”

Pinindot niya ang kanilang group chat. At doon niya nalaman na siya’ng tunay ang pinag-uusapan ng mga iyon.

Napalitan na rin ang kaniyang nickname. As guwapong si Luis to sex on the chair.

Nagpupuyos siya sa inis na kaniyang nararamdaman. Mukhang makakapatay siya ng isang kaibigan ngayong araw na ito. ’Yang walang prenong bibig ni Jonaz baka tanggalin niya at itapon sa malayo.

“Luis is so pervert, pati sa bangko.” ani Justine.

“Best experience daw kapag sa bangko.” dugsong naman ni Axll.

“Grabe ka Luis. Sa bangko talaga. I salute you, bud.” ani Carlosz.

“Kamusta experienced sa bangko, Luis?” singit ni Vicente.

At marami pa siyang ibang mga mensahe na nabasa tungkol lahat sa kaniya. Naiinis na napa-ikot na lang niya ang kaniyang mga mata sa kawalan.

“He really had sex on the chair with Peirce.” gulat na ani Exequile na mukhang kababasa lang din ng chat.

“Shit, online na si Sex on the chair.” ani Jonaz.

“Yes, i’m online. Kung may online killing din napatay na kita. And fuck you for spreading it!” he texted.

“Sex on the chair, don’t worry, bud. So anong experience?” pangungulit sa kaniya ni Carlosz.

“Fucked your chairs, psycho!” He texted back with a middle finger raising emoji.

Dahil wala namang ka-kwenta-kwenta ang kaniyang mga kaibigan. Nag-log-out na lang siya. Baka nga matupad ang online killing at mapatay niya ang mga kaibigan sa inis na nararamdaman niya ngayon.

Hindi niya namalayan na naka-labas na pala ng bathroom ang binata. Nag-bibihis na ito ngayon.

Ibinalik niya ang cell phone sa dati nitong kinalagyan. Ginawa niyang unan ang kaniyang kamay habang ang kaniyang tingin at naka-baling lang sa binata.

Natapos itong mag-bihis. Tanging boxer lang din at sando ang suot.

Tumingin ito sa kaniya dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. Ngumiti ito sa kaniya pagkatapos ay sumampa na rin sa kama.

“Kain na tayo.” suhestiyon nito, isinandal ang ulo sa kaniyang balikat.

“Anong gusto mong kainin?” tanong niya.

“Kaya mo bang lutuin ang gusto kong kainin?” tanong nito na ikinangiti naman niya.

“As long as you’re willing to help me. Yes, i can do it.” he answered. “So what do you want me to cook for you, honey?”

Umakto naman itong nag-iisip. Tumingala upang mag-tama ang kanilang tingin. “I want hotdog.” the way Peirce said it. It sounds like seducing him.

“Hindi na pala na’ten kailangang lutuin. You can eat my hotdog, it’s eatable, kahit hindi luto.”

Pinisil naman nito ang kaniyang pisngi bago ito tumayo. “Hindi literal na hotdog ang tinutukoy ko. Ikaw kahit kelan, puro kamanyakan ’yang iniisip mo. What i am saying is, i want to eat hotdog. Not your hotdog down there. Hindi naman ako mabubusog dyan eh.”

Hinawakan nito ang braso niya at hinila patayo. “Come-on, let’s eat nagugutom na ako e.”

“Okay, okay. Akala ko naman kasi, itong hotdog ko ang tinutukoy mo. You sounds seductive earlier i thought you’re seducing me.” he said laughing softly.

“Sabihin mo manyak ka talaga.”

“Gusto mong makakita ng manyak?” hinila niya ito pabagsak sa kama. Hinalikan niya ang leeg ng binata. “ganitong manyak ba ang gusto mong makita.”

“Luis, stop it. Enough.” saway nito sa kaniya na panay ang pag-tawa.

Ilang minuto bago siya tumigil. Pareho silang napagod na bumagsak ang ulo sa kama.

Tumayo si Peirce. “Tayo na. Mag-luto na tayo ng hotdog.” naka-pout na pamimilit nito.

Ngumiti siya at tumayo na rin. “Let’s go and fill your tummy with my semen—mean with the cheese of the hotdog.”

Naka-akbay si Peirce sa kaniyang balikat habang ang kaniyang kamay naman ay nasa bewang ng binata. Ganun silang dalawa hanggang sa pumunta silang dalawa sa kusina.

Nagtatawanan at masaya ang bawat bakas ng mukha.

Tinuruan niya itong mag-luto ng hotdog—a fucking simple to do pero kailangan parin ng guidance.

“Ano bang itsura ng hotdog kapag luto na?” tanong nito.

“Light brown or maybe dark.” Peirce answered. “Pagilong-gilongin mo lang ’yang hotdog. Maluluto din ’yan.”

Sinunod nga nito ang sinabi niya. Pinagilong-gilong niya ang hotdog.

Nakangiti si Peirce habang pinag-mamasdan ang ginagawa ng binata. Seryosong-seryoso ito. Bumaling ng tingin sa kaniya, ngumiti at itinaas-taas ang dalawang kilay.

After a minutes, naluto na ang hotdog, fried chicken naman ang sunod nitong lulutuin. And he just guided him.

While cooking. Luis started humming. The sounds of his hummed sounds familiar.

Niyakap niya ito sa bandang likuran. Sinandal ang kaniyang mukha sa balikat nito. “What are you humming, honey?” he asked.

Luis just looked at him and kiss his cheek. “One of Hunter Hayes song. Invisible.”

Pamilyar ang kanta sa kaniya. Lalo’t na ang kumanta nito. Mukhang narinig na niya ang kantang iyon.

“We used to sing that song, our favourite song back then.” dugsong pa nito.

Napangiti siya. No wonder it sounds familiar.

“Can you sing it?”

“I’m not a good singer, honey. I might irritate your ears.”

Humigpit naman ang kaniyang pagkakayakap dito sa likuran. “Please, i want to here it from you.”

Saglit na tumitig ito sa kaniya ng mga ilang minuto bago niya napapayag.

“Crowded hallways are the loneliest places for outcasts some rebels, for anyone who just dares to be different.” panimula nito.

Napangiti siya. Hindi naman ganito kasama ang boses ng binata. As long as he sing it with his heart open, mas lalong gumaganda ang kanta.

“And you’ve been trying for so long, to find out where your place is. But in their narrow minds, there’s no room for anyone, who dares to do something different.”

Hindi niya maiwasang mapangiti habang pinakikinggan ang himig ng kanta ng binata. Masarap ito sa kaniyang pandinig kahit hindi ganoon kaganda ang boses nito.

“Oh, but listen for a minute.” Luis paused for a minute. Looking at him with a smile on her lips. “Trust the one. Who’s been where you are wishing all it was sticks and stone. Those word cut deep, but they don’t mean you’re all alone. And you’re not invisible, here me out.” ginawa nitong mikropono ang hawak nitong tongs. “There’s so much more to life, than what you’re feeling now.” ramdam niyang dinadama ng binata ang pagkanta nito. “Someday you’ll look back on all these days and all this pain is gonna be invisible. Oh, invisible.”

Natatandaan na niya ang kanta. Bumalik na sa kaniyang alaala na matagal na nga nila itong kinakanta ng binata.

“So your confidence is quiet, to them quiet looks like weakness. But you don’t have to fight it, ’cause you’re strong enough to win without a war.” sinimulan na niyang sabayan ang pag-kanta ng binata kaya mas lalong naging malawak ang pag-ngiti nito.

“Every heart has a rhythm, let yours beat up so loudly. That everyone could here it. Yeah, i promise you don’t need to hide it anymore.”

Tinanggal niya ang pagkakayakap sa binata. Hinawakan niya ang kamay nitong naka-hawak sa tongs at ginawa nilang mikropono na animo’y nag-du-duet silang dalawa.

“Oh, and never be afraid of doing something different. Dare to be something more… Trust the one, who’s been where you are wishing all it was sticks and stone. Yeah, those words cut deep, but they don’t mean you’re all alone. And you’re not invisible, here me out. There’s so much this life than what you’re feeling now. Someday you’ll look back on all these days, and all this pain is gonna be. Invisible ohhhh.”

Nagkatinginan silang dalawa ng binata. Parang mga sikat na singer na animo’y saksakan ng ganda ang boses. Damang-dama pa ang kinakanta.

“These labels that they give you, just ’cause they don’t understand.” pagkanta niya ng solo. Tumigil siya at hinayaang si Luis ang bumanat sa sunod.

“If you look past this moment, you’ll see you’ve got a friend, waving a flag for who you are and all you’re gonna do.” solong pag-kanta naman ni Luis.

“Yeah, so here’s to you. And here’s to anyone who’s ever felt

invisble

.

Yeahhh

.“ nagkatinginan silang dalawa. “and you’re not invisible…here me out. There’s

so much this life than what you’re feeling now. Someday you’ll look back on all these days, and all this pain is gonna be. Invisible ohhhh.“

Pumikit silang dalawa ng binata, dama ang kanilang pagkanta. “It’ll be

invisible

…“

Nag-mulat silang dalawa ng mata at nagka-tinginan sa isa’t-isa. Niyakap niya sa leeg ang binata at mariin niyang siniil ng halik ang mga labi nito.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 33

Kabanata 33

        ANOTHER MORNING came for Peirce with Luis besides him. Everyday that has happened to his life was so memorable and unforgettable. It was lovely, good and so fucking great. Nasanay na siya na nasa tabi niya ang binata. Na nasa tabi niya si Luis.

Tulad na lang ngayon, hindi pa sumisikat ang araw gising na siya. Unang natanaw ng kaniyang mga mata ang katabi niya, walang iba, at sino pa ba? Kundi si Luis.

Ilang minuto ang lumipas nalaman na lang niya ang sariling naka-titig na naman sa binata. Hindi na rin niya maintindihan ang kaniyang sarili. Tuwing umaga na lang ganito siya. Magigising kahit hindi pa sikat si haring araw. Pagkatapos ay titigan ang binata hanggang sa kulitin niya ito. Mapa-igik at hanggang sa magising niya ito.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Humaling na humaling siya sa binata habang pinag-mamasdan ang guwapo nitong mukha. Kahit tulog—damn! Kayang makalaglag panty. So handsome so hot.

Tumuon ang kaniyang tingin sa pilik-mata nito. Napangiti siya at hinawakan iyon.

Natakpan niya ang kaniyang bibig ng mapa-igik siya sa pag-tawa. Gumalaw kasi iyon na animo’y nakiliti sa kaniyang ginawa.

Hanggang ngayon, malakas parin ang tibok ng kaniyang puso. Sa tuwing malapit ito—napupuno siya ng pagmamahal at kaligayahan. Napupuno siya ng tinatawag nilang kilig. ’Yung kilig na iyon ay sobrang nakakataba ng puso para sa kaniya.

Imagine—he was one of the richest person in the philippines, plus his handsomeness and down right gorgeous—a perfect man to be dreamed of. Shit!

Napapa-isip tuloy siya, kung bakit siya ang napili nitong mahalin. Sa dami-rami ng tao, bakit siya pa? That made him so overwhelmed.

Ipinatong niya ang kaniyang palad sa dibdib ng binata. Bahagya siyang nagulat ng maramdaman ang init ng dibdib nito at ang malakas na tibok ng puso.

Dito siya pumupwesto kapag hindi siya nakaka-tulog, dito niya hinihiga ang kaniyang ulo, nag-sisilbing musika ang tibok ng puso nito. Para siyang pinag-hehele ng mga Angel sa alapaap sa tuwing pinakikinggan niya ang pag-tibok ng puso nito.

Ngumiti siya at sinimulang ipatong ang kaniyang ulo, kung saan dikit ang kaniyang tainga sa dibdib nito. Napapikit ang kaniyang mga mata ng marinig ang tila musikang pag-tunog ng puso nito.

Mga ilang minuto siya sa ganoong posisyon bago niya inalis ang kaniyang ulo sa dibdib nito.

Napangiti siya ng may kapilyuhang maisip. Muli niyang inilagay ang kaniyang palad sa dibdib nito, pinagapang niya ang kaniyang mga daliri pababa. Narating niya ang abs nito. Kung saan nag-bigay lalo sa kaguwapuhang taglay ng binata.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng mag-hatid iyon ng kakaibang sensasyon sa loob ng kaibuturan. Ang baga ng pagnanasa sa loob ay nagsisimula ng mag-apoy. Nag-sisimula na siyang mag-init.

Bumaba hanggang sa marating niya ang boxer ng binata.

Mariin niyang nakagat ang kaniyang pang-ibabang labi ng unti-unti niyang pinasok ang kaniyang kamay sa pagkalalaki nito. Hindi pa tumatayo, malambot ngunit malaki na—lalo pa kaya kung tumigas pa iyon—Hell!

Napapa-igik siya at pakiramdam niya ay pulang-pula ang kaniyang mukha habang sapo-sapo ang pagkalalaki nito, iginagalaw niya ang kaniyang kamay taas-baba sa pagkalalaki nito.

May kumakalawang impit na ungol sa natutulog na si Luis.

Muli siyang humiga at hinalik-halikan ang balikat ng binata patungo sa leeg nito. Hinalik-halikan niya ang leeg nito.

Impit na ungol na kumawala sa bibig ni Luis ang kaniyang napakinggan. Naramdaman narin niya ang unti-unting pagka-buhay ng pagkalalaki nito.

Nakaramdam siya ng konsensya, inalis niya ang kamay niya sa pagkalalaki ng binata ang bahagyang inilayo ang mukha niya dito.

Natutulog ito at hindi niya dapat iniistorbo. Puyat na nga ito kagabi at ngayon na lang babawi ng pag-tulog tapos aabalahin pa niya.

“Continue…” anang mahinang boses na narinig niya sa bibig ni Luis.

Kunot noong pinaka-titigan niya, at ipinagsawalang bahala ang mga narinig. Baka nananaginip lang.

“Continue,” anito na bahagyang binuksan ang inaantok na mga mata, saglit na nag-tama ang mga mata nilang dalawa.

“Huh?” kunot noo niyang naging reaksyon.

“Ituloy mo ’yung ginagawa mo kanina. Ayoko ng nabibitin.” anito.

He gulped at that moment. A red tint hit his face.

Nang malaman nitong hindi siya kumilos hinubad nito ang boxer, hinagilap ang kaniyang kamay at inilagay sa katamtamang init ng pagkalalaki nito na nakapag-bibigay sa kaniya ng kakaibang sensasyon. Bumubuhay sa nagbabagang pagnanasa sa kaniyang kaibuturan.

Hindi na siya nakapag-salita. Sa halip ay hinawakan na lang niya ang nag-uumigting nitong pagkalalaki at itinaas baba ang kaniyang kamay sa pagkalalaki.

Nakita niya ang sarap sa nakapikit na mata ng mahal niya. Halatang nasasarapan sa kaniyang ginagawa.

“Ahhhh, Peirce. Uhmmm.”

Inilapat niya ang kaniyang mga labi sa braso ng binata. Hinalik-halikan niya ang braso nito pataas sa leeg nito hanggang sa marating niya ang mga labi ng binata.

Hinalikan niya ito ng puno ng pagnanasa at desperasyon. Ibinuka niya ang kaniyang bibig at doon pumasok ang dila ng binata. Sumabog ang sarap sa kaniyang kaibuturan. Ipinaglaban din niya ang kaniyang dila sa dila nito.

Iminulat niya ang kaniyang mga mata ng mag-hiwalay ang kanilang mga labi. Makikita ang pagnanasa sa kani-kanilang mga mata.

“Luis, i love you.” he sincerely said with a sweet smile on his lips.

Luis smile widely. “I love you too.”

Hinawakan siya ni Luis sa batok at hinatak siya nito papalapit dito dahilan para muling mag-tama ang kanilang mga labi sa isa’t-isa.

Naging desperado ang halik ng bawat isa. Ramdam na rin nila sa kani-kanilang katawan ang mabibilis na pag-hinga na animo’y nagpapa-unahan sa paghagilap ng hangin.

Gumulong silang dalawa dahilan para mapunta ang binata sa ibabaw. Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng makita ang mga titig nito sa kaniya. Full of wants and needs.

Hinawi niya ang buhok ng binata. “Ang guwapo mo.” papuri niya.

Ngumiti naman ito na animo’y nahiya sa kaniyang pinag-tapat. “I know that honey, pero hindi iyon ang dapat pag-tuunan natin ng pansin.” anito sabay pinabukaka nito ang kaniyang mga hita. “ito ang dapat nating pag-tuunan.”

Napasinghap siya sa gulat ng maramdaman niya ang pagkalalaki nitong mabilis na pumasok sa loob ng kaniyang bukana hanggang sa kaniyang kaibuturan.

Pareho silang napa-ungol habang pikit ang mga mata sa sarap na dulot ng pag-iisa ng kani-kanilang mga katawan. Heto na naman ang sarap na kahit siyensya ay hindi mapaliwanag ang pinag-halo-halong saya at sarap sa kani-kanilang kaibuturan.

Luis is a scientist too, and he bet he can’t explain the feelings they were experiencing right now. The pleasure and sensation can’t be explain, maging ang pagmamahal nila sa isa’t-isa. Walang sinomang matalinong tao ang kayang ipaliwanag ang kanilang mga nararamdaman.

Nag-simula ng mag-ulos si Luis sa kaniyang loob. Bawat hugot at baon nito ay damang-dama niya dahil dahan-dahan lang iyon. Damang-dama niya ang sarap na bumabalot sa kaniyang pagkatao.

“Shit! Ohhhhhh—fuck—that’s so fucking good. So goood, Luis. Ohhhhh.” ungol niya, nagsisimula na rin siyang mag-diliryo.

Hawak niya ang bedsheet ng kama ng mariin habang binabayo siya nito.

Malakas siyang napasinghap ng ipasok nito ang pagkalalaki ng sagad sa kaniyang kaibuturan.

“Ohhhhh—ang sarap.” nakapikit na sambit ni Luis, makikita sa mukha na talaga nasasarapan ito sa ginagawa.

Hinawi niya ang buhok nito gamit ang kaniyang kamay. Pinaka-titigan niya ang nasasarapan nitong mukha habang bumabayo sa kaniyang loob.

“Ang sarap, honey. Ohhhhh—shit! Ang sarap mo.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi sa paungol nitong turan. Ramdam niya ang pamumula ng kaniyang pisngi.

Nag-patuloy ang binata sa ginagawa nitong pag-ulos. From low pace to fast pace. Ramdam niyang unti-unting nagiging desperado ang pag-ulos nito sa kaniyang loob. Bawat-hugot at baon ay nag-papayanig sa kaniyang katawan.

Pareho silang napapadaing, napapahalinghing, at malakas na napapa-ungol dulot ng mabilis na pag-sama at pag-hiwalay ng kani-kanilang mga katawan.

“Ohhhhhhh—hell. Shit! Ang sarap, Luis. Sige lang, ituloy mo lang. Bilisan mo. Ohhhhhhh—honey.” tirik ang kaniyang matang ungol habang tinatanggap ang pagkakapasok ng nag-uumigting nitong pagkalalaki sa loob niya.

“Uhmmm. Shit! Ahhhh.”

Mas lalong naging desperado ang pag-ulos nito sa kaniyang loob. Mas lalong naging mabilis at puno ng pagnanasa. Luis thrust became harder and harder, faster and faster—to rougher and rougher.

Wala silang nadaing dalawa kundi ang sarap na lumulukob sa kanilang kaibuturan.

Napasambunot siya sa kaniyang buhok habang kagat ang kaniyang pang-ibabang labi. Hindi niya makayanan ang sarap na ibinibigay nito sa kaniya.

Panay lang ang walang sawang pag-bayo ni Luis sa loob ni Peirce. Bawat pagbayo niya ay siyang pag-pikit ng kaniyang mga mata upang namnamin ang sarap na lumukob sa kaniyang kaibuturan.

“Ahhhhh, Ahhhh, Ahhhh.” ungol ni Peirce.

Ibinaba niya ang kaniyang mukha at mabilis na sinakop ng kaniyang mainit na halik ang mga labi nito. Hinalikan niya ang mga labi ng binata puno ng desperasyon at pagnanasa, habang siya’y umuulos sa loob nito.

Ilang minuto bago sila nag-hiwalay upang maghagilap ng hangin sa kani-kanilang katawan. Nagka-titigan silang dalawa at napangiti sa isa’t-isa.

“Ohhhhhh. Ahhhhhh. Ang sarap, Luis. Ang sarap, please fuck me. Fuck me more—Luis. Ohhhhhh, shit! Faster, honey.”

Pinagbigyan niya ang kahilingan ng binata. He fucked Peirce faster, harder, and rougher giving him so much pleasure, too much to bear.

“Ahhhh—fuck! Shit! Peirce—ang sarap, honey. It so good.”

Hinawakan niya ang mga hita ng binata upang doon kumuha ng lakas sa malalakas at mabibilis na pag-ulos niya sa loob ng binata.

Bumabagtas na rin ang pawis sa kaniyang katawan. Sa noo niya. Init ang kaniyang nararamdaman sa kakaibang sensasyon dala ng pag-iisa ng kani-kanilang katawan.

Mabilis niyang hinugot ang kaniyang pagkalalaki at mabilis na pinasok sa loob ng binata ng sagad na sagad dahilan para malakas itong mapa-ungol.

“Fuck, Luis. That’s so good. Ang sarap nyang ginawa mo. Please continue.” anang binata na kahit hindi nito sabihin na nasasarapan ay talagang makikita sa mukha nito kung gaano sarap na sarap sa kaniyang pag-bayo.

He smirked the he pulled out his cock and slid it in hard. Matapos ay malakas at mabilis niyang hinugot baon ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Panay ang kanilang mga halinghing, daing at pag-ungol sa pangalan ng isa’t-isa.

Maya-maya pa ay naramdaman na niyang lalabsan na siya. Nararamdaman na niyang lalabas na ang mainit na likidong nag-mula sa kaniyang loob ng pagkalalaki.

“Honey—ohhhhh! Shit, lalabsan na ako. Lalabsan na ako Peirce.” aniya habang mabilis na naglalabas-pasok sa loob nito.

Ginalaw na ni Peirce ang kaniyang balakang upang salubingin ang pagpasok ng pagkalalaki nito sa loob niya. Iminulat niya ang kaniyang mga mata dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa.

“Fill me with your seeds, Luis.” he said with a seductive tone.

Ngumiti naman si Luis at mas lalong binilisan ang bawat pag-ulos na pinapakawalan nito hanggang sa marating nila ang rurok ng kanilang mga kaligayahan.

Napapikit siya ng maramdaman niya ang mainit na binhi ng binata na pumuno sa kaniyang loob. Sobrang sarap niyon sa pakiramdam dahilan para mapa-ungol silang dalawa sa sarap ng sensasyong bumalot sa kani-kanilang kaibuturan.

Iminulat niya ang mga mata makalipas ang ilang minuto. Nakita niyang pikit parin ang mga mata ni Luis halatang ninanamnam pa nito ang sarap na lumukob dito. Napangiti siya at hinaplos ang pisngi nito.

“Honey..?” tawag niya dito dahilan para mag-mulat ito ng mga mata. Tumingin sa kaniya at ngumiti.

Damn! I’m melting with his smile.

“Good morning.” pag-bati niya sa binata habang matamis ang sumilay na ngiti sa kaniyang mga labi.

Umalog ang balikat nito dahil sa mahinang pag-tawa. “Kung ganiyan ba naman ang pag-bati mo sa’kin, edi mas magiging maganda ang umaga ko.” anito.

Hinugot nito ang pagkalalaki at tumabi sa kaniya ng higa. Hinalikan siya nito sa mga labi at ganun din naman siya.

“I love you.” bitaw nito ng salitang mababatid kung gaano siya kamahal ng binata.

Ipinikit niya ang mga mata at dinama ang sarap ng pakiramdam na dulot ng sinabi nito. “i love you too, Luis forever.”

Pareho silang napangiti, nagyakap, punong puno ng pagmamahal ang mga nasa loob ng dibdib.

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 34

Kabanata 34

        PEIRCE WAS SO happy eating together with Luis, taking their breakfast. Nag-susubuan pa silang dalawa na animo’y mga batang hindi marunong subuan ang sarili nila.

“You cook good, honey.” papuri niya kay Luis.

Ngumiti naman ito sa kaniya. “I cook good because i have you my guide.”

“Nambola kapa.” nakangiting turan niya.

Naputol ang kanilang pag-uusap ng marinig niyang tumunog ang telepono ni Luis.

Kinuha nito ang telepono at sinagot ang tawag.

“Hello?” pabungad nito sa katawagan.

Hindi na niya inusisa ang usapan ni Luis at ng kausap nito. Basta itinuloy na lang niya ang kaniyang kinakain.

Natapos ang dalawa sa pag-uusap, inilapag ni Luis ang cell phone nito sa lamesa at mukhang disappointed ang itsura.

Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang tanungin ito. “Sino ’yun? Ba’t ganiyan ang itsura mo?” usisa niya.

Tumingin ang binata sa kaniya ng seryoso. “May problem sa Beckett pharmaceutical company sa America. It’s urgent, i need to be there and fix the problem.” frustrated na anito habang napasambunot pa sa sariling buhok.

Nilapitan niya ang binata. “It’s okay, Luis. Pwede ka namang pumunta doon, ’di ba? Anong pinoproblema mo?” kunot noo’ng tanong niya.

“If i go there and fix the problem, i wont be able to see you for a day or two. Is it okay with you?”

“How long will you be there?” he asked.

“A day? Or a week, as long as masulosyunan kona ang problema.” sagot nito.

Pinagdikit niya ang kaniyang mga labi at napaisip. Hindi niya makikita ang binata ng isang araw? O isang linggo? Mukhang mahihirapan siya, ngunit kaya naman niyang mag-hintay. Kaya siguro niyang tiisin na wala sa kaniyang tabi ang binata?

Pilit siyang ngumiti, hinaplos niya ang pisngi nito at hinalikan sa mga labi. “I’m okay. I’m willing to wait. Just make sure you’ll comeback.”

Hinawakan nito ang kaniyang kamay at hinalikan. “of course, i will.” anito at muling naglapat ang kani-kanilang mga labi…

At dahil kailangang makaalis agad ni Luis sa lalong madaling panahon. Doon din sa araw na iyon, nagsimula silang mag-impake ng kaniyang mga damit na gagamitin. Ilang piraso lang ang kaniyang dinala. Hindi rin naman siya mag-tatagal doon. Madali niyang maayos ang kaniyang problema.

“Luis, let me handle that. Maligo kana.” ani Peirce.

Napatango-tango na lamang siya at hinayaan ang binata na ito na ang mag-impake ng gamit na dadalhin niya. Hindi naman masyadong marami.

Pumasok siya sa bathroom at naligo. Matapos makapag-ligo at makapag-bihis ng business outfit niya, heto’t handa na siyang umalis. Napa-asikaso na rin naman niya kay Jonax ang lahat ng mga kakailanganin sa pag-alis.

Lumapit sa kaniya si Peirce. Inayos nito ang pagkaka-suklay ng kaniyang buhok. Kahit hindi nito sabihin ay nakikita niya ang lungkot sa mga mata nito.

“Ayan, ang pogi na ng mahal ko.” papuri nito matapos ayusin ang kaniyang buhok. Maging ang kurbata niya ay sinigurado din nitong maganda ang pagkaka-ayos. “Ingat ka sa biyahe, ha? ’Wag puro trabaho, lagi kang kakain sa tamang oras. Magpalit ka ng damit kapag pinawisan ka? Mahal kita.” nakagat nito ang pang-ibabang labi at nakita niyang bumagsak sa mga mata nito ang isang butil ng luha.

Napangiti siya pero nalulungkot din. Hindi niya gustong iwan ang binata. Gusto niyang nasa tabi lang niya ito, pero may problema pa siyang dapat ayusin.

He cupped Peirce face, tinaas niya ang ulo nito dahilan para mag-pantay ang mukha nilang dalawa. Magkatitigan ang mata ng bawat isa. “Don’t worry, i’ll be fine. Susundin ko lahat ng payo mo sa’kin. Don’t cry, babalik din naman ako. I promise.” aniya at pinunasan ang luha sa mga mata nito. Hinalikan niya ito sa labi, sa pisngi at sa noo. “hindi naman ako magtatagal doon. Uuwi agad ako.”

Nakita niyang nag-pigil ito ng emosyon. “I know you’ll comeback. Sige na, umalis kana at baka mahuli kapa sa flight mo.” anito.

Kinuha niya ang kaniyang cell phone sa bulsa niya at inilahad sa mga kamay ng binata. Hindi parin kasi niya nabibilhan ng cell phone ito dahil nakakalimutan niya.

“Ano ’to?” tanong nito.

“Para magkaroon tayo ng contact sa isa’t-isa. Text-text, call-call.”

Napatango-tango naman ito at tinulungan na siyang mag-dala ng mga gamit.

Lumabas silang dalawa ng bahay hanggang sa mailagay niya ang mga gamit sa loob ng sasakyan.

Hinarap niya ang binata at mabilis niyang niyapos ito ng may higpit. “ma mi-miss kita.” aniya.

“Ako rin.” sagot naman nito.

Kumalas sila sa pagkakayakap at doon nag-lapat ang kani-kanilang mga labi sa isa’t-isa. Matagal at madiin ang mga halikan nila, animo’y walang gustong bumitaw sa halik na iyon.

Pero hindi lahat nagtatagal. Matapos ang ilang minuto ay nag-hiwalay din ang mga labi nila.

“Sige na, bye na. Dito lang ako. Text-text, call-call tayo, huh?” anito.

Tumango-tango naman siya at sa huling pagkakataon nag-yakap sila at nag-halikan bago siya pumasok sa loob ng kaniyang sasakyan at doon pinaandar paalis.

Nakatanaw lang si Peirce sa papalayong sasakyan ni Luis. Kumakaway siya hanggang sa tuluyan na itong mawala sa kaniyang paningin.

Pinagdikit niya ang itaas at ibabang labi niya. Malakas nagpakawala ng buntong hininga at doon binalot siya ng lungkot. I can do this. I can do this! Pagka-usap niya sa kaniyang sarili.

Pumasok na siya sa loob ng bahay, habang binabalot ng lungkot ang kaniyang buong pagkatao.

Diretso siya sa loob ng kwarto at pasalampak niyang hiniga ang tila pagod at walang buhay niyang katawan.

Ngayon palang ay naalala na niya ang binata. Tinatanong sa kaniyang sarili kung kailan ito uuwi kahit kaalis palang.

Shit!

Kaya ba niya? Kaya ba niyang wala ito sa kaniyang tabi? Damn it! He can’t.

Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga at kinuha ang kaniyang telepono. Naisipan niyang tawagan ang binata, ngunit agad din niyang pinigilan ang sarili. Nagmamaneho ito, hindi na niya dapat iniistorbo pa.

Hayst!

Bumangon siya at nag-tungo sa labas. Sa salas ng bahay. Kumuha siya ng pagkain sa ref, ’yung durian na bagong bili ng binata. Pira-piraso na rin ’yon kaya hindi na siya mahihirapan.

Pumwesto siya sa mahabang sofa at binuksan ang TV. siguro manunuod na lang siya pang-tanggal na rin sa bored na nararamdaman niya, pati na rin sa lungkot at pagka-missed sa mahal niya.

Tumuon ang kaniyang pansin sa isang palabas na pumukaw ng kaniyang mga mata. Kung saan dalawang lalaki ang karakter sa palabas. Dalawang lalaking nagmamahalan.

Nakakuha iyon ng kaniyang pansin kaya pinanood niya.

Nanuod siya habang kumain ng durian. Ganoon lang ang kaniyang ginawa hanggang sa narating na niya ang gitnang parte ng palabas. Kung saan ang dalawang lalaking nagmamahalan ay nasa puntong masaya na, punong-puno na ng pagmamahal sa isa’t-isa. Ngunit nasira ang lahat ng iyon ng dumating ang nobya ng isa sa mga lalaking karakter.

Labis na nasaktan ang isa, dahil hindi nito alam na may nobyo ang lalaking minahal nito.

Bago pa man niya malaman ang katapusan ng palabas, pinatay na niya ang pinapanood. Hindi na niya kayang tapusin pa.

Dahil doon, na tanong niya ang kaniyang sarili. Naka-relate siya sa pinapanood. Pa’no kung may babaeng dumating sa buhay ni Luis? Handa kaya niya itong palayain?

Kung siya ang tatanungin, isa lang ang gagawin niya. Sa palabas na kaniyang napanood babae ang kalaban ng lalaki. Babae ’yun. Kung saan naroon ang lahat ng katangian na gugustuhin ng isang lalaki.

May katawan kung saan anomang oras gustohin, ay handang mag-buntis. Hindi katulad niya. Ano bang kaya niyang ibigay kay Luis? Pagmamahal?

Hindi sapat ang pagmamahal lang, alam niyang may gugustuhin din ito bilang isang lalaki. At ’yun ay ang maging ama, pero hindi niya kayang ibigay iyon sa binata. Kaya kung sakaling may dumaang babae sa buhay nito at mag-stay, kahit masakit, handa niyang palayain si Luis. Dahil mas mabibigay ng isang babae ang pangangailangan ng isang lalaki na batid niyang makapagpapaligaya dito.

Napaluha siya. Ito kasi ’yung mga araw na kinakatakutan niya. Alam niyang marami pang dadaang tao sa buhay nilang dalawa ni Luis. Maaring isa sa mga dumaan sa buhay nito ay mag-stay.

Napangiti siya ng mapait. Masakit man ay kakayanin niya kung ito ay ang ikakasaya ni Luis. Handa siyang magpalaya at itapon ang lahat ng kanilang pinagsamahan. I wish those days wont come.

Pinunasan niya ang luha sa kaniyang mga mata at tinapos na lang niya ang kaniyang kinakain. Kinuha niya ang cell phone na binigay sa kaniya ni Luis.

Hinanap niya sa contact list ang numero ng kaniyang ina o kaya naman ay numero ng cell phone ng mga kapatid.

Naroon lahat iyon. Hindi niya sinubukang tawagan ang mga kapatid, alam niyang pumapasok pa ang mga ito, baka maka-istorbo siya.

Ang selpon na ginagamit ng kaniyang mga kapatid ay walang iba kundi galing sa bulsa ni Luis. Hiyang-hiya nga siya ng mga panahong iyon, pakiramdam niya ay sinasamantala niya ang pagmamahal ng binata sa kaniya.

Tinawagan niya ang kaniyang ina. Ilang minuto bago nito sinagot.

“Oh, hijo Luis? Napatawag ka?” anang Ina.

“’Nay si Peirce po ito.” pagka-usap niya sa Ina.

“Oh, Peirce anak? Kamusta na kayo dyan? Kumakain ka ba ng ayos?”

Ngumiti siya. “’Nay, ayos lang ho kami dito. Tumawag ho ako dahil gusto ko kayong kamustahin. Kamusta ho kayo? Hindi naman ho kayo nagpapagod diyan, ’di ba?”

“’Wag mo kaming alalahanin anak. Ayos lang kami ng mg kapatid mo. ’Wag ka rin mag-alala. Hindi na ako gumagawa ng mabibigat na gawain dito.”

“Mabuti naman ho kung ganon.” aniya. “Na’san ho ba ang dalawa kong kapatid? Pumasok ho ba?”

“Naku, napaka-sipag ng mga batang iyan pumasok. Kailangan daw nilang makapagtapos para matulungan ka nila. Makabawi sa inyo.” anang Ina. “Aba’y kamusta naba si Luis? Nariyan ba siya?”

“Wala ho si Luis dito. Umalis po papuntang America, may problema daw kasi sa kompanya nila.”

“Siya ganun ba? E, kelan daw babalik?”

“Hindi ko ho alam. Babalik ho siguro kapag natapos na niya ang problema niya.

“Eh, kamusta ka naman diyan? May kasama ka ba riyan?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “Wala ho Inay.”

“Ay siya, ay mag-ingat ka diyan. Kumain ka sa tamang oras, ’wag kang papalipas ng gutom. Alagaan mo ang ’yong sarili.”

Mahina siyang napatawa. Nag-mana nga siya sa kaniyang ina. Ganito rin ang sinabi niya kay Luis kanina e.

“Oo naman ’Nay. Ako pa.”

Matapos ang ilang minutong pakikipag-usap sa Ina ay nagpaalam na sila sa isa’t-isa.

Bumalik na naman ang kalungkutan ang pangungulila na bumabalot sa kaniyang katawan. Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga.

Upang may gawin. Nag-linis siya ng bahay, nag-hugas ng pinggan at kung ano-ano pa. Nag-luto na rin siya ng kaniyang kakainin.

Dahil lumubog na ang araw. Madalim na ang paligid ay napag-pasiyahan na lamang niyang kumain.

Inilagay niya sa ibabaw ng lamesa ang pagkaing niluto. Kumuha siya ng dalawang pinggan at inilagay sa ibabaw ng lamesa sa tapat ng bangko niya ang isa at ang isa naman ay ilalagay sana niya sa tapat na bangko ni Luis ngunit napag-tanto niyang isa na lang pala siyang kakain.

Malakas siyang nagpakawala ng buntong hininga at ibinalik ang pinggan. Kumuha siya ng dalawang baso. Napa-iling-iling na isa nga lang pala siya ngayon kaya agad din niyang binalik ang isang baso.

Nagsimula na siyang kumain. Matamlay, tahimik, at walang kabuhay-buhay. Ilang beses na rin ang malalakas na buntong-hininga na pinapakawalan niya, dahil palaging pumapasok sa kaniyang alaala ang mga ginawa nilang dalawa ni Liam. ’Yung mga kiligan at harutan nilang dalawa. Pati ang pag-susubuan nila.

Wala siyang nagawa kundi itigil ang kinakain. Wala na rin naman siyang gana.

Matapos mailigpit ang mga pinagkainan ay nag-tungo na lang siya sa loob ng kwarto. Pumasok sa bathroom upang paliguan ang kaniyang sarili.

Matapos makapag-bihis at tuyuin ang basang buhok. Humiga na siya sa kama. Inilabas niya ang telepono at binuksan iyon. Hinihintay niyang tumawag sa kaniya si Luis, upang kamustahin ang lagay niya.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 35

Kabanata 35

          KINA-UMAGAHAN, nagising si Peirce. Madaling araw palang ay gising na siya, bagsak ang kaniyang balikat ng makitang wala sa kaniyang tabi si Luis. Balak pa naman sana niyang kulitin ito tulad ng paborito niyang gawin sa binata, pero napag-tanto niyang wala nga pala ang binata. Umalis nga pala ito.

Hinagilap niya ang telepono at binuksan niya iyon. Walang texts, walang calls. Ibig sabihin nasa airplane pa siguro si Luis.

Malakas siyang napabuntong hininga. Inilagay niya sa bedside table ang cell phone at muli niyang ipinikit ang kaniyang mga mata hanggang sa siya ay maka-tulog.

Mataas na ang araw ng siya’y magising dahil sa malakas na tunog ng cell phone. Mabilis siyang napabalikwas ng bangon at kinuha ang telepono. He finds out na text message lang pala iyon.

Pinindot niya at binasa ang tawag.

To: Honey.

“Finally arrive, talk to you later, love you, honey.”

Napangiti siya ng mabasa ang mensahe ng mahal niya. Nakagat pa niya ang pang-ibabang labi.

Pinadalhan niya ito ng mensahe.

“Take care, don’t forget to fill your stomach before going to work. I love you, too.” he texted.

Hindi na siya nag-expect ng mensahe pa mula doon. Alam naman niyang abala si Luis sa pag-aayos ng problema nito sa ibang bansa.

He yawned he stretched himself. Kumakalam na ang kaniyang sikmura kaya naisipan niyang mag-luto ng kaniyang kakainin. Pagkatapos niyang makapag-luto ay agad niyang pinunan ang nagugutom niyang sikmura.

May naisip siyang gawin. Kinuha niya ang cell phone kumuha ng litrato habang kumakain. Pakatapos ay pinadala niya ito sa binata.

Napangiti siya at doon muling tinuloy ang kaniyang ginagawa. Matapos kumain, naisipan na niyang maligo.

Balik sa kaniyang kwarto, mabilis na hinubad ang kaniyang mga damit. Pagkapasok niya sa loob ng bathroom ay napaharap siya sa isang malaking salamin na naroon. Nakita niya ang repleksyon niya sa salamin, ay may isang pilyong isip ang gusto niyang gawin.

Sumilay ang ngiti sa kaniyang mga labi at bahagyang natawa sa kaniyang binabalak gawin. You’ll see Mr. Beckett.

Luis was busy with his business meeting with his business partners, to talk about the problem and it’s solution.

The meeting was interrupted when his phone chime.

“Excuses me.”

Kinuha niya ang kaniyang telepono at binuklat ang mensaheng pinadala ni Peirce. Na-intriga siyang tingnan dahil litrato ang ipinadala nito sa kaniya.

Gulat ang bumagtas sa kaniyang pagkatao ng makita niya ang litrato. It was Peirce, fully naked taking pictures infront of the big mirror inside the bathroom, showing his delectable body and his proud yummy ass.

“Holy shit!”

Muntik na niyang mabitawan ang telepono buti na lang ay mahigpit ang naging pagkakakapit niya dito.

Napalunok siya at pinatay ang kaniyang telepono. Naka-silent na rin ito upang hindi na makaabala.

“Please continue, Mr. Welterson.” aniya.

Natuloy naman ang kanilang meeting, ’yun nga lang naglalayag ang kaniyang isipan. Napunta sa Pilipinas ang kaniyang isip. Naglalakbay doon ang litratong pinadala ng binata sa kaniya.

Hindi mapigilan ng kaniyang pagkalalaki ang pagtigas nito. Kanina pa niya nararamdaman ang sakit ng kaniyang tiyan sa pag-tigas ng pagkalalaki niya.

Matapos ang kalahating minuto, natapos ang kanilang pinag-uusapan, na hindi niya alam kung kasali ba siya roon. Nasa Pilipinas kasi ang kaniyang diwa.

Matapos magpa-salamat sa mga sipsip niyang business partner sa kaniya ay lumabas na ang mga iyon. Siya naman kahit may trabaho pa siyang dapat tapusin ay hindi na niya nabigyang pansin. Diretso siya sa private comfort room.

Tinawagan niya ang cell phone ni Peirce. Hindi na talaga niya kayang tiisin ang paninigas ng kaniyang pagkalalaki. He has to do something with his erecting cock.

Hubo’t hubad si Peirce kagagaling lang sa bathroom, katatapos lang maligo. Magpapalit na sana siya ng marinig niyang tumunog ang kaniyang telepono.

Agad niyang nilapitan ang kinaroroonan nito at sinagot ang tawag.

“Hello, honey?” he answered with his voice filled with seductive.

“Fuck! Honey, what did you send me? A naked body of yours. Fuck! Alam mo bang tinigasan ako doon?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “What?” animo’y inosenteng turan niya. “I just send you my pictures, kung anong ginagawa ko. I’m about to take shower so i took photo and sent it to you. What’s wrong with that?”

“Don’t play innocent, honey. I know you’re seducing me.”

Napapikit siya habang dinidinig ang boses ng kaniyang mahal. Even on the phone, Luis still had his voice sexy, hot, and seductive.

Dahil doon nakakaramdam tuloy siya ng pang-iinit ng katawan.

“You’re horny, honey? Want to do something with that?”

“Shit! Prepare yourself after i go back, i will ravish you, fuck you hard until you couldn’t walk anymore.”

“I’ll wait for you to comeback.” he said. “T-Tigas pa-parin ba ’yung ano mo?” nahihiyang tanong niya pagkatapos ay mariin niyang kinagat ang pang-ibabang labi.

“Yes, honey. It’s still aroused and ready to fight.”

“Want a sex call? Open your camera.” may-pang-aakit na turan niya.

Napalunok si Luis sa sinabi ni Peirce ngunit mabilis din niyang sinunod ang binata. He opened his camera.

“Fuck!” the moment he opened his camera. He saw Peirce legs widely open showing his big butt and the hole. “Fuck, Peirce. You’re so fucking hot!”

Narinig niyang mahinang tumawa si Peirce na animo’y nahihiya. “So… You saw mine, can i see yours too?”

He placed his cell phone, kung saan makikita ang kaniyang whole body. He unbuckled his belt, unzipped his zipper and pulled down his pants together with his boxer. Showing his proud pinkish length, aroused and ready to fight.

“Here’s mine. A fighting cock.”

Nakita niya ang gulat sa mga mata ni Peirce. Nakita niya ang pagkagat nito sa pang-ibabang labi.

“I’m happy to saw your cock. I missed that and i missed you too.”

“Ready for the sex call?” he said.

Tumawa naman ito at mas ibinuka pa ang mga hita. “I’m ready.”

“Damn so fucking hot, that fucking ass, i badly wanted to fuck that.”

Hinawakan niya ang kaniyang pagkalalaki at nagsimula siyang paligayahin ang kaniyang sarili.

“Put your finger inside your hole.” he said.

Peirce place his one finger on his hole. “Like this?”

“Yeah, honey. Put it inside.”

Ginawa naman nito ang kaniyang gusto. Ipinasok nito ang isang daliri sa loob nito dahilan para mapa-ungol ito.

“Ohhhhh.”

Napalunok siya ng marinig ang ungol ng binata. “Shit! Shit! Goodness.”

Sinimulan niyang bilisan ang pag-taas baba ng kaniyang kamay sa kaniyang sariling pagkalalaki upang mapaligaya niya ang sarili.

Dumadagdag sa sarap na kaniyang nadarama ang nakikita niyang ginagawa ng binata.

Pinasok nito sa ang isang daliri sa loob nito at doon inilalabas-pasok.

“Shit! That’s great. Ohhhhh—fuck! I’m going crazy over here watching you, pleasuring yourself.”

“Me too, Luis. Me too.”

Panay ang kaniyang ginagawang pagpapaligaya sa kaniyang sarili, maging ang binata ay ganon din. Panay ang malalakas nilang pag-ungol habang dama ang sarap na lumulukob sa kanilang kaibuturan.

“Put another finger, Peirce.” utos niya habang wala na sa tama ang kaniyang pag-hinga.

Mararahas na ang bawat pagpapakawala niya ng hininga at batid niyang maging ang kaniyang ka-sex call.

“Ohhhhhh shit! That’s good. Shit!”

Nilulukuban si Peirce na hindi matawarang sarap habang pinapaligaya niya ang kaniyang sarili. He never ever done this before—like fuck! Pleasuring himself? While fingering? Fuck! Maybe jerking off, of course.

Hindi niya alam na magiging masarap din pala ito, pero ang pinaka-masarap sa lahat kung ang pagkalalaki ni Luis ang nakapasok sa kaniyang loob. Pumupuno sa kaniyang butas, that makes him felt really satisfied and more.

“Ahhh, ang sarap Peirce. Ang sarap.” ungol ni Luis habang patuloy nitong pinapaligaya ang sarili.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Kitang-kita niya kung paano ito nasasarapan sa ginagawa.

Bumaba ang kaniyang tingin sa pagkalalaki nito. Shit! So pink, so huge, goodness. He badly wanted to feel his dick inside him, thrusting in and out.

Inisip na lamang niya na ang kaniyang dalawang daliri ay ang pagkalalaki nito. Inisip niyang iyon ang naglalabas-pasok sa loob niya habang pinapanood niya si Luis na pinaliligaya din nito ang sarili.

“Ahhhhhh. Ahhhhh. Ahhhhh. Shit! Ang sarap, ang sarap, Luis. Nararamdaman kita—ohhhhh, goodness.”

“You too, Peirce. I feel you too. Good—Ahhhhh. So fucking good.”

Bawat isa’y napa-ungol ng malalakas sa sarap na dulot ng kani-kanilang katawan. Panay-panay ang kaniyang paglunok habang ’di maiwasan ng kaniyang pisngi na mag-markang pula ito.

Kitang-kita niya nagiging frustrated na ang binata. Alam niyang malapit na itong labsan, nararamdaman niya iyon.

He continued fingering himself while Luis continued jerking off, pleasuring himself. They both shout in pleasure.

Bumabagtas na rin ang pawis sa kani-kanilang mga katawan panay ang mapagnasang-ungol ang kumakawala sa kanilang mga bibig.

“I’m cumming, honey. Fuck—shit! I’m cumming.” mas binilisan pa nito ang pag-taas baba ng kamay nito sa pagkalalaki nito.

“Cum inside me, honey.” pa-ungol na aniya.

Sa isang mabilis na pag-galaw ng kamay ni Luis sa kaniyang pagkalalaki. “Ohhhhhhhhhh!” isang mahabang pag-ungol ang kumawala sa kaniyang bibig ng labsan siya.

His cock spurted hot semen like how volcano spurted it’s hot lava.

Pikit ang kaniyang mga mata at namnam ang sarap na lumukob sa kaniyang kaibuturan. It was a good sex indeed.

Iminulat niya ang kaniyang mga mata dahilan para mag-tama ang mga mata nilang dalawa ni Peirce.

“That was good. That was a good sex-call, Peirce.” aniya habang habol-habol parin ang kaniyang pag-hinga.

Tumango-tango naman ito at ngumiti.

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang mga likidong inilabas ng kaniyang pagkalalaki. Matapos mapunasan ay tinapon niya iyon sa basuraan.

Inayos niya ang pagkaka-suot. Itinaas niya ang kaniyang boxer maging ang pants niya. Ibinalik niya iyon sa pagkaka-zipper maging ang belt niya ay inayos din niya.

Matapos maayos ang kaniyang sarili ay dinampot niya ang telepono. “I love you, Peirce. Wait for ’till i—shit! I still have some works to do. Gotta go. I love you.”

“I love you too.” sagot nito bago sila nagka-tinginan at doon pinutol niya ang tawag.

Huminga siya ng malalim pagkatapos ay lumabas sa comfort room.

Nakagat na lang ni Peirce ang kaniyang pang-ibabang labi matapos mamatay ang tawag. Habol niya ang kaniyang hininga. Shit! That was a good one.

Tumayo na siya at binihisan ang kaniyang sarili. Umaasang bukas makalawa ay sosorpresahin siya ng binata, ni Luis. Bukas makalawa ay narito na ito. Magagawa na rin niya ang mga bagay na dati nilang ginagawang dalawa. Magkasama.

Lumipas ang ilan pang mga araw na wala sa tabi ni Peirce ang kaniyang mahal. Nangungulila na siya dito sa puntong gusto na lang niya itong sundan sa America.

Nawalan na rin kasi sila ng koneksyon  sa isa’t-isa. Masyadong naging busy si Luis sa pag-aayos ng problema nito sa Beckett Pharmaceutical company nito sa America, kaya nawalan na ito ng oras sa kaniya. At tanggap naman niya iyon. Kaya pa naman niyang tagalan ang lungkot na wala ito, wala sa kaniyang tabi.

’Yun nga lang. Nangungulila siya dito, na mi-miss na niya ’yung mga dati nilang gawi. Na-mi-miss na niya lahat-lahat ng ka-sweet-an nito sa kaniya. Halos lahat dito miss na niya.

At dahil nga wala naman siyang alam pang gawin ay natulog na lang siya. Medyo madalang na lang ang kaniyang pagkain. Sa bawat araw na gigising siya ay ito agad ang hinahanap niya. Nagbabaka-sakali siyang dumating na ito pero hindi.

Gabi na ng siya’y magising. He expected that Luis came back but it’s just his imagination. Wala paring Luis. Wala paring Luis na nakita niya sa loob ng kwarto o sa loob ng bahay. Hindi parin ito umuuwi.

One week turns into two weeks, ngunit hindi parin bumabalik si Luis. Wala namang tawag siyang natatanggap galing dito. Kahit text na dati ay meron itong pinapadala ngunit nawala na rin.

Inisip na lang niya na busy ang binata sa trabaho nito, hindi siya nag-text o tumawag dahil iniisip niyang abala ito. Pasasaan pa at uuwi din ito. Uuwi din ito sa kaniyang tabi.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 36

Kabanata 36

        UMAGA NA NAMAN ng muling magising si Peirce sa kaniyang mahimbing muling pagkakatulog.

Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata. Bagsak ang kaniyang balikat ng makitang walang binata na dumating. Wala si Luis. Hindi parin ito umuuwi.

Hinagilap niya ang cell phone sa bedside table at tiningnan kung may mensahe ni Luis doon pero wala. Ni missed calls ay wala siyang natanggap.

Gusto niyang tawagan ang binata upang kamustahin ito ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili. He has something else to do.

Ibinalik na lang niya ang kaniyang cell phone sa bedside table. Lumabas siya ng kwarto, nag-tungo sa kusina upang mag-luto ng pagkain para sa kaniyang tiyan na kumakalam na.

Sinuri niya ang laman ng ref. Wala sa kaniyang kagustuhang lutuin ang mga hilaw na pagkain na naroon.

Mariing nagpakawala siya ng buntong hininga. Hinagilap niya ang kaniyang cell phone at nag-order na lang ng pagkain. Isang pagkain ang napukaw ng kaniyang mga mata seafood. ’Yung sugpo. Shit! Mukhang masarap.

Iyon ang kaniyang in-order na pagkain. Nanunubig na ang kaniyang bagang habang naiisip ang sugpo sa kaniyang bibig. Shit! Ahh. Sarap.

Sa labas na siya ng bahay nga-hintay na dumating ang kaniyang in-order. Makalipas nga ang ilang minuto dumating na ang order niya. Matapos makuha ay agad na siyang pumasok sa loob ng bahay.

Binuksan niya ang kaniyang in-order at doon bumungad sa kaniya ang masarap na masarap na nakaka-panubig ng kaniyang bagang. Agad niyang binalatan ang sugpo at isinubo sa kaniyang bibig.

Namilog ang kaniyang mga mata ng malasahan niya ang sugpo. Isa lang ang nasa isip niya ng mga panahong iyon. Nasusuka ako.

Mabilis siyang tumakbo sa lababo at doon siya nagsusuka. Nag-suka siya ng nag-suka kahit wala naman siyang sinusuka kundi tubig.

Bakit ganun? Ang

lansa

?

Nagtaka naman siya. Dahil sugpo ang isa sa mga paborito niyang pagkain. Ang nakapag-tataka kung bakit inayawan ito ng kaniyang bibig. Bakit may nalasahan siyang malansa gayong maayos naman ang pagkakaluto. Mukhang masarap pa nga e, bakit malansa ang kaniyang panlasa dito?

Napa-iling-iling na lang siya. Inisip na baka hindi lang nagustuhan ng kaniyang sikmura.

Nang malaman ng mama ni Luis na nasa America siya ay agad siya nitong pinadalaw sa London upang magkasama daw silang mag-pamilya. Kahit hindi man niya gusto ay napilitan siya. Kahit gustong-gusto na niyang umuwi kay Peirce ay hindi niya nagawa. He traveled from America to London.

Hindi niya nagawang tawagan at i-text si Luis dahil abalang-abala siya sa pag-solusyon sa problemang kinakaharap ng kompanya. Isang linggo ang kaniyang ginugol bago iyon matapos.

At ngayong nananabik na siyang umuwi pabalik ng Pilipinas upang surpresahin ang kaniyang mahal ay inatasan siya ng Mama na dalawin muna ang mga ito sa London bago siya bumalik ng Pilipinas.

Gustohin man niyang tanggihan ngunit hindi niya nagawa. Pamilya niya ’yun e, tsaka hindi na niya alam kung gaano na sila katagal hindi nagkikita.

Ilang days na siyang nanatili sa bahay ng mga magulang niya. Nag-uusap, nag-kukwentuhan hanggang sa mapasok ang kwentuhan nila kung bakit hindi pa raw siya nag-aasawa. Tutal na sa wastong gulang na raw siya.

He even get frustrated ng malaman niyang mula sa bibig ng mga magulang na gusto na raw ng mga itong magka-apo dahil siya lang ang kaisa-isang anak ng mga iyon. Sa kaniya lang umaasa ang mga magulang na magka-apo sa kaniya.

That made him more frustrated. Pa’no niya mabibigyan ng apo ang kaniyang mga magulang? Kung pareho silang dalawa ng kaniyang mahal na walang kakahayang mag-buntis?

Narito siya sa loob ng kwarto habang nagbibihis. May pormal daw na agahan ang gaganapin sa loob ng bahay.

At dahil expected niyang mga magulang lang ang dadalo, tanging pambahay lang ang kaniyang sinuot. White t-shirt and short, naka-tsinelas lang din siyang lumabas ng kwarto diretso sa malawak nilang dining area.

Nagulat siya ng makarating doon. Not only his parents was there but also somebody else.

Lumakad siya papunta roon. “Good Morning.” pukaw niya sa atensyon ng mga naroon dahilan para mapatingin ang lahat sa kaniya. Lalo na ang magandang babae na wari niya’y anak ng mag-asawang medyo may katandaan na. Na narito rin.

Pormal siyang nakipag-beso-beso sa kaniyang Ina at Ama habang ang kaniyang mga mata ay nasa tatlong tao na hindi naman niya kilala ngunit kung maka-ngiti sa kaniya ay wagas.

“Oh, hijo, bakit ganiyan ang suot mo?” anang Ina na bahagyang nahiya sa kaniyang suot. “Pagpasensyahan niyo na balae—i mean Mr. And Mrs. Vidale. Hindi niya kasi alam na mayroong ganitong breakfast na magaganap.” anang Ina na kinatawa naman ng lahat maliban sa kaniya.

What the fuck is this?

Inalalayan siya nito pa-upo. Paharap sa magandang babae.

“This is Luis, my son. Owner of one of the most famous company. Beckett Pharmaceutical Company.” pagpapakilala ng Ina niya sa kaniya sa mga ito.

Halata namang nagulat ang lahat at namangha.

“Your son so famous right now.” bumaling ang tingin ng matandang babae sa kaniya. “You did a great job hijo, for such a young age. You have a lot of achievements. And the top achievements pa.” anito nakangiti at talagang manghang-mangha. “Luis, hijo, meet Precious Vidale, my only daughter.”

Tumayo naman ang dalaga at inilahad ang kamay sa gawi niya. Hindi sana niya tatanggapin ang pakikipag-kamay nito ngunit wala siyang nagawa kundi tanggapin upang paggalang na rin. Mabilis niyang inagaw ang kaniyang kamay.

“Mom, can you tell me what’s happening?” hindi niya napigilang tanong sa Ina.

Bumaling naman ito ng tingin sa kaniya at ngumiti. “We’re just having a breakfast with Mr. and Mrs. Vidale together with their daughter, Ms. Precious. You know—getting to know each other.” anang Ina na mas lalong kina-kunot ng kaniyang noo.

Is my mom trying to control me? Fuck! I wont allow it to happen. I have already Peirce waiting for me.

“For all due respect, please excuse me.  I have no time to “get to know each other” i still have some business to do. I’m sorry.“ aniya tumayo at umalis. Narinig pa niya ang pag-tawag sa kaniya ng kaniyang ina ngunit hindi siya lumingon.

He’s grown up man who can make his own decision.

Bumalik siya sa loob ng kwarto at pasalampak niyang sinara ang pinto.

Mabilis niyang inimpake ang mga kaniyang mga gamit. Aalis na siya kung ang purpose lang naman ng mga magulang niya kung bakit siya pinapunta dito ay para ipakilala sa babaeng hindi naman niya gusto at lalong hindi niya mahal. Dahil nasa Pilipinas ang mahal niya, nag-hihintay sa kaniyang pag-alis at siguro nag-aalala na rin sa kaniya.

Nag-tuloy lang siya sa pag-impake hanggang sa marinig niyang may kumatok sa pinto.

Naiinis na binuksan niya iyon. Tumambad sa kaniya ang mga magulang his mother and father.

“Son, dapat hindi ka nag-walk-out kanina. Nakakahiya naman sa pamilya Vidale.” anang nalulungkot na Ina.

“Don’t you like her, son? Don’t you like Precious? She’s pretty and smart.” anang Ama.

Nilakihan niya ng bukas ang pinto. “Mom, Dad,” hinawakan niya ang balikat ng dalawa. “i’m grown up man who can a grown up decision. Hindi niyo na po ako kailangan ipakilala sa mga babae.”

“Pero Anak? Matanda na kami ng Daddy mo, alam mo naman ang gusto namin ’di ba? Ang magkaroon ng apo hangga’t nabubuhay pa kami? Gusto ko ring masilayan ang apo ko sa’yo. Can’t you do that for us?” anang Ina.

Malakas siyang napabuntong hininga at nahilamos ang kaniyang mukha gamit ang kaniyang palad. Alam naman niyang una palang hindi niya kayang bigyan ng apo ang kaniyang mga magulang.

“Mom, am i still not enough?” he said.

“Son, yes, you’re enough but—you know. We still want to see our grandchild. Kailan mo ba balak mag-asawa at magkaroon ng anak? Pwede bang madaliin mona?” anang ama.

Mas lalo siyang napa-frustrate. Kahit pagbali-baligtarin man ang mundo hindi niya magagawang ibigay ang gusto ng mga iyon. Unless— Peirce got pregnant. Tulad ng mga asawa ng mga kaibigan ko.

But can he?

“Mom, Dad, wala pa ho sa plano ko ang mag-asawa—”

“Why, son?” singit ng kaniyang ina. “Are your achievements and money’s still not enough?”

Malakas siyang napa-buntong hininga. “Mom, i-i d-do have a lover. May minamahal na ako—”

“Great! Great!” kumikinang sa tuwa ang mga mata ng kaniyang mga magulang. “That’s great. Kaya naman pala tinanggihan mo si Ms. Precious ay may mahal kana pala. Na’san siya? Sa America o sa Pilipinas?” tanong ng ina.

Nag-aalinlangan naman siyang sumagot. “Nasa Pilipinas mo, pero—”

“I and your father will visit you kapag nagkaroon kami ng oras.” nakangiti ng malawak ang ina. Sumasayaw naman ang mga mata ng kaniyang ama sa tuwa.

“I’m happy for you son. We’ll going to visit her if we have time.” bumaling ang tingin ng kaniyang ama sa inimpake niyang damit. “aalis kana?” tanong ng ama.

“Babalik na ho ako sa Pilipinas.” sagot naman niya.

“That’s great.” tinuloy ng kaniyang ina ang na-udlot niyang pag-iimpake.

Pagkatapos nitong maayos ang kaniyang mga gamit sa pag-alis ay lumapit ito sa kaniya bumulong sa kaniyang tainga. “Umuwi kana sa Pilipinas. Made love with her and give us plenty of grandchild as you can. Bye,” hinalikan siya ng ina sa kaniyang pisngi. Tinapik-tapik naman ng kaniyang ama ang kaniyang balikat.

“Good luck son, goodbye.” anang ama bago tuluyang umalis sa kaniyang kwarto. Masaya at malawak ang pang-ngiti ng mga iyon. “We’ll going to entertain Vidale family.” pahabol pang anang Ama.

Gusto niyang habulin ang kaniyang mga magulang upang sabihin sa mga iyon ang totoo. Na hindi niya mabubuntis ang mahal niya at hindi niya mabibigyan ang mga ito ng Apo tulad ng nais ng mga iyon. Pero hindi niya nagawa. Nakita niya ang saya sa mukha ng mga magulang ayaw niyang maputol ang sayang iyon at mapalitan ng pagka-dismaya.

May pag-asa pa naman siya. Malay niya isa rin sa mga lalaking nagbubuntis si Peirce at mabuntis niya ito. Doon hindi na masasaktan ang loob ng kaniyang mga magulang. But the question is, can he impregnate Peirce? O may pag-asa bang si Peirce ay isa sa mga lalaking nabubuntis, tulad ng mga asawa ng kaniyang mga kaibigan? Kapag hindi nangyare iyon, kahit masakit sa damdamin ng kaniyang mga magulang, hindi niya hihiwalayan si Peirce, mahal niya ito. Magkaroon man sila ng anak o hindi. He still love him forever.

Frustrated at stressed na siya. Napasambunot sa sariling buhok.

Malakas siyang napa-buntong hininga. Kinuha niya ang kaniyang mga gamit binitbit, lumabas ng kwarto hanggang sa tuluyan na siyang makalabas ng bahay.

Sakay ng kotse patungo sa airport pauwi sa Pilipinas.

Malawak ang ngiting naka-silay sa kaniyang mga labi sa kabila ng pagka-frustrate at stressed niya. Sa ilang linggong lumipas makikita na rin niya si Peirce. Mahahalikan, mayayakap, at magagawa ang mga bagay na palagi nilang ginagawa. “Wait for me, Peirce. I’m coming home.”

Walang ibang naging buhay si Peirce kundi ang matulog lang ng matulog at paminsan-minsan na rin lang siya kumakain. Na-ubos na rin kasi ang paborito niyang durian, nawawalan na rin naman siya ng ganang kumain ng mga niluluto niyang pagkain.

Sumapit ang gabi pumutok ang umaga. Tanghali na ng magising si Peirce. Naikusot-kusot pa niya ang kaniyang mga mata, gusto pa sana niyang matulog ngunit kumakalam na ang kaniyang sikmura.

Ngunit bago siya mag-luto, naligo muna siya. Hinubad niya ang lahat ng kaniyang saplot sa katawan at walang itinira.

Pumasok siya sa shower room. Binuksan ang shower at nagpa-tianod siya sa malamyos na daloy ng tubig.

Nakapikit pa ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot ng tubig sa kaniyang katawan dahilan para hindi niya marinig ang pag-bukas ng pinto ng shower room at pagsara nito. Tanging laguslos lang ng tubig ang napapakinggan niya.

Napasinghap siya sa gulat ng may yumakap sa kaniya sa likuran at hinalikan siya nito sa leeg.

“Shit! Who the fuck are you?”

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 37

Kabanata 37

        “WHO THE FUCK are you?” kinakabahang tanong ni Peirce ng maramdaman niya ang yumakap at humalik sa kaniyang leeg.

Sisikuhin na sana niya ito buti na lang at nag-salita ito. “I’m your honey.” anito sa baritonong boses na miss na miss niya. ’Yung boses na hinahanap-hanap niya. ’Yung boses ng ilang linggo niyang hindi napakinggan, ’yung boses na nagsisilbing musika sa kaniyang pandinig.

Walang iba kundi ang boses ni Luis. Si Luis, yes it’s him.

Mabilis siyang humarap sa binata para makumpirma kung tama ba ang kaniyang hinala. Namilog ang kaniyang mga mata ng makumpirma na totoo ang lahat. It’s him! It’s Luis Beckett.

“Luis…?” mahinang bulalas niya habang nakatingin parin sa binata. Matiim at puno ng pananabik. Hindi na niya napigilan ang kaniyang sarili. Lumapit siya kay Luis at mabilis niya itong hinagkan. “I missed you. I really missed you, honey. Thank you, thank you for coming back. I love you.” buong pananabik na sabi niya sa binata. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakayakap dito.

Ramdam niya ang mainit na likido sa kaniyang mukha na dumaosdos sa kaniyang pisngi.

Nag-bitaw siya sa pagkakayakap dito ng maramdaman ang pagkalalaki ng binata na tumusok sa kaniyang tiyan.

Doon niya napag-tanto na hubo’t hubad din pala ang binata, tulad niya.

“I missed you to, honey.” sinapo nito ang magkabilang pisngi niya. “Sorry for coming home late.”

He smiled. “I don’t mind, as long as you’re here now.”

Malapad itong ngumiti at dahan-dahang inilapat ang mga labi nito sa kaniyang mga labi.

Niyakap niya sa leeg si Luis at siya na ang sumiil ng halik sa mga labi nito. Doon sumabog ang pagkasabik niya sa binata. Sa ilang linggo na wala ito, kailangan nitong bumawi sa kaniya.

Naging desperado at puno ng pagnanasa ang halikan nilang dalawa matapos makalipas ang ilang minuto. Naramdaman na rin niya ang kamay ng binata na yumakap sa kaniyang likod at hinapit pa siya nitong lalo.

Nagkalas silang dalawa matapos maubusan ng hangin sa katawan. Habol habol nila ang pag-hinga habang matiim ang tingin sa isa’t-isa.

Hindi pa sapat ang halik na iyon. Mabilis niya muling siniil ang mga labi nito ng halik, ganun din naman ang naging pag-tugon nito. Puno ng pananabik at pangungulila sa isa’t-isa.

Luis lips went down to his neck. Naipikit niya ang mga mata ng sinimulang halik-halikan ni Luis ang kaniyang leeg. Ramdam niyang pinakikilwal din nito ang dila.

“Uhmmm.” impit na ungol ang kumawala sa kaniyang bibig. Ramdam niya ang nag-babagang pagnanasa sa loob ng kaniyang dibdib, anomang oras ay handang mag-liyab.

Mabilis ang pag-tibok ng kaniyang puso, mukhang ito rin ay nanabik sa pagdating ni Luis, tulad na lang ng kaniyang pananabik na nandito na ito sa kaniyang harapan. Nararamdaman niya at humahalik sa kaniya.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng dumaosdos pa ang halik nito hanggang marating ang namumula at tayong-tayo niyang utong.

Luis simply tapped his aroused nipple. “I miss you, pinkish.” Luis said then he licked his nipple.

“Ohhhh.” ungol niya ng maramdaman ang init ng dila nitong pumasada sa kaniyang utong.

Mariin ang pagkuyom ng kaniyang kamao at hindi mapalagay ang mga daliri niya sa paa. Gustong magsi-unatan.

Ramdam niya ang dila nitong kumilwal sa kaniyang utong. Ramdam na ramdam niya ang init ng bibig nito na naghahatid sa kaniya sa alapaap.

Tirik ang kaniyang mga mata habang ninanamnam ang sarap na dulot nito.

“Ahhh, Luis ang sarap. Ohhhh—honey, keep licking me. Ohhhhhh-fuck!” napamura siya ng sipsipin ng binata ang utong niya.

Kakaibang kiliti ang kaniyang naramdaman, gusto niyang patigilin ang binata dahil ang sarap na dala ng ginagawa nito ay hindi niya makayanan. Sobrang sarap na halos makapag-babaliw sa kaniya.

“Ohhhhh, Hell. Shit! That feels good. It feels good. Ahhhhh.”

Napasambunot siya sa buhok ng binata at malakas na napasigaw ng laruin ng dila nito ang kaniyang tayong-tayong utong na nababasa sa laway nito.

“Ahhhhhh. Ahhhh.” panay ang kaniyang pasigaw na ungol habang nakatingala at tirik ang mga mata.

Sobra-sobrang sarap ang hatid nito sa kaniyang kaibuturan. ’Yung sarap na hindi niya inaakalang hanggang kalawakan ay mararating ng diwa niya.

Tumigil ang binata sa ginagawa. Halos mapatid ang kaniyang hininga at hindi parin humuhupa ang sensasyong dulot nito.

Naglakbay ang mga labi nito pakanang direksyon. Tumungo siya upang pagmasdan ang ginagawa nito.

“Ohhhhhhhh.” muli siyang napa-ungol. Kusang tumirik ang mga mata ng muling pakilwalin ng binata ang dila nito. But this time, sa kabilang utong naman niya.

Para siyang mababaliw sa sarap na hatid niyon. ’Yung kaibuturan niya ay animo’y sasabog sa sobrang sarap.

“Fuck! Ahhhhhh—shit!” ungol niya ng laruin ng binata ang utong niya gamit ang dila nito habang ang kabila naman niyang utong ay bahagyang pinipisil-pisil ng daliri nito at paminsan-minsan pa ay pinagigilong sa dalawang daliri.

It feels like so fucking good. It feels like he was about to collapse but he managed to stay still.

Matapos ang walang humpay nitong paglaro sa kaniyang utong ay umangat ang ulo nito dahilan para mag-pantay silang dalawa.

“Masarap ba?” tanong nito dahilan para makagat niya ang pang-ibabang labi.

“Yes…” nahihiya niyang sagot.

Ngumiti ito ng nakaka-akit pagkatapos ay siniil ng halik ang kaniyang mga labi.

Pinatalikod siya ng binata at agad naman niyang sinunod. Nag-hanap siya ng makakapitan, at ng makakita ay doon siya mahigpit na napahawak.

Sa pag-aakalang ipapasok na ng binata ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob ngunit nagkamali siya.

Ang halik nito sa kaniyang batok ay bumaba ng bumaba. Tumingin siya sa likod. “what are you going to do?” he asked still his body filled with pleasure.

“Just moan my name.” anito matapos i-angat ang ulo.

Hindi na siya nag-tanong. Sinunod na lang niya ang sinabi nito. Naramdaman niyang napunta ang mga halik nito sa kaniyang pang-upo.

Ibinuka ng binata ang kaniyang dalawang pisngi. “Shit! So pink, pinkish ass. Fuck!” ani Luis.

Wala siyang ideya sa gagawin nito kaya pinagmasdan na lang niya.

Laking gulat niya ng pasadahan ng dila ng binata ang kaniyang butas. Namimilog ang kaniyang mga mata ngunit unti-unti rin namang namungay ng maramdaman niya ang kakaibang sarap na dulot nito.

“Shit! Luis—ahhhhhh. Good. It feels good. Damn it!”

Ramdam na ramdam niya ang lumukob na sarap sa kaniyang buong pagkatao. Nakakaramdam siya ng kiliti ng paulit-uliting pakilwalin ni Luis ang dila sa kaniyang butas.

“Luis—goodness. Ahhhhhh. Ohhhhhh,” naging mariin ang pagkakapit niya sa kaniyang kinakapitan upang hindi bumagsak ang kaniyang katawan.

Pakiramdam kasi niya anomang oras ay bibigay na ang kaniyang katawan, lalo’t nangangatog na rin ang kaniyang mga tuhod. Pinipilit lang niyang itayo.

“Luis. Ohhhhhhh—fuck!”

Napasambunot siya sa buhok ni Luis at ipinagduldulan niya ang mukha nito sa kaniyang butas.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. Talagang mababaliw siya sa sensasyong hatid nito. Talagang nakakabaliw.

Ilang minutong nagtagal ang binata sa ginagawa bago nito inangat ang katawan dahilan para mag-pantay silang dalawa.

Napapikit siya ng halikan nito ang kaniyang leeg. “uhmmm.”

Ramdam niya ang pagkalalaki ng binata na kumikiskis sa kaniyang pang-upo. Ramdam din niya sa kaniyang balat ang init ng kahabaan nito, nagdadala ng matinding sensasyon sa lahat ng parte ng katawan niya.

“Ipasok mona, Luis.” pa-ungol niyang utos habang habol ang kaniyang pag-hinga.

Tumuon ang mga labi nito sa kaniyang tainga. “You really want to feel my dick, huh?”

“Shit! Ahhhhhh.” bulalas niya ng walang pasabi-sabing pumasok ang pagkalalaki nito sa kaniyang loob. Halos sagad na sagad iyon at ramdam na ramdam niya ang mainit nitong kahabaan.

“Grabe, na miss ko ’to.” turan ng kaniyang isip.

Unti-unti ay gumagalaw na ito ng mabagal sa kaniyang loob. Bawat hugot at baon ay dahan-dahan na animo’y nag-iiwan ng kakaibang sensasyon.

“Ahhhhh, Luis. Sige pa, bilisan mo. Bilisan mo pa. Ohhhhh—hell.”

Niyakap siya ng binata mula sa likod at hinawakan nito ang kaniyang braso. Doon ito kumuha ng lakas upang mas bilisan ang ginagawang pag-ulos.

Halos mayugyog ang kaniyang katawan sa bilis ng pag-ulos nito sa kaniyang loob. Ramdam na ramdam niya ang kahabaan ng binata na mainit-init, na pumapasok labas sa kaniyang bukana.

Halos lunurin siya ng kakaibang sensasyon na nalalasap dulot ng pag-iisa ng kanila-kanilang katawan.

“Ahhhhh, ang sarap mo, Peirce. You’re still the same, so tight. I’m going to make your ass loose.”

Napasigaw na lang siya sa pag-ungol ng maramdaman ang malalakas nitong pag-bayo. ’Yung bayong puno ng pananabik at pagka-miss sa isa’t-isa. ’Yung miss na miss na niya.

“Uhmmm. Ahhhhhhhhh, Luis. Hell, ang sarap. Please, faster—make it hard. Ohhhhhh—hell. Shit!”

Tanging maririnig lang sa loob ng shower room ay ang malalakas niyang ungol habang ang mahihinang pag-daing sa sarap ni Luis. Isama na doon ang tunog dulot ng pag-iisa ng kanilang katawan, kasama na ang lumalaguslos na tubig na nag-mumula sa shower.

“Ahhhhhhh. Ahhhhhh. Ahhhhhh. Luis—ohhhhhhh, goodness.”

Mas lalong naging mabilis ang pag-ulos ni Luis sa kaniyang loob. Bawat hugot-baon ay napakasarap. Nagbibigay ng walang humpay na ligaya sa kaniyang kaibuturan.

Halos marating niya ang langit, abot-kamay habang panay ang malalakas na pag-ungol.

Hinugot ni Luis ang kaniyang pagkalalaki sa loob ni Peirce, pagkatapos ay malakas niyang ipinasok sa loob nito, sagad na sagad dahilan para malakas itong mapa-ungol.

Muli niyang ginawa iyon, mga tatlong beses. Halos mapuno ang silid ng ungol ni Peirce.

Hinalikan niya ang leeg ng binata at walang pasabi-sabing nayugyog ang katawan nito ng malalakas at mabibilis niyang pag-bayo.

Napakasarap ng bawat pag-hugot baon ng kaniyang pagkalalaki.

Pikit ang kaniyang mga mata habang walang humpay ang kaniyang pag-ulos. Ninanamnam ang sarap na ng pagsasama ng kanilang katawan.

“Luis. Luis. Luis. Ang sarap—ahhhhh, Luis.” Ungol nito.

Muli ay hinugot niya ang kaniyang pagkalalaki. Dahan-dahan niya itong ipinasok sa loob hanggang masagad, kusang pumikit ang mga mata niya sa sarap na dulot niyon. Pagkatapos ay saka naman siya umulos ng mabilis dahilan para mayugyog ang katawan nilang dalawa.

“Shit! Fuck! Ang sarap. Fuck! So fucking tight!” talagang napuno ng kaniyang pagkalalaki ang loob ng binata. Ang butas nitong kulay rosas ay talagang napuno niya.

“Ahhhhhhh, Luis. Luis. Sige pa, isagad mo. Bilisan mo pa. Ahhhhhhhh.”

Panay ang kaniyang pagtupad sa mga animo’y pakiusap nito. Bawat sinasabi nito ang kaniyang ginagawa.

Ramdam niya ang kaniyang sarili. Malapit na siyang labsan, malapit ng lumabas ang mainit na likidong matagal na ipon sa kaniyang loob ng mga ilang linggo.

“Shit! Peirce, i’m cumming. Ohhhhhhh—fuck!”

Pinalingon niya si Peirce at doon sinakop ng mainit niyang halik ang mga labi nito.

Panay lang ang kaniyang pag-ulos.

Naglaban ang mga dila nila sa bibig ng isa’t-isa. Mas lalong nakapag-dudulot ito ng sarap na kanilang pinagsasaluhan.

Bumabagtas ang pawis sa kani-kanilang mga katawan. Mabibilis na rin ang pakawala ng hininga ng bawat-isa. Animo’y napapagod, ngunit hindi pa panahon para mag-pahinga.

Hinugot niya ang pagkalalaki ng sana’y lalabsan na siya. Pinaharap niya ang binata at kinalong niya ito sa harapan habang naka-buka ang mga hita nito. Yumakap naman ito sa kaniyang leeg upang hindi mahulog.

Doon niya pinasok ang kaniyang pagkalalaki at iginiya ang binata taas baba sa kaniyang nag-uumigting sa haba at laki.

Pareho silang napasigaw sa sarap na dulot ng pag-iisa ng kanilang katawan.

Inalalayan niya ang binata taas baba sa kaniyang pagkalalaki.

Matiim ang kaniyang titig sa mga mata nito. Gano’n din naman ang binata sa kaniya.

Hinalikan nito ang kaniyang mga labi habang yakap-yakap ang kaniyang leeg.

Naging mainit at puno ng desperasyon ang mga halik. Mabilis ang bawat pag-ulos niya sa loob nito.

“That feels good. Ohhhhh. Ahhh.” daing ni Peirce matapos makalas ang halikan nilang dalawa.

Bumayo siya sa loob ni Peirce ng buong bilis hanggat kaya niya, hanggang sa narating niya ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Halos mapasigaw siya sa sarap maging ito. Ramdam na ramdam niya na napuno ng mainit niyang katas ang loob ng binata, pero hindi pa roon nagtatapos ang kaniyang pagka-sabik sa binata. There’s more to be prepared of.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 38

Kabanata 38

       DAHIL SA LABIS-LABIS na pananabik, ilang beses ang naging pagtatalik nilang dalawa ni Peirce. Kung saan-saang sulok ng bahay nila ginanap ang gawain ng mga nagmamahalan.

Ngayon dahil sa tindi siguro ng kapaguran ay naka-tulog si Peirce. Hindi na niya ito inabala dahil nakakain na naman sila, gabi na rin kaya natural na dapat na itong matulog. ’Yun nga lang, may iba pa sana siyang pinaplano pero na udlot ng makita niya itong mahimbing na natutulog habang nakayakap sa kaniya. Ang ulo nito ay nasa dibdib niya.

He gently caressed Peirce hair.

Hindi niya magawang makatulog dahil narito parin sa kaniyang isip ang mga pangamba. Alam niyang masasaktan ang kaniyang mga magulang kung saka-sakaling malaman ng mga ito na hindi na sila kailanman magkaka-apo. Dahil malabo ang tyansa.

Malakas siyang napabuntong hininga at mariing ipinikita ang kaniyang mga mata. Dapat maaga palang ay ipagtapat na niya sa mga magulang ang totoo. Upang hindi umasa ang mga iyon sa mga bagay na gusto ng mga itong asahan sa kaniya.

He can’t grant their wishes. He can’t.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata. Kala-unan ay kinain na rin siya ng kaantukan.

Madaling araw palang ay gising na si Peirce. At dahil ngayong narito na si Luis sa kaniyang tabi ay magagawa na rin niya ang mga bagay na gusto niyang gawin noong wala ito.

Pero dahil alam niyang pagod ang binata. Ay hindi na lang niya kinulit ito. Isinandal niya ang kaniyang ulo sa kaniyang kamay. Habang pinagmamasdan niya ang mahimbing na natutulog na si Luis.

“Akala ko hindi kana, uuwi. I’m glad you came back.” pinunasan niya ang mga luhang pumatak sa kaniyang mga mata. Inakala talaga niyang hindi na babalik ang binata, pero bumalik ito bilang pagtupad sa pangako nito sa kaniya. Ngayon na niniwala siyang mahal na mahal talaga siya nito at wala na siyang pangamba na magagawa siya nitong palitan.

He’s sure of that.

Bigla niyang naisip na lutuan ng agahan ang binata. Pagsisilbihan niya ito dahil alam niyang pagod ito sa trabaho.

Mabilis siyang bumangon at nag-tungo sa kusina. Marami pa namang stock ng hilaw na pagkain doon na maari niyang iluto. Ngayon may gana na siyang kumain.

Ilang oras ang kaniyang ginugol matapos maluto ang mga pagkaing alam niyang lutuin. As for breakfast.

Tanging itlog, hotdog, beacon, ang kaniyang niluto. Sinamahan pa niya ito ng nilagang karne.

Lahat ng kaniyang mga niluto ay inilagay niya sa lamesa. Hinanda na rin niya ang mga kagamitan sa pagkain. Plato nilang dalawa, at tsaka baso, hindi na siya naglagay ng kutsara at tinidor. Dahil sanay na naman silang dalawa magkamay.

Gumawa din siya ng sariwang maiinom. May mangga naman sa ref, kaya gumawa siya ng mango juice. Matapos makagawa ay inilagay niya sa babasaging pitsel.

Pagkatapos ay inilagay na niya sa ibabaw ng lamesa.

Malawak ang ngiting sumilay sa kaniya habang pinagmamasdan ang kaniyang mga naluto.

“Morning,” ani Luis na kakapasok lang sa dining area.

Napangiti siya at nilapitan ito. “Morning, Luis.” nilapitan niya ang binata niyakap sa batok at hinalikan niya ito sa mga labi. “I made some breakfast for you,” nakangiting turan niya.

“Sweet naman ng honey ko.”

Inakbayan siya nito hanggang sa makarating sila sa lamesa kung saan naroon ang pagkain.

Tabi silang dalawa sa bangko. Iyon kasi ang gusto ni Luis, ang magkatabi silang dalawa, hindi ang magkatapatan.

“This foods look nice.”

“Kain na tayo.”

Nagsimula na silang dalawa kumain. Tulad ng dati, nagbalik-muli ang kanilang gawi. Nakakataba ng puso na hindi parin nagbabago si Luis. Tulad ng dati ay ganon parin ito sa kaniya. Kung paanong malambing ito noon ay ganoon parin ito kalambing ngayon.

Sinusubuan siya ng binata habang nakakamay ito. Para tuloy siyang bata na hindi marunong kumain na kailangan pang subuan.

Masaya silang dalawa habang kumakain.

Matiim siyang tumitig sa binata.

“Bakit?” tanong nito ng mapansing nakatitig siya.

“I missed this.” sagot niya.

Dumukwang naman ang binata at hinalikan siya nito sa mga labi. “I’m feeling the same way. I missed you too.”

Nagpatuloy sila sa pagkain habang nag-uusap. Napag-usapan nilang dalawa ang tungkol sa mga nangyare kay Luis sa America.

“Okay na ’yung problem sa America?” tanong niya kapag-kuwan.

“More than okay.” sagot naman nito. “Uhmm—yeah, by the way. I just want to say sorry. Naging busy ako, hindi ako nakatawag sa’yo, sorry pinag-alala kita.”

“It’s okay, Luis. Alam kong importante ang ginagawa mo. No need to apologized.”

Nagkatinginan lang silang dalawa ni Luis at nagka-ngitian. Tinapos na nila ang kanilang kinakain.

Matapos kumain ay inaya niya si Luis na maligo sa swimming pool, mabilis naman itong pumayag.

Hinubad niya ang kaniyang damit tanging boxer na lang ang kaniyang tinira, ganoon din naman ang binata habang nakangiting nakatingin sa kaniya.

“Ano na naman ang ngi-ngiti-ngiti mo dyan?” pukaw niya dito.

“I’m just thinking about the past that made me smile. I remember minsan na tayong nag-swimming dito, ’yung mga panahong we are treating each other like a boss and a secretary slash may full time maid? Natatandaan mo pa ’yung inaya kitang mag-swimming habang nag-iinom?”

Tumango naman siya. Naaalala nga niya ang tungkol doon. O, ano naman ang ikinangiti nito? Because na lasing siya? “Yes, i remember that. And…?”

“Ang lakas mo pang mag-hubad ng damit ang short, e butas naman ’yung suot mong brief.” sabi nito habang humagalpak ng tawa. “And remember noong naligo din tayo sa dagat sa probinsya niyo? Butas din ’yung suot mong brief.” anito na mas lalong nilakasan pa ang pag-tawa.

Hiyang-hiya naman siya habang nahawa na rin sa pag-tawa nito. “E, wala akong matinong brief ng mga panahong iyon e.” natatawang sabi niya ng mayroon din siyang maalala. “Para namang hindi ka rin nag-suot ng brief kong butas noong nasa probinsya tayo.” balik tudyo niya.

“I wore that because i left no choice. Wala akong dalang gamit no’n. I only brought one boxer, at ’yun ay suot-suot ko noong pumunta ako sa inyo.”

Natatawang ipinaikot na lang niya ang mga mata. “Kausapin mo ’yung hangin.” aniya at mabilis na tumalon sa tubig. Pag-ahon niya ay binasa niya ng tubig ang binata. “Come on down.”

Tumalon naman ito, dahil malinaw ang tubig ay nakikita niyang sumisid ito palapit sa kaniya.

Natatawang sumisid naman siya papalayo dito, pero dahil mabilis itong lumangoy na huli siya nito at mabilis na inahon.

Tawa siya ng tawa habang nasa likuran niya ito naka-yakap sa kaniya.

“You can’t scape from me.” anito.

Humarap siya sa binata at ipinatong niya ang mga kamay sa balikat nito. Nagkatitigan silang dalawa ng matiim at unti-unting lumalapit ang mukha nito sa kaniyang mukha.

Napapikit siya ng mag-lapat ang kanilang mga labi.

Naramdaman niya ang kamay ng binata na pumasok sa boxer niyang suot at sinapo nito ang maubok at mayayaman niyang pang-upo.

Iminulat niya ang kaniyang mga mata at siya na ang bumawi sa halik. “Seriously, Luis? Hindi ka man lang ba nagsasawa dyan?” tanong niya na ang tinutukoy ay ang gaganaping pagtatalik.

“Hindi, kailanman ay hindi ako mag-sasawang angkinin ka hanggang sa pagtanda na’ting dalawa.”

“Kahapon ilang beses na tayong nag make love, hindi ka parin ba nagsasawa?” panunudyong tanong niya.

Hinapit siya nito palapit dito. “Iba ’yung kahapon sa ngayon. More sex a day make your honey happy.”

Ipinaikot niya ang kaniyang mga mata. “Make you happy ka diyan. Hindi na part ng love ’to, part na ng kalibugan mo!” pabirong aniya habang mahinang tumatawa maging ito’y tumawa na rin.

“Bakit? Hindi mo gusto?”

“Syempre gusto.” sagot niya habang kagat ang pang-ibabang labi. Tinanggal niya ang kamay nito. “Pero dapat habulin mo muna ako.”

Mabilis siyang sumisid habang hindi mapigilan ang pag-tawa, hindi lng ng kaniyang katawan. Kundi ng kaniyang puso at kaluluwa. ’Yung saya na hinding-hindi niya malilimutan kahit kailanman.

Mabilis siyang nahuli ni Luis. Umahon silang dalawa at doon ginanap ang “make love” daw kuno na sinasabi ni Luis.

Sumapit ng muli ang gabi. Kumain na naman silang dalawa at naka-paligo. Ngayon ay naka-higa na silang dalawa sa kama.

“Peirce..?” tawag nito sa kaniya.

“Hmmm?” nilingon niya ito dahilan para magkatinginan silang dalawa.

“Can you massage me?”

“Yes, i can. Why? Masakit ba ang katawan mo? Saang part?” tanong niya na may pag-aalala.

“All. Can you do that?”

“Of course, for you honey.” nakangiti nitong turan. “May panghilot kaba dito?”

Tumayo ang binata at ito na ang kumuha ng gagamitin niya pang massage. Inabot nito sa kaniya at mabilis naman niyang kinuha.

“Hubad kana.” aniya.

Naghubad naman ito at wala ng saplot na itinira.

“Bakit hinubad mo lahat?”

“Ganoon naman sa massage ’di ba? Hubad lahat.” Padapa itong pumwesto sa kama. “Sige na hilutin mona ako, honey.”

Napabuntong hininga na lang siya. Mukhang alam na niya ang magaganap. Mukhang hindi lang ito basta hilot. Mukhang may iba pa doon.

Nilagyan niya ang likod ng binata ng gamot pang-hilot. Pinakalat niya iyon gamit ang kaniyang palad. Nilagyan din niya ang mga braso nito at kamay.

Sa mga kamay ng kaniyang mahal inuna niya ang pag-hilot. Shit! No calluses. Hanga naman siya sa lambot ng kamay nito.

Hinilot niya ang kamay nito tulad ng kaniyang nalalaman. “Ano? Okay ba?” tanong niya.

“More than okay, honey.” Luis answered.

Ipinagpatuloy na lang niya ang kaniyang ginagawa. Hinilot niya ang kamay nito ang braso at maging ang kabilang braso. Sinunod niya ang likod ng binata.

“Uhmmmm.” ungol nito.

Binatukan niya ang binata ng medyo malakas.

“Aray—bakit ka nambabatok?” daing nito.

“Umuungol ka kasi e.” sagot naman niya.

“E, sa masarap ka e.” sambit nito. “maghilot.”

Natawa na lang siya at hinilot ang likod nito pababa. Nakangising tinampal niya ang pisngi ng pang-upo nito.

“Your silly honey.” sagot nito.

“I’m just massaging you, kung ano-ano ang iniisip mo.”

“Yeah, whatever.”

Itinuon na lang niya ang kaniyang pansin sa ginagawa. Hinilot niya ang likod nito sa paa nito.

“Turn around.”

Tumihaya naman ito at dahil nga wala itong saplot, isang parte lang ng katawan ng binata ang pumukaw sa kaniyang atensyon. ’Yun ay ang pagkalalaki nito na naghuhumindik at nag-uumigting sa haba at laki. Tigas na tigas narin iyon.

“You’re horny!” bulalas niya

“Why? Nasarapan ako sa’yo—mean sa paghilot mo e, kaya ayan tinigasan ako. Don’t worry. Hilutin mo na lang ako. ’Wag mo na lang pansinin ’yan.” matawa-tawa nitong sabi.

“’Yung utak mona lang kaya ang hilutin ko. Mukhang puno ng hangin e.” sarkastiko niyang sambit dahilan para mapatawa ito.

“Come on, massage me. Don’t mind it.”

Napabuntong-hininga na lang siya at itinuloy ang pag-hilot sa binata. Sa dibdib nito pababa sa abs nito.

May kapilyuhan siyang naisip habang hinihilot niya ang binata. Nilaro ng kaniyang daliri ang utong nito dahilan para maimulat nito ang mga mata.

“Shit! Peirce..?”

“That’s part of my soft massage.” he said seductively.

Inilagay nito ang kamay sa uluhan nito at ginawang unan. “I’d love to feel that soft massage of yours.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi at itinuloy ang kaniyang ginagawa. Ngayon dalawa na niyang daliri ang naglalaro sa magkabila nitong utong dahilan para mapamura ang binata sa sarap na lumukob sa pagkatao nito.

Nag-iinit ang kaniyang katawan sa mga ginagawa nito. Nilulukoban siya ng nag-aapoy na pagnanasa.

“Ahhhhh, Peirce.” ungol nito matapos ipikit ang mga mata.

Tinigil niya ang kaniyang ginagawa. “May rules po ang soft massage ko. Bawal pong ipikit ang mga mata kapag nagaganahan. All you need to do is to stare at me. Don’t ever close your eyes.” he said while trying to make a serious face.

“Fuck shit! Are you making me go crazy?” frustrated na anito.

“No sir. Just do what i say.”

Itinuloy niya ang kaniyang ginagawang pagpapaligaya sa binata. Habang ito naman ay naka-tingin lang sa kaniya mababasa sa mga mata ang matinding pagnanasa. Pinipigilan ang sariling mapa-ungol.

“Fuck, Peirce. It’s making me go crazy.” anang binata.

Ngumiti lang siya, hinawakan ang pagkalalaki nito at isinubo sa kaniyang bibig. Mga ilang minuto bago siya tumigil.

Umupo siya sa pagkalalaki nito at iginiya niya papasok at mabilis niyang kinabayo. Pareho silang nakatitig ng binata sa mga mata ng isa’t-isa. Hindi inaalis ang titig, at hindi rin ipinipikit hanggang sa marating nila ang dulo ng kanilang kaligayahan.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 39

Kabanata 39

       KUNG HINDI MAN normal sa iba ang relasyon ni Peirce at ng kaniyang mahal na si Luis, pwes wala silang pakealam, para sa kaniya ang relasyong meron silang dalawa ay ang pinaka-espesyal na relasyon. Basta ba’y kapwa sila nagmamahalan, wala na siyang mahihiling pang-iba.

Ngayon nga, dahil nasa kompanya si Luis nag-tatrabaho ay naisipan niyang surpresahin ito. ’Di lang niya alam kung maso-sorpresa talaga ang binata sa kaniyang naisipang gawin. Kamanyakan na ba ang tawag sa naiisip niya? “Make love” daw kuno, sabi ni Luis.

Mga ilang oras pa namang preparasyon bago umuwi ang kaniyang mahal. Kaya matutuloy pa niya ang kaniyang iba pang binabalak.

Napapangiti siya habang iniisip kung anong magiging reaksyon nito kapag nakita nito ang kaniyang surpresa. Kung masusurpresa ba ito o malilibugan lang?

Natawa na lang siya sa mga iniisip. Nag-handa para sa kaniyang mga pinaplano.

Abala si Luis sa malaking laboratoryo ng gawaan nila ng mga gamot. Maging ang pag-e-eksperimento.

Isang panibagong gamot na naman ang kaniyang gagawin na dinaan muna niya sa maraming tests at proseso upang masigurong epektibo ang kaniyang gagawin.

As a scientist for medicine he need to make sure that everything goes right. Masinsinang panuri ang kaniyang ginagawa upang maging maayos, epektibo at perpekto ang kaniyang gagawin.

Katulong din niya ang kapwa scientist, at doctors, na nagtatrabaho sa kaniya.

Malinis at pulido ang gawa ng kompanya. Lahat epektibo, walang gamot na hindi tinatangkilik ng bawat tao sa iba’t-ibang panig ng mundo.

Ilang oras siya sa ganoong posisyon, gamit ang isip at kaniyang mga napag-aralan, katulong ang kapwa niya siyensya at mga doktor.

Matapos ang ilang oras. Nakuha na nila ang tamang proseso at talagang subok na epektibo.

“Good job guys, it’s effective.” aniya.

Masaya naman ang mga ngiti ng mga iyon.

Nagpaalam na siya matapos magawa ang kaniyang bagong gamot na bukas o makalawa ay ilalabas. At naisipan niyang maging endorser ay ang kaniyang sikat na artista, supermodel at superstar na kaibigan. Walang iba kundi si Exequile Santiago. Batid niyang marami ang tatangkilik sa kaniyang produkto kapag nagkataon.

Hinubad niya ang laboratory gown niyang suot at ang iba pa niyang ginamit bago tuluyang lumabas ng laboratory.

Madilim na ang paligid, ng sipatin niya ang relong pambisig mag-a-alas siyete na.

Sumakay siya sa kaniyang sasakyan at tinubog ang daan pa-uwi ng kanilang bahay.

Masaya at hindi niya maiwasang ngumiti dahil sa wakas ay makikita na niya ang ilang oras palang niyang hindi nakikita.

Mabilis ang kaniyang patakbo kaya mabilis din siyang nakarating sa kanilang bahay.

Pinarada niya ang sasakyan at lumabas na doon. Pumasok siya sa loob ng bahay. Tiningnan niya sa kusina ang binata maging sa dining room, ngunit wala ito doon. Wala ring lutong pagkain.

Alam na niya kung na’san ang binata. Nasa loob ito ng kwarto kung hindi natutulog ay naliligo.

Sa tuwing umuuwi kasi siya galing sa trabaho, nadadatnan niyang tulog ang binata. O ’di kaya ay nagluluto ng pagkain, pero talagang madalas niya itong madatnang tulog.

Nang makarating, hinawakan niya ang doorknob ng pinto at pinihit niya pabukas. Hindi naman naka-lock.

Ng mag-bukas, tumambad sa kaniya ang mga nagkalat ng pulang talulot ng rosas sa sahig. Nang i-angat niya ang kaniyang ulo nakita niya ang binata, hubot-hubad walang saplot. Naka-dapa ito habang nasa likod nito nakapatong ang mga samu’t-saring pagkaing matatamis. May doughnuts, cupcakes, chocolates, sliced ng cakes at marami pang-iba.

’Yung iba ay naglaglagan na sa kama.

Tumuon ang kaniyang tingin sa mukha ng binata. Naka-harap ito sa gawi niya ngunit pikit ang mga mata. At sa kaniyang pagkakaalam, base sa kaniyang nakikita ay natutulog ito. Dahil rinig niya ang mga pagharok nito.

Umangat ang kaniyang tingin hanggang sa marating ang pader. Kung saan naka-dikit doon ang mga letra. Ng kaniyang basahin ang mga nakasulat. “Surprise, food party!”

Gusto niyang matawa sa kaniyang mga nabasa. “Surprise, food party? Pero naka-tulog ’yung maga surprise sa akin?”

Nilapitan niya ito at hinalikan ang noo. “Hey, Peirce..?” paggising niya sa binata.

Inaantok nitong minulat ang mga mata, at ng siya’y makita bahagya pa itong nagulat at sinuri ang katawan. “Shit!” bulalas nito ng makita ang mga nalaglag na pagkain. Muli nitong inilagay sa likod nito bago tumingin sa kaniya.

“Surprise, food party.” nahihiyang anito. “You can now eat me.”

Hindi niya napigilan ang kaniyang pag-tawa. Malakas ang kaniyang naging paghalakhak.

“Yeah, that was a surprise.” he said still laughing. “Para saan itong surpresa mo?” tanong niya.

Mabilis naman itong umiling. “Nothing, i just want to surprise you.” sagot nito.

“Eh, hindi naman ako nasurpresa, eh. Mukhang ikaw pa nga yata ang nasurpresa sa pagdating ko.” hindi parin niya mapigilan ang sariling matawa.

Nahihiya naman itong napakamot sa ulo. “Sorry, nakatulog ako eh, tagal mo kasing dumating. Kanina pa ako ditong alas singko na naka-ganitong posisyon tapos wala ka pa, kaya nakatulog tuloy ako.”

Hinawakan niya ang pisngi ng binata. “hindi mo naman kailangang gawin ito. But u want to thank you for this surprise kahit naka-tulugan mo. I still love it.”

“Thank you. Kakainin mo pa ba ako?”

“I’m sorry, Peirce. I don’t like to eat sweets. Pero para hindi masira ang surprise food party mo, tutuparin na’ten ’yan.” aniya. “come on, get up. Let me help you clean yourself.”

“But what about this foods? Itatapon na lang na’ten?”

“I really don’t want to eat sweets. But i’ll eat a little and you’ll finish them all?” he suggested.

Sumang-ayon naman ang binata sa kaniyang gusto.

Kinain nga nilang dalawa ang mga matatamis na pagkaing naroon.

Dati-rati ay iwas si Luis sa mga pagkaing matatamis. Dahil nakakapag-pataba ito. Naalala niya ’yung mga araw na kumain siya ng sliced ng cake, ay agad siyang nag-ehersisyo upang ma-maintain ang perpekto ng kaniyang katawan.

Natapos nilang maubos ang lahat ng pagkain. Kokonti lang ang nakain niya dahil lahat ay napunta kay Peirce na mukhang gutom na gutom at mabilis naubos ang pagkain.

Matapos iyon ay pinag-ligo niya si Peirce dahil sa mga matatamis na dumikit dito. Siya naman ang nag-alis ng bedsheet na namantsahan din ng mga matatamis na pagkaing iyon.

Pinalitan niya ng panibago.

Matapos iyon ay nag-tungo siya sa kusina. Kinuha niya sa loob ng ref ang bagay na makakapag-patuloy sa sinasabi ng binata na surprise food party na sinasabi nito.

Tamang-tama at mayroon pa doon sa loob ng ref. Napapangiti siya habang iniisip ang magiging reaksyon ni Peirce kapag naisagawa na niya ang mga naiisip gawin.

Matapos ni Peirce makapag-ligo at malinisan ang kaniyang sarili. Lumabas na siya ng bathroom habang nakatapis ang tuwalya sa kaniyang katawan.

Ang isa namang tuwalya ang ginagamit niyang pang-tuyo sa kaniyang buhok. Wala pa roon si Luis kaya malaya siyang nakapag-bihis.

Nadismaya siyang palpak ang kaniyang plano. Akala niya ay makakain na siya ni Luis sa mga pagkaing inilagay niya sa kaniyang katawan. Hindi pala.

Matapos makapag-bihis ay hinintay na lang niyang dumating si Peirce. Mahigit isang minuto bago ito pumasok sa loob ng kwarto. May dala-dala ito. Maliit na bucket na stainless ’yung pinaglalagyan ng yelo.

“Ano ’yan?” tanong niya.

Ngumiti naman ito bago sumagot. “Itutuloy ang surprise food party mo.”

“Huh?” kunot noong tanong niya.

Inilagay nito sa bedside table ang ice bucket at lumapit sa kaniya.

“’Di ba gusto mong matuloy ang surprise food party mo? Now i’m going to eat you,” kumuha ito ng isang piraso sa ice bucket at tinaas. “with this.”

Namilog ang kaniyang mga mata ng makita ang ice cube sa kamay nito. Mabilis pumasok sa kaniyang isip kung anong gustong iparating ng binata. “Hell—no,”

“Yes, honey. I’ll eat you while together with this cold ice cube.”

“No, malamig ’yan. ’Di kaya mahanginan ang katawan ko dyan.”

Lumapit sa kaniya ang binata at hinalikan nito ang kaniyang mga labi. Nang-aakit ang mga halik nitong pinapakawalan sa kaniya. “Please, let’s try this. Sounds fun right?”

“Fun? Ang lamig kaya niyang yelo,” pagmamaktol niya.

“Let’s just try it, honey. Kapag ayaw mo pwede ko namang itigil ’di ba?” anito habang sinisimulan na siyang halikan sa mga labi pababa sa kaniyang leeg habang tinutulak na siya nito pahiga sa kama.

“Okay.” sagot niya.

Hinubad nito ang lahat ng saplot niya sa kaniyang katawan. Maging ito ay hinubad na rin ang suot nito. Walang itinira.

Kumuha ito ng ice cube at gumapang papunta sa kaniya hanggang sa magpantay na ang kanilang mga mukha.

Hinalikan nito ang kaniyang mga labi, kusang bumuka ang kaniyang bibig at pinasok niya ang dila sa loob ng bibig nito.

Napapitlag siya ng maramdaman ang malamig na likido sa bibig ng binata.

Bahagya niyang tinulak si Luis dahilan para mag-hiwalay ang mga labi nila. “Did you just eat the ice cube?” takang tanong niya.

Ibinuka nito ang bibig, doon niya nakita ang ice cube na naramdaman niya kanina.

“Shit!” bulalas niya.

Agad naman siya nitong siniil ng halik. Kusang bumuka ang kaniyang bibig at doon pumasok ang malamig na likidong pinagpasa-pasahan ng kanilang mga dila hanggang sa matunaw at maubos.

Napalunok siya matapos ang halik na iyon. Masarap ang halik nitong may lamig. Pinaghalo ang lamig ng yelo at ang init ng bibig nito. Masarap iyon sa kaniyang pakiramdam.

“Nagustuhan mo ba?” tanong nito sa kaniya kapag-kuwan.

Napatango-tango naman siya bilang sagot.

“There’s more you’ll going to enjoy.”

Hindi siya kumibo. Nanatili siyang naka-higa.

Kumuha muli ng kapirasong yelo si Luis. Hinalikan nito ang kaniyang mga labi papunta sa tainga. “just tell me kung ayaw mona.” anito bago muling bumaba ang halik hanggang sa marating ang kaniyang dibdib.

Pikit ang kaniyang mga mata at hinintay lang ang sunod nitong gagawin.

Mariin siyang napahawak sa bedsheet. At isang malakas na sigaw ang lumabas sa kaniyang bibig. “Ahhhhh! Shit!”

Tumungo siya upang makita ang ginagawa ng binata. Halos mahimatay siya sa sarap ng makitang bahagyang ikinikiskis nito ang yelo sa kaniyang utong.

“Ahhhhh. Ahhhhh. Ahhhh. Shit!” panay-panay na ang mabibilis niyang pag-hinga sa kakaibang sensasyon na dulot ng yelong iyon.

Ramdam na ramdam niya na halos tayong-tayo ang kaniyang  utong dulot sa lamig ng yelong ikinikiskis sa kaniyang utong.

“Ahhhhhh—shit! Ohhhhhh.” halos magdiliryo na siya sa sarap na dulot na dulot ng yelong iyon sa kaniyang utong. “God—hell!”

Pakiramdam niya ay mababaliw siya sa bawat pagkiskis ng yelo. Damang-dama niya ang kakaibang senasasyon na bumabalot sa kaniyang pagkatao. Halos ilang ulit mapatid ang kaniyang hininga sa bawat pagsigaw niya sa kaka-ungol dulot ng ligayang pinararamdam nito.

“Masarap ba?” tanong ng binata.

“Shit! Y-Yeah—fuck! Ye-Yeah. Hell!” halos putol-putol niyang sagot. Nawala na siya sa sariling wisyo, tanging sarap na lang ang kaniyang nararamdaman.

Mariin ang pagkakakuyom ng kaniyang kamao, halos bumaon na ang mga kuko niya sa kaniyang palad. Halos mapaos na siya sa kakasigaw.

Bumugso ang apoy ng pagnanasa sa kaniyang katawan ng maramdaman niyang hindi na lang yelo ang nagbibigay ligaya sa kaniya. Maging ang dila ng binata na lumalaro sa kaniyang utong habang kumikiskis ang yelo doon.

Pinaghalong lamig at init ang kaniyang naramdaman. Lamig dulot ng yelo, at init naman dulot ng dila nito. Halos mabaliw siya sa kakaibang sensasyong dulot ng init at lamig sa kaniyang pagkatao.

Hindi niya alam kung saan niya ibibiling ang kaniyang ulo. Pabiling-biling siya. Napasambunot na rin siya sa sariling buhok habang paulit-ulit ang mga ungol na lumalabas sa kaniyang bibig.

Talagang literal at walang halong biro ang sarap na dulot niyon. Ramdam niyang mas lalong tumatayo ang kaniyang utong sa kakaibang sensasyon na dulot ng lamig at init.

Hugot niya ang kaniyang hininga ng tumigil si Luis sa kaniyang ginagawa. Nang kaniyang tingnan ay naubos na yelo na gamit nito.

Nagkatinginan silang dalawa. Ngumiti ito habang siya naman ay naka-sambunot sa buhok at habol-habol parin ang kaniyang hininga.

“Feels good?” Luis asked.

“Isn’t it obvious?” aniya habang habol-habol parin ang kaniyang pag-hinga.

Hindi niya inaakalang ganoon kasarap ang malalasap niya sa simpleng yelo lang. Ganoon pala kasarap ang sensasyong hatid nito. Mukhang mapapadalas na ang paggamit nila ng yelo.

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N; Nag-vote na ba ang lahat?

Pampagana

lang. Please.

CHAPTER 40

Chapter 40

KAGAT NI PEIRCE ang kaniyang pang-ibabang labi habang naka-tingin lang siya sa likod niya. Kung saan ang mukha ng binata ay nasa mayayaman niyang pang-upo.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata at kusang tumirik iyon, unat na unat ang kaniyang mga daliri ng paa, habang kuyom naman ang kaniyang kamao ng maramdaman niya ang yelo sa kaniyang butas habang ang dila nito ay tumutusok din sa butas niya.

Nag-sama at nag-halo ang sarap na dulot nito sa kaniyang kaibuturan.

“Ahhhh, Ahhhhhh, Ahhhh.” ilang ulit siyang napa-ungol sa sarap na dulot nito. Walang mapagsidlan ang sarap na kaniyang nararamdaman. “Shit, Luis. Ang sarap. Ohhhhhhh-hell.” napasambunot siya sa buhok ni Luis at mas ipinagduldulan pa niya ang mukha nito sa kaniyang mayayamang pang-upo.

Panay ang malalakas niyang pag-ungol. Ang ang mabibilis at malalakas niyang pag-hinga. Habol-habol niya iyon habang ninanamnam ang kakaibang sarap.

“Shit! Luis, hell. So good. So fucking good.”

Ipinagpatuloy ni Luis ang kaniyang ginagawa sa isiping nasasarapan si Peirce. Bahagya niyang kinikiskis sa mala-rosas na kulay ng butas nito ang yelo niyang hawak, habang pumapasada at lumalaro naman ang kaniyang dila.

“Ohhhhhh-Luis. That feels good. It feels so fucking good. Ohhhhhh-shit!”

Panay ang kaniyang mag nadidinig na pag-ungol ng binata. Minsan pa ay nakasambunot ito sa kaniyang buhok at ipinagduduldulan ang kaniyang mukha sa butas nito.

Walang patid na nilaro niya ang butas nito habang kinikiskis ang yelo sa butas niyon. Ginaganahan siya sa kaniyang ginagawa. Mas lalo siyang na-e-engganyo na ipagpatuloy ang kaniyang ginagawa.

Ramdam na ramdam niya na tayong-tayo na ang kaniyang pagkalalaki.

Mahigit bente minutos nag-tagal ang ginagawa niya.

Muntik nang mabaliw si Peirce sa ginawa ni Luis sa kaniya. Halos habol-habol niya ang kaniyang paghinga.

Tumigil ang binata at gumapang ito pataas. Ngayon magka-pantay na silang dalawa.

Hinalikan nito ang kaniyang leeg. Maya-maya ay nararamdaman na niya ang pagkalalaki nitong papasok na sana sa kaniyang loob ngunit mabilis niyang pinigilan.

Muntik na siyang mawalan ng ulirat sa ginawa ni Luis sa kaniya, kaya gusto niyang maranasan din nito ang sarap na dinanas niya. Turning back the favor.

Itinulak niya si Luis pahiga sa kama at siya naman ang kumubabaw ito. “I want you to feel what i felt earlier.” he seductively said.

Tiningan niya ang laman ng ice bucket, sinuri kung may laman pa ito. Napangiti siya ng makitang may apat na piraso ng ice cube pa doon.

Kinuha niya ang isa bago muling bumalik sa pagkaka-kubabaw kay Luis.

Sinimulan niyang halikan ang leeg nito hanggang sa marating niya ang dibdib nito. Inangat niya ang kaniyang tingin dahilan para mag-tama ang tingin nilang dalawa. Nakita niya ang paglunok nito.

Ngumiti siya at itinuon ang pansin sa utong ng binata. Tulad ng ginawa nito. Ikiniskis din niya ng bahagya ang yelo sa utong ng binata dahilan para malakas itong mapa-ungol sa sarap.

“Ahhhhh. Ahhhh. Shit! Peirce.” kinapitan pa nito ang kaniyang kamay na animo’y gustong tanggalin dahil talagang matindi ang sarap na dulot ng lamig ng yelo sa utong. Pero pilit nitong kinaya. Tinanggal nito ang pagkakahawak nito sa kaniyang braso at napasambunot na lang sa sariling buhok.

Napangiti siya dahil doon.

Itinuloy niya ang ginagawa. Kiniskis niya ang yelo sa utong ng binata at tulad ng ginawa nito, ay nilaro din ng kaniyang dila ang utong nito habang kumikiskis ang yelo..

Halos unat na unat ang mga daliri ni Luis sa kaniyang mga paa. Mariin siyang napasambunot sa kaniyang buhok sa hindi inaakalang sarap na bumugso sa kaniyang pagkatao.

“Ahhhh-shit! Fuck, Peirce. Ohhhhhh-shit.” ungol niya.

Ramdam niyang tayong-tayo ang kaniyang utong sa lamig na dulot niyon. Halos maitirik niya ang kaniyang mga mata sa sarap na kaniyang nalalasap.

“Ohhhhhhh-fuck!”

Naranasan din niya ang narasanan ni Peirce kanina. Ang lumabis na sarap dulot ng lamig ng yelo at init ng dila nitong pinag-sama.

“Ohhhhhhh yeah. Ohhhhhh-shit.”

Now he knows, na ganoon pala kagrabe ang sarap na hatid niyon.

“God! Hell! Ohhhhhh, shit.” paulit-ulit niyang ungol sa sarap na hatid nito sa kaniyang kaibuturan.

Ramdam niya ang panunuyot ng kaniyang lalamunan. Hell! So fucking good.

Tumingin siya dito ng maramdaman niyang tumigil na ito. Nakita niyang natunas na ang yelo.

Habol-habol niya ang kaniyang pag-hinga. Taas-baba.

“Ngayon alam mona kung gaano kasarap.” nakangising anito. “but wait there’s another nipple that need to be pleasure.” anito.

Napabuga siya ng malakas na hangin. Ginawa niyang unan ang kaniyang mga kamay at hinintay si Peirce sa sunod nitong gagawin.

Kumuha iyon ng yelo. Tulad ng sabi nito. Ang kabila naman niyang utong ang pinag-tuunan nito ng pansin.

Iyon naman ang kiniskisan ng pirasong yelo habang naglalaro ang dila niya sa mismong utong na pinagkikiskisan nito ng yelo.

He was about to collapse in so much pleasure. ’Yung sarap na hanggang kaibuturan ay nararating. Pati ang kaniyang kaluluwa ay dama ang sarap na dulot niyon.

Hindi lang ang kaniyang katawan ang nakakaramdam ng kakaibang sensasyon, maging ang kaniyang kaluluwa ay nagkaroon ng buhay dulot niyon.

“Ohhhhhh-fuck! Peirce, that was great. Ohhhhh, holy shit! Damn it!”

Mabilis ang pagtibok ng kaniyang puso. Habol-habol niya ang pag-hinga na paminsan-minsan ay napapatid.

Nag-tuloy si Peirce sa kaniyang ginagawang pagpapaligaya kay Luis. Hindi niya inakalang mag-e-enjoy siya sa kaniyang ginagawa. Masarap sa pakiramdam na nasasarapan ang binata sa ginagawa niya tulad ng pa’nong nasarapan siya kanina.

Naubos ang yelo matapos ang ilang minuto. Kagat niya ang labi at matiim na tumitig dito.

“Intro palang ’yan.” panunudyo niyang turan dahilan para mapangiti ito.

Muli siyang kumuha ng yelo, nanunudyong tinaas niya ang kamay na may hawak na yelo habang nakatingin sa binata. “You know what will happen next.” tudyo pa niya.

“Holy-shit! Don’t tell me-fuck!”

“Yeah, honey. Tama ang mga iniisip mo. I’m going to eat your cock, with this.”

“Fuck!”

Bumaba siya hanggang sa magpantay ang kaniyang mukha at ang tayong-tayo nitong pagkalalaki. Handang lumaban anomang oras.

Hinawakan niya ang pagkalalaki nito at kiniskis niya ang yelo doon. Taas baba ang naging paggalaw ng kaniyang kamay.

“Ahhhhhhh! Shit! Ang lamig-ang sarap. Ohhhhhhh, fuck!” paulit-ulit nitong pag-ungol na talagang nasasarapan sa kaniyang ginagawa.

Napangiti siya at inilapit ang kaniyang bibig sa pagkalalaki ng binata. Walang pasabi-sabing isinubo niya ito ng buo habang ang yelo ay kumikiskis parin doon.

“Ahhhhhhhh! Fuck! Shit! Ohhhhhh-shit!”

Napapangiti siya ng malamang nasasarapan ito kaya ipinagpatuloy lang niya ang kaniyang ginagawa.

Hindi niya inakalang ganito magiging kasarap sa pakiramdam ang pagkain niya sa pagkalalaki ng binata na may yelo. Ramdam niya sa kaniyang bibig ang lamig na dulot ng yelo habang ang init ng pagkalalaki nito.

Talagang hindi niya inakalang mag-e-enjoy siya sa kaniyang ginagawa. Mas ma-e-engganyo pa siyang ipagpatuloy ang ginagawa.

Mabilis ang paggalaw ng kaniyang bibig sa pagkalalaki nito. Binilisan niya ang bawat pasok at luwa na ginagawa niya sa pagkalalaki nito. Paminsan-minsan ay sinasagad niya habang ang yelo ay inilalagay niya sa balls ni Luis.

“Ahhhhhh. Ahhhhhh. Ahhhhhh. Shit! Ohhhhhh-hell! Fuck it!”

Napuno ang kaniyang bibig ng pagkalalaki ng binata, mabilis niya itong iniluwa pagkatapos ay hinawakan.

Inilagay niya sa butas ng pagkalalaki nito ang yelo dahilan para labis ang naging malakas nitong pagsigaw. Inilabas niya ang kaniyang dila at dinilaan ang butas ng pagkalalaki ng binata habang naroon ang malamig na yelo.

Nag-iinit ang kaniyang katawan sa ginagawa. Animo’y nagliliyab iyon at hanggang ngayon ramdam parin niya ang tayong-tayo niyang mga utong.

Ipinagpatuloy niya ang ginagawa.

“Ohhhhhhh! Fuck!” malalakas na pag-ungol ang kaniyang natatanggap.

Halos lukuban si Luis ng kakaibang sarap sa kaibuturan niya. Tumungo siya at pinagmasdan ang binata sa ginagawa nito. “fuck! Shit!”

Kita niyang dinidilaan nito ang butas ng pagkalalaki niya habang naroon din ang yelo. “Goodness. Ohhhhh!”

Ramdam niya na animo’y mawawalan siya ng ulirat anomang oras.

Kusang tumirik ang kaniyang mga mata, umunat ang mga daliri niya sa paa at malakas na napa-ungol ng muling isubo ng binata ang kaniyang pagkalalaki.

Nararamdaman niya ang yelo sa bibig nito habang subo nito ang pagkalalaki niya. Ramdam niya ang lamig at init ng bibig nito. Talagang napaka-sarap nito sa kaniyang pakiramdam.

“Ahhhhhh, Ahhhhh, shit! Ang sarap. Ohhhhhh! Hell!”

Kagat niya ang pang-ibabang labi. Hinawakan niya ang ulo ni Peirce at iginiya niya iyon taas baba sa mabilis na pag-indayog.

Sumasalubong na rin ang kaniyang balakang sa bibig nitong tumataas baba sa kaniyang pagkalalaki.

“Uhmmmm. Ahhhh. Shit!”

Ramdam niya anomang oras ay lalabsan na siya. “i’m cumming, Peirce. Shit!”

Iniluwa ni Peirce ang kaniyang pagkalalaki dahilan para malakas siyang mapamura.

Nakangiti lang ito habang pumatong sa kaniya, hinawakan nito ang kaniyang pagkalalaki at iginiya nito papasok sa kaniyang loob.

Kapwa sila malakas na napasinghap at napa-ungol ng maramdaman ang isa’t-isa.

“Ohhhhhh, Luis.”

“Shit! Ahhhhh. Peirce.”

Nagsimula siyang kabayuhin ng binata. Sa una ay mabagal lang ang pangangabayo nito, ninanamnam ang mabagal at sagad na pagpasok ng kaniyang pagkalalaki sa loob nito. Hanggang sa unti-unting naging desperado ang pag-ulos. Unti-unting naging mabilis.

“Uhmmm. Ahhhhhh. Luis, Ohhhhh-yeah.”

Hinagilap niya sa bedside table ang ice bucket upang suriin kung may laman pa iyon. Luckily there’s one more left. Mabilis niya itong kinuha at isinubo sa kaniyang bibig.

Pa-upo siyang bumangon upang mag-pantay silang dalawa ni Peirce.

Niyakap niya ito sa bewang at hinapit palapit sa kaniya. Pasagad sa kaniyang pagkalalaki.

Mabilis niyang siniil ng halik ang mga labi nito at agad naman iyong lumaban ng may buong pagnanasa.

Kapwa nila pinag-saluhan ang halik ng isa’t-isa. Habang ang kanilang mga dila ay pinagpasa-pasahan ang malamig na piraso ng yelo sa kani-kanilang bibig.

Napakasarap niyon tagos sa kaibuturan ng bawat isa.

Nagpatuloy ang paghahalikan maging ang pag-taas baba ng balakang nito upang pumasok at humugot ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Naputol ang halik. Naubos ang maliit na piraso ng yelo. Pareho silang naka-tingin sa isa’t-isa. Matiim at puno ng pagnanasa.

Nakayakap siya sa bewang nito habang ito naman ay nakayakap sa leeg niya habang patuloy sa pangangabayo. Maging ang kaniyang balakang ay umiindayog na upang salubingin ang pagtaas baba nito.

Kapwa sila nagdidiliryo sa sarap na tinatamasa ng bawat isa. Napaka-init na ng kani-kanilang mga katawan. Sarap ang hatid ng pagkikiskisan ng mga ito.

Pinatigil niya ang binata at siya na ang bumayo sa loob nito ng ubod ng bilis.

“Ahhhhhhh.”

“Ahhhhh. Ahhhhh. Shit. Luis-Ohhhhh.” napapakalmot na ito sa kaniyang likod habang walang humpay, walang tigil ang kaniyang pagbayo sa loob nito. “Luis ang sarap, ohhhhhhh. Isagad mo pa, ahhhh. Uhmmm.”

Tirik ang mga mata ni Peirce habang ang kaniya naman ay naka-pikit, ninanamnam ang sarap ng bawat pagpasok at kaniyang pagbaon.

Ng mapagod ay tumigil siya dahilan para bumalik si Peirce sa pangangabayo nito.

Hinihingal siya sa pagod habang malalakas ang pag-ungol.

Muli niyang siniil ang mga labi ng binata ng halik. Hinawakan niya ang magkabilang pang-upo nito at iginiya taas-baba. Parang dalawang bolang dinidribol.

Paminsan-minsan ay nahahampas niya ang pang-upo nito dahil sa panggigigil.

Muli sa pagkakataong iyon, naramdaman na naman niya ang kaniyang sariling malapit ng labsan. Ilang ulos na lang.

Muli niyang ginalaw ang kaniyang balakang at siya na ang bumayo sa loob nito. Bawat bayo niya ay mabilis at paminsan-minsan ay sagad na sagad. Desperadong marating ang rurok ng kaniyang kaligayahan.

Nakasambunot sa kaniyang buhok si Peirce na paulit-ulit umuungol sa sarap.

Napapikit ang kaniyang mga mata. “Ohhhhhh-fuck, yeah.” isang malakas na pag-ungol ang kumawala sa kaniyang bibig.

His orgasm hit him hard. Hot seeds spurted inside of Peirce, leaving the two breathless for a couple of minutes. It exploded like a volcano released hot lava and lahar.

Bumagsak siya sa kama habang ito naman ay bumagsak sa kaniyang dibdib. Bawi-bawi nila ang kanilang mga pag-hinga.

Tumabi ang binata sa gilid niya dahilan para mahugot ang kaniyang pagkalalaki sa loob nito.

Tanging mabibilis na pag-hinga ang maririnig sa loob ng silid.

Kapwa sila medyo napapitlag sa gulat ng marinig nila ang pagtunog ng kaniyang cell phone.

Hindi na niya tiningnan ang tumatawag. Basta na lang niya sinagot iyon.

“Hello?” aniya habang habol-habol parin ang hininga.

“We’re here in the Philippines, son. Narito na kami sa bahay. Come over here for dinner, and please bring your lover here with you.” anang Ina na nakapagpabato sa kaniya sa kinatatayuan.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

CHAPTER 41

Chapter 41

         SADYANG NAPAKA-BILIS ng oras para kay Luis. Ngayon narito na agad ang kaniyang mga magulang sa Pilipinas. Ni hindi pa man lang siya nakaka-isip nakakapag-handa tapos narito na ngayon ang magulang niya? This is shit.

Napabuntong-hinga na lang siya matapos ibaba ng kaniyang Ina ang tawag. It looks like, we don’t have a choice but to tell his parents about him and Peirce. Kahit ano naman ang mangyare hindi niya bibitiwan si Peirce, kahit kalabanin pa niya ang kaniyang mga magulang. Si Peirce lang ang mahal niya, kung hindi man niya mabigyan ng apo ang kaniyang mga magulang wala na siyang magagawa roon. Hindi niya hihiwalayan ang mahal niya dahil lang gustong magka-apo ng kaniyang mga magulang.

Matanda na siya, kaya na niyang gumawa ng pasiya para sa sarili. Maiintindihan naman ng mga magulang niya, ’di ba? Magiging ayos lang naman sa mga ito ang lahat, ’di ba?

“Sino ’yung kausap mo?” pukaw sa kaniya ni Peirce.

“My parents.” he smiled wryly. “he wanted us to join them on dinner.” aniya.

Sa kabilang banda, ng marinig ni Peirce ang turan ni Luis. Hindi agad siya naka-sagot. Nanuyot ang kaniyang lalamunan at nakaramdam siya ng matinding kaba.

“Pu-Punta tayo sa parents mo? You-You mean, ipapakilala mo ako sa kanila?” tanong niya na pautal-utal. Narito parin kasi ang kaba sa loob ng kaniyang dibdib.

“Yes, honey.” Luis answered.

“But, what if… What if hindi nila tayo tanggap?”

Hindi siya mangmang para hindi isipin ang maaring kalabasan ng gagawin nila. Kung babae siya siguro mapapanatag pa siyang matanggap o may tyansa pa siyang matanggap ng pamilya nito, pero hindi eh. Lalaki ang kaniyang katayuan, mahirap para sa kaniya na magpakilalang nobyo ni Luis.

Una, pareho silang lalaki. Kakaiba ang relasyon nilang dalawa, at batid niyang may malaking tyansa na hindi matanggap ng mga magulang nito ang desisyon nilang pinasukan.

Hinawakan ni Luis ang kaniyang pisngi. Bahagya nitong hinimas-himas. “Peirce, you don’t need to think negative. Mabait ang mga magulang ako, i know they’ll understand. Trust me.” seryosong anito habang naka-tingin sa kaniya ng matiim.

Huminga siya ng malalim at ipinikit ang mga mata. Ayaw na sana niyang gawin ito, pero kailangan din naman niyang harapin. Tsaka kung ayaw man ng mga magulang nito sa kaniya, hindi na niya alam kung anong gagawin niya. Ang alam lang niya, mag-de-desisyon siya para sa ikabubuti nilang dalawa.

Napatango-tango na lang siya. “I trust you.”

Ngumiti ito at hinalikan siya sa mga labi. Pilit namang ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

Malaking hamon ito para sa kaniya. Ni hindi man lang niya napag-handaan ang kaniyang sarili. Ang mga araw na ito. Ni hindi niya naisip na darating ito. Shit! This is frustrating me.

Hindi nag-tagal dumating ang gabi. Ang gabi na para sa kanilang dalawa ay kakaba-kaba. Ngunit mas lamang ang kabang nararamdaman ni Peirce. Maraming mga negatibong isipin ang hindi niya mapigilan kundi ang isipin.

Matapos maligo nilang dalawa ay pormal na damit ang kanilang sinuot. Medyo nanlalamig siya at medyo nanginginig ang kaniyang mga kalamnan.

What if hindi na lang kaya nila ituloy? What if ’wag na lang siya pumunta?

“Luis..?” tawag niya sa binata dahilan para humarap ito sa kaniyang gawi. “Hindi na lang kaya ako sumama?” ang hindi napigilang bulalas ng kaniyang bibig.

Kunot noong lumapit si Luis. “Why?”

“Kinakabahan ako.” pag-amin niya.

Sinapo nito ang kaniyang magkabilang pisngi. Medyo napapitlag siya ng maramdaman ang lamig sa palad ng binata. Mukhang ito ay hindi rin napapakali tulad niya. Mukhang ito ay kinakabahan na rin.

“Don’t. I’ll be there with you. Anoman ang mangyare, i won’t leave you. I won’t, hindi mo rin naman ako iiwan, anoman ang mangyare, ’di ba?” tanong nito sa kaniya ng buong sinseridad.

Ilang minuto lang siyang napatitig sa mga mata ng binata. Nag-a-alinlangan siyang napatango-tango. Y-Yes.“ napalunok siya. “Yes, i won’t leave you.”

Ngumiti ito bago sinakop ng mainit nitong halik ang kaniyang mga labi.

“You’re handsome, my mom will definitely likes you.” anito na pinalulubag ang kaniyang dibdib.

Napangiti naman siya. “i hope so…”

Sakay ng kotse patungo sila sa bahay ng mga magulang ng binata. Habang mas lalong palapit ng palapit ay pabilis naman ng pabilis ang pagtibok ng kaniyang puso. Habang lumilipas ang minuto mas lalo siyang kinakabahan. Lalong hindi siya napapakali.

Panay na rin ang kaniyang paglunok. Shit! I’m not prepared for this.

Ilang beses siyang maka-ulit nagpakawala ng buntong hininga.

Napabaling na lang siya sa kaniyang kamay ng pagsalikopin ng binata ang kamay nilang dalawa. “Everything will be alright.”

Napakagat na lang siya sa pang-ibabang labi. Hindi parin magawang makampante ng kaniyang pagkatao kahit ilang beses nitong sabihing lahat ay magiging ayus. Kahit ilang beses pa siya nitong pakalmahin ay hindi niya magawang kumalma.

Hangga’t hindi niya nakikilala ang mga magulang nito, hinding-hindi siya mapapanatag.

“We’re here.” anunsiyo ng binata ng itigil nito ang sasakyan.

Dahil sa labis na pag-iisip hindi na niya nabigyang pansin na narito na pala siya.

Tanaw niya sa unahan ng kotse ang napakalaking bahay—mansion.

“Shit!”

Naipikit niya ang kaniyang mga mata. Mariing humugot ng hangin at marahas itong binuga. Lumabas na siya ng sasakyan, mas nadagdagan pa ang kalabog ng kaniyang dibdib.

Lumapit sa kaniya si Luis at pinagsalikop nito ang mga kamay nilang dalawa. Honestly speaking gusto niyang mag-back-out, pero sa tuwing naiisip niya ang magiging reaksyon ni Luis napipigilan ang kaniyang kagustuhan. Tutal narito na rin naman siya, bakit hindi pa niya harapin?

“Let’s go.” turan ng binata.

Sumama siya sa binata. Bawat hakbang ay singbigat ng bakal. ’Yung tipong ayaw na lang umalis sa kinatatayuan.

“Good Evening sire.” anang dalawang katulong na maayos ang suot na nag-vow pa sa kanilang dalawa. “Welcome back.” anito pagkatapos ay binuksan ng dalawa ang malaking pinto.

Bumungad sa kaniya ang loob ng bahay. Sobrang ganda ng disenyo at halatang mamahalin ang mga gamit.

Pero hindi sapat iyon para mawaksi ang kabang nararamdaman niya.

“This way sir.” anang katulong na iginiya pa silang dalawa hanggang sa marating ang dinning room. Kung saan naroon ang mga magulang nito.

Medyo may katandaan na, pero nagmumukhang bata sa ganda ng kutis at ng mukha.

“Good Evening, mom, dad.” pagbati ni Luis sa kaniyang mga magulang dahilan para mapukaw ang atensyon nito sa kanilang dalawa.

Matamis naman ang naging pag-ngiti ng Ina nito maging ang pagngiti ng ama nitong kasing guwapo ni Luis.

“Good Morning po. Peirce Gatlin po.” kinakabahang pag-bati niya at pagpapakilala.

Tumuon naman ang mga mata ng mga ito sa kaniya at bumaba sa magka-hawak nilang mga kamay. Dahil sa tindi ng kabang nararamdaman, kinalas niya ang kamay ni Luis na nakahawak sa kaniyang kamay. Halos kalabugin na ang kaniyang dibdib sa sobrang kaba.

“Who is he? Your friend?” tanong ng ama nito na may halong sarkasmo ang boses. Halatang nagdududa sa nakitang paghahawak ng kanilang mga kamay.

“Is that your friend, son? Narito rin ba ang iba mong mga kaibigan? Si Axll? Si Justine, si Vicente, si Caleb, narito rin ba sila?” anang ina na hindi parin nawawala ang bakas ng ngiti. Wala itong pagdududa hindi tulad ng inasta ng ama nito.

Mas lalo tuloy siyang binagtas ng matinding kaba. “Mom—”

“Upo kayo, sige upo.” anang ina.

Rinig niya ang mahinang pagbuntong hininga ni Luis bago kumilos.

Umupi silang dalawa magkatabi. Nasa harap niya ang ina ni Luis habang nasa harap naman ni Luis ang ama nito. Magkatapatan sila.

“Luis..? Where’s your girlfriend? ’Di ba ipapakilala mo siya sa’min ng dad mo? Na-late ba siya ng dating? Dapat sinundo mo.”

Napatingin siya sa gawi ni Luis. “Girlfriend?”

“Mom..? Dad..?” bungad ni Luis. “Wala po akong girlfriend ’cause i have Peirce in my life, my boyfriend.” ani Luis.

Nakita niya ang gulat at ang ekspresyon ng mga itong hindi makapaniwala sa tinuran ni Luis. Mga ilang minutong hindi nagsalita ang mag-asawa.

Labis ang kaba at hiya at kung ano-ano pa ang kaniyang nararamdaman. Hindi siya makagalaw sa mga titig ng mga magulang nito na pinupukol sa kaniya. Gusto niyang manliit ng mga panahong iyon. Gusto niyang maging bula na lang. Gusto niyang mag-salita at sabihing nagbibiro lang si Luis, pero lahat ng kaniyang mga gustong gawin ay hindi niya nagawa. Para siyang bato na nawalan ng buhay.

“Uhmm.. yo-your what?” tanong ng ina nito kay Luis.

“Mom, i know you heard it clearly. Peirce is my boyfriend. I love him and only him.”

Pigil ang kaniyang bawat pag-hinga. Konti na lang ay mahihimatay na siya. Shit!

“Son,” anang ama. Baritono ang boses nito. “let’s talk. In private.” anang ama na tumingin muna sa kaniya bago tumayo.

Napatingin siya kay Luis. “Wait for me here, i’ll be right back.”

Tumango-tango lang naman siya dahil hindi niya mahigilap ang boses niya.

Tumayo na si Luis at sumunod sa papalayong ama nito. Naiwan silang dalawa ng ina ng binata.

Naka-yuko lang siya at walang masabi. Saglit na tumahimik ang paligid.

“Peirce, hijo?” malamyos na tinig ng ina ni Luis dahilan para ma-i-angat niya ang kaniyang tingin. Tumayo ito at lumapit sa kaniya. “Pwede ba kitang maka-usap?”

Napatango-tango naman siya. “Y-Yes, ma’am.” kinakabahang sagot niya. Sa wakas na hugot na rin niya ang kaniyang boses.

“Don’t call me ma’am, just call me tita.” anang babae.

Napatango-tango naman siya. “Yes, opo, tita.”

“You know, Luis is our only child. Matanda na kami ng asawa ko. Gusto naming maranasan magka-apo. Alam mo naman ’yun hindi ba?” anang ina nito.

Alam niya. Alam na alam niya ang ibig sabihin nito. Hindi siya nakapag-salita kaya ipinag-patuloy nito ang pagsasalita.

“Hindi ko alam kung pa’no ito sabihin sa paraang hindi ka masasaktan, pero didiretsahin na kita, hijo.” hinawakan nito ang kaniyang mga kamay. “tutol ako sa relasyon ninyong dalawa. You know, i don’t want to hurt you, and i’m sorry kung nasaktan kita. Isa lang ang gusto kong hilingin sa’yo,” anang Ina.

“A-Ano ho?” pilit niyang pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa kaniya. Hangga’t kaya niya pipigilan niya.

“Hiwalayan mo ang anak ko.” diretsahan nitong sabi. Alam niyang hindi nito intensyong manakit, at ginagawa lang nito dahil iisang anak nga si Luis, at gusto ng mga itong magka-apo na batid naman niyang hinding-hindi niya kayang ibigay. “Pwede mo bang gawin iyon?”

Sumabay siya sa titig ng ina. Ngayon palang ay nararamdaman na niya ang hapdi. “Give me some time. I promise, hihiwalayan ko po siya.” sagot naman niya.

Ngumiti ang ginang at sinapo nito ang kaniyang pisngi. “I’m sorry hijo. I’m sorry for hurting your feelings. Kung sana ay babae kalang at mabibigyan mo kami ng apo, hinding-hindi ako tututol. Thank you for understanding me.” anang ina na mapalad ang pagkakangiti.

“Yes po, tita. A-Ay-Ayus lng po sa-sakin..” aniya na napatango-tango na lang.

Tumayo na ang ina nito at bumalik sa dati nitong pwesto kanina. “Eat, hijo.”

Ngumiti lang siya ng pilit. Ito na nga ang kaniyang kinatatakutan. Pero masakit, nakapag-desisyon na siya. Hihiwalayan niya si Luis bilang pangako niya sa magulang nito.

Alam naman niya kahit saang anggulo tingnan, hindi niya mabibigay ang gusto ng mga iyon. Apo? Hinding-hindi niya kayang bigyan ng apo ang mga iyon.

At para sa ikabubuti nilang dalawa. Siguro dapat na silang maghiwalay. Sapat na naman ang ilang buwan na nakasama niya si Luis. Sapat na ’yung mga masasaya nilang alaalang binuo. Sapat na iyon para muli niyang iwan ang binata.

Naramdaman niyang lumaglag ang kaniyang luha sa mga mata. Mabilis niya itong pasimpleng pinunasan upang hindi mahalata ng ina nito.

“I’m sorry, Luis. This time i can’t keep my promise, na hindi kita iiwan. Pasensya kana, siguro ito ang tamang gawin na’teng dalawa para sa ikabubuti ng bawat isa.”

Alam naman niyang hindi magtatagal, makakalimutan din siya ni Luis kung sakaling hiwalayan niya ito. Maraming tao sa mundo, hindi lang siya. ’Yung taong kayang ibigay sa mga magulang ni Luis ang mga hindi niya kayang ibigay..

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 42

Kabanata 42

         NAGMAMANEHO SI Luis pabalik sa kanilang bahay kasama si Peirce na kanina pa tahimik sa buong biyahe.

Okupado ang kaniyang isip ng pag-uusap nilang dalawa ng ama. Matapos nga niyang ipagtapat na mahal na mahal niya si Peirce at hindi niya kayang mawala sa kaniyang piling ang binata ay pasalamat naman siya at natanggap iyon ng kaniyang ama. Natanggap siya kung ano siya at kung sino ang mahal niya.

Sinabi na lang nito na ito na raw ang bahalang kumausap sa kaniyang ina tungkol dito. Naipaintindi sa ina niya na hindi na niya magagawang ibigay ang mga gusto ng kaniyang mga magulang.

Nilingon niya si Peirce. “Ayos kalang?” tanong niya dito.

Tumingin naman ito sa kaniya at mabilis ding inalis ang titig. “Ayos lang ako, Luis.” sagot nito.

Hindi siya nakuntento sa sagot ng binata. Alam niyang taliwas sa sinagot nito ang nararamdaman nito ngayon.

“You’re not okay, aren’t you?”

“I’m okay, Luis.” nagawa pa nitong salubingin ang kaniyang mga mata at ngumiti. “You’re family was so nice to me. Thank you.”

“I know, honey.”

Pagkatapos niyon ay hindi na siya kinibo ng binata. Nanatili na lang itong walang imik na nakasandal ang ulo sa headboard ng upuan ng sasakyan. Nakapikit ang mga mata. Inisip na lang niya na baka pagod ang binata.

Mabilis na niyang pinatakbo ang sasakyan hanggang sa makarating na sila.

Tsaka lang iminulat ni Peirce ang kaniyang mga mata ng maramdaman niyang huminto na ang sasakyan. Mabilis siyang lumabas ng sasakyan.

“Maliligo lang ako.” pasigaw na aniya upang marinig ng binata.

Mabilis siyang nagtatakbo at doon rumagasa ang kanina pa niya mga pinipigilang pagluha. Namalisbis ang mga luha sa kaniyang mga mata. ’Yung luhang hindi na niya nagawang pigilan.

Pumasok siya sa loob ng kwarto, diretso sa bathroom at mabilis niya iyong isinara. Pumasok siya sa shower room. Binuksan ang shower at doon niya pinaagos ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Ramdam niyang animo’y pinipiga ang kaniyang dibdib sa sakit na nararamdaman. Tagos hanggang kaniyang kaibuturan.

Iniisip palang niya na hiwalayan ang binata, animo’y pinupunit na ang kaniyang dibdib. Pero wala naman siyang magagawa kundi sundin ang kaniyang dapat gawin. Para sa ikabubuti nilang dalawa.

Siguro susulitin na lamang niya ang mga natitirang araw na kasama niya si Luis. Hahanap siya ng tyempo kung pa’no sabihin dito na makikipag-hiwalay na siya.

Masyadong mabait ang ina nito sa kaniya, hindi niya maatim na masira ang kaniyang ipinangako dito.

Kinalma niya ang kaniyang sarili, ngunit ganoon parin. Panay parin ang paglaglagan ng mga luha sa kaniyang mga mata.

Masakit sa dibdib parang pinipiga ang kaniyang pagkatao. May dumagan sa kaniyang puso. Hindi siya makahinga. Hindi niya inakalang sa isang-iglap. Sa isang kisapmata. Matatapos na ang inakala niyang pantasya. Matatapos na ang inakala niyang fairytale.

Bakit nga ba siya naniwalang walang kawakasan ang pag-ibig nilang dalawa? Nagsisimula pa nga lang sila muli ng panibago, wawakasan na.

Huminga siya ng malalim at kinalma ang sarili ng marinig niyang kumatok ang binata.

“Peirce, let me in. Maliligo din ako.” mapang-akit nitong turan.

Napakagat siya sa labi. Huminga ng malalim.

Lumabas siya ng shower room. Hinubad niya ang lahat ng damit na suot at inilagay niya iyon sa lamugan bago niya binuksan ang pinto.

Hinatak niya papasok si Luis at siniil niya ito ng mainit na halik. Ngayon susulitin na niya ang mga araw na kasama niya ang binata. Susulitin na niya.

Mabilis namang tumugon ang binata sa paniniil niyang halik. Doon lumaglag ang mainit na luha sa kaniyang pisngi.

Sinulit niya ang araw na kasama pa niya ito, hanggang sa pareho nilang marating ang hangganan ng kanilang kaligayahan.

Tatlong araw ang lumipas simula ng sulitin ni Peirce ang mga panahong kasama niya si Luis. Sapat na ang tatlong araw na iyon upang gawin na niya ang pinangako niya sa mga magulang ng binata. Syempre ang hiwalayan si Luis kahit masakit. Kahit pakiramdam niya ay kulang pa, ngunit iyon ang dapat niyang gawin.

Napapikit siya ng mata at doon pumatak ang mga luha niya.

Habang nasa trabaho si Luis, inimpake na niya ang kaniyang mga gamit. Handa na siyang makipag-hiwalay dito at umuwi sa kaniyang ina. Iyon ang mas makakabuti para sa kanilang dalawa.

Tapos na siyang mag-impake at papaalis na ngunit narinig niya ang tunog ng kaniyang cell phone. Kinuha niya iyon sa bedside table matapos ibaba ang mga naka-sukbit na gamit sa kaniyang balikat.

Nang tingnan niya iyon ay tumatawag doon si Luis. Hawak niya ang cell phone, iniisip kung sasagutin ba niya ang tawag, pero sa huli sinagot na rin niya.

“Hello?” aniya matapos kalmahin ang sarili.

“Honey, labas ka.” anito at pinatay na ang tawag.

Kunot ang noo na napatingin siya sa cell phone matapos mamatay ang tawag.

Tinabi muna niya ang mga gamit sa hindi makikita ng binata. Hindi naman iyon marami. Kokonting damit lang.

Out of curiosity, lumabas siya ng bahay. Hanggang sa labas ng gate. Napatingin siya sa ibaba at nakita niya ang mga nagkalat na pulang talulot ng rosas.

Kunot noo naman na sinundan niya iyon ng tingin hanggang maabot niya ang hangganan niyon. Tanaw niya sa malayo ang kotse ng binata. Nasa labas ng pinto ng kotse si Luis nakasandal habang nakatingin sa gawi niya.

Sinundan niya ang bulaklak hanggang sa makarating siya doon. Malawak at matamis ang pagkaka-ngiti nito.

“Evening.” nakangiting pagbati nito sa kaniya.

“Ano ’to? Para saan?” tanong naman niya na ang tinutukoy ay ang pakana ng binata.

“For you, honey. Gusto sana kitang yayain mag dinner date.” hindi parin nito winawaglit sa mukha ang masasaya nitong pag-ngiti.

Nababahag tuloy ang buntot niya, para tuloy ayaw na niyang ituloy ang binabalak.

Huminga siya ng malalim. “Sure.” sagot niya.

Pinagbuksan naman siya nito ng pinto. “Please be seated, my honey.”

Ngingiti-ngiting sinunod na lang niya ito. Pumasok siya sa kotse at umupo sa passenger seat. Sinarado na nito ang pinto.

Shit! Ano bang ginagawa mo, Peirce! Break up with him! bulong ng kaniyang isip.

Sumakay na ang binata at may inabot ito sa kaniya. Isang bulaklak ng rosas na pula. “For you.”

Pilit na ngiting tinanggap naman niya ang bulaklak. Kahit dapat ay hindi niya ginawa at sinabi na niya ang dapat matagal na niyang sinabi.

Umandar na ang sasakyan hanggang sa nakarating sila sa isang malaking restaurant. Mukhang mamahalin.

Pumasok sila doon sa loob. VIP room ang kanilang pinasukan. Kung saan sila lang dalawa. Maganda at romantiko ang loob. Pero hindi iyon ang binigyan niya ng pansin.

Inalalayan siya nitong umupo, pagkatapos ay ito naman ang umupo sa tapat niya.

Unti-unting nagdatingan ang mga pagkain.

“Luis… I-I have something to tell you.” aniya.

“Let’s eat first. Meron din ako sa’yo sasabihin mamaya.” nakangiting anito.

Napatango-tango na lang siya bilang sagot. Kahit napipilitan ay kumain na rin sila. Nagulat na lamang siya ng may mga tumugtog gamit ang violin sa kanilang harapan. Malamyos ang tugtog nito at napaka-romantiko.

Inisip na lang niya na isa ito sa mga pakana ng binata. Kaya nag-kibit balikat na lamang siya.

Matapos nilang kumain tsaka sinerve ang dessert.

Isang guwapong lalaki ang lumapit sa kaniya. Hindi ito mukhang waiter, mukhang chef. “This one is for you, Peirce.” anang binata na ikinagulat niya na alam nito ang kaniyang pangalan. Gusto sana niyang usisain ngunit hindi na lang niya ginawa.

Ipinatong nito sa ibabaw ng lamesa sa tapat niya ang perpektong pagkakagawa ng sliced ng cake. Mabilis niyang napansin ang singsing sa tabi ng cake na nakalagay din sa ibabaw ng plato.

“There’s is som—”

Hindi na niya natuloy ang iba pa niyang sasabihin ng hawakan na ng binata ang kaniyang kamay.

Napatingin siya dito. Nakangiti lang ito sa kaniya, hindi siya mangmang para hindi mahulaan ang ngiti na iyon. D-Don’t te-tell me? Shit!

Kinuha ng binata ang singsing sa ibabaw ng plato na may lamang cake. Nagulat at namalisbis ang luha sa kaniyang mga mata ng lumuhod ito sa harapan niya.

Napaka-romantiko. Isang romantikong lugar, may romantikong tunog, at may romantikong pangyayari.

“Peirce..?” nahihiyang ani Luis habang kagat-kagat nito ang labi. “i know we struggled and we fight. We promised and we keep. We loved and we beloved. I want to cherish this moment with you. I love you mula noon hanggang dulo. Kaya narito ako ngayon, kneeling in front of you. Para hingin ang mga kamay mo.” nakangiti itong ng pagka-tamis-tamis sa kaniya habang siya naman ay walang sawa ang masaganang luha na naglalaglagan sa kaniyang mga mata. “Will you marry me?”

Will you marry me?

Will you marry me?

Will you marry me?

Paulit-ulit at parang sirang plaka sa kaniyang isip na nagpabalikbalik.

Hindi niya kayang makita na mawala ang ngiti sa mga labi ng binata. Hindi niya kayang makita na masasaktan ito, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Nakapag-desisyon na siya kahit alam niyang sobrang sakit. Kailangan niyang intindihin.

Nakatingin lang si Luis habang hinihintay ang sagot ng binata. Hindi niya magawang i-alis ang ngiti sa kaniyang mga labi. Medyo kinakabahan siya ngunit alam naman niyang papayag ang binata sa gusto niya, hindi ba?

“Luis… Tu-Tumayo ka.” anito habang patuloy parin ang paglaglagan ng mga luha.

Napakunot naman ang noo niya. Naguguluhan. “Just answer me first, will you?”

Tumayo ang binata at pinunasan nito ang mga luha, ngunit hindi nito nagagawang pigilan.

“L-Let’s e-end this. I’m sorry, Luis, but i can’t marry you.” sagot nito pagkatapos tumalikod at patakbong umalis.

Napatulala si Luis sa labis na gulat. Hindi niya magawang makagalaw sa kaniyang kinatatayuan.

’Yung mga mata niyang ubod ng ningning ay nawalan ng kinang. ’Yung puso niyang halos magtatalon sa tuwa ay biglang napagod. ’Yung mga matatamis na ngiti na sisilay pa lamang ay biglang naudlot.

Animo’y may kung anong mabigat na bagay ang dumagan sa kaniyang dibdib. Masakit iyon na animo’y hindi makahinga.

Ng makabawi sa pagkagulat ay mabilis siyang tumayo, tumakbo papalabas umaasang maabutan pa niya ang binata.

Nakita niyang papasakay ito ng taxi. Mabilis niyang tinakbo iyon. Kinatok niya ang pinto ng sasakyan.

“Peirce mag-usap tayo? Buksan mo ’yung pinto. Lumabas ka dyan, oh.” aniya na nagsisimula na ring lumuha.

Napailing-iling siya. “’Wag namang ganito.” halos sumigaw na siya upang marinig ng nasa loob. “Peirce, usap tayo. Kung ayaw mong magpakasal, sige. Basta ’wag lang ganito. Peirce.” aniya ng magsimula ng umandar ang sasakyan.

Pinilit niya itong pigilan. Aligaga at hindi alam ang gagawin. Basta kusang naglaglagan ang mga luha sa kaniyang mga mata. Pilit niyang hinahampas ang binatana ng sasakyan. Sinisigaw na huwag itong umalis. Manatili na lang sa tabi niya. At paulit-ulit at buong sigaw niyang mahal niya ito. Mahal na mahal.

Kahit nagmumuka na siyang tanga sa mga taong nakatingin sa kaniya.

Hinabol niya ang sasakyan habang mabilis itong umaandar.

“Peirce mahal kita! ’Wag ganito. Mag-usap tayo, Peirce! Peirce!” sa bilis ng andar ng sasakyan ay hindi na niya ito nagawang sundan.

Habol-habol niya ang pag-hinga habang sapo-sapo ang dibdib. Bukod sa sobrang sakit ay gulong-gulo na din siya.

Gulong-gulo sa paglisan nito. Gulong-gulo!

Mabilis siyang bumalik upang sundan ang sinakyan ng binata. Takbo siya hanggang marating ang kotse niya. Sumakay siya doon at mabilis na pinaandar. Halos liparin na niya ang daan.

Tinatawagan niya ang telepono ng binata ngunit hindi ito sumasagot.

Frustrated. Para siyang naghahabol sa takbo ng kaniyang puso. Nanlalabo na ang kaniyang paningin sa mga luhang nangingilid sa kaniyang mga mata.

Wala siyang ibang nasa isip kundi sundan si Peirce. Sundan ito at kausapin. Mababaliw siya kapag nawala ito sa kaniyang tabi.

Paulit-ulit siyang tumawag, paulit-ulit din naman ang pagbagsak ng kaniyang mga luha.

“Peirce!”

Sa sobrang bilis ng kaniyang patakbo. Hindi na niya nagawang makapag-preno ng may papatawid na kotse sa kaniyang daraanan.

Namilog ang kaniyang mga matang nakatingin doon. Nabigla sa puntong hindi alam ang gagawin, tanging narinig na lang niya ay ang malakas na pagsalpok ng kaniyang sinasakyan sa kotse na humarang sa kaniyang dinaraanan.

Mabilis nanlabo ang kaniyang paningin hanggang sa tuluyan na siyang nawalan ng malay.

Isang mabigat na luha ang kumawala sa kaniyang mga matang matapos niyang ipikit..

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 43

Kabanata 43

            MUGTO ang mga mata ni Peirce kakaiyak matapos niyang makabalik sa kanilang probinsya. Hindi siya nagsasalita kahit ilang beses siyang tanungin ng kaniyang mga magulang at kapatid. Ayaw niyang magsalita kaya hindi na rin nagtanong ang mga iyon. Hinayaan na lang siyang, siya na ang kusang mag-sabi sa mga ito.

Narito siya sa dagat, ’yung dagat na pinuntahan nila ni Luis noon. Naka-upo siya sa batuhan habang tanaw ang karagatan. Malayo ang takbo ng kaniyang isip.

Sabay sa paghampas ng hangin sa kaniyang mukha ang pagtulo ng kaniyang luha.

Mula ng maka-uwi siya dito sa kanilang probinsya isang linggo na ang lumilipas ay hindi parin niya matigil ang kaniyang mga pagtangis.

Narito parin kasi ’yung sakit, nananatiling sariwa ang sugat sa kaniyang puso. Siguro mas mabuting mawalan na lang siya muli ng alaala sa ngayon, para hindi siya nasasaktan ng ganito.

Masakit e, sobrang sakit sa dibdib habang iniisip na hindi na niya makikita si Luis. Hindi na niya ito mahahalikan, hindi na niya ito mayayakap, at mas lalong hindi na niya ito makakasama pang muli.

Naipikit niya ang mga mata ng tumama sa kaniyang mukha ang malamyos na hangin, sabay niyon sa pag-bagsak ang mabigat na luha sa kaniyang mga mata.

Malakas at dismayado siyang napabuntong hininga.

Tumayo na siya, ng mapag-tantong sa ginagawa niya, mas lalong pinahihirapan niya ang sariling makalimot.

Pinunasan na niya ang mga luhang bumasa sa kaniyang pisngi. Sa mga panahon ngayon kailangan niyang magpaka-tatag, sarili lang niya ang tutulong sa kaniya. Wala ng iba.

Kung naging babae lang sana ako.

Napa-iling-iling na lang siya sa mga naisip.

Mabigat man ang dibdib niya, pinilit niyang nilisan ang dagat at tinahak ang daan pabalik sa kanilang bahay.

Pinilit niyang pasiglahin ang kaniyang sarili, kahit nasa puntong durog na durog parin siya.

“’Nay, narito na ho ako.” aniya sa kaniyang ina matapos makasalubong ito sa salas ng bahay.

“Ana, kain kana?” tanong nito. “Kanina kapa hindi kumakain ng agahan,” lumapit sa kaniya ang ina at hinawakan nito ang kaniyang mga kamay. “Alam kong may pinagdaraanan ka, Nanay mo’ko, nandito ako, handang makipag-usap sa’yo kung gusto mo.”

Nakatingin lang siya sa kaniyang Ina ng mga ilang segundo. Hindi siya nagsalita. Basta niyakap na lang niya ang kaniyang ina at doon sabay-sabay ang naging pag-patak ng mabibigat na luha sa kaniyang mga mata.

Nakakahiya mang umiyak sa harapan ng kaniyang, pero ngayon hindi niya nagawang pigilan ang kaniyang sarili sa pag-tangis.

Nag-iyak lang siya ng nag-iyak habang yakap-yakap niya ito. Inaalo-alo naman siya ng ina. “Ayus lang ’yan anak, lahat naman ng mga dinaramdam na’ten kusa-kusa na lang nawawala ng hindi na’ten namamalayan.” kumalas ang Ina niya sa pag-yakap at tumingin sa kaniya mata sa mata. “Hintayin mo ang panahon, nahilumin ang naiwang sugat ng kahapon. Masakit, pero kailangan mong tanggapin. Pasasaan pa at lilipas din iyan. Hintay lang.” sinapo nito ang kaniyang pisngi. Pinatungo siya upang mahalikan nito ang kaniyang noo. Napangiti lang naman siya, kahit papa’no nabawasan ang bigat na nararamdaman ng kaniyang puso. “ano? Kakain kana? Nag-luto ako ng paborito mo?” anito.

“Pasensya na Nay, hindi ako nagugutom e.” sagot niya. “papasok na ho ako sa loob ng kwarto. Papahinga na ho ako.” aniya at nagpaalam na.

“Basta pagna-gugutom ka sabihin mo lang sa’kin.” anito.

Tumango lang naman siya pagkatapos ay agad ding tinahak ang kaniyang silid.

Napa-upo siya sa gilid ng kama, walang buhay. Animo’y pinagsakluban ng langit at lupa.

Kinuha niya ang cell phone sa drawer na itinabi niya isang linggo na doon. Ilang araw na rin niyang sinusuri kung may text o tawag lang doon, pero ng kaniyang buksan. Miski isang text, miski tuldok man lang, wala siyang natanggap.

Napangiti siya ng mapait. Ginusto niya ito e, kasalanan niya. Bakit nag-e-expect siya na tatawagan siya ni Luis? Ang kapal naman pala ng mukha ko!

Muli niyang ibinalik ang telepono sa dati nitong kinalalagyan. Pabagsak niyang hininga ang kaniyang sarili sa kama.

Ipinikit niya ang mga mata, upang makapagpahinga dahil bahagya na ang pananakit niyon kakaiyak.

Bumaling-baling siya sa iba’t-ibang direksyon. Sa tuwing pumipikit kasi siya ay postura na lang nito ang kaniyang nakikita. Kasunod niyon ay ay ang kaniyang pag-luha. Hanggang sa maging emosyonal na ang kaniyang pag-iyak.

Sa isang pribadong silid, naroon nakahimlay ang isang binata nag-tamo ng maraming galos at sugat sa kaniyang katawan. Grabe ang kaniyang natamo sa parte ng kaniyang mukha. Naka-benda iyon at isang linggo na ring hindi pa gumigising.

Naka-upo sa bangko dito sa gilid ng kama ang ina ng lalaking, habang nakatayo naman ang ama nito kapit-kapit ang balikat ng Ina. Inaalo ang asawa nito.

Panay ang mabibigat na pagbagsak ng mga luha. Naiiyak ang mag-asawa sa sinapit ng binata.

“My son, i’m sorry.” paulit-ulit nitong pag-tangis habang kapit-kapit ang kamay ng kaniyang anak.

Nabalitaan kasi niya sa taong pinag-imbestiga niya sa dalawa na tinuloy na ni Peirce ang pakikipag-hiwalay sa kaniyang anak na si Luis. Ito ang dahilan kung bakit nabangga si Luis. Sa paghahabol sa binata.

Bilang Ina masakit para sa kaniyang makita ang kaniyang anak na naroon sa ganoong sitwasyon. Walang malay at puno ang sugat na natamo.

“I-I’m s-sorry, my son. It’s all my fault. It’s all my fault.” umalog ang balikat ng ina sa malakas nitong pag-iyak, pagdamdam sa walang malay niyang anak.

Bumaling siya sa kaniyang asawa. Tumayo at niyakap niya ito ng mahigpit. “Hon, it’s all my fault. It’s all my fault.” paulit-ulit niyang banggit sa kaniyang asawa habang naka-yapos dito. “I’ve told Peirce to break up with our son, sa kagustuhan kong magkaroon ng apo, hindi kona inisip na baka may posibilidad na mawalan din ako ng anak. Kasalanan ko. K-Kasalanan ko.”

Inalo lang naman niya ang ama. “It’s okay, hon. It’s okay. Hindi mo kasalanan, hindi na’ten kasalanan. All we just want is the best for our son. For him to get married to a woman who can give us grandchild. For us it is just simple, but for him, napakahirap niyong gawin. Because our son can’t give us grandchild, dahil minahal niya ang taong hindi tayo kayang bigyan ng apo, pero that’s not mean na kailangan na na’teng pakialaman ang desisyon niya.”

“He’s a grown up man who can make a grown up decision. May sarili na siyang buhay. Let him decide for himself.” anang ama.

Mas lalo namang napahigpit ang pagkakayakap niya sa kaniyang asawa. “i know, hon. I know.”

Kumalas lang ang kaniyang pagkakayakap ng marinig niyang mag-tunog ang kaniyang cell phone. Mabilis niyang dinukot ito sa loob ng kaniyang bag.

“Hello,” aniya habang tinutuyo ang luha sa kaniyang mga mata.

“Mrs. Beckett, i already found out his place.” anang nasa kabilang linya.

“Do everything to make him come back, please.”

“Rest assured, i will ma’am.” anang nasa kabilang linya.

Kahit papa’no ay nagawa naman niyang ngumiti bago pinatay ang tawag..

Matapos ang mahimbing na pagkakatulog, nakagising si Peirce dala na rin ng katok sa kaniyang pinto.

“Anak, Anak.”

Inaantok na napabangon siya at binuksan ang pinto. Nakita niya doon ang kaniyang ina.

“May naghahanap sa’yo.” anang ina.

Napakunot naman ang kaniyang noo. Inisip kung sino ang maari maghanap sa kaniya. Pero hindi na siya umasang si Luis iyon, baka bigyan lang niya ang kaniyang sarili ng mali na namang pag-asa.

“Sige ho,” aniya at lumabas na.

Narating niya ang sala kung saan naroon ang lalaking naghahanap daw sa kaniya. Unang tingin palang niya alam na niyang hindi iyon ang nasa isip niya kanina.

“Hinahanap mo raw ako?” patanong niyang sabi matapos umupo sa kaharap nitong bangko.

Ngumiti ang binata at tumayo. “I’m Carry Sales. Private investigator of Mrs. Beckett.”

Mabilis nitong nakuha ang kaniyang atensyon, mula ng marinig niya ang pangalang binanggit nito.

“What do you need?” tanong niya kapag-kuwan.

“She send me here, because he want you to go back. Her son needs you.”

Ilang minuto niyang tinitigan ang lalaki, “what? Why? What happen?”

Huminga ng malalim ang lalaki bago nito binuka ang bibig. “Na-ospital si Luis,”

Namilog ang mga mata niya sa gulat matapos marinig ang sinabi ng lalaki. Kunot ang kaniyang noo hindi alam kung paniniwalaan ba niya ang lalaki o hindi.

“Ano bang pinagsasasabi mo?” medyo inis niyang sabi.

“I’m telling the truth, sir. Nasa ospital si Luis. Simula ng iwan mo siya ay ginawa niya ang lahat para habulin kayo, sa sobrang bilis ng kaniyang patakbo. Hindi na niya namalayan ang papatawid na kotse sa kaniyang dinaraanan. Nagbanggaan ang dalawang sasakyan. Hanggang ngayon wala paring malay si Luis. Still in the hospital. Kaya ka pinapasundo ni ma’am Beckett, because she wanted to apologize to you. At gusto niya rin paggising ng kaniyang anak, ikaw ang una niyang makita.”

Habang pinakikinggan ang mga sinabi ng lalaki. Hindi niya mapigilan ang mga luha sa kaniyang mga mata. Parang may mga sarili itong mga isip na masaganang bumagsak sa kaniyang mga mata.

Kasalanan ko! Kasalanan ko!

“Pwed-Pwede mo ba akong s-samahan pabalik?” mababasa ang pagmamakaawa sa kaniyang boses. Pigil ang bumubugsong emosyon sa kaniyang kaibuturan.

Sinasabi niya sa kaniyang isip na ligtas ang binata. Ligtas si Luis. Walang mangyayare sa mahal niya.

Walang pasabi-sabing sumama siya sa lalaki. Wala na siyang ibang inisip kung niloloko lang siya nito o hindi. Basta ang alam niya kailangan niyang sumama, kailangan niyang makita ang lagay ni Luis.

Hindi siya kumain, ni hindi uminom ng kahit ano man lang habang naka sakay sila sa eroplano. Hindi niya nagawang matakot sa paglipad ng eroplano sa himpapawid. Mas natatakot siya sa maaring maabutan niya kapag dating niya doon.

Masisi niya ang kaniyang sarili kapag may nangyareng masama sa binata. Kung hindi niya ito iniwan at kung hindi siya nakipag-hiwalay edi sana may posibilidad na hindi ito magkakaganito.

Ilang oras na biyahe. Pasado alas dose ng madaling araw ng makarating sila.

Ramdam niya ang panghihina ng kaniyang katawan, pakiramdam niya ay nade-drain siya. Pero hindi iyon ang kaniyang ininda. Gusto niyang makita si Luis. Gusto niyang malaman ang lagay nito.

Sakay ng kotse patungo sa ospital na pinagdalhan sa binata. Ilang oras muli bago siya nakarating doon. Lumabas siya ng sasakyan at patakbong tinungo ang information desk.

“Mr. Luis Beckett, ma’am.” aniya.

“He was sent to a private room, may i know your name sir?” anang nurse.

“I’m Peirce Gatlin, Luis boyfriend.”

Tumango naman ang nurse pagkatapos ay may tinawagan. “Okay, ma’am, i will.” anang nurse matapos tapusin ang pakikipag-usap. Bumaling ito sa kaniya at ngumiti. “Private room no. 234 sir.”

“Thank you.” matapos makapag-pasalamat ay mabilis niyang tinungo ang tinutukoy ng kaniyang pinagtanungan.

Lakad-takbo na ang kaniyang ginawa. Sinusuri ang bawat no. ng pasilidad na nakikita niya. Hanggang sa marating niya ang tinutukoy niyon.

Room no. 234.

Kinakabahan at halos banaagin siya ng takot na kaniyang nararamdaman. Nanginginig din ang kaniyang kalamnan. Huminga siya ng malalim bago kinatok ang pinto.

Maka-ilang beses siyang kumatok bago bumukas ang pinto. Showing Luis mom.

Puno ng lungkot ang mga mata ng Ina nito, namumugto na rin ang mata nito dahil siguro sa kakaiyak. Nang makita siya nito nagulat na lang siya ng bigla siyang niyakap.

“I’m sorry hijo, i’m sorry.” anito. Ramdam niya ang pag-iyak ng matanda.

Hindi niya napigilan ang sariling maging emosyonal. “It’s okay, ma’am. It’s okay. Kasalanan ko rin.” aniya habang inaalo ang matanda.

Kumalas ang matanda sa pagkakayakap at lumuluhang tumingin ito sa kaniya. Nanginginig na hinawakan nito ang magkabila niyang pisngi. “Thank you, thank you for coming.”

Kahit malungkot ay pinilit niya ang sariling ngumiti.

Inalalayan siya ng matanda papasok sa loob. Kagat niya ang pang-ibabang labi habang pinipigilan ang bumubugsong damdamin.

Napalunok pa siya hanggang sa tuluyang pumasok. Nakita niya sa loob ang ama ni Luis na malungkot na lumapit sa kaniya.

Tumuon sa kaniyang mga mata si Luis. Ang nakahigang binata, habang balot ang mukha ng mga benda,

Mabilis pumatak ang pinigilan niyang mga luha. Mabibigat ang mga hakbang niyang lumapit sa binata. Nanginginig ang kaniyang mga kamay na hinawakan ang kamay ng binata.

Bigla-bigla namalayan na lang niya ang sariling bumagsak, nandilim ang paningin hanggang sa nawalan siya ng malay..

             AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 44

Kabanata 44

         NAGISING SI Peirce sa hindi pamilyar na silid. Nang makabalik siya sa sariling wisyo napagtanto niyang nasa loob siya ng ospital.

“Gising kana.” anang matandang babae na pumukaw sa kaniyang atensyon. Ng bigyan niya ito ng pansin nakita niyang ito ang ina ni Luis.

“Ano ho ang ginagawa ko rito?” tanong niya.

Malungkot naman ang ekspresyon ng ina. “You passed out hijo.” anang Ina.

“Si Luis po? Na’san po si Luis? Pwede ko ho ba siyang makita?” agad niyang turan ng maalalang si Luis ay narito rin sa ospital. “Gumising na ho ba si Luis?”

Naging malungkot ang pag-ngiti ng Ina. “He’s still not. He’s still unconscious.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi.

Bakit dumadaan sa kaniya ang mga ganitong problema? This can’t be!

At ng akmang tatayo siya, pinigilan siya ng matanda. “You still not fully recovered. Let’s here the Doctor will say first. Just calm yourself down. Luis will be fine. He will.”

Napilitan siyang sundin ang matanda. Hindi na siya nagpumilit na bumangon dahil hanggang ngayon parang umiikot parin ang paningin niya. Bukod doon, nakakaramdam din siya ng pagkahilo.

Mga ilang sandali dumating ang Doctor. Matapos kumatok ay pumasok ito sa loob ng silid.

“Good day po,” anang Doctor na babae. Lumapit ito sa kaniya at ngumiti. “You’re awake.”

“Kamusta ho ang lagay niya?” tanong ng Ina sa Doctor.

Ngumiti ang Doctor matapos makabaling sa Ina. “It’s hard for me to explain this. So i doubled—tripled test his condition. Nag-passed out si Mr. Peirce because of stressed, tiredness, depression, at dahil na rin sa hindi niya pag-ngangalaga sa kaniyang katawan. Bukod doon.” bumaling ng tingin sa kaniya ang Doctor. “Mahirap sabihin at mas lalong mahirap paniwalaan. Kaya sinabi ko nga, i’ve run tripled test upang makasigurong hindi ako nagkamali. But the tests has only one answer.” inabot ng Doctor ang test result na ginagawa sa kaniya. “Rare kind of pregnancy, kung saan hindi babae ang nagdadalantao. Kundi isang lalaki, who has the ability to carry child in his womb. Buntis si Peirce.”

Kunot noo siyang napabaling sa Doctor. Halos gulong-gulo na ang kaniyang isip tapos malalaman niyang buntis siya? For God sake! How can he be? That’s bullshit!

“That’s bullshit, Doc! Please don’t kid around, it’s not funny.” hindi niya mapigilang sambit sa Doctor.

Ngumiti lang naman ito. “I know it’s hard to believe it, but you should. Napapansin mo naman ang mga nagiging changes sa pagkatao mo, physically, emotionally, and mentally.”

Napailing-iling lang siya. Kalokohan.

Napabaling siya sa Ina kung saan natutop ang bibig habang nakatingin sa tests result na isinagawa sa kaniya. Bumaling ito sa Doctor pagkatapos ay bumaling sa kaniya.

“You are…” nalaglagan ang luha sa mga mata nito. “You’re pregnant hijo. Yes you are.”

He wanted to believe her but he can’t. That so impossible. How can i be for fuck-sake?

“I’m not, siguro nagkamali lang.”

“Look.” inabot sa kaniya ng Ina ang tests result.

Kunot noo naman niyang hinagilap at binasa ang mga nakasulat doon. Unbelievable. Ang tanging na sambit ng kaniyang isip.

Binitiwan niya ang papeles at nahilot ang kaniyang sariling sentido.

“How? How Doc?” gulong-gulong bigkas niya.

“Male pregnancy is rare case of pregnancy. Mayroon talagang mga nangyayareng ganiyan, and you’re one of them. So all you have to do, is to relax, calm yourself, eat well nutritious food for your baby. ’Wag kang magpapa-stress ulit, maaaring maapektuhan ang ipinagbubuntis mo.”

“But—shit!” napasambunot siya sa sariling buhok. Ayaw niyang maniwala, pero siyensya na ang nagpapatunay sa kaniyang kondisyon. Mahirap nga lang paniwalaan. Pero dapat?

“I gotta go. I still have something to do.” anang Doctor matapos makapag-paalam tsaka umalis.

Marami pa siyang gustong itanong, marami pa siyang gustong malaman, pero alam naman niyang nasagot na iyon lahat ng Doctor. Talagang nahihirapan lang ang kaniyang isip na paniwalaan ang mga nangyayare.

Napukaw ang kaniyang atensyon ng makita niya ang Ina na umupo sa bangko dito sa gilid ng kaniyang kama.

Hindi makapaniwala ang ekspresyon ng mukha nito. Panay ang pagpatak ng mga luha habang tutop ang bibig.

Hindi nito magawang makatingin sa kaniya ng diretso. Halata paring hindi makapaniwala. “Uhmm.” huminga ito ng malalim. “Peirce..I-I—you’re pregnant hijo. You’re pregnant.”

Mababasa ang labis-labis na sayang makikita sa mga mata nito. Naroon din ang pananabik ng matanda sa mga nalaman.

“Can i.. can i touched your tummy?”

Wala siyang nagawa kundi ang mapatungo-tungo na lang.

Nanginginig ang kamay ng binata na hinawakan nito ang kaniyang tiyan. Sabik na sabik at napuno ito ng ligaya.

Nakakaramdam ito ng hiya at guilt dahil sa pagkakataong ito napagtanto nito na ang lalaking tinaboy ng mga ito at tinangkang paghiwalayin ay ito pa pala ang makapagbibigay sa mga ito ng apo na matagal na ng mga itong pinapangarap.

“I’m so, sorry hijo. I’m so sorry. I felt ashamed to myself for asking you to break up with my son. I’m sorry this is all my fault.”

Hinawakan niya ang kamay ng Ina kung saan nakakapit sa kaniyang tiyan. Bahagya siyang ngumiti. “You don’t need to apologize or feels guilty. I’m the one to blame, hindi ko nagawang ipaglaban ang pagmamahal ko sa anak niyo. Kung sana ay hindi ko siya hiniwalayan at ipinaglaban ang pagmamahal ko sa kaniya, hindi sana siya nag—”

“Don’t say that hijo. I admit it myself. I’m the one to blame. Sa kagustuhan kong magka-apo, pinaghiwalay ko kayo, ’yun pala. Narito na ang matagal ko ng hinahanap. My dear grand child.”

Napangiti na lang siya at hindi na nagsalita pa…

        On the next day. Nakalabas na siya ng ospital. Alam na ng mga magulang ni Luis ang tungkol sa kaniyang pinagbubuntis. Ang mahal na lang niya ang walang alam, hindi parin kasi ito gumigising.

Ng malaman nga ng mga magulang ni Luis na buntis siya. Naramdaman niya ang pagmamahal ng mga ito para sa kaniya. Tinuring siya ng mga ito na parang isang tunay na anak.

Gusto nga ng mga itong umuwi siya sa bahay upang maalagaan ang sarili at ang ipinagbubuntis niya ngunit hindi siya pumayag. Someone inside the private hospital room needs him. Needs him very much from current state.

Kapit-kapit niya ang kamay ni Luis habang nakatingin siya sa mukha nitong nasakluban ng mga puting benda.

“Luis.” ngumiti siya ng pilit. “alam mo bang sobrang saya ng mga magulang mo.” ramdam niya ang pangingilid ng mga luha sa kaniyang mga mata. Naawa siya sa sinapit ng mahal niya, pero wala siyang nagawa kundi ang pagmasdan lang ito. Ang magdasal na sana bukas gumising na ito. Na sana, muli niyang masilayan ang Luis na nakilala niya. ’Yung Luis na masiyahin, sweet, at mapagmahal.

Kasi habang tumatagal ito sa loob ng put*ng *nang silid na ito. Mas lalo niyang nararamdaman na siya ang may kasalanan ng lahat.

“Luis, may surprise ako sa’yo. Sasabihin ko lang kapag gumising kana. Kapag bumangon kana diyan.” masagana ang mga luhang kumawala sa kaniyang mga mata. Mainit at mabibigat. “Bangon kana, para malaman mo ’yung surpresa ko.” Bahagya niyang pinisil ang kamay ng binata. “Siya sige, alam ko namang malakas ka sa’kin e. Sasabihin ko na.” huminga siya ng malalim at pilit na ’wag pumatak ang kaniyang mga luha. “Buntis ako,” tumawa pa siya ng mapait. “hindi nga ako makapaniwala sa sinabi ng Doctor e. Nasabi ko pa na bullshit ang mga sinabi niya. Pero kung saang anggulo man tingnan, i know she’s right. Kapag nalaman mo rin na buntis ako. For sure, magugulat karin, tulad ng kung pa’no ako nagulat. Bangon kana. ’Di ba sabi mo gusto mo’kong makausap? ’Di ba gustong mong magpakasal tayo? Handa na ako, Luis. Bumangon kana diyan. Ang daya mo naman. Hindi mo kayang tuparin ang mga sinabi mo sa’kin. Ba’t ako? Tinupad ko naman ’yung pinangako ko sa’yong ’di kita iiwan ’di ba? Kaya nga nandito ako, tuparin mo rin naman ’yung sa’yo. Papakasal pa tayo e. Isusuot mo pa sa kamay ko ’yung singsing. Bangon kana. Bangon kana dyan, honey. Bangon na oh?”

Panay ang kaniyang pagluha, pag-iyak habang binabanggit niya ang mga salitang iyon.

Hindi niya kayang makita ganito ang binata. Masakit e, masakit sa kaniyang dibdib. Sobrang sakit.

Tinaas niya ang kamay nito at hinalikan. Umob-ob siya hiniga ang kaniyang ulo sa kamay ng binata. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata.

Ilang minuto siya sa ganoong posisyon ng maramdaman niyang bumukas ang pinto. Umayos siya ng tayo at binalingan ang pumasok sa loob.

Mga magulang iyon ni Luis may dalang mga pagkain. Ngumiti ito sa kaniya ganoon din naman ang naging pagtugon niya. Pinilit niyang ngumiti kahit mahirap.

Lumapit ito sa kaniya at sinapo ang kaniyang mukha. “are you crying again?” malamyos na tanong nito sa kaniya.

“I just can’t help myself, Ma’am.”

“Mom not ma’am, hijo.”

Tumango-tango lang naman siya.

“Do you remember the Doctor said? Don’t stress yourself, makakasama sa baby mo.”

Hindi naman niya napigilan ang sariling mapatawa ng bahagya.

“And why are you laughing?”

“Don’t know tita, i just laughed because i’m not used to it. You know, bago sa’kin na pinagbabawalan ako because may sanggol ako sa loob ng tiyan ko.”

“You should, hijo. Because after carrying child for nine months, lalabas na ’yan at tatawagin kana niyang Daddy.” tumingin ang Ina nito kay Luis at kahit pilit ay ngumiti parin. “Tatawagin na kayong dalawa ni Luis na Daddy.”

Nakagat na naman niya ang pang-ibabang labi ng makaramdam na naman siya ng kakaibang sakit sa kaniyang dibdib.

“I’m just sad Luis still not—”

“He will,” matatag nitong sabi. “He will wake up soon, hijo. Be positive.”

Lumapit sa kaniya ang ama at tinapik-tapik nito ang kaniyang balikat. “He’ll wake up,” nakangiting anito.

Napangiti na lang din siya. “He’ll wake up.”

“Come here, hijo.” pinatayo siya ng Ina kaya wala siyang nagawa kundi ang sumama dito.

Pina-upo siya ng ina sa sofa kaharap ang lamesa. Pinaghanda siya ng mga ito ng pagkain. “You need to eat, hijo. Para maging healthy ang baby.” inilapag nito sa lamesa sa harap niya ang mga pagkain. They all look nutritious and edible. “Nutritious food for baby.”

“Wala ho akong ganang kumain—”

“You must hijo, kahit wala kang ganang kumain pilitin mo. For your baby and for Luis.”

Kahit ayaw niya, pinilit na lang niya ang kaniyang sarili. Kahit ayaw niyang kumain at wala siyang gana pinilit parin niya ang sarili…

Ilang araw pa ang lumipas. Habang pinupunasan ni Peirce ng basang tuwalya ang braso at katawan ni Luis, ay napansin niya ang pag-ibo ng kamay nito.

Ramdam niya ang mabilis na pag-tibok ng kaniyang puso. Samu’t saring emosyon ang lumukob sa kaniyang pagkatao. Nangunguna doon ang excitement na nararamdaman niya.

“Luis, Luis, honey, you’re awake.”

Sa sobrang saya ng kaniyang nararamdaman, muli na naman siyang napaluha. Hinawakan niya ang kamay ng binata at naramdaman niya ang bahagyang pagpisil nito sa kaniya. “Honey,.” nataranta na siya. Wala naman dito ang mga magulang ng binata dahil may iba itong inaasikaso kaya siya ang naiwang magbantay. “Wait for me honey. I’ll call a Doctor.” aligaga na siya. Mabilis siyang tumakbo palabas habang winiwika ang pangalan ng Doctor ng ubod ng lakas. “Doc! Doc!”

Mabilis namang may lumapit sa kaniyang Doctor. Kasama nito ang nurse na mabilis siyang dinaluhan.

“What happen?” tanong nito.

“He’s awake.” he said full of excitement.

Mabilis namang pumasok ang Doctor at ang kasama nitong nurse sa loob. Pumasok na rin siya at pinagmasdan lang ang ginagawa ng Doctor.

Sapo-sapo niya ang kaniyang dibdib na halos kalabugin ang kaniyang buong pagkatao.

Finally, he’s awake.

Kay tagal niyang hinintay ito. Kay tagal niyang hinintay na magising ang binata na akala niya’y hindi na muli pang magigising.

Thanks to God, he’s safe.

“Peirce…?” Narinig niyang sambit ni Luis.

Mainit ang umagos na luha sa kaniyang mga pisngi. Mainit at mabigat ang bawat pakawala ng luha ng kaniyang mga mata.

Nilapitan niya ang binata at hinagilap niya ang kamay nito. Bahagya niyang pinisil at hinalik-halikan ang palad nito. “I’m here, Luis. I’m here.” aniya.

            AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 45

Kabanata 45

          LABIS ANG SAYA ng mga magulang ni Luis ng malaman ng mga itong nakagising na ang anak nito.

Nagpapasalamat si Peirce na wala namang masamang nangyare sa binata.

Hindi man niya makita ang mukha ni Luis dahil may mga paikot-ikot na benda parin ito sa mukha. Gawa iyon ng bubog ng salamin ng kotseng tumama sa mukha nito simula ng mangyare ang insedente.

Ganun pa man. Kahit hindi man niya magawang makita, masayang-masaya parin siya na sa wakas nagising na rin ang lalaking matagal na niyang hinihintay na magising.

“Peirce. I’ve question to asked.” ani Luis.

Hinawakan niya ito sa kamay at bahagyang pinisil. “Ano ’yun?”

“Why did you leave me?” bungad nitong tanong. Malungkot ang bawat bigkas ng salita. “Don’t you really love me anymore? Why did you runaway?”

Mga tanong na tumutusok sa kaniyang puso. Sasagot na sana siya ng sagutin iyon ng ina nito.

“He loves you, Luis. He loves you very much.” singit ng ina. “I’m the one to blame. Nakiusap ako kay Peirce na hiwalayan ka niya, because i want you to marry the one who can give us grandchild. I never thought about your feelings. Kung anong mararamdaman mo, i’m sorry son. I’m sorry.” nahihiya at nalulungkot nitong bigkas.

Saglit na natahimik ang silid bago nagsalita si Luis. “I-It’s okay mom, atleast now i know Peirce really loves me.” naramdaman niya ang bahagyang pagpisil ng binata sa kaniyang kamay.

“I love you, Luis and i’m sorry, kung hindi ko nagawang ipaglaban ang pagmamahal ko sa’yo sa mga magulang mo.”

“It’s okay, honey. Just don’t leave me again, and please don’t make a promise. Just do it, okay?”

“I will.”

Abala si Peirce sa pag-subo sa binata ng pagkain na dala ng magulang nito.

“Good?” tanong niya.

“Walang lasa pero ngayong ikaw na ang nagsusubo sa’kin, meron na.”

“Nambola kapa.” aniya.

Nagkatawanan naman sila.

“Peirce…?” hinagilap nito ang kaniyang kamay at hinalikan.

“Hmm?”

“Hanggang kailan ba ’yung benda? Kelan ito tatanggalin?”

Huminga siya ng malalim. “I don’t know, maybe today, tomorrow, the next day or what.”

“Ang tagal naman. I badly want to remove this fucking things on my face. I badly want to see your face. I want to see everything about you.”

“Ma-Makikita mo rin naman ako, Luis. Not now but soon, honey.”

“Yeah,”

Ngumiti siya matapos pakawalan ang malakas na buntong hininga. “Kumain kana, para kapag malakas kana, tatanggalin na nila ’yung nasa mukha mo.”

“Yeah, they better do.”

Nagpatuloy na lang siya sa pagsusubo sa binata, habang hindi mapigilan ang mapaluha…

Dumating ang araw na tatanggalin na ng Doctor ang nakapa-ikot sa mukha ni Luis. Iyon ang araw na labis na ikinakakasaya niya, dahil sa wakas makikita na rin niya ang mukha ni Peirce, ang mukha ng kaniyang mahal.

At last.

“Are you ready, Luis?” anang Doctor.

“I’m ready.” sagot naman niya.

Sa kabilang banda, sa kabila ng sayang nararamdaman ni Luis, panay naman ang pagtulo ng luha ng Ina ni Luis at ng mahal nitong si Peirce. Ang ama naman nito ay hindi mapakali.

Sinimulan na ng Doctor na tanggalin ang bendang naka-paikot sa kaniyang mukha.

Ilang minuto pa ang lumipas natanggal na rin ang benda sa kaniya, ramdam niya iyon dahil tumigil na ang Doctor.

“Doc? Natanggal mona ba ’yung benda? Baka may natitira pa.” aniya sa Doctor dahil madilim parin kasi ang nakikita niya.

“I already remove it, kanina pa.” malungkot na turan ng Doctor.

Napakunot naman ang kaniyang noo. At sinapo ang kaniyang mukha.

Nakamasid lang si Peirce habang pinagmamasdan si Luis. Hindi mabilang ang mga bumabagsak na luha sa kaniyang mga mata. Labis-labis ang kalabog ng kaniyang dibdib.

“Doc, baka ho may naiwan pa.” anang binata. “Paabot nga ho ako ng salamin.” dugsong pa nito.

Inabot ng Doctor ang salamin kay Luis. Hinawakan nito at tinapat sa mukha nito. “Doc.. Doc…” iniwas niya ang tingin kay Luis. Hindi niya magawang makita ang ekspresyon nito. Lalo’t parang dinudurog ang kaniyang puso sa mga nakikita. “Doc, ba’t wala akong makita?”

Naipikit niya ang kaniyang mga mata at hindi na niya napigilan ang kaniyang malakas na pagtangis. Hindi niya magawang makita ang mukha ni Luis, ang ekspresyon nito. Labis ang sakit na dulot niyon sa kaniyang dibdib.

“Doc!” sigaw ni Luis. “Ba’t wala akong makita!” anito. “Nasan kayo? Peirce. Wala akong makita. Mom.”

Umiiyak na lumapit ang ina nito sa anak. “My son..?” nanginginig ang boses nito. Nakita niya kung pa’no hagilapin, kapa-kapain ni Luis ang ina nito. “Dahil sa mga bubog na tumama sa mata mo. Hindi na kaya ng Doctor salbahin ang paningin mo. My son, yo-your… blind.” umiiyak na anang Ina.

Umiling-iling si Luis. “Hindi, mom. It can’t be. I want to see Peirce. Peirce.”

Nilapitan niya si Luis at niyakap. “It’s okay, it’s alright Luis. I’m here.”

Masagana ang mga luhang kumawala sa kaniyang mga mata. Masakit sa dibdib, animo’y dinaganan ang kaniyang puso.

“Peirce, wala akong makita. I can’t see you.”

Maging si Luis ay nagsisimula na ring ma frustrate sa mga nalalaman.

“Gusto kitang makita. Gusto kitang makita, Peirce.” paulit-ulit nitong turan. Malakas na ibinato ang salamin dahilan para magkabasag iyon. Nagsimula na ring magwala si Luis. “This can’t be. This can’t be happening, Peirce. I want to see you.”

Mahigpit niyang niyakap si Luis.

Maging siya noong una. Noong sinabi palang sa kaniya ng Ina nito hindi na niya matanggap na sa isang kisap-mata naging ganito na ang binata. Nabulag ito, at sinisisi niya iyon. Siya ang dapat sisihin sa mga nangyare.

Siya ang may dahil kung bakit nabulag ito.

Dumoble ang lungkot na naramdaman ni Peirce sa mga araw na nakakasama niya si Luis. ng malaman kasi nito na bulag ito at hindi na kailanman makakakita, doon niya naramdaman ang panlalamig ni Luis. Hindi na siya nito pinapansin, saglit na lang kung magkaroon sila ng pag-uusap. Pakiramdam niya ay iniiwasan siya ni Luis. Gusto niyang nasa tabi lang siya ng binata, gusto niyang alalayan ito. Gusto niyang tulungan ito, pero ayaw ni Luis.

Parang animo’y pinipiga ang kaniyang puso sa sakit na dinaranas niya. Ang hapdi, ang sakit.

Naka-uwi na sila sa bahay nila, sa bahay ng mga magulang nito silang dalawa tumuloy.

“Luis, may gusto ka bang kainin? Ikukuha kita.” aniya.

Hindi naman ito sumagot, nanatiling walang imik.

Pinilit niyang ngumiti. Sumampa siya sa kama kung saan ito nakahiga at niyakap niya ito. “O pwedeng ako na lang ang kainin mo.” pang-aakit pa niya dito, just go make the atmosphere change.

“Hindi ako nagugutom.” sagot nito at tinanggal ang kaniyang pagkakayakap.

Hindi na siya nabigla. Araw-araw niyang nararamdaman ang panlalamig sa kaniya ng binata, pero hindi niya ito susukuan. Mahal niya si Luis, at handa siyang alagaan ang binata.

“Sigurado ka ba na hindi ka nagugutom? Ako ang magluluto.” aniya at niyakap niya itong muli.

“P*tang ina, Peirce kung nagugutom ka. Pwes ako hindi!” sigaw nito sa kaniya. Tinanggal ang kaniyang pagkakayakap at tumayo ito.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang pigilan maging emosyonal.

Kinuha nito ang tungkod nito habang kinakapa-kapa ang daan palabas.

Hindi siya nakapag-pigil. Bumugso ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Mabilis niya itong pinunasan at marahas na nagpakawala ng buntong hininga.

Tumayo na rin siya. “Tulungan na kita.” akmang aalalayan niya ang binata ngunit malakas siya nitong tinulak papalayo dahilan para matumba siya.

“Hindi ko kailangan ng tulong, lalo’t hindi ko rin kailangan ng awa.” anito inalalayan ang sariling lumabas ng silid.

Nagpatuloy sa pagbagsak ang mga luha sa kaniyang mga mata. Daing niya ang kaniyang balakang at pilit na tinayo ang kaniyang sarili.

Huminga siya ng malalim, kinalma ang sarili at pinunasan ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Kaya niya ito. Kakayanin.

Nasa labas ng bahay si Luis habang nagpapahangin. Sobrang nagagalit siya sa kaniyang sarili sa mga pinapakita niya sa mga tao sa kaniyang paligid.

Hanggang ngayon hindi parin niya tanggap na nabulag siya. Hindi niya tanggap na wala na siyang pag-asang makita si Peirce. Hindi niya tanggap na sa isang kisap-mata hindi na niya magagawa ang mga nakasanayan niyang gawin.

Ano.. P*tang ina kakapain niya lang lahat ng mga bagay? Kapa dito? Kapa doon?

Mas mabuting namatay na lang siguro siya kung alam lang niyang magkakaganito siya. Pakiramdam niya wala na siyang pakinabang, wala na siyang silbi. Hindi na siya karapat-dapat mahalin ni Peirce. He’s not woth it anymore. He’s no longer worth it. He’s better than dead.

Oo nga’t kaya niyang galawin ang katawan niya, pero ang tanong kaya ba niyang makita ang mga tao sa paligid niya?

He can’t accept himself. I can’t accept myself.

Tumayo siya at pinaghahagis ang mga bagay na makapitan niya. Panay rin ang kaniyang pagsigaw habang patuloy naghahagis ng gamit. Pati ang kaniyang tungkod na hindi naman niya dapat dala-dala ay hinagis na rin niya.

“Luis. Stop, what are you doing?” rinig niyang boses ni Peirce palapit sa kaniya. Niyakap siya nito ng mahigpit.

“Peirce let go off me. Stop hugging me.” tumulo ang luha sa kaniyang mga mata.

“I can’t… Please calmdown.” umiiyak na anito.

Napasambunot siya sa sariling buhok. Naging sunod-sunod na rin ang pagpatak ng kaniyang mga luha. Sinubukan niyang kalasin ang pagkakayakap nito ngunit mas lalong naging mahigpit ang pagyakap nito.

“I love you, Luis. Mahal kita.”

Ipinikit niya ang mga mata at malakas na kinalas ang pagkakayakap nito. “Mahal mo’ko dahil mahal mo’ko o mahal mo lang ako dahil naawa ka sa’kin? Fuck, Peirce! Magkaiba ’yung mahal sa naawa lang. Kung mahal mo lang ako dahil naawa ka sa’kin, pwes hindi ko kailangan ’yang pagmamahal mo! Umalis kana.” aniya.

Muli niyang naramdaman ang pagyakap nito sa kaniya. “Hindi kita minahal dahil naawa ako sa’yo. Minahal kita dahil mahal kita. Mahal na mahal, Luis. ’Wag mo naman akong pagtabuyan.”

“Hindi ko na alam, Peirce. Hindi ko na alam,” umalis na siya habang kinakapa-kapa ang mga bagay-bagay na makakapa nito.

“Luis mahal kita! Ilang beses mo man akong iwasan mahal parin kita. At hindi ako aalis sa tabi mo dahil nangako akong hinding-hindi kita iiwan. Kahit ilang beses mo pa akong ipagtabuyan. Ilang beses din kitang lalapitan at ipaparamdam sa’yo ang pagmamahal ko.”

Hindi niya pinansin ang sinabi ni Peirce. Nagsimula na siyang maglakad habang kinakapa ang mga bagay. Hanggang sa tuluyan siyang makapasok sa loob.

Ayaw niyang malamang nasasaktan ito. Ayaw niyang malamang umiiyak ito, pero sa ngayon kailangan muna niyang tanggapin ang mga nangyare sa sarili. Bago niya muling tanggapin si Peirce sa buhay niya.

Gabi. Gabi na? Hindi naman niya nakikita kung gabi na o araw pa. Dahil ngayong bulag na siya, parating gabi. Parating madilim. Parating walang liwanag. Hindj na nga niya alam, kung kailan siya dapat gumising o kailan siya dapat tumulog. Imulat man niya ang mga mata o ipikit, ganun parin ang nakikita niya. Madilim.

Inalalayan siya ng kaniyang Ina patungo sa dining room. Pina-upo siya nito. Ramdam niyang naroon narin si Peirce maging ang ama niya.

“Kumain ka, Anak.” anang ina, naramdaman niyang nilagyan nito ng pagkain ang pinggan niya.

Sinimulan niyang hawakan ang kutsara at tinidor at nagsimulang kumain.

“Subuan na kita.” rinig niyang ani Peirce.

“Kaya ko.” sabi niya.

“Say ah,” tinabig niya ang kutsarang isusubo ni Luis sa kaniya dahilan para tumalsik iyon maging ang pagkain.

“Sinabi na kasing ayoko e.” inis na aniya. Tumayo kinuha ang kaniyang tungkod at nagsimula ba siyang muli na kapain ang kaniyang daan patungo sa kwarto niya.

Napasambunot siya sa sariling buhok at humiga siya sa kama at ipinikit ang kaniyang mga mata.

“Pasensya na ho kayo, mom and dad. Wala lang ho sigurong ganang kumain si Luis. Susundan ko ho at kakausapin.” aniya habang pilit ang kaniyang mga ngiti.

Tumayo na siya dahil hindi niya kayang makita ng mga ito na nasasaktan siya sa pakikitungo ng anak ng mga ito.

Pagtalikod niya ay mabilis siyang naglakad palayo. Pinunasan niya ang mga luhang bumagsang sa kaniyang pisngi. At kahit pilit ngumiti siya. Para sa kaniyang sanggol at para kay Luis. Gagawin niya ang lahat.

Pumasok siya sa loob ng kwarto. Nakita niya roon si Luis nakahiga.

Nagpakawala siya ng buntong hininga.

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

KABANATA 46

Kabanata 46

         GISING PA SI Luis ng maramdaman niya si Peirce na humiga sa kaniyang tabi. Naramdaman niya ang pagyakap nito sa kaniya.

Sa hindi malamang kadahilanan nakakaramdam siya ng inis. Mabilis niyang hinagilap ang kamay nitong nakayakap sa kaniya at mabilis tinanggal.

Lumipas ang ilang minuto naramdaman naman niya ang mga halik nito sa kaniyang balikat.

Honestly speaking na missed niya ang mga ganoong bagay, pero sa tuwing naiisip niya lahat ng mga nangyare sa kaniya. Nawawalan na siya ng gana. Sa lahat-lahat.

“Stop it, Peirce, will you?” aniya kinapa ang kumot at itinabon sa kaniyang katawan.

Sa mga araw na iyon wala na siyang pakialam sa mga bagay-bagay at sa mga nararamdaman ng iba. Basta ang alam niya, nagagalit siya sa kaniyang sarili. For all the problems why this? Fuck!

Kahit pilit, pinilit niya ang kaniyang sariling makatulog.

Hanggang tingin na lang si Peirce sa likod ni Luis. Hindi niya ito magawang yakapin sa gabing kay lamig. Hanggang sa pagmamasid na lang ang kaniyang nagagawa.

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata. Matatapos din naman ang lahat. Ginagawa na rin naman ng mga magulang ni Peirce ang lahat para sa pagkabulag nito. Pasasaan pa at makakahanap din sila ng donor. Makakakita din si Luis. Makakakita din ang binata.

Kinaumagahan. Matatawag pa ba itong umaga para kay Luis? Hindi! Dahil mapa-araw o gabi, madilim ang nakikita niya. Kinakapa ang kaniyang paligid.

Like the fuck!

Lumabas siya ng kwarto nilang dalawa. Pababa na siya ng hagdan, gamit ang pag-kapa-kapa ng mga bagay-bagay na makikita niya.

“Tulungan na kita, Luis.” rinig niyang boses ni Peirce. Lumapit sa kaniya at upang alalayan siya pababa.

Tinanggal niya ang kamay nito. “Kaya ko ang sarili ko, hindi ko kailangan ang tulong mo.” aniya.

“Pero pababa ka ng hagdan. Tulungan na kita.” inalalayan pa siya nito.

“Fuck! Peirce, i don’t need your pity!” sa inis na kaniyang naramdaman na tulak niya ng malakas ang binata.

Maya-maya naramdaman na lang niya ang pagulong-gulong pababa ng hagdan hanggang sa mapasigaw iyon sa sakit. Alam niyang si Peirce iyon.

Namimilog ang gulat niyang mga mata. Dinadaluyan ng kaba ang kaniyang dibdib.

“Peirce…you okay? Peirce…honey? You okay?” paulit-ulit na bigkas niya habang pababa siya ng hagdan gamit ang pagkapa-kapa niya.

Mas lalong tumitindi ang kaniyang pag-aalala ng marinig ang ilang beses na pagdaing ng binata sa sakit. Sa boses nito batid niyang nasasaktan ito.

“Mom, Dad, si Peirce. Mom!” paulit-ulit niyang sigaw sa kung sinoman ang makakarinig.

“Sire, ano hong nangyare?” rinig niyang anang katulong.

“Fuck you, help him. Help him.!” frustrated na sigaw niya.

Natataranta na siya ngunit wala naman siyang ibang magawa. Gustohin man niyang puntahan, tanungin kung anong masakit, buhatin at dalhin sa ospital. Ngunit hindi niya magawa. Tanging pag-sigaw lang ang kaniyang nagawa.

Kapit niya ang kamay ni Peirce habang walang malay itong naka-higa sa hospital bed. Kinakapa-kapa niya ang binata.

Matinding pag-aalala ang bumagtas sa kaniyang damdamin.

“Peirce… I’m sorry.” hingi niya ng tawad sa mahal.

Hinawakan niya ang kamay nito at hinalik-halikan.

Maya-maya, saglit pa ay may kumatok sa pinto. Bumukas iyon at narinig niya ang boses ng Doctor.

“How is he, Doc?” he asked.

“He’s okay for now, Mr. Luis. We were all thankful na hindi masama ang pagkabagsak niya, kung hindi baka nawala na sa kaniya ang baby niya.”

Napakunot ang kaniyang noo. “baby? What do you mean, Doc?”

“Don’t you know? Peirce is one of a lucky man to have this rare kind of pregnancy. Buntis siya.”

“What?” napalunok siya sa kabila ng pagkagulong nararamdaman.

Mas binabalutan siya ng kaba pang lalo sa mga narinig.

“Yes, Mr. Luis, you heard me right. Buntis si Mr. Peirce, if you want to know, you can ask him.” anang Doctor. “Gotta go, just please be careful next time. Baka sa sunod hindi na maagapan ang ipinagbubuntis niya.”

Bagsak ang kaniyang balikat ng marinig niya ang mga sinabi ng Doctor.

Dala ng pinag-halo-halo emosyon, hindi niya napigilan ang kaniyang sarili kundi ang mapaluha.

P-Peirce? He’s pregnant? Damn shit!

Tulala at hindi parin makapaniwala. Hindi sa imposible kaya hindi niya pinaniniwalaan, kundi hindi lang siya makapaniwala na ang lalaking napili niyang mahalin ay isa sa mga lalaking nagbubuntis.

I’m a lucky man? I’m so fucking lucky!

Mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay nito. “Peirce…?” walang salitang lumabas sa kaniyang bibig. Mas nanaig ang emosyong bumabalot sa kaniya.

Kusang tumulo ang mga luha sa kaniyang mga mata. Magiging daddy na ako? Magiging daddy na ako?

Napasambunot siya sa sariling buhok. Gusto niyang suntukin ang kaniyang sarili. “fuck!

Mapapatay

ko pa ang anak ko! Fuck!“

Hinagilap niya ang tiyan ng binata. Kinapa-kapa niya ito.

Mas lalong bumugso ang matinding emosyon ng maramdaman niya ang tiyan ni Peirce.

Kusang nagsipatakan ang mga luha sa kaniyang mga mata. Dala ng excitement na kaniyang nararamdaman.

Kung pwede nga lang, kanina pa niya gustong magsisigaw sa sobrang saya. Kanina pa niya gustong isigaw sa buong mundo na magkakaanak na siya. Magiging tatay na siya. Magiging tatay na!

Ginawa niyang unan ang kamay ng binata. Pagkatapos ay ipinikit niya ang kaniyang mga mata. No words can describe what he was feeling right now.

Inangat niya ang kaniyang ulo ng marinig niyang muling bumukas ang pinto.

“Holy-God.” boses iyon ng kaniyang ina na lumapit sa kanilang dalawa ni Luis. “What happen? What happen to, Peirce?”

“My fault mom. Tinulak ko siya sa hagdan.” malungkot na pag-amin niya.

“Oh God, my son? Why did you do that?”

“I’m sorry, mom. It was an accident.”

“May masama bang nangyari kay, Peirce? Kamusta ang lagay niya?” aligagang tanong ng ina. “’Yung pinagbubuntis niya? Kamusta ang baby?”

“The baby’s fine.”

“Goodness.”

“Mom, you know Peirce is pregnant? Why didn’t you tell me?”

Naramdaman niya ang kamay ng ina sa kaniyang balikat. “Peirce told me not to tell you. Pag-nakakita kana raw, tsaka niya sasabihin sa’yo as a surprise.”

Malakas siyang napabuntong hininga. Sa mga panahong iyon gusto niyang mag-wala.

“Shit!” mariing pagsambunot na lang sa kaniyang buhok ang nagawa. “shit! Fuck!”

Napabaling siya kay Peirce ng maramdaman niyang gumalaw ang kamay nitong hawak-hawak niya.

Hindi man niya makita si Peirce ngunit alam niyang naka-dilat na ito.

“I’m sorry, Peirce. I’m sorry. I didn’t mean to do that. I’m sorry, honey.” aniya.

“It’s okay, Luis, but… What about our baby? Is our baby safe?”

“The baby’s fine. I’m sorry, it’s my fault. Muntik ko pang masaktan kayong dalawa ng anak ko. I’m sorry, honey. I’m really sorry.”

“It’s okay, as long as the baby’s fine.”

Kinapa niya si Peirce at niyakap niya ito ng mahigpit. Hinagilap niya ang mukha nito at hinalikan ang kaniyang mga labi.

Gumuhit ang masayang ngiti sa mga labi ni Peirce, but at the same time nakakaramdam parin siya ng lungkot. Nalulungkot parin siya hanggang ngayon sa kalagayan ng kaniyang mahal…

Kalaunan nakalabas na rin siya sa ospital. Masaya siya ng makitang muling nagbago ang pakikitungo ni Luis sa kaniya. Masaya siya sa puntong gusto niyang umiyak.

Dahil talagang sinusubukan nitong magpaka-tatay sa kaniyang anak. Kahit hirap itong tulungan siya ay sinusubukan parin nito.

“Anong gusto mo? Ikukuha ko? Gusto mong kumain? Kukuha kita?” ani Luis habang narito sila loob ng kwarto.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng maramdaman niyang mapapaluha na naman siya. Niyakap niya ang binata ng mahigpit. Pinilit niyang hindi nito maramdaman na umiiyak siya. Huminga siya ng malalim at pasimpleng nag-buga ng buntong hininga. “i-i’m okay, Luis. Wala akong gustong kainin, busog pa ako.” pinilit niyang maging aktibo, masaya ang boses niya. Just for Luis not to felt he was being pitiful by him.

Ilang minutong natahimik si Luis. “If only i have my eyes back. I’ll be able to take good care of you, Honey.”

“Hey.” hinawakan niya ang magkabilang pisngi ng binata. “It’s okay, it’s okay, Luis. Makakahanap din ng eyes donor ang mga magulang mo. You can see me and we’ll go back to the way we were. Trust me.”

“But what if… walang mag-donor ng mata? What if i can’t see you forever? What if i can’t see our child grows?”

“Stop thinking, Luis. It’s okay,” muli niya itong hinalikan sa mga labi. “you’ll be fine. Don’t worry.”

Hindi na nagsalita si Luis. Nanatili na lang itong tahimik.

“Luis..?”

“Hmmm.?”

“Please let me take care of you?”

Ilang minutong natahimik muli si Luis. “But i should be the one who’s taking care of you.”

“Just let me, okay? Don’t push me away. Masakit e, masakit na tinutulak mo’ko palayo. Just please, let me take care of you.”

Narinig niya ang pag-buntong hininga ng binata. “Kaya ko naman e, bulag lang ako—”

“So that you need me as your guidance, honey. I love you and i always will. That’s why, i am willing to do everything for you. Take care of you as your lover is my duty. So please, just let me.”

“O-Okay. Yeah, okay.”

Napangiti siya at mas lalong hinigpitan ang pagkakayakap niya sa binata. “Thank you.”

Maya-maya pa, habang nasa ganoon silang posisyon. May narinig siyang mga katok.

“Ako na ang magbubukas.” presinta ni Luis.

“Then, let me just guide you.” aniya.

Masaya siya dahil hinayaan siya ni Luis na tulungan ito sa pag-tayo at paglakad patungo sa pinto ng kanilang kwarto. Si Luis ang nag-bukas ng pinto.

Nang mabuksan ay nakita niya ang mga kaibigan nito. Starting from Axll to the last gangster Caleb.

Nakita niya ang lungkot sa mga kaibigan ni Luis.

“Who are you?” tanong ni Luis.

“It’s not who am i, bud. It’s who are we.” ani Axll pagkatapos ay niyakap nito si Luis.

Nagpasukan naman ang iba pa at nagyakapan ang mga iyon.

Kumalas naman si Luis sa pagkakayakap. “Don’t pity me, fuckers. I’m not yet dead.”

“Yeah, fucker. You’re really fucker!” ani Justine.

“So? Should we drink?” Luis suggested.

Natahimik naman ang buong grupo. “Then, let’s go. Let’s drink.”

“Peirce..?” ani Luis na humarap sa kaniya. “Can i drink?”

Ngumiti siya. “Sure you can.” binalingan niya ang mga kaibigan ng binata. “Please take care of him.” naluluhang aniya.

“We will, Luis’s wifey.”

Naitirik na lang niya ang kaniyang mga mata sa pabirong sabi ni Vicente.

“Let’s go! Let’s go fuckers!” sigaw ni Justine.

Naghiyawan naman ang mga iyon. Napangiti siya but at the same time he’s becoming more and more emotional.

He fixed himself up. Just think positive and everything will be alright. Hindi niya dapat kaawan si Luis ang dapat niyang gawin ay suportahan ito. Iparamdam dito kung gaano niya kamahal ang binata.

Inaalalayan si Luis ng kaniyang mga kaibigan. Sa kabilang tabi niya si Jonax samantalang sa kabilang tabi naman niya si Jonaz ang kaibigan nito.

“Which do you prefer to drink?” tanong ni Quill. “I’ll mix it for you.”

“Mix? Don’t be a bartender here, Quill. Beer is fine.” ani Axll.

“Then, whatsoever.”

“May beer ba kayo dito, Luis?” tanong ni Vicente.

“Ikukuha ko kayo.” sagot naman niya. “Kayo na pala ang kumuha.” aniya ng mapagtanto ang kaniyang kaligayahan.

Nagtawanan naman ang kaniyang mga kaibigan. “It’s okay, bud.” ani Caleb.

Pumwesto na sila sa salas kung saan doon nila ginanap ang inuman.

“Here, bud.” inabot sa kaniya ni Axll ang bote ng alak.

“Thanks man.”

Nagsimula na silang mag-inuman. Tagay dito-tagay doon ang ginagawa nilang lahat habang patuloy sa pag-uusap.

Hindi niya naramdaman sa mga kaibigan nito na iba na siya. Na nabago na siya. Kung ano siya noon ito din ang tingin ng mga ito sa kaniya ngayon. Siya lang siguro ang nakakaramdam ng iba sa kaniyang sarili.

“Ano nga pala ang pinunta ninyo dito?” tanong niya kapag-kuwan.

“We came here not to pity you, Luis. You know, just for you to know. We came here because we want to drink with you dahil alam naming may problema ka. We are here because we want to support you. We want you to realized that nothing changed, ’wag mong isiping may nagbago. ’Wag kang panghinaan ng loob. Because we, your friends are trying to find a donor for you, a better one that fits in your eyes. Come on, don’t be sad, Luis. Let’s have some fun here.”

Napangiti siya at hinagilap ang katabi niyang nagsalita. Binatukan niya ito sa ulo. “Thanks man.” matawa-tawang aniya..

         

  AXLL_ACEBEROS|A.A.

Walang naka miss sa’kin :(

KABANATA 47

Kabanata 47

           NAG-TULOY SILA SA kanilang pag-iinuman. Nararamdaman na niya ang tama ng alak sa kaniya. Nararamdaman na niya ang pagka-high niya.

Nagsisimula na rin siyang maging emosyonal. Ngumiti siya ng mapait bago nagsalita. “You know, buddies.” pukaw niya sa atensyon ng mga iyon. Ng tumahimik ang paligid, alam niyang nakikinig lang ang mga iyon sa kaniya. “I’m so happy.”

“You don’t look happy at all, Luis.” singit ni Exequile.

“You know, i’m happy, but at the same time i felt… You know, sad. I’m happy because, i realized that Peirce do really loves me. And i’m happy because, just like your husbands, my honey is one of a gifted. God, given the two us a blessing—”

“Don’t tell me…? Peirce is..?”

“Yes, Jonaz. He’s pregnant, and that made me even more happy. Pero alam niyo ’yun? I wanted to take care of him. Give him everything he wanted. Sundin lahat ng mga utos niya, bantayan siya. You know— i can’t do anything, with this. With my fucking situation.” naramdaman niya ang mainit na likidong umagos sa kaniyang pisngi. Madali naman niyang pinunasan. “In the end, i was the one being took cared of. I hate this. I hate being took cared of. Gusto ako ’yung nag-aalaga sa kaniya.” huminga siya ng malalim.

“What if there’s no willing to be my donor? Fuck buds! Alam mo ’yun? I badly wanted to see his face, to see him and to see all of you, but i can’t. Hanggang ngayon kahit nasa tabi ko siya, parang wala parin siya. I missed him, at hindi mawawala ang pagka-missed ko sa kaniya hangga’t hindi ko siya nakikita. You know. I wanted to see every inch of him, but i couldn’t do anything. Ang tangi at kaya ko lang gawin ay ang ramdamin siya. Ramdamin ang baby naming dalawa—”

“You know what bud? You’re being dramatic now.” singit ni Gord na bakas na sa boses nito ang pagkalasing. “But as we said, don’t worry. We’ll help you, don’t talk about what if’s, just relax, everything will be alright. Trust us. Makikita mo rin kung gaano ka pangit ang pagmumukha mo sa salamin.”

“Where are you, fucker!” kunwaring inis na turan niya. “babangasan ko lang ’yung mukha mo para matauhan ka. Kahit bulag ako, mas guwapo parin ako sa mga taong narito.

“Tskk, kung sino man ang guwapo, ako ’yun.” singit ni Jonaz. Sa huli ay narinig niyang dumaing ito, siguro ay tinuktukan na naman ng kambal nitong si Jonax.

“Sa inyo na ang kaguwapuhan. Sa’kin naman ang kahabaan.” ani Carlosz.

Naghiwayan naman ang lahat. Nagka-subakan pa nga ang mga iyon, naghamunan kung sino talaga ang may mas malaking pag-aari. Syempre, hindi niya ipapatalo ang kaniya. He’s more larger and bigger than them.

“Hindi ko na kailangan makipagsabayan sa inyo sa palakihan. Alam niyo naman sa sarili niyong ako ang tunay na may malaking pagkalalaki.” rinig niyang ani Jonaz.

“Let’s see.”

Hindi man niya kita, ngunit naririnig niyang hinuhubaran na ng mga iyon si Jonaz upang tingnan ang ipinagmamalaki nito.

Gusto sana niyang makisali, but the thing is, he don’t see them. So he just laughed at them being lunatics.

Nagtawanan at naghiyawan lang silang mga magkakaibigan. Parang mga sira ulo talaga kapag nagsama-sama. Binasag nila ng puno ng tawa at hiyawan ang buong katahimikan sa silid na iyon.

Hindi niya naramdaman ang lungkot. Saya ang lumukob sa kaniya. Mga lunatics talaga!

Tskk

!

Ilang oras ang nag-tagal bago nagpaalam ang kaniyang mga kaibigan. Inihatid muna siya ng mga ito sa loob ng kwarto niya bago tuluyang lumisan ang mga iyon.

“Congrats for the both of you.” anang mga kaibigan. “Take care of Luis, for us, Peirce. And take care of Peirce and your baby, for us, Luis. Kami ang ninong niyang bata.”

“Goodbye, buds.”

Napangiti na lang siya pagkatapos ay nagpasalamat sa mga iyon.

Matapos makalabas ng kaniyang mga kaibigan. Inalalayan siya ni Peirce pahiga sa kama.

“Nag-enjoy ka?” tanong nito.

“Yes, honey. They are all looks funny.” lasing nitong turan.

Natawa naman siya. “Your friends was really lunatics, and so was you.”

Tumawa naman si Luis. Kinapa siya at niyakap. “Gusto mong kumain? Anything? Baka nagugutom na si baby?” tumuon ang kamay nito sa kaniyang tiyan. “Baka gutom na ang baby na’ten.”

Napangiti siya. You know, kahit may kapansanan na ngayon ang kaniyang mahal hindi parin siya nito sinukuan. Ganun parin, walang nag-bago. Kung ano siya noon, ganun din siya ngayon. Same sweet, baka nga mas sumobra pa e.

“Hindi ako nagugutom, pero ’yung kaibuturan ko, handa ng mapunan ng katas mo.” pabiro niyang turan sa binata.

Narinig naman niya ang malakas nitong pag-tawa. “that was epic, Peirce. I like it.”

“Ano? Gusto mo? Mas masarap daw gawin kapag lasing.” ang kaninang pabirong niyang boses ay naging pang-aakit na. Inaakit na niya ito.

“Don’t teased me like that, dahil once na makakita ako. Isang taon kang hindi makakalakad.” may pananakot sa tinig nito.

“Then why don’t you do it now?” dumukwang siya at lumapat ang kaniyang mukha sa tainga ng binata. Inilabas niya ang dila at pinasadahan ang tainga nito. “Fuck me, honey.” talagang ginawa niya ang lahat, you know, just to make his voice sexy and seductive.

“Fuck!” frustrated itong napamura. “Stop it, honey. You know, i can’t see you. I can’t even know how to shoot my cock inside you.”

Mabilis nag-init ang kaniyang mukha. Kung nakikita lang ito ni Luis, baka kanina pa siya nito tinutudyo.

Nilabanan niya ang hiyang nararamdaman niya. Kinagat niya ang pang-ibabang labi at idinikit ang palad sa dibdib ng binata pababa hanggang sa marating niya ang pagkalalaki nito. “I’ll guide it for you.”

Nakita niya kung pa’no mapalunok si Luis. Makikita rin sa mukha nito ang sarap na naramdaman nito.

“Look at you, honey. You seems turned on. And…” hinimas niya ang pagkalalaki ng binata. “your cock starting to erect, honey.”

“I know.” hinagilap nito ang kaniyang mukha at hinatak palapit sa mukha nito. Naramdaman niyang naglapat ang mga labi nilang dalawa.

Nagsisimulang mag-init ang kaniyang katawan dahil sa mga halik ng binata. Puno ng desperasyon, and he like that. He missed that. And he want that.

Nilabanan niya ang mga halik ng binata. Gaya ng mga halik nito, mas hinigitan pa niya at ginawang mas desperado. Pinasok niya ang dila niya sa loob ng bibig ng binata. Agad naman nitong tinanggap, kapwa naglaban ang mga dila nila sa isa’t-isa.

Nararamdaman na rin niya ang kamay ng binata sa kaniyang likod. Unti-unting gumagapang pababa hanggang sa marating ang kaniyang pang-upo. Agad niyang kinubabawan ang binata sa pagitan ng kanilang mga halikan.

Napakasarap ng tinatapon nitong halik sa kaniya. Nakakapag-patuyo ng kaniyang lalamunan. Shit!

Kapwa naghiwalay ang kanilang mga labi. Kapwa mabibilis ang naging pag-hinga.

“What?” tanong niya ng maramdamang tumigil ito.

Bakas sa mukha nito ang pangamba. “What about your pregnancy? Hindi ba maaapektuhan ang baby? You know.. we should stop it, before it’s too late.”

“It’s okay, hindi naman ganun kalaki ’yang sa’yo para umabot kay baby. Stop thinking negative.”

Luis laughed with sarcasm. “I have the largest and biggest dick, but i guess so, my dick wont harm the baby. Let’s continue, then.”

Muli na naman nitong sinapo ang kaniyang mukha at hinalikan ang kaniyang mga labi. Naglaban ang kanilang mga halikan.

Naramdaman niya ang kamay nito sa kaniyang pang-upo na bahagyang humihimas-himas.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng binata ng makaramdam ng kakaibang init sa kaniyang katawan.

Pinatigil niya ang binata. “This time, ako na ang bahala.” aniya.

Ngumiti siya kahit hindi naman nakikita ng binata ang pagsilay ng ngiti sa kaniyang mga labi.

Hinubad niya ang kaniyang suot, lahat ng kaniyang suot. Pagkatapos ay unti-unti niyang hinubad ang suot ni Luis. Mula sa damit nito, sa short hanggang sa mahubad niya ang boxer ng binata. Doon kumawala ang pagkalalaki nitong nag-huhumindik sa haba at laki.

“Uhmmm.. so big as ever.” he said.

“Yeah, honey.”

Gumapang siya hanggang sa magpantay ang mukha nilang dalawa. Hinalikan niya ang mga labi nito ng banayad.

Bumaba ang kaniyang mga halik hanggang sa marating niya ang leeg ng binata. Hinalikan niya ang mapapasadahang balat nito. Maging ang kamay ng binata ay hinalikan din niya.

Tumuon ang kaniyang pansin sa utong ng binata. Hinawakan niya ito at pinisil-pisil. “Let’s make this nipple, more pinkish.”

Sinugod niya ang utong ng binata. Mabilis niyang sinipsip iyon habang pinapakilwal ang kaniyang dila.

“Uhmmm…” mahinang pag-ungol na kumawala sa bibig nito.

Napangiti siya at pinag-butihan ang kaniyang ginagawa. Sinipsip at pinapakilwal niya ang dila sa utong ng binata, minsan pa ay nilalaro niya ang utong nito.

Napangiti siya ng makita ang utong nito na mas lalo pang namula. Bumakat ang pagsipsip niya sa utong nito. Mas lalong namula.

“Hmmm.. so pink, honey.”

Dahil hindi pa siya nag-sasawa. Kabilang utong naman nito ang kaniyang pinagdiskitahan.

“Ramdam niya ang banayad nitong pagsambunot sa kaniyang buhok.

“Uhmmm. Ahhhhh.” rinig niyang ungol nito.

Hinawakan niya ang pagkalalaki ng binatang naninigas at handang-handa ng lumaban. Nagbibigay din ng apoy sa kaniyang katawan ang kakaibang init na naramdaman niya ng hawakan ang pagkalalaki nito.

Mabilis niyang iginiya papasok sa kaniyang loob. Kapwa sila napa-ungol ng mag-sama ang kanilang mga katawan. “Ahhhhhhh, Ahhhhhh. Ohhhhhh.” sabay nilang pag-ungol habang sinisimulan na niyang itaas baba ang kaniyang balakang sa pagkalalaki ng binata. Sarap ang bumalot sa kaniyang pagkatao.

Ramdam niya ang pag-iinit ng kaniyang katawan. Nag-aapoy na iyon hatid ay pawis.

Ipinatong niya ang kaniyang mga palad sa magkabilang dibdib ng binata, doon siya kumuha ng lakas upang bayuhin ito ng walang sawa, walang tigil, at walang pahinga. Kasama na doon ang bilis ng pagtaas baba niya.

“Ohhhh, Peirce. Like that, shit! Honey, you’re doing great. Ohhhhh! Fuck!”

Giniling-giling niya ang kaniyang balakang sa pagkalalaki nito. Napangiti siya sa mga nakikitang sarap sa mukha ng kaniyang mahal. Batid niyang abo’t hanggang kaluluwa ang nararamdaman nitong sensasyon.

Naipikit niya ang kaniyang mga mata at ipinagpatuloy ang ginagawa. “Luis.. Luis.. Luis.. ohhhhhhhh!” ninanamnam niya ang sarap sa bawat pag-indayog ng balakang niya. Dama din niya na nagsisimula ng gumalaw ang binata sa loob niya.

“Ohhhh, great. Ohhhhhh, Peirce. That’s so good. So fucking good, honey.”

“Yeah, you’re so good too, Luis.”

Nilaro niya gamit ang kaniyang mga daliri ang magkabilang utong ng binata dahilan para mas lalong mapahiyaw ito sa sarap na nararamdaman.

Ganun din naman siya, habang nakakaramdam ito ng sarap ay nakakaramdam din siya, mas lalo kasing bumibilis ang pag-indayog ng balakang nito. Mas lalong napapabilis ang paglabas-pasok ng pagkalalaki nito sa kaniyang loob.

Ramdam niya ang panunuyot ng kaniyang lalamunan. Nagsisimula na ring mag pawis sa kaniyang katawan. Sobra-sobrang init ang lumulukob sa kaniyang pagkatao. Puno ng desperasyong marating ang bawat rurok ng kani-kanilang kaligayahan.

Bumangon ang binata, dahilan para ngayon ay naka-upo na ito sa kama, habang siya naman ay naka-upo sa pagkalalaki nitong nasa loob niya.

Naramdaman niya ang mga halik nito sa kaniyang leeg, pababa sa kaniyang dibdib.

Naitirik niya ang mga mata sa kakaibang sarap na hatid niyon. ’Yung sarap na parang susuko na kana, ’yung sarap na parang ayaw mona pero gusto mo pa. Ewan hindi na rin niya maramdaman. Basta wala ng sasarap pa sa ginagawa nilang dalawa.

“Uhmmmm. Luis. Luis. Ohhhhhh, shit!”

Napasambunot siya sa buhok ni Luis. Mas ipinagduldulan pa niya ang ulo nito sa kaniyang utong habang walang sawa ang pagsasama ng kanilang mga katawan.

Tumigil ito sa ginagawa, lumapit ang mukha nito sa kaniyang tainga at may ibinulong. “I’m cumming, honey. Wait for my explosion.”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi sa kakaibang sensasyong hatid ng boses nito sa kaniyang kaibuturan.

“Then cum.” niyakap niya ito sa leeg habang mas binilisan pa niya ang pangangabayo sa binata, naging desperado at mabilis naman ang pag-indayog nito.

Kusang tumirik ang kaniyang mga mata. Mariin siyang napasambunot sa buhok ni Luis, unat na unat ang mga daliri niya sa paa. Dalawang mahabang ungol ang kumawala sa kanilang mga bibig.

Naramdaman niya ang mainit nitong binhi sa loob niya. Sobrang-sobrang sarap niyon sa kaniyang kaibuturan. Pakiramdam niya, kahit hindi pa siya patay ay kinuha na siya ng nasa itaas, sa sarap ng dulot niyon. That pleasure was called love.

          AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N; ’Yung mga

sinusulat

ko, baka naman

gayahin

ninyo. Walang gagawa nun kapag kayo’y mga bata palang. Aral muna bago hotdog, huh?  Haha.

EPILOGUE

Epilogue

           HINDI NAG-TAGAL, SA tulong ng mga kaibigan ni Luis, nakakuha din siya ng donor ng mata. Mabilis inasikaso ang eyes transplant na ginawa sa kaniya. Mabilis at successful naman ang naging resulta.

Laking pasalamat niya sa mga kaibigan, at lalo na sa taong naging donor. Kung hindi dahil sa mga ito, hindi niya masisilayan ang ganda ng mundo. Hindi niya makikitang muli ang nag-iisang taong gusto lang niyang makita. It was, Peirce, the man he love the most.

Akala niya hindi na niya muling masisilayan ang ganda ng mundo, thanks for to all, for helping him.

Panay ang kaniyang pag-ngiti habang magdamag dilat ang kaniyang mga mata. Magdamag din niyang pinakatitigan ang kaniyang mahal habang mahimbing itong natutulog. Ayaw niyang ipikit ang mga mata, gusto niyang titigan ang hindi nakakasawa nitong kaguwapuhan.

Sinapo niya ang mukha ni Peirce. At napangiti ng bahagya itong gumalaw na animo’y dinadama ang init ng kaniyang palad.

Maya-maya, lumipas pa ang ilang oras, nag-mulat na ang kaniyang mahal. Pipikit-pikit pa ang mga mata nito hanggang sa mabawi ang sariling wisyo.

Humulmang ngiti ang mga labi nito. “Are you starring at me the whole night, aren’t you?”

“I am, honey up until now.” he answered still not losing his smile.

“Why? You’ve been doing that.”

“Ayoko lang mawala ka sa paningin ko.”

Nakagat ni Peirce ang pang-ibabang labi sa naramdaman niyang kilig. “Ganun na ba ako kaguwapo para titigan mo gabi hanggang umaga?” biro niya.

“Yes you are, at hindi ako mapapagod na titigan ka. “

Mahina niyang binatukan si Luis. “Magkakasakit ka sa pagiging sweet mo na ’yan. Wala ka pang tulog.” sambit niya na may halong sarkasmo. Naging seryoso ang mukha niya. “you have to remember, na kahit anong mangyare hinding-hindi na ako aalis sa tabi mo. Nangako ako sa’yo ’di ba? At hindi lang iyon basta pangako, tutuparin ko ’yun para sa’yo.”

Nakita niya kung pa’no mamula ang tuktok ng tainga ni Luis dahilan para mapangiti siya. “Hindi nga pisngi ang nag-ba-blush sa’yo, ’yang tainga mo naman.” tudyo niya.

Nahihiyang tinabunan naman nito ang tainga.

Kumubabaw ito sa kaniya, dumukwang at hinalikan siya sa mga labi. “You always loves to teased me,”

“Ahah?”

“Pa’no kung ako naman ang manudyo sa’yo?” anito na hinaluan ang boses ng pang-aakit.

Hinawakan niya ito sa leeg at matiim na pinakatitigan. “Naalala ko lang ’yung sinabi mo sa’kin. ’Di ba, sabi mo once na makakita ka ulit, you’ll fuck me until i couldn’t stand anymore?”

“Yes, i remember that. Tutuparin ko na ngayon.”

Napangiti na lang siya ng sugurin siya ng binata ng mainit nitong halik. Mabilis naman niyang tinanggap ng buong-buo. Naging mainit at puno ng desperasyon ang mga halik na iyon. Bago pa man pumasok ang dila ng binata sa loob ng kaniyang bibig, isang malakas na pag-tunog ng kaniyang tiyan ang kapwa nila narinig. Hudyat na nagugutom na ang nasa loob niyon.

Napatigil silang dalawa at nag-hiwalay ang mga labi. Kapwa sila tumingin sa nag-aalburoto niyang tiyan at muling ibinalik ang tingin sa isa’t-isa. Natawa silang dalawa at naudlot ang sana’y mangyayare.

Bumaba ang binata sa kama at binuhat siya. “Anong gustong kainin ng honey ko?” tanong nito sa kaniya.

“Kung ako ang tatanungin mo, ikaw ang gusto kong kainin, pero kung si baby, literal na pagkain ang gusto niya.” biro niya.

“You’re naughty, honey. Naughty.”

Napangiti na lang siya at iniyakap ang kaniyang kamay sa leeg ng binata. “Just kidding.”

Dinala siya ng binata sa kusina. Pina-upo siya sa bangko sa harap ng maliit na lamesa. “anong gusto mong kainin?” tanong nitong muli sa kaniya, bago bumaba ang tingin sa tiyan niya. “baby?”

Natawa na lang siya sa tinuran ni Luis. “Gustong kainin ng baby ko ay…” umakto siyang nag-iisip, ’yung pagkaing natitipuhan ng panlasa niya. “Breakfast food is fine. Wala pa akong maisip kainin e.” aniya.

“Then..” lumapit ito sa kaniya, dumukwang at hinalikan ang kaniyang mga labi, ang magkabilang pisngi, noo at ang kaniyang ilong. Bumaba din ito at pinupog ng halik ang kaniyang tiyan. “Let me cook for the both of you.”

Umalis na ito, nag-suot ng apron at nagsimula ng gawin ang pagluluto na ilang beses nitong sinubukang pagtutunan. Nagpaturo pa talaga ito kay Gord mag-luto ng simpleng pagkain na madaling lutuin, para daw mapagsilbihan nito siya.

Hindi niya maiwasang tumitig kay Luis habang nag-luluto ito.

So hot! Can’t imagine a handsome, downright gorgeous scientist to be his lover.

Titigan lang niya ito nararamdaman na niyang nag-iinit ang katawan niya. Sa suot nitong apron lang bilang pang-taas, habang boxer short naman ang pang-ibaba nito. Damn! So hot, so handsome, so delectable.

Tumayo siya. Naririnig niyang humuhuni ito ng tono ng isang kanta. Ng makalapit siya ay napagtanto niyang kinakanta nito habang nagluluto ang paborito nilang kanta. Invisble

, by; Hunter Hayes. A beautiful and lovely song.

Niyakap niya sa likuran ang binata at hinalikan niya ito sa pisngi. “Anong niluluto mo?” kunwaring tanong niya. Kahit ang totoo, gusto lang naman niyang mayakap at maramdaman ang mahal niya.

“I’m cooking your breakfast, honey.” he answered.

Napangiti siya at dinama pang mas lalo ang init ng katawan ni Luis, ang pagmamahal nito sa kaniya..

Abala si Peirce sa panonood ng tv sa salas habang si Luis naman ay nasa loob ng kwarto—sa bathroom naliligo.

Habang nanunuod ay kumakain din siya ng paborito niyang durian. Kahit mabaho, masarap naman.

Napukaw ang kaniyang panonood ng marinig niya ang pag-sigaw ni Luis.

Kunot noong pinuntahan niya ang binata.

“Peirce!!” rinig pa niyang sigaw nito.

Mas lalong napakunot ang kaniyang noo. Bumagtas ang kaba sa kaniyang puso. Mabilis ang bawat pag-tibok niyon.

“Luis..?” patakbong pinuntahan niya ang lugar na kinaroroonan ni Luis habang binabagtas siya ng matinding kaba.

Maingat ang bawat takbo niya, upang hindi mapano ang sanggol na dinadala niya.

Naabutan niya si Luis na hindi niya alam kung saan nakatingin. Sa iba’t-ibang direksyon nito binabaling ang tingin na animo’y naghahagilap ng makikita.

“Luis..?” nag-aalalang nilapitan niya ito. Sinapo niya ang mukha at pinatingin sa kaniya. “Anong nangyare? Luis..?”

Mas lalong tumitindi ang kaba niyang nararamdaman ng makitang hindi nito magawang tumingin sa kaniya. Animo’y lalap.

“Luis. Anong nangyare?” buong pag-aalala na niyang tanong.

“Wala akong makita. Wala akong makita, Peirce. Wala akong makita!” anito.

Muntik pa siyang matumba sa kaniyang kinatatayuan ng marinig niya ang tinuran ng binata.

“Bakit? Anong nangyare? Why can’t you see me? Luis.” nagsisimula ng manubig ang kaniyang mga mata sa nakikitang ekspresyon ni Luis.

“Peirce, i can’t see you. I can’t see everything around me.”

Agad niyang inalalayan ang binata. “come-on, we’ll go to the hospital.” inalalayan niya pababa ang binata.

Kinagat niya ang pang-ibabang labi upang pigilan ang mga luhang gustong kumawala sa kaniyang mga mata.

Bakit ba nangyayare ito? Ano na naman ito? Akala ba niya ayos na ang lahat sa kanila? Anong nangyare? Bakit hindi na naman ito makakita?

Maingat niyang inalalayan si Luis, ramdam niya ang pangambang nararamdaman nito habang paulit-ulit sinasabing wala itong makita.

Binuksan niya ang pinto ng passenger seat ng sasakyan. “Sumakay ka.” aligagang aniya.

Sumakay naman ito. Mabilis siyang umikot sa kabila at mabilis siyang sumakay sa driver seat.

Kinapitan niya ang kamay ng binata upang kalmahin ito. Sinapo niya ang magkabilang mukha nito. “It’s okay, honey, everything will be alright. Just relax. Relax okay?” pagpapakalma niya dito. “Close your eyes and relax,” pinipigilan niya ang sariling ’wag maging emosyonal. Pinipigilan niya ang kaniyang mga pag-luha. “Relax okay, i’m here. I’m here.”

Tumango-tango naman ito at sinunod ang sinabi niya. Ipinikit nito ang mga mata at kinalma ang sarili.

Nag-aalala man siya, ngunit inisip niyang magiging ayus lang ang lahat. Muling makakakita ito. Siguro may namali lang, makakakita din ang binata.

Pinaandar niya ang sasakyan. Huminga ng malalim at kinalma ang sarili. Tinahak niya ang daan patungo sa Romero’s hospital.

Tinantsa niya ang pagmamaneho, para na rin sa kaligtasan nila. Buti na nga lang at tinuruan siya ni Luis mag-maneho.

Ilang minuto ang lumipas ng marating nila ang naturang ospital.

Binuksan niya ang pinto at umikot siya sa kabila. Binuksan din niya iyon at inalalayan niya ang binata palabas.

Inalalayan niya si Luis papasok sa loob ng hospital.

“Please help us, Help him.” nag-aalalang aniya.

Napakunot ang noo niya ng wala man lang tumulong sa kanila. Sa halip ay nagsipag-umpukan pa ang mga iyon pagkatapos ay tumititig sa gawi nila. Matamis ang mga itong nagsi-ngitian.

Hindi niya alam, lalong wala siyang ideya sa mga nangyayare.

Nag-linyahan ang mga iyon at may inilabas na mga letra. Ng kaniyang basahin ay “will you marry, Luis?” ang nabuong letra doon.

Naguguluhang napatingin siya kay Luis. Nakita niyang nakatingin din ito sa kaniya at matamis na ngumiti.

“Fuck! What the fuck is happening?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi ng humarap sa kaniya si Luis. Lumuhod ito at may dinukot sa bulsa. Isang maliit na box iyon at ng buksan ay bumungad sa kaniya ang isang makinang na singsing.

Gold ring topped with the famous black diamond. Ito ’yung nakita niya noong mag-pro-proposed sana si Luis sa kaniya ngunit tinanggihan niya.

“I’m sorry, honey for making you worried earlier. You looked surprise, aren’t you?” ngumiti ito at hinawakan ang kaniyang kamay. “I gather all of them here to witness my proposal. Gusto kong maging saksi silang lahat sa magiging sagot.” napalunok si Luis. “ito ang pangtalong beses na nag-propose ako sa’yo, Peirce. Sana ngayon, hindi kana tumanggi. Masakit na e.” pabiro itong ngumiti habang kagat naman niya ang pang-ibabang labi. “i’m asking you the third time.” nakita niyang humugot ng malalim na buntong hininga. “Will you marry me now?”

Nakagat niya ang pang-ibabang labi. “I’m sorry, kung tinanggihan ko noon ang alok mong kasal. I’m just scared and so many doubts na hindi ko maibigay ang mga pangangailangan mo bilang isang lalaki.” hindi na siya nahiya kahit marami ang taong naroon at pinanonoodan sila. Ngayon kasi pakiramdam niya, si Luis lang ang taong kasama niya parang walang mga nakapaligid sa kaniya kundi ito lang. “But this time.” pinagdikit niya ang kaniyang mga labi. I wont and yes, i do. I want to marry you, own you, and love you forever. Yes Luis. I’m willing to marry you.“

Nakita niya kung pa’no humulma ang saya sa bakas ng mukha ni Luis. Ang kaninang pangamba nito ay nawala, napalitan ng isang matamis at masiyahing mga ngiti.

Kabadong sinuot nito ang singsing sa kaniyang kamay. ’Yung singsing na gusto nitong ibigay sa kaniya noong una at pangalawang tinangka nitong kunin ang kaniyang kamay. Tumayo ito at agad siyang niyakap. ’Yung yakap na puno ng pananabik at pagmamahal. ’Yung yakap na nag-iisang gusto niyang maramdaman. Ang yakap ng taong walang iba at nag-iisa niyang mahal. ’Yung yakap ni Luis.

Napuno ng ligaya ang kaniyang kaibuturan. Sobra-sobrang ligaya ang hatid niyon sa kaniya. Pakiramdam niya ay langit ang kapiling niya.

Kumalas si Luis sa pagkakayakap sa kaniya. Sinapo nito ang magkabilang pisngi niya habang matiim ang pagtitig sa kaniya bago nito tuluyang sinakop ng mainit at puno ng pagmamahal nitong halik ang kaniyang mga labi.

Hindi naman siya nag-patalo. Sinagot niya ang mga halik nito ng kasing-init, at kasing-pagmamahal na halik niya. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at dinama ang bawat segundo—minuto ng mga halikan nilang dalawa.

Rinig niya ang mga hiyawan ng mga taong naroon. Ang mga nagpapa-abot ng pag-bati para sa kanilang dalawa.

Talagang para lang sa proposed nito dinamay pa talaga ang ospital.

Gayun pa man, hindi man ganun ka romantiko at kaganda ang lugar ay pakiramdam niya iyon na ang pinaka-romantikong lugar sa kaniya. Kahit simple lang, bumawi naman sa labis-labis na pagmamahal.

Kung dati, sinasabi niya sa sarili na kung may babaeng dumating sa buhay ni Luis ay hahayaan niya, ngayon hindi na. Handa na siyang ipaglaban ang pagmamahal niya sa binata kung pa’nong ipinaglaban din nito ang pagmamahal para sa kaniya.

Mamamatay muna siya bago makuha ng mga babaeng aaligid kay Luis si Luis sa kaniya. Hindi niya hahayaang maagawan ng ama ang anak na dinadala niya sa loob ng sinapupunan niya.

Hanggat mahal siya ng binata, ay mas ipararamdam at ipaglalaban niya ang pagmamahal dito.

Laking pasalamat niya kay Kupido at kay tadhana. Kung hindi dahil sa dalawang hindi sila magtatagpo ni Luis.

Kupido na pumana sa puso nilang dalawa, tadahana na naglapit sa kanilang dalawa, sa isa’t-isa…

The End…

SPECIAL CHAPTER

Special chapter

         MAGKA-SALIKOP ANG kamay nilang dalawa ni Luis. While walking at the aisle. Hindi mabura ang ngiti sa mga labi ng isa’t-isa. Hindi ba nangangalay ang mga panga nilang dalawa?

Ramdam niya ang lamig ng kamay ni Luis habang hawak-hawak niya ito. Ramdam niyang kinakabahan ang binata. Panay din kasi ang mahinang pagmumura ng binata.

Bahagya niyang pinisil ang kamay nito dahilan para maibaling nito ang tingin sa kaniya. Ngumiti siya. “Feeling nervous?”

“No, i-i’m okay.” sagot nito na taliwas naman sa pinapakita nito. Alam niyang kinakabahan ito kahit hindi man nito aminin.

“’Wag kang kabahan, my answer will remain ‘i do’.”

“I’m not, nervous. Just a little.” anito.

Natawa na lang siya. Hindi daw kinakabahan pero nanlalamig naman ang palad.

A special day for the both of them has arrived. ’Yung panahon ng pag-iisang dibdib nilang dalawa. ’Yung kasal na hindi niya inakalang magiging totoo.

Parang kay bilis ng mga oras. Napakaraming nangyare sa kanila bago dumating sa ganitong tagpo. Napakasarap sa pakiramdam na sa loob ng ng mahabang panahong pagsasama nilang dalawa. Mapupunta sila sa ganitong tagpo.

Kahit ngayon, hindi parin siya makapaniwala sa mga nangyare. “I just, you know. Can’t believe everything.”

Nakakatuwa nga lang. Medyo malaki na ang kaniyang tiyan ng ikasal sila. Hindi tuloy siya nag-mukhang physically fit.

Ganun pa man, taglay naman niya ang kaguwapuhang bumagay sa kaniyang suot.

Huminga siya ng malalim matapos nilang marating ang unahan. Tumuon ang kaniyang pansin sa mga magulang ni Luis. Mouthing “congratulations.” And syempre, hindi rin mawawala sa kanilang kasal ang magulang niyang tinuring siyang parang isang tunay na anak. Kasama ang kaniyang dalawang kapatid.

Umupo na silang dalawa ni Luis sa bangko sa unahan sa harap ng pari na magkakasal sa kanilang dalawa. Hindi parin nagbibitaw ang pagsalikop ng mga kamay nilang dalawa sa isa’t-isa.

Hanggang sa nagsimula ang kasalan. Masaya at buong pagmamahal nilang sinagot ang pari sa tanong nito. Hanggang sa i-anunsiyo na ng mga ito na silang dalawa ay kasal na.

Nag-hiyawan at nag-sigawan ang mga dumalo sa kasal. Syempre hindi mawawala ang mga maiingay niyang mga kaibigan. Na animo’y mga palakang nakawala sa sapa.

Sa harap ng maraming tao, ipinakita nilang dalawa ang pagmamahalan nila sa isa’t-isa. Sa pamamagitan ng isang buong pagmamahal na halik, walang sensasyon, walang kung anong init ng katawan ang naramdaman nilang dalawa. Kundi ang pagmamahal nila sa isa’t-isa.

Matapos ang kasal. Motor ang kanilang sinakyan, bilang wedding car.

Mahigpit ang niya kay Luis ng patakbuhin nito ang sasakyan. Panay ang kaniyang pag-ngiti.

“Finally got married!” sigaw ni Luis sa kalsada.

“Finally got married too.” sinabayan naman niya ito ng pag-sigaw din.

Mas humigpit ang pagkakayakap niya dito.

“I love you, Luis Beckett!” sigaw pa niya.

“I love you more, Peirce Gatlin. I love you ’till death do us part.”

Napangiti siya habang kagat ang pang-ibabang labi. “Yeah, ’till death do us part!”

Nakarating sila sa kanilang paroroonan. Handa na lahat, preparadong-preparado. Napaka-ganda ng pagkaka-ayos ng pagdadausan ng pagkaka-kasal sa kanilang dalawa.

Kasunod niya sa pagdating ang mga kaibigan at ang kanilang mga pamilya. Kasama doon ang iba pang mga dumalo.

Panay ang pag-bati ng mga iyon sa kanila. Hanggang sa lumapit ang mga kaibigan ni Luis sa kanilang dalawa.

Pinagmasdan ni Luis ang kaniyang mga kaibigan. Lahat iyon nakadalo, liban sa iba niyang mga kaibigan na may mga asawa na at abala sa pag-aalaga. Bale si Jonax, Caleb, Exequile, Axll at si Justine lang ang mga naroon. Kasama ang asawa at mga anak ng mga iyon. Kalong-kalong.

“Hello there, baby Xionn.” bati niya sa kalong na anak ni Justine.

“Hello tito Luis,” balik bati ng bata. “can you stop calling me baby? I’m not baby anymore. I’m a grown up man.” anito dahilan para tumawa ang lahat.

Ginulo niya ang buhok ng anak ni Justine. “Yeah,”

Bumati lang sa kaniyang ang mga kaibigan and as usual, nagpa-abot ang mga iyon ng regalo.

“Na’san si Gord?” tanong niya sa mga ito ng hindi niya napansin si Gord.

“He can’t make it, may kailangan pa raw siyang gawin.” sagot ni Jonax.

“I know why..?” makahulugang sagot ni Caleb dahilan para mapabaling ang lahat sa kaniya. Asking him “why?”

“Maybe finding a lover, you know—siya na siguro ang susunod na ikakasal.” pabirong turan ni Caleb.

“Maybe,” pagsang-ayon naman ng lahat.

Napailing-iling na lang siya. “Kumain na lang kayo,” singit niya sa usapan. “Basta walang magbabalot huh? Malulugi ako sa inyo.” pabirong aniya.

“Pa’no ba ’yan, may plastic na akong dala?” ani Jonax na inilabas pa sa bulsa nito ang plastic na medyo may kalakihan.

“Sorry, pero mas prepared ako.” pagmamalaki pa ni Exequile na naglabas ng mas malaking plastic sa dalang plastic ni Jonax.

“Hindi ako papatalo.” naglabas naman ng plastic si Caleb mas malaki sa plastic ng nauna niya ng mga kaibigan.

Maging ang si Axll at Justine ay naglabas na din ng plastic. “Para sa mga anak ko.” sabay pang sabi ng dalawa niyang kaibigan.

Natawa na lang sila sa mga kalokohan ng kaniyang mga kaibigan. “Okay, okay, kunin niyo na ang gusto ninyong kunin at umuwi na kayo ng Pilipinas, nakaka-istorbo kayo!” pabiro niyang turan.

Nagtatawanang umalis naman ang mga iyon bitbit ang mga plastic patungo sa mga pagkaing naka-hain. Buti na lang talaga at maraming pagkain ang i-se-serve, kung hindi ay baka hindi nakakain ang ibang mga dumalo.

Humarap siya kay Peirce at hinawakan ang mga kamay nito. “I love you.” he said seriously and sincere.

Ngumiti ito sa kaniya, lumapit ito at hinalikan ang kaniyang mga labi. “i love you too.”

“All of the people around here, please gather and witness the short video of this lovely couple.” anunsyo ng tagapag-salita. “Please play.”

Malawak ang pag-ngiti ni Peirce ng kaniyang pagmasdan ang ume-ereng palabas na ipinagawa niya.

Mga litrato nilang dalawa iyon ng binata, kung saan nabuo ang kanilang walang hanggang pagmamahalan sa isa’t-isa. At sa huli ng palabas, naroon ang kaniyang surpresa sa binata.

Nakatingin at nanood ang lahat sa ume-ereng video ng kanilang mga litrato. Nagsisigawan at naghihiyawan ang iba. Lalo na ang mga kaibigan ni Luis.

Napangiti siya ng matapos ang mga litrato at doon nagsimulang umere ang surpresa niya kay Luis.

Nakatitig lang si Luis, kunot ang noo habang pinagmamasdan ang video. Ultra sound iyon ng tiyan ni Peirce kung saan sinusuri ang tiyan ng binata.

Rinig niya ang sinabi ng mga Doctor na nag-u-ultra sound kay Peirce.

Napabaling siya kay Peirce dahil hindi niya alam na nagpa-ultra sound pala ito. Hindi niya ito nasamahan.

“Congratulation to Mr. Luis Beckett, for having a quadruplets, twin baby girl and twin baby boy. Congrats.” anang Doctor.

Muntik pa siyang mawalan ng balanse sa kaniyang kinatatayuan. Mabuti na lang at napahawak siya kay Peirce.

“You-You didn’t tell me about this.” aniya kay Peirce.

“That’s my surprise gift for you, honey.”

“Fuck! Shit! Quadruplets? For real?” aniya na hanggang ngayon ay hindi parin makapaniwala. Napasambunot pa siya sa sariling buhok.

Nilukuban ng kakaibang sayang nararamdaman. Para siyang nawawalan ng lakas sa sayang lumulukob sa kaniya. Hindi niya inaasahan ito.

“Yes, honey. We have quadruplets.”

“Hell! Shit!” gulat na gulat at hindi parin siya makapaniwala sa mga nalalaman.

“Fuck you, Luis. Naunahan mo pa ako. Eh dalawa lang ’yung anak ko.” ani Axll.

“Ang tibay mo, buddy. Eh twins lang nga ang sa’kin.” segunda naman ni Justine.

“Anakan mo rin ako.” pabirong ani Caleb.

Nagtawanan naman sila.

“Shit! I’m a father now!” sigaw niya. “I have quadruplets! Shit!” sisigaw pa niya. Lumapit sa mga kaibigan na animo’y nawawala sa sarili. “Tatay na ako.”

“Alam namin, bud. No need to shout.” ani Exequile na itinirik pa ang mga mata.

“Yeah.”

Hindi niya mapigilan ang sayang nararamdaman. Pakiramdam niya ay napuno ang kaniyang puso ng hindi matatawarang saya.

Lumapit siya kay Peirce at sinapo ang tiyan nito. “For real, honey? For real?”

“Yes, honey. For real.”

Sinapo niya ang magkabilang pisngi ng binata at agad na siniil niya ng mainit na halik ang mga labi nito. “I love you, i love you so much.”

“I love you too.”

Matapos ang event ay nagpaalam na ang kaniyang mga kaibigan. Nakita niya si Axll at si Justine na saway-saway ng mga asawa ng mga ito dahil sa bitbit nitong plastic na napuno ng mga pagkaing nilagay sa tupperware. Mga ilang tupperware din ang nakasilid sa plastic na mababatid niyang naglalaman ng punong-puno ng pagkain.

Napatawa na lang siya. Maging ang iba sa kaniyang mga kaibigan ay kaniya-kaniya ng diskarte kung pa’no dadalhin ang mga pagkain. Wala e, nanggaling sa Gord cuisine ang mga pagkain, kaya talagang mapapabalot ang sinomang kakain nito.

Tulad na lang ng mga kaibigan niya. Sobrang tinitipid ang mga sarili, talagang nag-baon pa ng mga pagkain.

Syempre pagkatapos ng kasal dapat may honeymoon? Lalo’t malamig ang panahon ngayon dito sa ibang bansa, sa pinagganapan nila ng kasal, kaya’t sulosyon sa malamig na panahon ay ang magpa-init.

Buhat-buhat niya si Peirce papasok sa loob ng kwarto. “Humanda kana, ngayon ka hindi makakalakad.” pabirong turan niya.

“Ilang beses mo ng sinabi ’yan at ginawa, nakakalakad parin naman ako.” balik tudyo nito sa kaniya.

“Gusto mo talaga, huh?”

Pagpasok nila ng silid, tumambad sa kanila ang romantikong silid. Napaka-ganda, talagang may mga nagkalat pang pulang talulot ng rosas sa sahig. Mabangong amoy ng paligid. Kumikinang-kinang na mga ilaw. Saktong lamig ang temperatura.

Ibinaba niya si Peirce. Who did this?

“Talagang ready kana sa honeymoon na’ten, ah.” tudyo sa kaniya ni Peirce.

“Hindi ako ang may gawa niyan.” aniya.

“Then who?”

Humakbang siya papasok hanggang sa marating ang kama. Sa ibabaw ng kama may bouquet ng condoms. Kunot noong tiningnan niya iyon. Kinuha ang sulat na naroon.

“My gift for the both of you, Luis and Peirce. Pinaayos ko na rin ’yung honeymoon place ninyong dalawa, bouquet ng condoms ’yan, para ’di kayo maubusan. Masama daw kasi ang sex sa nagbubuntis. Just kidding, hope you like it.” Sa dulo ng sulat naroon ang pangalan ng sumulat.

The one and only. Carlosz Morgan.

Napakamot na lang siya sa ulo, sa pagkakaalam niya ay ito rin ang regalo ni Carlosz sa kasal nina Quill at ni Daryll, kung hindi siya nagkakamali?

That crazy policeman!

Lumapit sa kaniya si Peirce at hinilot nito ang sentido niya. “Stop frowning, honey, kasal na’ten ito. You should be happy.”

Tinigil na niya ang pagkunot ng kaniyang noo. Pinakatitigan niya ang asawa. “Should we do it now? Our honeymoon sex?”

“I’d love to do so.”

Mabilis niyang sinapo ang mukha ng asawa at siniil niya ng halik ang mga labi nito. Mabilis naman niyang naramdaman ang pag-tugon ng binata.

Kapwa nila hinubad ang pangkasal nilang mga suot hanggang sa mahubad at walang miski isang kasuotan ang tumakip sa kanilang mga katawan.

Nagkalat sa sahig ang mga damit nila.

Mainit at desperadong mga halik ang kanilang pinagsaluhan. Kapwa buong pagmamahal na may halong sensasyon ang ibinibigay nila sa isa’t-isa.

Napapikit si Peirce ng maramdaman niya ang halik ng binata na bumaba sa kaniyang leeg. Nakagat niya ang pang-ibabang labi sa dalang sensasyon ng halik nito sa kaniya.

Bumaba ang halik hanggang sa marating nito ang kaniyang utong.

Panay ang ginawa niyang pag-ungol, pag-tirik ng mga mata, pag-unat ng daliri sa paa, pagkuyom ng kamao nang sinimulan ni Luis na paligayahin ang sensitibong parte ng kaniyang katawan, ang kaniyang utong.

Halos mapasigaw siya sa sarap na tinatamasa.

Gentle, banayad, at smooth ang bawat galaw nito. Takot na baka mapano ang kaniyang pinagbubuntis. Maingat na baka may magawa itong hindi maganda.

Hanggang sa ipasok nito ang pagkalakaki sa loob niya. Banayad at mabagal lang ang pag-ulos nito.

Napapangiti na lang siya sa sobrang banayad ng asawa. Kaya siya na ang gumalaw ng mabilis.

Naglabas-pasok ang pagkalalaki nito sa loob niya. Panay ang pag-ungol nilang dalawa. Hanggang sa maramdaman niya ang mainit nitong binhi na pumuno sa kaniyang loob..

A satisfying make love with the man he love the most. Luis Beckett…

       

  AXLL_ACEBEROS|A.A.

SPECIAL CHAPTER

Special chapter

         SOBRANG SAYA NI Luis ng mapag-masdan niya ang kaniyang mga anak mula sa pagsilang ng mga ito hanggang sa makalabas na sila sa ospital.

Sariwa pa ang tahi sa tiyan ni Peirce, kaya siya ang nag-aalalaga sa mga bata katuwang ang kaniyang ina at ama.

Ayaw naman niyang kumuha ng katulong na mag-aalaga sa kaniyang mga anak. Masaya siyang inaalagaan ang mga ito. Sa tulong ng ina niya at ama.

Malawak ang ngiti sa kaniyang mga labi habang nangingilid ang mga luha sa kaniyang mga mata, habang pinagmamasdan ang kaniyang mga anak naka-higa sa master bedroom, kasama ang kaniyang asawa. Mahimbing na natutulog ang mga iyon.

Sisikat na ang araw ngunit hindi parin siya tumutulog. Nakabantay lang siya sa kaniyang mga anak, pinagmamasdan ang mga iyon.

Hinalikan niya ang mga noo ng mga anak hanggang halikan niya ang noo ng natutulog niyang asawa. “Goodnight babies and honey.”

Ipinikit niya ang kaniyang mga mata ng maramdaman niyang bumibigat na ang talukap niya. Ilang oras palang siyang bumabawi ng tulog ng bulabugin siya ng iyak ng isa sa mga anak niya.

Kinusot-kusot niya ang kaniyang mga mata at napilitang bumangon. Alam niyang gutom na ang kaniyang anak, at alam niya ang kailangan nito.

Mabilis siyang kumilos, inaantok man ay pinigilan niya ang antok. Nag-timpla siya ng gatas para sa apat niyang mga anak. In case na magutom din ang iba.

Matapos makapag-timpla ay muli siyang bumalik sa master bedroom.

“Here you go, baby Levi. Stop crying, baka magising ang daddy Peirce mo.” aniya.

Sumunod naman ang kaniyang anak, matapos niyang masalpakan ng dede ang bibig nito ay tumahimik na ito.

Napangiti siya habang pinagmamasdan kung pa’no sipsipin ng anak niya ang gatas sa loob ng dede.

Damn cute!

Habang pinadede niya si Levi at nakaka-idlip na siya ng magising din ang iba sa mga anak niya. Nag-iyakan ang tatlo.

“Don’t cry, babies. Baka magising ang daddy Peirce niyo.” aniya.

Ngunit apat na ang umiiyak. Hindi na niya alam kung anong gagawin niya, gustohin man niyang patigilin ngunit hindi naman apat ang kaniyang kamay.

So ending, nagising din si Peirce.

“What happen?” inaantok nitong tanong.

“Don’t worry, everything is fine. I can take care of them, just go to sleep.”

Sa halip na sundin siya ay kinuha nito ang dede ng dalawa at pinadede sa dalawang umiiyak niyang anak na nagugutom.

Tumingin si Peirce sa kaniyang asawa. Nakita niya ang pagod sa mukha nito. Bumaling din ito sa kaniya dahilan para magkatitigan silang dalawa.

“Go back to your sleep, you need some rest.” anito sa kaniya.

Napangiti siya sa sinabi ng asawa. Sa kabila ng pagod na makikita sa bakas ng mukha nito. Nagawa pa talaga nitong alalahanin siya.

Dumukwang siya at hinalikan ang mga labi nito. “You look tired, honey. You go to sleep.”

“I’m not.”

“Look at your eyes. Malaki na ’yang eye bags mo kakaalaga sa’min. Should we hire, nannies?”

“I don’t want. Gusto ko mula paglaki nila tayo ang nag-aalalaga sa kanila. Hindi naman sila mahirap alagaan e.” bumaling ito sa anak. “’Di ba, Levi.”

Hindi daw mahirap alagaan, pero kitang-kita naman niya ang pagod sa mukha ng asawa.

Tinanggal na nila ang dede ng maubos na ng kanilang mga anak. Bumalik na rin sa mahimbing na pagkakatulog ang binata.

Nakita niyang naka-upo lang sa kama si Luis habang pinagmamasdan nito ang kanilang mga anak.

Bumangon siya at lumapit sa binata. Inalalayan niya ito pahiga. “Sleep. Alam kong wala ka pang tulog kanina pa. You should take some rest, sapat na naman ’yung tulog ko. Kaya pwede na akong magbantay.” aniya.

“But what about your tummy? Baka mag-sakit? Hindi pa magaling.” may pag-aalalang turan nito.

“I’m okay, Luis. It’s okay.” nakangiting aniya.

“Pero hindi pa ako inaantok.”

“Sinasabi mong hindi pero ’yung mga mata mo nag-sasabing oo.”

Ipinikit niya ang mga mata nito gamit ang kaniyang daliri. “Don’t open your eyes.” hinalikan niya ito sa mga labi at sa pangis at sa noo. “go to sleep. I can take care of them.”

“But—”

“No, buts. Just sleep.”

Narinig niyang nag-pakawala ito ng buntong hininga. Pinagmasdan lang niya ang binata, lumipas ang ilang oras ay nakita niyang nahimbing na ito sa pag-tulog.

“Hindi daw inaantok?” natawa na lang siya.

Siya naman ang nagmasid sa asawa’t mga anak. Napapangiti siya sa tuwing naririnig ang pag-harok ng mga iyon…

“Pa’no ba linisin ang poops nito, mom?” tanong ni Luis sa kaniyang ina ng matanggal niya ang diaper ng kaniyang anak.

“Get the baby wipes and wipes his little butt.” natatawang anang ina.

Kinuha naman niya ang baby wipes at kumuha doon. Pinunasan niya ang pwet ng anak.

Narinig niya ang malakas na pag-tawa ng kaniyang ina, ama at ng kaniyang asawang buhat-buhat ang tatlo pa sa kaniyang mga anak.

“Why?” kunot noong tanong niya sa mga ito.

“Look at your face, hindi magka-intindihan ang itsura mo? How’s the smell of Leo’s poops?” tanong ni Peirce.

“Not bad.” sagot naman niya.

Natapos na siya sa pag-linis sa pwet ng anak niya. Isa paring mahirap na gawin bilang isang lalaki. Ang magpalit ng diaper ng kaniyang anak. Shit! He don’t know why.

“Mom..? How to change his diaper?”

Natatawang binaba ng kaniyang ina ang buhat-buhat nitong sanggol. “Let me.”

Hinayaan na niya ang kaniyang ina na magpalit ng diaper ng kaniyang anak. Pinagmasdan lang niya ito at pinag-aralan upang sa sunod ay marunong na siya.

Matapos mapalitan ay inayos na ng kaniyang ina ang gamit na diaper at tinapon iyon.

Binuhat niya ang anak at hinilig niya iyon sa kaniyang braso. Hindi niya mapigilan ang mapangiti habang pinagmamasdan ang anak niya.

Nakakataba ng puso. Sobrang sarap sa pakiramdam ng lahat.

         BUMABAGTAS ang pawis ni Luis habang nagluluto siya ng almusal ng kaniyang asawa at mga anak. Masigasig niyang pinag-iigihan ang kaniyang niluluto. Sinisiguradong masarap at perpekto ang lasa.

Pakanta-kanta pa siya ng paborito nilang kantahin ni Luis habang nag-luluto.

Masaya ang bawat bakas ng ngiti sa kaniyang mga labi.

Masarap pala sa pakiramdam ang maging isang ama. Nakakapagod nga lang minsan, ngunit makita lang niyang nakangiti ang mga ito sa kaniya. Pakiramdam niya ay napawi lahat ng pagod at sakit sa katawan niya.

Siya na siguro ang pinakamasayang Ama sa buong mundo. Ang magkaroon ng mga anak at asawa bilang kumompleto sa kaniyang buhay.

“Mukhang mabango ang asawa ko ah,” anang asawa niya na yumakap sa kaniya sa likuran. “I mean mabango ’yung niluluto ng asawa ko.”

“Don’t tease me, Peirce. Baka masundan agad ang mga anak na’ten.” pabirong balik tudyo niya.

Hinalikan siya nito sa leeg. ’Yung halik na animo’y nilalanghap ang leeg niya.

Nanatili sila sa ganoong posisyon, yakap siya ng asawa habang siya naman ay abala sa pagluluto.

“Hon, tawagin mona sila, para matikman na nila ’yung masarap na luto ng nag-iisang chef sa buong mundo.”

“Chef…?” hinalikan niya ito sa pisngi. “hindi ka pa nga papasa ng chef eh.” tudyo nito sa kaniya pagkatapos ay kumalas sa pagkakayakap sa kaniya. Umalis ito habang nanunudyo ang mga tawa.

Napa-iling-iling na lang siya habang ngingiti-ngiti. Hinanda na niya ang pagkain para sa kanilang lahat, maging ang gagamitin nila sa kanilang pagkain.

Nasa kalagitnaan siya ng pag-aayos ng mga kanilang kakainin ng bumalik si Peirce na hindi maintindihan ang itsura.

“Why?”

“Wala pa sa bed ang quadruplets.” anang asawa niya.

Mukhang alam na niya kung saan nag-punta ang apat na makukulit at pasaway niyang mga anak.

“Come on.”

Nag-punta sila sa laboratory niya kung saan madalas niyang makitang naroon ang apat.

Pagpasok na pagpasok palang nila ay namilog na ang kaniyang mga mata sa nakita.

“Kids!!!” pasigaw at madiin niyang sabi na animo’y nagbabanta sa kaniyang mga anak.

Mabilis namang tumigil ang mga iyon at patakbong pumunta sa kaniyang harapan. Naka-tungo ang mga ito at nakatingin sa sahig na animo’y nahihiya.

Nagpakawala siya ng buntong hininga habang pinagmamasdan ang laboratory niyang, gulo-gulo. Animo’y dinaanan ng bagyo.

Buti na lang at nasa itaas na parte ang mga delikadong mga kagamitan kaya hindi maabot ng mga ito.

“Levi, and Leo,” tawag niya sa dalawang lalaki sa apat na kambal, tumingala naman ang dalawa. “’Di ba sinabi ko sa inyong dalawa na bawal gamitin ang microscope?” inis na aniya. “Leah, and Lexah,” tawag naman niya sa dalawang kambal na babae sa apat na kambal. “sinabi ko na sa inyo na bawal guluhin ang mga gamit sa laboratory ko? Tingnan niyo ’yung ginawa niyo. It’s a messed!”

“Daddy, ’di ba you taught us kung pa’no mag experiment, so we just—you know, a little experimentation.” sabad ni Leah.

“Oo nga, daddy.” sang-ayon naman ni Lexah.

“Ang saya mag-discover, daddy. Nakita namin ni Levi sa microscope ’yung isang pirasong buhok. Madami pala siyang parang mga roots.” ani Leo.

“Kaya nga daddy, tapos ’yung saliva din tiningnan namin ni Leo sa micros—”

“Enough!” pasigaw niyang sabi sa mga anak, as a warning. “No more discovery, no more experimentation. Get out of my laboratory and go to the dining room. Mag-aagahan na tayo!”

Mabilis namang lumabas ang mga iyon.

Walang buhay na napatitig siya sa mga kalat ng kaniyang mga anak. Isang malakas na pag-buntong hininga ang kaniyang ginawa.

“Your fault, honey. You taught them.” tudyo pa ng kaniyang asawa habang tinatapik-tapik ang kaniyang balikat. “Let’s go, twins.”

Iling-iling na lang niyang sinarado ang pinto ng laboratory niya at nilock iyon. Siguro, ila-lock na niya forever para hindi na magamit. Sumasakit lang ang kaniyang ulo sa kakulitan ng kaniyang mga anak.

Sumunod siya sa dining room. Naroon na ang kaniyang mga anak naka-upo na kasama ang kaniyang asawa.

“Daddy?” sabay-sabay na pag-tawag ng apat niyang anak sa kaniya.

“What?” tanong niya sa mga iyon.

Lumapit sa kaniya ang apat at niyakap siya ng mga ito. “I’m sorry, daddy.” anang apat.

Napangiti naman siya. Just like that, isang sincere na hingi ng tawad lang ng mga ito, natutunaw na agad ang kaniyang inis na naramdaman.

“It’s okay.” aniya at ginulo ang buhok ng mga anak. “I’m sorry too, i didn’t mean to shout earlier.”

“It’s okay daddy, we’re used to your grumpy face.” biro ni Levi dahilan para pandilatan niya ito ng tingin. “Handsome grumpy face.”

Napangiti na lang siya at ginulo ang buhok ng kaniyang mga mata. “Go back to your seats and let’s eat.”

Umupo na rin siya. “Lead the prayer, Levi.” utos niya sa anak. Hindi naman ito tumutol, sa halip ay sinunod siya ng anak.

Matapos ang maikling panalangin, nagsimula na silang kumain.

Napapangiti si Peirce habang pinagmamasdan ang kaniyang mga anak. Kumakain ang mga ito gamit ang kamay, tulad ng ginagawa nilang mag-asawa. Tinuruan kasi ni Luis ang mga anak kung pa’no kumain gamit ang kamay. At mabilis namang natuto ang mga iyon.

Ika nga ni Luis, less hugasin daw.

Matapos nilang kumain ay pinag-ligo na niya ang kaniyang mga anak, dahil nakatanggap siya ng tawag sa kaniyang mga magulang na papuntahin daw niya ang kanilang mga anak sa bahay nito.

Wala naman siyang magawa kundi ang pagbigyan ang mga magulang. Lalo’t ito naman ang gusto ng mga ito. Ang magka-apo.

Nakakatuwa nga lang na sa kagustuhan ng mga itong magkaroon ng apo. Binigyan iyon ng kaniyang asawa ng hindi lang isa, kundi apat na anak.

Matapos makapag-bihis ay ipinagmaneho niya ang kaniyang mga anak kasama ang kaniyang asawa patungo sa bahay ng kaniyang mga magulang.

Mga ilang oras na biyahe bago sila nakarating. Mabilis naglabasan ang kaniyang mga anak at nagsi-takbuhan ang mga iyon papasok ng bahay.

Napa-iling na lang siya, nagka-tinginan silang dalawa ni Peirce at kapwa sila napangiti.

Lumabas na silang dalawa at pumasok sa loob.

Yakap-yakap ng kaniyang mga magulang ang kaniyang mga anak.

“Kumain na ba kayo?” tanong ng ina.

“Let’s go kids. May durian candy sa loob ng ref.” anang ama.

Sa isang kisap mata. Sa dami-rami ng mga problemang dumaan sa kanilang dalawa, hindi niya aakalain na mapupunta sila sa ganito kasayang sitwasyon.

Hindi niya inakalang ang isang katulad niya, ay mabibigyan ng sobra-sobrang biyaya. Sapat na sana sa kaniya si Peirce na mahal niya at mahal din siya, ’yun pala may isa pang malaking blessing ang ibibigay sa kaniya ng nasa Itaas, iyon ay walang iba kundi ang mga anak nila.

Asawa at kaniyang mga anak, na nagbigay kulay sa kaniyang mundo na minsan ng dumilim…

           AXLL_ACEBEROS|A.A.

A/N; Suggest na

isusunod

ko? “Love Me Harder Daddy”, “Gord Lyndon, Book: 9”, “Helplessly In Love With My Bestfriend”, or, “In A Million Tears”? Which one?